Page 1

JANUARI 2018

Technische innovatie in de

VAN OORD ROEIBAK Proteuslid Ruimtevaarder

LODEWIJK VAN DEN BERG

Samen sterker:

DE FUSIE

Roeien in

VANCOUVER

EN:

De vloten der D.S.R. | Pareltjes uit het magazijn | Meelopen met de VVC


IN MEMORIAM

AMBER VAN DE BILT 17-5-1999

5-12-2017

Met verdriet moeten wij jullie mededelen dat in de nacht van 5 december Amber van de Bilt heel plotseling is overleden. Amber is afgelopen zomer lid geworden van de D.S.R. Proteus-Eretes en maakte deel uit van een enthousiast nootjesploegje, Booty. Ons medeleven gaat uit naar de familie, vrienden en nabestaanden.


Premieberekening

* = Verplicht veld

Ingangsdatum (dd-mm-jjjj) * Vul een ingangsdatum in

Verzekeringnemer (Volwassene vanaf 18 jaar) Geboortedatum (dd-mm-jjjj) *

Vul een geboortedatum in

> Basisverzekering *

Kies uw premie en eigen risico Maak een keuze

Premieberekening

* = Verplicht veld

Ingangsdatum (dd-mm-jjjj) * Vul een ingangsdatum in

Verzekeringnemer (Volwassene vanaf 18 jaar) Geboortedatum (dd-mm-jjjj) *

Vul een geboortedatum in

> Basisverzekering *

Kies uw premie en eigen risico Maak een keuze

Als je kleurenblind bent, is een formulier invullen toch nèt even anders. Voor onze ultieme gebruikerservaring heb je al jouw skills hard nodig.


Sportfysiotherapie Manuele Therapie Handtherapie

www.reaxion.nl Leeuwenstein 10 2627AM Delft

015-7009731 Nassaulaan 2a 2628GH Delft


REDACTIONEEL

erplex stond Lodewijk, onze held van vroeger in deze editie, toen ik hem voor het eerst sprak over de telefoon. Na ons maandenlange mailcontact had hij verwacht een man aan de telefoon te krijgen, maar Proteus en de roeisport bleken de nodige ontwikkelingen te hebben meegemaakt sinds de jaren ‘50. Deze ontwikkelingen reiken veel verder maar raken tot diep in de vereniging, zo bleek onder andere toen wij met de Vensterredactie een dag meeliepen en -reden met de vervoerscie. Van ver gekomen rijden zij tegenwoordig rond met één van de mooiste botenwagens van Nederland, maar ook nieuwe uitdagingen zijn weer op het pad gekomen met het drukke NOOC-programma aankomend jaar. Andere ontwikkelingen zijn te zien binnen de vereniging, met de aanbouw en daarmee de roeibak wel als duidelijkste voorbeeld. Deze roeibak wordt een nieuw technisch hoogstandje op welk het ontwerp inmiddels de laatste hand wordt gelegd. Maar zonder naar belangrijke gebeurtenissen in het verleden te kijken zoals de fusie tussen Proteus en Eretes of zoals Lodewijk in zijn herinneringen zullen al deze ontwikkelingen niet opvallen. Ook het Venster is een flinke ontwikkelingen ondergaan. Trouwe Vensteraars verlaten ons en worden aangevuld door nieuwe inspiratie en een Vensterredactielid is afgereisd naar de andere kant van de wereld om te kijken hoe het roeien er daar aan toe gaat. Ook het uiterlijk van het Venster is flink veranderd kwamen wij achter toen we de Venster-archieven eens gingen doorspitten. Van een paar gestencilde en aan elkaar geniette A4-tjes in de beginjaren ligt er nu weer een waardig magazine voor jullie neus. We hopen dat iedereen ook van deze editie weer zal kunnen genieten.

en geslaagd 2017 mogen we het wel noemen, op een vreselijke gebeurtenis na. Afgelopen december werden wij opgeschrikt door het plotselinge overlijden van Amber. Een heftige periode waar wij, als Proteus familie, goed mee om zijn gegaan en hebben laten zien dat we voor elkaar klaar staan. Iets waar wij met z'n allen, als leden van Proteus-Eretes, trots op mogen zijn. 2017 was het jaar waar wij weer voor een keer in de kleuren van Eretes waren gehuld, maar nu weer in het vertrouwde Hemelsblauw zijn de prestaties er niet minder op geworden. Zo wisten de Nootjes snel te wennen aan het roeien en werd er voor het eerst een damesploeg van Proteus-Eretes afroeikampioen van Nederland. Ook wist middengroep Zwaar een wereldrecord neer te zetten bij The Hour. Ongelofelijk mooie prestaties! Naast de roeiprestaties afgelopen jaar zijn er ook vele andere successen behaald. Zo zijn er mooie sponsoren binnengehaald, hadden we een record aantal inschrijvingen tijdens de Owee en is er meer baromzet dan ooit tevoren gerealiseerd! Wat het seizoen van 2018 ons gaat brengen is natuurlijk nog niet zeker, maar de plannen om van 2018 een topjaar te maken zijn gesmeed. Leden, oud-leden en relaties van Proteus-Eretes hebben, na de welverdiende vakantie, op de nieuwjaarsborrel het glas geheven en geproost op de doelen en ambities van Proteus-Eretes. Bij een groeiende vereniging horen namelijk groeiende ambities en doelen waar op geproost mag worden. Er is natuurlijk ook geproost op een minstens net zo'n geweldig 2018 als dat 2017 voor Proteus-Eretes is geweest!

Liefs,

Met Hemelschblauwe groet,

Anouk van Leeuwen

Tom Dijkhuis

Hoofdredacteur

h.t. voorzitter der D.S.R. Proteus-Eretes

6 venster  januari 2018


8

MEELOPEN MET De VerVoersCie

ALGEMEEN Van Oord Roeibak

HELDEN VAN VROEGER Lodewijk van den Berg

ALGEMEEN Magazijn

24

INTERVIEW Jeroen Guldemond

10

OP BEZOEK BIJ UBC Thunderbirds

12

16

OUD PE Oudledendag

20

WEDSTRO Eerstejaarsploegen

22

28

TRADITIES Vloten

30

HISTORIE De Fusie

32

venster  januari 2018 7


MEELOPEN

Meelopen met de

VerVoersCie TEKST YONG-YONG LI EN HEIN GIJSMAN FOTOGRAFIE DANIËL KORVEMAKER

Met een wagen vol geel de wereld in

inds er roeiwedstrijden zijn, zijn er boten naartoe vervoerd. Tot 1970 werd dat voor Proteus gedaan door schipper Bert Meeuwisse. In de winter vervoerde hij met zijn twee zoons mest. In het voorjaar werd het schip schoongemaakt en voer hij voor verschillende verenigingen de boten naar wedstrijden. De palen, fietsen en roeiers werden overnacht meegevoerd naar Amsterdam. In 1970 kocht Proteus een botenwagen en in 1974 werd er daar een eenassige aanhanger bijgebouwd. Die had chauffeurs nodig en daarmee ontstond de Vervoercie. De leden van deze commissie leggen nog altijd vele kilometers af: niet in een roeiboot, maar met de nieuwe zelfontworpen botenwagen. Met de NOOC, waar meer wedstrijden bijkomen, gaat de VVC het komend jaar nog drukker krijgen. Het Venster liep het weekend van de Asopos Najaarswedstrijden met ze mee om te zien hoe een typische dag voor een VVC-chauffeur eruit ziet. De botenwagen is volgeladen met C4’tjes, een aantal achten en wat gladde vieren. Dit is de tweede ronde naar de Bosbaan vandaag en Daniel Ottens is al sinds negen uur in de ochtend bezig. De tweede shift met opladers is net klaar en vertrokken. Voordat we richting Amsterdam vertrekken gaat Daniel de checklist in zijn hoofd af: hij controleert of de boten goed vastgebonden zitten, of alles wat mee moet ook daadwerkelijk op de botenwagen ligt en of de palenbakken volledig zijn ingeschoven. Hierna drukt hij de knop voor de luchtvering in en de bowa wiebelt omhoog. Eenmaal in de botenwagen vult hij op een formulier in een speciale map in wat er meegaat, wat de kilometerstand is en voor welke sectie de

8 venster  januari 2018

boten vervoerd moeten worden. Dan zijn we klaar voor vertrek. Met een lastige bocht waarvoor er tot aan de rand van het vlot gereden moet worden, rijden we weg van PE. Daniel moet meteen de andere rijstrook pakken om de aanhanger met de boten goed de weg op te krijgen. Om de andere weggebruikers te waarschuwen zet hij zijn zwaailicht aan. Eenmaal op de snelweg is het gewoon rechtdoor en gaat de radio aan. Er wordt af en toe naar achter gekeken of alle boten nog wel goed vastgebonden liggen en niet lostrillen. Dit jaar is de NOOC gesplitst in twee verschillende bokalen van zes wedstrijden. Dit wordt een hele uitdaging voor het geringe aantal chaffeurs van de VVC. Voor alle wedstrijden is er botentransport nodig en met een aantal chauffeurs in opleiding waar een ervaren chauffeur mee moet en Jiri die zijn arm heeft gebroken komt het nu op maar drie chauffeurs aan. Om de drukte op te kunnen vangen is de VVC al een tijdje bezig met het eigenhandig opknappen van de oude aanhanger. Dit geeft meer mogelijkheden om de boten efficiënt te vervoeren. Ook zijn er een aantal chauffeurs in opleiding bijna klaar om zelf ritten te gaan rijden. De opleiding tot chauffeur is kosten- en tijdsintensief. De chauffeur in opleiding moet een


BE rijbewijs halen bij een reguliere rijschool. De kosten hiervan worden betaald door Proteus op voorwaarde dat de chauffeur in kwestie minimaal vijf jaar voor de vereniging naar wedstrijden en trainingskampen rijdt. Na het behalen van het BE rijbewijs ben je nog niet meteen VVC-chauffeur. Er moet nog een interne opleiding gevolgd worden waar geldt hoe meer je rijdt, hoe sneller je klaar bent voor de “eindrit”. Dit is een soort van rijexamen, waarbij een ervaren chauffeur meekijkt naar hoe er gereden wordt. Daniel vertelt over de variatie in de ritten die gereden kunnen worden. Van verre plekken in Nederland zoals Enschede naar het zonovergoten Sevilla voor het jaarlijkse trainingskamp. Vaak kiezen chauffeurs ervoor om daar een week te blijven, vakantie te vieren en dan de botenwagen terug te rijden naar Delft, vertelt Daniel. De meeste ritten echter, worden afgelegd naar de welvertrouwde Bosbaan in Amsterdam. Zo ook de rit naar de Asopos Najaarswedstrijden.

Wanneer we aankomen bij de parkeerplaats bij de Bosbaan zoeken we een plekje voor de botenwagen. De botenwagen van Saurus rijdt voor ons. Het gras is zacht en er liggen overal plassen met modderig regenwater als gevolg van het weer van de afgelopen dagen. Er wordt meteen een goed plekje gespot waar de botenwagen geplaatst kan worden. Na het behendig inparkeren van de botenwagen stappen we uit om te kijken of er genoeg plek is om de palenbakken uit te schuiven. De chauffeur van Saurus loopt naar ons toe. Saurus heeft hun botenwagen middenin het modderige grasveld gezet en is vast komen te zitten in de modder. Daniel schiet te hulp en rijdt de trekker voor de botenwagen van Saurus. Hij bevestigt een spanband tussen de twee botenwagens, stapt in en met enige moeite trekt hij de Saurus botenwagen uit de modder. Een waar spektakel, waar een aantal mensen van de voortraining ook meteen van mee hebben kunnen genieten. Volgens Daniel gebeuren dit soort dingen vaker dan je zou denken. Na deze reddingsactie krijgen wij ook hulp van de Sauruschauffeur met het afladen van de spullen die achterop de trekker liggen. Zo zijn we razendsnel afgeladen en weer klaar voor de rit terug naar Delft. n

venster  januari 2018 9


ALGEMEEN

Van Oord Roeibak Innovatief indoorroeien bij weer en wind TEKST KOEN SIMONS EN ANOUK VAN LEEUWEN

e aanbouw komt steeds dichterbij en begint steeds meer vorm te krijgen. Tijd dus om eens wat dieper in één van de technische hoogstandjes binnen de aanbouw en aankomende trots van de vereniging te duiken: de Van Oord Roeibak. In deze roeibak zullen twee verschillende soorten roeiplekken komen: acht normale plekken en vier innovatieve plekken. Aan de zijkanten van de bak komen de acht reguliere boordroeiplekken. Qua opzet zijn deze vergelijkbaar met de standaard bakken zoals we deze nu op het vlot hebben. De focus van deze roeiplekken zal liggen op het ontwikkelen van een technisch goede roeihaal. De slidings zijn gebaseerd op die van ergometers en zorgen voor een solide, ‘hufterproof’ systeem waar iedereen gebruik van kan maken. Dat er acht plekken zijn betekent dus ook dat zometeen een hele eerstejaars acht of twee competitieploegjes samen kunnen trainen in de bak! In het midden van de bak komen vier roeiplekken waarbij gebruik zal worden gemaakt van de nieuwste technologie om het

10 venster  januari 2018

roeien zo natuurlijk mogelijk na te bootsen. Deze plekken zijn bedoeld om de roeihaal te perfectioneren, wanneer de basis reeds gelegd is, en om samen te leren roeien met je ploeggenoten. Bovendien zijn de riggers van deze plekken uitwisselbaar waardoor er naast boordroeien ook gescullt kan worden. Het samenroeien kan worden gesimuleerd doordat alle roeiplekken aan elkaar kunnen worden gekoppeld zoals bij een RowPerfect. Ook zullen in deze bak zowel de riggers met voetenbord als de bankjes op een sliding komen te staan. Door middel van sensoren kan er veel aan de haal gemeten worden en kan zelfs de recover gesimuleerd worden. Met de input van de sensoren kunnen elektromotoren aangestuurd worden die per roeier de juiste snelheid van de recover nabootsen. Als de roeiers allemaal nét anders roeien, zullen zij dit, net als in het echt, aan hun bankjes voelen. Hoewel er naar veel elementen van de roeibak onderzoek gedaan is, is de commissie druk bezig met het verder verbeteren van de roeibak. De mix van studies, van Industrieel Ontwerpen tot Werktuigbouwkunde, zorgt dat er overal aan gedacht wordt. Zij werken hierbij ook veel samen met afstudeerders die onderzoek doen naar het simuleren van de roeihaal. Dankzij hen en hoofdsponsor Van Oord krijgt Proteus er een nieuw pronkstuk bij. n


Droge bak Onder de innovatieve roeiplekken ligt een droge bak, waarin apparatuur en sensoren weg te bergen zijn. Doordat deze droge plek goed bereikbaar is, kunnen onderdelen makkelijk toegevoegd en vervangen worden, zodat de roeibak altijd up-to-date blijft en we altijd het maximale uit onze roeibak kunnen halen.

Waterbeweging Naast de roeihaal, is ook de beweging van het water belangrijk voor een goede simulatie. Je wilt namelijk door de bladen geen golven creĂŤeren, maar kolken. Op dit moment wordt er onderzoek gedaan naar hoe de bladen het beste vormgegeven kunnen worden en hoe de golven in de bak uitgedempt kunnen worden, zodat de situatie op het water goed nagebootst kan worden.

Perfecte simulatie Voor een betrouwbare simulatie zijn goede sensoren, motoren en een goed frame benodigd. Er zijn bedrijven die gespecialiseerd zijn in aandrijving, of complete sensorenpakketten voor roeisimulaties leveren. Dit is duurder dan zelfbouw, maar verhoogt wel de toekomstvastheid: het ontwerp is immers beter herleidbaar en er kan beter ondersteuning geboden worden.

venster  januari 2018 11


OP BEZOEK BIJ

UBC Thunderbirds A world away

TEKST EN FOTOGRAFIE EWOUT VAN DER HEIJDEN

12 venster  januari 2018


venster  januari 2018 13


OP BEZOEK BIJ

et is 5 uur in de ochtend als de eerste slaperige hoofden binnendruppelen in het botenhuis. De lucht is nog donker, het water glad als een spiegel. De coaches gaan hun kamers in om zich klaar te maken en hun spullen te pakken, terwijl de roeiers hun sportkleding aantrekken. Langzaam maar zeker vult de opwarmruimte zich met geluid, terwijl de roeiers hun spieren rekken en ogen nog een keer uitwrijven. Wij denken misschien dat dit gek is, maar voor de UBC Thunderbirds is het volkomen normaal. Terwijl de roeiers zich klaarmaken voor een sparsessie, interviewt één van onze schrijvers de hoofdcoach Mike Pearce over de vereniging en waar deze voor staat. Het botenhuis, bestaand sinds 2006, is in zeer goede vorm. De kamers zijn schoon, ruimtelijk en licht. Op de bovenste verdieping bevinden zich de kantoren en de 90 roeiers hebben hun kleedkamers en opwarmruimte. Op de begane grond liggen de 50 boten in hun stellingen. Aan de overkant van de rivier, recht tegenover het botenhuis, is Vancouver

14 venster  januari 2018

International Airport dat ongewoon maar helder licht op het water biedt voor deze tijd van de dag. Het kost de studenten ongeveer 25 minuten om van de UBC campus naar de rivier te komen. Deze reistijd kan tijdens de spits zelfs oplopen tot 45 minuten, wat de vroege opkomst verklaart. Roeien is sinds 1921 onderdeel van het Thunderbirds sportprogramma, het heeft dus de tijd gehad om te groeien naar het hoge prestatieniveau van vandaag. De Thunderbird roeiers vertegenwoordigden UBC en Canada in elke Olympische spelen sinds Parijs 1924, behalve Londen 2012. De geweldige prestaties zijn een sterk contrast tegenover het formaat van de roeivereniging. Elk jaar schrijven ongeveer 40 studenten zich in voor de proeftrainingen, waar zij kijken of ze het roeien en de vereniging leuk vinden, dit is vergelijkbaar met de activiteiten tijdens de OWee. Daarna komen de fysieke testen aan bod, om te kijken of zij kunnen leven met het intensieve rooster dat het roeiprogramma heeft. Meestal blijft maar de helft van de opgegeven deelnemers over na de hele selectieprocedure. Nadat de roeiers zijn geselecteerd begint het echte werk. Het Thunderbirds programma

is alleen competitief. Dit betekent dat, los van een heel uitzonderlijk borrelavondje en het traditionele teamfeest aan het einde van het seizoen, er geen andere activiteiten zijn dan roeien. Heel veel roeien. Vanaf het begin neemt het trainingsprogramma al bijna alle vrije tijd van de studenten in beslag. Er wordt van ze verwacht dat ze elke dag op komen dagen en hun best doen. De ploegen en roosters worden gemaakt door de hoofdcoaches. De inhoud van de trainingsweken is ongeveer hetzelfde door het jaar heen. De roeiers trainen het hele jaar door. Dit is mogelijk door de relatief lage getijde effecten en het warme oceaanwater. Als de roeiers niet op het water zijn trainen zij op de ergometers en in de sportschool, waar ze gebruik maken van gewichten en core stability schema’s, net als wij doen. Wanneer de roeiers hun training beëindigen zien we nog een andere overeenkomst. De roeiers moeten hun boten afspoelen als deze uit het water gehaald worden. Waar wij in Delft te maken hebben met olie en vuil, is de grootste vijand van de Thunderbirds het brakke water in de rivier de Delta. De kwaliteit van het water is wel een stuk beter dan het water rond de campus, waar het botenhuis


zich eerst bevond. Zoals eerder beschreven betekent dit wel dat iedereen die betrokken is bij het programma vroeg op moet staan. Het gemiddelde aantal uur slaap van de roeiers ligt tussen de 6 en 7 uur in de nacht en zij doen kleine dutjes tussendoor wanneer hier tijd voor is. Al dit harde werk en de stroeve planning zal op de proef worden gesteld tijdens de nationale roeiwedstrijden. De roeiers reizen heel Canada door om wedstrijden te doen en hun kracht te laten zien. Er zijn drie grote belangrijke wedstrijden en een aantal kleinere om het seizoen op te vullen. De grootste wedstrijden bestaan uit The Canadian University Rowing Championships elke november, The Brown Cup (een Oxford/ Cambridge stijl duel tegen “aartsrivalen van de University of Victoria”) en de Royal Canadian Henley. Voor de ploegen die zich kwalificeren worden de U23 wereldkampioenschappen ook nog toegevoegd aan dit lijstje. De logistiek van deze (inter)nationale wedstrijden kan afschrikwekkend lijken aangezien Canada enorm is. Om een goed beeld te krijgen: Canada is ongeveer even groot als de Europese Unie en West-Rusland samen. Daarom is het onmogelijk om binnen korte tijd

de eigen boten naar de andere kant van het land te brengen. De roeiverenigingen hebben daarom afspraken gemaakt waardoor de Thunderbirds geleend materiaal kunnen gebruiken tijdens verre wedstrijden. In ruil daarvoor kunnen bezoekende verenigingen de uitrusting van de Thunderbirds lenen. Omdat er in Vancouver geen wedstrijden zijn, moeten de roeiers veel reizen. Zoals eerder genoemd zijn er, behalve de roeiers, geen studenten actief op de vereniging. Dit heeft te maken met de interne structuur en visie van de vereniging. De vereniging heeft een structuur die gelijk is aan de Amerikaanse, resultaatgerichte visie. Als je niet roeit dan draag je dus eigenlijk niets bij. Het feit dat de meeste Nederlandse verenigingen zijn georganiseerd en draaiende worden gehouden door studenten geeft wat vreemde gezichten. In Nederland wordt er van de leden verwacht dat ze initiatief nemen om dingen op gang te krijgen, terwijl er in het Canadese systeem meer voor de roeiers wordt geregeld, waardoor ze zich geen zorgen hoeven te maken over randzaken. Een ander opvallend verschil met Delft is dat al het ondersteunende personeel, van de schoonmakers tot het bestuur,

betaalde banen heeft. Daarvoor heeft de vereniging geld nodig om de salarissen uit te kunnen betalen. Een deel daarvan komt van subsidies gegeven door UBC. De rest van het geld wordt verkregen via sponsoren en het geheime wapen van de vereniging. Dit wapen is verborgen in de opwarmruimte. Deze ruimte is groot, bijna leeg en heeft een fantastisch uitzicht. Dit maakt het bij uitstek geschikt voor feestjes, trouwerijen en conferenties. Het totale bedrag dat opgehaald wordt kan oplopen tot wel bijna een miljoen per jaar! Helaas zijn de meeste carrières van de roeiers maar van korte duur. Tenzij je doorgaat naar het nationale team, is universitair roeien het enige roeien dat je waarschijnlijk in Vancouver zult doen aangezien burgerverenigingen zeer zeldzaam zijn. Bovendien maken de lange afstanden tussen de grote steden het heel moeilijk om de grote wedstrijden en marathons te organiseren die we in Europa kennen. Het alternatief, wedstrijden tegen de Thunderbirds, is een strijd die waarschijnlijk zal worden verloren. De UBC Thunderbirds zijn al heel lang actief en hebben hun tijd en inspanningen verstandig gebruikt om een indrukwekkende reputatie op te bouwen. De kleinschalige opzet van de vereniging zorgt voor goede coaching en de faciliteiten en het klimaat bieden uitstekende omstandigheden voor maximale prestaties. Dit bewijst dat er veel manieren zijn om de top te bereiken en de droom te vervullen om een toproeier te worden. Een wereld verwijderd van Delft blijft iedereen werken naar en vechten voor die topprestaties. n

venster  januari 2018 15


HELDEN VAN VROEGER

n Lodewijk met zijn beker, de eerste overwinning voor Proteus.


Lodewijk van den Berg Blik op de ruimte

TEKST LODEWIJK VAN DEN BERG EN ANOUK VAN LEEUWEN FOTOGRAFIE DANIËL KORVEMAKER EN NASA

k groeide op in Sluiskil, een klein plaatsje in Zeeuws-Vlaanderen, en kwam naar Delft in 1949 via een internaat in Limburg. Ofschoon ik gelijk lid werd van Virgiel, leefde ik voor twee jaar een beetje aan de rand van de vereniging. Dat veranderde toen ik aan het begin van mijn derde jaar het in mijn hoofd kreeg om te gaan roeien. Proteus was in die tijd nog niet erkend door de Nederlandse Roeibond en de ploegen hadden daardoor niet het recht om onder eigen naam aan wedstrijden deel te nemen. De leden van de vereniging hadden vrijwel geen ervaring in wedstrijdroeien maar probeerden niettemin ploegen te vormen en te trainen. De coaches hadden ook geen brede achtergrond en moesten alles zelf leren van publicaties en verhalen. De faciliteiten waren ook zeer beperkt. We hadden een kleine houten loods aan de oostkant van de Schie, ongeveer 100 meter ten zuiden van “de Kolk”. Net lang genoeg voor een acht. De botenstand bestond uit een acht, twee overnaadse vieren, twee overnaadse tweeën met stuurman en een skiff. We hadden wel een douche verwarmd door een tank met gecondenseerd gas. Als het koud weer was, moest het eerste lauwe water gebruikt worden om die tank te verwarmen voordat er genoeg gasdruk was om echt warm water te geven. Wij begonnen het jaar met vier lichte mensen, eerst in de twee en naderhand in de vier. Er was geen selectie gemaakt want wij waren de enige leden van Proteus om die ploeg te vormen. Onze coach was Nico van den Hemel, ook afkomstig uit Zeeuws-Vlaanderen. u


HELDEN VAN VROEGER

Het eindresultaat was dat ik als de voorkeurskandidaat gekozen werd en ik met de Shuttle/Spacelab3 combinatie voor zeven dagen de ruimte in ging.

n Lodewijk rechtsachterin. n Lodewijk uiterst rechtsachter, tijdens het zetten van een streepje in de JC Athmer.

Hij pakte zijn taak heel serieus aan, ofschoon hij zelf ook niet veel ervaring had. Het gevolg was dat we in het voorjaar als ploeg al goed bij elkaar zaten. Ondertussen was Proteus eindelijk erkend door de Roeibond, dus nu werd alles serieus. De samenstelling van de ploeg was van boeg naar slag: Sjef Swinkels, Lodewijk van den Berg, Loek Dubois, Jaap Terpstra en stuurman Piet Beckers. Wij waren eerstejaars roeiers behalve Jaap die al een jaar ervaring had in de overnaadse vier. In het voorjaar zat die ploeg al goed bij elkaar, maar het werd duidelijk dat we een boot moesten hebben die meer geschikt was voor ons gewicht. Een groep genaamd “Die blauwe Schuyte” maakte het geld beschikbaar om een gladde vier te kopen van DDS. Het was oorspronkelijk een damesvier, dus voor ons goed bruikbaar. Na een korte oefentijd in die nieuwe boot werden we ingeschreven voor onze eerste wedstrijd in Alphen aan de Rijn. Dit was de eerste gebeurtenis waar Proteus officieel aan deelnam. Toen we voor de startlijn optrokken vroeg de starter: ”Wie zijn jullie? Wat doen jullie hier?” We roeiden een goede race, maar verloren onze heat tegen de uiteindelijke winnaar.

18 venster  januari 2018

De volgende wedstrijd was het Nereuslustrum in 1952 waar we dus het eerste blik voor Proteus getrokken hebben. Het was een nauwe beslissing. We lagen op 1500 meter verschillende lengtes voor op onze voornaamste tegenstander Triton toen de boeg kramp in zijn been kreeg en een gat in de boot trapte. We wonnen uiteindelijk met twee seconden voorsprong met een boot die half vol water stond. Maar dit bleek niet ons enige probleem te zijn. Toen we het vlot hadden bereikt en uit de boot stapten, grepen we de stuurman en gooiden hem, volgens traditie, in het water. Hij bleek echter niet te kunnen zwemmen, dus we moesten zelf het water in om hem te redden. Hij had ons gedurende het hele jaar trainen nooit laten weten dat hij een echte landlubber was. De uitreiking van de medailles en de bijkomende beker vond in die tijd plaats op de tribune na het einde van de laatste wedstrijd en voor de eerste keer werd ook het Venster gezongen. Onze volgende kans om een overwinning te behalen was op het lustrum van Aegir in Groningen. We wonnen onze heat gemakkelijk, maar verdere heats en finales werden afgelast vanwege slecht weer en hoge golven op het meer waar de wedstrijden plaatsvonden.

Ik heb ook nog een tweede jaar geroeid als boeg met een andere ploeg, maar dat ging niet zo goed. We hadden een andere coach, zonder ervaring, die niet goed met de ploeg kon samenwerken. Maar genoeg daarover. Ik heb daarna nog wat fuifgeroeid en ben ook stuurman geweest van een ouderejaarsploeg die deelnam aan de Head of the River. Verder heb ik geen functies gehad binnen Proteus omdat ik voornamelijk actief geweest ben binnen andere onderverenigingen van Virgiel. Ik was eigenlijk een slechte student en ben na mijn militaire dienst uiteindelijk in 1961 afgestudeerd in chemische technologie. Dat kon zo in die tijd. Het was mijn plan om een baan te krijgen bij Shell of bij Montecatini, een Italiaans bedrijf waar mijn vader betrekkingen mee had. Maar mijn afstudeerhoogleraar (Professor Heertjes) dacht dat mijn geest daar te jong voor was. Hij had een vriend in de Verenigde Staten waar hij mij voor een jaar naar toe kon sturen om wat meer ervaring op te doen. Ik vond het een interessant idee, met het gevolg dat ik in oktober 1961 een graduate student was bij het Chemical Engineering Departement van de University of Delaware. Dat was een hele overgang vergeleken met het Delft van toen, want alle colleges kwamen met sommetjes en korte


n Lodewijk uiterst rechts, met de bemanning van de missie STS-51-B.

verslagen die je bij het volgende college moest inleveren. Je moest ook research doen en op die manier kwam ik in contact met het groeien van kristallen. Ik vond dat heel interessant. Van het een kwam het andere en uiteindelijk bereikte ik de diploma's van Master en Ph.D. in Applied Science. Dit was een codenaam voor een combinatie van Chemical Engineering, Material Science en Physics. Nooit in mijn leven had ik gedacht dat ik uiteindelijk een wetenschapper zou worden met zowat 70 publicaties op mijn naam of als medewerker. Mijn ervaring met het kweken van eenkristallen maakte dat ik gemakkelijk een baan kreeg bij een maatschappij die veel contracten had met het U.S. Department of Energy. Ik moest gaan werken voor een groep die zich specialseerde in het ontdekken en meten van atoomstraling. Dat maakte het noodzakelijk dat ik Amerikaans staatsburger werd. Het hoofdkantoor van die maatschappij was in de staat Massachusetts, maar tot mijn verbazing was mijn baan in een laboratorium in Goleta, een kleine voorstad van Santa Barbara in California. Wat het dagelijks leven betreft, was dit weer een hele verandering. Leven in California is net zo verschillend van leven op de oostkust van de VS als het

verschil tussen de oostkust en Europa. De streek rond Santa Barbara lijkt veel op de Franse Midi, behalve dat het niet zo druk is en de golven veel hoger zijn omdat ze van de Stille Oceaan komen. Je krijgt daarnaast ervaring met aardbevingen. De kwaliteit van de eenkristallen die gebruikt worden om straling te meten moet zo hoog mogelijk zijn. Omdat zwaartekracht gedurende de groei invloed heeft op de uiteindelijke structuur van een kristal, stelden we voor aan de NASA om een paar kristallen in de ruimte te kweken. Dat voorstel werd goedgekeurd en alle kosten werden door NASA betaald. Het hele process van voorbereiding, aanpassing van ovens voor operatie in zero-gravity en de uiteindelijke ruimtevlucht duurde ongeveer vijf jaar. Dit werd beschouwd als heel snel, maar ruimteorganisaties zijn gewend om met astronomische tijdschema’s te werken. Een van de problemen was dat NASA veel piloten had, maar geen personen met ervaring in kristalgroei. Dus werd besloten om een specialist te vinden die dan vlug als astronaut opgeleid zou worden. Een niet eenvoudig selectiesysteem werd voor dit doel ontworpen. Het eindresultaat was dat ik als de voorkeurskandidaat gekozen werd en ik met

de Shuttle (Challenger)/Spacelab3 combinatie voor zeven dagen de ruimte in ging. De ervaring van een ruimtevlucht valt onder de rubriek van “Hij die verre reizen maakt kan vele verhalen vertellen”, maar ik kan iedereen aanraden om dit zelf ook eens te proberen. Het kijken naar de aarde vanaf die hoogte maakt het begrip “globaal” meer realistisch en persoonlijk. Ik kwam de zomer na mijn vlucht naar Nederland en heb toen Proteus bezocht. De botenloods was verhuisd naar het “Kruithuis” aan de andere kant van de Schie. Ik heb bij die gelegenheid de eer gehad om een gladde vier met stuurman te dopen, de naam was natuurlijk Die Blauwe Schuyte. Na de doop hebben we met verschillende leden van de eerste winnende ploeg nog een beetje geroeid, maar ik geloof niet in een gladde vier. Mijn volgende bezoek aan wat nu ProteusEretes heet was drie jaar geleden en ik heb toen verbaast staan kijken naar alles wat ze nu een “loods” noemen en het aantal leden van de roeivereniging. Het oorspronkelijk initiatief van Gerrit Athmer en het doorzettingsvermogen van zijn medewerkers zoals Doppie van Eps en Ad Keukens heeft een ongelooflijk resultaat opgebracht. n

venster  januari 2018 19


OUD PE

Lustrumrally Afgelopen zomer nam een grote delegatie oud-leden deel aan de Lustrumrally van Proteus-Eretes. Rond de vijftien auto’s met oud-leden reden op deze zonnige dag de mooie tocht. Het was te merken dat sommigen zeer bedreven waren in het rijden van rally’s want zelfs de winst ging naar een oud-ledenteam!

Oudledendag Met een heerlijk zonnetje op het balkon vond op 23 september de oudledendag plaats. Altijd leuk om al die oudleden op het water te zien. Het bestuur van Proteus-Eretes heeft zich geïntroduceerd en tijdens het eten werd de nieuwbouw toegelicht, waarbij de verschillende vragen van oudleden zijn beantwoord. Het was een geslaagde dag!

Beerenburgborrel Ook komende WinterWedstrijden zullen we weer de beste plekken hebben op de Schie. Warm, droog, drijvend en met een Weduwe Joustra in de hand! De Beerenburgborrel zal plaatsvinden op zaterdag 17 februari in de middag. Officiële uitnodiging inclusief details volgt uiteraard nog.


Ledenadministratie De gegevens van alle Âą 600 oudleden zullen in het voorjaar van 2018 overgezet worden naar dezelfde structuur als de ledenadministratie van de huidige leden van ProteusEretes. Door het koppelen van de twee ledenadministraties wordt het mogelijk om bij uitschrijving van Proteus-Eretes direct lid te worden van Oud Proteus-Eretes. Hiermee hopen we de drempel om oudlid te worden te verlagen maar ook het behoud van informatie over bijvoorbeeld deelname aan commissies en ploegen kan zeer waardevol zijn in een eventuele zoektocht naar oude bekenden.

Meeroeien met de oud-leden veteranen acht? Ieder jaar wordt in maart/april, door een groep oud-leden van PE, de Head of the River gevaren in de Barbara. Vorig jaar hebben de slag en de boeg van de acht afscheid genomen. De veteranen groep zoekt daarom 2 roeiers die willen meevaren op bak- of stuurboord. Belangstelling graag melden bij rob.k.onel@gmail.com of nol@gresnigt.nl

Agenda 17 februari - WW Beerenburgborrel 17-18 maart - Head of the River 22 september - Oudledendag


WEDSTRO

Eerstejaars ploegen 2018

EJD Yong Yong Li (stuur) Lengte: 172 cm Gewicht: 58 kg

Wij winnen! FOTOGRAFIE PAPARAZZI

Half december heeft de nieuwe eerstejaars wedstrijdsectie zich aan de vereniging gepresenteerd. Na een tijd van selecties heeft iedereen uiteindelijk kennis kunnen maken met 28 nieuwe wedstrijdroeiers en 4 stuurtjes!

EJ4 Mina Boogaard (stuur) Lengte: 172 cm Gewicht: 63 kg

Sander Hazelaar Lengte: 191 cm Gewicht: 85 kg 2K max.: 6:52

Annelouk van Mierlo Lengte: 177 cm Gewicht: 67 kg 2K max.: 7:33 Geke Rademaker Lengte: 184 cm Gewicht: 78 kg 2K max.: 7:39 Janske Otten Lengte: 182 cm Gewicht: 74 kg 2K max.: 7:40 Jill Oudshoorn Lengte: 179,5 cm Gewicht: 75 kg 2K max.: 7:33 Melissa Molenaars Lengte: 178 cm Gewicht: 71 kg 2K max.: 7:20

Vosse Meijssen Lengte: 203 cm Gewicht: 85 kg 2K max.: 6:48

Miriam van der Veer Lengte: 183 cm Gewicht: Sanne + 4 2K max.: 7:36

Pim Breuren Lengte: 190 cm Gewicht: 73 kg 2K max.: 7:02

Sanne Smid Lengte: 186 cm Gewicht: 70 kg 2K max.: 7:48

Hugo de Thouars Lengte: 193 cm Gewicht: 73 kg 2K max.: 7:05

Sija van den Beukel Lengte: 180 cm Gewicht: 66 kg 2K max.: 7:43

22 venster  januari 2018


EJL Nadine Tiessen (stuur) Lengte: 172 cm Gewicht: 59 kg

Chris van der Hoorn Lengte: 189 cm Gewicht: 73 kg 2K max.: 6:48

EJZ Stephanie van der Lugt (stuur) Lengte: 171 cm Gewicht: 64 kg

Coen Jansen Lengte: 199 cm Gewicht: 84 kg 2K max.: 6:40

Jarem Hinsenveld Lengte: 186 cm Gewicht: 74 kg 2K max.: 7:07

Ian Berkel Lengte: 195 cm Gewicht: 85 kg 2K max.: 6:41

Jesper Frijns Lengte: 188 cm Gewicht: 70 kg 2K max.: 6:56

Luigi Maiorano Lengte: 203 cm Gewicht: 95 kg 2K max.: 6:26

Jeroen Vermeulen Lengte: 184 cm Gewicht: 72 kg 2K max.: 6:56

Matthijs Torsij Lengte: 185 cm Gewicht: 84 kg 2K max.: 6:40

Joris Vellekoop Lengte: 190 cm Gewicht: 68 kg 2K max.: 6:55 Mark Molenaar Lengte: 179 cm Gewicht: 71 kg 2K max.: 6:57 Luc van Beek Lengte: 179 cm Gewicht: 71 kg 2K max.: 6:46 Thomas Hogervorst Lengte: 185 cm Gewicht: 73 kg 2K max.: 7:01

Nick Hogendoorn Lengte: 198 cm Gewicht: 94 kg 2K max.: 6:19 Olaf Langhorst Lengte: 197 cm Gewicht: 103 kg 2K max.: 6:30 Pieter van Bentum Lengte: 187 cm Gewicht: 84 kg 2K max.: 6:50 Rik Busschers Lengte: 189 cm Gewicht: 84 kg 2K max.: 6:40

venster  januari 2018 23


ALGEMEEN

n Een optie voor de nieuwbouw uit 1993.

Magazijn Pareltjes uit het verleden TEKST DANIËL KORVEMAKER EN HEIN GIJSMAN

n de ruimte achterin de loods waar het daglicht ver buiten de deur wordt gehouden, liggen lang vergeten verhalen uit de begindagen van onze vereniging te verstoffen. Vol goede moed en met een aantal vrije middagen hebben we het magazijn op zijn kop gezet om de mooiste pareltjes uit de geschiedenis van Proteus-Eretes opnieuw het licht te doen laten zien. Na het openen van de magazijndeur stuiten we op de motor van de motorboot

24 venster  januari 2018

die tactisch middenin het gangpad staat gesteld. Nadat alle stof is neergedaald kijken we onze ogen uit. Van oude PEiL-posters tot uitnodigingen voor de oprichtingsborrel van Proteus en van Vensters uit de jaren ‘70 tot aan originele foto’s van Gerrit Athmer. Zonder al te veel te struikelen over alle spullen die tegenwoordig een plek hebben gekregen op de vloer, hebben we de route terug naar de Beuk kunnen vinden om de verhalen van de goede oude tijd te verwerken in dit Venster.


n De bekende foto van René, Bernard en Herman.

n Een schets van eventuele nieuwe huisvesting in de Houthaven.

De Beuk Zoals iedereen weet maakte Proteus-Eretes in 1997 de oversteek van het Kruithuis naar de Beuk, aan de overkant van de Schie. Zoals tegenwoordig al jaren wordt gesproken over de plannen van de aanbouw, was het vroeger niet anders. Midden jaren ‘80 werd duidelijk dat er iets moest gebeuren aan het gebrek aan ruimte op het Kruithuis. De vereniging bleef groeien, maar het gebouw knapte uit zijn voegen. Talloze nieuwe locaties werden geopperd, zo ook de Houthaven. Dit was in 1990 dé locatie met perspectief. De kosten bleken later echter vele malen te hoog om er daadwerkelijk heen te verhuizen. Na jaren wikken en wegen tussen allerlei locaties werd in 1993 bekend dat de beste optie de Praxisloods aan de overkant zou zijn: de loods die we tegenwoordig als botenloods ervaren. Reeds dat jaar lag er een voorlopig ontwerp op tafel. Met een driehoeksvormige societeit bovenop de loods had de Beuk er volgens dit plan heel anders uitgezien. In een aantal bestektekeningen waren alle details al uitgewerkt. Zo zouden de commissie- en kleedkamers een plekje krijgen op de huidige locatie van de ergozolder. Met name de over het vlot heen hangende barzolder bleek echter door de enorme draagconstructie van ‘de punt’ financieel niet haalbaar. Hoe het uiteindelijke plan er daarna uit is gaan zien is ieder lid natuurlijk meer dan bekend.

De twee-met In een krat met archiefstukken verder komen we een boek tegen met krantenartikelen en foto’s uit de begin jaren ‘70. Lokale kranten schreven vroeger nog uitgebreide artikelen over het studentenroeien. Zo schreef de Delftsche Courant een enorm stuk over de fusie van Proteus en Eretes. Ditzelfde artikel hangt overigens ook aan de muur naast de trap naar de barzolder. Een aantal pagina’s verder in het boek wordt dé Olymische Proteus-Eretes twee-met in een aantal foto’s uitgelicht. Deze heren gaan, 46 jaar na dato, wekelijks nog honderden, soms wel duizenden keren over de bar. Als dit nog steeds een mysterie is, kan een blik op de (inmiddels oude) barpassen alles duidelijk maken. We gaan terug naar het jaar 1972, toen in München de twintigste moderne Olympische Spelen werden gehouden. Proteus en Eretes waren twee jaar daarvoor gefuseerd en de spelen in West-Duitsland waren dus de eerste sinds het bestaan van Proteus-Eretes. Het bijzondere is dat in deze Olympische boot zowel Proteus als Eretes vertegenwoordigd waren. Op slag zit Rene Kieft (voormalig Eretes-lid) en op boeg Bernard Luttikhuizen (voormalig Proteër). Op de barpas is het niet goed zichtbaar dat het om een twee met stuurman gaat; Herman Zaanen, ook voormalig Eretes-lid, ligt achter de brede rug van Bernard uit het zicht. Deze twee-met is u

venster  januari 2018 25


ALGEMEEN

n De achten van Oxford en Cambridge op Rotterdam Airport.

daarmee de enige volledig door Proteus-Eretes gevulde boot op een Olympische Spelen geweest. Wat de prestatie zeer indrukwekkend maakt is dat ze zonder hulp van de roeibond of externe coaches op de Olympische Spelen terecht zijn gekomen. Het was een pure Proteus-Eretes aangelegenheid. Ook het materieel werd zelf gekocht en met de botenwagen in Zwitserland opgehaald. Uiteindelijk hebben ze met een derde plek in de herkansing de finale niet gehaald, maar vanwege de bijzondere bezetting was het een fantastische prestatie van de net gefuseerde roeivereniging.

Zelfs de achten van Oxford en Cambridge zijn met gesponsorde KLM Cityhopper vluchten naar Delft gevlogen. Delft Cup Van 1992 tot 2010 gebeurde het jaarlijks dat ProteĂŤrs en Lagaaiers samen in een boot stapten; ze complementeerden elkaar in een TU Delft acht. We komen een stel oude posters en administratie-papieren van de International University Eights Regatta tegen (ook wel Delft Cup of Pinewood Eights Regatta). Deze wedstrijd werd voor het eerst georganiseerd als onderdeel van het negende lustrum van Proteus-Eretes. Vele buitenlandse topteams

26 venster  januari 2018

waren gestrikt om de 1992 meter lange boord-aan-boord wedstrijd over de Schie af te leggen. Zelfs de achten van Oxford en Cambridge zijn met gesponsorde KLM Cityhopper vluchten naar Delft gevlogen. Bovendien was de Holland-acht gestrikt als tegenstander in de superfinale. De wedstrijd kreeg veel media-aandacht mede dankzij het met een smoes doordringen tot de vertrekken van Mart Smeets in Hilversum door twee commissieleden. De Delft Cup werd uiteindelijk van live commentaar voorzien op Radio 1 en kreeg een reportage in Studio Sport. Ook aanwezig waren de Engelse ambassadeur en de Minister van Onderwijs. De openingswedstrijd werd gelijk een spannende: Delft lootte tegen Cambridge. Met een bootlengte verschil versloeg Delft Cambridge sensationeel. In de finale wonnen ze van Amsterdam, waarna ze het af moesten leggen tegen de Holland Acht in de superfinale. Op aandringen van de TU Delft werd de wedstrijd een jaar later nogmaals georganiseerd, waarna het standaard opgenomen werd in het jaarprogramma. Elk jaar groeide de afstand van de wedstrijd mee met het jaartal, maar in 2010 was het einde bereikt. Na jaren aan teruglopende hoeveelheid inschrijvingen, ook zonder enige internationale aanwezigheid, werd de stekker eruit getrokken. Met veel moeite waren dat jaar zes achten ingeschreven. Het gevoel van de wedstrijd is sinds een aantal jaar terug in de vorm van de Amstelbeker, waar verenigingsachten (dan wel over een kortere afstand) boord-aan-boord in een knock-out systeem het tegen elkaar opnemen.


WinterWedstrijden Verderop in het hok vinden we vier ingelijste posters van de WinterWedstrijden uit verschillende jaren. Sinds die tijd is de stijl van grafisch vormgeven flink veranderd, zoals je kunt zien. De WinterWedstrijden zijn de oudste wedstrijden die Proteus organiseert. De eerste werd gehouden in 1976. In dat jaar zocht de KNRB naar een moment om een selectietest te doen na de winterstop. Vanwege de prachtige locatie aan de Schie en het feit dat Proteus nog geen eigen wedstrijd had, mocht Proteus-Eretes de organisatie in handen nemen. Sindsdien heeft het een hoop verschillende namen van hoofdsponsors mogen dragen. De eerste editie heette de Faber-Castell WinterWedstrijden, zoals de poster in de OPEK te bewonderen is. De bekendste

naam is echter die van eetcafé De Kurk. Daarna heeft het ook ‘de Multec WinterWedstrijden’ en ‘de Pink Elephant WinterWedstrijden’ geheten. Sinds 2009 is Van Oord de trotse hoofdsponsor. Dit jaar zullen de Winterwedstrijden op 17 en 18 februari worden gehouden. De WinterWedstrijden Kommissie is inmiddels hard bezig met de voorbereidingen. Dit jaar zullen ze naar verwachting weer een strak georganiseerde wedstrijd neerzetten en daar kunnen ze alle hulp van leden bij gebruiken, al is het om het vlotten in goede banen te leiden of al onze kersverse wedstrijdroeiers aan te moedigen. De WinterWedstrijden, daar moet je zeker bij zijn! n


INTERVIEW

Jeroen Guldemond TEKST ZAÏDA RIVAI EN NINO WOUTERS FOTOGRAFIE DANIËL KORVEMAKER

Op 6 september 2017 tekende onze vicevoorzitter Tom van Woudenberg en oud-Proteeër Jeroen Guldemond een nieuw sponsorcontract. Vanaf heden is Insyde de nieuwe sponsor van Proteus-Eretes. Het Venster ging op bezoek bij Insyde om verhalen te horen van onze kersverse sponsor. Wie is Jeroen Guldemond? “Als directeur en mede-eigenaar van drie bedrijven: Insyde Webdesign, een learning-management systeem en een browserplugin voor universiteitsbibliotheken ben ik vanaf 1995 een lange tijd betrokken geweest bij de vereniging. Ik ben meteen begonnen met Eerstejaars Zwaar 1996, wat best een succesvol jaar was en waarin we bijna alles hebben gewonnen. Na ongeveer vierenhalf jaar wedstrijdroeien ben ik nog zo’n acht jaar gaan coachen. Ook heb ik een aantal commissies gedaan die te maken hebben met het professionaliseren van het roeien bij Proteus en in samenwerking met Judith van Os, heb ik de eerste coachcursus georganiseerd.” Hoe ontstond de oprichting van je eigen bedrijf en hoe zag dat in het begin er uit? “Nadat ik ben gestopt met roeien in 1999 ben ik gaan coachen en heb ik, naast mijn studie, met een vriend een bedrijf opgezet. We hadden vanaf het begin al een goede balans tussen techniek en ontwerp doordat ik Industrieel Ontwerpen studeerde en mijn collega Informatica. Veel bedrijven hadden juist het een of het ander, maar wij leveren producten die zowel goed werken als er mooi uit zien. We begonnen met het maken van websites voor bekenden en zo zijn wij uiteindelijk doorgegroeid tot een bedrijf dat nu 22 werknemers telt. Na mijn afstuderen heb ik er voor gekozen mij fulltime in te zetten voor het bedrijf, wat ik nu nog steeds doe.” Is er een overeenkomst tussen het roeien, coachen en werken in het bedrijfsleven? “Ik heb in mijn tijd als coach en roeier drie belangrijke lessen geleerd die ik fanatiek toepas binnen het bedrijf: heldere communicatie en samenwerking, flow en marginal gains. Heldere communicatie is vanaf het begin al belangrijk geweest naar zowel werkgevers als werknemers, en genereert vertrouwen en groei binnen het bedrijf wat belangrijke aspecten zijn voor een goede samenwerking. Het werk leveren we samen en als werknemers het hier ergens niet mee eens zijn, dan vind

28 venster  januari 2018

ik het belangrijk als dat gewoon gezegd wordt. Bij het roeien is een goede samenwerking uiterst belangrijk. Waar het een samenspel is tussen roeier en coach, is het in het bedrijfsleven een samenspel tussen werkgevers en werknemers. Een voorbeeld van de samenwerking binnen het bedrijf is dat we werken met de “scrum methode” en “agile development methods”. Daarmee bespreekt het hele team met de klant wat we gaan maken en zijn wij geheel als team verantwoordelijk voor het leveren en de kwaliteit van het eindproduct. Op deze manier krijgen werknemers veel meer sturing over wat ze doen. Dit heeft een positieve invloed op het bedrijf en is iedereen een stuk gelukkiger en maakt minder fouten. Het tweede aspect dat ik bij het roeien geleerd heb is “flow”. Als er een goede balans tussen uitdaging en vaardigheid bereikt wordt, leidt een flow tot een goede persoonlijke ontwikkeling. Als de uitdaging groot genoeg is, blijft deze interessant, maar als de uitdaging te groot wordt kan het stress opleveren, waardoor je uit je flow raakt. Dat is zowel bij roeien belangrijk als bij het werken binnen een bedrijf. Voor een goede flow moet je je voor een langere tijd vast kunnen bijten in een probleem,


of dit nu een roeitechnisch probleem of een programmeerprobleem is. Ons bedrijf faciliteert dit door gekleurde lampjes op beeldschermen van werknemers. Zijn deze groen, dan kun je diegene storen, maar rood betekent dat je met iets bezig bent waar je je volledige concentratie voor nodig hebt en dus niet gestoord mag worden. Het laatste aspect waarover ik het wil hebben is marginal gains: het beter worden. Stel: je hebt een doel wat je wil bereiken, bijvoorbeeld een WK of een uitzending. Op sommige momenten kan dit doel zó groot en abstract lijken dat je de draad kwijt raakt. Op dit soort momenten helpt het je doel op te breken in een serie kleinere stapjes of doelen, die er samen voor zorgen dat je je doel bereikt. Door deze kleine stapjes wordt je doel tastbaarder en behapbaarder, doordat je deze in een serie tussendoelen verwerkt. Hierdoor zie je sneller je vooruitgang, waardoor je meer motivatie krijgt. Je houdt je energie en concentratie vast en blijft in je flow. Met al deze kleine stappen in zijn geheel, ben je uiteindelijk een grote stap verder in het bereiken van je doel. Het is dus belangrijk om de focus te leggen op kleine stapjes, ook al lukt het niet iedere dag. Bij het werken is dat ook zo, er gaan dingen onvermijdelijk fout en dan is het belangrijk dat je je afvraagt hoe je ze kan oplossen zodat het de volgende keer niet meer gebeurt. Zo word je stapje voor stapje beter. Hoewel het heel makkelijk klinkt, is het eigenlijk heel lastig. Bedenk dat je elke dag iets beter wil doen, dat is een heel andere mindset

dan gewoon gaan trainen en je training afdraaien. En dat is de derde poot van groeien: denken in kleine stapjes.” Wat was de aanleiding om Proteus te sponsoren en wat kan Insyde betekenen voor Proteeërs? “Aangezien we een webdevelopmentbedrijf zijn, hebben we daar programmeurs, ontwerpers en front-end ontwikkelaars voor nodig. We zijn eigenlijk altijd wel op zoek naar nieuwe mensen en onze aanleiding om Proteus te sponsoren was dat we denken dat daar veel slimme studenten zitten die het leuk vinden om te programmeren. Daarnaast vind ik de mentaliteit die bij een roeier heerst, of je nou wedstro of compo bent, ontzettend goed is. Elk jaar wordt er gestreefd naar verbetering en het beter doen vergeleken met voorgaande jaren en dat past goed bij onze organisatie. We hebben een no-nonsense mentaliteit, wat betekent dat we gewoon een goed product willen leveren en steeds beter willen worden in wat we doen.” Wat gaan jullie verder betekenen voor Proteus? “We hebben al twee inhousedagen georganiseerd. Een waarin continuous deployment en test driven development centraal stonden. Ook hebben we twee keer een workshop gegeven over flow. Er staat nog één andere workshop op het programma over marginal gains. Al met al denk ik dat Proteus en Insyde veel van elkaar kunnen leren. We kijken dus uit naar een productieve samenwerking!” n

venster  januari 2018 29


ALGEMEEN TRADITIES

Vloten

Lekker vlot geïntegreerd TEKST ZAÏDA RIVAI EN VLOTEN FOTOGRAFIE DANIËL KORVEMAKER

Vloten, het bruisend hart van een vriendengroep waar verschillende generaties samenkomen. Vloten zijn van origine geïnitieerd door een vriendengroep uit ‘89. Vrienden uit verschillende ploegen kwamen samen en zo werd Proteus’ eerste vloot, Den Diagonale, geboren. Anno 2018 kent Proteus vijf vloten: D.H.B.G. Delirium, D.S.D.V. Magnum, Lef!, Trek en de nieuwkomer Team Tank.

30 venster  januari 2018


Vrienden uit verschillende ploegen kwamen samen en zo werd Proteus’ eerste vloot, Den Diagonale, geboren.

Lef! De eerste vloot waar naast competitieroeiers ook wedstrijdroeiers lid mochten worden. Namens B13 van Lef!: “Lef!, de mooiste vloot van D.S.R. Proteus-Eretes. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Het exacte recept is geheim, maar onder andere dankzij bier, bitterballen en een flinke hoeveelheid Lef! is elk jaar vanzelf een jaar voor in de boeken. Het lichtontvlambare kerstdiner, de vrijmibo’s, pimms-lunch en sjaarzenactiviteit zijn steevast een succes. Soms komen echter de beste herinneringen van random zuips die eindigen in de Steck, op de grond of erg ongelukkig met een leeg blikje knakworstjes. De laatste situatie vond bijvoorbeeld plaats op een van de avonden van het afgelopen jaarlijkse Lef! weekend. Lekker samen uitwaaien op Ameland, waarin we kou trotserend gehuld in Lef! zwembroek een dam proberen te maken op het strand en met rafts op elkaar invaren. Ondanks dat de uitgaansgelegenheden bestonden uit twee ‘clubs’ naast elkaar waar een vent van 50 de muziek draaide, was er met genoeg leffers gelukkig zoals altijd een leip feestje te bouwen!” D.S.D.V. MagnuM Als enige damesvloot op de vereniging houdt Magnum zich goed staande tussen de grote hoeveelheid man. Namens het 10e Magistraat: “Dit jaar bestaat D.S.D.V. MagnuM 10 jaar. Als enige damesvloot in Delft is dat een nette prestatie. AI zijn we goede vriendjes met D.H.B.G., we moeten ons wel staande houden tussen alle mannen en het is vrijwel traditie dat onze meter verdwijnt tijdens de vlotenborrel. De afgelopen jaren zijn er een heleboel vette dingen gebeurd zoals een MagnuM weekend in Almere of een vvv’tjes diner. Binnen MagnuM is ieder type vertegenwoordigd; van verlegen meisjes tot brutale dames. Wij, het Magistraat, vragen of de meiden deel willen zijn van een bepaalde MagnuMcommissie en daarna hoeven we niet zo veel meer te doen. Op deze manier ontstaan er

totaal verschillende, maar altijd erg leuke activiteiten. Dit jaar staat volop in het teken van het MagnuM-lustrum, dus alles is mogelijk. Naast de activiteiten die binnen MagnuM worden georganiseerd, zoals een kledingruil afgelopen maand, zal dit jaar ook iets georganiseerd worden voor de hele vereniging.” Team Tank Team Tank, piepjong: net één jaar oud. Namens de allereerste Tank-Top: “We nemen jullie mee naar 22 september 2016. Wat begon als een weddenschap, werd uiteindelijk bijgesteld tot een sociaal experiment. Wat gebeurt er als je vijftien zware ballen gekleed in tanks neerzet op de barzolder tijdens de vlotenborrel met een stapel interesseformulieren? Resultaat: 78 aanmeldingen. Het was duidelijk dat Team Tank een gat had gevonden tussen de vloten. Het gat werd met een arbitrair geselecteerde groep voor een jaar gevuld. Het water werd getest met het opnemen van de ons op het lijf geschreven avond. De tank-de-tank-leeg borrel. Nog nooit is er zo veel getapt op een Proteus borrel (met uitzondering van het Fustival). Na verschillende mooie momenten, zoals Tanksgiving en een halve kledingkast aan tanks werd duidelijk: Team Tank is klaar om een vloot te worden. De eerste Tank-Top is gevormd en Team Tank is een feit. De vloot met een knipoog, open voor alle personen die wel tegen een beetje lompheid kunnen, dat zijn wij.” D.H.B.G. Delirium D.H.B.G. Delirium, forse mannen in pastelblauwe overhemden en bordeauxrode bretels die zorgen voor een grote omzet aan bier, maar anderzijds ook laten zien dat de Delftse man echt wel galant kan zijn tijdens kerstdiners. Namens de Senaat: “Het is net voor drie oktober in het jaar 1999 toen de bootjes “Blikvanger” en “Blikopener” elkaar ontmoetten. Na wederzijdse kennismaking werd ondervonden dat er overeenkomstige belangen bij elkander te halen waren: borrelbelangen. Op drie

oktober, bij het aantreden van de eerste Senaat, was het Delftsch Heeren Borrel Genootschap Delirium een feit. Nu, meer dan achttien mooie jaren verder, is het aan de Heeren Feunekes, Boonen & Welles om epische activiteiten neer te zetten en Delirium klaar te maken voor haar vierde lustrum. Naast dat iedere HO en activiteit een hoogtepunt is, heeft Delirium een aantal unieke tradities: De brockenbokaal, de weegschaalbokaal, de spareribburgermeestersketting en de bajesbokaal. Waar eerder dit jaar een immer-episch kerstdiner is geweest met een opkomst van wel 98 Heeren en Damesch, zal in het voorjaar het legendarische Delirium-weekend plaatsvinden. Een andere activiteit die dit jaar een debuut zal maken, is de Delirium vader-zoondag. Trek Nog net geen vijf jaar oud, maar nu al in volle glorie. Namens Bond IV: “Trek is de op een na jongste vloot van Proteus en wordt gekenmerkt door zijn ongedwongen sfeer, alles kan en alles mag. We zijn een gemengde vloot waar leden uit alle hoeken van de vereniging bij elkaar komen. Trek wordt bestuurd door de Bond, bestaande uit de Bondskanselier, de Geschriftvoerder en de Schatmeester. Samen zorgen zij ervoor dat er genoeg te doen is binnen en buiten Proteus voor de Trekkers (leden) en Trekkertjes (sjaarschen). Hoogtepunten van Trek van de afgelopen tijd zijn het Spongebob en PaTrek Trekfeest, het Wie is de Mol Trekweekend, de spontane ledenbingo en natuurlijk de inauguratie van alweer de vierde generatie Trekkertjes. Daarnaast is het een heugelijk feit dat onze oud-ledenvereniging Trek-Af dit jaar is opgericht! Inmiddels hebben we het legendarische Trek Kerstdiner gehad, waar we de vijfde generatie Trekkertjes hebben leren kennen. Dit jaar worden tevens de eerste voorbereidingen getroffen voor het allereerste Trek Lustrum!” n

venster  januari 2018 31


HISTORIE

n Het originele shirt van Paul Hamm, waar hij de kleuren van Proteus en Eretes samengevoegd heeft.


De Fusie

Van Proteus en Eretes naar Proteus-Eretes TEKST KOEN SIMONS EN YONG-YONG LI FOTOGRAFIE DANIĂ‹L KORVEMAKER

De D.S.R. Proteus-Eretes bestond niet altijd uit twee delen. In een niet zo gek ver verleden waren Proteus en Eretes gescheiden verenigingen, die pas in 1970 gefuseerd zijn. Hoe is de fusie van deze twee verenigingen tot stand gekomen en welke stappen heeft de vereniging doorgelopen om zich uiteindelijk te vormen tot de vereniging die we vandaag kennen? Voor dit stuk hebben we Winfred Haase geĂŻnterviewd, oud-bestuurslid en lid van de Fusiecommissie, die speciaal voor de fusie van Proteus en Eretes was ingesteld.


HISTORIE

n Guus Mascini en Paul Hamm: samen in de Proteus/Eretesboot.

e meeste leden zullen weten dat Proteus in 1947 als ondervereniging van Virgiel werd opgericht om Virgilianen met roeien kennis te laten maken. Virgiel was in die tijd een katholieke studentenvereniging met veel leden uit het zuiden van het land. Daardoor was er veel rivaliteit met het Delftse Studentencorps, dat een protestantse, onkerkelijke en randstedelijke achtergrond had. Winfred heeft zelf in de jaren ‘60 bij Proteus en Virgiel weinig gemerkt van de katholieke identiteit, op ludieke gebruiken zoals de Pisbisschop bij bierfeesten na. Wel was Nederland tot midden jaren ‘60, in vergelijking met nu, een sterk hiërarchische en verzuilde samenleving. Alle zuilen leefden sterk gescheiden van elkaar, en hadden eigen kranten, omroepen en verenigingen. Je afkomst en religie bepaalde sterk de status die je binnen de samenleving had. Dit was ook in de studentenwereld het geval. Als je katholiek geboren was, sloot je je al gauw aan bij studentenverenigingen zoals Virgiel. Was je van protestantse afkomst, dan werd je lid van het DSC. De hiërarchie vond men ook terug in de verenigingen. Zo was dit ook te merken bij Proteus. Zeker in de roeisport

34 venster  januari 2018

n Het Proteus- en Eretesbestuur op de eerste fusievergadering.

was algemeen geaccepteerd dat de coach het voor het zeggen had. Hierdoor lag er op Proteus ook een sterke focus naar resultaten en prestaties, en moest iedere Proteïd (hoe leden van Proteus voor de fusie met Eretes genoemd werden) zich honderd procent toewijden aan de vereniging, hun coach en het roeien. De wedstrijdtraining was ook toen fysiek erg zwaar en alleen de roeiers die aan de strenge eisen van de coaches voldeden, mochten in training. Hervorming in de studentenwereld Door de grotere welvaart in de jaren ‘60 werd voor de nieuwe generatie zelfontplooiing belangrijker en ontstond er een grote drang onder jongeren om zich af te zetten tegen autoriteit en oude regels. Dit resulteerde rond 1968 in een democratiseringsbeweging van de universitaire wereld, waardoor afkomst en status minder invloed kregen onder de studenten. Men kreeg een steeds grotere afkeer tegen de traditionele en hiërarchische studentenverenigingen, wat resulteerde in een grootschalige campagne tegen deze verenigingen. Onder andere bij Virgiel daalde het aantal inschrijvingen hierdoor sterk, wat ook gevolgen had voor de aanwas bij Proteus. Binnen Proteus stond al langer haar positie als ondervereniging van Virgiel ter discussie: Proteïden vonden dat het niet hun doel was

het ‘katholieke roeien’ te bevorderen. In de ogen van veel Virgilianen waren Proteïden maar lompe boeren met slechte manieren, die er groot en intimiderend uitzagen en op de societeit een flinke braspartij konden starten. Doordat het geringe aantal nieuwe leden toekomstige roeiprestaties onder druk zette, laaide deze discussie verder op en werd deze urgenter dan ooit. Oprichting van Eretes Door deze veranderingen in de studentenwereld ontstond er ook behoefte aan een roeivereniging in Delft die niet gebonden was aan een gezelligheidsvereniging. Verder zou het ministerie van Onderwijs bereid zijn de gehele roeisport in Delft te subsidiëren als er een algemene roeivereniging zou zijn, geld dat ook Proteus en Laga goed konden gebruiken. Hierdoor werd op initiatief van de Technische Hogeschool in 1966 de algemene studentenroeivereniging Eretes opgericht. Laga was sterk betrokken bij deze oprichting, aangezien zij beseften dat ze de subsidie goed konden gebruiken. Proteus niet: het katholieke karakter en haar verleden zorgde voor een koppige en gesloten houding. Vanaf het begin was de verenigingscultuur bij Eretes anders dan vergeleken met Proteus en Laga, en sloot qua karakter goed aan bij de toenmalige tijdsgeest. Het


D E PI S B I S S C H O P Een mooi voorbeeld van een mos (traditie) dat met een flinke knipoog verwijst naar de katholieke achtergrond van Virgiel is de Pisbisschop. Wanneer er op Alcuin, de sociëteit van Virgiel ter gelegenheid van een bijzondere gebeurtenis een bierfeest werd georganiseerd, werden verspreid over de sociëteitszaal bierfusten opgesteld waaruit de leden onbeperkt hun glazen konden vullen. Door het beheer van de societeit werd dan een pisbisschop aangesteld, altijd een ervaren bierdrinker met grote blaas. Pas als de pisbisschop toe was aan toiletbezoek ging de deur van de zaal, die meestal door oud wedstrijdroeiers van Proteus werd bewaakt, open. Niet om met zijn allen op die paar wc af te stormen, maar om in processie af te dalen naar de Oude Delft om daar gezamenlijk het waterpeil van de gracht te verhogen.

D E E LE M E N TE N VA N PR OTEU S E N E R E TES Naamvolgorde: Proteus-Eretes, want Proteus was ouder dan Eretes. Verenigingskleuren: blauw en wit van Proteus en oranje van Eretes. Verenigingslied: aanpassingen in het lied van Proteus (Eretes had geen lied). “Maak dus een haal, en recht die kiel, voor de eer van Proteus en Virgiel.” werd “Maak dus een haal, met al je kracht, op naar de finish waar de zege wacht.” Logo: vier riemen, wat al sinds de fusie in gebruik is.

had een afkeer van bestaande tradities en wilde vooral dat iedere student moet kunnen roeien. Hierdoor lag het zwaartepunt op het algemene karakter van roeien, in tegenstelling tot de ‘traditionele’ roeiverenigingen. Hierdoor had Eretes bij haar oprichting moeite zich in te vechten in de conservatieve roeiwereld, en lukte het Eretes pas in 1968 om lid worden van de roeibond. Een zelfstandig Proteus Nadat Eretes lid van de roeibond was geworden en mee kon doen aan roeiwedstrijden, werden er al snel successen geboekt. Hierdoor besefte Proteus dat het niet noodzakelijk was voor een roeivereniging om aan een gezelligheidsvereniging gebonden te zijn. Proteus heeft zich onder andere om deze reden in 1969 losgemaakt van Virgiel. Volgens Winfred gebeurde dit na pittige onderhandelingen, maar zonder ruzie. Virgiel zag namelijk ook in dat het zo niet verder kon en Proteus zijn leden uit een groter reservoir moest kunnen putten. Door de goede gezamenlijke roeiprestaties en de zelfstandigheid van Proteus ontstond al snel het idee Proteus en Eretes samen te voegen. Proteus dacht in het begin dat ze Eretes wel even zou opnemen: zij waren immers de meer ervaren en oudere vereniging. Eretes vond deze opstelling van

Proteus maar arrogant, en zou alleen akkoord gaan met een gelijkwaardigere fusie. Het volgende Proteusbestuur ging hier onder druk in mee, waardoor de fusie vooral voor Proteus een emotioneel proces werd. Doordat er in één klap ongeveer 140 leden bij kwamen, verloor het oude Proteus een deel van haar identiteit. De fusiecommissie zorgde ervoor dat alles in goede banen verliep, en zorgde ervoor dat er in de identiteit van Proteus-Eretes elementen van beide verenigingen verwerkt werd. Uiteindelijk is in 1970 de fusie definitief beklonken, en trok de nieuwe vereniging in het Kruithuis. Proteus-Eretes kwam hiervoor op audiëntie bij de Roeibond, en wilde voor de nieuwe verenigingsvlag een samensmelting van de kleuren van beide vereniging, het blauw en wit van Proteus, en het groen en oranje van Eretes. De roeibond was hier zwaar op tegen, omdat oranje de nationale kleur is, en voorbehouden is voor de nationale équipe. Na lang gesteggel werd er ingestemd met een klein streepje oranje. Fusieploeg van Proteus en Eretes De westrijdroeiers keken zakelijker naar de oprichting van Eretes. Wedstrijdresultaten bepaalden daar meer de gang van zaken, waardoor de voordelen van samenwerking al snel gezien werden. Nadat Proteus

zelfstandig was geworden, werden ook de roeiprestaties van Eretes snel beter. De coaches binnen Proteus wilden daarom graag ploegcombinaties maken tussen Proteus- en Eretesroeiers. Er werd gefantaseerd over een gecombineerde vier met internationale potentie, bestaande uit twee roeiers van Proteus en twee roeiers van Eretes. Deze ploeg, bestaande uit Hans Venema, Hermen van Kleffens, Bernard Luttikhuizen, René Kieft, stuurman Herman Zaanen en coach Ab van der Ven kwam het jaar van de fusie (1970) daadwerkelijk op het water. Deze ‘Fusievier’ was op de Koninklijke de snelste Nederlandse viermet, maar werd tweede op het NK, waardoor zij een uitzending naar de WK misliepen. Twee jaar later roeide de boegen met de stuurman in de tweemet op de Olympische Spelen van München. De fusie heeft beide verenigingen zeker geen windeieren gelegd. Proteus-Eretes is vanaf die tijd uitgegroeid tot een roeivereniging met maar liefst 800 leden, de grootste vloot van Nederland en in de 48 jaren samen zijn er vele mooie successen geboekt. Naast de mooie roeisuccessen, heeft de fusie ook een mooie vereniging gebracht. Achtenveertig jaar na dato, zou je niet zeggen dat Proteus-Eretes uit twee afzonderlijke verenigingen is voortgekomen. n

venster  januari 2018 35


D.S.R. Proteus-Eretes Rotterdamseweg 362a Postbus 322 2600 AH Delft (015) 262 3720 info@proteus-eretes.nl www.proteus-eretes.nl

Wilt u een abonnement of adverteren? Stuur een mail naar venster@proteus-eretes.nl

Het Venster is het officiële verenigings-orgaan van de D.S.R. Proteus-Eretes. Automatisch geabonneerd zijn ereleden, leden van verdienste, leden, oud-leden, donateurs en adverteerders. Jaargang 44, januari 2018 Oplage: 1500 stuks Voorkantfoto Daniël Korvemaker Roos de Jong kan na het starten van het WK terugkijken op een prachtig seizoen Achterkantfoto Daniël Korvemaker Steven Coevert in zijn nopjes na een nieuw persoonlijk record van 5:59.8

Redactie Anouk van Leeuwen Coen Jansen Daniël Korvemaker Eline Theuwissen Ewout van der Heijden Hein Gijsman Koen Simons Michelle Dubbeld Nino Wouters Sylvie Wigmans Yong-Yong Li Zaïda Rivai

Venster 2018-01  

Het Venster van de D.S.R. Proteus-Eretes januari 2018

Venster 2018-01  

Het Venster van de D.S.R. Proteus-Eretes januari 2018

Advertisement