Page 1

Venster

Juli 2014


REdactioneel Ooit is de wereld begonnen als een stille plek. Mensen hebben vroeger ook geen redenen gehad om lawaai te maken, om zich te haasten en om te innoveren. Op een bepaald moment is het besluit genomen om als soort ergens een vaste plek in te nemen. Vanaf toen is er langzaam geluid ontstaan, want wanneer je niet meer stilletjes achter je prooi hoeft aan te sluipen, heb je geen reden om niet op te vallen. Onze soort heeft hard gewerkt om te komen waar we zijn en wij zullen nog harder moeten werken om weer verder te komen. Dit zal altijd door moeten gaan, want stilstand is eveneens achteruitgang. Opgesloten raken in je huidige staat zal leiden tot luiheid en desinteresse. We zijn nu eenmaal gewend om te innoveren. Vernieuwing geeft frisse energie en nieuwe uitingen van creativiteit, maar daarvoor moeten we wel hard werken. Zo heeft de Vensterredactie maandenlang hard gewerkt aan de innovatie van ons verenigingsblad. Wij hebben een mogelijkheid gezien om de kwalitatieve stukken te kunnen scheiden van de kwantitatieve stukken, op een zodanige manier dat er van beide opties genoten kan worden. Door deze werkwijze ligt nu dit mooie, karaktervolle magazine in jouw handen, gaan jouw ogen langs de regels van de vergrote bladzijdes en lees jij straks de verhalen van onze vereniging.

2

Henk pors De verhalen zijn verteld door de leden van ProteusEretes, de mensen die hard hebben gewerkt om deze gebeurtenissen tot stand te laten komen. De verhalen die je lang bij zullen blijven en welke je over jaren nog aan de toekomstige eerstejaars zal opdreunen. Zal opdreunen uit je hoofd, alsof je er ieder moment bij bent geweest. Zal opdreunen, vol trots voor Proteus-Eretes. Vol trots voor onze verschillende secties. Vol trots voor jezelf, want jij bent hier nu deel van. Jij bent er dan nog steeds deel van en daar heb je hard voor gewerkt. Als competitie- of wedstrijdroeier, als competitie- of wedstrijdcoach, wellicht als barganger of commissielid, jij werkt hard aan de vereniging. Aan haar verhalen, aan haar prestaties. Want bijzijn is meemaken, bijzijn is creëren, maar daar moet je wel hard voor werken. Alleen moet je soms ook afstand kunnen doen van het harde werken. Op zulke momenten moet je een stap opzij zetten en zien hoe alles gewoon op zijn plek zal vallen. Hoe hard je ook tegen een steen aanduwt om hem te verplaatsen, uiteindelijk is het de beweging zelf die daarvoor zal zorgen. Als je hard traint met je ploeg en je coaches, zal uiteindelijk de overwinning naar jou toekomen. Vind dus naast al je harde werk de tijd om even te zitten en te kijken naar wat jouw werk oplevert, wat ons werk oplevert. Geniet van wat jij hebt kunnen vormen binnen of buiten ons aller Proteus-Eretes, zoals wij dat ook doen bij het maken van dit blad. Vergeet niet, zoals Gerrit Athmer ooit gesteld heeft: “Wees kalm te midden van het lawaai en de haast, en bedenk welk een vrede er in stilte kan heersen.”


inhoudsopgave 02

Redactioneel

04

Bestuur

06

Proteus-Eretes Abroad: Ellen Hogerwerf & Lisa Folkertsma

10

Terugblik in foto’s

12

Oud Proteus-Eretes

14

Evenementen

15

Zwaar gelul, lichte lectuur

16

Vlootuitbreidingen

18

Interview met mevrouw Athmer

20

9 oude bazen en 600 jonge honden

22

Arnoud Greidanus

3


bestuur Waarde lezer, In de afgelopen jaren is de D.S.R. Proteus-Eretes hard gegroeid. Waar wij enkele jaren nog uitzinnig waren met een ledental rond de 500, zitten we nu al tegen 650 leden aan. Op alle fronten verandert en groeit de vereniging, want zoals Sheely terecht opmerkt: “If we don’t change, we don’t grow. If we don’t grow, we aren’t really living.” En dat is wat Proteus-Eretes is en altijd zal zijn: een levende, florerende vereniging. Zo ook is nu het Venster aan de beurt. “There is nothing wrong with change, if it is in the right direction” zei Sir Winston Churchill. Proteus-Eretes is geen speeltuin op de weg naar volwassenheid, maar een professionele leerschool voor ambitieuze studenten op weg naar het echte bedrijfsleven. Een volwaardig en zakelijk magazine past logischerwijs ook beter in dit kader. Een verandering waar een nieuwe weg mee wordt ingeslagen naar de professionalisering van de vereniging. Een andere, voorname verandering die veel teweeg zal brengen is de Business Club. Iets wat de afgelopen jaren is afgezwakt, maar zoals Emerson stelt: “Our strength grows out of our weaknesses”. Laten wij, lid en oud-lid, deze stelling waarmaken. Met een groep enthousiaste leden, betrokken oud-leden en een vernieuwd en sterk fundament, tillen wij Proteus-Eretes naar een toonaangevende vereniging in de bedrijfswereld. Een toename in recruitmentevenementen, een verhoogde meetbaarheid en een versterkte betrokkenheid van

4

sebastiaan van didden bedrijven zijn sleutelelementen in dit concept. Een bewezen concept dat zeker voor bedrijven interessant is, maar ook voor de ouderejaars studenten van onze vereniging. Wij bieden leden een achterdeur bij vooruitstrevende bedrijven en geven deze bedrijven de kans om rond te neuzen in de Delftse talentpool. Een wederzijds belang dat zal leiden tot een positieve en lucratieve samenwerking. Naast verdieping in de roeisport in de eerste jaren van de studententijd, biedt de vereniging ook de mogelijkheid tot verbreding op andere gebieden. Naast de weg voor ouderejaars waar we aan timmeren, is het ook belangrijk onze basis sterk te houden. Naar het Afrikaanse spreekwoord: “Gras groeit niet door aan de sprieten te trekken, maar door de wortels water te geven”. Om deze reden zal ook komend jaar profcoaching worden ingezet om de fundamenten van de vereniging structuur te geven. Afgelopen jaar zijn al veel veranderingen doorgevoerd, maar dit is niet genoeg voor een structuele gedragsverandering. Komend jaar willen wij doorpakken door de volledige eerstejaarssectie in te laten richten door profcoaches, opdat dit fundament de piramide naar het Olympisch goud kan dragen. Uiteindelijk leeft onze vereniging immers naar de Olympische Spelen en vervult ieder zijn eigen rol, lid of oud-lid. Zij het door de Olympiër te zijn, zij het door hen te faciliteren als coach of roeicompagnon, zij het door bij te dragen aan de Club van 100 of zij het door het simpelweg vieren van onze successen. Want één ding moge duidelijk zijn: “voor Proteus klopt ons hart”. Met Hemelsblauwe groet, Sebastiaan van Didden h.t. voorzitter der D.S.R. Proteus-Eretes


terugblik Het is inmiddels een jaar geleden dat wij om vijf uur ’s nachts op brute wijze werden ontwaakt door Rick Driessen en consorten. ‘Wil jij plaatsnemen in het 67e bestuur van de D.S.R. Proteus-Eretes?’. De enthousiastelingen onder ons stemden vrijwel direct in, de neuroten maakten lijstjes om zorgvuldig de pros en cons af te wegen en de brutale (we zullen geen namen noemen) eiste het penningmeesterschap op. Uiteindelijk stemden we alle acht in. We zeiden ja tegen een jaar waarin we leerden nee te zeggen.

bestuur 67 2013-2014 we een jaar geleden nog geen nee konden zeggen. Want dan hadden we al het onderstaande en meer gemist. Om te beginnen, de oud-ledendag in september waar we voor het eerst kennis maakten met mevrouw Athmer en haar verhalen (zie interview pagina 18). De overnachting in het bestuurshok die daaraan voorafging. De eerste ALV waar vicevoorzitter Femke van Overstraten Kruijsse het noodgedwongen overnam van onze voorzitter. Het sfeervolle MagnuM-gala in november in Tilburg.

Bestuur 67: Karen, Ron, Femke, Astrid, Sebastiaan, Swen, Jip en Joost

We hebben onszelf gepresenteerd aan de leden op een gepaste manier. Lichtelijk beschonken stapten wij in een C4+ met onze voorgangers om vervolgens toegejuicht te worden vanaf het balkon. (Ex)wedstrijdroeiers Jip Pluim en Swen Konings pikten strak in en uit en maakten uitzonderlijk lange halen. Over de rest zullen we maar zwijgen. In augustus leerden we elkaar kennen op beleidsmidweek. Onze voorzitter Sebastiaan van Didden had alles tot in de puntjes verzorgd: de luxe accommodatie in Loosduinen, het kwaliteitenspel, de barbecue met te veel vlees (onze eerste les geleerd: laat Sebastiaan geen boodschappen doen) en het hoogtepunt: de toertocht door Den Haag op OV-scooters. Jammer dat ze op waren. Na de beleidsmidweek volgden een spectaculaire OWee vol roeien en feesten en een hectisch introductiekamp waar secretaris Astrid Potemans getekend op een geel doekje aanwezig was, omdat zij op bed lag met een hersenschudding. Kort daarna, in de nacht van 6 op 7 september, werden wij officieel geïnstalleerd als bestuur. Vanaf het moment dat onze voorgangers de penningen aan ons overdroegen is de tijd voorbij gevlogen. Als bestuur raak je je besef van tijd kwijt: is het donderdag of vrijdag? Maart of april? Tien uur ‘s ochtends of ‘s avonds? Je huisgenoten snappen niet waarom je moet ‘werken’ op zondag, je ziet je vrienden en familie nauwelijks en je bent vergeten hoe je moet studeren. Maar wat zijn we blij dat

De eerste blikken op de NKIR. De strak georganiseerde Van Oord WinterWedstrijden in februari waarbij we meefietsten zonder jas. De ontspannende vakantie in Barcelona en de nieuwe vloer in de Beuk bij terugkomst. De sollicitaties voor het kandidaatsbestuur. De Head of the River in maart waar onze dames de Blauwe Wimpel hebben teruggehaald naar Delft. De Varsity die we dit jaar serieus namen. De doorzichtigheid van onze commissaris materieel Joost Janssen: was hij de loods aan het opruimen, dan had hij de volgende dag een tentamen. Het vragen van Arnoud Greidanus als erelid en vooral de drie pogingen die daar voor nodig waren (met dank aan Mark Naaborg). Het vragen van het volledige kandidaatsbestuur en de volmondige ‘ja’ die zij twee dagen later gaven. De succesvolle Proteus-Eretes in ‘t Lang én in ‘t Kort en de eerste NOOC-taarten voor commissaris toerroeien Ron Bentvelsen. De lijstjes en schema’s van commissaris loods Karen van Vianen die al het bovenstaande mogelijk maakten. En natuurlijk het vernieuwde Venster. Het vernieuwde Venster: twee keer per jaar goed gevuld met hoogwaardige verhalen. Wij, het 67e bestuur der D.S.R. Proteus-Eretes, willen de Vensterredactie bedanken voor het neerzetten van dit magazine en wensen wij alle leden, oud-leden, de Club van 100 en partners veel leesplezier. Met Hemelschblauwe groet, Bestuur 67 der D.S.R. Proteus-Eretes 5


“Iedereen had z’n racefiets extra gepoetst, een badpak met zwembril en badmuts gekocht en de wandelschoenen uit de kast getrokken, dus we waren er klaar voor!”

proteus-eretes abroad Als roeier van de nationale selectie was ik al vaker op trainingskamp geweest naar verschillende warme oorden, om daar vooral heel veel kilometers in de boot te maken. Deze winter echter zou er heel anders uit gaan zien. Op de planning stond een trainingskamp van zes weken naar Spanje, wat bestond uit een drieweekse hoogtestage en daarna nog drie weken roeien in Sevilla. Een hoogtestage was iets compleet nieuws voor ons. Het principe van op hoogte zijn is de lagere zuurstofdruk, er zit minder zuurstof in de lucht dan op zeeniveau. Op hoogte zal daardoor het hartlongsysteem bij dezelfde inspanning harder moeten werken, zodat er eerder een maximum wordt bereikt. De maximale zuurstofopname en het aerobe prestatievermogen zijn daarom ook lager dan op zeeniveau. Na een langer verblijf op hoogte zal het lichaam zich gaan aanpassen aan de lagere zuurstofdruk door het vergroten van de zuurstof transportcapaciteit van het bloed. Deze aanpassing leidt uiteindelijk tot een beter aeroob prestatievermogen, wat voor duursporters belangrijk is. Het is gebruikelijk in de sportwereld om een hoogtestage te gebruiken vlak voor een belangrijk piekmoment, bij wielrennen bijvoorbeeld voor een grote ronde. Bij ons echter was het doel van de hoogtestage het vergroten van de belastbaarheid waardoor we in de periode erna harder zouden kunnen trainen en dus nog beter worden! 6

ZES weken spanje ellen hogerwerf

Met een groep van tien zware en twee lichte dames, de twee coaches Josy en Diederik en masseur/manusje van alles Gerrit vertrokken we half januari naar de Sierra Nevada, Spaans voor besneeuwde bergketen, een zeer toepasselijke naam. Het hotel waar we verbleven heette C.A.R. (Centro de Alto Rendimiento) Sierra Nevada, een groot centrum op 2320 meter hoogte aangelegd ter gelegenheid van de Olympische Spelen in Barcelona in 1992. Het centrum is een enorm complex met onder andere een 50 meter zwembad, atletiekbaan, indoor atletiekhal, een enorme sporthal, twee krachtruimtes, een ergometerruimte, meerdere jacuzzi’s, ijsbaden en heel veel hotelkamers. Van tevoren had iedereen z’n racefiets extra gepoetst, een badpak met zwembril en badmuts gekocht en de wandelschoenen uit de kast getrokken, dus we waren er klaar voor! De eerste dagen op hoogte stonden in het teken van aanpassen, dit betekende vooral niet te veel doen. Dit viel toch wel zwaarder dan verwacht, je slaapt veel lichter en je was heel snel buiten adem. Ook ergometeren op 2:10 was opeens zwaar. Om goed in de gaten te kunnen houden hoe goed we al aangepast waren aan de hoogte, sliepen we ’s nachts met hartslagmeters die uitgelezen konden worden en werd meerdere malen per dag de saturatie van het bloed gemeten.


Na een paar dagen waren we genoeg aangepast en was het ook tijd om een keer de berg af te gaan en te gaan fietsen! Om het beste effect van de hoogtestage te krijgen, waren de trainingen die we op hoogte deden allemaal op lage intensiteit en mochten we ons uitleven op de fiets bergopwaarts. Dat ging als vanzelf, in de omgeving was niets echt vlak en al snel reden we in een mooi peloton met elkaar. Voor iedere tocht die werd gemaakt werden op Strava de snelste tijden opgezocht en de tijden die wielrenster Ellen van Dijk op die stukken had gereden werden onze targets (en regelmatig ook gehaald!). Het was heel erg leuk om met een groep meiden die behoorlijk aan elkaar gewaagd zijn te fietsen, plannetjes te smeden voor een ontsnapping en anderen kapot te maken of je verbijten in het wiel van een ander. Ook de berg waarop we verbleven werd beklommen, een 28 kilometer lange klim met 1600 hoogtemeters werd twee uur lang afzien. Josy reed daarbij met de auto steeds een stuk vooruit om ons onderweg te voorzien van de nodige extra energie en ons aan te moedigen. Ook wandelen in de sneeuw was een leuke alternatieve training. Onder leiding van Diederik, die bij gebrek aan goede wandelschoenen z’n Olympische Adidas gympen had geductapet, liepen we door de 30 cm hoge sneeuw langs alle pistes naar boven. Al snel werden ook sleetjes aangeschaft voor de afdaling over de pistes, wat voor nieuwe snelheidsrecords zorgde! Sevilla Na drie weken op grote hoogte verkeerd te hebben, was het tijd om weer eens veel zuurstof binnen te krijgen en roeihalen te gaan maken. Na de afzondering van drie weken op de berg was ook het erg leuk om weer eens in een grote stad te zijn en bekenden te zien in Sevilla. Heel roeiend Nederland was met ons ook afgereisd naar Sevilla. Al snel werd er ook een etentje met een zeer grote groep roeiers en coaches van Proteus gepland. Tussendoor hadden Olivia en ik op het laatste moment via marktplaats nog twee kaartjes gevonden om over te kopen voor de wedstrijd Sevilla – Barcelona. Zo hebben we Lionel Messi bewonderd en geoefend om mee te zingen met de clubliederen van de plaatselijke fans.

Sevilla was ook het kamp waar de eerste keuzes werden gemaakt, waar voorheen de prioriteit bij de zware dames bij de acht lag, is dat dit jaar veranderd. Het doel is om een snelle 2x en 4x te maken, het kamp in Sevilla werd dan ook gebruikt om verschillende combinaties in de 2x uit te proberen en de groep die nog in aanmerking komt voor de 2x en 4x te verkleinen. Na drie weken opstellingen wisselen en racen werd duidelijk ik nog steeds in de race ben voor een van de twee boten. Inmiddels zit ik in ieder geval tot en met het EK in de 4x, met Olivia, Claudia en Carline. Tijdens het EK gaan we ons uiterste best doen om alle noeste trainingsarbeid van de afgelopen maanden om te zetten in een hele snelle tijd en hopelijk een goed resultaat! Red.: Ellen Hogerwerf behaalde in de bovenstaande combinatie de vierde plek (6.20.18) in de A-finale op het EK in Belgrado (juni 2014).

7


“In Gandía kwam ik er al snel achter dat het in de regio Valencia niet zo vaak regent en als het wel regent, het heel normaal is om afspraken af te zeggen. ”

proteus-eretes abroad Afgelopen semester ben ik voor mijn minor naar Valencia, Spanje, geweest. Ik heb daar gestudeerd aan de Universtat Politècnica de Valencia. Voordat het collegejaar begon, heb ik een intensieve taalcursus gevolgd in Gandía, zo’n 70 km ten zuiden van Valencia. Van tevoren was mij al verteld dat de taalcursus ook wel te vergelijken was met een OWee, dus de perfecte manier om alvast wat mensen te leren kennen voor de colleges beginnen. Hoewel het een intensieve taalcursus genoemd werd, viel het werktempo wel mee. Iedere dag had ik vier uur Spaanse les en moest ik opdrachten voorbereiden voor de dag erna. De rest van de dag had je voor jezelf. Gandía is in Spanje ook wel bekend van Gandía Shore, jawel, de Spaanse variant van Jersey Shore. Elke dag werd er, naast de Spaanse lessen, dus ook flink gefeest. In Gandía kwam ik er al snel achter dat het in de regio Valencia niet zo vaak regent en als het wel regent, het heel normaal is om afspraken af te zeggen. Als het regent kun je namelijk niet naar buiten, werd mij duidelijk gemaakt door de 8

studeren in valencia lisa folkertsma

Spanjaarden. Zo werd de dansles afgezegd omdat het regende. Nou regende het op dat moment ook wel erg hard, maar als Nederlander laat je je daar natuurlijk niet door tegenhouden. De eerste twee weken in Valencia was ik elke dag in het international office te vinden. Als buitenlandse student moet je je namelijk aanmelden, je vakken kiezen en je studentenpas en account krijgen. Op de een of andere manier raakt de meerderheid van de formulieren die je bij het international office inlevert kwijt, maar gelukkig duiken die formulieren vaak na een week weer op. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat het slim is om een formulier twee keer uit te printen voordat je het inlevert. Als je dan een paar dagen later langs komt en het formulier weg is, kun je meteen een nieuwe laten ondertekenen. De studenten die in het international office werkten waren gelukkig wel heel behulpzaam, dus met hun hulp heb ik uiteindelijk toch alle formulieren weten te verzamelen. Voordat ik in Valencia aankwam, had ik al besloten mee te doen aan het European Project Semester. Dit is een


project van vier maanden met studenten van verschillende nationaliteiten en studies. Het project werd in het Engels gegeven. Naast het project kregen we workshops in project management. De organisatie van het project verschilde nogal met de projecten die ik in Nederland gewend was. De coördinator van het project was niet alleen een stuk relaxter dan ik gewend was, hij communiceerde ook alleen via Facebook. Voor het project zelf kregen we een richting waar we in moesten werken, maar bijna geen richtlijnen voor het verdere verloop van het project. Ik kwam terecht in een projectgroep van vijf studenten: twee Nederlanders, twee Zweden en een Portugees. In onze projectgroep hadden we de studies industrieel ontwerpen, werktuigbouw, bouwkunde en scheikunde. Het project was van de faculteit IO, dus we hadden allemaal andere ideeën over hoe we nou met elkaar aan het project zouden werken. Als IO-er vond ik het bijvoorbeeld vanzelfsprekend om bepaalde methoden te gebruiken, terwijl andere projectgenoten daar nog nooit van gehoord hadden. Naast het werken aan het project, spraken we ook regelmatig af met alle EPS studenten. Zo kregen we niet alleen wat mee van de Spaanse cultuur, maar ook van alle andere nationaliteiten die we in deze groep hadden.

een Mexicaanse studente, wat de communicatie met de docenten een stuk makkelijker maakte. Via de universiteit had ik mij opgegeven voor een Spaanse mentor. Mijn mentor bleek vrijwel geen Engels te spreken, maar ze had wel Engelse les. Omdat ik graag Spaans wilde leren, gingen de meeste gesprekken alsnog in het Spaans. Mijn mentor hield van feesten en ik sprak regelmatig met haar en haar klas af om quintos (biertjes van 200ml) te drinken. Dat was niet alleen heel gezellig, maar mijn Spaans en hun Engels leek alleen maar beter te worden na een paar biertjes. Of dat ook daadwerkelijk zo was, zullen we maar in het midden laten.

Het werktempo in Spanje ligt een stuk lager dan in Nederland, dus naast ons project hadden we nog genoeg vrije tijd. Dat het tot eind oktober nog zo’n 30°C was, vonden we dan ook helemaal niet erg. Vanaf de universiteit is het ongeveer tien minuten lopen naar het strand, dus de meeste Erasmus studenten gingen vanaf de universiteit rechtstreeks naar het strand om een siësta te houden. Het Spaanse ritme was ook heel anders dan ik gewend was. Tussen twee en vijf uur ’s middags is alles gesloten en neemt iedereen de tijd om te lunchen en te slapen. Rond een uur of tien ’s avonds wordt er avond gegeten en, als je uit gaat, ga je pas rond een uur of twee, drie naar een club toe. In Valencia zijn er veel open air clubs, die open zijn tot het volgens de Spanjaarden te koud wordt. Die kou is wel relatief. Umbracle, een van de grootste open air clubs in Valencia, hield op een gegeven moment ieder weekend een ‘closing party’. Vervolgens werd er besloten dat het nog een week warm genoeg zou blijven en kon er weer een weekje doorgefeest worden. Wat de Spanjaarden wel kennen, is een pretfles. Voordat iedereen naar de clubs gaat, is er meestal een botellón in de stad. Iedereen neemt dan een pretfles mee en komt samen om alvast wat te drinken voor het uitgaan. Omdat de meeste Spanjaarden geen Engels spreken (of weigeren te spreken), bleek het heel handig te zijn om Spaanse lessen te hebben. De meeste jongeren in Valencia willen wel Engels leren, maar over het algemeen gaat de communicatie toch in het Spaans. In Valencia volgde ik nog twee keer per week Spaanse les. Daarnaast wilde ik graag een vak in het Spaans volgen, wat uiteindelijk een vak is geworden dat voornamelijk uit projecten bestond. Gelukkig werkten we samen met

G

a je in het buitenland studeren? Lisa geeft een aantal tips. - Zorg dat je een up-todate portfolio hebt, dit is een vereiste voor sommige universiteiten. - Huisvesting is in Valencia makkelijk ter plekke te regelen via een bureau voor internationale studenten of via advertenties op straat. - Zorg dat je de taal kent. Niet alle docenten spreken Engels. - Geniet. Ga uit in open air clubs als Umbracle en The High Cube. 9


van oord winterwedstrijden

ergometerdoop

head of the river

skollcup

NOOC openingstoernooi


ogd pRotEus-EREtEs in ‘t lang

pRotEus-EREtEs wEdstRiJdsEctiE 2014

BEERgamEs & lasERgamEn

HEinEkEn RoEiviERkamp


oud pRotEus-EREtEs Het is alweer bijna zomer en de winter lijkt ver achter ons. Soms voelt het zelfs alsof de echte winter al anderhalf jaar geleden was. Maar ik wilde toch nog even terugblikken op een zeer geslaagde WinterWedstrijden-Beerenburgborrel. Volgend jaar is alweer de vijfde keer dat Oud ProteusEretes deze borrel zal organiseren en bij dezen beloof ik dat we over zullen stappen van Sonnema op Weduwe Jouwstra Beerenburg. Ondanks de zachte winter is er toch een grote groep Proteus-Eretes talent afgereisd naar Sevilla om zich voor te bereiden op het seizoen. Oud Proteus-Eretes wil graag talent direct te ondersteunen. Bijvoorbeeld door een bijdrage te leveren aan een trainingskamp of een bijdrage om de vaak hoge kosten te dekken van een internationale uitzending naar bijvoorbeeld het FISU WK. Zo heeft Oud Proteus-Eretes afgelopen jaar het trainingskamp van middengroep zwaar ondersteund en zullen we waarschijnlijk ook deze zomer nog een aantal roeiers ondersteunen die een uitzending hebben verdiend.

JoHan vlastuin maRc scHmidt Daarnaast hebben we een bijdrage geleverd aan een upgrade van de OPEK. Dit staat natuurlijk voor de Oud-Proteus-Eretes Kamer, Delftenaren blijven dol op afkortingen. Er zijn nieuwe stoelen aangeschaft want de vorige stoelen waren door menig commissie- en bestuursvergadering al nodig aan vervanging toe. Wat ik hoop dat volgend jaar ook weer lukt is het organiseren van een oud-ledencoachdag. Het is voor roeiers, en ook de vaste coaches, altijd erg nuttig dat er iemand met een frisse blik naar het roeien kijkt. Daarnaast komen andere coaches vaak met andere oefeningen die, zo weet ik uit ervaring, snel overgenomen worden in de reguliere trainingen omdat ze net weer even anders zijn dan wat de roeiers altijd al deden en hierdoor veel progressie geboekt kan worden. En je moet niet vergeten dat er enorm veel coachervaring bij de oud-leden zit, van coaches van Kruithuisbokaal en Best Freshmen ploegen tot aan coaches met Olympisch goud! Hierbij wil ik ook nog iedereen uitnodigen voor de oudledendag van 20 september 2014. De oud-ledendag zal dit jaar in een nieuw jasje gestoken worden. Natuurlijk zal de jaarlijkse ALV plaatsvinden en kan er geroeid, geborreld en gegeten worden, maar er is dit jaar meer! Ook nodig ik hierbij alle huidige leden van Proteus-Eretes uit die fanatiek en enthousiast zitting nemen in één van de vele commissies die Proteus-Eretes rijk is om op de oudledendag te laten zien waar jullie mee bezig zijn en waar jullie wellicht uitdagingen zien. Wij als oud-leden willen graag weten hoe het gaat op de vereniging en wellicht kunnen we de commissie ondersteunen met raad en daad. Tot slot wens ik alle roeiers van Proteus-Eretes die deze zomer deelnemen aan een groot roeitoernooi veel succes toe! Allez Proteus! Met hemelsblauwe groet, Johan Vlastuin h.t. voorzitter Oud Proteus-Eretes

Word lid van de Oud Proteus-Eretes facebookgroep!

Kalender 3 juli 2014 | Doop tweemet 7 juli 2014 | Doop lichte viermet 20 september 2014 | Oud-ledendag

12

Op vertoon van deze advertentie van ‘DE KOPEREN KAT’ krijg je je tweede biertje gratis! >>


PIETVONK.NL VOLDERSGRACHT 20 DELFT VOOR AL UW FIETSBENODIGDHEDEN 015 - 2123252

Delftse Stadsbrouwerij

De Koperen Kat

PROEF

LOKAA L OPE N VRIJD AG 16:00 21:00 u ZATER . DAG & ZONDA 1 4. 0 0 G 20.00 u

Een reeks heerlijke zelfontwikkelde ambachtelijke Delftse speciaalbieren. Proeverijen, excursies, workshops, recepties, proef- en eetarrangementen i.c.m. (historische) rondvaart en/of rondleiding. Schieweg 15M, 2627 AN Delft info@dekoperenkat.nl www.dekoperenkat.nl


EvEnEmEntEn Proteus-Eretes organiseert jaarlijks een drietal grote evenementen: twee wedstrijden en de ontvangstweek in augustus voor eerstejaarsstudenten. Een korte terug- en vooblik. Van Oord WinterWedstrijden 22 en 23 februari 2014 De Van Oord WinterWedstrijden (WW) werden dit jaar terecht de lentewedstrijden genoemd. Maar liefst 365 inschrijvingen voeren de vijf kilometer op de Schie in de zon. De tijdswaarneming werd wederom verzorgd door onze eigen IRIS (Integrated Regatta Information System - poweredbyiris.nl). Daarnaast was de wedstrijd dankzij de livestream van de IRIS op de Beuk te volgen onder het genot van warme chocolademelk. Op het terrein van Lijm & Cultuur konden dit jaar botenwagens geparkeerd worden en was er een gelegenheid aan te leggen en uit te zetten. De strakke organisatie, zes blikken en twee baanrecords maakten de Van Oord WinterWedstrijden tot een geslaagde opening van het nationale roeiseizoen. OGD Proteus-Eretes in ‘t Lang & in ‘t Kort 17 en 18 mei 2014 In mei was het aan de competitieploegen om de 4,5 kilometer en de 450 meter op de Schie te trotseren. Meer dan 600 inschrijvingen maakten de PEiL en de PEiK tot een drukbezocht evenement. Vele hamburgers, zware kilometers in een C-vieren en 13 blikken later konden we terugkijken op een zeer geslaagd evenement.

OWee 18 t/m 21 augustus 2014 In augustus is het weer zo ver: de nieuwe aanwas eerstejaars in Delft zal kennismaken met het studentenleven. Een groot deel van de vrouwelijke studenten heeft op 10 juni al kennis gemaakt met de vereniging tijdens de Ladies Intro. Deze zomer zal de organisatie zich inzetten om de nieuwe studenten enthousiast te maken voor het roeien bij Proteus-Eretes. Dat je bij Proteus-Eretes meer kunt dan hard roeien wordt op maandagavond bewezen: de inmiddels legendarische Silent Disco zal plaatsvinden op het vlot. Dinsdag is het verenigingendag en zullen de aankomend eerstejaars langsgaan bij alle studentenverenigingen die Delft rijk is. De ideale gelegenheid om eens in de boot te stappen of te genieten van het zonnetje op het balkon! Woensdag staat in het teken van Sport & Cultuur en donderdag zal er afgesloten worden met een brakke brunch en wederom een leuk feestje.

Turbineweg 20 2627 BP Delft 015 256 19 19 verkoop@sieca.nl www.sieca.nl

Sieca Repro is jouw leverancier voor het printen van posters, flyers, proefschriften en afstudeerrapporten, ook in kleine oplagen. Met een professionele afwerking maken we het helemaal af!

SPECIALE STUDENTEN TARIEVEN MET KORTINGEN TOT 45%! GEPRINT ALSOF HET GEDRUKT IS SNELLE LEVERTIJDEN A0 Fullcolor posters al voor € 10,– Mail voor jouw speciale prijs naar verkoop@sieca.nl of bel voor een deskundig advies voor het aanleveren van je bestanden.

Wij nodigen iedereen uit om zijn of haar steentje bij te dragen aan de OWee. Wij hebben er zin in!

14

DIGITALE PRINTSERVICE & REPRODUCTIE PLOTTEN t DRUKKEN t PRINTEN t POSTERS t MAILINGEN t COUVERTEREN t KOPIËREN t GRAFISCHE AFWERKING


zwaar gelul, lichte lectuur SJOERD DE GROOT In het vorige Venster vertelden Arnoud en Sytske over de ins en outs van het afhaken. Hierin vroegen ze mij ten slotte hoe ik van plan was hen te vervangen. Daarnaast heeft ook Roeland zijn riem aan de wilgen gehangen. Een flinke aderlating voor Proteus, en bepaald geen makkelijke schoenen om te vullen! Een vlugge analyse leert dat een letterlijke vervanging bovendien niet mogelijk is. Ik was, denk ik, 14 toen ik voor het laatst in kon wegen, en hoewel ik in het damesroeien waarschijnlijk goed mee zou komen is mijn deelname daar om technische redenen eveneens uitgesloten. Het mooiste zou natuurlijk zijn om hen te vervangen door ze in prestaties te evenaren. Daar ga ik hard mijn best voor doen, maar laten we eerlijk zijn, ook dat is geen sinecure. Het beste lijkt me voor nu dan ook om voor Proteus een nieuwe markt aan te boren. Want laten we eerlijk zijn, waar dames en lichte pikken de afgelopen jaren hoogtij vierden heeft het zware roeien nogal op z’n gat gelegen. Het was in de dagen van Bart Sjenitzer en Peter van Asselt dat Proteus Zwaar voor het laatst furore maakte op de internationale wateren, en voor de laatste medaille die door een zware roeier gewonnen is moeten we zelfs terug naar 2004, toen Gerritjan Olympisch zilver won in Athene. Een ommekeer lijkt echter op handen te zijn! Vincent en Maarten verdienden vorig jaar een uitzending, en er verschijnen steeds meer nieuwe namen in de ergo top 20. Goed nieuws dus! Voor de aanwas van nieuwe toppers zijn we afhankelijk van onze eerstejaarsachten. Van hard varen in je eerste jaar heb ik helaas niet zo veel verstand, maar er lopen gelukkig genoeg mensen rond die dat wel hebben! Ik wil dan ook aan Vera vragen: hoe gaat zo’n acht nou écht hard?

Z

waar gelul, lichte lectuur: een terugkerende rubriek in het Venster waarin leden en oudleden elkaars vragen beantwoorden. Sinds 2014 wordt deze rubriek op de website gepubliceerd en gebundeld in het Venster. In deze editie geeft Sjoerd de Groot, sinds kort de boeg van de Holland Acht, antwoord op de vraag van Olympische roeiers Arnoud Greidanus en Sytske de Groot. Vera Terlouw, stuur van middengroep zwaar, geeft vervolgens het stokje door aan coach Jan Punt.

sjoerd de groot vera terlouw

VERA TERLOUW Sjoerd, wat een vraag. Je vraagt aan mij hoe zo’n acht nou echt hard gaat. Ik geef je antwoord, met mijn voeten in het water van de Bosbaan, waar mijn acht zware mannen en ik er net kei- en keihard zijn afgepaald door niemand minder dan jij. Alsnog wil ik graag een poging wagen om de theorie achter hard varen in een acht toe te lichten. Er zijn een paar ingrediënten die alleen in combinatie met de juiste verhouding tot een magisch geheel komen. Afgezien van de randvoorwaarden als acht mannen, een stuur, een coachkader en een gele boot, zijn er nog een paar essentiële onderdelen. Koffie. Vind zo snel mogelijk de bootjongste en geef hem deze eervolle taak. Extreme toewijding. Vooral bij eerstejaarsroeien gaat dit je spel maken of breken. Je hebt geen extreme ergotijden nodig om een race te kunnen winnen. Een race win je op collectieve commitment, die elke haal wordt vast gehouden. Geen moment twijfel of je wel hard genoeg gaat. Intimidatie. De eerste strijd is al gewonnen zodra je de start nadert, je tegenstanders al zenuwachtig liggen te wachten en jij aan komt varen. Met watervrije arrogantie laten lopen in drie en met één klap alle palen op het water. 1-0 voor Proteus. Precisie. En daar komen de kleine mensen tot hun recht. De grote lijven sturen zij met de snelste lijn naar de eindstreep. Zij zullen je altijd de kortste weg laten afleggen, zij snijden af waar het kan. Stop er wat nootjes in en het wil wel. Een Groot voorbeeld. Ook al zijn zware ballen best groot, ook zij hebben iemand nodig om naar op te kijken. Een goed voorbeeld is de Proteus-sandwich in de Holland 8, van voor tot achter gecontroleerd door onze eigen mannen. Mannen die net zo zijn begonnen als wij, met bordjes bixy-voedsel aan de bar, en nu ons land verdedigen op internationale wateren. Daar gaan wij allemaal harder van. En bovenal, nu komt het; Plezier. In een ploeg gaan simpelweg meer uren zitten dan in een gemiddelde relatie, dus is het belangrijk dat het op die momenten leuk is. Natuurlijk zijn de tijden ook veranderd. Inmiddels gebruiken we nieuwe materialen, de lijnenplannen zijn aangescherpt, dragen we zelfs tanktops, maar helaas neigen we de tijden van vroeger te vergeten. Daarom de vraag, Jan Punt, hoe hard gingen mannen in de tijd dat ze nog van staal waren, en de boten van hout?

15


vlootuitBREidingEn Het 67e bestuursjaar heeft onze vloot tot op heden een nieuwe zware acht, een middengewicht skiff en een lichte tweezonder gebracht. In september van het vorige kalenderjaar werd met de doop van de zware acht de nauwe band tussen de TU Delft en Proteus eens te meer benadrukt. Deze zware acht zal verder gaan onder de inspirerende naam ‘’Freedom to Excel’’ wat tevens de titel is van de TU-strategie op het gebied van Human Resources. In maart zag Manasse Hutte zijn naam een mooie plek krijgen in onze loods op de nieuwe lichte skiff. Drie maanden later, in juni, doopte Jeroen Vink namens de materieelcommissie de lichte tweezonder “Expertise”. Deze aanwinsten maken onderdeel uit van een meerjarenplan voor de vloot, het zogenoemde botenplan. In deze editie van het Venster een verdieping in de totstandkoming van dit botenplan. Allereerst is het botenplan, niet geheel onverwachts, een belangrijke verantwoordelijkheid van de Commissaris Materieel van het Bestuur. In het botenplan is naast een wensvloot ook de afschrijftermijn per boottype beschreven. Tezamen met gegevens over de huidige vloot geeft dit genoeg informatie om te bepalen welke boot wanneer aangeschaft dient te worden. Uiteraard is dit botenplan continu aan veranderingen onderhevig. Eenmaal per jaar wordt het plan dan ook herzien. In samenspraak met de vereniging wordt tijdens twee Materieel Overleg Avonden (MOA) bepaald welke boten komend jaar gekocht zullen worden. Deze MOA’s zijn voor alle geïnteresseerden toegankelijk. Tijdens de eerste MOA staan de wensvloot en de aankopen van volgend kalenderjaar ter discussie. Het resultaat van deze avond is een geüpdatet botenplan. Vervolgens wordt op de tweede MOA aan de hand van de prijsopgave de uitvoering van elk boottype bepaald. In de meeste gevallen zal daarbij worden uitgekomen bij de mooie gele boten van Empacher. Filippi is daarnaast voornamelijk vaste leverancier van onze viermetten. De uitkomsten van deze MOA’s worden gepresenteerd door de Commissaris Materieel tijdens de Materieel-ALV en moeten worden goed gekeurd door de vereniging. Op 3 juni heeft de Materieel-ALV beslist over de aankopen van het bestuursjaar 2014-2015. Alle boten die dit bestuursjaar gedoopt zullen worden zijn dus al bekend. Op de planning staan nog een tweemet en een lichte viermet. Deze boten zullen respectievelijk 3 en 7 juli tijden de dies worden gedoopt en toegevoegd aan de vloot. Een belangrijk onderdeel van een doop is de bekendmaking van de naam. Het bestuur beslist in overleg met de Raad van Advies over de naam en doper van nieuwe boten. Aan de bootnaam zit altijd onlosmakelijk een verhaal verbonden en hiermee draagt elke boot direct een stuk geschiedenis met zich mee.

16

aRtHuR dE gRoot Een wandeling door de loods verandert hiermee in een wandeling door de geschiedenis van Proteus. Iets wat zeker de moeite waard is. Naast deze instroom van boten gaan er aan de onderkant van de vloot natuurlijk ook weer boten uit. Dit jaar zijn een B-vier, een lichte dubbeltwee en lichte dubbelvier verkocht. Aan de lichte dubbelvier zit een bijzonder verhaal verbonden. Deze boot droeg namelijk de naam ‘Die Blaauwe Schuyte’, een naam die sinds 1952 een constante factor is in onze loods. In 1952 is voor Proteus het eerste blik getrokken in de toenmalige Die Blaauwe Schuyte. Om deze overwinning te vereeuwigen is deze naam sindsdien altijd in onze loods terug te vinden. Tot slot vormt het financiële plaatje een belangrijk onderdeel van het botenplan. Grote bedragen gaan gemoeid met de aanschaf van nieuwe boten en een robuust spaarplan is dan ook onderdeel van het botenplan. Elk jaar wordt dit spaarplan samen met de rest van het botenplan aangepast. Bootprijzen veranderen, maar ook de wensvloot kan veranderen. Hierop moet het spaarplan uiteraard naadloos aansluiten. Dit lijkt vanzelfsprekend, maar in bestuursjaar 65 bleek dit spaarplan op de schop te moeten. In de jaren ervoor bleek namelijk door het te enthousiast naar voren schuiven van aankopen, een aanzienlijk tekort te zijn ontstaan in het spaarplan. Een nieuw spaarplan dat reikt tot maar liefst bestuursjaar 100 is de uitkomst. Hierin is om te beginnen overzichtelijk gemaakt wanneer welk boottype voor het laatst is aangeschaft en in combinatie met de afschrijftermijn kan dus worden bepaald wanneer welk boottype gekocht moet worden. Daarnaast is aan de hand van de afschrijftermijn het benodigde spaarbedrag per jaar te bepalen. Het totale spaarbedrag per jaar dat gereserveerd is voor de vloot is niet veel minder dan een ton. Daarmee vormt het botenspaarplan een substantieel deel van de verenigingsbegroting. Kortom, het botenplan is een relatief eenvoudig plan, waar echter wel met veel zorg mee omgegaan moet worden. Onze vloot, waar menig roeivereniging jaloers op is, blijft op deze manier een vloot om trots op te zijn. Laat je trots zien en kom naar de laatste botendopen van bestuur 67! Op donderdag 3 juli 2014 zal na de bedrijvenborrel om 21.00 uur de tweemet gedoopt worden. De lichte viermet zal op maandag 7 juli 2014 gedoopt worden tijdens de dies. Kalender 3 juli 2014 | Doop tweemet 7 juli 2014 | Doop lichte viermet


“Op de tweede MOA wordt aan de hand van de prijsopgave de uitvoering van elk boottype bepaald. In de meeste gevallen zal daarbij worden uitgekomen bij de mooie gele boten van Empacher.�

17


interview met mevrouw athmer Alice Athmer ontmoette Gerrit Athmer op een carnavalsavond in een café in Maastricht. De volgende dag verwachtte ze niet dat ze deze jongeman uit Delft ooit nog zou wederzien. Op dinsdag stond hij echter weer bij haar op de stoep. Gerrit nam haar mee naar Delft, de Bosbaan, Breda, Praag en in de avonturen van de Virgiliaanse Roeivereniging Proteus, die hij op 7 juli 1947 oprichtte. Ik bel mevrouw Athmer op een regenachtige dinsdagmiddag en zoals altijd neemt ze hartelijk de telefoon op. Waar bent u opgegroeid? Ik ben opgegroeid in Maastricht, een prachtige stad, heb daar tot mijn achttiende gewoond en ben daar naar het gymnasium gegaan. Momenteel woon ik in Breda, maar ik heb nog elke dag heimwee naar mijn geboortestad. Ik heb aan de Gemeente Universiteit (nu UvA) kunstgeschiedenis gestudeerd. Waar en wanneer heeft u meneer Athmer ontmoet? Ik heb Gerrit ontmoet in Maastricht met carnaval, in een café. Ik was verkleed en had een masker op. Het was de eerste avond dat ik van mijn vader en moeder de sleutel kreeg en later thuis mocht komen. Gerrit is mij op dinsdag weer komen halen, onverwacht. Ik dacht dat ik hem nooit terug zou zien. Hij was er in zijn eentje tussen uit geglipt. Hij deed toen nog van alles verkeerd - hij was namelijk overdag al verkleed. Wij verkleedden ons altijd pas vanaf acht uur.

astrid potemans

Bent u wel eens naar een roeiwedstrijd gegaan? Vanzelfsprekend ging ik mee. De eerste roeiwedstrijd die toegeschouwd heb kan ik mij nog goed herinneren. Gerrit en ik waren net getrouwd. Ik zat op de Bosbaan langs de oeverkant tussen het hoge riet en had eigenlijk geen uitzicht. Het was destijds niet de bedoeling dat je als student op de tribune zat. Gerrit had me verteld dat ik heel hard moest klappen als Proteus langsvoer. Athmer gaf een seintje als we ‘Allez Proteus’ moesten roepen en dat moest altijd harder! Ik kreeg gaandeweg respect voor het roeien in de skiff, het instappen en het balanceren leken mij zo moeilijk. In Delft heb ik voor het eerst een acht zien roeien - acht van die stoere bonken die heel mooi en heel hard roeiden - en ik was er helemaal weg van. In Praag zijn we ook naar een roeiwedstrijd geweest. We zaten in een restaurant met uitzicht op een plein, waar Gerrit iemand in Proteus-tenue rond zag lopen. Hij wist niet hoe snel hij af moest rekenen en ging op zoek naar de persoon, maar kon hem niet meer vinden. Daarop heeft hij een krant gekocht om te kijken wat er aan de hand was. We zouden op zondag naar het museum gaan, maar uiteindelijk hebben we twee uur gereden naar de roeibaan. Jacqueline Hoefmans, de eerste vrouwelijke voorzitter van Proteus-Eretes, was op dat moment bestuur en heeft zich over Gerrit ontfermd. Heeft u zelf wel eens geroeid? Nee, ik was geen watermens. In Maastricht stroomt natuurlijk de Maas, maar als je daar in valt moet je goed kunnen zwemmen. Ik wilde wel eens mee in een boot in het jaar dat Boudewijn van der Garden voorzitter was, maar dat mocht niet van Gerrit. Ik had zo graag eens in de boot willen zitten om te voelen hoe dat is. Voel je de versnelling? Gaat u naar het WK in Amsterdam deze zomer? Dat lijkt me iets te hoog gegrepen voor mij met rollator op onbekend terrein. Wat is uw favoriete Olympische Sport? Volgt u de Holland Acht? Ik heb geen favoriet, ik kijk naar alles. Ik vind fietsen tamelijk saai, maar kijk het graag voor het natuurschoon. Turnen en tennis vind ik ook geweldig. Ik heb de Winterspelen in Sochi gevolgd en zag toen voor het eerste curling, dat vond ik zo gek! Gelukkig was er een meneer die alles uitlegde. Over de Holland Acht - volgen is een groot woord. Peter en Sjoerd zitten er nu in, maar de anderen ken ik niet. Peter was laatst op bezoek en legde toen op een tablet uit wat de stuur deed. Ik dacht altijd ‘goh, wat maakt dat mannetje zich druk, hij hoeft helemaal niks te doen’, maar dat werd direct ontkracht. Heel mooi hoe hij dat uitlegde. Hoe draagt u momenteel nog bij aan Proteus-Eretes? Als ik in Delft zou wonen zou ik elke week langskomen, maar daar zouden jullie al snel genoeg van hebben! Gelukkig voor jullie zit ik in Breda. Financieel draag ik bij via de Club van 100.

18


Wat is uw beste herinnering aan Proteus-Eretes? Dat is een moeilijke vraag, ik heb namelijk niet één beste herinnering - ik heb er vele. De contacten met de mensen in het algemeen. Er komen zo veel mensen op bezoek, dat vind ik apart en geweldig. Het dopen van de acht met Boudewijn van der Garden was heel indrukwekkend en spannend, op heilige grond, een acht nota bene! Het allermooiste vind ik de belevenis van de uitvaart en iedereen die daarbij aanwezig was. De speech van Jörgen van den Broek. Het zingen van het lied. De leden van Proteus-Eretes waren keurig in pak, dat maakte grote indruk op mij en alle genodigden. Iedereen was heel meelevend en hartelijk en ik heb veel post gekregen van leden. Ik kijk daar met bijzonder veel liefde op terug. Komt u nog vaak op Proteus-Eretes? Ik kom elk jaar op de oud-ledendag. Dit jaar ben ik ook bij het promoveren van Laurens van Campen geweest. Vorig jaar was ik aanwezig bij de Bijzondere Ledenvergadering waar Sytske de Groot en Chantal Achterberg tot ereleden benoemd werden. Binnenkort wordt Arnoud Greidanus erelid - ik zou het geweldig vinden om ook daar bij te zijn. Proteus komt ook vaak naar mij toe, gecombineerd met een bezoek aan de ouders of om een kindje te laten zien. Heeft u nog veel contact met oud-bestuurders? Ik vind dat ik nog veel contact heb. Er zijn er ook een paar die een beetje wegzakken, dat is logisch want iedereen heeft het druk. Ik geniet er van als ik bezoek krijg, Gerrit zou daar heel dankbaar voor geweest zijn. Wat vond meneer Athmer het leukste nummer om in te roeien? Dat is geen moeilijke vraag, de skiff. Ik heb hem ook in een twee zien roeien, dat was ook goed. Hij vond het heerlijk op het water, ik kan me dat goed indenken.

Hoe heeft u de veranderingen van Proteus-Eretes vanaf de zijlijn gevolgd en wat vond u daarvan? Bijvoorbeeld de fusie? Ik had niet zo een kijk op de fusie, ik hield mij daarbuiten want ik was alleen maar ‘de vrouw van’ en had geen stemrecht. Gerrit was erg voor de fusie, maar dit bleek voor veel ouderen een lastig punt. Het heeft dan ook lang geduurd voordat het voorstel geaccepteerd werd. Wat vindt u van de verandering in het vragen van het kandidaatsbestuur? De vorming van het kandidaatsbestuur heb ik dit jaar actief meegemaakt, via het bestuur maar ook via de website. Voorgaande jaren werd er een groep van acht gevraagd, afgelopen jaar zijn acht personen op functie gevraagd en dit jaar was er de gelegenheid te solliciteren naar een functie. Ik denk dat dat goede veranderingen zijn, het proces is doorzichtiger geworden. Het blijft op Proteus-Eretes toch lastig, nieuwe zaken implementeren. Je weet nooit hoe het ontvangen wordt. Daarnaast moet je de teleurstelling van de personen die het niet geworden zijn kunnen opvangen. Heeft u nog advies voor het nieuwe bestuur? Ik heb een advies voor het huidig bestuur: ga door tot het eind, jullie hebben de grote moeilijkheden al gehad. Werk het kandidaatsbestuur zo goed mogelijk in en zorg voor een soepele overgang. Ik merk altijd dat de eerste drie maanden erg moeilijk zijn voor een nieuw bestuur het is aftasten, je moet elkaar nog leren kennen. Er zijn jaren geweest dat besturen zich pas in januari kwamen voorstellen, dat vonden Gerrit en ik jammer. We kenden ze net en dan was het jaar al om. Het is een geweldige verbetering dat dit vlugger gebeurt. Het zou leuk zijn als het kandidaatsbestuur binnenkort langs komt, maar ik stel zeker geen eisen! 19


9 oude bazen en 600 jonge honden De geur is nauwelijks te omschrijven, waar de houten vloer verzadigd is van het schrale bier dat er in de afgelopen jaren is ingetrokken. Midden in de ruimte zitten dertig mannen stilzwijgend naar de zwarte telefoon in het midden van de ruimte te kijken. Het moet nu niet lang meer duren, het verlossende telefoontje kan elk moment komen. Als hij begint te rinkelen wordt het zo mogelijk nog stiller in de ruimte. De telefoon wordt neergesmeten en er ontstaat een uitzinnig gebrul: “We hebben gewonnen!” Wij waren er natuurlijk niet bij, maar zo moet het ongeveer gegaan zijn in 1962, nadat de Barbara-acht het eerste internationale blik voor de V.R.V. Proteus veroverde. Vijftig jaar later roeien dezelfde mannen nog steeds eens per jaar een wedstrijd. Wat bezielt deze oude bazen om elk jaar acht kilometer af te zien op de Head of the River Amstel? Jaarlijks geven de oude bazen van de Barbara-acht het goede voorbeeld en elk jaar stappen tientallen Proteërs in de boot om ook acht kilometer af te zien. Het aantal Proteërs dat meefietst is het tienvoudige hiervan. Het is haast niet te omschrijven wat een wedstrijd als de Head met iemand doet. Oneindig lange kilometers jezelf haal na haal naar die finish ploeteren. En toch doet men het. Ook al organiseren we hem niet zelf, de Head is stiekem ‘onze’ wedstrijd. ‘Slechts’ tien tot vijftien ploegen verschijnen jaarlijks aan de start in een acht of dubbelvier. De Head wordt immers alleen verroeid in boten met acht palen. Echter, deze ploegen vertegenwoordigen de crème de la crème van de vereniging. Van de boegbeelden van de competitiesectie, in de clubacht- en clubdubbelvier-velden, en de eerstejaarsachten, tot aan de top van het internationale roeien die onze vereniging rijk is. Alleen het roeiniveau maakt de Head daarom al een feest om bij mee te fietsen. De meeste meefietsers komen daarentegen niet om een nette roeitechniek te bewonderen. Zij komen om de roeiers te steunen die de uitdaging van acht kilometer stukgaan aangegaan zijn. Iedereen die de wedstrijd ooit geroeid heeft zal het beamen: de wedstrijd is lang, des te groter de prestatie. De grootste uitdaging voor de stuur ligt voorbij de helft van het parcours. Door de organisatie liefkozend ‘de Grote Bocht’ genoemd, is hij bij Proteërs beter bekend als ‘de Hoerenbocht’. Niet voor niets gaan de eerstejaarsachten

ellen minkman bart sluijs

in de winter het parcours al verkennen tijdens het Amsteltrainingsweekend. Menig ploeg schiet uit deze scherpe bocht en kan de overwinning vergeten. Als de stuur opgelucht adem kan halen na het nemen van deze hindernis, zullen de roeiers getergd worden door steeds sterkere verzuring. Totdat, eindelijk, na zeven-eneen-halve kilometer een blauwe glimp in je rechterooghoek te zien is en je weer weet waarvoor je het doet. Daar hangt vol trots boven in de molen het Hemelsblauw, om de roeiers een hard onder de riem te steken voor de eindsprint. Een oud-commissaris toerroeien van Proteus-Eretes, Marjoleine Jonker, heeft jaren geleden de vlag voor het eerst in de molen gehangen. Haar vader is eigenaar van de molen en draagt de vereniging waar zijn dochter geroeid heeft nog steeds een warm hart toe. Echter is men nog niet klaar als de molen gepasseerd is. Alsof de vlag in het gezicht ook je gehoor weer geactiveerd heeft klinkt plotsklaps een donderend geraas in het linkeroor. Op de oever kronkelt al kilometerslang een menigte uitzinnige Proteërs op de fiets. Iedereen voelt deze meters hetzelfde: dat kleine beetje extra eruit halen. Hier heb je de hele winter met zijn allen voor getraind. Op dit stuk water mag en zul je de eer van Proteus tot het uiterste verdedigen. Dit is het moment waarop het verschil gemaakt kan worden, die laatste meters van de Head, met de vlag nu recht voor je, onze meters. Dezelfde meters die de Barbara-roeiers al vijftig jaar maken. Dezelfde meters waarop de Blauwe Wimpel ondertussen al twee keer veroverd is. De Blauwe Wimpel. Waar ons koningshuis gedetailleerde regels heeft over het vlaggen met oranje wimpel, mag de winnende vereniging een jaar lang 24 uur per dag pronken met de Blauwe Wimpel. Dit jaar wappert de wimpel dan ook al enige maanden op ons balkon. Geen geringe prestatie, het betekent namelijk dat onze ouderejaars dames de allersnelste van roeiend Nederland zijn. Alleen ploegen die bestaan uit leden van één vereniging maken kans de Blauwe Wimpel te winnen. Een prestatie die zo belangrijk is voor verenigingen, dat zij hun beste acht liever tweede of derde in het eerste divisieveld zien worden, dan eerste in de tweede divisie. “Laatste tien!” schreeuwt de stuur harder dan de coxbox aankan. De boot schiet in een laatste opwelling van sportief geweld nog harder vooruit en de menigte brult harder dan ooit tevoren. Na de laatste haal prijkt de vlag nog trotser boven in de molen. Tevreden fietst de menigte op de kant terug: klaar om de volgende ploeg naar de finish the schreeuwen, alvorens men gezamenlijk uit eten gaat. Het Hemelschblauw Diner is een jaarlijkse traditie waar alle leden, compo en wedstro, roeier en supporter, gezamenlijk toasten op een wederom geslaagde Head of the River. Op naar de volgende editie in 2015, die verroeid zal worden op 21 en 22 maart 2015!

20


.

E

en weetje voor elke kilometer van de Head.

Eén. Ook al start de Barbara-acht in het eerste blok, zij zijn niet de eerste Proteërs die aanwezig zijn. De IRIS verzorgt al jaren de tijdwaarneming op de langste wedstrijd van het jaar. Twee. De molenaar drinkt geen alcohol en wordt daarom ieder jaar bedankt met chocolaatjes. Drie. Tijdens het lustrumjaar van zowel Proteus-Eretes (65e jaar) en de Barbaraacht (50e jaar) deelde de Lucie warme chocolademelk met rum uit bij de molen aan alle meefietsers. Dat was maar goed ook: het weer van die dag liet zich het best omschrijven als stormachtig. Vier. De kwakjes (red.: eerstejaarsleden van 2010) hebben tijdens het introductiekamp het bestuur goed laten schrikken door na de land-in-dag vol trots een Blauwe Wimpel aan te bieden. Deze wimpel behoorde op dat moment toe aan Nereus. Wij waren niet de enigen die de Blauwe Wimpel verwarden met de vlaggenmores: in datzelfde jaar werd de politie gebeld vanwege ‘inbrekers’. Later bleek dit te gaan om lui van de bakker om de hoek die ondergoed in een van de masten op het balkon probeerden te hijsen. Vijf. De befaamde gele muur in de loods is verdwenen tijdens de Head: alle achten zijn nodig op de Amstel dit weekend.

Zes. Niet alleen de Proteusvlag hangt in de molen. Rond de eeuwwisseling heeft ook enkele jaren de Aegirvlag in de molen gehangen, omdat de zus van Marjoleine Jonker bij Aegir roeide. Afgelopen lustrum hing ook de lustrumwimpel in de molen en regelmatig duikt een spandoek op. Er wil ook nog wel eens wat verdwijnen: de molenaar plukt wel eens Lagaaiers uit de wieken die niet van het uitzicht komen genieten. Zeven. Voor dit jaar heeft Proteus-Eretes eenmaal eerder de Blauwe Wimpel gewonnen: in 2008 waren het ook de dames die de sterkste van Nederland te zijn. Op de linker vlaggenmast prijken inmiddels twee bordjes, de rechtervlaggenmast wacht nog op een mannelijke overwinning. Acht. Sinds 1933 roeien heren de acht kilometer. Tot begin deze eeuw was de afstand voor vrouwen slechts vijf kilometer. 21


arnoud GREIDANUS Arnoud Greidanus is voorgedragen als erelid van ProteusEretes! De hoogste tijd dus om hem beter te leren kennen. De Vensterredactie heeft daarom personen uit zijn naaste omgeving gevraagd om hun licht te werpen op dit heugelijke feit en hun band met Arnoud. “Voetbal had Arnoud weinig gevoel voor”, grapt Pieter Greidanus, Arnouds vader. “Hij was 6 en speelde bij SV Epe. Hij liep regelmatig naar het verkeerde doel en als het echt ‘gevaarlijk’ werd en er een kluitje spelers bij elkaar om de bal stonden, rende hij naar het kluitje en ging met zijn achterwerk tegen de tegenstanders duwen, meer rugby dan voetbal.” In hockey vond Arnoud een sport waar hij wel goed in was, alsmede in judo waar hij op 12 jarige leeftijd kampioen Midden-Limburg werd. Al het gesport heeft Arnoud zeker niet van een vreemde; zijn beide ouders houden van zeezeilen en hebben vroeger veel gesport. Dat Arnoud naast topsport ook gitaar speelt weet niet iedereen. Op zijn 15e speelde hij in een heavy-metal bandje “Torch” waarmee in het weekend de cafés in de Weertse binnenstad onveilig werd gemaakt. Roeland Lievens vertelt: “Wat me bijstaat is dat hij vertelde op de middelbare school in een bandje te zitten. Hij mocht toen ook een nummer zingen en dat werd Bro Hymn van Pennywise. De zang in dat nummer omschrijft Arnoud erg goed, lekker lomp ‘Ooohh Ooohh Ooohh’ mee blèren.”

A

rnoud werd in 2000 lid bij ProteusEretes en maakte een vliegende start met zijn eerstejaarsacht in het seizoen ‘00-’01 - het begin van een indrukwekkende roeicarrière.

22

2001 Zes blikken, overgangsstatus en Best Freshmen’s Eight. 2003 SA-status 2005 5e plek op de Worldcup in de LM4- in Luzern 2007 Goud op het WK in de LM8+ in Munchen, brons LM4- Worldcup Amsterdam 2008 4e WK 2008 LM22011 6e plek op WK in de LM22012 Zilver op WK in de LM2-, Nederlands kampioen M2-, Nederlands record (6:29,92) LM2-, goud (Luzern) en zilver (München) op Worldcups in de LM22013 Brons op Worldcup in de LM4- in Luzern, 12e plek in Korea Licht ergometer verenging recordhouder: 6:11,4

In 2000 wordt Arnoud lid bij Proteus-Eretes en trekt hij met EJL ‘01 zes blikken en bijbehorende overgangsstatus. Tevens wordt de ploeg uitgeroepen tot “Best Freshmen’s Eight”! Lodewiek Meijer die met Arnoud in de eerstejaars acht roeide weet deze tijd nog goed: “We hadden regelaars in de ploeg, we hadden een zwarte piet (Boris uit Portugal), en we hadden koks. Arnoud hoefde niet zo nodig een rol; hij had het recht van de sterkste. Iedereen luisterde naar wat hij te zeggen had. Zo kreeg ik een keer, na een frustrerende training, onder de douche een wijze les van Arnoud: “Respecteer altijd ploeggenoten, stuurtjes en coaches. Zoek verbeteringen bij jezelf.”.” Dat na hard roeien de overwinning gevierd moet worden wist Arnoud als geen ander. Na afloop van de Lustrum wedstrijden van de Bakker in 2001 bijvoorbeeld, toen de overgangsstatus werd behaald. Lodewiek: “Bier was er genoeg, maar de glazen waren op. Dus trok je een wijnfles uit de blubber en voor een muntje werd ie gevuld. Het kan ook anders, de boegen gaan het gesprek aan met het barpersoneel zodat de slagen de tap konden overnemen. Prima avond, waarin Arnoud een hoofdrol speelde door niet de moeite te nemen om na het tappen van enkele flessen bier de tap dicht te draaien.” Inwegen was voor Arnoud nooit een probleem: altijd netjes 72,4 kg, wat eigenlijk wonderbaarlijk is gezien zijn passie voor eten. Moeder Inez licht toe: “Tot zijn tiende jaar


sjoerd bosma janneke voordouw moest er met verjaardagen macaroni gemaakt worden, maar wel Italiaanse. Later werd het ‘high tea’ voor hem het summum op zaterdag. Tijdens zijn roeicarrière was hij rond de 75kg en wist zijn gewicht zonder al teveel kracht in te leveren voor de wedstrijden naar 72 kg te brengen.” Tijd voor genieten is er zeker ook. “Na zilver op het WK 2012 in Plovdiv kwamen Arnoud en Joris met vriendinnen bij ons in het zonnige Frankrijk, en hebben ons elke dag verrast met hun geweldige kookkunsten.” Dat roeien op hoog niveau niet zonder slag of stoot komt heeft Arnoud aan den lijve ondervonden toen hij niet geselecteerd werd voor de LM4- op weg naar de Olympische Spelen in Peking (2008). “Ongelooflijk hoe hij na het missen van een plek in de Olympische lichte vier van Peking zich kon opladen voor het WK voor niet Olympische nummers.” weet Lodewiek, die zich toen inzette als coach samen met Jeroen de Zwart. ”Het waren de meest mentaal enerverende coachmaanden ooit. Met een korte voorbereidingstijd was het behalen van de finale LM2- in Linz een bijzondere prestatie.” Ook Roeland, toen de andere helft van de 2-, herinnert zich deze moeilijke tijd. “De trainingen waren wel erg zwaar. Dan hadden we bijvoorbeeld net een zware sprint training gedraaid en dan gingen we de volgende training ED roeien. Jeroen kon dan echt meedogenloos zijn als we niet hard genoeg gingen. Alsof we onze sprint benen er af konden schroeven en de ED benen er onder konden gooien!” Latere teleurstelling volgde toen Arnoud wederom niet geselecteerd werd voor de LM4- in 2012. Hij besloot samen met Joris Pijs van Gyas in een tweetje te stappen. “Een risico, want we hadden nauwelijks samen gevaren en weinig recente ervaring met onze nieuwe coach, Rob Jonkman.”, aldus Joris. “De resultaten waren erg goed, van een zware (!) NK titel tot wereldbekermedailles en WK-zilver. We zijn de enige lichte twee-zonder die als het ook maar een beetje fatsoenlijk weer was onder de 6:30 voer, onder het oude nationaal record.” Dat Arnoud veel mooie dingen heeft meegemaakt met Proteus is meteen duidelijk. Zijn ze ook goed genoeg om het erelidmaatschap te verantwoorden? Voor Roeland is dat overduidelijk wel zo: “Het lichte roeien is nu echt groot binnen Proteus, maar dat was niet altijd zo. Arnoud is een van de mensen die geïnspireerd geraakt is en meegezogen is door mensen die hem voor gingen zoals Jeroen de Zwart, Alwin Snijders en Ewout Brogt. Met zijn grote benen heeft ook hij bijgedragen aan het inspireren van de volgende generaties top lichte roeiers.” Joris is het daar mee eens en besluit: “Als nationaal recordhouder in de lichte twee, Bosbaan recordhouder in de lichte vier en voormalig wereldkampioen in de lichte acht, is het een van de beste lichte boordroeiers van deze tijd.”

23


Blauwe wimpel terug in delft - dames onthullen bordje

coloFon Het Venster is het officiĂŤle verenigingsorgaan der d.s.R. proteus-Eretes. automatisch geabonneerd zijn ereleden, leden van verdienste, leden, oud-leden, donateurs en adverteerders. Coverfoto niko te laak

Redactie Henk pors suzanne peet Evi mulder arthur de groot Janneke voordouw sjoerd Bosma liza van den Berg annemiek klein-Hesseling thijs moret Robin van der meel astrid potemans

D.S.R. Proteus-Eretes Rotterdamseweg 362a postbus 322 2600 aH delft (015) 262 3720 info@proteus-eretes.nl www.proteus-eretes.nl Adverteerders de koperen kat piet vonk sieca Repro

Venster 2014-06  
Venster 2014-06  

Het Venster van D.S.R. Proteus-Eretes juni 2014.

Advertisement