Page 21

column tekst Willem Vermaat foto Renee de Haan

De vrijheid om anderen niet voor je te laten denken Ik vraag de nieuwe hoofdredactie van VEGAN Magazine wat het thema van het volgende nummer is. Zomer, is het antwoord. Zomer associeer ik met vakantie. Met vakantie zoals ik die vroeger had. Met zes weken vrij van school en voetballen op straat. Met een leren bal, want van veganisme had ik nog nooit gehoord. Vakantie als kind is anders dan vakantie als volwassene. Als kind wordt er veel voor je bepaald. Het leven is overzichtelijk. Je gaat naar school en in de zomer heb je vakantie. Als ik nu in de zomer met vakantie wil, moet ik dat zelf plannen. Vrijheid heeft een prijs. We leven in een samenleving waarin je zo vrij bent, dat je zelfs kunt kiezen hoe vrij je wil zijn. In hoeverre je voor een baas wilt werken. In hoeverre je naar anderen luistert. In hoeverre je autoriteit en geloof toelaat. Je kunt ervoor kiezen om zelf te denken, of om anderen dat voor je te laten doen. Dat niet iedereen er bewust van is dat dat een keuze is, is een ander verhaal.

Veel mensen kiezen ervoor om niet altijd maximale vrijheid te genieten. Ze kiezen voor vastigheid, duidelijkheid en structuur. Toch voelen ze een behoefte daar zo nu en dan aan te ontsnappen. Daarom bestaat er zoiets als vakantie. Ik schrijf deze column op Mallorca, waar ik twee maanden werk. Hier zie ik elke dag mensen die even uit hun dagelijks leven willen ontsnappen. Mensen die vooral willen doen waar ze zin in hebben, minder begrensd dan thuis. Ik ga ervan uit dat deze vakantiegangers thuis niet stomdronken in luidruchtige groepen over straat zwalken. Tegelijk heeft iedereen grenzen en een moraal. Alleen zijn er onderling nogal wat verschillen. Waar zou onze morele grens moeten liggen? Ik werk hier in de organisatie van fietsvakanties en van mij en mijn collega’s hangen kaartjes aan een grote wand, met op ieder kaartje een foto en korte profielschets van de persoon in kwestie. Veel collega’s hebben als motto dat je moet genieten van het leven, maar ik lees ook bij iemand dat dit niet ten koste moet gaan van anderen. Een ander heeft als motto dat hij bewust en in harmonie met zijn omgeving wil leven. Ik ken deze mensen en ik denk dat ze het hart op de goede plek hebben. Sowieso kom ik weinig mensen tegen die ten doel hebben anderen het leven zuur te maken.

dus zouden we geen dieren mogen gebruiken. Maar het is normaal om dat wel te doen. Ik eet twee maanden lang in het restaurant van een hotel. Sommige dagen is er weinig keus als je moreel wilt eten. Als ik zou willen, kan ik het mijzelf makkelijker maken door veganisme te verloochenen. Ik kan iets dierlijks opscheppen, zonder dat iemand mij straft. Ik zal zelfs geen vreemde blik krijgen. Integendeel, als veganist heb je iets uit te leggen. Ik lees over de actie van Meat the Victims in Boxtel. De communis opinio is dat die actie te ver is gegaan. Mensen reflecteren te weinig of niet goed genoeg op de inrichting van onze samenleving. Ze menen dat een goed persoon dieren kan eten en dat veehouder een gewoon beroep is dat respect verdient. Toch geloof ik in het goede van mensen. Het probleem is dat de meeste mensen onvoldoende hebben nagedacht. Ze zijn zoals ik als kind was met mijn leren voetbal. Van het leven genieten is een recht. Maar we moeten als samenleving de volgende stap naar volwassenheid zetten.

Toch is niemand van mijn collega’s hier veganist. Dat heeft te maken met hoe wij als samenleving doen alsof het gebruiken van dieren normaal is. De morele grens ligt bij anderen schaden,

21

Profile for Nederlandse Vereniging voor Veganisme

VEGAN Magazine nr 121 - zomer 2019  

VEGAN Magazine nr 121 - zomer 2019  

Profile for veganisme
Advertisement