Page 1

ΠΡΟΤΥΠΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Κομμάτι ελληνικής ιστορίας… Νίκος Μήτταρης, Αλέξανδρος Κάντας Ιωάννινα 2017-2018


17-11-1976 Κεφάλαιο 1: Κτίζοντας δημοκρατικές συνειδήσεις Τώρα που οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές, νιώθω την ανάγκη να ανακαλέσω στην μνήμη μου τα γεγονότα που με σημάδεψαν στα χρόνια που πέρασαν. Ήταν Μάιος του 1970 και, ενώ το δικτατορικό καθεστώς είχε αρχίσει να ριζώνει όλο και περισσότερο στις καρέκλες της εξουσίας, εγώ προετοιμαζόμουν για την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς. Τους τελευταίους μήνες οι μαζικές απολύσεις συναδέλφων

-

ακαδημαϊκών

είχαν

αρχίσει

να

με

προβληματίζουν, αλλά και να μου προξενούν φόβο. Παρά τις επιφυλάξεις μου, αποφάσισα να γράψω μια σειρά από διαλέξεις, οι οποίες τόνιζαν τις αξίες της δημοκρατίας, του διαφωτισμού και τη σημασία τους στην πορεία της ιστορίας. Βασικός μου στόχος ήταν να προστατεύσω τους φοιτητές μου από τις προπαγανδιστικές ειδήσεις και να τους προβληματίσω. Άλλωστε τότε πίστευα πως οι νέοι, με την κατάλληλη ιδεολογική προετοιμασία, μπορούσαν να εναντιωθούν

στο

αυταρχικό

καθεστώς.

Ωστόσο

προσπαθούσα να μην στοχοποιηθώ, καθώς η εξορία και τα βασανιστήρια που λάμβαναν χώρα την συγκεκριμένη χρονική περίοδο με είχαν κάνει να ανησυχώ για τον εαυτό μου και την οικογένειά μου.


Το πρώτο εξάμηνο οι διαλέξεις βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση στους φοιτητές, οι οποίοι υπέβαλλαν συνεχώς ερωτήσεις, κυρίως για τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και τους θεσμούς της δημοκρατίας. Εγώ φυσικά ως καθηγητής φιλολογίας ήμουν υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στις απορίες τους, ωστόσο δεν αναφέρθηκα ποτέ στη δικτατορία και την κατάχρηση της εξουσίας που γινόταν στη χώρα μας. Οι φοιτητές έπρεπε από μόνοι τους να προβληματιστούν και να διεκδικήσουν ενωμένοι αυτά που τους στερούσαν. Άλλωστε τα πρώτα αντιδικτατορικά κινήματα είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους.

Κεφάλαιο 2: 23-12-1970, μια ημερομηνία-πολλές δυσάρεστες αναμνήσεις. Ήταν απόγευμα και εγώ ετοιμαζόμουν να φύγω από το πανεπιστήμιο, για την χριστουγεννιάτικη άδειά μου. Ο άνεμος φύσαγε δυνατά. Τίποτα δεν προμηνούσε αυτά που θα ακολουθούσαν. Άρχισα να βαδίζω προς το αυτοκίνητό μου, όταν συνειδητοποίησα ότι είχα αργήσει για το οικογενειακό δείπνο. Η πόλη ήταν στολισμένη, ωστόσο η γιορτινή διάθεση των ανθρώπων απουσίαζε. Έφτασα στο σπίτι και με βιασύνη σήκωσα το τηλέφωνο, που χτύπαγε επίμονα. Με μεγάλη μου έκπληξη άκουσα την έντρομη φωνή ενός συναδέλφου να μου λέει ότι η αστυνομία είχε


συλλάβει τον πρύτανη του πανεπιστήμιου για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους. Σχεδόν ασυναίσθητα έκλεισα το ακουστικό και άρχισα να σκέφτομαι τρόπους διαφυγής μου σε περίπτωση που θα ήμουν ο επόμενος στόχος. Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, χτύπησέ το κουδούνι. Κρύος ιδρώτας κύλησε από το μέτωπό μου και ένα ρίγος με διαπέρασε. Άνοιξα βιαστικά την πόρτα. Τέσσερις ένστολοι άντρες έστεκαν στο κατώφλι. Ένας από αυτούς μου έδειξε το αστυνομικό του σήμα και μου ζήτησε να τους ακολουθήσω στο αστυνομικό τμήμα. Ξέροντας πως δεν υπήρχε τρόπος να ξεφύγω αρκέστηκα να τους υπακούσω, λέγοντας στην γυναίκα μου ότι μου προέκυψε κάτι και θα επέστρεφα σε λίγο. Οι άντρες με οδήγησαν στο τμήμα όπου μου υπέβαλαν μια σειρά ερωτήσεων. Η ανάκριση κράτησε περίπου πέντε ώρες. Εγώ προσπαθούσα να πείσω τους αστυνομικούς, ότι το αντικείμενο μου απαιτεί την μεταλαμπάδευση βασικών γεγονότων και αξιών της ιστορίας, οι οποίες ήταν άσχετες με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Δυστυχώς τα επιχειρήματά μου δεν φάνηκαν αρκετά πειστικά με αποτέλεσμα να μου ανακοινώσουν πως είχα τεθεί υπό κράτηση. Καταβεβλημένος από την κούραση, προσπάθησα να μείνω αισιόδοξος και ζήτησα την άδεια να κάνω ένα τηλεφώνημα στην οικογένειά μου. Με αρκετή ψυχραιμία εξήγησα στη γυναίκα μου τι είχε


συμβεί, λέγοντας της να παραμείνει ήρεμη. Από την άλλη άκρη του τηλεφώνου άκουγα τα σπαρακτικά κλάματα των παιδιών μου. Έκλεισα το τηλέφωνο και οδηγήθηκα στο κελί μου όπου και πέρασα τις επόμενες δύο μέρες. Το πρωί της 25ης Δεκεμβρίου ο αρχιφύλακας του τμήματος με ενημέρωσε πως θα δικαζόμουν. Μην έχοντας τη δυνατότητα να ζητήσω υποστήριξη από κάποιον δικηγόρο ή μάρτυρα, το αποτέλεσμα της δίκης ήταν προδιαγεγραμμένο. Αφού το δικαστήριο με έκρινε ένοχο για τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, οι ελληνικές αρχές με έστειλαν εξόριστο στη Γυάρο. Στο καράβι ο λογισμός μου έτρεχε συνεχώς στην οικογένειά μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Αυτό που με ανησυχούσε περισσότερο ήταν η ασφάλειά τους. Όλες αυτές οι δυσάρεστες σκέψεις έκαναν το ταξίδι μου αρκετά δύσκολο, ωστόσο το πλήθος των ατόμων που βρισκόταν στο πλοίο με έκανε να νιώθω ότι δεν ήμουν μόνος σε αυτή τη δύσκολη δοκιμασία που μου επιφύλασσε η ζωή.

Κεφάλαιο 3: Φυλακισμένος στο Νταχάου της Μεσογείου Η παραμονή μου στη Γυάρο διήρκεσε περίπου τεσσεράμισι χρόνια και στιγματίστηκε από

πολλές


δυσάρεστες στιγμές. Οι συνθήκες που επικρατούσαν στις φυλακές ήταν πολύ άσχημες και χειροτέρευαν με την άφιξη νέων κρατουμένων. Την περισσότερη ώρα την περνούσα κάνοντας κάποια χειρωνακτική εργασία, ενώ την υπόλοιπη σε ένα μικρό τετράγωνο κελί με ελάχιστο φωτισμό. Σιγά σιγά τα πρώτα σημάδια κούρασης έκαναν την εμφάνισή τους στο τσακισμένο μου κορμί. Παρότι αρκετές φορές έφτασα στα όρια μου, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να υπομείνω, καθώς κάθε πράξη ανυπακοής τιμωρούνταν με βασανιστήρια. Μπορεί το μέλλον μου στη φυλακή να ήταν αβέβαιο, ωστόσο οι σκέψεις μου ήταν συνεχώς στην οικογένειά μου. Ανησυχούσα για την κατάσταση στην οποία θα είχαν βρεθεί,

χωρίς

κάποια

οικονομική

υποστήριξη,

εκτεθειμένοι στους κινδύνους που υπήρχαν. Ήλπιζα ότι θα είχαν βρει κάποιο χέρι βοηθείας, αλλά ποιος μπορεί να είναι σίγουρος όταν δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας;

Κεφάλαιο 4: Η επιστροφή Εικοσιτέσσερις Σεπτεμβρίου - τρεις μήνες αφού ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έφτασε στην Ελλάδα - έμελλε να είναι η μέρα της δικαίωσης για όλους τους εξόριστους


κρατούμενους.

Επιβιβαστήκατε

για

το

ταξίδι

της

επαγγελίας με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά. Κατά την άφιξή μας πλήθος ατόμων είχε συγκεντρωθεί στο λιμάνι φωνάζοντας αντιδικτατορικά συνθήματα, εξυμνώντας τους ήρωες που έπεσαν για την Δημοκρατία. Αφού αποβιβάστηκα,

άρχισα

να

ψάχνω

απεγνωσμένα

μεταφορικό μέσο για να φτάσω στο σπίτι μου. Με μεγάλη μου έκπληξη, όμως, κατάφερα να διακρίνω το πρόσωπο της γυναίκας μου και των παιδιών μου μέσα στο πλήθος. Σχεδόν ασυναίσθητα άρχισα να τρέχω προς το μέρος τους, φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα τα ονόματά τους. Πραγματικά δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά που ένιωσα, όταν έσφιγγα και πάλι στην αγκαλιά μου την αγαπημένη μου οικογένεια. Στο σπίτι η γυναίκα μου και τα παιδιά μου μου επιφύλασσαν μια μεγάλη έκπληξη. Ένα δείπνο στο οποίο, εκτός από το στενό μου οικογενειακό περιβάλλον, παρευρίσκονταν και συνάδελφοι καθηγητές. Είχα πολύ καιρό να συναναστραφώ με αγαπημένα μου πρόσωπα οπότε και τα συναισθήματα πληρότητας και ευτυχίας ήταν μοναδικά για μένα. Αναπόφευκτα είχαμε και πολλά άσχημα να μοιραστούμε. Έτσι αναγκάστηκα να μιλήσω για τα χρόνια μου στην εξορία, τα οποία ήθελα να διαγραφούν για πάντα από την μνήμη μου. Κι αυτοί όμως με την σειρά μου μίλησαν για την εξέγερση του


Πολυτεχνείου, την ζωή στην Αθήνα και το πώς είχε διαμορφωθεί η κατάσταση τώρα. Ωστόσο την καλύτερη είδηση μου την φύλαγαν για το τέλος, αφού δείχνοντάς άρθρα που είχαν γραφτεί, ανακάλυψα ότι φοιτητές της φιλολογίας, οι δικοί μου φοιτητές είχαν συμμετάσχει στην εξέγερση της 17ης Νοεμβρίου. Τότε συνειδητοποίησα ότι η εξορία, οι κακουχίες και οι δυσκολίες που πέρασα ήταν κάτι που άξιζε να γίνει, αφού και εγώ με τον τρόπο μου κατάφερα να προσφέρω στον αγώνα για δημοκρατία. Νιώθω πλέον περήφανος και ευλογημένος που αποτελώ κομμάτι της ελληνικής ιστορίας.

Κομμάτι ελληνικής ιστορίας  

Μαθητική εργασία

Κομμάτι ελληνικής ιστορίας  

Μαθητική εργασία

Advertisement