Page 1


ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Ασκληπιού 17, 106 80 Αθήνα τηλέφωνο: 210 3637867 e-mail: editions@vakxikon.gr e-shop: ekdoseis.vakxikon.gr Τίτλος Βιβλίου: Φυσορρόος Συγγραφέας: Νίκος Νικολάου-Χατζημιχαήλ Επιμέλεια - Διορθώσεις: Έλενα Στόιου Σχεδιασμός Έκδοσης & Εξωφύλλου: Εκδόσεις Βακχικόν © 2019 Εκδόσεις Βακχικόν & Νίκος Νικολάου-Χατζημιχαήλ ISBN: 978-960-638-083-9 Εκδοτική Σειρά: Βακχικόν Πεζά/Ελληνική Λογοτεχνία Αριθμός Σειράς: 139/57 Πρώτη Έκδοση: Νοέμβριος 2019 Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Eλληνικού Nόμου (Ν. 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο αντιγραφή, φωτοανατύπωση και εν γένει αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή (ηλεκτρονική, μηχανική ή άλλη) και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου.

ΕΚΔOΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚOΝ Μέλος του Vakxikon.gr Media & Publishing Group Βερανζέρου 13, 106 77 Αθήνα τηλέφωνο: 210 3637867 e-mail: info@vakxikon.gr web site: www.vakxikongroup.com


ΤΟΥ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥ


Η ΖΩΉ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ

Η

ζωή συνεχίζεται, ο κόσμος χαίρεται όπως σήμερα κι εγώ να γυρνάω στο παρελθόν, να χτυπάω το πόδι κάτω και να νομίζω ότι η γη υποχωρεί, οι θαμπές εικόνες ξεκαθαρίζουν, αλλά τώρα κάνω πως δεν καταλαβαίνω, δεν με ενδιαφέρει γιατί… …η ζωή συνεχίζεται, ο κόσμος χαίρεται και γελά, όπως σήμερα, που πλημμυρίζει από συγκίνηση, μπροστά οι μάνες κι οι πατεράδες να καμαρώνουν τους λεβέντες τους κι εγώ να γυρνάω στο παρελθόν, με τον πράσινο μπερέ, τριάντα μία μοίρα καταδρομών, λεβέντης, γερός, δυνατός, να χτυπάω το πόδι κάτω και να νομίζω ότι η γη υποχωρεί, να μην το πιστεύω ότι κρύβω μέσα μου τόση δύναμη, τόση ζωή, και τώρα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω όταν στην παραλία, περνούν από μπροστά μου και με κοιτούν, χάνουν τον βηματισμό τους αλλά γρήγορα συνέρχονται, δεν με ενδιαφέρει όμως, γιατί… …η ζωή συνεχίζεται, δεν σταματάει ποτέ, ο κόσμος χαίρεται και γελά, όπως σήμερα στην παρέλαση, και πλημμυρίζει από συγκίνηση βλέποντας τα στρατευμένα νιάτα που παρελαύνουν, μπροστά οι μάνες και οι πατεράδες να καμαρώνουν τους λεβέντες τους, έχοντας τα μικρά καβάλα στον σβέρκο ν’ ανεμίζουν μια σημαιούλα κι εγώ να θυμάμαι τον εαυτό μου πολλά χρόνια πριν, με τον πράσινο μπερέ, τριάντα μία μοίρα καταδρομών, να χτυπάω


5

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ-ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ

το πόδι κάτω και να νομίζω ότι η γη υποχωρεί, να πιστεύω ότι με μια γροθιά ρίχνω τον τοίχο απέναντι, ή όταν με το πρώτο φως «από τη μέση και άνω αποθέσατε» το σώμα να παίρνει το ρόδινο, σχεδόν κόκκινο χρώμα της ανατολής, και τα χέρια των κοριτσιών να τρέμουν και να ιδρώνουν ελαφρά καθώς ψηλαφώντας ανακαλύπτουν αυτό το σώμα, με κοιτάζουν με μισόκλειστα μάτια, χάνονται στα δικά μου, τρελαίνονται, τρέμουν και ιδρώνουν που αγγίζουν για πρώτη τους φορά αυτό το σώμα και να μην το πιστεύω ότι κρύβω μέσα μου τόση ζωή, κι εγώ τώρα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω όταν στην παραλία, περνούν από μπροστά μου και με κοιτούν όταν μπαίνω στη θάλασσα και βέβαια, με κοιτούν παράξενα, καθώς ξαφνικά το σώμα μου παρεμβάλλεται στο οπτικό τους πεδίο, χάνουν τον βηματισμό τους αλλά γρήγορα συνέρχονται, μαντεύω τη σκέψη τους και γνωρίζω σε πόσα δευτερόλεπτα θα γυρίσουν να με ξανακοιτάξουν, αλλά δεν με ενδιαφέρει, αυτό έγραφε για μένα, κι αν μου δοθεί η ευκαιρία να ξανανέβω εκεί απέναντι, θα το κάνω, γιατί αξίζει τον κόπο, γιατί... …η ζωή συνεχίζεται, δεν σταματάει ποτέ, ο κόσμος χαίρεται και γελά και καλά κάνει, όπως σήμερα στην παρέλαση, και πλημμυρίζει από συγκίνηση βλέποντας τα στρατευμένα νιάτα που παρελαύνουν, μπροστά οι μάνες κι οι πατεράδες να ρίχνουν αχόρταγες ματιές καμαρώνοντας τους λεβέντες τους που περνούν σε άψογο βηματισμό και με βλέμμα που καρφώνει το μέλλον και δείχνουν, χειρονομούν, σχεδόν φωνάζουν στην προσπάθειά τους να πληροφορήσουν τα άλλα μέλη της οικογένειας «να τος, να τος ο λεβέντης μας», «τρίτη γραμμή», έχοντας και τους μικρούς καβάλα στον σβέρκο ν’ ανεμίζουν τη σημαιούλα τους, και ξαφνικά η φωνή τους να πνίγεται από τον εκκωφαντικό θόρυβο των αεροπλάνων και των τανκς, που σκορπούν ρίγη απέραντης εθνικής συγκίνησης, κι ακόμα οι κοπελιές πιο πίσω στο πεζοδρόμιο καθώς προχωρούν παράλληλα για να μη χάσουν ούτε στιγμή τον καλό τους –να έχουν αυτοί μετά να τους απαντούν «σ’ έβλεπα κι εγώ με την άκρη του ματιού μου»– κι εγώ πίσω, με τον πράσινο μπερέ και


ΦΥΣΟΡΡόΟΣ

6

το κασκόλ, τριάντα μία μοίρα καταδρομών, γερός και δυνατός να χτυπάω το πόδι κάτω και να νομίζω ότι υποχωρεί η γη –παρασύρομαι και πάω να κάνω το ίδιο και τώρα, μα την τελευταία στιγμή… θυμάμαι… ότι μου λείπει το δεξί μου πόδι ή όταν… με το πρώτο φως, «από τη μέση και άνω αποθέσατε», το σώμα να παίρνει το ρόδινο σχεδόν κόκκινο χρώμα του πρωινού και να μην το πιστεύω ότι κρύβω μέσα μου τόση ζωή, ποιος να πιστέψει ότι θα ’ρχόταν στιγμή αυτό το σώμα να γίνει μαύρο σαν το κάρβουνο και τα μάτια μου να έχουν για πάντα γουρλώσει και να μην μπορούν να πάρουν ούτε την έκφραση της χαράς ούτε της λύπης, ορθάνοιχτα συνεχώς, ανέκφραστα, να μην μπορούν να μεταφέρουν στον συνομιλητή μου τι ακριβώς αισθάνομαι τη δεδομένη στιγμή, κι αυτός να κοιτάζει διακριτικά αλλού μην αντέχοντας να βλέπει το παραμορφωμένο μου πρόσωπο –ξέρετε οι βόμβες ναπάλμ δεν επιλέγουν, δεν κάνουν χάρες, τυλίγουν τη γη, τυλίγουν τα δέντρα, τυλίγουν τα βράχια, τυλίγουν τα ζώα, τυλίγουν τα πουλιά, τυλίγουν τα σώματά μας και τα καίνε όπως έκαψαν και το δικό μου– και αυτό κάνει τον συνομιλητή μου να γυρίζει διακριτικά το πρόσωπό του αλλού, αλλά εγώ το καταλαβαίνω και δεν δίνω σημασία, εννοώ κάνω πως δεν καταλαβαίνω, όπως κάνω πως δεν καταλαβαίνω και στην παραλία, όταν περνούν από μπροστά μου και με κοιτούν την ώρα που σέρνομαι για να μπω στη θάλασσα, και με κοιτούν όπως θα κοιτούσαν ένα εξωγήινο πλάσμα, έτσι που βλέπουν ξαφνικά το σώμα μου με ένα μόνο πόδι και μετά το παράξενο πρόσωπό μου, χάνουν τον βηματισμό τους αλλά γρήγορα συνέρχονται και κάνουν ότι δεν είδαν τίποτε, αλλά εγώ μαντεύω τη σκέψη τους και γνωρίζω σε πόσα δευτερόλεπτα θα γυρίσουν να με ξανακοιτάξουν, δεν με ενδιαφέρει όμως, γιατί εγώ ξέρω ότι δεν έχω γεννηθεί έτσι, το πόδι μου δεν το έχασα από καμιά βλακεία μου ή σε κανένα δυστύχημα, και το πρόσωπό μου δεν έχασε την ωραία του μορφή τυχαία, αλλά εκεί, απέναντι, στον Πενταδάκτυλο, στο ύψωμα τριακόσια δύο, που το είχαμε καταλάβει τρεις φορές αλλά δεν μπορέσαμε να το κρατήσουμε γιατί όλα ήταν διαλυμένα και ποτέ δεν έφθασαν οι

Profile for Vakxikon.gr

Φυσορρόος - Νίκος Νικολάου - Χατζημιχαήλ  

Φυσορρόος - Νίκος Νικολάου - Χατζημιχαήλ  

Advertisement