Page 1


Μέσα στο σκοτάδι κρύβεται το φως


Η ψηφιακή έκδοση (e-book) διανέμεται δωρεάν ISBN: 978-960-9776-11-0 Βακχικόν – Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Εκδόσεις Vakxikon.gr Μαραθώνος 36, 122 44 Αιγάλεω www.vakxikon.gr info@vakxikon.gr © 2012 Εκδόσεις Vakxikon.gr & Τάσος Ρήτος Σειρά: Βακχικόν Ποίηση - 15 Πρώτη Έκδοση: Σεπτέμβριος 2012 Σχεδιασμός Έκδοσης & Εξωφύλλου: Vakxikon.gr Το εξώφυλλο βασίζεται σε φωτογραφία του Στράτου Π.


Τάσος Ρήτος

Μέσα στο σκοτάδι κρύβεται το φως

Vakxikon.gr 2012


ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ Ο δαίμονας που κρύβεις μέσα σου, Ποίηση, Εκδόσεις Ash in Art, 2008


Μέσα απ’ όλα Μέσα απ’ το σκοτάδι, μπορείς να δεις το φως. Μέσα απ’ το φως, μπορείς να δεις τα μαύρα πουλιά. Μέσα από έναν υπόνομο, μπορείς να δεις το χαμόγελο της μέρας. Μέσα απ’ την βροχή της μέρας, μπορείς να δεις το ουράνιο τόξο. Μέσα από ένα τούνελ πελώριο, μπορείς να ελπίζεις για μια σταγόνα χιόνι. Μέσα από ένα βουνό, μπορείς να ελπίζεις για μια αχανή πεδιάδα. Μέσα από μια μαύρη εικόνα, μπορείς να δεις τις λευκές πινελιές του ζωγράφου. Μέσα απ’ τα βάθη της ψυχής σου, μπορείς να δεις ένα τόσο δα χαμόγελο. Μέσα απ’ τα βάθη του μυαλού σου, μπορείς να βγάλεις ένα μικρό αναστεναγμό. Μέσα απ’ τα υγρά σου μάτια, μπορείς να βγάλεις έναν μικρό άγγελο. Μέσα απ’ τα σκληρά σου χέρια, μπορείς να βγάλεις ένα παλμό. Μέσα απ’ την καρδιά σου, μπορείς να βγάλεις έναν αγνό σεβασμό. Μέσα απ’ όλα αυτά, μπορείς να προσμένεις ένα ωραίο τίποτα. Μέσα απ’ το τίποτα, μπορείς να ζωγραφίσεις ένα κόσμο μαγικό!

-9-


Την νύχτα τα σκυλιά Τα φανταχτερά μου χρώματα είναι το άσπρο και το μαύρο. Μου θυμίζουν της συμπαντικές αλλαγές της ζωής μου. Πόσο σημαντικές όμως είναι; Είναι η νύχτα που εναλλάσσεται απρόσμενα με την μέρα; Το άγριο όνειρο σε ήρεμο, γαλήνιο; Το καλό σε κακό; Η κόλαση σε παράδεισο; Κουράστηκα να το σκέφτομαι! Στο ύπνο μου απόψε βλέπω για δευτερόλεπτα σκυλιά του δρόμου να ποτίζονται. 2 - 3 λεπτά ακόμα, θα βλέπω και κραυγές! 1 λεπτό ακόμα, θα βλέπω και τις φωτιές τους, τα όνειρά τους, τις γιορτές τους και τους ομορφότερους δαίμονές μου! Κλείσε το φως άιντε! Κοιμάμαι τώρα! Εσύ κοιμάσαι;

- 10 -


Όχι άλλο πόλεμο Το τέρας το ανέμελο που μπήκε στο λιβάδι και με αίμα πότισε κάθε γλυκό σου χάδι. Το χέρι που έγινε μαχαίρι, το ταίρι που έγινε αστέρι, το σώμα στο χώμα, κι ο σκύλος είναι πάλι λιώμα απ’ το πιόμα. Το τέρας που έγινε αγέρας δυνατός, κι ένας πατέρας που έγινε εχθρός, μια μητέρα που έμεινε νεκρή, εκείνη την νύχτα την οδυνηρή. Αδύναμες λέξεις για ένα πόλεμο. Φτωχά λόγια για μια ιδέα. Πέτρα ψυχή, πέτρα που ράγισε στο πρώτο χτύπημα . . . στο πρώτο χτύπημα . . . στο πρώτο χτύπημα . . . στο πρώτο . . . χτύπημα . . . στο . . .

- 11 -


Στο μονοπάτι σου θα βρέχει Τα όλα σου μια στιγμή, ένα τσιγάρο, μια ανεξίτηλη ρωγμή, ένα χαμόγελο βιαστικό, ένα είναι! Το τώρα χθες είναι, μια ομορφιά θεάτρου πόθος. Το μονοπάτι δύσβατο, καθώς διαβαίνει ο Χειμώνας. Τα φαντάσματα της μοναξιάς στα σκοτεινά δάκτυλα φτερουγίζουν, κι η σιγαλιά, κι η μουσική, ατέρμονα μου ψιθυρίζουν. Δυσνόητες παραστάσεις σε κάθε έκλαμψη του αστεριού, πέφτουν χάμω δίχως νόημα! Τα σύννεφα, πρόσωπα γκρι, πρόσωπα μαύρα, πρόσωπα θλιμμένα! Τα βλέπω μέσα από τα βρεγμένα τζάμια ενός πολύ γρήγορου αυτοκινήτου, καθώς διανύω τον δρόμο για την μικρή πόλη της μελαγχολίας.

- 12 -


Πάρε λοιπόν αυτό το μήνυμα, ακατανόητα για να σε μπερδέψει, καθώς ο Χειμώνας θα μπαινοβγαίνει, έτσι πάντα την ώρα που στο μονοπάτι σου θα βρέχει!

- 13 -


Άνοιξε το παράθυρο. . . Άνοιξε το παράθυρο του μυαλού σου και πέταξε από μέσα σου τις μνήμες που έχουν γραπώσει σαν αράχνες στο φωτιστικό. Άνοιξε να φυσήξει αγέρας δυνατός μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο και να γεμίσει μυρωδιές και αρώματα. Άνοιξε το παράθυρο να ακουστούν οι μελωδίες, οι ρυθμοί, να ακουστούν χαμόγελα κι ουρλιαχτά, κι η μουσική και να σβήσει επιτέλους αυτή η σιωπή. Άνοιξε το παράθυρο του μυαλού σου κι πέταξε την σκέψη σου, το βλέμμα σου, έξω από αυτή την φυλακή που για χρόνια είχες φυλακίσει. Άνοιξε το παράθυρο να χιμήξει ο έρωτας, να φωλιάσει και τις θύμησες να αποπλανήσει. Άνοιξε το παράθυρο κι αφού γεμίσει το σκοτεινό δωμάτιο του μυαλού σου με όλα αυτά, πάρε φόρα και πήδα να ξεφύγεις!

- 14 -


Έσπασε! Κάποτε ζωγράφιζα τον ήλιο μέσα στο σκοτάδι, κι συ με πινελιές άπλωνες όλες τις ακτίνες. Ταξίδευα στη μαύρη θάλασσα για χρόνια, κι συ περίμενες μπρος στο παράθυρο μ’ ένα τσιγάρο. Ακίνητη μεθούσες με την απουσία μου, περιπλανώμενος διάβαζα τις ματιές σου. Πόσα χρόνια πέρασαν, από τότε που χαράζαμε στην άμμο τα σημάδια και τα ψάρια κι οι γλάροι ακολουθούσαν. Πόσα χρόνια άφησα, με την ανία μου να φύγουν μακριά. Πόσα σκοτάδια σε άφησα μονάχη. Πόσους κινδύνους πάτησες αγέρωχα. Πόσο, μα πόσο δυνατά σ’ αγαπούσα, κι ας πονούσα κρυφά στην καρδιά μου. Τώρα που σκέφτομαι τις στιγμές, Έκανα . . . έκανα ένα μεγάλο λάθος, άφησα να πέσει το ποτήρι στα λασπόνερα. Έσπασε! Έσπασε! Έσπασε!

- 15 -


Λέξη κραυγή Αυθόρμητα σε πέταξα πάνω στο τσαλακωμένο χαρτί. Μέσα στη στάχτη στο σπασμένο τασάκι σε έσβησα. Μέσα σε θάλασσες σε βύθισα για ώρες ατελείωτες. Στα υγρά ποτήρια σε μέθυσα. Πάνω σε άστρα σε εκτόξευσα και σε σκύλους σε τάισα νυχτιάτικα. Πάνω στους ώμους μου σε κουβάλησα, μέσα σε βιβλία και ξεχασμένους στίχους. Στους τοίχους σε ζωγράφισα, μαζί με τις εικόνες ξεπεσμένων σύννεφων. Τυχαία λέξη, λέξη κραυγή. Λέξη πληγή, σε είχα μέσα σ’ όλα, σε όλες τις γιορτές και τις λύπες, σε όλα τα όνειρα και τις ευχές, σε όλες τις βρισιές και τα παράπονα, σε όλα τα απωθημένα και τα λησμονημένα. Λέξη κραυγή!

- 16 -


Τρύπα στη σκέψη Βγήκε από μέσα μου, σαν να ήθελε να με κατασπαράξει. Θέλησε να με οδηγήσει μακριά. Ζήτησε ένα ποτήρι αίμα από το σώμα μου. Μου έδεσε τα χέρια πάνω σ’ ένα κορμό δέντρου. Από τότε περπατήσαμε πολλά χρόνια. Περάσαμε μέσα από δάση, σπηλιές, βουνά, θάλασσες, ωκεανούς. Μπήκαμε μέσα σε πόλεις με τρελούς. Μεθύσαμε σε υπόγεια καταγώγια μαζί με πόρνες. Ταξιδεύαμε με τρένα και σαπισμένα καϊκια. Ήμουν συνέχεια δεμένος πάνω σε εκείνον τον κορμό δέντρου. Όταν πια έφτασε η ώρα να πεθάνουμε γύρισε και μου είπε: «Τώρα σε αφήνω ελεύθερο και απροστάτευτο από κάθε κακουχία. Τόσα χρόνια ήμουν δίπλα σου, έζησα κάθε στιγμή μαζί σου, με απόλυτο σκοπό να μην πάθεις κανένα κακό. Τώρα που πεθαίνεις σε αφήνω ελεύθερο να πετάξεις μακριά! Σ’ ευχαριστώ για κάθε πλούσια στιγμή που μου προσέφερες! Αντίο!» Εγώ άνοιξα τα φτερά μου και με εκείνη την μελωδία που είχαμε μάθει, πέταξα μακριά ώσπου χάθηκα στον ορίζοντα εκεί που λιμνάζει το φως του ήλιου, αλλά . . . δεν θυμάμαι καλά αν ήταν ο ήλιος ή κάποιο μυστήριο φως, ή τέλος πάντων κάποιο άνοιγμα στον μαύρο ουρανό!

- 17 -


Ματωμένη Αποφάσισα σήμερα να βγω μερικά βήματα παραέξω από το κλουβί μου. Βλέπω πολύ κόσμο, ζητωκραυγές, φωνές, ξυλοδαρμούς, ακολασίες, καπνούς, ναρκωτικά, αλκοόλ, σχιζοφρενείς δολοφόνους, νεκρούς εραστές να γαμιούνται με αρσενικά πουστράκια, νεκρόφιλους νταβατζήδες με ανοργασμικές πόρνες. Περπατάω μερικά βήματα ακόμα να φτάσω μέχρι τη γωνία του δρόμου, αλλά είναι γκρεμός. Κάτω εκατομμύρια ζώα ξεβρασμένα απ’ τη θάλασσα, μάλλον τα πέταξε ο γερόλυκος Νώε γιατί σιχαινόταν τις κλανιές τους! Αδικία! Στρίβω στο στενάκι να ξεράσω, μα πέφτω πάνω σε ένα ζητιάνο ξεδοντιάρη σιχαμερό, αλλά με μια λάμψη στα μάτια του. Την λάμψη μιας άλλης αστραπής, όχι αυτής που σκοτώνει τα παιδιά, μα αυτής που σκίζει τον ουρανό στα δύο για να βγει το φώς. Σοφία είναι! Δεν μιλάει όμως, του έχουν γαζώσει το στόμα με κλωστές! Ούτε όμως μπορεί να περπατήσει του έχουν δέσει τα πόδια πάνω σε ένα πλακάκι - ή μάλλον να κοιτάξω καλύτερα - τα έχουν τσιμεντάρει, όπως έχουν τσιμεντάρει και όλα τα παιδικά όνειρα που κάναμε μικροί βλέποντας τα αστέρια από τα παράθυρα των μακρόστενων δωματίων. Δεν μπορώ άλλο θέλω να φωνάξω γι αυτόν τον ζητιάνο, θα μπορούσα να μπω στη θέση του, όχι όμως! Είμαι ήδη εκεί! Και χειρότερα νομίζω! Η πόλη μου είναι διαρκώς υπνωτισμένη, ρεμβάζοντας μπροστά στα πτώματα εκατομμυρίων νεκρών ζώων. Τίποτα παραπέρα! Χάος!

- 18 -


Σηκώθηκα όμως σήμερα για να ξεφύγω από αυτή την μεγάλη κόλαση! “Θέλω μια κόλαση στα μέτρα μου” είπε κάποτε ο Γιάννης! Γι’ αυτό φεύγω λοιπόν με την ταχύτητα ενός συρμού! Κοιτάζω μπροστά, κόντρα στο άνεμο!

- 19 -


Άτιτλο 5 Σκουριασμένος, στις λιμνοθάλασσες της σκέψης. Βυθισμένος, στο κατακάθι μιας πελώριας μέθης. Ψάχνω ανεπηρέαστα τη σκόνη του καιρού, να γεμίσει τις γωνίες της γεμάτης θλίψη ενοχής μου. Εικόνες ασπρόμαυρες, μουχλιασμένες μέσα στο ψυγείο. Νεκροί έρωτες στις φυλακές, σβησμένες έννοιες στα παιδικά θρανία, σβησμένες κι οι έννοιες μέσα στα πορνεία. Πόλεις γυμνές, πόλεις σκοτεινές, κάμαρες γυμνές, κάμαρες σκοτεινές, στεγάζουν το θηρίο της μελαγχολίας ερωτοτροπώντας πάνω σε άσχημα όνειρα κι αναστεναγμούς, σε άδεια ποτήρια με άδεια ποτήρια σαν άδεια ποτήρια!

- 20 -


Άτιτλο 6 στη Φαίη Νάση

Σπλάχνο που έγινες χώμα πατάω ανάσα να γίνει στο δέρμα το γυμνό ένα σπουργίτι πετάει στα σύννεφα της βροχής στην καταιγίδα, στην αστραπή στον ήλιο που καίει τα φτερά σου να προσέχεις! Τα φιλιά μου αν στα έδινα λουλούδια να έκανες σε ένα μπουκάλι κρασί να έλουζες τα χέρια στο πάτωμα γυμνή τα στάχια να πάτωνες με μιας ο ήλιος, νύχτα να γινόταν το φιλί! Καράβι που σέρνει τα λόγια τα ανείπωτα γυμνή στον άνεμο στη θύελλα εκτροχιάζεις τα τρένα που φεύγουν και πάντα θα φεύγουν το λόγια θα τρέχουν.

- 21 -


Καράβι γυμνό, γυμνό στον άνεμο, στη βροχή να βουλιάξει στη βροχή! Στον ήλιο, στο φεγγάρι σου τραγουδώ ένα ρυθμό, σφυρίζω σαν τρένο που γδέρνει τους αγριότοπους. Λιβάδι μεταξένιο, χρώμα ασπρόμαυρο. στο σαλόνι το κορίτσι κι ο έρωτας…..γυμνοί, γυμνή σαν πάντα στο καράβι, στο τρένο για πάντα!

- 22 -


Στο θεατράκι στον Γιάννη Αγγελάκα

Τρόμαξα όταν άκουσα τη φωνή σου, ένας λυγμός σύρθηκε στο σωθικό μου. Στο θεατράκι αυτό το μαγικό, όπου αυλαία δεν έχει! Κι όμως αντέχει τους τριγμούς, τα χνώτα των τραγικών, μικρών περαστικών. Δάκρυσα όταν αντίκρισα τη μορφή σου, ένας αέρας φύσηξε στο εσώψυχό μου. Στο θεατράκι αυτό το σκοτεινό, όπου η αυλαία δεν πέφτει! Κι όμως αντέχει τους λυγμούς, τα λόγια των τραγικών, μικρών περαστικών. Κι όταν έφευγες, έκλαιγες, έκλαιγα, κι αυτό δεν τελειώνει, κι αν τελειώσει ξαναρχίζει και θα είναι όμορφο! Στο θεατράκι αυτό η αυλαία δεν πέφτει κι αν πέσει θα ξανανεβεί και θα ‘ναι όμορφα! 6 Μαϊου 2005

- 23 -


Το πένθος του γερόλυκου στον παππού μου Αλέξη Ξύδη

Νεκροζώντανοι στο κύτταρο. Κοκκινομαγουλάδες των καιρών. Μάτια υγρά από τα δάκρυα. Μάτια σχιστά απ’ τη νύστα της εποχής. Μάτια ανοιχτά, σκαλωμένα απ’ τα χρυσάστερα του γαλαξία. Χείλια παγωμένα απ’ το ψύχος. Χείλια, ξεραμένα χείλια του χρόνου. Πόδια και χέρια λευκά, σχεδόν παιδικά. Πόσο γλυκά τα χάδια σου! Πόσο ζεστά τα βράδια σου! Θυμάσαι; Θυμάμαι! Ξεχνάω! Ξεχνάς; Σ’ αγαπάω! Σ’ αγαπώ! Τώρα, τότε, κάποτε, για πάντα! Μάτια με μάτια. Χείλια με χείλια. Χέρια με χέρια. Αγάπη με πάθος. Είμαι μαζί σου! Μέχρι το θάνατό σου. Πεθαίνεις; Πεθαίνω τώρα. Πεθαίνεις; Όχι θα ζήσουμε με την ψυχή σου! Θα ζήσω για να ζήσεις όσο γίνεται περισσότερο μέσα μου!

- 24 -


Ιστορίες με τον επιστάτη Ήταν μόνο η νύχτα και τα αστέρια φωτεινά. Η άμμος χάζευε τα δάκτυλα των ποδιών σου. Μεθυσμένα ψιθυριστά τα χνώτα σου, κι ανάσα σου αγέρας σιωπηλός. Η μουσική ανέμελα ζωγράφιζε τα νώτα μου. Κουλουριασμένος εγώ στην αέρινη ξαπλώστρα. Το χαμόγελο ελπίδα, ο χρόνος παρελθόν, ο μήνας απρόσμενα με πετούσε από τον Αύγουστο στον Φλεβάρη, κι η ώρα προς τα πίσω σκοτείνιαζε. Τα λεπτά οργιασμένα πάνω στους δείκτες μπλεγμένα, και τα δευτερόλεπτα χοροπηδούσαν μέσα στο άδειο ποτήρι. Όλα τα ζωύφια χαρούμενα επιτίθονταν στο ξύλινο τραπεζάκι. Μια φωνή, ο τζίτζικάς και το φύλο στα μαβιά μαλλιά σου, συμπλήρωσαν το πάζλ της ιστορίας που μου εξιστορούσες. Πλανήθηκα κι εγώ στους λαβύρινθους που σχημάτιζαν οι λέξεις σου. Μη σταματάς να μιλάς για εκείνες τις ιστορίες με τον επιστάτη.

- 25 -


Στις ρυτίδες μιας οξιάς Φιλώ σου το χέρι, το αμόνι που τα νύχια επιμένουν να ματώσει το ξύλο το σάπιο με πάθος και με ήλιο να πνιγεί. Το τραίνο που χάθηκε να εκτροχιαστεί σ’ ένα λιβάδι να σκιάσει ένα παιδί τα μάτια σου να θρέψει με αίμα και κρασί. Την ψυχή με ελπίδα να ανατείλει το πρωί πριν η βροχή το σώμα να πλύνει τα μαλλιά να κόψουν το λιτό το απλό το ξεσκισμένο ρούχο που σκεπάζει το γυμνό το ερωτικό! Η φλόγα πριν να κάψει το χιόνι πριν να λιώσει, κι ορφανός, σιωπηλός και μόνος

να φύγει!

- 26 -


Ένα πολύ παράξενο τραγούδι Θέλω να γράψω ένα παράξενο τραγούδι για εκείνους που ξεβράστηκαν σε εκείνο το ανέκδοτο παρελθόν. Να ζωγραφίσω θέλω ένα πηγάδι, ένα βράδυ σκοτεινό δίχως φεγγάρι, με όλα τα σκουπίδια της άμμου. Πρέπει να έρθεις κι συ με τα στολίδια σου: χαμόγελα, ανάσες κι αναστεναγμούς, ένα υποβρύχιο, έναν έρωτα φωτιά, κι έναν οργασμό σαν άσπρη σκόνη στον πάγο του ποτού σου. Η θάλασσα κι ένα μυστήριο σημάδι των χεριών σου… ένα τσιγάρο κι ένα τελειωμένο τσιγάρο… αυτό το πανέμορφο μπλουζάκι, σαν σκισμένο αστρόχαρτο... κι συ… πρέπει να έρθεις... πρέπει να είχες έρθει... πρέπει να είχαμε φύγει... μήπως έχουμε φύγει κιόλας...;

- 27 -


Παράδοση Άρμα που σέρνεις το κορμί, βαθιά στο λιμνοδάσος. Άρμα που σέρνεις την ψυχή, στην παραποταμιά. Ζωντάνεψε την, την καρδιά. Μεγάλο παλικάρι, ξανθομαλλούσα κόρη, και γελαστό παιδί. Πάρε και τον αυγερινό, μαζί με το λιβάδι, μέσα στη θάλασσα να χτίσουμε, ένα μικρό σπιτάκι.

- 28 -


Συνιστώσα του Α Τα χνώτα σου βρωμάνε μια γεύση από νεκρή σκιά και τα χέρια σου μοιάζουν σαν μαραμένη ρίζα άκαρπου δέντρου. Είσαι εγκλωβισμένος μέσα σε νοήματα, σε άκρες και σε διαστάσεις, κάνεις ένα βήμα και βρίσκεσαι ξαφνικά, δίπλα σε μια σβάστικα, δίπλα σε ένα γκρεμό. Έχεις κι έναν ενθουσιασμό που σκοτώνει την όποια ελπίδα λύσσας, για να έχεις τουλάχιστον μια άδεια ελπίδα! Αυτό χρειάζομαι λοιπόν εγώ, μια ελπίδα με νύχια αετού, με σκελετό δρεπάνι, με μάσκα εκδικητή στο άτι απάνω, με ξίφος ένα διάφανο άνθος, ένα εκκρεμές στον καρπό και την καρδιά κρεμασμένη στο λαιμό. Αυτό χρειάζομαι μια ακόμα ζάλη να εξαφανιστώ από το στέρεο και άνεμος να γίνω, σκόνη να λερώσω κι εγώ με την σειρά μου, τον τιποτένιο κόσμο που σκαρώσατε!

- 29 -


Παρένθεση - Συνιστώσα του Α - Παρένθεση

Ασυμβίβαστος Άναρχος Άτακτος Άγριος Αγάπη! Άνθρωπος Αθάνατος Αγάπη! Άθλιος Άστεγος Αγάπη! Αληθινός Άυπνος Αλκοολικός Άντρας Αδύνατος Αχανής

- 30 -


Σκέψεις μέσα από ένα πηγάδι Πόσα καλοκαίρια θα περάσουν ώσπου η σιωπή να γίνει χάδι και ο άνεμος σκοτάδι. Πόσα καλοκαίρια, ώσπου η θάλασσα να γίνει βράδυ και ο ουρανός αγκάλη. Πόσα, πρέπει να περάσουν για να γίνει η άμμος μου αγάπη να τυλιχτώ βαθιά και να νυστάξω! *** Ποια εποχή την πόρτα να ανοίξω, λίγα λουλούδια στον κήπο να μυρίσω. Ποιο μήνα στο χωράφι να κυλήσω, με λάσπες και σιτάρι να γεμίσω. Ποια ώρα στο κρεβάτι να τρεκλίσω, με όνειρα και εφιάλτες να αποκοιμηθώ. *** Σκέψου ένα ταξίδι στα βάθη του ωκεανού με αναπνευστήρα ένα χτυποκάρδι και για πέδιλα τα λευκά χέρια της αγάπης.

- 31 -


Μέσα σε αυτήν την κόλαση Περιπλανώμενος μέσα σε αυτή την κόλαση, βρήκα την αλήθεια μέσα σε ένα μπαούλο με κραυγές. Βρήκα τα όνειρα μέσα σε μια κούπα καφέ, το πρωινό που ξύπνησα. Βρήκα την ελπίδα μέσα σε ένα σπουπιδόχαρτο τσαλακωμένο στο κατώφλι μου. Βρήκα το χαμόγελο του Νικόλα ζωγραφισμένο σε ένα άσπρο πανί. Βρήκα τον έρωτα μιας γαλανομάτας αντίκρυ στο μπαλκόνι μου. Βρήκα τους φίλους μου καθισμένους στο τελευταίο βαγόνι ενός τραίνου, μεθυσμένους. Βρήκα την δύναμη να πηδήξω από τον τελευταίο όροφο μιας οικοδομής και να πέσω πάνω σε ένα σύννεφο αγανάκτησης. Βρήκα την μουσική που διαπέρασε τα αυτιά μου και τα έσπασε. Βρήκα λίγο καπνό να θολώσει το κατακόκκινο από πιοτό μάτι μου. Βρήκα ένα πακέτο μαριχουάνα να με ταξιδέψει στους απύθμενους γαλαξίες του μυαλού μου. Βρήκα ένα πιστόλι γεμάτο με λέξεις κι ένα δαίμονα να βγαίνει από την καμπαρντίνα μου και με δύναμη να επιτίθεται σε καθετί ψεύτικο.

- 32 -


Περιπλανώμενος μέσα σε αυτή την κόλαση, συνάντησα επιτέλους τον θάνατό μου, μέσα σε μια κάσα όξινη που επέπλεε στην μακρινή μαύρη θάλασσα, κι είπα: Ευχαριστώ διότι πρώτα βρήκα ΟΛΑ τα υπόλοιπα!

- 33 -


Περιεχόμενα Μέσα απ’ όλα . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Την νύχτα τα σκυλιά . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 10 Όχι άλλο πόλεμο . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11 Στο μονοπάτι σου θα βρέχει . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 12 Άνοιξε το παράθυρο . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 14 Έσπασε! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 15 Λέξη κραυγή . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 16 Τρύπα στη σκέψη . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 17 Ματωμένη . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 18 Άτιτλο 5 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 20 Άτιτλο 6 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 21 Στο θεατράκι . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 23 Το πένθος του γερόλυκου . . . . . . . . . . . . . . . . 24 Ιστορίες με τον επιστάτη . . . . . . . . . . . . . . . . 25 Στις ρυτίδες μιας οξιάς . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Ένα παράξενο τραγούδι . . . . . . . . . . . . . . . . . 27 Παράδοση . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 28 Συνιστώσα του Α . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 29 Σκέψεις μέσα από ένα πηγάδι . . . . . . . . . . . . . . . . . . 31 Μέσα σε αυτήν την κόλαση . . . . . . . . . . . . . . . 32


Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ( Ε- ΒΟΟΚ ) Μ Ε Σ Α Σ Τ Ο ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΡΗΤΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2012 ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ VAKXIKON.gr


Μέσα στο Σκοτάδι Κρύβεται το Φως - Τάσος Ρήτος  

Greek Poetry

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you