Page 1


Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανόφωνης Ποίησης


ISBN: 978-960-9776-32-5 Βακχικόν - Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Εκδόσεις Vakxikon.gr Μαραθώνος 36, 122 44 Αιγάλεω www.vakxikon.gr info@vakxikon.gr © 2013 Εκδόσεις Vakxikon.gr & Άτη Σολέρτη Σειρά: Βακχικόν Πoίηση - 25 Πρώτη Έκδοση: Απρίλιος 2013 Σχεδιασμός Έκδοσης & Εξωφύλλου: Vakxikon.gr Το εξώφυλλο βασίζεται σε πίνακα της Άτης Σολέρτη.


Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανόφωνης Ποίησης Μετάφραση: Άτη Σολέρτη Συνεργάζεται ο Μάριο Ντομίνγκες Πάρρα

Vakxikon.gr 2013


ΠΡΟΛΟΓΟΣ Της Άτης Σολέρτη Η ιδέα για τη δημιουργία αυτής της ανθολογίας, που αφορά στη σύγχρονη ισπανόφωνη ποίηση, ξεκίνησε με αφορμή τη γνωριμία μου με τον Ισπανό ποιητή και μεταφραστή Μάριο Ντομίνγκες Πάρρα, ο οποίος είχε και την ευγενή καλοσύνη να μου «συστήσει» τους ποιητές που παρουσιάζονται εδώ. Ερχόμενη λοιπόν σε επαφή με το έργο αυτών των ποιητών και νιώθοντας την ανάγκη προβολής του λόγω της σπουδαιότητας που το διακρίνει, πήρα την απόφαση να μεταφράσω μερικά από τα ποιήματα, που οι ίδιοι τιμώντας με, μου εμπιστεύτηκαν. Αντιμετωπίζοντας, όπως είναι φυσικό, την όλη διαδικασία της μετάφρασης της ποίησης με τον δέοντα σεβασμό και την προσοχή που απαιτείται προκειμένου να γίνει η απόδοση των νοημάτων όσο πιστότερα γίνεται, ελπίζω πραγματικά να έχω καταφέρει να ανταποκριθώ αντάξια στο παρόν εγχείρημα. Αυτό αποτελεί για μένα τόσο το μεγαλύτερο στοίχημα, όσο και την ευσεβέστερη ευχή. Θα ήθελα ωστόσο να τονίσω πως η γλώσσα της ποίησης είναι πάντοτε μία. Ίδια. Κοινή για όλους όσους μπορούν να την αντιληφθούν. Μπορεί να ντύνει αλλιώς τις λέξεις της, να συνδυάζει διαφορετικά τα γράμματά της, σε άλλες θέσεις να τοποθετεί τους τόνους της, ενίοτε αλλάζοντας και σκηνικό, όμως η αίσθηση που αφήνει είναι πάντοτε ίδια. Ακόμα κι αν το χρώμα που το τόξο της υιοθετεί, φαντάζει ακαθόριστο, η ακτίνα της τροχιάς της μαγικά θα ανυψώνεται, διασταυρώνοντας εκείνη την ευθεία που ενώνει γη με ουρανό. Την ίδια. Όμοια για όσους μπορούν να την ονειρευτούν. Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλους τους ποιητές που συμμετέχουν στην παρούσα ανθολογία, όχι μόνο γιατί με έκαναν κοινωνό του κόσμου τους, αλλά και γιατί ανταποκρίθηκαν θετικά στην πρόσκλησή μου και δεν δίστασαν να μου εμπιστευτούν τα ποιήματά τους προς μετάφραση. Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στον Μάριο Ντομίνγκες Πάρρα, ο οποίος είχε τη γενική εποπτεία της ανθολογίας και μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές γι’ αυτή. Ήταν πραγματικά σημαντική αυτή η βοήθεια! Και μια τελευταία διευκρίνηση: Στην παρούσα ανθολογία, θεώρησα σωστό να συμμετέχει ο κάθε ποιητής με τρία ποιήματα καθαρά δικής του επιλογής, για να υπάρξει αντικειμενικότητα και μια σχετική ομοιομορφία. Στις περιπτώσεις στις οποίες θα παρατηρήσετε να δημιουργείται μια διαφοροποίηση, συνέβη κατόπιν προσωπικής επιθυμίας του εκάστοτε ποιητή και έγινε χωρίς καμία διάθεση να μεροληπτήσω σε βάρος κάποιου άλλου. Να τονίσω επίσης, πως η σειρά που τηρήθηκε για την εμφάνιση των ποιητών συμπίπτει με τη σειρά αποστολής των ποιημάτων τους. Καλή σας ανάγνωση!

-9-


Μπρούνο Μέσα (Bruno Mesa, Σάντα Κρουζ, Τενερίφη, 1975) Έχει εκδώσει βιβλία ποίησης, δοκιμίων, μυθιστορημάτων, έχει βραβευτεί με το Εθνικό Βραβείο του Ιδρύματος Ποίησης Loewe νεανικής δημιουργίας και έχει κερδίσει την υποτροφία Valle-Inclán της Ισπανικής Ακαδημίας στη Ρώμη (2010-2011). Ανατρέξτε στο blog του.

- 10 -


Η Πέτρα Μέσα στην πέτρα ο χρόνος δεν μένει: σ’ εκείνη επίσης υπάρχει μια φωνή που τρέμει, που παρακμάζει και μισεύει. Γη κοιμισμένη θα γίνει κάποια μέρα, κι από τους αχανείς δρόμους του κόσμου η φωνή της θα γίνει αυτή η φωνή, αυτή που εσύ της παραχώρησες. (Από το βιβλίο Κανείς, Εκδ. Visor, Madrid, 2002)

- 11 -


Ο Θάνατος Δεν υπάρχει φιλοσοφία πιο ακριβής απ’ τη σιωπή, ούτε καλύτερος συγγραφέας από τη λήθη. Δε θα βρεις βιβλίο από το τίποτα πιο υψηλό, κι απ’ την ελπίδα λόγο πιο θλιβερό. Δεν είναι πιο σκληρή η αγρύπνια από το όνειρο, ούτε πιο γλυκειά η ζωή από το θάνατο. Δεν υπάρχει εξουσία, ούτε θρίαμβος, ούτε πίστη που μας σώζει: ο χρόνος είναι ένα λιοντάρι που κατατρώει το μυαλό σου. Αν νομίζεις πως σου λέω ψέμματα θα το πετύχεις: εγώ είμαι το λιοντάρι, και είμαι επίσης νεκρός. (Από το βιβλίο Κανείς, Εκδ. Visor, Madrid, 2002)

- 12 -


Όλοι κατέχουν την αλήθεια τους, αλλά δεν υπάρχει καμία αλήθεια – πιο πέρα από την αξία της ανταλλαγής της, του εμπορίου της – που να αξίζει τίποτα. Πρέπει να εφεύρουμε μία ξεχωριστή αλήθεια, και πρέπει να αρχίσουμε από τη λέξη την ίδια. Εκείνη η ξεχωριστή αλήθεια, συγχρόνως νέα και αρχαία, βρίσκεται ανάμεσά μας. Βρίσκεται σ’ εκείνη τη μικρή που τρώει λαίμαργα ένα παγωτό, στην ευτυχία της που δεν ψάχνει ούτε προσδοκά, στα λερωμένα χέρια, στο χαρωπό τραμπάλισμα των ποδιών. Αρκεί το χαμόγελό της για να γεννηθεί ένα νέο ιδίωμα, έτσι ώστε ό,τι νομίζουμε πως ξέρουμε, να λιώσει, όπως λιώνει ένα παγωτό που κανένας, εκτός από εκείνη τη μικρή, δεν ξέρει πώς να τρώει. (Από το βιβλίο Το βιβλίο του Φάμπιο Μόντες, Eκδ. La Palma, 2010)

- 13 -


Φρανσίσκο Λεόν (Francisco León, Κανάρια Νησιά, 1970) Έχει εκδώσει αρκετά βιβλία και έχει βραβευτεί με το Πρώτο Βραβείο Εθνικής Ποίησης Màrius Sampere και το Βραβείο Ποίησης Pedro García Cabrera. Έχει υπάρξει διευθυντής, συντονιστής και συνεργάτης πολλών λογοτεχνικών περιοδικών (ανάμεσα στα οποία και το ελληνικό Ευθύνη). Έχει διατελέσει Λέκτορας Ισπανικών στο Πανεπιστήμιο της δυτικής Βρετάνης (Brest). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα ολλανδικά και στα ελληνικά και έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες. Συνεργάζεται τακτικά με το τμήμα λογοτεχνικής μετάφρασης του Πανεπιστημίου της Λαγκούνα. Ανατρέξτε στη σελίδα του.

- 14 -


Βιβλίο Ανεστραμμένο προς ένα Θεό Το ποίημα περιέχει την εικόνα του θέρους — πετρώδη εδάφη καυτά και λουόμενους που κοιμούνται κάτω απ’ τον ήλιο, όπως σ’ ένα βιβλίο, στην ιερή πλευρά των υδάτων. Το μαύρο βιβλίο και το θέρος των πραγματικών υδάτων και των αδιόρατων υδάτων. Το να επιθυμεί κανείς αυτόν τον αληθινό κόσμο, το βιβλίο του θέρους που ακτινοβολεί σε σελίδες από πέτρα, το να αγαπά κανείς τον φίκο τον αληθινό, τη λευκότητα των αληθινών διαμερισμάτων στην αργή στάχτη της εσπέρας. Μόνο ο αναγνώστης έτσι ανυψώνεται με το νου του όπως έως ένα θεό υπέρτατο και πραγματικό, για να κοιμηθεί κάτω απ’ τον ήλιο του βιβλίου, για να ονειρευτεί πως είναι πραγματικότητα εκείνο που οραματίζεται. Ύδατα πραγματικά και ύδατα αδιόρατα πάνω στο βιβλίο του θέρους. Μόνο ένας αναγνώστης υποκλίνεται πάνω σ’ εκείνη την εικόνα. (Από το βιβλίο Όψεις μιας Αποκάλυψης, Εκδ. Caja Canarias, 2011)

- 15 -


Ο Βασιλιάς της Ύδρας Τον συνάντησα καθισμένο δίπλα στην αποβάθρα, κοιτάζοντας το μεσημέρι. Γένια κατοικημένα από τρίτωνες και εργατικά καβούρια στα φύκια του στήθους. Περνώντας από εκεί, τα παιδιά, του φώναξαν: «Χαῖρε, χαῖρε Βασιλεῦ τῆς Ύδρας!», και τον χλεύασαν γιατί τα μάτια του πλανιώνταν σταθερά στο θρόνο της παραίσθησης. Πιο αργά απομακρύνθηκα από το χωριό και τους τουρίστες του για να βρω τη λύση του λαβύρινθου και να κατανοήσω τον κόσμο και να τον συμπτύξω σε μία λέξη ομοιάζουσα με στοργή. Περιπλανήθηκα ανάμεσα στα παραθυρόφυλλα και στον ασβέστη, στα πάνω σοκάκια, όπου το φως μιλούσε στους τοίχους όπως και στα μαντεία. Θα ζήσεις στον οίκο του Κρεώφυλου όταν φτάσεις σε γεροντική ηλικία, και σ’ αυτόν θα πεθάνεις. Άγγιζα με τα δάχτυλά μου τις φλόγες των ανθέων. Μου γάβγισαν οι σκύλοι φύλακες των πυλών. Διασταύρωσα την ηλεκτρομαγνητική δύναμη χιλίων τεττίγων: εδώ η γη αποκρύπτει την ιερή κεφαλή. -όδευσα σκεπτόμενος την Εκάτη. Οι πέτρες ψιθύριζαν, «᾿Εγέρθητι, ἐγέρθητι!» Και φτάνοντας στο τέλος και πηγαίνοντας ως το λόφο και βλέποντας κάτω την αποβάθρα με τις λαμπερές τις πλάκες σαν δραχμές,

- 16 -


θυμήθηκα εκείνον τον γέρο που πέθανε από πικρία χωρίς να αποκρυπτογραφήσει το αίνιγμα των ψειρών. Φυλάξου από το αίνιγμα των Αρκάδων παιδιών, του είπαν. Ίσως αύριο ακόμα κι εσένα να μεταμορφώσει η θεά σε έναν παράφρονα, και τα παιδιά να σου φωνάζουν: «Χαῖρε, χαῖρε…» Ποτέ ξανά δεν είδα το Βασιλιά της Ύδρας. (Από το βιβλίο Ηρακλής Μαινόμενος, Εκδ. La Palma, 2012)

- 17 -


Ο Μινώταυρος κι Εγώ Ξέρω πως μερικές φορές πηγαίνω μόνος, οδηγώντας, σε μία λεωφόρο κοντά στη θάλασσα πως όλα είναι απατηλά και μοναχικά. Αφήνω πίσω τους φοίνικες, τους διάσπαρτους ψιθύρους, τα φευγαλέα πουλιά στην άκρη της ασφάλτου. Ξέρω πως πηγαίνω μόνος, πως κάποιος στο πλευρό μου, λέει: Η ακτινοβολία του Μάη το απόγευμα, όταν η φωτιά του Μάη στριφογυρίζει για να σου μιλήσει και ψιθυρίζει: «Ο κόσμος σου είναι κενός». Σκέφτομαι το Μινώταυρο του πίνακα που είδα αυτό το πρωινό, ενώ περνάω τη στροφή και τα φύκη της θάλασσας των Σαργασσών ακτινοβολούν στις άψυχες άκρες του τίποτα. Μια φωτιά με ανθρώπινη μορφή που επιχρίει τα άστρα, και φωτίζει τους ώμους και τον αυχένα σου. Την καθοδηγούσε μια μικρή, όπως ένα γέροντα, και ήταν τυφλός.] Ο διορατικός ημίθεος, γερμένος στη βακτηρία του. Φλεγόμενα τα μάτια, αφού καταβρόχθισε τους άντρες. Ξέρω πως πηγαίνω μόνος, όπως ο Μινώταυρος, κοντά σε μια σιωπηλή θάλασσα στην άκρη της ασφάλτου, πως μερικές φορές έχω περάσει τη νεφελώδη στροφή της νύχτας, χωρίς να συναντήσω κανέναν. Μακάρι να μην είμαι εγώ ο Μινώταυρος αυτός που φέρνουν άρρωστο κάτω από τη φωτιά του Μάη τα χέρια μιας μικρής, χωρίς να κατανοεί το όνομα των αρχαίων μύθων.

- 18 -


Εγώ ακολουθώ την άκρη των κυμάτων, οδηγώντας στη μεγάλη ασυνειδησία των καιρών, προς το ακαταμάχητο τίποτα. Η νύχτα των επιπλεόντων φυκών πλησιάζει και ψιθυρίζει ένα φως: «Ο κόσμος σου είναι κενός». Μακάρι να μην είμαι εγώ ο Μινώταυρος, χαμένος στην παράνοια της ύπαρξης. Τα διαμάντια της θάλασσας αστράφτουν στις παλάμες γιατί κανένας δεν θυμάται το όνομα των μύθων. (Από το βιβλίο Ηρακλής Μαινόμενος, Εκδ. La Palma, 2012)

- 19 -


Ραφαέλ-Χοσέ Ντίας (Rafaél-José Díaz, Σάντα Κρούζ, Τενερίφη, 1971) Είναι πτυχιούχος Ισπανικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Λαγκούνα, διετέλεσε Λέκτορας Ισπανικών στο Πανεπιστήμιο της Τζένα και της Λειψίας. Διεύθυνε το περιοδικό Paradiso. Έχει εκδώσει βιβλία ποίησης, δοκιμίων και διηγημάτων. Έχει βραβευτεί με το Βραβείο Ποίησης Tomás Morales και Pedro García Cabrera. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά. Ο ίδιος έχει μεταφράσει Arthur Schopenhauer, Hermann Broch, Philippe Jaccottet, Gustave Roud, Pierre Klossowski, Jacques Ancet, Fabio Pusterla, Ramón Xirau και William Cliff. Αυτή τη στιγμή, είναι καθηγητής στο I.E.S. Pintor Antonio López στη Μαδρίτη. Ανατρέξτε στο blog του.

- 20 -


Παιδί Παραδομένο Το παραδομένο παιδί που νιώθει το φύλο βυθισμένο στα σπλάχνα του να φτερουγίζει όπως το ράμφος από ένα αποχαυνωμένο κολιμπρί ή όπως ολάκερο το κορμί ενός νεαρού κι εκστατικού ερπετού είναι το κέντρο του κόσμου σ’ αυτή την παραλία την απομακρυσμένη απ’ τον κόσμο αν το δέρμα του επιχριστεί με άμμο καθώς βράζουν κυριευμένα τα σπλάχνα του και τα μάτια του δεν βλέπουν περισσότερο από ένα αμάλγαμα της θάλασσας και της επιθυμίας. Εγώ είμαι ένα τίποτα, αυτό είναι τα πάντα αυτό στη στιγμή αυτή, αυτό που παραδίδεται στους χίλιους σπασμούς του οποίου η άσπλαχνη μετάφραση είναι πως ο χρόνος του είναι άλλος, ένα λουλούδι σχεδιασμένο χωρίς ορατά περιγράμματα, μια πηγή στο κέντρο του κορμιού του. Κάν’ το να στριφογυρίσει μέχρι, εξαντλημένο, να νομίσει πως χόρεψε σε οποιαδήποτε φανταστική στάση, να συλλογιστεί τη φθορά του σαν μια υποταγή, σαν μια παράδοση, δεν είναι περισσότερο από το πενιχρό βραβείο γι’ αυτόν που φύλαξε τις πύλες της Εδέμ. (Ανέκδοτο)

- 21 -


Ερωτήσεις στη Ζωή Ακόμα μια φορά, ρωτάς την ήσυχη ζωή σου: τι θα γίνει με σένα, ζωή, προς τα πού κατευθύνεις, σιωπηλή, τα βήματά σου, αν το ξέρεις, αν ίσως ξέρεις κάτι γύρω από εσένα την ίδια, ζωή αντιμέτωπη με το ίδιο σου το κενό, ζωή αποχωρισμένη από την αυθεντική ζωή; Κι εκείνη ησυχάζει, αφού ξέρει πως η μοναδική απάντηση υπερβαίνει την ερώτηση. «Εγώ θα ήθελα», σου λέει, «να θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς να με ζω καν, ή να με ζω χωρίς σχεδόν να με θυμάμαι, να νιώθω ακόμα μια φορά το άγγιγμα των πραγμάτων χωρίς να μπορώ να συλλογιέμαι ύστερα κάποια σκιά από το άγγιγμα της σκιάς των πραγμάτων, να με ζω στο μέγεθος ενός πόνου που γεννιέται απ’ το παρόν το πιο ηδονικό και όχι στην επισφαλή ειρήνη και σχεδόν μεταθανάτια των κουραστικών τελετών, των δουλικών στάσεων.» Σου λέει αυτά τα λόγια τα οποία η σιωπή καταβροχθίζει σε άλλο απόγευμα πιο πολύ κορεσμένη από τον ίδιο της τον εαυτό. Κι εσύ, που ρώταγες, παίρνεις το δρόμο προς κάθε απάντηση δεν είναι παραπάνω από ένα όριο ακόμα που σε χωρίζει από μια νέα ερώτηση. (Ανέκδοτο)

- 22 -


Πορτραίτο Είναι γυμνός στο σπίτι και, σαν ένας σκύλος, καταβροχθίζει ότι βρίσκει: σκουπίδια, ωμό κρέας σε κόκαλα από νωπά πτώματα˙ αν έχει διάθεση μαζεύεται για να αφοδεύσει και τα ίχνη του σάλιου του διαχέει στα χαλιά, στις πολυθρόνες και στα μαξιλάρια στα οποία οποιαδήποτε ώρα, αργότερα, θα γείρει για να κοιμηθεί, χορτασμένος, σε στάση πλαδαρή. Στο ξύπνημα τους γαβγίζει σε σκιές που δεν ξέρει αν γεννήθηκαν από ένα όνειρο ή από το δικό του μαζεμένο, μεμψίμοιρο κορμί, ενώ τεντώνεται. Οσφραίνεται τα δωμάτια, χτυπάει τη μουσούδα στις γωνίες πριν ξεράσει και γρυλίζει σαν να ήταν ένας σκύλος εγκαταλελειμμένος, μη ξέροντας πως δεν είχε ποτέ έναν ιδιοκτήτη, πως ποτέ δεν υπήρξε ζεστασιά κοντά στο κλάμα του και πως κανείς δεν θα ροκανίσει τα κουβαριασμένα κόκαλά του. (Ανέκδοτο)

- 23 -


Κοριολάνο Γκονσάλες Μοντανιές (Coriolano González Montañez, Σάντα Κρουζ, Τενερίφη, 1965) Έχει σπουδάσει Ισπανική Φιλολογία. Έχει εκδώσει πολλά βιβλία ποίησης και έχει λάβει μέρος σε ανθολογίες σύγχρονης ποίησης των Κανάριων Νησιών, ποίησης σχετιζόμενης με το ιαπωνικό είδος χαϊκού καθώς επίσης και ποίησης μεταφρασμένης στα ρουμάνικα. Ως κριτικός έχει κάνει δημοσιεύσεις σχετικά με τον Eugenio Millet Rodríguez. Έχει μεταφράσει από τα ρουμάνικα το El camino hacia Tenerife (drumul spre tenerife), βιβλίο του Eugen Dorcescu. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ρουμάνικα, στα γαλικιανά και στα αμασίκ. Ανατρέξτε στο blog του.

- 24 -


Επτά Συναντήσεις κι ένας Επίλογος για έναν Άυπνο One of these days (βερσιόν στην Πομπηία). Pink Floyd 1 Η εικόνα της γυναίκας που ζεματίζει με λάδι που βράζει το χέρι και του άντρα που του καίγονται τα χείλη ενώ του φιλάει το δέρμα για να του καταπραΰνει τον πόνο. Το ξεφλουδισμένο στόμα που ψάχνει σε άλλο στόμα την ανάσα που αποκοιμίζει την κραυγή, το παθιασμένο σάλιο που γιατρεύει με τη σειρά του. Ο Μιγκέλ Τόργκα έγραψε: «Πάει πολύς καιρός που δεν έχω γράψει ένα ερωτικό ποίημα». 2 Φωτογραφίες κιτρινισμένες. Τα πρόσωπα μαραζωμένα που πια κανένας δεν αναγνωρίζει. Στίχοι γεμάτοι από ρωγμές, από χαμούς, από νοσταλγία. Το πάθος με είχε κάνει ξένη και ξαφνικά το ξεχείλισμα. Η πράξη της γραφής μόνο αυξάνει την ανάγκη της επιμονής, της πίστης πως το ποίημα είναι απαραίτητο. Ο Μπόρχες έγραψε: «Το να είμαι μαζί σου ή το να μην είμαι μαζί σου είναι η μέτρηση του χρόνου μου». 3 Το βλέμμα που προφυλάσσει τα όνειρά μου αυτή τη νύχτα˙ η πεποίθηση πως ακόμα και μες στο σκοτάδι θα ήμουν ικανός να σε συναντήσω˙ το αβέβαιο πέρασμα από τα μισοφωτισμένα σοκάκια σε πόλεις φανταστικές: η ήττα. Ο Ραφαέλ Καδένας έγραψε: «Οι αναγνώστες της ποίησης ψάχνουν, στο βάθος, αποκαλύψεις». 4 Μια λέξη που θα διέσχιζε τις αποστάσεις, το χρόνο, που θα θέριζε και που θα καρφωνόταν στο ενδότατο του εαυτού μου για να με αγκυροβολήσει σε ένα καταφύγιο και να αναμείνω την έλευση του χειμώνα. Ο Οκτάβιο Πας έγραψε: «κάθε ποίημα είναι χρόνος και καίει». - 25 -


5 Το δέρμα, το άρωμα. Δεν υπάρχει άμμος στις παραλίες της εξορίας. Στη μια πλευρά του γυαλιού το κρύο˙ στην άλλη, η ζέστη. Άμα τα χέρια μας συναντηθούν. Ο Μάριο Λούτσι έγραψε: «Τι νύχτα από μακριά προετοιμάζεται στην ομίχλη». 6 Ένας αέρας μεστωμένος ενός καιρού που έμεινε παραγκωνισμένος μες στους ιστούς των αραχνών εκείνου του παλιού σπιτιού, με μεταφέρει υπνωτισμένα προς εσένα: αναπνέοντάς σε, πίνοντάς σε, ζώντας σε. Όντας ένας και μη ξυπνώντας. Ξαφνικά, η βροχή επέστρεψε ετοιμοθάνατη και τυφλή. Η φωνή σου με γεύεται, με μυρίζει, τη νιώθω βροχή. Η φωνή σου είναι βροχή. Ο Ύβ Μπονφουά έγραψε: «αφού υπάρχει βλέμμα μόνο σ’ αυτό που πεθαίνει». 7 Ο Νικ Μέισον χτυπά με επιμονή τα ντράμς τη νύχτα της Πομπηίας. Οι όψεις των ερειπωμένων τοίχων μοιάζουν να συνοδεύουν με κραυγές και θρήνους. Τη στιγμή της μεγαλύτερης έντασης μια μπαγκέτα του ξεφεύγει κι ο ντράμερ, ευέλικτος, αρπάζει άλλη. Αυθορμητισμός και ενθουσιασμός, αδελφωμένοι με τη φωτιά και τις ροές της λάβας του ηφαιστείου. Γέννηση, θάνατος, ανάσταση. Στις στάχτες μόνο υπάρχει ατίμωση και λήθη. Ο Ρότζερ Γουώτερς ουρλιάζει: «Μία από αυτές τις μέρες θα σε κόψω κομματάκια».

- 26 -


8 Ακόμα δεν έχω μάθει να προφέρω το όνομά σου. (Από το βιβλίο Επιστροφή (The dream is over), Εκδ. Idea, Santa Cruz de Tenerife, 2009)

- 27 -


Η φωτογραφία δείχνει την εικόνα ενός νεαρού άντρα που κρατά ένα μωρό λίγων μηνών και δίπλα σ’ αυτούς μια γυναίκα που είναι μητέρα και γιαγιά. Βρίσκονται δίπλα σε ένα παράθυρο που πρέπει να βλέπει στο δρόμο κι ένας μεγάλος πίδακας φωτός διασταυρώνει το στιγμιότυπο σε διαγώνιο φθίνουσα απ’ τα δεξιά στ’ αριστερά. Το άσπρο και μαύρο της φωτογραφίας τονίζει τη φωτεινότητα. Υπάρχει μια λεπτομέρεια που δείχνει τον αυθορμητισμό της στιγμής: ο νεαρός άντρας έχει τη ζώνη ξεκούμπωτη. Έχω αναμνήσεις καθημερινές από εκείνον τον άντρα. Τελευταία με κατατρύχουν εκείνες στις οποίες ξυριζόταν. Θυμάμαι το ξυρισμένο πρόσωπο του νεαρού άντρα, του ώριμου άντρα, του άντρα στο σημείο του θανάτου, αν και αυτό δεν το ήξερε κανείς. Θυμάμαι τις υποδόριες τρίχες που αντιστέκονταν στο ξυράφι. Θυμάμαι ακόμα όταν με ξύρισε για πρώτη φορά στα δώδεκά μου χρόνια. Αλλά με τον ίδιο τρόπο που αυτές οι αναμνήσεις με κατατρύχουν, το κάνει επίσης κι η αμφιβολία, η οξεία αμφιβολία πως στην πραγματικότητα δεν μένουν αναμνήσεις αλλά εικόνες άλλων φωτογραφιών που αντικαθιστούν το κενό πια όχι μόνο στο νου αλλά και στα συναισθήματα. Πραγματικά αγαπάμε εκείνο και εκείνους που έχουν φύγει; Δεν θα κατοικήσουν αυτές οι συγκινήσεις στα χαρτιά, στις φωτογραφίες, στην ύστατη ανάγκη του να μην αναγνωριστεί πως μόνο στην αμεσότητα υπάρχει αγάπη και μίσος; Θα είναι ο θάνατος όχι μόνο μια λέξη αλλά μια ψυχική κατάσταση που μας συνοδεύει γιατί όλοι οι καθημερινοί θάνατοι μας οδηγούν στο τέλος και στην εγκράτεια;

- 28 -


Το σπίτι πια δεν υπάρχει. Πάνε πολλά χρόνια που δεν υπάρχει παράθυρο για να εισχωρήσει το φως και, γι’ αυτό, ούτε η πιθανότητα να ξεπροβάλλω σε μια προσπάθεια αναβίωσης φωτογραφίας και παρελθόντος. Το σπίτι κατεδαφίστηκε για να κτιστεί άλλο που πήρε τις αναμνήσεις του, τις σκιές του. Τίποτα δεν απομένει πια αλλά το φως όταν διαπερνά τα τζάμια… (Από το βιβλίο Άλλη Ακτή (Τετράδια του Γκιγιέρμο Φόντες), Εκδ. Baile del Sol, Santa Cruz de Tenerife, 2008)

- 29 -


Ο Τζίμι Χέντριξ στην Παραλία της Πουντίγια Στην άμμο, μέσω των ακουστικών, ακούω τον Τζίμι Χέντριξ στο Γούντστοκ. Στο βάθος η καταλαγιασμένη διάδοση των κυμάτων. Έχει πανσέληνο και η παλίρροια είναι μεγάλη. Σιγά σιγά φέρνει την άμμο που η θάλασσα του χειμώνα σήκωσε. Τα βότσαλα εξαφανίζονται˙ μία νέα παραλία, ένα νέο τοπίο. Αφαιρούμαι στον καθαρό ορίζοντα. Ο ήλιος πέφτει. Ίσως η πράσινη αχτίδα. Τα παιδιά μου μες στο νερό, πάνω σε ένα στρώμα θαλάσσης, επίσης παρατηρούν και αναμένουν. Την τελευταία στιγμή ένα σύννεφο εμποδίζει το φαινόμενο. Τα παιδιά βγαίνουν τρέμοντας και σκεπάζονται με την πετσέτα. Αύριο. Hear my train a’comin. (Από το ανέκδοτο βιβλίο Κείμενα της Εξορίας)

Τέλος τoυ δείγματος της έκδοσης Vakxikon.gr. Απολαύσατε το preview; Αγοράστε την έκδοση τώρα

Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανόφωνης Ποίησης  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you