Page 1


ενδοχωρώ


ISBN: 978-960-9776-46-2 Βακχικόν - Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Εκδόσεις Vakxikon.gr Μαραθώνος 36, 122 44 Αιγάλεω www.vakxikon.gr info@vakxikon.gr © 2013 Εκδόσεις Vakxikon.gr & Αφροδίτη Κυριάκη Σειρά: Βακχικόν Ποίηση - 30 Πρώτη Έκδοση: Σεπτέμβριος 2013 Επιμέλεια Έκδοσης: Νέστορας Πουλάκος Σχεδιασμός Έκδοσης & Εξωφύλλου: Vakxikon.gr


Αφροδίτη Κυριάκη

ενδοχωρώ

Vakxikon.gr 2013


Στην Ευαγγελία Πατεράκη (Προμηθεύς Πυρφόρος) Φάρο της πλεύσης μου

*

Αυτή η χάρτινη η διαδρομή, από τα πρώτα της πατήματα μέχρι σήμερα, θα ήταν πολύ μοναχική αν δεν υπήρχε η παρουσία ενός ανθρώπου, που ηθικά και ψυχικά με συντρόφευε τους μήνες της κυοφορίας του ΕνδοΧωρώ... Δημήτρη σ' ευχαριστώ.


Προτιμώ μια στάλα αίμα από ένα ποτήρι μελάνι. Γιώργος Σεφέρης


Προ λόγος Όλα αυτά, που κρύφτηκαν πίσω από τα δέντρα, ψάχνω να βρω· τα βράδια, που κλείναμε τα μάτια, μετρώντας, δυνατά, ως το δέκα.

- 13 -


Βυθός Τώρα το νερό μ’ έχει σκεπάσει. Κατεβαίνω στα βαθιά μου, απαρνούμαι τους ήχους, λησμονώ την ικεσία, ξεντύνομαι απ’ τη σάρκα μου, σηκώνω τα μάτια ψηλά. Ένα κομμάτι φεγγάρι λευκό, την επιφάνεια μου αγγίζει. Βυθίζεται. Μαζί μου καταβαίνει κι ενώνεται μ’ εμένα στα κοίλα του ωκεανού. Στη Θαλπωρή αιωρούμαι ενός θρυμματισμένου παράδεισου, Εγώ, η εξόριστη της πέτρας. Βυθίζομαι. Μόνο έτσι δραπετεύω κυλώντας πιο κάτω, εύθρυπτη να σκορπίζομαι και να διαλύομαι στο λευκό σου. Μη φύγεις, μη μ’ αφήσεις να φύγω. Βυθίζομαι για να επιστρέφω.

- 14 -


Το δέντρο της λήθης Μη μιλάς δυνατά τώρα που τις υποσχέσεις της σιωπής αφουγκράζομαι. Τα λόγια τα ονόματα τις μορφές συλλογάμαι. Όλα, ζωή. Γάργαρα τρέξαν στα χέρια μου και κύλισαν χωρίς να κρατούν πια τα δάχτυλά μου τα χνάρια της υγρασίας τους. Τώρα, λίγα μόνο μούσκλια απέμειναν να νοτίζουν κάπου κάπου τα πατήματά μου και το βλέμμα, όταν πίσω από την πλάτη κοιτάζει. Μη μιλάς δυνατά, ψιθυριστά μίλα μου με λόγια απλά καθημερινά χωρίς παραβολές χωρίς συνθήματα χωρίς υποσχέσεις. Πες μου για τη γάτα τη Μαρουσώ που έκλεβε φαγητό απ' τα πανέρια των ψαράδων. - 15 -


Πες μου για το τραγούδι της Νίκης κάθε φορά που 'φτανε γράμμα από την κόρη της. Για τις γλάστρες της Λόπης όταν αρνιόντουσαν ν’ ανθίσουν. Για τα ζαλισμένα βράδια του Παυλή όταν απ' έρωτα μέθαγε. Για το μισεμό του Στέργιου και το χαμόγελο της Σμάρως, όταν μετά από χρόνια στην αγκαλιά της ξανακοιμήθηκε. Για τα λαχεία που φύλαγε η Δόμνα στο εικονοστάσι, για τα δάκρυα του Άλκη στο γάμο της Ερισσώς. Στις φωτιές τ' Αϊ Γιάννη κάποιο βράδυ κάψαμε κάθε γυρισμό κι αλλιώς πορευτήκαμε, λες και του κλήδονα τ' αμίλητο νερό ήπιαμε και μυστικά λόγια πάψαμε να μοιραζόμαστε. Το καινούριο δέντρο που κανάκεψε ο χρόνος στην αυλή μας, δέντρο της λήθης ήτανε και χώρια διαφορετικά τώρα ονειρευόμαστε. Μη μιλάς δυνατά, σιγανά μίλα μου κι αν με δεις να δακρύζω μη με παρηγορήσεις μόνο φεύγα· φεύγα - 16 -


και μόνη μου άσε με, θα καταπιώ της λήθης τα δάκρυα και θα ξανάρθω.

Τέλος τoυ δείγματος της έκδοσης Vakxikon.gr. Απολαύσατε το preview; Αγοράστε την έκδοση τώρα

Ενδοχωρώ - Αφροδίτη Κυριάκη  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you