Page 19

slaap valt. De volgende ochtend krijgen we een compliment: “We hebben helemaal geen last gehad van de kleine man.” “Nee, dat komt omdat wij van tien uur tot half twee buiten rondjes hebben gelopen met Joris op de arm.” En dan mag je de volgende ochtend weer vroeg op stap voor de volgende dagetappe!

Gieren van plezier Het gemene van dat soort nachten is dat Joris vervolgens zijn slaaptekort in de fietskar wegwerkt, terwijl wij in het zadel zitten. Als je afstapt, dan staat hij in de kar te springen van de energie: “papa, mama, spelen!” En daar heb je soms even geen zin in als je net een pas hebt beklommen. Gelukkig zijn er onderweg altijd speelplaatsen te vinden waar Joris zich helemaal kan uitleven. En hiermee bedoelen we niet alleen wipkippen, schommels en glijbanen, maar vooral zand, steentjes en (stromend) water. Als er dan ook nog ergens een lege fles ligt die als bootje kan dienen, is het met zijn allen gieren van plezier. Ook populair is het spelen met de echo. In een bos of een goed gevormd dal heb je de mooiste echo’s en dat wist Joris al voordat hij kon praten. Zo’n wilde kindergil komt steeds weer terug en als het geluid even te eng wordt, doet papa wel mee met een vriendelijke brul. Jammer alleen dat we daarmee een pavlovreactie aankweekten: echo is gillen. Als je onderweg een aantal mooie kathedralen wilt bezoeken, is dat ook niet zo handig. Want kerken hebben vaak zo’n mooie akoestiek en dat leidt soms tot boze gezichten. Boze oma Eén keer worden we ook echt boos aangesproken, gelukkig niet in een godshuis, maar ergens

Kinderen zijn minder veeleisend dan hun ouders buiten. Deze oude Spaanse dame vindt dat het echt winter is, ondanks dat het vijftien graden is en de zon schijnt. Zij is dan ook dik ingepakt in haar bontjas, terwijl wij in een T-shirtje fietsen. En juist op dat moment poept Joris dwars door zijn luier heen. De klodders lopen langs zijn beentjes tot in zijn slofjes. Dus wat doe je dan als Hollandse fietsouders? Hup, meteen broek uit, de boel schoonmaken met een vochtig doekje en aankleden. Dat kan toch echt niet volgens de boze, bibberende, Spaanse oma. Ze staat op het punt om de kinderbescherming te bellen, maar bindt toch in als Joris zijn mooiste engeltjesglimlach tentoonspreidt. En hoe leg je

daarna uit dat wij niet willen dat ze hem vervolgens met koekjes volstopt? Zo leidt fietsen met een kleintje altijd tot grappige ontmoetingen en situaties, net zoals thuis. En ja, soms gaat er wel eens iets mis, net als thuis. Maar bijna niets weegt op tegen het zien opgroeien van je kind terwijl je op reis bent. Dus als je van plan bent om te gaan fietsen met kinderen is ons advies: gewoon doen! b

tijdschrift voor fietsreizigers

19

Vf141  
Vf141  
Advertisement