Issuu on Google+

CHRYSTUSOWI U W I E R Z M Y

8 IX 2013 XXIII niedziela zwykła NR 23

POCZET ŚWIĘTYCH Święta Marta

TEMAT TYGODNIA Jezus, Syn Boży i nasz Pan

EWANGELIA Wyrzeczenie


EWANGELIA WYRZECZENIE

A szły z Nim wielkie tłumy. On zwrócił się i rzekł do nich: Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem. Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby założył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć. Albo który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju. Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem ROZMYŚLANIE: Co mogę powiedzieć o mojej wierności Panu Jezusowi? Szczerze porozmawiam z Jezusem o tym jaka jest moja wierność Mu i będę Go prosił o uporządkowanie moich postaw miłości Na jakie cierpienie jest mi najtrudniej zgodzić się w moim życiu? Powierzę Chrystusowi moje opory wobec cierpienia i pokusy zniechęcenia Pomyślę o wszystkich rzeczach, które najbardziej wiążą moje serce. Czy potrafiłbym je zostawić dla Pana Jezusa? Odnowię mój wybór Jezusa. Wyznam Mu szczerze moje obawy wobec Jego wymagań Zakończę moją medytację litanią do Najświętszego Imienia Jezus


POCZET ŚWIĘTYCH ŚWIĘTA MARTA

Marta pochodziła z Betanii, miasteczka położonego na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, w pobliżu wioski Betfage, odległego od Jerozolimy o około 3 km drogi. Była siostrą Marii i Łazarza, których Pan Jezus darzył przyjaźnią. Bardzo wiele razy gościła Go w swoim domu. Ewangelista Łukasz opisuje szczegółowo jedno ze spotkań (Łk 10,38-42). Martę wspomina w Ewangelii św. Jan, odnotowując wskrzeszenie Łazarza. Wyznała ona wtedy wiarę w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego. Ewangelista Jan opisuje także wizytę Chrystusa u Łazarza na sześć dni przed wieczerzą paschalną, gdzie posługiwała Marta. Od tego momentu dalsze losy św. Marty nie są znane. Św. Marta jest patronką gospodyń domowych, hotelarzy, kucharek, sprzątaczek i właścicieli zajazdów. W ikonografii św. Marta przedstawiana jest w skromnej szacie z pękiem kluczy za pasem, czasami we wspaniałej sukni z koroną na głowie. Atrybutami św. Marty są drewniana łyżka, sztućce, księga, naczynie i różaniec. Kościół oddaje cześć św. Marcie 29 lipca


TEMAT TYGODNIA

JEZUS CHRYSTUS – cz. 1 SYN BOŻY I NASZ PAN

Imię „Jezus” nadane przez anioła w chwili Zwiastowania, oznacza „Bóg zbawia”. Wyraża ono zarówno Jego tożsamość, jak i posłanie: „On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1,21). Św. Piotr stwierdza, że „nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12). „Chrystus” po grecku, „Mesjasz” bo hebrajsku, oznacza „namaszczony”. Jezus jest Chrystusem, ponieważ został poświęcony przez Boga i namaszczony Duchem Świętym dla urzeczywistnienia odkupieńczej misji. Jest Mesjaszem oczekiwanym przez Izraela, posłanym na świat przez Ojca. Jezus przyjął tytuł Mesjasza, odsłaniając prawdziwą jego treść: „który z nieba zstąpił” (J 3,13), ukrzyżowany, potem zmartwychwstały, jest On cierpiącym Sługą, aby „dać swoje życie na okup za wielu” (Mt 20,28). Od słowa Chrystus pochodzi nazwa chrześcijanie. Jezus jest „Jednorodzonym Synem Bożym” w sensie jedynym i doskonałym. W chwili Chrztu i Przemienienia głos Ojca określa Go jako swego „Syna umiłowanego”. Sam Jezus przedstawiając siebie jako Syna który zna Ojca potwierdza swoją jedyną i wieczną relację do Boga, swojego Ojca. On jest jedynym Synem Ojca, drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej. Stanowiło to centrum przepowiadania apostolskiego: Apostołowie mogli oglądać: „Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca” (J 1,14). Imię „Pan” oznacza w Piśmie Świętym Boskie panowanie. Jezus przypisuje sobie ten tytuł i objawia swoją Boską najwyższą władzę przez znaki swego panowania nad naturą, nad chorobami, nad demonami, nad grzechami i śmiercią, przede wszystkim w Zmartwychwstaniu. Pierwsze wyznania wiary Kościoła stwierdzają, że moc, cześć i chwała należne Bogu Ojcu przysługują także Jezusowi: Bóg „darowal Mu imię ponad wszelkie imię” (Flp 2,9). Jest On Panem świata i historii; wyłącznie Jemu człowiek może w sposób absolutny poddać swą osobistą wolność.


Uwierzmy Chrystusowi