Issuu on Google+

Χωριό μου, χωριουδάκι μου!!!

«Δεν είναι απ’ την πατρίδα μου γλυκύτερο στον κόσμο»

ΑΓΑΛΙ

Τρίμηνη Περιοδική Έκδοση του ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΙΜΝΗΣ

ΛΕΒΙΔΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ 5 ΚΩΔ: 04-0016

«ΤΟ ΑΓΑΛΙ»

Έτος 5ο Αρ. Φύλλου 17 Ιανουάριος-Μάρτιος 2014 ISSN: 1792-9393, (Online): 1792-9407

e-mail: kourikaterina@gmail.com, info@agaliarkadias.gr • www.agaliarkadias.gr • facebook: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΙΜΝΗΣ ΤΟ ΑΓΑΛΙ (ΑΡΚΑΔΙΑΣ), ΟΜΑΔΑ: ΛΙΜΝΗ (ΑΓΑΛΙ) ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρόσκληση

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, σας προσκαλεί και σας περιμένει στην πολιτιστική εβδομάδα του καλοκαιριού από 8-8-2014 έως 15-8-2014.

Οικονομικές Ενισχύσεις

Ελένη Παν. Τρυφωνοπούλου 100 δολάρια Άγνωστος 20 ευρώ Παναγής Ιωάν. Κυριαζόπουλος 50 ευρώ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου σας εύχεται: ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Θεόδωρος Γεωρ. Κοκορέλης 50 ευρώ για την απωπεράτωση του Δημοτικού Σχολείου.

Συλλογικά….

Σας ευχαριστούμε

Ευχαριστίες Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, ευχαριστεί θερμά τον κ. Παρασκευά Κων. Μαρίνο για την προσφορά του. Επίσης για την προσφορά τους στην Δανειστική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου, με κάθε λογής βιβλία, τους κ.κ. από: Βιβλιοθήκη Χαλανδρίου, Δημητροπούλου Κατερίνα, Καλαβρέζου Αθηνά, Κοκορέλη Δήμητρα του Κων., Κοντογεωργάκη Ευαγγελία, Παπαϊωάννου Λαμπρινή, Πασχάλη Καλλιόπη, Πασχάλη Παντελή, Πλατή Πηνελόπη και Παπαβασιλείου Κωνσταντίνο (Πρίαμο) για την διάθεση ολόκληρου του προσωπικού του αρχείου και για την προσφορά εργασίας τους, τους κ.κ.: Γεώργιο Ευαγ. Αλεξόπουλο, Δημήτριο Αντ. Αλεξόπουλο, Αθανασία Γ. Κοντοράβδη, Γεώργιο Σωτ. Παπαβασιλείου, Βασίλειο Ελ. Τρυφωνόπουλο, Παρασκευά Γ. Τρυφωνόπουλο.

«Ο δρόμος του Γολγοθά» ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ (EL GRECO) 1541-1614

ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΤΗΣ “ΓΟΥΡΟΥΝΟΧΑΡΑΣ”

Τ

ο έθιμο της «γουρουναχαράς» έχει γίνει πλέον θεσμός για τον Σύλλογο και το χωριό. Έτσι για μία ακόμη χρονιά αναβίωσε στην πλατεία του χωριού στις 8 Δεκεμβρίου 2013. Στην αναπαράσταση του εθίμου βοήθησαν οι κ.κ.: Αλεξόπουλος Δημήτριος του Αντ., Κοκορέλης Ελισσαίος, Κοκορέλης Νικήτας, Κριτσελάς Θεόδωρος και Νταγιάντης Τρύφωνας οι οποίοι συμμετείχαν στη σφαγή του γουρουνιού. Στη συνέχεια προσφέρθηκαν άφθονοι μεζέδες και κρασί σ’ όλους τους παρευρισκόμενους. Οι κ.κ.: Κριτσελάς Θεόδωρος, Κοντοράβδης Νικόλαος, Τσέκος Δημήτριος και Πετρόπουλος Κων/νος ετοίμασαν τους λαχταριστούς μεζέδες με ιδιαίτερη μαεστρία!!! Ακολούθησε γλέντι και χορός μέχρι αργά το απόγευμα. Με την παρουσία τους μας τίμησαν οι κ.κ.: Γιαννακούρας Ευάγγελος Αντιπεριφερειάρχης Αρκαδίας, Βαλασόπουλος Παναγιώτης, Ντάνος Θεόδωρος και Ρουμελιώτης Γεώργιος Περιφερειακοί Σύμβουλοι, Κοσκινάς Δημήτριος, Αντιδήμαρχος Δήμου Τρίπολης, Ταλούμης Κων/νος Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Τρίπολης, Εικοσιδέκα Μαρία, Σαμαρτζής Γεώργιος και Τσιαμούλος Νικόλαος Δημοτικοί Σύμβουλοι Δήμου Τρίπολης, Τσίρμπας Μαρίνος, Μέλος Πολιτικής Επιτροπής και πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας στο Ν. Αρκαδίας, Κλειούφη Γεωργία εκπρόσωπος Τ.Δ. Μουλκίου Κορινθίας, Ντόκος Ιωάννης εκπρόσωπος Τ.Δ. Κώμης, Σιάννης Αθανάσιος εκπρόσωπος Τ.Δ. Παλαιοπύργου, Καΐτσα Ελένη Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Μουλκίου Κορινθίας, Κολλίντζας Δημήτριος και Τσέκου Βασιλική εκπρόσωποι του Συλλόγου «Μορφωτική Κίνηση Βλαχέρνας».

Για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν στην πλατεία του χωριού παραδοσιακοί χοροί από τον «ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΜΟΥΛΚΙΟΥ» Κορινθίας όπου με παραδοσιακές φορεσιές της περιοχής Μεταξάδων Θράκης μας χάρισαν μοναδικές στιγμές. Διαφορετικά ακούσματα και χοροί πλημμύρισαν την πλατεία και έδωσαν μια ιδιαίτερη πνοή στην εκδήλωση. Το καθιερωμένο παζάρι του Συλλόγου είχε στηθεί, με παραδοσιακά προϊόντα που είχαν ετοιμάσει οι κ.κ. Αλεξοπούλου Νίκη, Βαρδουνιώτη Δήμητρα, Πετροπούλου Χαρά, Προκόπου Παναγιώτα (πρεσβυτέρα), Τρυφωνοπούλου Παρασκευή και Φίλη Ευσταθία. Επίσης πραγματοποιήθηκε λαχειοφόρος αγορά για την οικονομική ενίσχυση του Συλλόγου. Τα παραδοσιακά τοπικά προϊόντα προσέφεραν οι κ.κ. Βαρδουνιώτης Κων/νος Βαρδουνιώτη Δήμητρα, Γκιόκα Βασιλική, Κουρής Κων/ νος, Κριτσελάς Θεόδωρος, Προκόπου Παναγιώτα (πρεσβυτέρα), Τσέκου Αφροδίτη, Τρυφωνόπουλος Γεώργιος του

Ευαγ. και οι ΑΦΟΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ ΑΒΕΕ. Το βραδάκι, υπό τον ήχο των χριστουγεννιάτικων καλάντων, φωταγωγήθηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο που είχε στηθεί στην πλατεία και ομόρφυνε το χωριό καθ’ όλη τη διάρκεια των γιορτών. Ο Αγροτικός Πολιτιστικός Σύλλογος θα ήθελε να ευχαριστήσει όλους και όλες όσους βοήθησαν στο να στεφθεί με επιτυχία η εκδήλωση.

ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Τ

ην Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014, ο Σύλλογος έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του στο χωριό. Η αίθουσα του Συλλόγου ήταν γεμάτη κόσμο που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση, παρόντες ήταν εκτός από τους χωριανούς, οι κ.κ. Σμυρνιώτης Ιωάννης Δήμαρχος Τρίπολης, Ρουμελιώτης Γεώργιος Περιφερειακός Σύμβουλος, Κακλαμάνος Αναστάσιος Δημοτικός Σύμβουλος, Παυλής Δημήτριος Επικεφαλής της Μείζονος Αντιπολίτευσης, Καραλής Θεόδωρος, Μπάλος Μαρίνος, Παπαχρόνης Παναγιώτης, Ντόκος Ιωάννης εκπρόσωπος Τ.Δ. Κώμης, Δαλαμάγκα Ευγενία, Δημιουργός παραδοσιακών φορεσιών και Μιχαλόπουλος Δημήτριος. Τυχερός ήταν ο Σταμάτης Κ. Καφαντάρης, που κέρδισε το φλουρί. Το Δ.Σ. του Συλλόγου του εύχεται ολόψυχα υγεία και καλοτυχία.

ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Τ

ην 1η Φεβρουαρίου 2014, ο Σύλλογος έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του, στην Αθήνα, στο «CLUB NEON RESTAURANT» των ΑΦΟΙ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΙ. Μέλη και φίλοι του Συλλόγου βρέθηκαν εκεί καθώς και οι κ.κ. Κάτσενος Δημήτριος, Πρόεδρος της Αδελφότητας των εν Αθήναις Σαρακατσαναίων, Αποστολοπούλου Γεωργία, Πρόεδρος του Συλλόγου Απανταχού Χωτουσιωτών «Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ» και η Μπουντή Μαρία Γενική Γραμματέας του Συλλόγου, Κατσούλης Παναγιώτης Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Απανταχού Βλαχερανίων Αττικής και Τσέκος Ευάγγελος Ταμίας του Συλλόγου. Τυχερή της βραδιάς ήταν η Αλεξάνδρα Γ. Τρυφωνοπούλου όπου κέρδισε το φλουρί. Της ευχόμαστε πάντα υγεία και ευτυχία. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου εύχεται καλή χρονιά σε όλους και το Νέο Έτος να φέρει υγεία και χαρά. Πολύ σημαντική διάκριση για τον Αγροτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Λίμνης «ΤΟ ΑΓΑΛΙ» ήταν η συμμετοχή του, στο «Πρόγραμμα FLASH Ευρωπαϊκή Μνήμη: Το παρελθόν είναι αναλάμπων φάρος όχι λιμάνι», που διοργανώθηκε από τον Δήμο Τρίπολης. Σκοπός του προγράμματος ήταν η αφύπνιση των Ευρωπαϊκών πολιτών και η ενίσχυση της γνώσης τους σχετικά με τις μεγάλες αξίες του παρελθόντος, που αντιστάθηκαν και επέζησαν από το ναζιστικό επεκτατισμό. Την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2014, η Πρόεδρος του Συλλόγου Κατερίνα Δ. Κουρή παρουσίασε την ομιλία της με θέμα: «Η Μάχη του Βουρλιά Λακωνίας στο Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στην Τρίπολη».

ΓΡΑΦΕΙ: η Αναστασία Ελ. Τρυφωνοπούλου


ΑΓΑΛΙ

Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

Είναι σωστό να προσκυνούμε τις Εικόνες; Μήπως συνιστά αυτό ειδωλολατρία; Ναι, θα υπήρχε ο κίνδυνος να επρόκειτο για ειδωλολατρική πράξη: 1ον αν τα πρόσωπα που αγιογραφούνται δεν ήταν υπαρκτά. 2ον αν οι εικόνες εξιστορούσαν γεγονότα ψευδή και μη γενόμενα και

ΑΓΑΛΙ Έκδοση του Συλλόγου ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΙΜΝΗΣ «ΤΟ ΑΓΑΛΙ» Έδρα: Λίμνη Αρκαδίας Τ.Κ. 22 002, Α.Φ.Μ.: 998035764 e-mail: kourikaterina@gmail.com info@agaliarkadias.gr site: www.agaliarkadias.gr Υπεύθυνη έκδοσης σύμφωνα με το Νόμο Κατερίνα Δημ. Κουρή Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Τηλ.: 210-2388228/6945 145236 Οργάνωση: Σταυρούλα Ηλ. Μερκούρη Συντακτική Επιτροπή: Παναγιώτα Μιχ. Δημητροπούλου, Κατερίνα Δημ. Κουρή Συνεργάτες: Ιερέας: Παναγιώτης Γ. Τρυφωνόπουλος, Γεωργία Δ. Αλεξοπούλου, Μαριλένα Δ. Αλεξοπούλου, Δήμητρα Α. Βαρδουνιώτη, Χριστιάννα Χ. Βαρελά, Παναγιώτα Μ. Δημητρόπουλου, Γεώργιος Γ. Κανάκης, Γεωργία Δ. Κοκορέλη, Αικατερίνη Δ. Κουρή, Ανδρέας Π. Μητσιόπουλος, Ελένη Γ. Παναγιωτοπούλου, Αλεξάνδρα Χ. Παπαβασιλείου, Αλέξανδρος Σ. Πετρόπουλος, Παρασκευή Δ. Τρυφωνοπούλου, Αναστασία Ε. Τρυφωνοπούλου, Μιλτιάδης Β. Τσεμπετζής, Αναστασία Δ. Φίλη Συλλογή υλικού & Επιμέλεια κειμένων: Κατερίνα Δημ. Κουρή Σχεδιαστικό-εκτυπώσεις: Γραφικές Τέχνες καταγραμμα (ΑΦΟΙ ΤΕΡΖΗ), 27420-29333

ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ : 1. Τον Σύλλογο Αρ. Λογαριασμού:6126-040030-099 ΙΒΑΝ Λογαριασμού: GR 39 0171 1260 0061 2604 0030 099 στην ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

2. Την αποπεράτωση του Δημοτικού Σχολείου και την ίδρυση Λαογραφικού Μουσείου  Αριθμός Λογαρισμού:6126-040030-111 ΙΒΑΝ Λογαρισμού:GR06 0171 1260 0061 2604 0030 111 στην ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Η συντακτική ομάδα της εφημερίδας, επιθυμεί την ενεργή συμμετοχή όλων όσων θέλουν να εκφράσουν τις απόψεις τους και δέχεται κάθε καλοπροαίρετη κριτική. Καλούμε όποιον αναγνώστη κατέχει σχετική γνώση και εμπειρία σε οποιοδήποτε από τα θέματα να αποστείλει τα εποικοδομητικά σχόλιά του για την προώθηση και εξέλιξη της εφημερίδας μας. Ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τις προσωπικές απόψεις των Συντακτών και το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου δεν φέρει καμία ευθύνη. Η εφημερίδα διανέμεται δωρεάν.

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ Νομαρχία Αρκαδίας: 2710-222243 / 2710-222259 Δημαρχείο Τρίπολης: 2710-222235 / 234672 Παναρκαδικό Νοσοκομείο «Ευαγγελίστρια»: 2710 233173/371700 ΚΤΕΛ Αρκαδίας: Αθήνα: 210-5132834 Τρίπολη: 2710-222560  ΟΓΑ Τρίπολης : 2713 602705 πρώην Δημαρχείο Λεβιδίου: 27960-22211 / 27960-22363 Αγροτικό Ιατρείο Λεβιδίου: 27960-22274 Αστυνομικό τμήμα Λεβιδίου: 27960-22202 / 22222 

ΚΕΠ Λεβιδίου: 27960-29022 Υποθηκοφυλακείο Ορχομενού: 27960-22522 Φαρμακεία Λεβιδίου: Πραγκαστής Νικ.: 27960-22370 Γκιντώνης Βασ.: 27960-22240 ΕΛΤΑ: 27960-22263 ΚΤΕΛ Λεβιδίου: 27960-22456 Τράπεζα Πειραιώς πρώην Αγροτική Τράπεζα Λεβιδίου:  27960-22256 Κοινοτικό Γραφείο Λίμνης: 27960-51070  Εκκλησία: 27960-51103 Καφενεία: Βαρδουνιώτης Αλ.: 27960-51076 Τσέρμος Γεώργιος: 27960 51210

ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ: 199 ΟΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ: ΕΛΠΑ: 104 EXPRESS SERVICE: 154 ΕΛΛΑΣ SERVICE: 157 ΟΤΕ: 13888 ΔΕΗ: 2710-242373

ΔΕΥΑΤ: 2710-237890 ΚΤΕΟ ΑΡΣΕΝΗΣ: 2710-232451 ΔΑΣΑΡΧΕΙΟ ΤΡΙΠΟΛΗΣ: 2710-242338 RADIO TAXI - ΑΓ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ: 18300/2710-233010

2

3ον αν τιμούσαμε και προσκυνούσαμε το υλικό κατασκευής των εικόνων (ξύλο, χαρτί, γυαλί, χρυσό κλπ) και όχι το εικονιζόμενο πρόσωπο. Όμως, δεν τιμάμε ούτε λατρεύουμε το ξύλο και τα χρώματα, αλλά τιμάμε τα πρόσωπα, που εικονίζονται μ’ αυτά τα υλικά. Επίσης, πως γίνεται να έχουμε τόσες θαυματουργές εικόνες, αν επρόκειτο για ειδωλολατρία; Τα είδωλα, εν πρώτοις, παριστάνουν ανύπαρκτα όντα, ανύπαρκτους Θεούς, που έρχονται στην ύπαρξη μόνο με τις ειδωλικές απεικονίσεις και εξαφανίζονται αμέσως μόλις τα είδωλα καταστραφούν. Η διδασκαλία της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας για την ορθή τιμή και προσκύνηση των αγίων εικόνων είναι σαφής και ξεκάθαρη. Τιμάμε το εικονιζόμενο πρόσωπο. Η προσκύνηση μεταβαίνει στο πρότυπο και όχι στην ύλη. Η εικόνα, δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, ούτε ακόμη και μια απλή εικονογράφηση της Γραφής. Είναι αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας, αποτελεί «μέσο για να γνωρίσουμε το Θεό και να ενωθούμε μαζί Του». Οι χριστιανικές εικόνες παριστάνουν υπαρκτά πρόσωπα και γεγονότα, τον Χριστό, την Υπεραγία Θεοτόκο, τους Αγίους. Όλες οι σκηνές από τον βίο και την δράση του Χριστού μας είναι ιστορικά γεγονότα. Μόνον εάν δεν είχαν συμβεί, έπρεπε να μη ζωγραφίζονται. Εφ’ όσον όμως είναι πραγματικά γεγονότα, η παράσταση τους δεν έχει καμία σχέση προς το ψεύδος των ειδώλων. H εικόνα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον, με το οποίο ο πιστός ανάγεται εις έννοιαν, μνήμη του θεαρέστου βίου του εικονιζομένου Αγίου και έτσι προτρέπεται σε ομοίωσή του, που αποτελεί και την τιμή του εικονιζομένου Αγίου ή μάρτυρος. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «ο μη προ-

σκυνών εχθρός εστί του Χριστού και της Αγίας Θεοτόκου και των Αγίων, εκδικητής δε του διαβόλου και των δαιμόνων, έργω επιδεικνύμενος την λύπην, ότι οι Άγιοι του Θεού τιμώνται και δοξάζονται, ο δε διάβολος καταισχύνεται. Η γαρ εικών θριάμβωσίς εστι και φανέρωσις και στηλογραφία εις μνήμην της νίκης των αριστευσάντων και της αισχύνης των ηττηθέντων και καταβληθέντων». Η δε Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος αξιοποιώντας την θεολογική διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, διεκήρυξε ότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει» και όχι στην ύλη από την οποία είναι κατασκευασμένη η ιερά εικών. Οι εικόνες μάλιστα των Αγίων δεν είναι απλές αναμνηστικές παραστάσεις, όπως οι φωτογραφίες των συγγενών και φίλων, αλλά μετέχουν και αυτές στον αγιασμό λόγω της μυστικής και αοράτου σχέσεως τους προς τα πρωτότυπα τους Αγίους. Η άκτιστη ενέργεια και χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που ενοικεί στους Αγίους, χαριτώνει τα σώματά τους, όπως φαίνεται στα άγια λείψανά τους και περνά και στις αγίες εικόνες τους, που για τον λόγο αυτό θαυματουργούν. Σίγουρα υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά και έκτροπα που γίνονται με τις εικόνες (πχ αναστενάρηδες), όμως αυτά τα φαινόμενα είναι καταδικαστέα από την εκκλησία μας και συνιστούν σε ένα βαθμό λόγω της κακής χρήσης της εικόνας, δεισιδαιμονία. Είναι όμως ελάχιστα αυτά τα παραδείγματα κακής χρήσης εικόνων και δεν μπορούμε, στηριζόμενοι σε μια εκτροπή που μπορεί να υπάρχει, να διαγράψουμε τις εικόνες από την πίστη μας.

ΓΡΑΦΕΙ: ο Ιερέας κ. Παναγιώτης Γ. Τρυφωνόπουλος

Πρόσωπα με ιστορία ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΑΧΛΑΔΙΩΤΗ «Σας άφησα κληρονομιά τη Ρω…»

Ε

ίναι η Κυρά της Ρω! Η Ρω ή Ρώγη ή Ροπή, όπως αναφέρεται σε χάρτες και βιβλία, βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελλόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές. Είναι το πρώτο νησάκι που βλέπει ο επισκέπτης από το πλοίο λίγο πριν φτάσει στο νησί προερχόμενος από τη Ρόδο, με την Ελληνική σημαία να ανεμίζει και το Κάστρο να δεσπόζει στη μέση και ψηλά, σαν μάρτυρας μιας μακράς ιστορίας. Ποια ήταν η κυρά της Ρω; Το πραγματικό της όνομα είναι Δέσποινα Αχλαδιώτη, υπήρξε μέλος της Αντίστασης κατά την περίοδο της Κατοχής. Επί σαράντα χρόνια, από το 1943 ως και το θάνατο της, (13 Μαϊου 1982), ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα κάθε πρωί με την ανατολή του ηλίου και την κατάβαζε στην δύση του. Στην Ρω είχε εγκατασταθεί με την τυφλή μητέρα της και τον άντρα της από το 1940. Ο άντρας της αρρώστησε βαριά και εκείνη για να ειδοποιήσει τους κατοίκους του Καστελόριζου, ψαράδες και άλλους παραπλέοντες άναψε φωτιά για να κάνει σήμα με τους καπνούς, αλλά δεν έγινε εγκαίρως αντιληπτή και έτσι ο σύζυγός της άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε ψαρόβαρκα μεταφερόμενος καθυστερημένα στο Καστελόριζο. Με δύναμη ψυχής η Κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της την ταφή του συντρόφου της και συνέχισε να ζει στην νησίδα με την μητέρα της, περνώντας εκεί

τα χρόνια της Κατοχής. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943, για πρώτη φορά Ελληνικό αντιτορπιλικό, το «Παύλος Κουντουριώτης», κατέπλευσε στο Καστελόριζο, όπου βομβαρδίστηκε μέχρι τις 19 Νοεμβρίου 1943 από Γερμανικά στούκας. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν πάλι να φύγουν με συμμαχικά πλοία είτε προς Κύπρο είτε προς τις μικρασιατικές ακτές. Ωστόσο, η Κυρά της Ρω, παρέμεινε στο νησί να υψώνει κάθε πρωί την Ελληνική σημαία, προσφέροντας τη βοήθειά της σε Ιερολοχίτες που βρήκαν καταφύγιο εκεί. Με τη λήξη του πολέμου, ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν στο Καστελόριζο κατά ομάδες. Οι περιπέτειες για την Κυρά της Ρω, δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση. Τον Αύγουστο του 1975, ο Τούρκος Δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, παρακολουθώντας τη Ρω και εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της Δέσποινας Αχλαδιώτη για λόγους υγείας, αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν πάνω σ’ ένα κοντάρι 4 μέτρων τη σημαία τους. Η Κυρά της Ρω την κατέβασε αμέσως, όταν γύρισε. Την 1 Σεπτεμβρίου 1975, κατάπλευσε στο Καστελόριζο το ανθυποβρυχιακό σκάφος «Γ. Πεζόπουλος», για συμπαράσταση στην κυρά της Ρω. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους Φορείς. Το

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο, όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944, για τις «προσφερθείσες Εθνικές Υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας. Σεμνή και με γαλήνιο βλέμμα, κατά την διάρκεια της βράβευσής της, ακούγεται να λέει «η ζωή στην Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές… Μα δεν έκανα τίποτα σπουδαίο». Η Δέσποινα Αχλαδιώτη απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών. Η κηδεία της έγινε με τιμές, δημοσία δαπάνη στο Καστελόριζο και η σωρός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε την σημαία. Υποχρέωση και δική μας μα και όλων, είναι να στείλουμε έναν χαιρετισμό στην Α θ ά ν α τ η Κυρά της Ρω, μιας και σήμερα η πρώτη είκονα που συναντάς από το Καστελόριζο προς την Ρω, είναι η Ελληνική σημαία να ανεμίζει ψηλά, δίπλα στο κάστρο στην μέση του νησιού. Πηγές: 1. http://el.wikipedia.org/ 2. http://www.diaforetiko.gr/i-kira-tis-ro-i-istoria-tis/ . 3. http://rodopinews.gr/39368

Επιμέλεια: Μαριλένα Δημ. Αλεξοπούλου


ΑΓΑΛΙ

Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

ΥΓΕΙΑ

Άνοια: συμπτώματα και αιτίες

Η αύξηση του μέσου όρου ζωής στις αναπτυγμένες χώρες της δύσης, έχει σαν αποτέλεσμα και την αύξηση της συχνότητας παθήσεων της τρίτης ηλικίας, όπως η υπέρταση, η στεφανιαία νόσος, η καρδιακή ανεπάρκεια, τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και η άνοια. Η άνοια είναι μια σοβαρή απώλεια της γενικής νοητικής ικανότητας σε ένα άτομο που προηγουμένως δεν ήταν εξασθενημένο, πέρα από ότι θα προκαλούσε η φυσιολογική γήρανση. Μπορεί να είναι στάσιμη, ως αποτέλεσμα μίας μοναδικής γενικής εγκεφαλικής βλάβης, ή προοδευτική, με αποτέλεσμα τη μακροπρόθεσμη μείωση της νόησης που οφείλεται σε βλάβη ή ασθένεια του σώματος. Παρά το γεγονός ότι η άνοια είναι πολύ πιο συχνή στους ηλικιωμένους (περίπου 5% των ατόμων άνω των 65 ετών εμπλέκεται μπορεί να παρουσιαστεί και πριν από την ηλικία των 65 ετών, οπότε και ονομάζεται «άνοια πρώιμης έναρξης». Η άνοια δεν είναι μια απλή ασθένεια, αλλά ένα γενικό σύνδρομο (δηλ. ένα σύνολο συμπτωμάτων και σημείων). Γνωστικές περιοχές που επηρεάζονται είναι η μνήμη, η προσοχή, η γλώσσα και η επίλυση προβλημάτων. Κανονικά, τα συμπτώματα πρέπει να υπάρχουν για τουλάχιστον έξι μήνες ώστε να γίνει διάγνωση. Γνωστική διαταραχή μικρότερης διάρκειας ονομάζεται ντελίριο. Σε μεταγενέστερα στάδια της πάθησης, οι ασθενείς μπορεί να χάσουν τον προσανατο-

ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ Ο Θεός δημιούργησε φάρμακα που φύονται στη γη, κι όποιος είναι σοφός, δεν θα τα αποφεύγει. Απόκρυφα, Εκκλησιαστής 34: 4

Τιλιά (φλαμουριά) λισμό τους στον χρόνο (μη γνωρίζοντας την ημέρα, την εβδομάδα, ή ακόμη και το έτος), στον χώρο (μην ξέροντας πού βρίσκονται), και στο πρόσωπο (μη γνωρίζοντας ποιοι είναι οι ίδιοι ή και οι γύρω τους). Η άνοια μπορεί να ταξινομηθεί είτε ως αναστρέψιμη ή ως μη αναστρέψιμη, ανάλογα με την αιτιολογία της ασθένειας. Λιγότερο από το 10% των περιπτώσεων άνοιας οφείλον��αι σε αιτίες που μπορούν να αναστραφούν με θεραπεία. Μερικές από τις πιο συνηθισμένες μορφές άνοιας είναι: η νόσος Αλτσχάιμερ, η αγγειακή άνοια, η μετωποκροταφική άνοια η σημασιολογική άνοια και η άνοια με σωμάτια Λέβι.

ΠΗΓΗ: el.wikipedia.org/wiki ΕΚ ΤΟΥ Δ.Σ.

Είναι ένα δέντρο που φτάνει μέχρι και 30-40 μέτρα ύψος. Τα φύλλα, τα άνθη και το ξύλο είναι φαρμακευτικά. Στο Νομό μας υπάρχουν πάρα πολλά δέντρα Τιλιάς. Το τίλιο έχει διουρητικές, μαλακτικές, αντισπασμωδικές και εφιδρωτικές ιδιότητες. Πίνεται κατά της αρτηριοσκλήρυνσης, της γρίπης, της βρογχίτιδας, του κρυολογήματος και της νευρικής ταχυπαλμίας. Για κρυολόγημα και ημικρανίες: Σε μια κούπα βραστό νερό ρίχνετε ένα κουταλάκι άνθη, φύλλα τίλιου και μισό κουταλάκι χαμομήλι, αφήνετε σκεπασμένο με ένα πιατελάκι για 10΄ σουρώνετε, προσθέτετε μια κουταλιά γλυκού μέλι, πίνετε το βράδυ 2 ώρες μετά το φαγητό. Για καπνιστές αποτοξίνωση από την νικοτίνη: Σε μια κούπα βραστό νερό ρίχνετε μια κουταλιά σούπας από άνθη, φύλλα τίλιου, μέντα βουνού και χαμομήλι, αφήνετε σκεπασμένο για 10΄ πίνετε για δέκα (10) βράδια το μήνα πριν τον ύπνο.

Για το ουρικό οξύ: Σε ένα λίτρο νερό προσθέτετε 30 γραμ. ξύλο τιλιάς από κλαδί. Το βράζετε μέχρι να μείνει το μισό, αφού κρυώσει, πίνετε ένα φλιτζάνι τσαγιού κάθε πρωί, μια ώρα πριν το φαγητό ή τον καφέ για όσο καιρό χρειασθεί. Το τίλιο είναι ακίνδυνο ηρεμιστικό, υπνωτικό βότανο. Δεν πίνουν τίλιο οι γυναίκες που έχουν εξάψεις.

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ: η Δήμητρα Α. Βαρδουνιώτη

Παραδοσιακές συνταγές του τόπου μας Τσουρέκι Μπούτι αρνιού γεμιστό

Πασχαλινές τυροκουλούρες

Υλικά: 1 μπούτι από αρνί 2 κιλά τα έντερα από το αρνί ½ κούπα ελαιόλαδο 1 κουταλιά ρίγανη ξερή ανάλογο αλάτι ½ κουταλιά πιπέρι λευκό 1 σκελίδα σκόρδο προαιρετικά Για τη γέμιση 200 γραμμάρια γραβιέρα πικάντικη 2 κόκκινες πιπεριές ψητές μακρόστενες 8 κομμάτια λιαστή τομάτα σε ελαιόλαδο

Υλικά: 1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις 2 φακελάκια μαγιά ξηρή ½ κουταλάκι αλάτι ½ κουταλάκι ζάχαρη 40 γραμ. ελαιόλαδο 40 γραμ. βούτυρο λιωμένο κατσικίσιο πρόβειο 420 γραμ. νερό χλιαρό 4 κουταλιές σουσάμι Υλικά για την γέμιση 800 γραμ. φέτα σκληρή πικάντικη 2 κουταλιές δυόσμο ψιλοκομμένο ή ρίγανη ξερή ή πιπέρι λευκό

Πως το φτιάχνω: Ξεκοκαλίζω το μπούτι, το πλένω, κόβω την τομάτα στα 6 κομμάτια, τις πιπεριές σε λεπτά κομμάτια και την γραβιέρα σε μικρούς κύβους, τα ανακατεύω, γεμίζω με αυτό το μίγμα το μπούτι κλείνω με δυο τρεις οδοντογλυφίδες. Πλένω τα έντερα χωρίς να τα κόψω, γυρίζω με μια βελόνα πλεξίματος από την ανάποδη, τα πλένω και τα αφήνω σε 2 κιλά νερό με ½ κούπα χυμό λεμονιού για, μισή ώρα, ξεπλένω πολύ καλά και ξαναγυρίζω με την βελόνα. Καρφώνω την άκρη του εντέρου με οδοντογλυφίδα πάνω στο κρέας, τυλίγω γύρω από το κρέας το έντερο, στερεώνω την άκρη με οδοντογλυφίδα. Τοποθετώ σε βαθιά γάστρα, ανακατεύω λάδι, ρίγανη, αλάτι, πιπέρι, περιχύνω το κρέας, προσθέτω το σκόρδο τα δύο κομμάτια λιαστής τομάτας και λίγο νερό. Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο για 10΄ στους 200ο και για 1½ έως 2 ώρες στους 120-150ο ανάλογα το φούρνο. Κατά διαστήματα του ψησίματος περιχύνω το κρέας με την σάλτσα του. Συνοδεύω με γιαούρτι παραδοσιακό, πράσινες σαλάτες, ψητές πατάτες ή πουρέ.

Πως το φτιάχνω Σε μια λεκάνη ζυμώματος κοσκινίζω το αλεύρι, προσθέτω τη μαγιά, το αλάτι, τη ζάχαρη, τα ανακατεύω, κάνω μια λακκούβα στη μέση, ρίχνω λάδι, βούτυρο νερό από το οποίο κρατάω λίγο και ζυμώνω εάν χρειασθεί, προσθέτω και το υπόλοιπο νερό μέχρι να πετύχω μια ζύμη ελαστική όπως το ψωμί. Αφήνω τη ζύμη σκεπασμένη να φουσκώσει για μια ώρα, ξαναζυμώνω για λίγο και σκεπάζω, αφήνω για μια ώρα ακόμη ή και περισσότερο να φουσκώσει. Αφήνω το τυρί αν είναι αλμυρό δυό ώρες στο νερό να ξαρμυρίσει, το τρίβω στο χοντρό τρίφτη, ανακατεύω με το δυόσμο. Ανοίγω μακρόστενα φύλλα 2 χιλ., μάκρος 30 εκ. και πλάτος 8 εκ., βάζω ανάλογη γέμιση στη μία άκρη του φύλλου από τη μακριά πλευρά τυλίγω ρολό. Βρέχω τις άκρες να κολλήσουν, κάνω κουλούρα, πασπαλίζω με σουσάμι. Τοποθετώ σε βουτυρωμένο ταψί, προσέχω η ένωση της ζύμης να είναι αποκάτω, με ένα καλαμάκι από σουβλάκι κάνω μερικές τρύπες στις κουλούρες, ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο με αντίσταση στους 180ο για 45΄.

Υλικά: 1 κιλό αλεύρι δυνατό 5 αυγά 2 φακελάκια μαγιά ξηρή 280 γραμ. ζάχαρη 80 γραμ. γάλα καυτό λίγο αλάτι 80 γραμ. νερό χλιαρό 150 γραμ. βούτυρο λιωμένο χλιαρό 1 κουταλάκι γλυκού μαχλέπι αλεσμένο ½ κουταλάκι γλυκού μαστίχα αλεσμένη με λίγη ζάχαρη 5 σπόρους κακουλέ 1 κουταλιά ξύσμα πορτοκαλιού Πως το φτιάχνω

Ρίχνω σε ένα μπολ το νερό, προσθέτω λίγο από το αλεύρι στο οποίο έχω ανακατέψει τη μαγιά, ανακατεύω να πετύχω ένα πηχτό χυλό, αφήνω να φουσκώσει. Σε λεκάνη ζυμώματος ρίχνω τη ζάχαρη, το γάλα καυτό, ανακατεύω για λίγο με το χέρι μου, ρίχνω τα αυγά, τα μυρωδικά, το αλάτι, το μείγμα του αλευριού, ανακατεύω με όλα τα άλλα υλικά, προσθέτω το αλεύρι λίγο λίγο να υγρανθεί όλο, δεν ζυμώνω, ανακατεύω απαλά, ρίχνω πάνω στη ζύμη λίγο λίγο το βούτυρο χλιαρό, διπλώνω τη ζύμη αρκετές φορές ώσπου να τελειώσει το βούτυρο, δεν περιμένω να απορροφηθεί, αυτό θα γίνει καθώς η ζύμη θα φουσκώσει. Σκεπάζω, αφήνω να φουσκώσει 2-3 ώρες, είναι έτοιμο όταν ακουμπήσω το δάκτυλό μου στη ζύμη και μείνει το αποτύπωμα. Πλάθω πλεξίδες ή ότι άλλο σχέδιο θέλω, τοποθετώ σε βουτυρωμένο ταψί, σκεπάζω, αφήνω να φουσκώσουν ξανά περίπου 3040 λεπτά. Αλείφω με κρόκο αυγού, ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-200ο για 15΄ ανάλογα το φούρνο. Σημειώσεις. Προσέχω το νερό να μην κάψει πολύ διότι θα καεί η μαγιά και δεν θα φουσκώσουν τα τσουρέκια. Προσέχω να μην τα ψήσω πολύ διότι στεγνώνουν.

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ: η Δήμητρα Α. Βαρδουνιώτη

Περιμένουμε όλες τις κυρίες να δώσουν παραδοσιακές συνταγές για δημοσίευση στην κα Δήμητρα Βαρδουνιώτη, τηλέφωνο:6975958889

3


ΑΓΑΛΙ

Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

λαογραφια ΜΥΘΟΣ & ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Παραδοσιακές Φορεσιές του τόπου μας

Η

Η Φορεσιά της Μάνης!

ήθη και έθιμα στην καρδιά της Αρκαδίας

παραδοσιακή γυναικεία φορεσιά της Μάνης είναι μια ξεχωριστή κατηγορία φορεσιάς και απαντάται μόνο στη συγκεκριμένη περιοχή, που παρότι διοικητικά έχει υπάρξει χωρισμένη, από πολύ παλιά αποτελούσε ενιαίο σύνολο. Η γυναικεία μανιάτικη φορεσιά είναι πολύ χαρακτηριστική και την ξεχωρίζουμε ανάμεσα σε πολλές άλλες φορεσιές της Πελοποννήσου, μιας και φέρει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η φορεσιά λοιπόν αποτελείται από το βελέσι, συνήθως σε σκούρο μπλέ χρώμα, πουκάμισο μακρύ και κεντημένο στα άκρα, από πάνω το κοντογούνι (μπόρκα ή καμιγιόλα), ζώνη, στο κεφάλι τσεμπέρι (ή τσεμπέρα), πολλές φορές κεφαλογιούρι από μέσα και από πάνω το τσεμπέρι, τσαρούχια και μπελερίνα. Το χρώμα της τσεμπέρας ήταν ανάλογο της ηλικίας. Οι μικρότερες φορούσαν άσπρο ή κίτρινο ή ανοικτό καφέ που με την ηλικία σκούραινε και γινόταν μαύρο στα γεράματα. Στο βελέσι, στο κατωκόρμι, ήταν ραμμένη μία λωρίδα κατακόκκινη, πλάτους μιας πιθαμής, που λέγεται μπουγάζι. Το μπουγάζι το φορούσαν οι χαιράμενες, παντρεμένες και ανύπαντρες. Όταν πέθαινε ο άντρας της γυναίκας, πάνω στον τάφο του ξήλωνε ένα μέρος του μπουγαζιού, ενώ όταν πέθαινε ο αδελφός της, το ξήλωνε ολόκληρο. ΠΗΓΗ: www.mani.org.gr, www.lykelkal.gr

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Αναστασία Δημ. Φίλη

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ • ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΧΘΕΣ • ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ

…Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι… Οι Ντελάληδες:

Οι ντελάληδες αναλάμβαναν το έργο των δημοσίων διακηρύξεων και ανακοινώσεων. Συνήθως έκαναν τη δουλειά τους πεζοί αλλά ορισμένες φορές χρησιμοποιούσαν και ζώα για να μεγαλώσουν την εμβέλεια της δράσης τους. Οι ντελάληδες περιδιάβαιναν στους δρόμους φωνάζοντας ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούσαν παράλληλα και ειδικά ηχητικά μέσα ( κουδούνι, τύμπανο, βούκινο) για να προσελκύσουν την προσοχή. Φυσικά, επέλεγαν συνήθως τα σημεία που συγκέντρωναν τον περισσότερο κόσμο, αλλά ορισμένες φορές αναλάμβαναν συγκεκριμένα δρομολόγια όπως για παράδειγμα να διαλαλήσουν μια ανακοίνωση σε μία απόμακρη γειτονιά. Ο ρόλος των ντελάληδων ήταν πολύ σημαντικός για την ενημέρωση των μελών μίας κοινότητας, αφού οι ανακοινώσεις τους κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων που αφορούσε σε διαθέσιμα προϊόντα, σε κοινοτικές συνελεύ-

σεις, σε ψυχαγωγικές δραστηριότητες, στην έλευση του ταχυδρόμου, στην παρουσία γιατρών, στην πώληση ζώων ή ακινήτων, στην απώλεια ζώων ή αντικειμένων. Ο τρόπος με τον οποίο διαλαλούσαν οι ντελάληδες κάθε φορά τα μηνύματά τους, διαμορφωνόταν ανάλογα με το περιεχόμενο της αναγγελίας, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιζε και η

Γνωμικό

«Για να εξέλθεις, πρέπει πρώτα να διαβείς».

HELEN KELLER (1880-1968) 4

ένταση της φωνής τους. Γενικότερα αυτοσχεδίαζαν. Ορισμένοι επέλεγαν σοβαρό ύφος και άλλοι χρησιμοποιούσαν χιουμοριστικές εκφράσεις. Πάντως σχεδόν όλοι οι ντελάληδες ξεκινούσαν τις εκφωνήσεις τους με μία στερεότυπη φράση όπως το «ακούσατε, ακούσατε..» ή τη φράση «σήμερα έχουμε..». Οι ντελάληδες ήταν συνήθως ηλικιωμένοι και έκαναν ευκαιριακά αυτή τη δουλειά για να μπορέσουν να συντηρηθούν. Σε καμία περίπτωση το επάγγελμα αυτό δεν θα μπορούσε να συντηρήσει μία ολόκληρη οικογένεια αφού τα έσοδά του ήταν λίγα και ακαθόριστα. Σήμερα το επάγγελμα των ντελάληδων έχει χαθεί. Το ρόλο τους έχουν πάρει τα μεγάφωνα των τοπικών κοινοτήτων και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. ΠΗΓΕΣ: http://ct-srv2.aegean. gr/epaggelmata/present_prof. php?uniqueID=a0021&lng=Z3JlZW

ΓΡΑΦΕΙ: η Αλεξάνδρα Χ. Παπαβασιλείου

Τι σημαίνουν οι λέξεις

καρδάρα= δοχείο αρμέγματος χαμοκέλα = καλύβα τσοπάνου τρόχαλος = σωρός από πέτρες ξενομερίτης = ξένος, από άλλο τόπο (μέρος) χλαίνη = στρατιωτικό παλτό ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Παρασκευή Δ. Τρυφωνοπούλου

Η Αρκαδία έχει μια ιδιοτυπία. Ενώ βρίσκεται πάντα μέσα στο πνεύμα των καιρών, κρατάει με ζήλο τις παραδόσεις της. Ήδη από την αρχαιότητα χρέωναν στους Αρκάδες όλες τις καινοτομίες: την εγχρήματη συναλλαγή, την εφεύρεση της αρχιτεκτονικής, την μουσική, τη συνάθροιση σε πόλεις. Και είναι αλήθεια πως οι επιστήμες, οι τέχνες και το εμπόριο άνθησαν πολύ νωρίς στην Αρκαδία. Ταυτόχρονα όμως οι στενοί δεσμοί των Αρκάδων και η αγάπη για τον τόπο τους έχει σαν αποτέλεσμα να κρατούν ζωντανές τις πανάρχαιες παραδόσεις τους. Ένα ιδιαίτερο είδος ζωής, σε σχέση με τη φύση, με απλότητα και σοφό μέτρο, έχει δημιουργήσει την Αρκαδική μοναδικότητα, αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες. Μια ζωή που κυλάει εναρμονισμένη με τον ρυθμό του κόσμου και των εποχών. Έθιμα που δείχνουν το θαυμασμό των ανθρώπων για το μυστήριο της ζωής τελούνται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως χιλιάδες χρόνια τώρα. Η βαθιά θρησκευτικότητα των Αρκάδων ταυτίστηκε με την ορθοδοξία. Όμως ο τρόπος που τιμώνται ο Σωτήρας, η μητέρα του Θεού και οι Άγιοι έχει τη σφραγίδα της αρχέγονης κοινότητας. Κάθε καλοκαίρι, σε όλα τα εκκλησάκια που είναι αφιερωμένα στον Προφήτη Ηλία στήνεται τρανό πανηγύρι. Όπως κάποτε προς τιμήν του Απόλλωνα. Στη Νεστάνη τιμάται ο Άγιος Γεώργιος, καταμεσής την άνοιξη, στον ίδιο τόπο που γίνονταν οι γιορτές της Μητέρας Δήμητρας και της Σκοτεινής της Κόρης, της Δέσποινας. Με την παραδοσιακή τσιπιανίτικη φορεσιά, με γκλίτσες καταστόλιστες από λουλούδια, χορεύουν όλοι έναν πανάρχαιο κύκλιο χορό τραγουδώντας το τραγούδι του Άη Γιώργη. Νομίζει κανείς ότι βρίσκεται σε αρχαία τραγωδία. Τα πανηγύρια προς τιμήν της Παναγίας είναι άφθονα. Μιας και η Παναγία τιμάται στην Αρκαδία πάρα πολύ, σχεδόν κάθε χωριό της έχει αφιερωμένη και μια εκκλησιά, όπως και στο Άγαλι η εκκλησιά είναι αφιερωμένη στην Παναγία. Το Δεκαπενταύγουστο συνήθως μαζεύονται όλοι για να γιορτάσουν και να δοξάσουν την αγαπημένη Θεομήτορα. Τα χωριά δίπλα μας Κώμη, Παναγίτσα, Βλαχέρνα και Κανδήλα γιορτάζουν τη μέρα αυτή. Τα ποιμενικά ήθη κρατάνε ακόμα στην Αρκαδία. Οι γέροντες τιμώνται με δικιά τους γιορτή τον Αύγουστο. Το συναπάντημα των βοσκών στο Βαλτετσινίκο είναι αφορμή για ένα πανηγύρι που όποιος το ζήσει θα του μείνει αξέχαστο. Στο Λιμποβίσι και σε όλη τη Φάλανθο, στο Λεβίδι, στην ίδια την Τρίπολη, σε κάθε χωριό και κάθε πολιτεία οι Αρκάδες γιορτάζουν τη ζωή ολόχαρα. Το Πάσχα στην Τρίπολη είναι ξακουστό σε όλη την Ελλάδα για την κατάνυξη της Μεγάλης Εβδομάδας και την πάνδημη χαρά της Ανάστασης. Οι Απόκριες είναι ευκαιρία για Διονυσιακό ξέσπασμα. Το κρασί ρέει άφθονο και οι άνθρωποι αφήνουν, όπως το έκαναν από την αυγή του χρόνου, τον εαυτό τους να απελευθερωθεί από τις συμβάσεις. Τα πειράγματα, καλόκαρδα πάντα, φέρνουν χαμόγελα. Κι οι χοροί βαστάνε ίσα με το πρωί. Οι Αρκάδες της διασποράς με αφορμή το πανηγύρι του χωριού τους, βρίσκουν την ευκαιρία να επιστρέψουν στη γενέθλια γη. Και μαζί με τους πάμπολλους ταξιδιώτες ζωντανεύουν την πάντα φιλόξενη Αρκαδία. Συνεχίζεται….

ΠΗΓΗ: http://www.traveltripolis.gr/1592/ uncategorized/ήθη/έθιμα ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Χριστιάννα Χ. Βαρελά


Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

ΠΑΡΑΔΟΣΗ Ένα καινούργιο κεφάλαιο με το οποίο θα ασχοληθεί η εφημερίδα «ΑΓΑΛΙ άσθαι», αποτελούν τα αγροτικά εργαλεία. Ένα πολύ χρήσιμο, απαραίτητο θα λέγαμε κεφάλαιο για τη ζωή των ανθρώπων στα χωριά, όπου όμως έχει λησμονηθεί τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της προόδου της τεχνολογίας, την αλλαγή του τρόπου ζωής και της καινούργιας νοοτροπίας, να στρεφόμαστε σε έτοιμες λύσεις για την επίλυση διαφόρων θεμάτων της καθημερινότητας, που είναι και αυτή όμως, αποτέλεσμα της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Έτσι λοιπόν και μέχρι την πολύ πρόσφατη εποχή, που η αγροτική παραγωγή ήταν ο βασικός πυλώνας απασχόλησης, πολύς κόσμος ζούσε στην επαρχία, σε χωριά σαν το δικό μας και έπρεπε να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις προκειμένου και να φέρει τη βασική του δουλειά εις πέρας, είτε γεωργική είτε κτηνοτροφική, αλλά και να κάνει συντήρηση της περιουσίας τους ή ακόμα και να φτιάξει σε πολλές περιπτώσεις μέχρι και τα ρούχα του. Φυσικά, για να έφερνε κανείς όλες αυτές τις εργασίες εις πέρας, έπρεπε να έχει και τα κατάλληλα εργαλεία. Ανάλογα λοιπόν με την χρήση των εργαλείων και τη χρησιμότητά τους, αυτά διακρίνονταν και διακρίνονται (καθώς σε πολλές περιπτώσεις χ ρ ησ ι μ ο π ο ι ο ύ ν τ α ι ακόμα και σήμερα), σε αυτά που χρησιμοποιούνται για τις γεωργικές εργασίες και βοηθούν, δηλαδή στην καλύτερη εκμετάλλευση της γης, στα κτηνοτροφικά, αυτά δηλαδή που εξυπηρετούσαν στην καλύτερη εκμετάλλευση των ζώων και σε αυτά του νοικοκυριού. Αυτά δηλαδή που εξυπηρετούσαν στις εργασίες στο

σπίτι. Μια ξεχωριστή διάκριση, αλλά που μπορεί να περιληφθεί στα του νοικοκυριού, είναι και τα διάφορα κεραμικά, καθώς και εκείνα που βοηθούσαν στο κτίσιμο και τη συντήρηση σπιτιών και υποστατικών. Μετά από αυτό το εισαγωγικό σημείωμα και σε αυτό το πρώτο μέρος θα αναφερθούμε στα γεωργικά εργαλεία. Ορισμένα λοιπόν από τα πιο γνωστά και πλέον χρήσιμα γεωργικά εργαλεία είναι τα ακόλουθα: -Αλέτρι: Το βασικότερο γεωργικό εργαλείο. Γνωστό και ως άροτρο, αποτελείται από έναν ξύλινο ή σιδερένιο άξονα (σταβάρι), ένα πόδι που στηρίζει το αλέτρι στη γη (αλετροπόδα) και καταλήγει σε μύτη που λέγεται και υνί, τη σπάθη δηλαδή που συνδέει τον άξονα με το πόδι, τα φτερά που στηρίζονται στη βάση του αρότρου ως συνέχεια στο υνί και ανοίγουν το χώμα δεξιά και αριστερά και τέλος τη χειρολαβή που κρατάει ο γεωργός για να κατευθύνει το αλέτρι και να ρυθμίζει το βάθος και πλάτος της αρόσεως. Στο μπροστινό μέρος της βάσης προσαρμόζεται ξύλινος ζυγός και σ’ αυτόν σχοινιά ή αλυσίδα που καταλήγουν στη λαιμαριά των ζώων. Ο γεωργός ακολουθεί πίσω από το αλέτρι, κρατώντας τη χειρολαβή και χρησιμοποιεί ένα ειδικό ραβδί τη βουκέντρα, για να κατευθύνει τα ζώα και να καθαρίζει το υνί από λάσπες. Τέλος, τα αλέτρια διακρίνονται σε μονόφτερα που είναι ιδανικά για μαλακά χώματα και δίφτερα που είναι πιο κατάλληλα για πετρώδη εδάφη. -Σβάρνα: Βασικό εργαλείο για την ομαλοποίηση του χωραφιού, συνήθως μεταλλικό που το έσερναν ζώα. -Αξίνα: εργαλείο για τη χειρονακτική επεξεργασία του εδά-

Αγροτικά εργαλεία

φους με ξύλινη χειρολαβή και μεταλλική κεφαλή σε σχήμα τόξου, με δύο άκρες που η μία είναι μυτερή και η άλλη πιο πεπλατυσμένη. -Δρεπάνι: εργαλείο ιδανικό για το θέρισμα, μεταλλικό σε σχήμα μισοφέγγαρου. -Δικράνι: Εργαλείο για το μάζεμα κάθε λογής χόρτων και το χειρισμό των δεματιών σιταριού. - Κα μ ου τ σί κ ι : Το όργανο του αναβάτη ή καροτσέρη για να αυξήσει την ταχύτητα του ζώου

του, (άλογο, γαϊδούρι κλπ.) Αποτελούνταν από ένα λεπτό ίσιο άγριο ξύλο, συνήθως ελιάς με ένα κομμάτι λεπτό δέρμα σαν θηλιά στο λεπτότερο άκρο του. -Καπίστρι: Το χαλινάρι του υποζυγίου χωρίς το μεταλλικό εξάρτημα που μπαίνει στο στόμα του. -Κάρο: Το όχημα γενικής χρήσης, για μεταφορά παντός είδους όσο και ανθρώπων, ξύλινο, με δύο ή συνηθέστερα 4 τροχούς, που σέρνονταν από ζώα (ένα ή δύο, κατά κύριο λόγο άλογα, γαϊδούρια ή βοοειδή). - Κ λ αδε υ τ ή ρ ι : Το όργανο για το κλάδεμα των φυτών. Πολύ χρήσιμο στα αμπέλια, τις ελιές, τα εσπεριδοειδή κ.α. - Κο σ κ ι ν ίσ τ ρα ή κόσκινο: Λεπτό μεταλλικό πλέγμα μέσα σε ξύλινο στρογγυλό συνήθως πλαίσιο, το οποίο συγκρατούσε τα ξένα

σώματα από τους κανονικούς κόκκους ενός υλικού. Χρήσιμο τόσο στις καθαρά γεωργικές αλλά και στις οικιακές ασχολίες. -Τσεκούρι: Όργανο για το κόψιμο των δέντρων ή ξύλων. Αποτελείται από ξύλινη λαβή με βαριά μεταλλική κεφαλή με κοφτερή στη μια άκρη. -Μύλος: Όργανο για την άλεση σπόρων ή καρπών. Μπορούσε να είναι ολόκληρο οικοδόμημα. Π.χ για την παραγωγή αλευριού (νερόμυλοι ή ανεμόμυλοι) ή ελαιόλαδου (λιοτρίβι). -Ντορβάς: Φτιαγμένος από καραβόπανο, ένας ειδικός σάκος που προσαρμοζόταν στο λαιμό του ζώου και εκεί έμπαινε η τροφή του, (καλαμπόκι, κριθάρι, βρώμη). -Ταγάρι: το σακίδιο που χρησιμοποιείτο στο παρελθόν για τη μεταφορά αγαθών, όπως και της τροφής που έπαιρνε μαζί του ο γεωργός στο χωράφι. Ήταν συνήθως από μαλλί φτιαγμένο στον αργαλειό. -Ποτιστήρι: Μεταλλικό ή ξύλινο σκεύος για το πότισμα των φυτών. -Φτυάρι: Εργαλείο με μακριά λαβή και πλατύ μεταλλικό έλασμα, για τη μεταφορά χώματος, χαλικιών ή λάσπης. Χρήσιμο πολύ στο σκάψιμο ή στο καθάρισμα. Συνήθως χρησιμοποιείτο συμπληρωματικά με την αξίνα. -Σουγιάς: Μαχαίρι που η λάμα έκλεινε και κρυβόταν μέσα στη λαβή του και έτσι γινόταν πολύ εύκολο στη μεταφορά και εύχρηστο. Γενικής χρήσης εργαλείο πολύτιμο για κάθε αγρότη. -Ψεκαστήρας: Εργαλείο που βοηθούσε στο ψέκασμα των καλλιεργειών με φάρμακα αλλά χρήσιμο και αλλού όπως π.χ, στο άσπρισμα των τοίχων με ασβέστη. Αποτελούνταν από ένα δοχείο που μεταφερόταν στην πλάτη και μία ειδική σωλήνα που εκτόξευε το υγρό, που ήταν να

ΑΓΑΛΙ

Παροιμιώδεις φράσεις

«Σε τρώει ή μύτη σου, ξύλο θα φας» Ερμηνεία

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Θεωρούσαν πως, όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγ��ύρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας. «Με τρώει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αυτιά και στη μύτη. Κάποτε, για παράδειγμα, ο Βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αυτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο. -Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε είπε. Οι Θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο. Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία… Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση: «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας»

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ: ο Γιώργος Γ. Κανάκης ψεκάσει. -Λιόπανο: Το πανί που χρησιμοποιείται κυρίως για το μάζεμα των καρπών της ελιάς.

άξονα υπήρχαν δυο ξύλα προσαρμοσμένα που έβγαιναν έξω από την περίμετρο του πηγαδιού και τα οποία τρα-

-Μαγγάνι: Όργανο για την άντληση νερού από τα πηγάδια. Αποτελούμενο από δύο γρανάζια και ένα άξονα που κατάληγε σε έναν μεγάλο κύλινδρο με εσοχές, που είχαν προσαρμοσμένες μεταλλικές σκάφες ενωμένες μεταξύ τους και έφταναν ως το βάθος του πηγαδιού. Πάνω στον

βούσε κάποιο ζώο. Άλλο σχετικό όργανο ήταν η ανέμη. - Με λ ι σσ ο κό φινο: Το κοφίνι του μελισσουργού. Είδος δηλαδή κουτιού που αναπτυσσόταν η κυψέλη ενός μελισσιού για την παραγωγή μελιού. Συνεχίζεται….

ΓΡΑΦΕΙ: ο Ανδρέας Π. Μητσιόπουλος

5


ΑΓΑΛΙ

Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

Θυμάμαι -εύθυμες ιστορίες

«Ο παππούς ήταν υπέροχος» «Ρε πούστη Κυριάκο εσύ θα καλοπερνάς και οι Ρούσες θα πεθάνουν» Λόγια κοφτά, σταράτα χωρίς περιστροφές και υπονοούμενα, από έναν πατέρα που οι κόρες του πεινούσαν και με τρόπο έξυπνο καταφέρνει να πάρει μερικά τρόφιμα από εκείνα που περίσσευαν του γείτονα και συγγενή Κυριάκου. Είναι η εποχή της πείνας και της δυστυχίας, όπου ο λαός μας, προσπαθεί να επιζήσει μετά την καταστροφική για την πατρίδα μας δεκαετία του 1940. Η διανομή τροφίμων και ρούχων της Ούντρας, δεν είναι πάντα δίκαιη και ισομερής, από τους κατά τόπους κρατούντας, με αποτέλεσμα να μην φτάνουν για τις κόρες του τις Ρούσες, έτσι όπως τις αποκαλούσε ο γέρο-Παρασκευάς ο Γκιόκας, και αναγκάζεται να επιδράμει νύχτα και κρυφά στο βιό του Κυριάκου. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο τεύχος της εφημερίδας μας, ο γέρο Παρασκευάς, ήταν ένας λεβέντης άνθρωπος, που το έλεγε η καρδούλα του και με την γνησιότητα και την απλότητα που τον διέκρινε, γινόταν με τα ετοιμόλογα αστεία του ευχάριστος, σε μικρούς και μεγάλους. Γι΄ αυτό θα ήθελα την κατανόησή σας, κυρίως από τους νέους που δεν έχουν ακούσει τέτοιες ιστορίες που θα περιγράψω, αλλά είναι γνήσιες και αυθεντικές, τις οποίες θυμάμαι από μικρός. Ο ωραίος εκείνος γέροντας, με το τσιγκελωτό μουστάκι, ήταν τόσο απλός, εκδηλωτικός και χωρίς ταμπού, που ότι είχε να πει ή να κάνει, δεν είχε κανέναν δισταγμό, να τα πει και να τα κάνει ελεύθερα. Μάλιστα, η κυριότερη αδυναμία του όπως έγραψα, ήταν η ελεύθερη και χωρίς περιορισμούς εκπομπή αερίων μετά κρότου «εν παντί τόπο και χρόνο», είτε στο δρόμο, είτε στο καφενείο, είτε στην πλατεία. Όλοι στο χωριό μας, μικροί και μεγάλοι γνώριζαν αυτή του την αδυναμία και όταν τον άκουγαν, τον αντιμετώπιζαν με χιούμορ και με γέλια. Ιδιαίτερα στο καφενείο, όταν τις αμολούσε γινόταν «το έλα να δεις». Η πρώτη ιστορία λοιπόν, ξεκινά από το καφενείο του παππού, του Λάμπρου Δημητρόπουλου και της γιαγιάς Σοφίας. Πρέπει να ήταν ακόμη κρύος ο καιρός και το καφενείο γεμάτο. Το μεγάλο τραπέζι στη γωνία πάνω αριστερά κατειλημμένο, όπως πάντα από τον παππούλη μου το γέρο- Ντέρο, το μπάρμπα Βασίλη τον Κριτσελά (μόνιμο ζευγάρι δηλωτής) και το άλλο ζευγάρι κατά περίπτωση συμμετείχαν από ότι θυμάμαι Ελισαίος Βαλκάνος, Λάκης Τρυφωνόπουλος, Νικήτας Παρράς (περαστικός για Πανάγαλι) και άλλοι, όπως για να μην αδικήσω τον Πάνο Αλεξόπουλο («Σιοφία πιάσε ένα ούζο στέγνωσε το λαρύγγι μου» φώναζε κάθε τέταρτο της ώρας). Φυσικά και σε άλλα τραπέζια έπαιζαν χαρτιά, άλλοι έπιναν, άλλοι έλεγαν ιστορίες, ο ένας πείραζε τον άλλον, με λίγα λόγια γινόταν «Μάλι βράση». Και μέσα σε αυτήν την οχλαγωγία, ως απομηχανής Θεός, ο γέρο Παρασκευάς, που κάθεται και πίνει το κρασί του με τον γέρο Πάνο-Φίλη (Νταϊντά), επισκιάζει τη βαβούρα με τις δυνατές πορδές του. Για ελάχιστα δευτερόλεπτα επικρατεί άκρα σιγή και όταν πλέον συνειδητοποιούν το μέγεθος και την προέλευση ακολουθεί πανδαιμόνιο από γέλια και φωνές. «Μπράβο γέρο ρίξε και άλλες» φωνάζουν οι νεώτεροι, «βγες έξω» οι μεγαλύτεροι, ενώ ο γέροντας στρίβοντας το μουστάκι του, τους αντιμετωπίζει με αυτοσαρκασμό, σαν να τους προειδοποιεί ότι θα το επαναλάβει.

Εκεί λοιπόν πέφτει και το πρώτο στοίχημα από την παρέα του και συγκεκριμένα από το γέρο Νταϊντά, ο οποίος μεγαλόφωνα του προτείνει να βάλουν στοίχημα, διότι ο γέρο Παρασκευάς έλεγε, ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή και ώρα αν του ζητηθεί να κλάση. «Λοιπόν Παρασκευά, όταν σε συναντήσω ξαφνικά μπροστά μου και σου πω κλάσε και κλάσης αμέσως, δύο κοκόρια της γριάς – Νταϊντούς θα τα φάμε, διαφορετικά, αν δεν μπορέσεις θα φάμε της γριάς Γκιόκενας» Συμφώνησε ο γέρο – Γκιόκας, δώσανε τα χέρια παρουσία όλων και έτσι ο χρόνος του στοιχήματος άρχισε από εκείνη τη στιγμή να τρέχει. Πέρασε αρκετός καιρός, ίσως και κάποιοι μήνες, γιατί ήταν πια καλοκαίρι, όταν ένα απόγευμα που έπεφταν τα απόσκια και ήταν η ώρα που πήγαιναν τα ζα (γαϊδουρομούλαρα), στις βρύσες για πότισμα, ο γέρο- Νταϊντάς πήρε τα δικά του βασταγούρια με τον κουβά στο χέρι, να πάει να τα ποτίσει στη βρύση που ήταν δίπλα στο καλύβι του γέρο Κλάπα. Ο γέρο-Παρασκευάς όμως, που καθόταν με την γριά του στο μπαλκόνι ψηλά και αγνάντευε προς τα κάτω, τον είδε που ξεκίνησε από το σπίτι του να ανηφορίζει για τη βρύση και τότε θυμήθηκε το στοίχημα με τα κοκόρια που είχαν βάλει στο καφενείο. «Νταϊντά, ήρθε η ώρα να φάω τα κοκόρια της Νταϊντούς», λέει στη γριά του, που τον ακούει να μονολογεί και φεύγει να πάει να τον συναντήσει, θέτοντας παράλληλα το μηχανισμό υπό πίεση, προκειμένου να είναι έτοιμος ν΄ ανταποκριθεί πλήρως στην προσταγή του γέρο Νταϊντά. Πήγε και κρύφτηκε στη γωνιά του καλυβιού του γέρο Κλάπα, κοντά στη βρύση και τον περίμενε πιεζόμενος συνέχεια, για να είναι σε ετοιμότητα. Ο γέρο Νταϊντάς, σαλαχώντας τα ζα του, αμέριμνος και χωρίς να τον έχει πάρει χαμπάρι, έφτασε κοντά στη βρύση και τότε πετάγεται μπροστά του ο γέρο Παρασκευάς που του λέει: «Νταϊντά, εδώ σ΄ έχω» και αυτός αμέσως τον προστάζει «κλάσε τώρα- κλάσε». Εδώ συμβαίνει το αναπάντεχο, ο γέρο Παρασκευάς από την ισχυρή πίεση που ασκούσε τόση ώρα στον εαυτό του, όχι μόνο ανταποκρίθηκε, αλλά γέμισε και το παντελόνι (γιατί σώβρακο δεν είναι σίγουρο αν είχαν τότε να φορέσουν). -«Νταϊντά στα΄ φαγα τα κοκόρια και ας χέστηκα πάνω μου». Αυτή την ιστορία, μου την είχε διηγηθεί ο ίδιος ο γέρο Νταϊντάς, όταν κάποτε τον είχα δει στο Μούλκι της Κορινθίας, όπου έμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η δεύτερη ιστορία, με τον αστείο αυτό γέροντα που θα σας περιγράψω, έτυχε μικρός να την ζήσω και την γνωρίζω από πρώτο χέρι που λέμε. Κάθε καλοκαίρι στα χωριά μας γυρνούσαν οι γανωτήδες, που γάνωναν τα καζάνια, τα ταψιά, τα τηγάνια και τις κατσαρόλες. Κάποιο καλοκαίρι είχε έρθει και εγκατασταθεί στο προαύλιο της εκκλησίας, κάτω από την ακακία που υπήρχε τότε, ένας γανωτής πολύ πολύ μελαμψός. Είχε στήσει το εργαστήρι του και γάνωνε με το σπίρτο τα σκεύη που καθένας του πήγαινε. Εμείς μικρά παιδιά παίζαμε στο προαύλιο της εκκλησίας, γιατί δεν είχε πέτρες, οπουδήποτε αλλού είχαμε σακατέψει το πόδια μας από το πέσιμο, με αποτέλεσμα τα σημάδια στα γόνατα να έχουν μείνει ανεξίτηλα. Ο γέρο Παρασκευάς, του οποίου το σπίτι ήταν ακριβώς απέναντι από την

επιστροφή στο χθες

εκκλησία, λόγω και της ιδιοσυγκρασίας του, είχε αποκτήσει γνωριμία και φιλία με τον γανωτή, και καθότι φιλόξενος άνθρωπος, του παρείχε καμιά διευκόλυνση και οπωσδήποτε και κανένα πιάτο φαί από το φτωχικό του. Επειδή όμως, το χούι του γέροντα, έγινε αντιληπτό από το γανωτή, γιατί όπως λέει και η παροιμία «ο έρωτας, ο βήχας και το κλάσιμο δεν κρύβονται, άρχισε και αυτός να τον συναγωνίζεται, διότι όπως θα δούμε επρόκειτο για μεγάλο ταλέντο. Μόλις έβγαινε στην πόρτα του σπιτιού του ο γέρο Γκιόκας κι έδινε το βροντερό παρόν, ο μελαμψός γανωτής, απαντούσε με πιο ισχυρό και διαρκές εκτόπισμα. Προτού πάει στα καφενεία για να συναντήσει τους φίλους του, περνούσε από το υπαίθριο εργαστήρι, καθόταν και παρακολουθούσε το μάστορα που γάνωνε και αντάλλασσαν εκτός των άλλων και καμιά κουβέντα, γιατί πλέον είχαν εξοικειωθεί και επιπλέον μοιράζονταν μεταξύ τους ότι ήταν εφικτό. Κάποια μέρα λοιπόν, βάλθηκαν να διαγωνισθούν μεταξύ τους στο συγκεκριμένο άθλημα, καθότι ήσαν και οι δύο φανεροί και θαρραλέοι πρωταθλητές, (υπάρχουν και οι κρυφοί). Το ποιος από τους δύο πρότεινε το διαγωνισμό και εάν προβλεπόταν έπαθλο για το νικητή ή στοίχημα δεν το θυμάμαι. Εκείνο όμως που θυμάμαι πολύ καλά είναι το αποτέλεσμα ��αι ο τρόπος διεξαγωγής του διαγωνισμού. Ο γανωτής πιο έμπειρος και μεγάλο ταλέντο, παρέσυρε το γέρο Παρασκευά στο γήπεδό του, όπως λέμε και του πρότεινε να ξεκινήσει πρώτος, ώστε αυτός να έχει περισσότερο χρόνο για προετοιμασία και διεξαγωγή. Έτσι κι έγινε, άρχισε πρώτος ο γέρο Παρασκευάς, την προπαρασκευή του φίλιου πυροβολικού, (για να χρησιμοποιήσω και επαγγελματική ορολογία), η οποία διήρκησε μαζί με το έντονο ζόρισμα για αρκετό και επιβραβευμένο χρόνο. Όταν τελείωσε, ήρθε η σειρά του γανωτή να ξεκινήσει την αντιπροπαρασκευή του εχθρικού πυροβολικού, η οποία ήταν ασταμάτητη με αποτέλεσμα, ο γέρο Παρασκευάς, νοιώθοντας ηττημένος να φύγει τρέχοντας και γελώντας προς τα καφενεία, χάνοντας το έπαθλο και παραδίνοντας τα όπλα. Εμείς οι πιτσιρικάδες, παρακολουθούσαμε τη μάχη ξεκαρδισμένοι στα γέλια και χειροκροτώντας το νικητή. Ο γανωτής ήταν όντως ταλέντο, γιατί θυμάμαι ότι πίεζε με σχετικό ρυθμό τη δεξιά πλευρά της κοιλιάς του και ακολουθούσε ανάλογος ρυθμός εκτόξευσης κροτίδων ήχου. Επειδή, κάποιοι καλοθελητές, θα σπεύσουν να πουν, ότι προσβάλω με αυτά που γράφω την μνήμη των προσώπων που αναφέρω στις διάφορες ιστορίες, θα τους απαντήσω για τελευταία φορά, ότι το καλύτερο μνημόσυνο γι΄ αυτούς, είναι να τους θυμόμαστε και να μιλάμε για τις ωραίες ιστορίες που μας άφησαν, με την αγνή και άδολη στάση ζωής τους. Υ.Γ. Προκειμένου ν΄ αποφύγω το χαρακτηρισμό του αισχρού ιστοριογράφου, για τις ωμές λέξεις που χρησιμοποίησα στις εν λόγω ιστορίες, κατέφυγα και συμβουλεύτηκα το Ελληνικό Λεξικό των Τεγόπουλο-Φυτράκη, όπου διαπίστωσα ότι οι λέξεις αυτές, είναι καθαρά Ελληνικές και καθομιλούμενες.

ΓΡΑΦΕΙ: ο Αλέξανδρος Σ. Πετρόπουλος

ΑΓΡΟΤΙΚΑ – ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΑ

Λάδι: Το πολύτιμο αυτό δώρο της φύσης είναι μια ζωντανή κληρονομιά, που συνδέεται με πολλούς τομείς της ζωής μας. Το ελαιόλαδο τρέφει, συντηρεί, προστατεύει, τονώνει, θεραπεύει, εμπνέει. Με το 75% της ελληνικής παραγωγής ελαιολάδου να είναι έξτρα παρθένο, η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στον κόσμο σε παραγωγή έξτρα παρθένου ελαιολάδου (που θεωρείται το καλύτερο ποιοτικά ελαιόλαδο), ενώ είναι η τρίτη μεγαλύτερη ελαιοπαραγωγός χώρα σε όλο τον κόσμο. Το Έξτρα Παρθένο Ελαιόλαδο είναι το ελαιόλαδο, του οποίου ο βαθμός οξύτητας εκφρασμένος σε λαϊκό οξύ δεν υπερβαίνει το 0.8%. Η οξύτητα αποτελεί ένα από τα βασικότερα κριτήρια για την ποιότητα του ελαιολάδου, καθώς όσο πιο χαμηλή η οξύτητα, τόσο πιο ποιοτικό το ελαιόλαδο. Ουσιαστικά το Έξτρα Παρθένο Ελαιόλαδο είναι το αγνό φυσικό λάδι ελιάς, χωρίς βιομηχανική επεξεργασία. Έχει έντονη φρουτώδη γεύση και άρωμα φρεσκοκομμένου καρπού ελιάς. Αξίζει όμως να γνωρίσουμε και να μάθουμε και την ανεκτίμητη αξία του για την διατροφή, την υγεία, τον πολιτισμό μας. Για αιώνες, το ελαιόλαδο είναι στην Ελλάδα και άλλες Μεσογειακές χώρες γνωστό για τις θεραπευτικές και θρεπτικές ιδιότητές του. Ας δούμε 9 χρήσεις του ελαιολάδου, που δίνουν λύση σε καθημερινά προβλήματα υγείας. 1.Δυσκοιλιότητα: 1 κουταλάκι του γλυκού κάθε βράδυ πριν τον ύπνο δρα ως ήπιο υπακτικό. 2.Μέθη: 1 κουταλιά ηρεμεί το στομάχι, απαλύνοντας τη δυσάρεστη αίσθηση που προκαλεί η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. 3.Κολικοί:1 κουταλιά δρα καταπραϋντικά και σπασμολυτικά σε ελαφρούς κολικούς νεφρών. 4.Χοληστερίνη:1-2 κουταλάκια πρωί και βράδυ σκέτο ή ανακατεμένο με φυσικό χυμό λεμονιού περιορίζει την «οξείδωση» της κακής χοληστερίνης. 5.Αυχενικό σύνδρομο: Εάν το πρόβλημα οφείλε-

6

Τοπικά προϊόντα

ται σε υπερβολική μυϊκή ένταση κάνουμε ελαφρύ μασάζ με χλιαρό μίγμα ελαιολάδου και χαμομηλιού. Ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε μπεν-μαρί προσθέτουμε μία χούφτα χαμομήλι και ανακατεύουμε καλά. Κάνουμε εντριβές στα σημεία του πόνου. 6.Ελαφριά εγκαύματα: Ανακατεύουμε δύο κουταλιές ελαιόλαδο με το ασπράδι ενός αυγού. Μειώνει τον πόνο, προστατεύει το καμένο δέρμα και επιταχύνει την αποκατάστασή του. 7.Ωτίτιδα: Βρέχουμε ένα βαμβάκι με λίγο χλιαρό ελαιόλαδο και το τοποθετούμε στο αυτί. Ανακουφίζει από τον πόνο και καταπραΰνει φλεγμονές κι ερεθισμούς. 8.Πόνοι αρθρώσεων: Σε μισό λίτρο ελαιόλαδο προσθέτουμε μία χούφτα φρέσκια ή ξερή μέντα. Το ζεσταίνουμε ελαφρώς και κάνουμε ελαφρύ μασάζ στην πονεμένη περιοχή. Δρα αναλγητικά και ανακουφίζει από ρευματικούς πόνους. 9.Πόνος στο στομάχι: 1 κουταλιά ανακουφίζει από την υπερέκκριση υδροχλωρικού οξέος. Λωτός: Η «τροφή των θεών».!! Persimmon (Kaki Diospyros) ή λωτός στα ελληνικά, είναι ένα τυπικά φθινοπωρινό φρούτο, το οποίο έχει μια παράδοση χιλιάδων ετών. Σύμφωνα με το μύθο, προκαλεί λήθη. Οι διατροφολόγοι όμως, υποστηρίζουν πως πρόκειται για θησαυρό και το μόνο που ξεχνάς σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες είναι ο γιατρός. Στη χώρα μας όμως υπάρχουν πολύ λίγες συστηματικές φυτείες λωτού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πρώτες ποικιλίες που ήρθαν στην Ελλάδα ήταν στυφές και οι καταναλωτές δεν τις προτιμούσαν. Ο λωτός είναι δένδρο φυλλοβόλο που φτάνει και τα δέκα

μέτρα ύψος. Ο καρπός έχει μεγάλο μέγεθος και διάφορα σχήματα από ωοειδές έως επίμηκες και μπορεί να περιέχει έως οκτώ σπόρους. Το χρώμα του φλοιού αλλά και της σάρκας είναι από πορτοκαλί έως κόκκινο. Καλλιεργείται σε πολλές περιοχές της χώρας μας ακόμα και στις βόρειες, ενώ προτιμά περιοχές με υγρό υποτροπικό και ημιεύκρατο κλίμα. Κατά τη διάρκεια του λήθαργου αντέχει μέχρι τους -18°C, ενώ είναι ευαίσθητος στους δυνατούς ανέμους. Αποτελεί εξαιρετική πηγή β-καροτίνης, βιταμίνης C, κάλιο, μαγγάνιο, φώσφορο και χαλκό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που το συνιστούν τόσο συχνά οι διατροφολόγοι. Τελευταίες έρευνες έχουν δείξει πως είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικά, περιέχει φυτικές ίνες σε υψηλή περιεκτικότητα, βοηθάει ιδιαίτερα στη διαδικασία της πέψης και στην ενίσχυση του νευρικού συστήματος, καθώς χαρίζει και μια άμεση ενέργεια. Μυρώνι: «Αυτή η μυρωδιά των μυρωνιών μοιάζει αλλόκοτη, είναι θεία, μοιάζει με την συμπύκνωση του μάραθου, του άνηθου, του γλυκάνισου σε υπερθετικό». Αρωματικό χορταράκι φερμένο από τη Μέση Ανατολή. Μοιάζει στην όψη με τον μαϊντανό, διαθέτει όμως πιο λεπτά φυλλαράκια από αυτόν και φτάνει τα 20 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους όπου τα φύλλα μαζεύονται από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Έχει πολύ διαπεραστικό άρωμα. Ανάλογα με τον τόπο ονομάζεται και κάντζικο, κτενόχορτο της Αφροδίτης, μερόνα, μερόνι, μπερόνικα, μυριαλίδα, μυρωνήθρα, πουρτσαλίδα ή και σκαντζίκι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως σε πίτες, ωμό

ή βρασμένο, σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες, πάντα όμως σε μικρές ποσότητες ως μυρωδικό, χαρίζοντας το γλυκανισάτο άρωμά του και τη χαρακτηριστική γεύση!! Πορτοκάλι: Τα περίφημα σε όλους μας πορτοκάλια της Σκάλας Λακωνίας. Είναι ένα από τα πιο νόστιμα φρούτα του χειμώνα με λίγες θερμίδες και με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες γεγονός που το καθιστά ένα από τα φρούτα που βοηθούν στην αποτοξίνωση του οργανισμού και στην απώλεια κιλών. Ο Χυμός πορτοκαλιού είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την αποβολή τοξινών από τον οργανισμό. Τις πολύτιμες αντιοξειδωτικές ιδιότητες τις οφείλει στα καροτενοειδή, που όχι μόνο συμβάλλουν στην αποβολή των τοξινών από τον οργανισμό αλλά και στην πρόληψη δημιουργίας ελεύθερων ριζών. Περιέχει φλαβονοειδή τα οποία βρίσκονται στη φλούδα και στο χυμό πορτοκαλιού, τονώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα προσφέροντας προστασία απέναντι σε μύκητες ιώσεις και άλλους επιβλαβείς οργανισμούς και βοηθούν στη μείωση των επιπέδων της χοληστερόλης. Το πορτοκάλι επίσης είναι πλούσιο σε βιταμίνη C όπου βοηθάει στην απορρόφηση του σιδήρου, ιδανικό για όσους πάσχουν από σιδηροπενική αναιμία, παρέχει φυτικές ίνες, κάλιο και φυλλικό οξύ τα οποία προστατεύουν από καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια. Ένα από τα μεγαλύτερα οφέλη είναι ότι συμβάλλει στην πρόληψη των έλκων και πίνοντας μισό λίτρο χυμού πορτοκαλιού καθημερινά μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο δημιουργίας πέτρας στα νεφρά. Συνεχίζεται...

ΠΗΓΕΣ: http://newsmessinia.blogspot.com http://kafeneio-gr.blogspot.gr/2014/02/blogpost_9251.html, www.arcadiani.gr ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γεωργία Δ. Κοκορέλη


ΑΓΑΛΙ

Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

Περιήγηση στην Αρκαδία...

ΔΙΑΔΡΟΜΗ 4: ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΑΔΩΝΑ

Sudoku

Ενώστε τις τελείες

8

6

8

9 2

7 6

7

9

4

2

5

5

2

3

9

8

Λύση

9 3 8 1 4 7 6

3

7

Εύκολο επίπεδο

4

6

5

1 3 8 2 4 9 6 5

4 9 8 5 3 6 7 1 2

6 5 2 1 7 9 8 4 3

9 6 4 2 1 8 3 5 7

8 3 1 4 5 7 6 2 9

2 7 5 9 6 3 1 8 4

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κατερίνα Δ. Κουρή

6

5 4

7

ΠΗΓΗ: ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ, ΚΛΑΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΝΕΩΝ

1

1

Αν ενώσετε τις τελείες ακολουθώντας τη σειρά των αριθμών, θα αποκαλυφθεί μια «μαγική» εικόνα.

2

Ένας γεωργός έστησε μια μέρα στο χωράφι του παγίδες, για να πιάσει τις κουρούνες που έπεφταν και κατέστρεφαν τα σπαρτά του. Όταν αργότερα πήγε να δει τι είχε πιάσει στις παγίδες, βρήκε αρκετές κουρούνες και ανάμεσά τους κατά λάθος κι έναν πελαργό, πουλί πολύ χρήσιμο στη γεωργία. Το κακόμοιρο το πουλί νοιώθοντας τον οικτρό θάνατο που το περίμενε μαζί με τις κουρούνες, όταν ήρθε ο γεωργός, άρχισε να τον παρακαλά να το αφήσει ελεύθερο. -Σε παρακαλώ καλέ μου αφέντη, μη με σκοτώσεις! Εγώ δεν είμαι σαν αυτές τις παλιό κουρούνες, που σου τρώνε όλο το σιτάρι σου. Εγώ είμαι πελαργός και δεν βλάφτω τα σπαρτά σου του είπε και όχι μόνο δεν πειράζω τίποτε στις καλλιέργειες, παρά είμαι και πολύ χρήσιμος στους ανθρώπους, τρώγω τα φίδια, τρώγω τα σκουλήκια για το δικό σου καλό. Ο γεωργός όμως δεν τον λυπήθηκε, του έκοψε την κουβέντα και του απάντησε σκληρά: Όλα αυτά που μου λες είναι αλήθεια ένας λόγος όμως παραπάνω για να σε τιμωρήσω είναι γιατί έκανες παρέα με τους κακούς, εγώ με τους κακούς σε έπιασα και μαζί μ΄ αυτούς θα σε τιμωρήσω. Ο μύθος λέει πως: «πρέπει να διαλέγουμε αυτούς που συναναστρεφόμαστε και συνεργαζόμαστε» ή ποιο απλά «πες μου με ποιους κάνεις παρέα, να σου πω ποιος είσαι».

Πρόκειται για ένα παιχνίδι με αριθμούς και με παράδοση αρκετών χρόνων στην Ιαπωνία. Στόχος του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να συμπληρώσει έναν αριθμό από το 1 ως το 9 σε κάθε κουτάκι, με τον περιορισμό ότι ο κάθε αριθμός από το 1 ως το 9 πρέπει να εμφανίζεται σε κάθε οριζόντια γραμμή, σε κάθε κάθετη γραμμή και σε κάθε ένα από τα 9 τετράγωνα συγκροτήματα που περιβάλλονται με πιο έντονη γραμμή μόνο μια φορά.

5

Το πάθημα του πελαργού

ΠΗΓΕΣ: Ιστορικός - Ταξιδιωτικός Οδηγός (Π. Σαραντάκης),el.wikipedia.org, www.arkadia.gr, travelphoto.gr ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γεωργία Δημ. Αλεξοπούλου

4

«Περιμένουμε όλους τους μικρούς μας φίλους με τις ζωγραφιές τους».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ...

Το Πράσινο πήρε το όνομά του, από ένα καταπράσινο τοπίο με ψηλά πουρνάρια και καρυδιές και απλώνεται ανάμεσα σε τέσσερις λόφους. Στη δυτική πλευρά της πλατείας βλέπουμε την μεγαλόπρεπη εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου ενώ στο πάνω μέρος του χωριού διασώζεται η Παλιά βρύση. Βυζαντινή είναι η προέλευση του ονόματος του γειτονικού χωριού Αγρίδι, δηλ. αγρόκτημα. Πουρνάρια και κέδρα καλύπτουν το τραχύ έδαφος που είναι χτισμένο το παραδοσιακό χωριό. Στολίδι του δεν είναι άλλο παρά η μεγάλη εκκλησία της Αγίας Τριάδος (1865). Στην έξοδο του χωριού προς Βυτίνα συναντάμε μια λιθόκτιστη βρύση σκεπασμένη από καρυδιές. Επιστρέφοντας στο Δρακοβούνι, ακολουθώντας το δρόμο νοτιοδυτικά και σε απόσταση 2χλμ. περίπου συναντάμε το μνημείο που έχει αφιερωθεί στη μάχη της Γλόγοβας και οδηγεί στους οικισμούς Κουρούβελι και Ολομάδες. Δυτικά της Κερπινής, οι Λαγκαδινοί έκτισαν την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα ένα μονότοξο γεφύρι για να ενώσουν τον παλιό

1

Ζωγράφισε ο Αθανάσιος Κωστάρας εγγονός Γεωργίου και Μαρίας Λουρίδα.

κορφο θα βρεθούμε στην αγορά του χωριού Θεόκτιστο. Οι γέροντες εκεί, μας μιλούν για το φεουδάρχη Φραντζή που είχε κτίσει τον πύργο του, αλλά και για τους καπετάνιους Πέτρο Σούσουρα και Γ. Κοντοβαζαινίτη, που είχε ονομαστεί «στρατηγός της Πέρας Μεριάς». Έργα Θεοκτιστίων ευεργετών είναι η κεντρική εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, το διώροφο πνευματικό κέντρο και το εντυπωσιακό Σχολείο, όλα χτισμένα στην δεκαετία του 1950. Στο κάτω μέρος του χωριού βλέπουμε την εκκλησία του Άη-Γιώργη, η οποία διαθέτει παλιό τέμπλο φτιαγμένο από ξύλο καρυδιάς και κοντά της στέκει μια έρημη θολωτή βρύση. Αφήνοντας στα δεξιά το ύψωμα του Άη-Λια, στην κορυφή του οποίου υπήρχε φραγκικό κάστρο, φτάνουμε στο Δρακοβούνι ή αλλιώς Γλόγοβα, που έκτισαν Σλάβοι νομάδες στους πρόποδες του βουνού Ρούσικο. Πριν συνεχίσουμε προς τα υπόλοιπα χωριά που αγναντεύουν το Λάδωνα, ας ρίξουμε μια ματιά προς τα ανατολικά. Εκεί θα αντικρίσουμε τα χωριά Πράσινο και Αγρίδι.

8

Η «γωνιά του παιδιού»

φτάνοντας στην κορυφή του χωριού αγνάντια στην εκκλησιά της Παναγίτσας, περιλουσμένη και αυτή με το καταπράσινο χρώμα του τοπίου. Στη θέση Μαγούλα, στον κάμπο του Δάρα, τοποθετείται ένας ενετικός Παλιόπυργος με ιστορικό ενδιαφέρον όπου οδηγεί ένας χωματόδρομος 3χιλ. Το νερό αναβλύζει άφθονο δίπλα στα θεμέλιά του και το γεροδεμένο κτίσιμό του τον κρατάει όρθιο για περισσότερο από τρεις αιώνες, από το 1715. Απλωμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές του Σαϊτά, βλέπουμε να ατενίζει το Μαίναλο και το τελευταίο Μαντινειακό χωριό, το Δάρα. Η γόνιμη γη του, κράτησε στο χωριό μόνο 350 κατοίκους από τους 1.400 που είχε τη δεκαετία του 1940. Οι ντόπιοι, αλλά και οι Δαραίοι που ζουν στην Αθήνα, χαρίζουν ζωντάνια επισκεπτόμενοι την γραφική πλατεία, στην οποία κυριαρχεί η εντυπωσιακή εκκλησία του Αγίου-Δημητρίου (1960), έργο Μακεδόνων μαστόρων, όπως και πολλά σπίτια του χωριού. Περνώντας από την ρεματιά των Στενών Παγκρατίου και ανηφορίζοντας προς το βουνό Τρί-

χωματόδρομο που οδηγούσε στην Αχαΐα. Στην είσοδο του χωριού ξεκινάει ένας χωματόδρομος που περνάει κοντά στη βρύση Μαυρομαντηλού, φτάνει στους οικισμούς Άνω και Κάτω Καλύβια και καταλήγει στην κοιλάδα του Λάδωνα. Εδώ στα Κερπινιώτικα όρια σώζονται οι βάσεις από τρία τόξα του Κομμένου γεφυριού για να διευκολύνει το πέρασμα των χωριών προς τη Δάφνη και τα Καλαβρυτοχώρια. Διαβαίνοντας από ορεινούς και άγονους τόπους ανταμώνουμε βόρεια του Μαινάλου το χωριό Μυγδαλιά ή Γλανιτσιά (ονομασία που σχετιζόταν με δέντρο). Στη γραφική πλατεία έχει χτιστεί η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, ενώ στα τραπεζάκια που απλώνονται κάτω από τα πλατάνια ξεκουράζονται ντόπιοι κι επισκέπτες που κατηφορίζουν προς το Λάδωνα. Από το κέντρο του χωριού, αγροτικός δρόμος κατηφορίζει προς το γεφύρι της Κυράς. Εκεί όλο και κάποιος θα βρεθεί να σας διηγηθεί την ιστορία της. Μετά τα δύο πρώτα χιλιόμετρα, ακολουθώντας μια διασταύρωση δεξιά φτάνουμε στον κτηνοτροφικό οικισμό Παλιόπυργο. Βόρεια της εκκλησίας του Άη-Γιώργη, στην άκρη του γκρεμού, σώζεται ερειπωμένος πύργος που ήταν παρατηρητήριο στα χρόνια της Φραγκοκρατίας. Ένα τοπίο σαγηνευτικής ομορφιάς απλώνεται κάτω από το μπαλκόνι του Λάδωνα, ενώ δέος νιώθει ο επισκέπτης όταν αντικρίζει το γεφύρι της Κυράς, που ξεπροβάλει βυθισμένο στα γαλάζια νερά της λίμνης. Μια μαγευτική διαδρομή, εμπνευσμένη από την μυθολογία, το Βυζάντιο, τους μεσαιωνικούς χρόνους, τους Φράγκους, τους Ενετούς, τους ξενόφερτους Μακεδόνες μαστόρους και χτίστες, θα χαρίσει στον εκδρομέα εικόνες και ερεθίσματα που θα αποζητούν άλλη μια περιήγηση στην ορεινή Αρκαδία…. στο επόμενο φύλλο!!!

3

Κατά τους αρχαίους συγγραφείς ο Λάδωνας θεωρείτο ποτάμιος Θεός. Για τον Ησίοδο ήταν γιός του Φόρκυος και της Κήτους, ενώ για το Φερεκύδη υπήρξε καρπός της ένωσης του Τύρωνα και της Εχίδνης. Σκεπτόμενοι τον κάμπο του Λάδωνα έρχονται στο μυαλό μας πολλές μυθολογικές σκηνές όπως το άγριο κυνηγητό της νύμφης Σύριγγας από τον τραγοπόδαρο Πάνα και η μεταμόρφωση της νύμφης Δάφνης από τον Θεό Απόλλωνα. Σε μια τοποθεσία σπάνιας ομορφιάς, στη Λυκούρια, συναντάμε τα πρώτα νερά του ποταμού που λέγεται πως έρχονται από τη λίμνη του Φενεού, μέσα από υπόγεια περάσματα. Πλούσια και η βλάστηση που αναπτύσσεται στις όχθες του. Στην πρώτη διασταύρωση που συναντάμε 4χιλ. μετά την Βλαχέρνα, ο δασωμένος λόφος που υψώνεται στα νότια κρύβει στην κορυφή του τα ερείπια του μεσαιωνικού Αγγελοκάστρου, το οποίο αποτέλεσε την «σκοπιά» των Ελλήνων τον καιρό που ο Ιμπραήμ επέδραμε στην Γορτυνία. Εδώ, θα ακολουθήσουμε το δεξί παρακλάδι του δρόμου για να γνωρίσουμε τα όμορφα χωριά που καμαρώνουν πάνω από την κοιλάδα του Λάδωνα. Για πρώτη φορά θα ανταμώσουμε το τραχύ ύφος των περήφανων Γορτυνιακών βουνών καθώς και δυο πέτρινα μονότοξα γεφύρια, το ένα στη θέση Πόρος και το δεύτερο στις αρχές του δρόμου που οδηγεί στο Πράσινο. Λυγερόκορμες ιτιές και πλατάνια μας συνοδεύουν στο στενό πέρασμα ως και την έξοδό μας στο Δαραίϊκο κάμπο. Ο δρόμος δεξιά, ανεβαίνει στις βουνοπλαγιές του Σαϊτά, όπου συναντάμε την ήρεμη και ολόφυτη από πουρναριές Κώμη (720 μ.). Για ν΄ αγναντέψει κανείς την εξαιρετική θέα και την απαράμιλλη φυσική ομορφιά του τοπίου στην πάνω ράχη, αφήνει στ΄ αριστερά του την εντυπωσιακή πετρόχτιστη βρύση που λούζεται κυριολεκτικά στον ίσκιο από τις αιωνόβιες καρυδιές που βρίσκονται πλάι της, την μικρή πλατεία του χωριού με τα δυο μικρά γραφικά καφενεδάκια, την επιβλητική εκκλησία του Μυροβλύτη Αγίου Δημητρίου,

3 7 3 8

9 1 5

5 3 1

4 7

4 1

9 2

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ελένη Γ. Παναγιωτοπούλου

7


ΑΓΑΛΙ

Ιανουάριος-Μάρτιος 2014

ΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ Οι αθλητές και οι αγώνες της Αρχαίας Αρκαδίας Οι αγώνες είναι δημιούργημα του ελληνικού πνεύματος, του ελληνικού χαρακτήρα και της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας. Δίνονταν προς ανάμνηση ευχάριστων γεγονότων. Μερικοί από τους αγώνες, τα Ολύμπια, τα Πύθια, τα Νέμεα και τα Ίσθμια, πήραν πανελλήνιο χαρακτήρα και ονομάζονταν «Περίχωροι». Ο Παυσανίας, αναφέρει ότι τα στάδια και ο ιππόδρομος διαβεβαιώνουν τη γυμναστική δράση των Αρκάδων. Αναφέρει το Γυμνάσιο της Φιγαλείας, το Γυμνάσιο της Μεγαλόπολης στη δεξιά όχθη του Ελισσώνα και το στάδιο στην αριστερή όχθη, τον ιππόδρομο κοντά στα τείχη της Μαντινείας, όπου τελούνταν οι αγώνες προς τιμή του Αντίνοου. Γράφει ο Παυσανίας: «Ιόντι εις Τεγέαν, εστίν εν αριστερά της λεωφόρου παρά τοις Μαντινείου τείχεσιν χωρίον τι εις των ίππων τον δρόμον, και ου πόρρω τούτον στάδιον, ένθα επί τω Αντινόω τον αγώνα τιθέασιν». Στις ανατολικές πλαγιές του όρους Λυκαίου, στη θέση Ελληνικά, υπήρχε και άλλος ιππόδρομος, όπου τελούνταν τα Λύκαια. Υπήρχε ακόμα το στάδιο της Φενεού στην Ακρόπολη, παλαίστρα κι ένας ιππόδρομος στους πρόποδες του όρους Μαινάλου (σημερινή Δαβιά), το στάδιο της Τεγέας κοντά στον Ναό

της Αρχαίας Αθηνάς, όπου τελούνταν τα Αλεαία και τα Αλώτια των Τεγεατών. Οι Φενεάτες τελούσαν σαν ιδιαίτερους αγώνες τα Έρμαια (αγώνες προς τιμήν του Ερμή του «Κυλλήνιου»), οι Μεγαλοπολίτες τα «Σωτήρια», οι Μαντινείς τα Έρμαια και τα Μώλια βόρεια της Μεγαλόπολης, ενώ κοντά στο χωριό Ίσιωμα, τελούνταν αγώνες ομορφιάς γυναικών κατά την εορτή της Δήμητρας. Η Κλειτορία, τελούσε αγώνες πάλης, τα επονομαζόμενα «Κόρεια». Σαν αρχαιότερος αγώνας, μας λέει ο Παυσανίας, ήταν εκείνος που τελούσαν με ιπποδρομίες προς τιμήν του Αζάνα, γιου του Αρκάδα. (Ο Αζάνας ίδρυσε την πόλη Λυκόσουρα και την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του. Όταν πέθανε ο γιος του Κλείτωρ διοργάνωσε προς τιμή του ταφικούς αγώνες.) Η Γυμναστική όμως και η Αγωνιστική, ανήκε κατεξοχήν στην Τεγέα και οι περισσότεροι γυμνικοί αγώνες, τελούνταν σ’ αυτή. Ο Πλούταρχος, μας αναφέρει ότι ο Φιλοποίμενας, περιφρονούσε τη γυμναστική και ότι αγαπούσε τις πολεμικές τέχνες. Αγαπούσε τις ασκήσεις που μπορούσαν να κάνουν έναν καλό στρατιώτη κι όχι ένα καλό αθλητή. Μάλιστα μία αναφορά του Παυσανία, αναφέρει συγκεκριμένα τι ο Πλούταρχος είχε πει για τον Φιλοποίμενα: « Καί επί μέν τους στεφανίτας αγώνας υπερεφρόνη-

«Τα νέα της Περιφέρειας» Την Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014, με απόφαση που υπογράφει ο Δήμαρχος Τρίπολης Γιάννης Σμυρνιώτης, εξουσιοδοτεί (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 88 του Ν. 3463/2006) τους κατά τόπον ορισμένους Αντιδημάρχους και εντεταλμένους Δημοτικούς Συμβούλους και σε περίπτωση απουσίας ή κωλύματος αυτών υπαλλήλους του Δήμου, όπως υπογράφουν τις Βεβαιώσεις μονίμου κατοικίας που αφορούν τις αντίστοιχες Δημοτικές Ενότητες, ως εξής οι κ.κ.: 1. Για τη Δημοτική Ενότητα Τρίπολης τον Αντιδήμαρχο Τζανή Ηλία, σε περίπτωση που ο πιο πάνω Αντιδήμαρχος απουσιάζει ή κωλύεται τις Βεβαιώσεις μονίμου κατοικίας θα υπογράφει ο υπάλληλος του Δήμου Κοσκινάς Σώζων και όταν και αυτός απουσιάζει ή κωλύεται η υπάλληλος Χιώτη Ελένη. 2. Για τη Δημοτική Ενότητα Βαλτετσίου τον Αντιδήμαρχο Τρίκολα Κωνσταντίνο ως και ανωτέρω, η υπάλληλος Πολυχρονάκου Βασιλική. 3. Για τη Δημοτική Ενότητα Κορυθίου τον Αντι-

δήμαρχο Παλιογιάννη Θεόδωρο, η Γιαννοπούλου Σταυρούλα ή η Καρλή Δήμητρα. 4. Για τη Δημοτική Ενότητα Λεβιδίου τον Αντιδήμαρχο Σαμπράκο Ιωάννη, ο υπάλληλος Ζάβος Βασίλειος ή η Λούρα Ελένη. 5. Για τη Δημοτική Ενότητα Μαντινείας τον Αντιδήμαρχο Κοσκινά Δημήτριο, η Καλλιμάνη Θεοδώρα ή η Πολυχρονάκου Βασιλική. 6. Για τη Δημοτική Ενότητα Σκιρίτιδας τον Αντιδήμαρχο Κατσαφάνα Κωνσταντίνο, η Λυμπεροπούλου Βασιλική ή η Χρόνη Δήμητρα. 7. Για τη Δημοτική Ενότητα Τεγέας τον εντεταλμένο Δημοτικό Σύμβουλο Κουκάκη Σταύρο, η υπάλληλος του Δήμου Σαραντοπούλου Διαμάντω ή η Δημητροπούλου Νίκη. 8. Για τη Δημοτική Ενότητα Φαλάνθου τον εντεταλμένο Δημοτικό Σύμβουλο Κάρλο Γεώργιο, η Καρνέζη Δήμητρα ή η Πανούση Δήμητρα.

ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΑΣ

Εισαχθέντες μαθητές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, Σχολικό έτος 2012-2013. • Ελευθερία Φίλη του Αντωνίου, Α.Ε.Ν. Ανωτάτη Εμπορική Ναυτιλίας Πρέβεζα. Ευχόμαστε καλή σταδιοδρομία.

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

• Σ τις 14 Φεβρουαρίου 2013 ο Χαράλαμπος Τρυφωνόπουλος και η σύζυγός του Δέσποινα απέκτησαν το πρώτο τους εγγόνι, αγόρι. Γονείς: Δημήτριος Τρυφωνόπουλος και Εύα Διακοδημητράκη. • Στις 27 Δεκεμβρίου 2013 ο Γεώργιος Πετρόπουλος του Ιωάννη και η σύζυγός του Κωνσταντίνα απέκτησαν το πρώτο τους εγγόνι, αγόρι. Γονείς: Χρήστος Πετρόπουλος και Αικατερίνη Παντελικήζη. • Στις 5 Φεβρουαρίου 2014 ο Χαράλαμπος Τρυφωνόπουλος του Δημητρίου και η σύζυγός του Δέσποινα απέκτησαν το δεύτερο εγγόνι τους, αγόρι. Γονείς: Ευάγγελος Αρναούτο-

ΠΗΓΗ: arkadiaportal.gr ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Παρασκευάς Γρ. Πετρόπουλος

σεν ασκήσαι, γήν δε, ήν εκέκτητο, εργαζόμενος, ούδε τα θηρία ή μέλει τά άγρια εξαιρείν». Ερχόμενοι τώρα στους αθλητές της Αρχαίας Αρκαδίας, αναλυτικά έχουν ως εξής: Αθλητές Μαντινείας- Τεγέας: 520-492 π.Χ, ο Αγαπήτορας νίκησε κατά την πυγμή, γι’ αυτό στήθηκε για χάρη του, ανδριάντας στην Ολυμπία. 492-484 π.Χ, ο Πρωτόλαος Διάλκους, ομοίως νίκησε στην πυγμή στην Ολυμπία. 492-484 π.Χ, ο Επικάρδιος νίκησε πρώτος στο Παγκράτιο. 464 π.Χ, ο Πύθαρχος, σταδιοδρόμος νίκησε στην Ολυμπία, Τιρταίος επίσημος μουσικός. Αυτός ήκμασε κατά τον 4ο αιώνα στη Μαντινεία. Το αναφέρει ο Πλούταρχος. Από τη Στύμφαλο: 484-480 π.Χ Δρομέας, νίκησε δύο φορές στο δόλιχο στην Ολυμπία, δύο φορές στους Δελφούς, τρεις στα Ίσθμια και πέντε στη Νεμέα. Από τη Μεγαλόπολη: 188 π.Χ, ο Αρκεσίλας, νίκησε στο στάδιο στην Ολυμπία. 336 π.Χ, ο Κλεομένης νίκησε στο στάδιο, όταν ήταν άρχοντας, ο Κλέωνας. Στους Δελφούς το 256 π.Χ, νίκησαν οι χορευτές, ο Κλειτίας του Καλλία, ο Αλκίας του Διοφάντη, ο Τίμαρχος του Ανδροίτα και ο Αμφαρείδας του Δεινία.

ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΜΑΙ…….. Η λεγόμενη «κρίση» των τελευταίων χρόνων μας δίνει πολύ σκληρό μάθημα. Σκόρπισαν οι Έλληνες εδώ κι εκεί. Κάποιοι ανέβηκαν ψηλότερα άλλοι κρύφτηκαν στη βόλεψή τους, πολλοί πνίγουν το δίκιο τους και σκύβουν το κεφάλι, πολλές φωνές σιώπησαν. Όλοι μας θεατές!!!! Ας δούμε λοιπόν τον εαυτό μας στο χθες και το αύριο. Ας καλωσορίσουμε το 2014 με αισιοδοξία και όλοι μας να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε τις καρδιές μας την καθημερινότητά μας, τα σπίτια μας με αληθινή Αγάπη και ας κλείσουμε τις πόρτες σε οτιδήποτε αρνητικό συναίσθημα μας καταβάλει. Να συλλογιστούμε τις αρνητικές και θετικές προσπάθειες σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Κάθε μικρός άθλος θα δικαιώνει την προσπάθεια και θα γίνετε ελπίδα στην κοινωνία. Θετικό παράδειγμα ο Σύλλογος του χωριού μας. Κοιτάζοντας από κοντά τις προσπάθειες διαπιστώνω ότι, δίνει αξιοπρεπή αγώνα ν΄ αναδείξει την ξεχασμένη παράδοση μέσα από πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο και όχι μόνο. Έκανε το «Θέλω» σημαία και μέσα από τις δράσεις του «ΕΝΩΝΕΙ»

Αθλητές από την Ηραία (Γορτυνία): 520 π.Χ, ο δαμάρατος έφερε πρώτη θέση στην ολυμπία σαν οπλίτης. 484-480 π.Χ, ο Θεόπομπος του Θεόπομπου, νίκησε στην πάλη δύο φορές στην Ολυμπία. 460 π.Χ ο Αλεξίβιος, νίκησε δύο φορές στο πένταθλο στην Ολυμπία (άλμα, δίσκος, δρόμος, πάλη και ακόντιο). 444 π.Χ, ο Νικόστρατος του Ξενοκλείδη, νίκησε στην πάλη. 372 π.Χ, ο Λύκινος, νίκησε στον δρόμο στην Ολυμπία. Τέλος, στο τέμενος των Δελφών, ήταν τα αναθήματα των Τεγεατών. Αυτά τα είχαν αναθέσει οι Τεγεάτες σε ανάμνηση της νίκης, την οποία έκαναν όταν συνέλαβαν αιχμαλώτους τους Σπαρτιάτες.

ΠΗΓΗ: arcadiaportal.gr ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μιλτιάδης Β. Τσεμπετζής

«Το βήμα του αναγνώστη»

όλους εμάς, που κάθε γωνιά και σοκάκι του χωριού μας είναι χαραγμένες ανεξίτηλες στο πέρασμα του χρόνου οι θύμησες. Στις εκδηλώσεις του 15Αύγουστου είναι όλοι εκεί, Ξενιτεμένοι νοσταλγοί, νέα παιδιά επισκέπτες, ντόπιοι, επίσημοι κ.λ.π.. Πόσοι όμως απ΄ όλους εμάς τους θεατές καταφέραμε να φωτογραφίσουμε και να αποθηκεύσουμε στη μνήμη μας, τις εικόνες και το μήνυμα που δίνει ο Σύλλογος; Προσωπικά θέλω να πω ΜΠΡΑΒΟ στη νεολαία του χωριού μας!! Μας δώσατε μηνύματα ανωτερότητας και ανθρωπιάς. Έχουμε χρέος να τα εισπράξουμε και να παραδειγματιστούμε από αυτά, για το προσωπικό μας όφελος και το κοινωνικό «κατ΄ επέκταση». Να συνεχίσετε ν΄ αγωνίζεστε για τις ιδέες σας και τις φιλοδοξίες σας ενάντια στο κατεστημένο και στις μισαλλοδοξίες. Όλοι, μικροί - μεγάλοι πρέπει να ατενίζουμε τις ομορφιές της ζωής από ουσιαστική και προσοδοφόρα οπτική γωνία. Να μάθουμε επιτέλους να αγωνιζόμαστε τίμια και σωστά για να πετύχουμε τους στόχους μας και ν΄ απολαμβάνουμε τους «γλυκείς καρπούς» των κόπων μας. Ας μην αφήνουμε το παρελθόν να χαλάει το παρόν και να

καθορίζει το μέλλον. Καταχωνιασμένες στο υποσυνείδητο αντιλήψεις επηρεάζουν τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις και τις αποφάσεις μας και μεταφράζουμε ότι συμβαίνει γύρω μας με λάθος τρόπο. Έλεγαν οι Αρχαίοι πρόγονοι:«Συν Αθηνά και χείρα κίνει», δηλαδή να επικαλείσαι βοήθεια από τα θεία ή την τύχη αλλά οφείλεις να καταβάλεις και τις απαιτούμενες προσπάθειες!!! Από γενιά σε γενιά αφήσαμε στο περιθώριο την κληρονομιά μας. Τους μεγαλύτερους σοφούς ποιητές, λογοτέχνες, ήρωες και όχι μόνο. Όσα διδαχθήκαμε από τον παππού, την γιαγιά μας και γενικότερα από την ιστορία, τους αγώνες με στερήσεις υπό σκληρές συνθήκες τα θυσιάσαμε στο μοδάτο τρόπο ζωής. Κι όμως κατάφεραν αυτοί οι Έλληνες με πίστη να κάνουν την μικρή Ελλάδα, ΜΕΓΑΛΗ χώρα με ιδανικά, πολιτισμό, Παιδεία!!! Πρότυπο όλης της Οικουμένης!! Δεν υπάρχει αμφιβολία περί αυτού. Ο Γκαίτε (Γερμανός ποιητής) έχει πει το εξής: «Ότι είναι για τον άνθρωπο ο νους και η καρδιά είναι η ΕΛΛΑΣ για την ανθρωπότητα». Ο Σολωμός «κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθείς κάθε μεγα-

Από την κοινωνική ζωή του χωριού μας

γλου και Ιωάννα Ταλιανίδου. • Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 ο Πέτρος Σπ. Τραγάς και η σύζυγός του Μαρία Π. Αλεξοπούλου, απέκτησαν το τρίτο τους εγγόνι, κορίτσι. Γονείς: Josef Spertis και Βαρβάρα Τραγά. • Στις 16 Μαρτίου 2014 ο Ιωάννης Δ. Σπρέκος και η σύζυγός του Αικατερίνη, απέκτησαν το έβδομο εγγόνι τους, αγόρι. Γονείς: Δημήτριος Σπρέκος και Ελένη Πλατάκη. Να σας ζήσουν τα νεογέννητα.

ΒΑΦΤΙΣΕΙΣ

• Στις 26 Οκτωβρίου 2013 στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου στο Νιου Τζέρσι η Γεωργία Πετροπούλου σύζυγος Βασιλείου, βάφτισε το τρίτο εγγόνι της και πήρε το όνομα Φίλιππος. Γονείς: Τσέστερ Χουάγκ και Θεοδώρα Πετροπούλου. Νονά: Ελισάβετ Τρυφωνοπούλου του Ηλία και της Κανέλας. • Στις 26 Οκτωβρίου 2013 στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων στου Γουέστ Τσέστερ Ιλινόι (Σικάγο), ο Κωνστα-

ντίνος Βαλκάνος (Μπατίρης) βάφτισε το δεύτερο εγγόνι του και πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Γονείς: Δημοσθένης και Κρίστα Βαλκάνου. Νονός: Πέτρος Ηλία Τρυφωνόπουλος. Να σας ζήσουν τα νεοφώτιστα.

ΓΑΜΟΙ

• Ο Μichael Αngelousi και η Αθανασία Πέτρου Τραγά τέλεσαν το γάμο ��ους στις 1 Μαρτίου 2014 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο Τορόντο. Να ζήσετε ευτυχισμένοι.

ΘΑΝΑΤΟΙ

• Στις 6 Δεκεμβρίου 2013, σε ηλικία 77 ετών έφυγε από κοντά μας η Χρυσούλα Γεωργίου σύζυγος Δημητρίου, το γένος Σταύρου Γαλιώτου και κηδεύτηκε την επόμενη στην Τρίπολη. • Στις 3 Φεβρουαρίου 2014, σε ηλικία 86 ετών έφυγε από κοντά μας η Αλεξάνδρα Λουρίδα σύζυγος Αντωνίου και κηδεύτηκε την επόμενη στην

Σαλαμίνα. • Στις 24 Φεβρουαρίου 2014, σε ηλικία 83 ετών έφυγε από κοντά μας ο Βασίλειος Φωτίου Καρκαλάς και κηδεύτηκε την επόμενη στο χωριό. • Στις 17 Μαρτίου 2014, σε ηλικία 101 ετών έφυγε από κοντά μας η Μαρία Δημητροπούλου σύζυγος Γρηγορίου και κηδεύτηκε την επόμενη στο χωριό. • Στις 21 Μαρτίου 2014, σε ηλικία 77 ετών έφυγε από κοντά μας η Ελένη Τόγκα σύζυγος Παναγιώτη και κηδεύτηκε την επόμενη στην Αθήνα. Τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους τους.

ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ

• Την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013 τελέσθηκε το 40/νθήμερο μνημόσυνο του Αλεξόπουλου Τριαντάφυλλου του Τρύφωνα, στο Βέλο Κορινθίας. • Την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2013 τελέσθηκε το 40/νθήμερο μνημόσυνο της Χριστίνας Θ. Κουρεμένου, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στο

λείο». Δόξες και τιμές! Το μεγαλείο μας πλέον στην εποχή μας είναι όλες αυτές οι αξίες να έχουν χάσει κάθε νόημα και μπορεί ακόμη και η πιο άτιμη πράξη να αγιοποιηθεί στην κολυμπήθρα της κομματικής σκοπιμότητας και του προσωπικού συμφέροντος. Ας μην εθελοτυφλούμε λοιπόν, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ας μην περιοριζόμαστε στο καβούκι μας και ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι όλοι γεννιόμαστε ο «ΚΑΝΕΝΑΣ». Πόσοι όμως κατορθώνουμε να γίνουμε «ΟΔΥΣΕΑΣ»; Δύσβατο το μονοπάτι, όχι όμως απροσπέλαστο. Η ίδια η ζωή μας φωνάζει κάθε μέρα! Μας προκαλεί, μας προσκαλεί και μας περιμένει μές από τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αναπόφευκτα κατά καιρούς μας επιφυλάσσει. Συλλογικά….. όλοι μαζί, ας γίνουμε δημιουργοί. Θα καταφέρουμε να επικρατήσει το δίκαιο και το αληθινό. Για τον εαυτό μας, την κοινωνία, το χωριό μας και για τον τόπο μας, την Ελλάδα!!

Ευχαριστώ για την φιλοξενία Αθανασία Γ. Κοντοράβδη

Τορόντο Καναδά. • Το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014 τελέσθηκε το ετήσιο μνημόσυνο του Ιωάννη Αναγνωστόπουλου, στο χωριό. • Την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014 τελέσθηκε το ετήσιο μνημόσυνο της Κωνσταντίνας Πετροπούλου, στο χωριό. • Την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014 τελέσθηκε το ετήσιο μνημόσυνο του Παντελή Τερζή, στο χωριό. • Το Σάββατο 8 Μαρτίου 2014, τελέσθηκε το 40/νθήμερο μνημόσυνο της Αλεξάνδρας Λουρίδα σύζυγος Αντωνίου στην Σαλαμίνα. Παρακαλούνται όσοι γνωρίζουν για την κοινωνική ζωή του χωριού μας, να επικοινωνούν άμεσα με τους υπεύθυνους της εφημερίδας προκειμένου να γνωστοποιούνται έγκαιρα τα νέα. ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κατερίνα Δ. Κουρή


ΑΓΑΛΙασθαι