Issuu on Google+

Χωριό μου, χωριουδάκι μου!!!

«Δεν είναι απ’ την πατρίδα μου γλυκύτερο στον κόσμο»

Τρίμηνη Περιοδική Έκδοση του ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΙΜΝΗΣ

ΛΕΒΙΔΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ 5 ΚΩΔ: 04-0016

«ΤΟ ΑΓΑΛΙ»

Έτος 4ο Αρ. Φύλλου 14 Απρίλιος - Ιούνιος 2013 ISSN: 1792-9393, (Online): 1792-9407

e-mail: kourikaterina@gmail.com, info@agaliarkadias.gr • www.agaliarkadias.gr • facebook: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΙΜΝΗΣ ΤΟ ΑΓΑΛΙ (ΑΡΚΑΔΙΑΣ), ΟΜΑΔΑ: ΛΙΜΝΗ (ΑΓΑΛΙ) ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Συλλογικά….

Πρόσκληση Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου σας προσκαλεί στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις από Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013 έως Σάββατο 17 Αυγούστου 2013. Σας περιμένουμε.

Ενημέρωση Στο γραφείο του Συλλόγου, υπάρχουν στην διάθεσή σας γραμματόσημα εσωτερικού κι εξωτερικού με έμβλημα το χωριό μας. Eπίσης στον ίδιο χώρο λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη. Όποιος επιθυμεί να στηρίξει την προσπάθεια αυτή και τον εμπλουτισμό της με κάθε λογής βιβλία, παλιά ή καινούρια, ας επικοινωνήσει μαζί μας.

Η φωτογραφία του μήνα

Τ

ο Σάββατο 16 Μαρτίου 2013 πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του Συλλόγου η Τακτική Γενική Συνέλευση με Πρόεδρο τον κ. Αλέξανδρο Πετρόπουλο και Γραμματέα τον κ. Παρασκευά Γρ. Πετρόπουλο. Το Δ.Σ. του Συλλόγου αναφέρθηκε στον Οικονομικό Απολογισμό του έτους 2012 και στο Πρόγραμμα Δράσης για το τρέχον έτος. Την επόμενη μέρα, πραγματοποιήθηκε η αναβίωση του εθίμου της «Γουρουνοχαράς», στην πλατεία του χωριού. Πολύς κόσμος, ντόπιοι και μη, βρέθηκαν εκεί και απόλαυσαν το καλό φαγητό και την παραδοσιακή μουσική με την ζωντανή ορχήστρα που πλαισίωσε την εκδήλωση και τους ευχαριστούμε ιδιαιτέρως, επίσης ευχαριστούμε τους κ.κ. Δημήτριο Αντ. Αλεξόπουλο, Δημήτριο Σπ. Γκιόκα, Τρύφωνα Π. Νταγιάντη, Βασίλειο Γρ. Πετρόπουλο και Ελισσαίο Δ. Λάγγα για την συμμετοχή τους στο σφάξιμο του γουρουνιού. Επίσης τους ψήστες εκείνης της μέρας κ.κ. Γεώργιο Ι. Αλεξόπουλο, Ιωάννη Γ. Αλεξόπουλο, Λάμπρο Ε. Βαλκάνο, Κωσταντίνο Π. Πετρόπουλο, Δημήτριο Β. Τσέρμο, επίσης ευχαριστούμε για την προσφορά τους, τους κ.κ. Αλεξοπούλου Νίκη, Βαρδουνιώτη Δήμητρα, Κάρμου Ευφροσύνη, Κάρμου Παγώνα, Κριτσελά Μαριγώ, Μπελεσιώτη Ιωάννα, Πετροπούλου Χαρά, Τσέρμου Νίκη, Τρυφωνοπούλου Παρασκευή, Κουρλό Παναγιώτη και Φίλη Μαρία του Γεωργίου (ΝΕΜΕΑ), Κωτσίου Γιώργο, Παπαδόπουλο Δημήτριο (Χωτούσα), ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ (ΑΘΗΝΑ), Σιάννη Αθανάσιο, Τρουπή Ιωάννη, Ξύδη Παναγιώτη και Φίλη Δημήτριο του Παν. πιπλέον, ένα μικρό παζάρι είχε στηθεί από τις γυναίκες του χωριού με παραδοσιακά εδέσματα. Για την οικονομική ενίσχυση του Συλλόγου οργανώθηκε και λαχειοφόρος αγορά με πλούσια δώρα. Με την παρουσία τους μας τίμησαν οι κ.κ. Σμυρνιώτης Ιωάννης, Δήμαρχος Τρίπολης, ο Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής Δήμου Ιλίου Αττικής και Πρόεδρος νεολαίας τυφλών Ελλάδος κ. Ευάγγελος Αυγουλάς, οι Αντιδήμαρχοι κ.κ.: Πετροπούλου-Δρακοπούλου Σπυριδούλα, Κατσίρης Ιωάννης, Κοσκινάς Δημήτριος, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι του Δήμου Τρίπολης κ.κ Μπούρας Ανδρέας, Τσιαμούλος Νικόλαος, Σταμάτης Χαράλαμπος, ο επικεφαλής Μείζωνος Μειοψηφίας κ. Παυλής Δημήτριος, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Περιφέρειας Πελοποννήσου κ. Ρουμελιώτης Γεώργιος, ο κ. Βλάσης Κώστας Καθηγητής Ιατρικής και πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας, καθώς και εκπρόσωποι τοπικών Διαμερισμάτων (Κακώνης Αθανάσιος -Λεβιδίου, Ντόκος Ιωάννης-Κώμης, Σιάνης Αθανάσιος - Παλαιοπύργου, Νταγιάντης Φώτιος Χωτούσας, Φίλης

Ε

Η Άνοιξη, η καλύτερη και ομορφότερη εποχή απ’ όλες. Με τον ερχομό της ξαναγεννιέται η ζωή που πεθαίνει το χειμώνα, η φύση ερωτεύεται. Καταπράσινα μαγευτικά τοπία σαν πίνακες ζωγραφικής, ανθισμένα λουλούδια με εκπληκτικές μυρωδιές, αυτή η εποχή δεν μπορεί παρά να προσφέρει φωτογραφίες απαράμιλλης ομορφιάς σαν την παραπάνω. θέλω να ζητήσω συγνώμη εκ των υστέρων που δεν ενημέρωσα ότι δεν θα υπάρξει φωτογραφία για τον μήνα Μάιο αλλά λόγω φόρτου εργασίας και κάποιων προσωπικών προβλημάτων δεν κατέστη δυνατόν. Από εδώ και πέρα θα γίνει προσπάθεια ώστε να ανεβαίνουν 5 φωτογραφίες κάθε μήνα μέχρι τον Δεκέμβριο έτσι ώστε να συμπληρώσουμε ένα οδοιπορικό ενός χρόνου. Και πάλι θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους στηρίζουν την όλη προσπάθεια και θα κλείσω γράφοντας έναν στίχο από τον μεγάλο μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη: «Την Άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις...»

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Βασίλης Ε. Τρυφωνόπουλος

Ευάγγελος Πρόεδρος και Σιάνης Φώτιος Γεν. Γραμματέας του Συλλόγου Παλαιοπυργιωτών Αττικής, Γιούλα Παρρά Αντιπρόεδρος της Ένωσης Αρκάδων Κορινθίας «ΤΟ ΜΑΙΝΑΛΟ», Μπουντή Μαρία Ταμίας του Συλλόγου των εν Αττική Χωτουσιωτών «Ο Αγιος Χαράλαμπος», Κολλίντζας Δημήτριος Ταμίας Μορφωτικής Κίνησης Βλαχέρνας, Κωτσίου Γεώργιος Πρόεδρος Συλλόγου Παλαιοπυργιωτών «Αγ. Ιωάννης Πρόδρομος»). εχωριστή ήταν η Καθαρά Δευτέρα φέτος καθώς ο Σύλλογος οργάνωσε εξόρμηση στο «Τοιχιό». Αγαλαίοι και Χωτουσαίοι συναντήθηκαν εκεί, απόλαυσαν την παραδοσιακή φασολάδα καθώς και άλλα νηστίσιμα φαγητά και βέβαια το πέταγμα του χαρταετού. ε λαμπρότητα και τιμή γιορτάστηκε και φέτος η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου. Πραγματοποιήθηκε Δοξολογία από τον εφημέριο κ. Δημήτριο Προκόπο. Ύστερα ακολούθησε επιμνημόσυνη Δέηση στο Ηρώων και παρέλαση από τους μαθητές στην πλατεία του χωριού. Στεφάνια κατέθεσαν ο Εκπρόσωπος του Τ.Δ. Λίμνης κ. Φώτιος Λάγγας, Εκπρόσωπος του Συλλόγου Λίμνης Χωτούσης «Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ» Τορόντο Καναδά κ. Παρασκευάς Δ. Αλεξόπουλος και η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Κατερίνα Κουρή. έλος το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου ευχαριστεί θερμά: Τις οικογένειες των παιδιών του Παναγιώτη Φίλη (Νότη) και του Ελισσαίου Βαλκάνου για την χορηγία του χρηματικού ποσού που συγκέντρωσαν στην μνήμη των εκλιπόντων και τα προσέφεραν για την αποπεράτωση του Δημοτικού Σχολείου του χωριού μας. Τον κο Σπύρο Βρυσέλλα για την «προσωπική ποιητική συλλογή» που προσέφερε στο Σύλλογο προς πώληση επίσης τους Συμπατριώτες μας του Εξωτερικού για την οικονομική ενίσχυση που μας προσέφεραν και είναι: Αλεξόπουλος Δημήτριος 100 δολάρια Παπαβασιλείου Ιωάννης 100 δολάρια Bασίλειος Δημ. Πετρόπουλους 100 δολάρια Παπαβασιλείου Αθανάσιος 50 δολάρια Παπαβασιλείου Δήμος 50 δολάρια Γκιόκας Χρίστος 50 δολάρια Παπακώστας Τάσος (Σομήλος) 50 δολάρια Κουρεμένος Θεόδωρος 20 δολάρια Με προσμονή αναμένονται οι καλοκαιρινές πολιτιστικές εκδηλώσεις του Συλλόγου, που σίγουρο, είναι ότι δεν θα μας απογοητεύσουν.

Ξ

Μ

T

ΓΡΑΦΕΙ: η Αναστασία Ελ. Τρυφωνοπούλου


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

Τι είναι το Αντίδωρον;

Το Αντίδωρον είναι ευλογημένος άρτος που βγαίνει από τα πρόσφορα που προσκόμισαν και προσέφεραν οι πιστοί, προκειμένου να τελεσθεί η Θεία Λειτουργία (γι’ αυτό και η ονομασία πρόσφορο, από το ρήμα προσφέρω). Κατά την ώρα που γίνεται η ακολουθία της προσκομιδής προφέρονται άρτοι (πρόσφορα), συνήθως τρία ή πέντε για να εξαχθούν οι μερίδες των εννέα ταγμάτων. Πρώτον, εξάγεται ο αμνός, Δεύτερον, εξάγεται η τριγωνική μερίδα της Θεοτόκου, Τρίτον, εξάγονται οι μερίδες των εννέα ταγμάτων. Πρώτα εξάγεται ο αμνός που συμβολίζει και τύποι το σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, δεύτερον εξάγεται η τριγωνική μερίδα της Θεοτόκου, τρίτον εξάγονται οι μερίδες των εννέα ταγμάτων, δηλαδή πάντων και πασών των αγίων της Εκκλησίας (πρόκειται για εννέα τριγωνικές μερίδες), τέταρτον εξάγεται η μερίδα υπέρ του οικείου επισκόπου (Πατριάρχου, Αρχιεπισκόπου, Μητροπολίτου για τα δεδομένα της Ελλάδας) και πέμπτον εξάγονται οι μερίδες των ζώντων και κεκοιμημένων, της θριαμβεύουσας και της στρατευμένης Εκκλησίας (πρόκειται για μαργαρίτες, μικρά δηλ. ψίχουλα). Τα υπόλοιπα των άρτων (προσφόρων) που προσκομίζονται στην Πρόθεση είναι αυτά που ονομάζουμε Αντίδωρα. Το μέγεθος των Αντιδώρων κατά τη Θεία Λειτουργία δεν μπορεί να είναι ιδιαίτερα μεγάλο, αλλά τέτοιο που να επαρκεί ώστε να διανέμεται σε όσους δεν μετέλαβαν των αχράντων Μυστηρίων, οι οποίοι, σύμφωνα με τον άγιο Συμεών Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, «πάντες εκείνου (ενν. του Σώματος και Αίματος Χριστού, δηλ. του Δώρου) ικανοί μεταχείν τούτο (δηλ. το αντίδωρον) δίδονται αντ’ εκείνου» (Συμεών Θεσ/ νίκης, P.G. 155, 301D), που είναι και το κύριο Δώρον της Εκκλησίας. Η μετοχή στον αγιασμό του Θεού έρχεται σε κάθε πιστό άνθρωπο μέσα από τα αισθητά και ορώμενα πράγματα. Ο άνθρωπος ανάγεται στα Θεϊκά μέσα από τα αισθητά. Για τον λόγο αυτό και το Αντίδωρο που εί-

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Νομαρχία Αρκαδίας: 2710-222243 / 2710-222259 Δημαρχείο Τρίπολης: 2710 222235/234672 Παναρκαδικό Νοσοκομείο «Ευαγγελίστρια»: 2710 233173/371700 ΚΤΕΛ Αρκαδίας: Αθήνα: 210-5132834 Τρίπολη: 2710-222560  ΟΓΑ Τρίπολης : 2713 602705 πρώην Δημαρχείο Λεβιδίου: 27960-22211 / 27960-22363 Αγροτικό Ιατρείο Λεβιδίου: 27960-22274 Αστυνομικό τμήμα Λεβιδίου: 27960-2202 

ΚΕΠ Λεβιδίου: 27960-29022 Υποθηκοφυλακείο Ορχομενού: 27960-22522 Φαρμακεία Λεβιδίου: Γκιντώνης Βασ.: 27960-22240 Πραγκαστής Νικ.: 27960-22370 ΕΛΤΑ Λεβιδίου: 27960-22963 Αγροτική Τράπεζα Λεβιδίου:  27960-22256 Κοινοτικό Γραφείο Λίμνης: 27960-51070  Εκκλησία: 27960-51103 Καφενεία: Βαρδουνιώτης Αλ.: 27960-51076 Τσέρμος Γεώργιος: 27960 51210

ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ : 1. Τον Σύλλογο Αρ Λογαριασμού:126 04 00 3009 81 ΙΒΑΝ λογαριασμού: GR 17 0432 8240 0012 6040 0300 981 BIC: ABGRGRAA στην Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος

2. Την αποπεράτωση του Δημοτικού Σχολείου και την ίδρυση Λαογραφικού Μουσείου  Αριθμός Λογαρισμού:126 04 003011 69 ΙΒΑΝ Λογαρισμού:GR 82 0432 8240 0012 6040 0301 169 BIC: ABGRGRAA στην Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος

Η συντακτική ομάδα της εφημερίδας, επιθυμεί την ενεργή συμμετοχή όλων όσων θέλουν να εκφράσουν τις απόψεις τους και δέχεται κάθε καλοπροαίρετη κριτική. Καλούμε όποιον αναγνώστη κατέχει σχετική γνώση και εμπειρία σε οποιοδήποτε από τα θέματα να αποστείλει τα εποικοδομητικά σχόλιά του για την προώθηση και εξέλιξη της εφημερίδας μας. Ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τις προσωπικές απόψεις των Συντακτών και το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου δεν φέρει καμία ευθύνη.

Η εφημερίδα διανέμεται δωρεάν.

ΑΓΑΛΙ Έκδοση του Συλλόγου ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΙΜΝΗΣ «ΤΟ ΑΓΑΛΙ» Έδρα: Λίμνη Αρκαδίας Υπεύθυνη έκδοσης σύμφωνα με το Νόμο Κατερίνα Δημ. Κουρή, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Τηλέφωνα: 210-2388228 / 6945 145236 Οργάνωση: Σταυρούλα Ηλ. Μερκούρη Συντακτική Επιτροπή: Παναγιώτα Μιχ. Δημητροπούλου, Κατερίνα Δημ. Κουρή Συλλογή υλικού & Επιμέλεια κειμένων: Κατερίνα Δημ. Κουρή

2

ναι μετοχή αγιασμού Θεού γίνεται με τη μετάληψη αυτού του αισθητού άρτου. Σχετικά ο άγιος Συμεών Θεσ/νίκης αναφέρει: «Επεί δε και δι’ αισθητών τινών ως σώμα περικειμένοις τον αγιασμόν έδει λαβείν, δια του αντιδώρου γίνεται» (Συμεών Θεσ/νίκης. P.G. 155, 745D). Η Εκκλησία ορίζει ο πιστός να λαμβάνει κάθε φορά Δώρο, δηλ. το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Η ίδια δεν επιθυμεί όμως και εκείνοι που δεν είναι προετοιμασμένοι για τη μετοχή του Δώρου, να φεύγουν απ’ αυτήν χωρίς να λαμβάνουν κάτι. Είναι το Αντίδωρον μια πράξη αγάπης και φιλανθρωπίας για όλους εκείνους τους αναξίους της μετοχής. Και μπορεί το Αντίδωρο να μην είναι το ίδιο Σώμα του Χριστού, όμως είναι άρτος «ηγιασμένος» γιατί σφραγίστηκε ολόκληρος (ο άρτος) με τη λόγχη και δέχθηκε από τον λειτουργούντα και προσκομίζοντα Ιερέα τα άγια λόγια. Ο άγιος Συμεών Θεσ/νίκης αναφέρει «’Επεί και ηγιασμένος εστί και ούτος άρτος, σφραγιζόμενός τε τη λόγχη, και ιερά δεχόμενος ρήματα» (Συμεών Θεσ/νίκης P.G. 155, 304Α). Πρόκειται περί «δωρεάς θείας πάροχον» (Συμεών Θεσ/νίκης P.G. 155, 304Α). Το Αντίδωρο τρώγεται εκείνη την ώρα που λαμβάνεται, όταν ο χριστιανός που το λαμβάνει είναι από το πρωί νηστικός. Πάντως κανένας πιστός δεν πρέπει να αναχωρεί από το ναό μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, χωρίς να λάβει το Αντίδωρον από το χέρι του λειτουργούντος Ιερέως. Είναι κακή συνήθεια να διανέμεται το Αντίδωρο στο παγκάρι από τους Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους που είναι λαϊκοί, είτε να λαμβάνεται δι’ αυτοεξυπηρετήσεως από τους ίδιους τους πιστούς. Λαμβάνοντας μόνος του κανείς το Αντίδωρο στερείται της ευκαιρίας να λάβει την ευλογία του Λειτουργούντος Ιερέως. Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας σημειώνει χαρακτηριστικά: «Οι δε (πιστοί) συν ευλαβεία πάση δέχονται (το Αντίδωρον) και καταφιλούν την δεξιάν, ως αν προσφάτως αψαμένην του Παναγίου Σώματος του Σωτήρος Χριστού και τον εκείθεν αγιασμόν και δεξαμένην και μεταδούναι τοις ψαύουσι δυναμένην» (Νικολάου Καβάσιλα, Εις ερμηνείαν της Θείας Λειτουργίας, κεφ. μστ΄). Επειδή για το πρόσφορο υπάρχει ο συμβολισμός ότι θεω-

Πρόσωπα με ιστορία

ρείται το σώμα της Παναγίας, γι’ αυτό το σχήμα του πρόσφορου είναι στρογγυλό, ομοιάζοντας με την κοιλιά της Παναγίας απ’ την οποία εξάγεται ο Χριστός, ομοίως και το Αντίδωρο συμβολίζει το σώμα της Αειπαρθένου Παναγίας. Ο ιερέας όταν μοιράζει το Αντίδωρο στους πιστούς λέει την ευχή: «Ευλογία Κυρίου και έλεος έλθοι επί σε», σε κάθε χριστιανό που προσέρχεται. Και με την ευχή αυτή προσφέρει μία ακόμη ευλογία, στις άλλες δύο που είναι αυτό τούτο το Αντίδωρο και ο ασπασμός του χεριού του. Πολλοί πιστοί ζητούν, κατά την στιγμή που λαμβάνουν την προσωπική τους μερίδα Αντιδώρου από τον Ιερέα, να λάβουν και άλλα περισσότερα Αντίδωρα γιατί θέλουν να μεταλαμβάνουν από αυτό όλες τις ημέρες της εβδομάδας που δεν μπορούν να μετέχουν στην Εκκλησία. Καλή και ευλογημένη αυτή η συνήθεια, όμως το Αντίδωρον είναι αντί της μετοχής των αχράντων Μυστηρίων στη συγκεκριμένη μέρα, χρόνο και τόπο τελέσεως της Θείας Ευχαριστίας. Μαζί με τον εκκλησιασμό έρχεται ή το Δώρο, ή το Αντίδωρον. Εκτός του εκκλησιασμού ποια η θέση του; Ακόμη συνηθίζεται από πολλούς Ιερείς, εξαιτίας παλαιοτέρων συνηθειών από προκατόχους Ιερείς, να μοιράζουν μαζί με το Αντίδωρον τα λεγόμενα «Υψώματα». Το «Ύψωμα», κατ’ ακρίβειαν της λέξεως, είναι ότι υψώνεται από τους άρτους στην Αγία Πρόθεση και προσκομίζεται. Η δικαιολογία από μερίδα κληρικών που διανέμουν «Υψώματα» εστιάζεται στο γεγονός ότι αποτελούν «πνευματικά έπαθλα» για όσους εκ των πιστών ενασχολούνται με τα άγια πράγματα της Εκκλησίας. Η διανομή των «Υψωμάτων» διατείνονται μερικοί ότι δημιουργεί άμιλλα πνευματικού χαρακτήρα. Αλλά πάλι εκ των πιστών, σε περιόδους νηστείας βαστούν το λεγόμενο «τριήμερο» και δεν τρώνε για τρεις ημέρες τίποτε άλλο παρεκτός του Αντιδώρου κάθε πρωί ή κατά Θ΄ Ώρα, δηλ. στις 3 μ.μ. Όλες αυτές είναι ευλογημένες συνήθειες που προέρχονται από την εκτίμηση της σημασίας και της αξίας που έχει ο ευλογημένος αυτός άρτος της προσφοράς. Ο Μέγας Αγιασμός των Θεοφανείων πίνεται πριν από την λήψη του Αντιδώρου.

ΓΡΑΦΕΙ: ο Ιερέας κ. Παναγιώτης Τρυφωνόπουλος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

«Ετος Κωνστντίνου Καβάφη το 2013! 150 χρόνια από την γέννηση του!»

Ο

Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια. Το 1870 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και περέμεινε εκεί για έξι χρόνια. Διδάχτηκε Αγγλικά, Γαλλικά, Ελληνικά καθώς συμπλήρωσε την μόρφωσή του για δυο χρόνια περίπου στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας. Το 1882-1884 φιλοξενήθηκε για την ψυχοδιανοητική του διαμόρφωση στην Πόλη. Το 1922 διορίστηκε ως Δημόσιος Υπάλληλος στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Το 1886 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα επιρεασμένος από τους Αθηναίους ρομαντικούς ποιητές. Το 1891 έκδοσε το ποίημα «Κτίσται» και το 1896 εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά της γραφής του και των ώριμων ποιημάτων του από την δημοσίευση του πρώτου του αναγνωρισμένου ποιήματος «Τείχη». Το 1932 ο καρκίνος στο λάρυγγα τον κάνει να μετέβη στην Αθήνα για θεραπείες, αλλά δυστυχώς τον βρίσκει ο θάνατος λίγο καιρό μετά στις 29 Απριλίου 1933, την ημέρα που συμπλήρωνε τα εβδομήντα (70) του χρόνια. Ο Καβάφης έγραψε 154 ποιήματα αναγνωρισμένα, 37 αποκυρηγμένα και 75 ανέκδοτα καθώς και 30 ατελή, χωρίς δηλαδή την τελική τους μορφή. Ποιήματα όπως: «Φωνές», «Επιθυμίες», «Κεριά», «Ένας γέρος», κ.λ.π. εκδόθηκαν το 1904 σε μια μικρή Συλλογή. Η τάση του Καβάφη θεωρείται συμβολιστική και συνδιάζεται με λιτό και διαχρονικά επίκαιρο λόγο. Η «καβαφική ειρωνία» όπως ονομάστηκε χαρακτηρίζει πολλά από τα ποιήματά του όσον’ αφορά την κοινωνική διάθεση καθώς και τους ηδονιστικούς προσανατολισμούς του που αντικρούονταν. Μερικά από τα χαρακτηριστικά της γραφής του θα

μπορούσαν να είναι μεταξύ των άλλων και η ιδιότυπη γλώσσα (μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής), ο λιτός λόγος, η απουσία ομοιοκαταληξίας κ.λ.π. Όσο για την θεματολογία των έργων του μπορούμε να πούμε ότι κατατάσονται σε ιστορικά, φιλοσοφικά, ηδονικά ή αισθησιακά. Παρακάτω παραπέμπεται το ποίημα που ο καθένας από έμας σίγουρα θα έχει ταυτιστεί μαζί του σε κάποια φάση της ζωής του. Όλοι μας είμαστε σε μια διαδρομή (μικρή ή μεγάλη, σημαντική ή μηδαμινή) και αναζητούμε την Ιθάκη μας, τον προορισμό μας. Ψάχνοντας λοιπόν τον στόχο ας εκμετάλευτούμε τη διαδρομή, ας πάρουμε όσα περισσότερα μπορούμε από το ταξίδι μέχρι τον προορισμό. ΙΘΑΚΗ Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη. Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια. Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν. (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) Το Υπουργείο Πολιτισμού ανακυρύσσει το 2013 « Έτος Κ.Π. Καβάφη» με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων από την γέννηση του κορυφαίου ποιητή. Τον ακεντρικό σχεδιασμό του προγράμματος δράσεων για όλη την διάρκεια του έτους θα έχουν η Γεν. Δ/ νση Σύγχρονου Πολιτισμού, η Διεύθυνση Γραμμάτων και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ) και θα συνεργασθούν με το Ίδυμα Ωνάση (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), το οποίο έχει στην δικαιοδοσία του το πλήρες αρχείο του ποιητή, τις ξένες Πρεσβείες των χωρών στην Ελλάδα, τις Έδρες Νεοελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού των Πανεπιστημίων εξωτερικού, στα οποία διδάσκεται ο Καβάφης, την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, το Ελληνικό ίδρυμα Πολιτισμού και το Ελληνικό Ίδρυμα στην Αλεξάνδρεια, το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, λογοτεχνικά Σωματεία και άλλους φορείς.

*

ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ: Μαριλένα Δημ. Αλεξοπούλου

Πηγές: 1. http://www.kavafis.gr/ 2. http://cavafis.compupress.gr/index3.htm . 3. Εφημερίδα «Άποψη του Νότου»


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

ΥΓΕΙΑ

Κολπική μαρμαρυγή Τι είναι η κολπική μαρμαρυγή; Η Κολπική μαρμαρυγή είναι μια από τις συνηθέστερες καρδιακές αρρυθμίες. Απαντάται σε μεγαλύτερο ποσοστό στους ηλικιωμένους καθώς το ποσοστό εμφάνισής της αυξάνει με την πρόοδο της ηλικίας, αλλά εμφανίζεται και σε νεώτερες ηλικίες σχετιζόμενη άμεσα με διάφορους εκλυτικούς παράγοντες όπως η κατάχρηση αλκοόλ και καφεΐνης. Ποια είναι τα αίτια που συνδέονται με την κολπική μαρμαρυγή; 1) Θυρεοειδοπάθεια και συνηθέστερα υπερθυρεοειδισμός για τον οποίο δε λαμβάνουμε θεραπεία. 2) Αρτηριακή υπέρταση 3) Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου 4) Χειρουργηθείσα στεφανιαία νόσος 5) Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια 6) Παθήσεις των βαλβίδων της καρδιάς (κυρίως της μητροειδούς) καθώς και μετά από χειρουργείο για αντικατάσταση αυτών. Τα σημάδια ή αλλιώς η κλινική εικόνα που θα πρέπει να μας κάνει να αναζητήσουμε βοήθεια από τον ιατρό μας είναι το αίσθημα παλμών (ταχυκαρδία), η αδυναμία και η δυσφορία – δύσπνοια. Η βασική επιπλοκή της κολπικής μαρμαρυγής είναι το ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο λόγω των θρόμβων που δημιουργούνται εντός του αριστερού κόλπου της καρδιάς και το οποίο προλαμβάνεται με τη χορήγηση αντιπηκτικής αγωγής. Η διάγνωσή της γίνεται εύκολα με το γνωστό σε όλους μας ηλεκτροκαρδιογράφημα. Κλείνοντας, όσον αφορά την θεραπεία της, πολύ μεγάλη σημασία έχει η έγκαιρη διάγνωσή της. Ο ασθενής θα πρέπει να επισκεφτεί τον ιατρό του το συντομότερο καθώς στις πρώτες 48 ώρες η κολπική μαρμαρυγή ανατάσσεται σε φλεβοκομβικό ρυθμό συνήθως με φαρμακευτική αγωγή. Άλλοι τρόποι αντιμετώπισης αποτελούν η ηλεκτρική ανάταξη και ο καυτηριασμός ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τη σοβαρότητα του περιστατικού.

ΓΡΑΦΕΙ: η Αλεξάνδρα Οικονόμου – Μητσιοπούλου Ιατρός – Ειδικευόμενη Καρδιολογίας

Ο Θεός δημιούργησε φάρμακα που φύονται στη γη, κι όποιος είναι σοφός, δεν θα τα αποφεύγει. Απόκρυφα, Εκκλησιαστής 34: 4

Η ρίγανη Αρωματικό φυτό γνωστό σε όλους, φυτρώνει σχεδόν παντού στη χώρα μας, φτάνει και μέχρι ένα μέτρο ύψος. Ο κορμός της είναι πολύ λεπτός και ξυλώδης με μικρά φύλλα, λεπτά κλαδάκια στα οποία εκεί σχηματίζονται λευκά μικρά άνθη. Μαζεύουμε την ρίγανη εκεί που μόλις πάει ν΄ ανθίσει, από 20 Μαΐου μέχρι 20 Αυγούστου ανάλογα την περιοχή. Η αποξήρανση γίνεται πάντα σε σκιά φροντίζοντας να αερίζεται ο χώρος. Από την αρχαιότητα την χρησιμοποιούσαν για τις θεραπευτικές της ιδιότητες στην αρωματοποιία και στα φαγητά. Θεραπευτικές ιδιότητες: σε αφέψημα ανοίγει την όρεξη, βοηθά στα στηθικά νοσήματα, βήχα, άσμα, καταπολεμά τους κοιλόπονους, μειώνει τους πόνους ρευματισμών, κάνοντας τοπικά επιθέματα ζεστά με φρέσκα κοπανισμένα φύλλα. Έχει τονωτικές, αντισπασμωδικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Στην αρωματοποιία: χρησιμοποιούν το

ριγανέλαιο για αρώματα, σαπούνια, οδοντόκρεμες. Είναι αντισηπτικό επουλωτικό, το χρησιμοποιούμε τοπικά στα τραύματα και τον πονόδοντο. Στα φαγητά: στα ψητά σχάρας, ψητά φούρνου, στους χορτοκεφτέδες, στους ριγανοκεφτέδες, στα μπιφτέκια, στις σαλάτες, στα μανιτάρια κ.λ.π.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Δήμητρα Α. Βαρδουνιώτη

Παραδοσιακές συνταγές του τόπου μας Μπουγιουρντί για 2 πήλινα

Υλικά: 800 γραμ. κολοκυθάκια 100 γραμ. φέτα πικάντικη 300 γραμ. τσοπανοτύρι Τριπόλεως 200 γραμ. κρεμμύδι ξερό 4 κουταλιές άνηθο ψιλοκομμένο 4 αυγά, 4 κουταλιές αλεύρι που φουσκώνει μόνο του 1 πιπεριά Φλωρίνης ψητή ψιλοκομμένη (προαιρετικά) 1 κουταλάκι πιπέρι, όχι αλάτι Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Γλυκό ψυγείου (με ζελέ) από την Αννέτα Κριτσελά-Πλέσσα

Σάλτσα γιαουρτιού από τον Κων/νο Χουντάλα & Έλλη Χουντάλα-Βαρδουνιώτη

Ταβέρνα «ΦΑΝΑΡΙΑ» Ναύπλιο.

Υλικά: 120 γραμ. φέτα πρόβεια και κατσικίσια 120 γραμ. γραβιέρα και κασέρι 10 γραμ. ελαιόλαδο 1 κουταλάκι πράσινη πιπεριά ψιλοκομμένη ½ κουταλάκι κρεμμύδι ψιλοκομμένο ½ κουταλάκι μπούκοβο γλυκό Λίγη ρίγανη για το πασπάλισμα. Πως το φτιάχνω: Τρίβω τα τυριά στο χοντρό τρίφτη και ανακατεύω με όλα τα υπόλοιπα υλικά εκτός τη ρίγανη. Ρίχνω στα πήλινα ή σε δύο σκεύη από πορσελάνη ιδανικά για μπουγιουρντί, ψήνω στους 200 βαθμούς για 5-8΄ ή σε φούρνο μικροκυμάτων. Όταν είναι ακόμη καυτό πασπαλίζω με την ρίγανη και σερβίρω.

Κολοκυθοκεφτέδες από την Δήμητρα Βαρδουνιώτη

Από τον Ηλία Κόκκορη Καθηγητή Lemon Ποπάι Ναύπλιο 400 γραμ. γιαούρτι παραδοσιακό 1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη 15-20 γραμ. ελαιόλαδο, ελάχιστο αλάτι Πως το φτιάχνω: Καθαρίζω τα κρεμμύδια, πλένω τα κολοκύθια, τα τρίβω στο χοντρό τρίφτη μαζί και το τσοπανοτύρι. Θρυμματίζω με τα χέρια μου την φέτα, ανακατεύω όλα τα υλικά μαζί, ζεσταίνω το λάδι σε βαθύ τηγάνι, ρίχνω κουταλιές το μίγμα και τηγανίζω και από τις δύο πλευρές. Τοποθετώ πάνω σε χαρτί κουζίνας για λίγο και στην συνέχεια σε μία πιατέλα. Ανακατεύω τα υλικά για την σάλτσα και περιχύνω τους κεφτέδες. Για την επιτυχία του φαγητού όχι περισσότερο άνηθο, τα τυριά να είναι πικάντικα και όχι αλμυρά. Παραλλαγή: αντί για άνηθο, βάζω μία κουταλιά δυόσμο και 300 γραμ. φέτα πικάντικη με 100 γραμ. τσοπανοτύρι. Αν δεν έχετε τσοπανοτύρι διαλέξτε μια γραβιέρα πικάντικη και όχι αλμυρή. Διατροφικές αξίες κολοκυθιού. Το κολοκύθι έχει αντικαρκινικές, διουρητικές, αποτοξινωτικές ιδιότητες, λίγες θερμίδες, φυτικές ίνες πολλά θρεπτικά συστατικά, Βιταμίνες Α, Κ, C, Β, Καροτένιο, Νιασίνη (Β3). Είναι πηγή Μαγνησίου, Καλίου, Φολικού Οξέος, Φωσφόρου, πλούσιο σε Μαγγάνιο, Χαλκό, Ασβέστιο, Σίδηρο, βοηθά στην καλή λειτουργία του εντέρου, στη μνήμη, μειώνει την Ομοκυστεϊνη και την Χοληστερόλη.

Υλικά: 2 λίτρα γάλα 12 κουταλιές ανθός αραβοσίτου βανίλια 2 καρτέλες σαβουαγιάρ 2 κουτιά κομπόστα ροδάκινο 12 κουταλιές ζάχαρη 1 κουτί μίγμα για ζελέ της αρεσκείας μου. Πως το φτιάχνω: Βουτάω τα σαβουαγιάρ στο σιρόπι της κομπόστας και τα βάζω σε μεγάλη πιατέλα ή σε ένα πυρέξ. Φτιάχνω την ανθός αραβοσίτου σύμφωνα με τις οδηγίες και την ρίχνω πάνω στα σαβουαγιάρ. Αφήνω να κρυώσει και τοποθετώ πάνω με σειρά τα ροδάκινα. Φτιάχνω το ζελέ σύμφωνα με τις οδηγίες καλύπτω την επιφάνεια του γλυκού, αφήνω στο ψυγείο να παγώσει. Παραλλαγή: αντί για ζελέ βάζω σαντιγί και πασπαλίζω με τρούφα.

Επιμέλεια συνταγων:

Δήμητρα Αλέξ. Βαρδουνιώτη

Περιμένουμε όλες τις κυρίες να δώσουν παραδοσιακές συνταγές για δημοσίευση στην κα Δήμητρα Βαρδουνιώτη.

3


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

λαογραφια

Σ

Η αρκαδική φουστανέλα

τον ελληνικό χώρο, ο λαϊκός πολιτισμός κάτω από το καθεστώς της δουλείας, μπόρεσε ν΄ αναπτυχθεί μέσα στην κοινότητα. Η ελληνική φορεσιά, διατηρεί στοιχεία από την αρχαιότητα. Είναι φανερό ότι οι φορεσιές διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Είναι όμως εκπληκτική η ομοιομορφία που παρουσιάζουν όσες προέρχονται από την ίδια περιοχή. Πολλές φορές όμως ενώ έχουν ομοιομορφία, διαφέρουν στην ονομασία. Είναι γνωστό ότι η λαϊκή τέχνη και ειδικά η φορεσιά, έχει σχέση άμεση με το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο μιας κλειστής και απομονωμένης πολλές φορές μικρής κοινωνίας. Η φορεσιά λοιπόν δεν είναι μόνο είδος ανάγκης, αλλά εξυπηρετούσε και την επιθυμία των ανθρώπων για στολισμό. Οι φορεσιές συνδέονται στενά με ποικίλες εκφράσεις του λαϊκού πολιτισμού και αντανακλούν τα βιώματα της λαϊκής ψυχής. Η λαϊκή φορεσιά σχετικά με την κατασκευή των υλικών της, την υφαντή ή κεντητή διακόσμηση με συμπλήρωμα το κόσμημα, διατηρεί με θρησκευτική προσήλωση τα παραδοσιακά στοιχεία. Η φουστανέλα της Αρκαδίας είναι μακριά, σταματά κάτω από το γόνατο και είναι καμωμένη από ύφασμα υφαντό ή λευκό ύφασμα «του εμπορίου». Η αυθεντική φουστανέλα έχει 400 φύλλα, 1.200 πτυχές και όχι πιέτες όπως τις ονομάζουν πολλοί. Τα μανίκια του πουκαμίσου είναι πολύ φαρδιά με 5-6 πιετάκια κατακόρυφα, δεξιά και αριστερά από το κούμπωμα. Το γιλέκο, το μεινταλογίλεκο, η φέρμελη της Αρκαδίας είναι σε χρώμα κυανό με μαύρα κορδόνια, κεντημένο με σιρίτια, κουμπιά μαύρα, πλεγμένα με το βελόνι. Με χρυσογάϊτανα κεντούσαν μόνον τα γαμπριάτικα γιλέκα. Εξάρτημα της φουστανέλας είναι το σελάχι της μέσης, το πλεχτό μαύρο ζωνάρι, μήκους τριών μέτρων, με κρόσσια. Η φορεσιά συμπληρώνονταν από μαύρο μαντήλι στο κεφάλι, oι περικνημίδες μαύρες ή κυανές κεντημένες όπως και το γιλέκο με φούντες και τσαπράζια. Τη φορεσιά αυτή τη φορούσαν τόσο στα προεπαναστατικά χρόνια οι κλέφτες και οι αρματωλοί όσο και κατά την επανάσταση του ’21 οι αγωνιστές. Ως επίσημη εθνική ενδυμασία την καθιέρωσε ο Βασιλιάς Όθωνας. Εκείνη την περίοδο καθιερώθηκε το ριγέ ζωνάρι με μπλε-άσπρες ρίγες και κρόσσια. Το φέσι, ο μαύρος ή κόκκινος σκούφος με τη μεταξωτή φούντα, αποτελεί εξέλιξη του μαντηλιού. Έξω απ’ όλα αυτά φορούσαν τον ντουλαμά, ρούχο εφαρμοστό ως τη μέση και πολύπτυχο κάτω. Ένα είδος σημερινής ρεντικότας. Αυτό βέβαια το φορούσαν οι άντρες εκείνοι που είχαν κοινωνική και οικονομική επιφάνεια, οι υπόλοιποι φορούσαν το ράσο ή την καπότα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Αναστασία Δημ. Φίλη

ΠΗΓΗ: http://conference.arcadians.gr/index.php?itemid=14

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ • ��ΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΧΘΕΣ • ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ

…Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι… Ο Πεταλωτής

Αλμπάνηδες ή καλιγωτές ή πεταλωτές, ονομάζονταν οι τεχνίτες που αναλάμβαναν την τοποθέτηση πετάλων στις οπλές των υποζυγίων (αλόγων, γαϊδουριών, μουλαριών, βοδιών), που χρησιμοποιούνταν σε αγροτικές ή και άλλες εργασίες. Σκοπός του καλιγώματος είναι η προφύλαξη του πέλματος των υποζυγίων και η διατήρηση της ευστάθειάς τους. Η διαδικασία διαρκούσε περίπου 15 - 25 λεπτά και για τα τέσσερα πέταλα και επαναλαμβανόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, ανάλογα με τη συχνότητα και το είδος των υπηρεσιών που πρόσφερε, αλλά και το έδαφος όπου βάδιζε συνήθως κάθε ζώο. Πάντως το φθινόπωρο, λόγω των εποχιακών γεωργικών δραστηριοτήτων υπήρχε αύξηση της ζήτησης για πεταλωτές. Τα είδη των πετάλων που χρησιμοποιούσαν, εξαρτιόταν από το είδος και την ηλικία του ζώου και τη δουλειά για την οποία προοριζόταν. Το υλικό των πετάλων ήταν κυρίως μαλακός σίδηρος. Για την κατασκευή των πετάλων, χρειαζόταν καμίνι για τη θέρμανση του σιδήρου, ψαλίδι για

Γνωμικό

μέταλλα ή καλούπι πετάλου, βαριά ή σφυρί για την επεξεργασία του πυρακτωμένου σιδήρου, καλούπι ή καλέμι για τις οπές των καρφιών και νερό που το χρησιμοποιούσαν όταν ήθελαν να «στομώσουν» το σίδερο για να σκληρύνει. Τα καρφιά («πεταλόκαρφα») με τα οποία στηριζόταν το πέταλο στη θέση του πάνω στην οπλή (νύχι) του ζώου, ήταν

Αν δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάνει καλό στη ζωή του…. «τουλάχιστον ας μην κάνει κακό». 4

από σίδηρο και είχαν μήκος από 5 έως 8 εκατοστά περίπου, ανάλογα με το είδος του ζώου. Η διαδικασία του καλιγώματος περνούσε από τρεις φάσεις. Κατά την πρώτη φάση ακινητοποιούσαν το ζώο. Τα βόδια τα ξάπλωναν και τους έδεναν τα πόδια, ενώ τα άλογα, τα γαϊδούρια και τα μουλάρια τα πετάλωνε μόνος του ο τεχνίτης, ή χρησιμοποιούσε τη βοήθεια και ενός δεύτερου ατόμου (συνήθως του ιδιοκτήτη του ζώου), το οποίο κρατούσε λυγισμένο το πόδι στο οποίο δούλευε ο πεταλωτής. Πολλές φορές για να πετύχουν μεγαλύτερη σταθερότητα, τοποθετούσαν το πόδι του ζώου σε ένα διχαλωτό ξύλο σχήματος ύψιλον - «Υ». Κατά τη δεύτερη φάση, αφαιρούταν το παλιό πέταλο (εφόσον υπήρχε) και έκοβαν ή έξυναν την οπλή του ζώου όσο χρειαζόταν για να μπορέσει να προσαρμοστεί το νέο πέταλο. Στην τρίτη φάση, τοποθετούσαν το πέταλο στην κάτω επιφάνεια της οπλής και το κάρφωναν με καρφιά, των οποίων το τμήμα που προεξείχε, το γύριζαν προς τα πάνω, ώστε να μην πληγώσουν το δέρμα του ζώου. Σε σπάνιες περιπτώσεις τοποθετούσαν το πέταλο ζεστό στο πέλμα του ζώου

και στη συνέχεια το βύθιζαν σε κρύο νερό πριν το στερεώσουν στην οπλή. Το επάγγελμα του πεταλωτή έσβησε σταδιακά μετά την ευρεία κυκλοφορία αυτοκινήτων και γεωργικών μηχανημάτων. Σήμερα, υπάρχουν ακόμα μερικοί «μερακλήδες», που ασκούν αυτή τη δραστηριότητα ως «χόμπι», και περιορίζονται κυρίως στο πετάλωμα των αλόγων, αφού ελάχιστα ζώα χρησιμοποιούνται ακόμη σε γεωργικές εργασίες.

ΓΡΑΦΕΙ: η Αλεξάνδρα Χ. Παπαβασιλείου ΠΗΓΗ: 1. http://www.newsbomb.gr , 2. http://blogs.sch.gr , 3. http://agonigrammi.wordpress.com 

Τι σημαίνουν οι λέξεις Λιοπύρι=υπερβολικά πολύ ζέστη

Θαμπίζω=διακρίνω αμυδρά

Θρακοβολιά=στάχτη μαζί με κάρβουνα

Τρόχαλος=σωρός από πέτρες

Μπελερίνα=εσάρπα πλεχτή από μαλλί ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Βούλα Δ. Τρυφωνοπούλου


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Μπαίνοντας κανείς στο χωριό και αφού περάσει τον Άγιο Παντελεήμονα και τα πρώτα σπίτια αναγκαστικά στρίβει αριστερά. Στο σημείο αυτό είναι αδύνατο να μην πέσει το βλέμμα του στο βουνό που ρίχνει επιβλητικά τη σκιά του και βεβαίως να μην παρατηρήσει στο ψηλότερο σημείο αυτού ανάμεσα σε διάφορα φυτά έναν τεράστιο βράχο σε πορτοκαλοκόκκινες αποχρώσεις. Πρόσφατα έμαθα πως οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού και κυρίως οι παλαιοί τον ονομάζουν ψηλό βράχο ή εν συντομία ψηλόβραχο και θεωρούν πως είναι το ψηλότερο σημείο του χωριού. Για μένα, την αδελφή μου και τα ξαδέλφια μου ήταν πιο απλά «η σπηλιά». Ο λόγος; Μα βεβαίως η φυσική κοιλότητα που εμφανίζει. Για να είμαι πιο ακριβής οι σπηλιές. Η μικρή σπηλιά και η μεγάλη σπηλιά εξαιτίας φυσικά των δύο κοιλοτήτων που υπάρχουν στον ίδιο βράχο. Βεβαίως στα μάτια μικρών παιδιών που χάζευαν τον βράχο από την ταράτσα στο σπίτι του παππούλη τους του Σέμη οι «σπηλιές» αυτές αποτελούσαν σημείο που προκαλούσε φόβο και δέος αλλά και πρόκληση ταυτόχρονα για το αν θα μπο-

Τοπωνύμια ρούσαμε ποτέ να ανέβουμε εκεί. Συχνά μάλιστα ήταν και τα πειράγματα από τους θείους μου αλλά και από παιδιά που ζούσαν στο χωριό περί καλομαθημένων παιδιών της πόλης, που δεν είχαν καμιά επαφή με τη φύση και που φοβόντουσαν να ανέβουν ως εκεί. Και βεβαίως πόσο μάγκες ήταν εκείνοι (οι θείοι και γενικά οι παλαιότεροι) όταν ήσαν παιδιά και ανέβαιναν στο βράχο άλλοτε μόνοι τους, άλλοτε με τους φίλους τους, με τα γίδια κ.λ.π. Από την άλλη, φυσικά μας απέτρεπαν με τον τρόπο τους από φόβο μην πέσουμε και χτυπήσουμε. Για την ιστορία λοιπόν και μόνο, κάποια στιγμή σε ηλικία γύρω στα δεκατρία έφτασε η χάρη μας ως εκεί. Μέχρι την πρώτη σπηλιά εννοείται και φυσικά δεν το είπαμε ποτέ για να αποφύγουμε την κατσάδα των

Οι 12 μήνες του χρόνου

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Aperio στα λατινικά θα πει ανοίγω, άρα ο Απρίλιος είναι αφιερωμένος στην άνοιξη και τη χαρά. Αν και οι παροιμίες λένε: α) Και τ’ Απριλιού τις 18, πέρδικα ψόφησε στ’ αυγό. β) Ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη. Ο λαός μας τον λέει και Ανοιξιάτη, Λαμπριάτη, Αιγιωργίτη. Οι γεωργοί σπέρνουν καλαμπόκι, βαμβάκι, καρπούζια, πεπόνια. Προσέχουν πολύ πιθανή χαλαζόπτωση. Τον Απρίλιο συνήθως πέφτει το Πάσχα, μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης.

ΜΑΙΟΣ

Οι Έλληνες τον λέμε Λούλουδο, Φουσκοδέντρη, Κερασάρη. Το όνομά του όμως, προέρχεται από το majores = πρόγονοι. Οι αγρότες φοβούνται αυτήν την εποχή το χαλάζι, τη βροχή, τα ζωύφια που μπορεί να καταστρέψουν την παραγωγή τους. Η Πρωτομαγιά και η γιορτή των ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης είναι οι σημαντικότερες αυτού του μήνα. Παροιμίες: α) Τώρα μάγια, τώρα δροσιά, τώρα το καλοκαίρι. β) Μάης άβρεχτος, χρόνια ευτυχισμένα.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Ο μήνας αυτός ήταν από τους Ρωμαίους αφιερωμένος στη θεά Juno = Ήρα. Εδώ τον λέμε και Θεριστή, Ορνιαστή, Ερηνιαστή. Τον Ιούνιο ξεκινούν οι μεγάλες δουλειές των γεωργών, θέρος, τρύγος, πόλεμος! Η γιορτή του Αι-Γιάννη τού Φανιστή, του Απορνιαστή, του Ριγανά και του Κλήδονα είναι η πιο σπουδαία κατά τον Ιούνιο. Παροιμίες: α) Μη σε γελάσει ο βάτραχος και το χελιδονάκι, αν δε λαλήσει ο τζίτζικας, δεν είν’ καλοκαιράκι. Συνεχίζεται….

ΓΡΑΦΕΙ: η Όλγα Ν. Αναγνωστόπουλου ΠΗΓΗ: http://www.dwdekamhnes.gr

γονιών μας και ιδίως των μανάδων μας. Ένα άλλο θέμα που μου έκανε πάντα εντύπωση ήταν τα χρώματα και κυρίως κάποιοι τόνοι σκούρου μέσα στο πορτοκαλοκόκκινο. Αυτό απ’ ότι κατάλαβα οφείλεται στο νερό που κατεβαίνει όταν πέφτει πολύ βροχή και στο ότι απ΄ ότι μου έλεγαν πάντα σχηματίζεται ένας φυσικός καταρράκτης. Ακόμα και τώρα θυμάμαι τα λόγια και τις ιστορίες του παππού και της γιαγιάς για το νερό που κατεβαίνει και φυσικά πάντα τους κοίταγα με απορία και δυσπιστία μαζί. Στην ερώτηση γιατί δεν είχα δει ποτέ εγώ αυτόν τον φυσικό «καταρράκτη» η απάντηση ήταν πάντα πως πρέπει να ρίξει νερό και συνήθως αυτό γίνεται τον χειμώνα που εγώ ήμουν στην Αθήνα. Αυτό το θέαμα λοιπόν είχα

την τύχη να το δω πριν μερικά χρόνια αν και φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από εσάς θα το έχετε παρατηρήσει. Όντως, ήταν ακριβώς όπως μου τα έλεγαν. Προφανώς χάρη στην ύπαρξη κάποιας φυσικής λεκάνης συγκέντρωσης βρόχινου νερού πάνω από το βράχο, σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης έχουμε υπερχείλιση με αποτέλεσμα να ξεπροβάλλει ένας πίδακας νερού ο οποίος κυριολεκτικά σκάει στη μεγάλη σπηλιά του βράχου. Το θέαμα θυμίζει όντως μικρό καταρράκτη. Τελειώνοντας, πρέπει να πω πως πέρα από τα ωραία του ψηλόβραχου υπήρχαν και αυτά που σου χαλούσαν τη διάθεση και σου έσπαγαν τα νεύρα. Τι ήταν αυτά; Μα βεβαίως το πρόβλημα με την τηλεόραση και τις τηλεπικοινωνίες! Είναι γνωστό πως σε αυτή την πλευρά του χωριού δεν εκπέμπουν όλα τα κανάλια και δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου σήμα στα κινητά. Σαν παιδιά είχαμε βαρεθεί να βλέπουμε ΕΡΤ 2 και σαν μεγάλοι να πρέπει να πάμε μέχρι το προαύλιο της εκκλησίας για να μιλήσουμε στο κινητό μας τηλέφωνο. ΓΡΑΦΕΙ: ο Ανδρέας Π. Μητσιόπουλος

Παροιμιώδεις φράσεις Παρουσιάζοντας για ακόμη μία φορά, με σθένος και υπερηφάνεια, την ανεκτίμητη σημασία αλλά και την ιστορική συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, ερμηνεύουμε μία παροιμιώδη φράση που έρχεται από το παρελθόν με πλούσιο κωμικό και συνάμα διδακτικό περιεχόμενο: «Αυγά σου καθαρίζουν και γελάς;».

Ερμηνεία

Οι Ρωμαίοι έκαναν μια φορά το χρόνο ποικίλες εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμή της Αφροδίτης και του Διονύσου, αποζητώντας φυσικά την εύνοιά τους. Γιόρταζαν δε μ’ ένα ιδιαιτέρως παράξενο και ταυτόχρονα κωμικό τρόπο. Κάθε 15 Μαΐου ξεχύνονταν στους δρόμους και επιδίδονταν σε εκτεταμένο « αυγοπόλεμο » με αυγά μελάτα. Χιλιάδες ήταν τα αυγά που στροβιλίζονταν στον αέρα. Ο ένας χτυπούσε τον άλλο για να διασκεδάσει κι όλοι γελούσαν με την ψυχή τους. Αυτό το ξέφρενο, τρελό πανηγύρι κρατούσε για εβδομάδες ολόκληρες. Το περίεργο της εκδήλωσης αυτής ήταν ότι δεν έπαιρναν μέρος μόνο οι πολίτες που ανήκαν σε κατώτερη κοινωνική τάξη αλλά και επώνυμοι Ρωμαίοι του στρατιωτικού και του πολιτικού τόξου της Ρώμης. Η ��πουδαιότητα των εκδηλώσεων ήταν τέτοια που πολλές φορές στις εκδηλώσεις συμμετείχαν και αυτοκράτορες. Ο αυγοπόλεμος ήταν μια πολύ μεγάλη διασκέδαση για τον αυτοκράτορα Νέρωνα και πολλές φορές πετούσε αυγά στους αξιωματικούς του και υποτακτικούς, χωρίς να είναι η μέρα της πρωτότυπης αυτής γιορτής. Ωστόσο, για λίγο χρονικό διάστημα και το Βυζάντιο οργάνωνε την γιορτή των αυγών με μεγάλη επιτυχία. Αξιοσημείωτο αποτελεί το γεγονός πως από πληθώρα Βυζαντινών κειμένων αντλούμε πληροφορίες για τη δομή και τη λειτουργία της εκδήλωσης αυτής. Από την παράξενη λοιπόν αυτή συνήθεια, έμεινε η φράση « αυγά σου καθαρίζουν και γελάς; ». Στις μέρες μας συνηθίζουμε να τη λέμε, όταν κάποιος γελάει χωρίς αιτία και αφορμή. Χρησιμοποιείται τέλος τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά μας. Επιμέλεια: Γιώργος Γ. Κανάκης

Παιχνίδια του χθες! Γιατί όχι και του σήμερα

Π

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

ολλά και ποικίλα ήταν τα παιχνίδια που έπαιζαν τα μικρά παιδιά στα παλιότερα χρόνια. Παιχνίδια βέβαια όπως αυτά, που σε τόση μεγάλη ποικιλία κυκλοφορούν σήμερα στο εμπόριο, δεν υπήρχαν. Κούκλες και μπάλες έφτιαχναν μόνα τους τα παιδιά, με τη βοήθεια των μανάδων τους, κυρίως από παλιά ρούχα.… Παρακάτω θα περιγράψουμε μερικά από τα παιχνίδια που γέμιζαν με τόση χαρά τις παιδικές ψυχές μας.

Το κουτσό:

Παίζεται από 2 ή περισσότερα παιδιά ή από 2 ομάδες παιδιών, όταν τα παιδιά είναι από 4 και πάνω. Κάθε παιδί διαλέγει την πέτρα του, που πρέπει να είναι πλακέ και ελαφριά. Χαράζουν στο χώμα ή ζωγραφίζουν στο πεζοδρόμιο ή στην αυλή με κιμωλία το σχήμα του κουτσού και αριθμούν τα τετράγωνα. Η επάνω διάμετρος πρέπει να έχει τόσο πλάτος, ώστε να μπορεί να σταθεί ένα παιδί με τεντωμένα τα δυο του πόδια, δηλ. περίπου 80 πόντους. Ανάλογα πρέπει να είναι τα υπόλοιπα τετράγωνα. Ορίζουν ένα σημάδι και κάθε παιδί ρίχνει την πέτρα του στο σημάδι. Όποιου η πέτρα πάει μακρύτερα, εκείνο θα παίξει πρώτο. Ύστερα αρχίζει το παιχνίδι κι όποιο παιδί παίξει πρώτο, πετάει την πέτρα του στο πρώτο τετράγωνο, από μια απόσταση ως 3 βήματα περίπου. Αν τυχόν η πέτρα πέσει είτε έξω από το τετράγωνο είτε πάνω στη γραμμή, τότε το παιδί χάνει τη σειρά του και πρέπει να περιμένει να παίξουν όλοι οι άλλοι για να ξαναρίξει. Αν πέσει μέσα στο τετράγωνο, τότε πηδάει κι αυτό μέσα, πατώντας μόνο στο δεξί πόδι και μ’ αυτό σπρώχνει την πέτρα στο επόμενο τετράγωνο. Όταν φτάσει στο τρίτο, τότε κάνει το λεγόμενο γεφυράκι, δηλ. σπρώχνει την πέτρα πάνω στη γραμμή, που είναι ανάμεσα στα 2 τετράγωνα του (4) και πατάει με τα 2 πόδια. Κατόπιν στηρίζεται πάλι στο δεξί πόδι και σπρώχνει την πέτρα στο πέμπτο τετράγωνο κι από κει στο κεντρικό τετράγωνο του (6), οπότε κάνει πάλι το γεφυράκι, έχοντας την πέτρα στο μεσιανό τετράγωνο και πατώντας με τα 2 πόδια του στα δυο ακριανά. Αμέσως μετά κάνει μεταβολή πηδώντας και τότε έχει το δικαίωμα είτε να κάνει πάλι το γεφυράκι και να σπρώξει την πέτρα με το κουτσό στο πέμπτο τετράγωνο είτε να σκύψει και να την πιάσει με το χέρι και να την πετάξει στο πέμπτο τετράγωνο. Συνεχίζει ύστερα το κουτσό και γυρίζει πίσω βγάζοντας την πέτρα έξω. Έρχεται κατόπιν η σειρά από τα

άλλα παιδιά να κάνουν τον πρώτο γύρο. Ο δεύτερος γύρος λέγεται Τουβλάκι, γιατί όλη η διαδρομή γίνεται τοποθετώντας ένα σπασμένο τουβλάκι στη ράχη του ποδιού και πηδώντας ελαφρά από ένα τετράγωνο στο άλλο, έτσι ώστε να μην πέσει το τουβλάκι κάτω. Ο τρίτος γύρος λέγεται Πλάτη. Σ’ αυτόν ο παίκτης τοποθετεί την πέτρα του επάνω στην πλάτη του και πηδάει από το ένα τετράγωνο στο άλλο κουτσός πάντα και σκύβοντας για να μην πέσει η πέτρα του χάμω. Ο τέταρτος γύρος είναι το Χεράκι. Σ’ αυτόν η πέτρα τοποθετείται πάνω στη ράχη του αριστερού χεριού και ο παίκτης πρέπει να κάνει όλη τη διαδρομή πηδηχτά, προσέχοντας να μην του πέσει η πέτρα. Στην επιστροφή, καθώς θα κάνει τη μεταβολή πηδηχτά στο έκτο τετράγωνο, πετάει και την πέτρα ψηλά, γυρίζοντας το χέρι του και κατά την επιστροφή την κρατάει πια στην τεντωμένη παλάμη του. Ο πέμπτος και τελευταίος γύρος είναι το Τυφλό. Ο παίκτης τοποθετεί την πέτρα πάνω στο κούτελό του και γέρνει το κεφάλι του κατά πίσω, προσέχοντας να μην πέσει η πέτρα. Έτσι κάνει όλη τη διαδρομή, χωρίς να βλέπει που πατάει και προσέχοντας να μην πατήσει στη γραμμή ή να μη βγει έξω από τα τετράγωνα, αλλιώς καίγεται και ξαναρχίζει. Όταν τα παιδιά παίζουν ομαδικά, νικάει εκείνη η ομάδα που οι παίκτες της έχουν καεί τις λιγότερες φορές.

Αμπάριζα:

Παραδοσιακά είναι ένα παιχνίδι, κυρίως γι’ αγόρια 12-15 ετών, αλλά μπορούν να το παίξουν και κορίτσια. Έχει πολύ αυστηρούς κανόνες, που οι παίκτες πρέπει να τους κρατούν με κάθε τρόπο. Τα παιδιά, 8 ως 14 τον αριθμό, χωρίζονται σε 2 ομάδες και κάθε ομάδα έχει τη μάνα της. Κάθε ομάδα διαλέγει την περιοχή της, σε 100 με 150 βήματα απόσταση από την άλλη και στο κέντρο είναι η αμπάριζα ή η Μανή, κατά την ποντιακή παραλλαγή, που αποτελείται από ένα σωρό, καμωμένο με τα πανωφόρια των παιδιών ή τα σακάκια τους ή ένα δέντρο, αν υπάρχει σ’ αυτόν το χώρο. Γύρω απ’ την αμπάριζα, κάθε ομάδα χαράζει έναν κύκλο, με περιφέρεια 3 ως 4 μέτρων και εκεί θα φυλάγονται τα σκλαβάκια. Εμπρός από τον κύκλο αυτό, σε μια απόσταση 5 βημάτων, κάθε ομάδα χαράζει μια ίσια γραμμή, που δείχνει τα σύνορα της περιοχής της. Την αρχή του παιχνιδιού την κάνει ένας, ο πιο σερπετός από τους παίκτες της ομάδας Α, που προ-

χωρεί προς τη γραμμή κι αρχίζει να κοροϊδεύει και να ειρωνεύεται τους αντιπάλους του. Τότε ο αρχηγός, η μάνα της αντίθετης ομάδας δίνει την εντολή σ’ έναν απ’ τους δικούς της, να τον κυνηγήσει και να πιάσει τον αιχμάλωτο. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κυνηγήσει και να πιάσει τον αντίπαλο του, παρά μονάχα έξω από την περιοχή του και μονάχα αν έχει βγει ύστερα απ’ αυτόν. Αν ο αντίπαλος της ομάδας Α γυρίσει πίσω στην περιοχή του χωρίς να πιαστεί, τότε αυτός που τον κυνηγάει, δεν έχει δικαίωμα να μείνει στην ελεύθερη περιοχή, αλλά πρέπει να γυρίσει ξανά στο στρατόπεδό του και να πάρει «φωτιά» ή να πιάσει «αμπάριζα». Φωνάζει τότε: «Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω» και τότε χτυπάει την αμπάριζα και βγαίνει πάλι έξω. Εντωμεταξύ κι άλλοι παίκτες της ομάδας Α και της Β έχουν βγει και κυνηγιούνται. Αν κανείς φτάσει τον αντίπαλό του και τον αγγίξει, έστω και με τα δάχτυλα, και φωνάξει: «Σ’ έπιασα», τότε αυτός θεωρείται αιχμάλωτος και οδηγείται με θριαμβευτικές κραυγές στο στρατόπεδο των αιχμαλώτων του αντιπάλου, δηλ. στον κύκλο που είναι χαραγμένος γύρω από την αμπάριζα, και δεν επιτρέπεται να φύγει μόνος του. Ωστόσο αν κάποιος από τη δική του ομάδα καταφέρει να χωθεί μέσα στο εχθρικό στρατόπεδο και χτυπήσει έναν από τους αιχμαλώτους, τον ελευθερώνει. Δε μπορεί όμως να ελευθερώσει παρά μονάχα ένα σε κάθε έξοδό του. Αν κανείς από τους παίκτες είτε κατά λάθος είτε για να γλιτώσει έναν από τους δικούς του, βγει από την περιοχή του παιχνιδιού, που σχηματίζει γύρω γύρω ένα τετράγωνο, τότε θεωρείται λιποτάκτης και οδηγείται στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του αντιπάλου. Οι αρχηγοί των ομάδων δεν παίρνουν μέρος στο παιχνίδι, γιατί αν τυχόν συλληφθεί ένας αρχηγός, τότε χάνει ολόκληρη η ομάδα του το παιχνίδι. Αντίθετα, αν ο αρχηγός της αντίπαλης ομάδας καταφέρει να εισχωρήσει στην περιοχή του εχθρού και χτυπήσει την αμπάριζα, τότε κερδίζει ολόκληρη η ομάδα. Φωνάζει, τότε, «Έπιασα την αμπάριζα» και το παιχνίδι θεωρείται τελειωμένο. Κανονικά το παιχνίδι συνεχίζεται έως ότου η μια ομάδα χάσει τόσους παίκτες, ώστε να μη μπορεί πια να συνεχίσει. Οι νικητές, τότε, κάθονται καβαλικευτά στη ράχη των νικημένων και κάνουν έτσι τη βόλτα όλης της περιοχής, περιγελώντας τους αντιπάλους. Συνεχίζεται…..

ΓΡΑΦΕΙ: η Παναγιώτα Μιχ. Δημητροπούλου ΠΗΓΕΣ: http://www.pentapostagma.gr, Κορινθιακοί Ορίζοντες.

5


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

Θυμάμαι -εύθυμες ιστορίεςεπιστροφή στο χθες

«Τα γαϊδούρια» και το γαϊδούρι Επιστρέφοντας λοιπόν ο πατέρας Σέμης από το Πανάγαλι και ενώ η Σέμενα προσπαθεί με μισόλογα να του πει τι έχει συμβεί με τα παιδιά, αρχίζει να ανεβοκατεβάζει τα άγια των αγίων, (σύνηθες φαινόμενο της εποχής εκείνης από σχεδόν το σύνολον των ανδρών και μάλιστα για ασήμαντους λόγους) και συνεχίζει με αστραπές και απειλές. Επιστρατεύθηκαν Νταλαπόρτας- Εισαγγελέας – Μπούκης- Τάκης Αλεξόπουλος και δυο τρεις ακόμα που δεν μπορώ να θυμηθώ και φύγαμε όλοι για τον κάμπο μ΄ εμένα μπροστά με τα πόδια για τιμωρία. Ξεκινάει η πρώτη φάση της επιχείρησης και στέφεται με επιτυχία, από όλους τους άνδρες που μεταφέρουν το γάιδαρο στα χέρια και τον εναποθέτουν δίπλα στη στέρνα. Φοβούμενοι μήπως το εξαντλημένο ζώο προσπαθήσει τη νύχτα να μετακινηθεί και πέσει στη στέρνα το τράβηξαν σε απόσταση ασφαλείας. Και τώρα τι κάνουμε; O γάιδαρος πρέπει να μεταφερθεί στο χωριό στη ζεστασιά του κατωγιού, αλλά αρχίζει να νυχτώνει και μέσα στη νύχτα αυτό είναι αδύνατο. Και ενώ οι σκέψεις και απόψεις εναλλάσσονται για το τι θα γίνει, ο Σέμης που είναι εκτός εαυτού, φοβούμενος ότι μπορεί να στερηθεί το «βασταγούρι» του, απειλεί, ρίχνει σφαλιάρες, περισσότερες στον αδελφό μου σαν μεγαλύτερος. Κανείς μας δεν αντιδρά, δεν βγάζει άχνα, εκτός από εμένα, που μετά από μια δυνατή μπάτσα που άστραψαν όλα, του είπα ότι αν με ξαναχτυπήσεις θα πέσω στη στέρνα. «Φύγε διάβολε μακριά μη με βάλεις φυλακή», ήταν η αντίδραση του, (τη φυλακή φοβόταν, όχι αν χάσει το παιδί του). Η προσχηματική μου αυτή απειλή ανέστειλε το ξύλο, αλλά όχι και τις απειλές σε περίπτωση που ο γάιδαρος δεν επιζούσε. Η απόφαση για τις επόμενες ενέργειες πάρθηκε και ακολουθεί διαταγή πεδίου μάχης (κατά την στρατιωτική ορολογία): «Εγώ μένω εδώ με τον Αλέκο και εσείς (μάνα και Ευρυβιάδης) πηγαίνετε στο χωριό να φέρετε τέσσερα σακιά άχυρο, ένα δεμάτι σανό, έναν τορβά κριθάρι, ένα μεγάλο παγούρι με νερό, τον κουβά, παλιά κλινοσκεπάσματα (σαϊσματα - ματαράτσια, γιάμπολες) που είναι πάνω στο κασόνι, τους δύο φακούς και το κομμάτι νάιλον που είναι στην αστράχα στο καλύβι». Καβάλησαν τα μουλάρια κι έφυγαν με την προσταγή να μην αργήσουν. Εμείς αναλάβαμε το έργο του καθαρισμού από τις λάσπες και τις περιποιήσεις του γαιδάρου προσφέροντάς του έτσι τις πρώτες βοήθειες και κυρίως τροφή για να καρδαμώσει. Με την επιστροφή τους από το χωριό ήταν ήδη νύχτα και όλα γίνονταν πια μέσα στο σκοτάδι. Εγώ κρατώντας τους φακούς φώτιζα το πεδίο επιχειρήσεων. Ο Λάης πρέπει σε πρώτη φάση να ξημερώσει ζωντανός γι΄ αυτό πρέπει να προστατευθεί από το νυχτερινό ψύχος, αφού πρώτα φάει το βραδινό του. Τον μετακινήσαμε σιγά σιγά και τον βάλαμε μπρούμυτα πάνω στο παχύ στρώμα με το νάιλον και τα άχυρα, τον σκεπάσαμε με τα παλιά σκεπάσματα που τα δέσαμε με τριχιά για να μην ξεσκεπαστεί και το πρωί τον βρούμε «χαμογελαστό». Βάζοντας το δεμάτι με το σανό μπροστά του για κολατσιό τον καληνυχτίσαμε κάνοντας την ευχή και το σταυρό μας το πρωί να τον βρούμε ζωντανό. Η επιστροφή στο χωριό ήταν βουβή και ατελείωτη. Κανείς δεν μιλούσε, μόνο ο πατέρας με σύμμαχο το δίκιο που είχε με το μέρος του, κατά διαστήματα εβρυχάτο από οργή και θυμό, ενώ εμείς τα ταλαίπωρα βαδίζαμε αδιαμαρτύρητα ακολουθώντας το ρυθμό των μουλαριών. Φθάνοντας στο χωριό όπου με αγωνία και κλαμμένα μάτια, μας περίμεναν στην πόρτα του σπιτιού οι νεαρές αδελφές, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Κανείς δεν μιλάει για κούραση, για φαγητό, για

ύπνο. Η χειμωνιάτικη νύχτα είναι μεγάλη και έτσι υπάρχει χρόνος να γίνει και όλη η προετοιμασία για την επομένη. Το ερώτημα και η σκέψη είναι πως θα μεταφερθεί ο γάιδαρος στη φωλιά του στο κατώγι, εφόσον καταφέρει να αντέξει μέχρι το πρωί. Για να περπατήσει μόνος του ούτε σκέψη. Η μεταφορά του θα γίνει με το μουλάρι και έτσι καλείται η Κοκκίνα να διαδραματίσει το ρόλο του ασθενοφόρου. Χρειάζεται όμως να κατασκευαστεί το φορείο του γαιδάρου (κοινώς τζουβέρα) που θα τοποθετηθεί πάνω στο σαμάρι του μουλαριού και θα στηρίζεται στις τέσσερες άκρες από άντρες. Ψάχνουμε μέσα στη νύχτα για τις σανίδες, τα καδρόνια, τις πρόκες και αρχίζει η κατασκευή του φορείου. Όλα γίνονταν υπό το φως του λυχναριού και το φορτισμένο κλίμα της στενοχώριας και ταλαιπωρίας, γι΄ αυτό όταν κάποια πρόκα στραβώνει την ακολουθεί η επίκληση κάποιου θείου. Αφού τελείωσε η συναρμολόγηση της τζουβέρας και κρίθηκε κατάλληλη ότι θα αντέξει το βάρος του γαιδάρου, αν και έπρεπε να δοκιμαστεί από «τα γαϊδούρια» αλλά δεν το σκέφτηκε ο Σέμης (ευτυχώς), απήλθαμε για ύπνο, γιατί ήταν πλέον βαθειά μεσάνυχτα και το εγερτήριο θα ήταν πολύ πρωί. Η νύχτα ήταν όντως εφιαλτική και πως να μην ήταν, όταν δεν ξέραμε τι μας επιφυλάσσει η ημέρα που θα ξημερώσει. Σε όλους μας κυριαρχεί η αγωνία εάν ο γάιδαρος θα επιζήσει και το πρωί θα τον βρούμε ζωντανό, γιατί διαφορετικά φίδι που μας έφαγε από το αφεντικό του. Αργότερα όταν πια είχαν περάσει κάποιες μέρες και η κατάσταση είχε ομαλοποιηθεί, καθήμενοι δίπλα στο τζάκι ο καθένας εξιστορούσε το δικό του όνειρο που έζησε εκείνη τη νύχτα. Ας αφήσουμε όμως τα όνειρα, αν και αυτά έχουν την δική τους σημασία και ας έλθουμε σ΄ εκείνο το ξημέρωμα σ΄ εκείνο το πρωινό που δεν είχε καμία σχέση με τα καθημερινά. Όλα και από όλους γίνονται γρήγορα προκειμένου ν΄ αναχωρήσουμε το γρηγορότερο για τον κάμπο. Το φορείο τοποθετείται στο σαμάρι του μουλαριού, δένεται με την τριχιά και ξεκινάμε με τον πατέρα καβάλα στο άλλο μουλάρι, ενώ τα γαϊδούρια κρατούσαν ο ένας από τη μια μεριά και άλλος από την άλλη για να μην πέσει. Η Σέμενα παίρνει εντολή και τρέχει να υπενθυμίσει στους τραυματιοφορείς Αγαλαίους που την προηγούμενη είχαν ξελασπώσει τον γάιδαρο, ότι πρέπει να ακολουθήσουν και τους παρότρυνε να μην καθυστερούν. Καθ΄ οδόν προς τον κάμπο όλοι εντός και εκτός του χωριού, μας κοιτούν περίεργα και απορούν τι είναι αυτό που μεταφέρουμε πάνω στο μουλάρι; Που το πάμε και γιατί; Η ερώτηση είναι μία και η ίδια από όσους δεν έχουν μάθει από την προηγούμενη για όσα έχουν συμβεί. Τι είναι αυτό ρε Σέμη; Και η απάντηση που πρέπει να περιέχει και λίγο χιούμορ για να σπάει το στρεσάρισμα ήταν «τέτοια μηχανήματα τα έχουν λίγοι». Λόγο της αργής πορείας για να μη διαλυθεί το φορείο, μας πλησίασαν και οι τραυματιοφορείς που εντάχθηκαν στην παρέα και βέβαια με πρώτο τον μακαρίτη το Νταλαπόρτα ο οποίος με τα αστεία πειράγματα και καλαμπούρια άλλαζε το κλίμα. Όσο πλησιάζαμε στον τόπο προορισμού η αγωνία της οικογένειας, για το εάν ο γάιδαρος ζει ή ψόφησε, είχε φθάσει στο αποκορύφωμα. Οι προσευχές από μέσα μας, διαδέχονται η μία την άλλη, να βρούμε το Λάη ζωντανό γιατί διαφορετικά «θεός οίδε» τι θα επακολουθούσε και ιδιαίτερα για τα «γαϊδούρια». Και «ω του θαύματος», όταν είχαμε πλησιάσει στα διακόσια πενήντα μέτρα περίπου ένα γκάρισμα αντηχεί στα αυτιά μας, που μας ξαφνιάζει αναπάντεχα. Το γκάρισμα είναι του Λάη που όταν αντιλήφθηκε την Κοκκίνα έδωσε το στίγμα του. Εδώ θα

Συνέχεια του προηγούμενου τεύχους

πρέπει να θαυμάσουμε το μεγαλείο της επικοινωνίας και του συναισθηματισμού που συνδέει τα ζώα μεταξύ τους, όταν συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο. Χαμόγελα-ανακούφιση- πειράγματα αλλά και ευχαριστίες στον ύψιστο που άκουσε τις προσευχές μας. Όταν φθάσαμε δίπλα του άλλος τον αποκαλεί «εφτάψυχο» άλλος «Λάζαρο» κ.λ.π. Εγώ ο μικρότερος αλλά και ο αυτουργός δεν αντέχω τη συγκίνηση και με παίρνουν τα κλάματα χαϊδεύοντας το ταλαιπωρημένο ζώο. Χωρίς πολλά λόγια αρχίζει αμέσως η επιχείρηση μεταφοράς. Τον ξεσκεπάζουμε και προσπαθούν οι άνδρες να τον σηκώσουν για να δουν αν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, αλλά δυστυχώς τρέκλιζε. Τον τοποθετούν στη τζουβέρα και του δένουν τα πόδια του για να μην κλωτσάει και φάμε και καμιά και από το γάιδαρο, (αρκετές από το Σέμη). Με σοβαρή προσπάθεια και συντονισμό κινήσεων η τζουβέρα και το μικρόσωμο καταπονημένο ζώο ισορροπείται πάνω στο σαμάρι της Κοκκίνας, όπου και δένεται με τριχιά. Όλα έτοιμα και η πομπή ξεκινά με αργό ρυθμό (χωρίς συνοδεία μπάντας). Το θέαμα είναι ξεκαρδιστικό, γελάει κάθε πικραμένος περνώντας την κατώβρυση και μπαίνοντας στο χωριό. Φανταστείτε ένα γάιδαρο ξαπλωμένο και δεμένο σε μια τζουβέρα πάνω στο σαμάρι του μουλαριού, κρατώντας και ισορροπώντας την τζουβέρα από δύο άντρες σε κάθε πλευρά «δίκη μεταφοράς επιταφίου», με μένα τραβώντας το μουλάρι και δίνοντας το ρυθμό για τιμωρία. Καθένας που μας βλέπει είτε από κοντά είτε από μακριά έχει κάτι να πει ή να σατιρίσει την κατάσταση, (κάνει και κανένας τον σταυρό του). Η υποδοχή της πομπής γίνεται με δάκρυα χαράς από τις ανυπομονούσες αδελφές και ο γάιδαρος εναποτίθεται στο κατώγι, όπου αρχίζει η αποκατάσταση της υγείας του. Όπως κάθε ασθενής έχει τις επισκέψεις συμπαράστασης και συμπόνιας, έτσι και ο Λάης έχει και αυτός. Ένας από αυτούς και αν δεν με απατά η εναπομείνασα μνήμη μου, πρέπει να ήταν ο μπάρμπα Δήμος ο Τρυφωνόπουλος, με ευρεία γκάμα γνώσεων άνευ πτυχίων και μεταπτυχιακών (από μπαλωματής μέχρι χειρουργός οδοντίατρος), πρότεινε στο Σέμη να κάνει εντριβή στο γάιδαρο με νέφτι και να τον χώσει μέσα στο ζεστό φουσκί. Η εν λόγω προταθείσα θεραπευτική αγωγή κρίθηκε ίσως η πλέον αποτελεσματική και εφαρμόστηκε κατά γράμμα. Δυστυχώς όμως το μαρτύριο του γαιδάρου δεν τελειώνει εδώ. Η στενότητα του χώρου στο κατώγι, όπου μαζί με τα δύο μουλάρια και το γάιδαρο συγκατοικεί και μια γουρούνα αναπαραγωγής. Σε πρωινή επίσκεψή μας, (όπως κάνουν οι γιατροί στα Νοσοκομεία) για περιποίηση, διαπιστώσαμε ότι ο γάιδαρος δεν είχε ουρά. Ψάχνοντας για την ουρά, ουρά δεν υπήρχε την είχε φάει η σαρκοβόρα γουρούνα. Οξυζενέ-οινόπνευμα σουφλαμίδα και γάζες υπήρχαν και το τραύμα με τον καιρό επουλώνεται αλλά ο Λάης (ο κολονούρης πλέον) προκαλεί το γέλιο και την περιέργεια σε όσους τον πρωτοβλέπουν στα υπόλοιπα χρόνια που έζησε (ήταν αρκετά) και προσέφερε τις υπηρεσίες του αγόγγυστα. Η μακροσκελής αυτή προσωπική μου ιστορία, που πιθανόν κάποιους να κούρασε, αφενός την αφιερώνω στη μνήμη των γονιών μας, που τόσο μόχθησαν και υπέφεραν για να μας προσφέρουν αυτά που μας προσέφεραν, αλλά κι ένα συγνώμη, για όσες φορές τους στεναχωρήσαμε, με τις απερίσκεπτες νεανικές μας πράξεις και αφετέρου είναι μια ένδειξη των δικών μας ενδιαφερόντων που μας αποφόρτιζαν, μας έφερναν κοντά στη φύση και έτσι ισορροπούσαμε ψυχικά.

Α.Σ.Π.

ΑΓΡΟΤΙΚΑ – ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΑ

Το χρυσό «κοίτασμα» της αγροτιάς τριφύλλι (μηδική)

Η μηδική είναι το κυριότερο κτηνοτροφικό φυτό της χώρας μας. Αρκετοί είναι οι παραγωγοί που «ψηφίζουν» την καλλιέργειά της, δεδομένου του ότι δίνει ένα αξιόλογο εισόδημα για μια 4ετία, με μια μόλις σπορά. Καλλιεργείται για την παραγωγή σανού, χλωρού χόρτου και βοσκής σε ποτιστικά ή ξερικά χωράφια σε όλες τις περιοχές της χώρας. Συγκαλλιέργεια μηδικής με ετήσιο αγρωστώδες εφαρμόζεται στη φθινοπωρινή σπορά και κύριο σκοπό έχει να προστατεύσει τα ευαίσθητα νεαρά φυτά της από τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα και την πλούσια παραγωγή χόρτου πολύ νωρίς την άνοιξη. Συγκαλλιέργεια μηδικής με πολυετές αγρωστώδες εφαρμόζεται για παραγωγή χόρτου καλύτερης ποιότητας για επιτόπου βόσκηση ή για ενσίρωση και μειώνονται οι πιθανότητες να προκληθεί τυμπανισμός στα ζώα κατά τη βόσκηση. Τα πιο κατάλληλα πολυετή αγρωστώδη για το σκοπό αυτό είναι η Δακτυλίδα και η Φεστούκα. Ευνοϊκοί παράγοντες για την εκμετάλλευση όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της μηδικής είναι: ψηλές θερμοκρασίες, αρκετό νερό, πλούσιο και βαθύ έδαφος. Το ψύχος, η περίσσεια υγρασία στο έδαφος και το χαμηλό «ΡΗ» είναι περιοριστικοί παράγοντες. Μεσοπρώϊμες ποικιλίες μηδικής μπορούν να καλλιεργηθούν με επιτυχία σε οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδας. Τα πολύ όξινα εδάφη (ΡΗ 5,5), αυτά που κατακλύζονται από νερά και αυτά που έχουν αδιαπέραστο στρώμα σε μικρό βάθος (30-40 εκατ.) πρέπει να αποκλείονται από την

6

καλλιέργειά της. Τα όξινα, τα πολύ αλκαλικά, τα πολύ συνεκτικά, τα πολύ αμμουδερά, τα φτωχά σε ασβέστιο και αυτά που δεν στραγγίζουν καλά είναι ν΄ αποφεύγονται. Να «προτιμούνται» τα βαθιά, μέσης σύστασης γόνιμα εδάφη, που στραγγίζουν καλά και περιέχουν αρκετό ασβέστιο. Το βαθύ καλοκαιρινό όργωμα είναι απαραίτητο και αν η πυκνότητα των πολυετών ζιζανίων είναι μεγάλη τότε ένα ακόμη καλοκαιρινό όργωμα, στο συνηθισμένο βάθος, συντελεί στη ριζικότερη καταπολέμησή τους. Το χειμώνα γίνεται ένα κοινό όργωμα για την καταστροφή των ζιζανίων. Την άνοιξη οι επεμβάσεις που γίνονται είναι πάντοτε ελαφρές και αποσκοπούν στην καταστροφή των ζιζανίων και στην καλή προετοιμασία «κλίνης σπόρου». Η φρέζα πρέπει να «ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ» σαν μέσο προετοιμασίας του

εδάφους. Η σπορά γίνεται ή με το χέρι στα πεταχτά ή με σπαρτική μηχανή σε γραμμές (απαραίτητα για τις σποροπαραγωγικές καλλιέργειες). Η καλύτερη απόσταση γραμμών είναι τα 20 εκατ. για τις σανοδοτικές και τα 40 εκατ. για τις ποτιστικές σποροπαραγωγικές καλλιέργειες. Η σπορά πρέπει να γίνει σε μικρό βάθος (1-2 εκατ.) και να σκεπασθεί καλά ο σπόρος. Αν οι εδαφικές συνθήκες το επιτρέπουν, καλό είναι, να γίνει ελαφρό κυλίνδρισμα για να έλθει σε επαφή ο σπόρος με το χώμα και να συγκρατηθεί η υγρασία στο επιφανειακό στρώμα του εδάφους. Αν επικρατεί ξηρασία και χαθεί η επιφανειακή υγρασία είναι απαραίτητο να γίνουν ελαφρά ποτίσματα με τεχνητή βροχή. Όταν η σπορά γίνεται με το χέρι ή με κοινές σπαρτικές μηχανές σίτου, οι ποσότητες σπόρου που συνιστώνται είναι 2 έως 2,5 κιλά ανά στρέμμα, για τις σανοδοτικές και 1 έως 1,5 κιλά ανά στρέμμα, για τις σποροπαραγωγικές καλλιέργειες. Αν χρησιμοποιηθεί περισσότερος σπόρος δεν είναι μόνο αδικαιολόγητη αλλά σοβαρό τεχνικό λάθος. Η συγκομιδή του σπόρου γίνεται όταν το 75-80% των καρπών (λουβιών) πάρει κιτρινωπό προς καστανό χρώμα. Η μηδική πρέπει να κόβεται σε ύψος 5 εκ. περίπου πάνω από το έδαφος για καλύτερα αποτελέσματα. Κοπή σε μεγαλύτερο ύψος σημαίνει απώλεια παραγωγής, κοπή σε μικρότερο ύψος μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ζημιές μέχρι και καταστροφή των «κεφαλών» της. Τα περιστρεφόμενα χορτοκοπτικά αν δεν ρυθμιστούν καλά θερίζουν πολύ χαμηλά και της προκαλούν πολύ σοβαρές ζημιές. Το θεριζό-

μενο χόρτο πρέπει ν΄ απομακρυνθεί το δυνατό συντομότερα από την επιφάνεια του μηδικεώνα για να διευκολύνουμε το ξεκίνημα της νέας αναβλάστησης. Τα φύλλα περιέχουν τα περισσότερα θρεπτικά στοιχεία και φροντίδα μας πρέπει να είναι οι όσο γίνεται μικρότερες απώλειες. Χόρτο με 15% περίπου υγρασία είναι κατάλληλο για δεματοποίηση. Ανάλογα με την περιοχή στις σανοδοτικές καλλιέργειες γίνονται 5-6 κοπές το χρόνο και στις σπόρο παραγωγικές 1 για σπόρο και 2-3 για σανό. Στην ξερική καλλιέργεια ο καλύτερος τρόπος αξιοποιήσεως της αριάς και χαμηλής καλοκαιρινής αναβλάστησης είναι η βόσκηση. Η φθινοπωρινή αναβλάστηση της ποτιστικής και ξερικής μηδικής προσφέρεται επίσης για βόσκηση, αρκεί να απομακρύνονται έγκαιρα τα ζώα πολύ πριν από τη συνηθισμένη ημερομηνία εμφανίσεως των παγετών. Η υπερβόσκηση μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ζημιές στις κεφαλές της μηδικής και αραίωμα. Η υπερβόσκηση είναι μια από τις κυριότερες αιτίες πρόωρου αραιώματός της. Τις μεγαλύτερες αποδόσεις σε σανό παίρνουμε το δεύτερο ή τρίτο χρόνο, αλλά και οι αποδόσεις του τέταρτου, πέμπτου έτους είναι ικανοποιητικές. Οι πρώιμες ποικιλίες αραιώνουν γρηγορότερα ακόμα και όταν εφαρμόζεται η σωστή διαχείριση.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Γεωργία Δ. Κοκορέλη http://www.sporoigatou.gr/trifyllia.html http://www.agris.gr/F240E8B8.el.aspx http://www.ftiaxno.gr/2012/09/ladino.html


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

Περιήγηση στην Αρκαδία...

ΔΙΑΔΡΟΜΗ 1: ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ

2 4 1 6 5 8 3

1

3

7

5

4 8

3

2

9

8

6

1

1

4

9

6

2

7

Λύση

5 2 3

8 6 9 3 2 7 4

6 1 4 7 8 5 9

8 6 9 2 7 5 4 3 1

2 1 7 3 8 4 9 6 5

4 3 5 9 6 1 7 2 8

3

3

9

2

7

1

1

4

2

5

6

6 9 5 1 7 5 6 3 8 4 8 9 5 4 2 8 5 7 2 3 1 4 6 9 9 5 2 6 7 3 2

7

8

7

9

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κατερίνα Δ. Κουρή ΠΗΓΗ: ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ, ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΝΕΩΝ

Μέτριο

5

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Κατερίνα Δ. Κουρή

ΕΝΑ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ, που για μέρες δεν είχε φάει τίποτε και πήγαινε να ψοφήσει από την πείνα, είχε την τύχη να βρει ένα καλάθι γεμάτο σιτάρι. Καθώς ήταν αδυνατισμένο από την πείνα, κατάφερε με κόπο να μπει στο καλάθι, και άρχισε να τρώγει ακατάπαυστα όσο του έλεγε η καρδιά του. Άμα χόρτασε το ποντικάκι, αποφάσισε να βγει από το καλάθι με το σιτάρι και να γυρίσει πίσω στη φωλιά του. Τότε όμως, με μεγάλη του στεναχώρια, είδε πως η κοιλιά του είχε τόσο φουσκώσει από το πολύ φαγητό, που δε χωρούσε να περάσει από την τρύπα και να βγει. Καθόταν λοιπόν κι έκλεγε την τύχη του, ώσπου μια νυφίτσα που έφτασε εκεί, ακούγοντας τις φωνές του, πήγε κοντά του και του είπε: «Μην κλαίς και μην απελπίζεσαι, ποντικάκι μου. Το μόνο που σου μένει να κάνεις για να σωθείς, είναι να κάνεις νηστεία ώσπου ν΄ αδυνατίσεις ξανά. Όταν φτάσεις στο σημείο που ήσουνα όταν μπήκες στο καλάθι, τότε θα μπορέσεις να περάσεις από την τρύπα και να απελευθερωθείς». Ο μύθος λέει πως: «Λογάριαζε καλά τις συνέπειες που θα έχεις, πριν από κάθε σου πράξη…».

Πρόκειται για ένα παιχνίδι με αριθμούς και με παράδοση αρκετών χρόνων στην Ιαπωνία. Στόχος του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να συμπληρώσει έναν αριθμό από το 1 ως το 9 σε κάθε κουτάκι, με τον περιορισμό ότι ο κάθε αριθμός από το 1 ως το 9 πρέπει να εμφανίζεται σε κάθε οριζόντια γραμμή, σε κάθε κάθετη γραμμή και σε κάθε ένα από τα 9 τετράγωνα συγκροτήματα που περιβάλλονται με πιο έντονη γραμμή μόνο μια φορά.

8

«Περιμένουμε όλους τους μικρούς μας φίλους με τις ζωγραφιές τους».

Sudoku

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ...

Ο Ποντικός και η Νυφίτσα

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γ. Αλεξοπούλου,

ΠΗΓΕΣ: Ιστορικός-Ταξιδιωτικός οδηγός (Π.Σαραντάκης), el.wikipedia.org, www.e-arcadia.gr, travelphoto.gr.

6

Ζωγράφισε η Παναγιώτα Φωτ. Τσέρμου

επιχειρήσεις, οι βιοτεχνίες και οι βιομηχανικές μονάδες λειτουργούν στη ΒΙ.ΠΕ (Βιομηχανική Περιοχή). Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2011) ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 48.730 κατοίκους, οι οποίοι καθημερινά μαζί με της φοιτητές και της φαντάρους ζωντανεύουν την πόλη. Με λαμπρότητα και παραδοσιακό τρόπο γιορτάζονται το Πάσχα και η επέτειος της Άλωσης. Την Μεγάλη Παρασκευή οι επιτάφιοι των οχτώ ενοριών συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία ενώ την Κυριακή του Πάσχα οι ψησταριές στην πλατεία Άρεως «παίρνουν φωτιά». Στην ιστορική γιορτή της Άλωσης οι μαθητές των Σχολείων παραλλάζουν και η πλατεία Άρεως πλημμυρίζει από παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Η Τρίπολη έχει και αρκετά στοιχεία πολιτισμού να τονίσει αφού ο Φιλοτεχνικός Όμιλος και οι Χορωδίες του Ορφέα δραστηριοποιούνται συνεχώς. Οι χορευτικοί Όμιλοι Αρκαδιανή και το Λύκειο των Ελληνίδων διαφυλάσσουν τα στοιχεία της κληρονομιάς, μαθαίνουν τους νέους παραδοσιακούς χορούς και συμμετέχουν σε Διεθνή φεστιβάλ. Ματιές έξω από την πόλη. Η Πρωτεύουσα του Μοριά είναι περιτριγυρισμένη από καταπράσινους λόφους και πανέμορφα χωριά. Στα δυτικά υψώνονται οι λόφοι της Ανάληψης & των Αγίων Θεοδώρων. Φημολογείται πως ο Αι – Θόδωρας ήταν το παρατηρητήριο του θρυλικού Γέρου του Μοριά και ακόμη υπάρχει η πέτρα όπου καθόταν ο Κολοκοτρώνης και κατεύθυνε την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Νότια της πόλης συναντάμε το πάρκο της Κάρτσοβας και το λόφο του Μαηθανάση. Βόρεια της πόλης δημιουργήθηκε το 1915 το άλσος του Αγίου Γεωργίου το οποίο αποτελεί ιδανικό τόπο για περιπάτους. Στα χωριά της Τρίπολης. Πριν αρχίσουν να πυκνώνουν τα έλατα του Μαινάλου συναντάμε το Περθώρι. Στα 1.278μ. υψώνεται το ψηλότερο μοναστήρι του Μοριά, η Επάνω Χρέπα.

4

Η «γωνιά του παιδιού»

ριών αφού αποτελούσε έναν γευστικό μεζέ στις ταβέρνες της περιοχής. Με αφετηρία την πλατεία Αγίου Βασιλείου θα ολοκληρώσουμε την περιήγησή μας στην πόλη. Στην οδό Εθνομαρτύρων συναντάμε το Πολεμικό Μουσείο, καρυοφύλλια, πιστόλες, στολές όπλα και φωτογραφίες που καλύπτουν το διάστημα από την Ελληνική επανάσταση μέχρι την απελευθέρωση από τις κατοχικές δυνάμεις. Προχωρώντας λίγα μέτρα πιο πάνω συναντάμε την πλατεία Ανεξαρτησίας, βλέπουμε το νεοκλασικό κτίριο της Νομαρχίας (1861) καθώς και δυο άλλα πετρόκτιστα κτίρια που στεγάζουν τον Ερυθρό Σταυρό και την ΕΡΤ. Η οδός Ερυθρού Σταυρού αρχίζει από εδώ και οδηγεί στο 11ο Σύνταγμα Πεζικού, στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο και στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Στον αριθμό 28 συναντάμε το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης το οποίο αναπαλαιώθηκε και στεγάζει την έδρα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Τραβώντας προς τα νότια φτάνουμε στην εκκλησία των Ταξιαρχών με το εντυπωσιακό καμπαναριό, ενώ στην οδό Χρονά αξίζει μια ξενάγηση στο Λαογραφικό Μουσείο με τα χάλκινα αντικείμενα του Τάσου Μπιρμπίλη. Επιστρέφοντας προς το κέντρο της πόλης, βαδίζοντας την Ταξιαρχών, αντικρίζουμε το σπίτι του θεατρικού συγγραφέα Θεόδωρου Συναδινού και λίγα μέτρα πιο κάτω την ποτοποιία Χριστόπουλου, η οποία λειτουργεί από το 1886, μπορείτε να δοκιμάσετε τριαντάφυλλο και μαστίχα. Φτάσαμε πλέον στην οδό Ουάσινγκτων (Καλαμών) στο δρόμο των σιδηρουργείων και των χαλκουργείων. Αξίζει να κάνουμε μια στάση στο γύφτικο του Ροινιώτη όπου ο σίδηρος ισιώνει το αμμώνι εδώ και 100 χρόνια. Η ζωή της πόλης. Η εντύπωση που αφήνει στον ταξιδιώτη η Τρίπολη είναι η εικόνα μιας πόλης η οποία διατήρησε αρκετά στοιχεία από το ιστορικό παρελθόν της παρά απ’ την αρχιτεκτονική της κληρονομιά. Οι μεγάλες εμπορικές

Κατεβαίνοντας, κρυμμένο πίσω από τα πεύκα του άλσους του Αγίου Γεωργίου βρίσκουμε το Μερκοβούνι. Το καμπαναριό του Αγίου Δημητρίου αποτελεί ένα σπάνιο δείγμα μαρμαρογλυπτικής. Εκεί δίπλα στέκεται αγέρωχο στους αιώνες το δέντρο όπου στάθηκε και κοιμήθηκε ο Νεομάρτυρας Δημήτριος ενώ ο μεγάλος χώρος στην είσοδο του χωριού έχει μετατραπεί σε Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής. Επόμενο χωριό στην σύντομη διαδρομή μας είναι η Σκοπή ή αλλιώς Μπεντένι. Σ’ έναν λόφο οι αρχαίοι Μαντινείς διατηρούσαν φυλάκιο από το οποίο παρατηρούσαν τους Τεγεάτες. Επιστρέφοντας προς την πόλη στα αριστερά του δρόμου βλέπουμε τον Άγιο Κωνσταντίνο (Μαντζαγρά) που ουσιαστικά έχει ενωθεί με την πόλη. Εδώ λειτουργεί η 124 Π.Β.Ε της Πολεμικής Αεροπορίας και το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο. Στην είσοδο του χωριού Θάνα αντικρίζουμε τα ερείπια του Μουσουλμανικού τεμένους το οποίο είναι εγκαταλελειμμένο. Αφήνοντας στ’ αριστερά μας τον οικισμό Περπατάρης φτάνουμε στο Παλλάντιο (Μπεσίρι), όπου σ’ ένα λόφο του δεσπόζουν τα ερείπια και τα ψηφιδωτά δυο Ναών, του Αγίου Χριστόφορου & του Αγίου Γεωργίου. Κοντά στο Παλλάντιο, προχωρώντας προς την λίμνη Τάκα, συναντάμε τον οικισμό Εύανδρον που παλιά λεγόταν Χώμα γιατί εκεί κοντά οι αρχαίοι Τεγεάτες είχαν υψώσει τεχνητό ανάχωμα για να συγκρατεί τα νερά της λίμνης. Το μεγαλύτερο μέρος του αναγνωστικού κοινού θα έχει σίγουρα επισκεφτεί την Τρίπολη και πιθανόν τις περισσότερες από τις γύρω τοποθεσίες που την πλαισιώνουν! Με την ανάγνωση αυτού του άρθρου ταξιδεύουμε σε μια διαδρομή με απίστευτες εικόνες και γιατί όχι, να βάλουμε στόχο να κάνουμε μια όμορφη περιήγηση σε αυτές τις κοντινές αλλά τόσο εξαιρετικές περιοχές. Πιθανόν να «χάνουμε το δέντρο περνώντας από το δάσος», αυτό γιατί μας φαίνονται τόσο οικίες οι εικόνες, αλλά όταν αποφασίσουμε να δούμε πραγματικά τι κρύβουν πίσω από την βιαστική και συνηθισμένη ματιά μας τότε απολαμβάνουμε σωστά την αξία της! Αξίζει λοιπόν, μια πιο προσεκτική ματιά για να καταλάβει κανείς ότι, ο παράδεισος υπάρχει, απλά χρειάζεται η κατάλληλη μέθοδος για να τον απολαύσεις!

9

στικών χρόνων, αγγεία της Μυκηναϊκής εποχής κ.α. Απ’ την πλατεία Κολοκοτρώνη αρχίζει η οδός Ναυπλίου, η οποία οδηγεί στον Σταθμό των ΚΤΕΛ και στον αυτοκινητόδρομο των Αθηνών. Ακολουθώντας το δρόμο που ξαναγυρίζει στην πλατεία Αγίου Βασιλείου συναντάμε το νεοκλασικό «Μαντζούνειον» όπου στεγάζεται η φιλαρμονική του Δήμου και η Δημόσια Βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε το 1929. Πριν ξεκινήσουμε να ανεβαίνουμε βόρεια της πόλης μια στάση στο Μεγάλο Καφενείο επιβάλλεται μιας και στους τοίχους του απεικονίζεται η ιστορία της πόλης τα τελευταία 150 χρόνια. Ο δρόμος της Εθνικής Αντιστάσεως μαζί με τον παράλληλό του (Τάσου Σεχιώτη) αποτελούν τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης. Στη συμβολή τους όπου βρίσκεται το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας αρχίζει η 28ης Οκτωβρίου η οποία οδηγεί στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Η πρώτη πλατεία που συναντάμε στα επόμενα βήματά μας είναι η Πετρινού την οποία οι παλιοί την γνωρίζουν ως «γεννηματοπάζαρο» αφού εδώ ήταν ο χώρος της αγοράς του σιταριού. Στο δεξί μας χέρι αντικρίζουμε το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο, χρηματοδοτημένο από τον Λαγκαδιανό Ι. Μαλλιαρόπουλο και σχεδιασμένο από τον Αν. Μεταξά, κτίστηκε την πενταετία 1905-1910. Στην σκηνή του ανέβηκαν η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Αιμίλιος Βεάκης, η Σοφία Βέμπο, ο Αττίκ, ο Νέζερ και ο Αυλωνίτης. Σε κοντινή απόσταση συναντάμε και το νεοκλασικό κτίριο της Δημαρχίας. Λίγο πιο κάτω ο επισκέπτης θα ξαφνιαστεί αφού κατά κύριο λόγο η οδός Δεληγιάννη είναι το στέκι των νέων. Προχωρώντας λίγο ακόμη φθάνουμε στο πάρκο της πλατείας Άρεως όπου τα καλοκαίρια συνηθίζεται έντονα ο κόσμος να μαζεύεται εκεί. Ο χώρος όπου επί τουρκοκρατίας υψωνόταν το σαράι του Πασά μεταμορφώθηκε σε πλατεία και στο κέντρο του δεσπόζει το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, καθώς και οι προτομές των αγωνιστών Πλαπούτα, Καφάλα, Θεοδώρητου Βρεσθένης, Παλαιών Πατρών Γερμανού. Λίγα μέτρα πιο πάνω βρίσκεται και το ανακαινισμένο ξενοδοχείο Μαίναλον. Δυτικά της πλατείας κυριαρχεί το Δικαστικό Μέγαρο και πίσω απ’ αυτό λίγα μέτρα το Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Κατεβαίνοντας την οδό Καλαβρύτων στο αριστερό μας χέρι αντικρίζουμε έναν πολυγωνικό περιστεριώνα κτισμένο το 1910. Πάνω από 100 περιστεριώνες διασώζονται στην Τρίπολη και τα γειτονικά χωριά της. Η ύπαρξή τους οφείλεται στην εκτροφή περιστε-

7

Όνομα, θέση, ιστορία. Η πρώτη εμφάνισή της στην ιστορία τοποθετείται το 15ο αιώνα όταν αναγράφεται για πρώτη φορά το 1467, από τον Stefano Magno ως κάστρο ερειπωμένο με την ονομασία Droboliza ενώ αργότερα μεταξύ των χρόνων 1563 & 1587 σε εκκλησιαστικό έγγραφο αναφέρεται ως Υδρομπολιτζά. Έτσι με το πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκε σε Ντρομπολιτσά – Τριπολιτσά – Τρίπολη. Περιτριγυρισμένη από βουνά και σε κόμβο πολλών οδικών αρτηριών είναι κτισμένη η Τρίπολη, η οποία για τη θέση της και την ιστορική της προσφορά βαπτίστηκε ως «Πρωτεύουσα του Μοριά». Κατά την Οθωμανική κυριαρχία αποτελεί έδρα του Πασά και κέντρο των Τούρκων. Η στρατιωτική ικανότητα και η ευφυΐα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη οδηγεί στην Άλωσή της την 23 Σεπτεμβρίου του 1821. Εφτά χρόνια αργότερα το Φεβρουάριο του 1828 οι Αιγύπτιοι του Ιμπραήμ αφανίζουν την πόλη και αργότερα, με εντολή του Καποδίστρια, ο Γάλλος Garnot και ο Έλληνας Σ. Βούλγαρης δημιουργούν πολεοδομικό σχέδιο και το 1836 αρχίζει η οικοδόμησή της, ονομάζεται Τρίπολη και έχει 4.600 κατοίκους. Εκατό χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 1930, θα υποδεχθεί τα οστά του θεμελιωτή της Επανάστασης, του θρυλικού Γέρου του Μοριά, τα οποία τοποθετούνται σε ειδική κρύπτη στην στήλη των Προκρίτων για να αγναντεύει αιώνια το Μαίναλο, όπου μεγαλούργησε. Περιήγηση στην πόλη. Η Τρίπολη έχει ένα σημαντικό αριθμό από αξιοθέατα που θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον του επισκέπτη. Ξεκινώντας απ’ την κεντρική πλατεία του Αγίου Βασιλείου, σημείο προσανατολισμού προς κάθε κατεύθυνση, ο επισκέπτης θα παρατηρήσει τις καμάρες που διασώζονται από το 1860. Στην ανατολική πλευρά υψώνεται ο μεγαλοπρεπής Μητροπολιτικός Nαός του Αγίου Βασιλείου, ο οποίος χτίστηκε από Δολιανίτικο μάρμαρο την περίοδο 1855-1885, στη θέση όπου υπήρχε το οθωμανικό τζαμί. Επόμενο σημείο αναφοράς η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπου έγινε η πρώτη δοξολογία μετά την απελευθέρωση με την παρουσία του Καποδίστρια. Η οδός Μεταμόρφωσης μας οδηγεί στη Γρηγορίου Λαμπράκη η οποία καταλήγει στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης (1890). Γυρίζοντας προς την πλατεία Κολοκοτρώνη, στην οδό Ευαγγελιστρίας, συναντάμε το Αρχαιολογικό Mουσείο, στεγασμένο σε νεοκλασικό κτίριο, έργο του Τσίλερ. Το Μουσείο «φιλοξενεί» αγάλματα, χάλκινα αφιερώματα των Κλασικών & Ελληνι-

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Φανή Γ. Κλουτσουνιώτη

7


Απρίλιος - Ιούνιος 2013

ΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ ΟΛΥΜΠΙΑ

Η γένεση των αθλητικών αγώνων στην Ολυμπία, χάνεται μέσα στα βάθη των μυθικών χρόνων. Οι Έλληνες πίστευαν ότι, πρώτοι οι Θεοί του Ολύμπου επιδόθηκαν σε αθλητικούς αγώνες, στον ιερό χώρο της Ολυμπίας. Ο Δίας, ο πατέρας των Θεών αλλά και των ανθρώπων, κατέλαβε τον Κρόνο στην πάλη, ο Θεός Απόλλων νίκησε τον Ερμή, στο αγώνισμα του δρόμου και τον Άρη στην πυγμαχία. Ο δρόμος για την καθιέρωση των αγώνων, άνοιξε από την ιστορική συμφωνία που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον ηγεμόνα της Ήλιδας Ίφιτο, τον Σπαρτιάτη Λυκούργο και τον

Κλεοσθένη από την πόλη Πίσα. Οι αγώνες, άρχισαν να τελούνται κανονικά κάθε 4 χρόνια, πάντα το καλοκαίρι και το ενδιάμεσο διάστημα ονομαζόταν Ολυμπιάδα. Πριν την έναρξη των αγώνων στην Ολυμπία, σταματούσαν αμέσως οι πόλεμοι και άρχιζε η εκεχειρία, για να μπορέσουν οι αθλητές και οι επισκέπτες των μακρινών πόλεων, να ταξιδέψουν με ασφάλεια. Κάθε ελεύθερος Έλληνας, που δεν είχε διαπράξει κάποιο φόνο ή ιεροσυλία, μπορούσε να πάρει μέρος στους αγώνες. Οι μόνοι που αποκλειόταν ήταν οι δούλοι, και οι βάρβαροι. Οι υποψήφιοι αθλητές, έφταναν στην Ολυμπία ένα μήνα

πριν την έναρξη για να προπονηθούν. Εκεί οι επίσημοι Ηλείοι κριτές, οι Ελλανοδίκες, τους παρακολουθούσαν να γυμνάζονται σύμφωνα με τους κανόνες. Στην Ολυμπία απαγορεύονταν η είσοδος των γυναικών στο στάδιο. Σ΄ αυτές που παρέβαιναν το Νόμο, τιμωρία ήταν ο θάνατος. Η μόνη γυναίκα που παραβίασε αυτόν το Νόμο και δεν τιμωρήθηκε ήταν η Καλλιπάτειρα. Την άφησαν ελεύθερη τιμώντας τον πατέρα της το θρυλικό Διαγόρα, τα αδέλφια της και τον γιό της, που ήταν όλοι Ολυμπιονίκες. Στην Ολυμπία, οι τελετές και οι αγώνες, διαρκούσαν πέντε ημέρες. Λίγες όμως ημέρες πριν τους αγώνες, μια με-

«Τα νέα της Περιφέρειας» Η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε τα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού - κατοικιών 2011 για όλη την χώρα. Ο Μόνιμος Πληθυσμός της Χώρας ανήλθε σε 10.815.197 άτομα ενώ για την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας ο πληθυσμός είναι 86.685 άτομα. Συγκεντρωτικά αποτελέσματα της απογραφής: ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ (Έδρα: Τρίπολη) ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ (Έδρα: Τρίπολη) ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΕΒΙΔΙΟΥ Τοπική Κοινότητα Βλαχέρνας Τοπική Κοινότητα Δάρα Τοπική Κοινότητα Κανδήλας Τοπική Κοινότητα Καρδαρά Τοπική Κοινότητα Κώμης Τοπική Κοινότητα Λεβιδίου Τοπική Κοινότητα Λίμνης Τοπική Κοινότητα Ορχομενού

577.903 86.685 3.094 372 383 714 20 136 1.025 157 17

Τοπική Κοινότητα Παλαιοπύργου Τοπική Κοινότητα Παναγίτσας Τοπική Κοινότητα Χωτούσσης

Όλη μας η ζωή είναι ένας γρίφος που περιμένει να λυθεί και δεν υπάρχει μεγαλύτερο χάσιμο στόχου από το να αποτύχουμε να λύσουμε αυτό το γρίφο μέσα από την ζωή μας. Ο νους μας τρέχει συνεχώς από εδώ και από εκεί από τη μια θεωρία στην άλλη από την μια μπερδεμένη εξήγηση στην άλλη. Η σκέψη όσο επίμονη ή μεγαλοφυής και να είναι δεν θα μας φέρει ποτέ στο σημείο να δούμε την αλήθεια για τον εαυτό μας…. Γεμίζουμε την συνείδησή μας με οτιδήποτε κενό και ότι και αν βάλουμε εκεί δεν αρκεί, όλα τα υποκατάστατα έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής. Συνεχίζουμε να θέλουμε το ένα μετά το άλλο, την μια επιθυμία μετά την άλλη μέχρι να φτάσουμε στο τέλος και τότε το αντιλαμβανόμαστε (ίσως) ότι όλη μας η ζωή ήταν ένας σωρός από επιθυμίες και ανάγκες προς ικανοποίηση. Το μεγάλο κενό παραμένει εκεί απλησίαστο. Η μοναδική ελπίδα σωτηρίας βρίσκεται στην συνει-

τον όρκο πως θα αγωνιστούν τίμια και δεν θα βλάψουν κανένα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μιλτιάδης Β. Τσεμπετζής ΠΗΓΗ:Ολυμπιακοί Αγώνες, Θ. Παπατσίμπας

«Τα νέα της Ξενιτιάς»

164 43 63

Παρακάτω παραθέτουμε τον πληθυσμό των πρωτευουσών των Δήμων του Νομού και ορισμένων Κωμοπόλεων: Τρίπολη: 30.866 Δήμος Τρίπολης: 47.254 Μεγαλόπολη: 5.748 Δήμος Μεγαλόπολης: 10.687 Λεωνίδιο: 3.761 Δήμος Νότιας Κυνουρίας: 8.294 Τυρός: 1249 Άστρος: 2.285 Δήμος Βόρειας Κυνουρίας: 10.341 Βυτίνα: 652 Δημητσάνα: 342 Δήμος Γορτυνίας: 10.109 Λαγκάδια: 355 Τρόπαια: 506 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Παρασκευάς Γρ. Πετρόπουλος

«Το βήμα του αναγνώστη»

Η Συνείδηση

γάλη πομπή ξεκινούσε από την πόλη της Ήλιδας προς την Ολυμπία. Το πρωί της πρώτης ημέρας των αγώνων, η πομπή έφτανε με κάθε επισημότητα στην Άλτη, όπου ήταν το κεντρικό μέρος της κοιλάδας της Ολυμπίας. Μέσα σε αυτή βρίσκονταν οι Ναοί οι Βωμοί και πλήθος αγαλμάτων Θεών, Ηρώων αλλά και Ολυμπιονικών. Μέσα στην Άλτη επίσης βρίσκονταν και οι αθλητικοί χώροι καθώς και τα βοηθητικά κτίρια που υπήρχαν έξω απ΄ αυτή. Τότε λοιπόν άρχισαν οι θυσίες. Κατά το μεσημέρι η πομπή έφτανε μπροστά στο Βουλευτήριο. Εκεί οι αθλητές μπροστά στο άγαλμα του Όρκου Δία, έδιναν

δητοποίηση. Ας στρέψουμε λοιπόν την σκέψη μας στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και στις μεγάλες ΑΛΗΘΕΙΕΣ που διαφύλαξαν και μετέφεραν ως τις μέρες μας οι ιερές παραδόσεις των λαών, οι θρησκείες και οι μεγάλοι Δάσκαλοι της ανθρωπότητας. Ας κάνουμε μια ουσιαστική υπέρβαση της ύπαρξής μας, να καλλιεργήσουμε το αληθινό που έχουμε μέσα μας (γιατί όλα τα έχουμε) και ας δώσουμε απλόχερα στο συγχωριανό μας, στο γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Ας αφήσουμε τις μικρότητες και ας σταθούμε πλάι πλάι σε προσπάθειες που καταβάλουν λίγοι για την ΕΝΩΣΗ των πολλών. Υπάρχει διέξοδος από την μίζερη καθημερινότητά μας. Υπάρχει δρόμος για την εσωτερική ελευθερία μας. Υπάρχει επίτευξη του στόχου ώστε το συνειδητό μας να πάψει να αποτελείται από γρίφους. Είναι το φως της ΑΓΑΠΗΣ!!!!! Που μας οδηγεί στη γαλήνη και την αρμονία του πυρήνα της ψυχής……

Γράφει: η Αθανασία Γ. Κοντοράβδη

Πικάντικα ανέκδοτα

Κύριε Διευθυντά, θέλω να διαμαρτυρηθώ διότι ο κύριος Γεωργίου με παρενόχλησε σεξουαλικά! - Δηλαδή, τι σας έκανε, κ. Παπαδοπούλου; - Περνούσα από δίπλα του κι εκείνος μου είπε «Μμμμμμμμμμμ, σήμερα τα μαλλάκια σου μυρίζουν υπέροχα.» - Ε, ας μην είμαστε υπερβολικοί! Αυτό δεν είναι σεξουαλική παρενόχληση. - Ε, τότε τι είναι κύριε Διευθυντά; - Ένα απλό κοπλιμέντο είναι! - Κύριε Διευθυντά, να σας θυμίσω ότι ο κύριος. Γεωργίου είναι νάνος....

Από τον Κωνσταντίνο Κορομηλά

«Της ξενιτιάς τα χαιρετίσματα» Κυρία Πρόεδρε, Διαβάζοντας αρκετά φύλλα της εφημερίδας του Συλλόγου και από τις πληροφορίες του κόσμου κατάλαβα ότι οι άπειρες ενέργειες και πάμπολες προσπάθειές σας, συνέβαλαν στην συνένοσιν του χωριού και μάλιστα της νεολαίας. Εμείς από μακριά σας ευχόμεθα με την αγάπη, την επιμονή και την υπομονή σας την συνέχεια του έργου σας. Σας αγαπάμε! Με σεβασμό και αγάπη ο εκ Monteral Canada

Bασίλειος Δημ. Πετρόπουλος

Ενημέρωση Οι Αγαλοπαναγαλοχωτουσαίοι Αμερικής και Καναδά αποφάσισαν να ανταμώσουν το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013, με σημείο συνάντησης το ΜONDREAL του Καναδά. Τηλέφωνα πληροφοριών και συμμετοχής στο αντάμωμα: ΜONDREAL: Τάσος Παπακωνσταντίνου: 5143326047 TORONTO: Παναγιώτης Βράκας: 4167699432

Σας περιμένουμε όλους!

Από την κοινωνική ζωή του χωριού μας

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

Συγχαρητήρια στην Αναστασία Δημ. Φίλη που πήρε το Πτυχίο της στη ΣΧΟΛΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΜΗΜΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ Θεσσαλονίκης (Α.ΤΕ.Ι.Θ.) Της ευχόμαστε να έχει υγεία και πάντα επιτυχίες.

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

Στις 14 Ιανουαρίου 2013 ο Φώτιος Βασ. Καρκαλάς και σύζυγός του Ευρυδίκη απέκτησαν το πρώτο τους εγγόνι, κορίτσι. Γονείς: Ευστάθιος Καρκαλάς και Σοφία Λαμπρινού. Στις 13 Απριλίου 2013 ο Ευρυβιάδης Σωτ. Πετρόπουλος και η σύζυγός του Σταυρούλα απέκτησαν το δεύτερο εγγόνι τους, αγόρι. Γονείς:Νικόλαος Ρούσσος και Παναγιώτα Πετροπούλου. Στις 16 Απριλίου 2013 η Ελένη Κ. Αλεβίζου απέκτησε το δεύτερο εγγόνι της, κορίτσι. Γονείς: Γεώργιος Θεοδώρου και Κωνσταντίνα Αλεβίζου. Στις 14 Μαΐου 2013 ο Δημήτριος Μιχαήλ Αλεξόπουλος και η σύζυγός του Βασιλική απέκτησαν το πρώτο τους εγγόνι, κορίτσι. Γονείς: Ιωάννης Μεγαλούδης και Γεωργία Αλεξοπούλου. Να σας ζήσουν τα νεογέννητα.

ΒΑΦΤΙΣΕΙΣ

Στις 23 Ιουνίου 2013 στον Άγιο Κωνσταντίνο Βόλου ο Δημήτριος Νασίκας και η σύζυγός του Κωνσταντίνα Πετροπούλου, βάφτισαν το δεύτερο εγγόνι τους και πήρε το όνομα Γεώργιος. Γονείς: Αθανάσιος Μπίτης και Ζωή Νασίκα. Νονές:Πηνελόπη και Σωτηρία Αλέξανδρου Πετροπούλου. Να σας ζήσει το νεοφώτιστο.

ΓΑΜΟΙ

Ο Ιωάννης Κυριάκου Δημητρόπουλος και η Αλεξία Αντωνίου Βεντούρη τέλεσαν το γάμο τους στις 11-5-2013 στον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνα Παλλήνης Αττικής. Ο Ιωάννης Δημητρίου Λιαπάκης και η Γεωργία Σταύρου Κάρμου τέλεσαν το γάμο

τους στις 30-6-2013 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο Άλσος Νυμφών (Αφίδναι). O Kωνσταντίνος Γρηγορίου Γκογκάκης και η Αικατερίνη Κωνσταντίνου Μαραγκού τέλεσαν το γάμος τους στις 30-62013 στον Ιερό Ναό Αγίου Νικήτα στον Άγιο Νικήτα Λευκάδος. Να ζήσετε ευτυχισμένοι.

ΘΑΝΑΤΟΙ

Σε ηλικία 82 ετών έφυγε από κοντά μας ο Δημητρόπουλος Δημήτριος του Λάμπρου, στις 8 Ιουνίου 2013 και κηδεύτηκε την επομένη στο χωριό. Σε ηλικία 77 ετών έφυγε από κοντά μας ο Χάρης Πετρόπουλος του Κωνσταντίνου, στις 12 Ιουνίου 2013 και κηδεύτηκε στις 14 Ιουνίου στο MONTREAL ΚANAΔΑ. Σε ηλικία 78 ετών έφυγε από κοντά μας ο Παναγιώτης Φίλης του Δημητρίου (Νότης), στις 15 Ιουνίου 2013 και κηδεύτηκε την επομένη στο χωριό. Σε ηλικία 103 ετών έφυγε από κοντά μας ο Ελισσαίος Βαλκάνος του Λάμπρου, στις 2 Ιουλίου 2013 και κηδεύτηκε την επομένη στο χωριό. Τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους τους.

ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ

Το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013 τελέσθηκε το 40/νθήμερο μνημόσυνο της Κωνσταντίνας Πετροπούλου στο χωριό. Την Κυριακή 24 Μαρτίου 2013 τελέσθηκε το 40/νθήμερο μνημόσυνο του Παντελή Τερζή στο χωριό. Παρακαλούνται όσοι γνωρίζουν για την κοινωνική ζωή του χωριού μας, να επικοινωνούν με τους υπεύθυνους της εφημερίδας προκειμένου να γνωστοποιούνται έγκαιρα τα νέα. ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κατερίνα Δ. Κουρή


ΑΓΑΛΙασθαι