Page 11

11

UK 10 - 20 DECEMBER 2012

‘UK digitaal? Pas op!’ | WA A R S C H U W I N G | De UK gaat verder

als internetmedium. Pas op, zegt Nina Manuhutu, het is echt niet makkelijk om lezers aan je te binden.In opdracht van DUB, de Utrechtse digitale universiteitskrant, deed ze een lezersenquête onder 183 studenten.

Reageren of meediscussiëren? Dat kan op ukrant.nl/opinie

Ik wens jullie vast veel succes met de lezersbinding. Want dat is bepaald geen kattenpis, heb ik tijdens mijn stage bij DUB gemerkt. Alleen met hulpmiddelen als app's ben je er niet. Want door het verdwijnen van de papieren UK dreigt je blad onzichtbaar te worden voor het gros van de lezers. Geloof mij nou maar. In opdracht van DUB deed ik een lezersonderzoek onder studenten van de Universiteit Utrecht. Dat was

bedoeld om er achter te komen wat studenten van DUB vinden en wat ze qua inhoud van de website verwachten. Ik heb niet zomaar voor studenten als doelgroep gekozen. De heersende mening is dat ‘onze’ generatie al vertrouwd is met het internet en dat wij daarom vanzelf wel op zoek gaan naar informatie. Ge-

loof ik niets van. Uit mijn lezersonderzoek kwam naar voren dat studenten DUB inhoudelijk helemaal okay vinden. Maar je moet echt het onderste uit de kan halen, als je wil dat ze vaker dan eens per maand naar de website surfen. Een van de deelnemers aan mijn onderzoek verwoordde het als volgt: ‘Vroeger kon je het Ublad zo meenemen, je las het tussen de colleges door. Lekker, even geen scherm voor je neus. Aan het einde van de dag heb je écht geen zin om de DUB-site af te struinen voor nieuws, hoor.’ Het zit niet in de routine van studenten. En het maakt ze echt niets uit of er daarvoor al jaren een gedrukt blad was. Met het ontwerpen van een app is misschien de eerste stap gezet om de lezer wel tot lezen aan te zetten.

CARTOON

Gelukkig is er ook een andere stroming lezers: De studenten die denken dat op termijn alle media zullen digitaliseren. Die heb je al overtuigd. Maar dat andere, hoe zal ik het zeggen, wat passievere deel van de lezersgroep, moet geprikkeld blijven om te lezen. Hoe? Het klinkt misschien raar, in een tijd dat we worden overstelpt met e-mails: begin bij de nieuwsbrief. Met alleen de aankondigingen van de nieuwste artikelen ben je er nog niet. Zorg ervoor dat er in de kop of het intro iets staat wat de lezer prikkelt of raakt. Zorg ervoor dat de urgentie hoog is om naar de website van UK te blijven surfen. Jullie hebben per slot van rekening autoriteit als het gaat om Gronings universitair nieuws. Studenten moéten dus haast wel ukrant.nl aanklikken als ze willen

weten wat er speelt. Wat ook helpt: Schep herkenning voor de student. Hij wil weten of een bepaalde gebeurtenis of een besluit ook gevolgen heeft voor hem. Leg dat uit. Blijf dus belangrijk. En blijf zichtbaar. Ik denk dat ik met deze column wel mijn punt heb gemaakt: een universiteitsblad is er nog niet met een goede naam. Je bent er als bladenmaker pas als jouw blad op internet net zo zichtbaar, belangrijk en herkenbaar is. Ik wens jullie het allerbeste met de digitale versie van de UK. Nina Manuhutu student media Hogeschool van Amsterdam.

Willemen

ZOUT ZAAD ’s Nachts vaak, openbaart zich stil een wit papier, van een niet daar maar ook niet langer hier, een nesteling meer in jouw gezicht. Dat ik geschilderd heb al duizend maal gevangen als waarheid verhuld in kleren van verhaal Dan, verstarde beelden van een naakt uit schuim geboren, het zoute zaad dat door de golven sneed En alles is dan even, alsof het zich in mijn slaap opnieuw geboren weet Bij dat waken vind ik jou, opdat het niet anders beginnen kon niet één ander einde in zich had Dan geen. Pauline Sparreboom RUG-Huisdichter 2012-2013 Lees ook haar blog: www.universiteitskrant.nl

COLUMN

Gamma

Empathie

Over Adam Lanza, de jongeman die in Newton, Connecticut twintig kinderen en zes volwassenen neerschoot, deden al snel allerlei verhalen over zijn psychologische toestand de ronde. Hij werd als vriendelijk en stil getypeerd, maar ook als vreemd, onrustig en nerveus. Bovendien wisten informanten te melden dat hij leed aan het syndroom van asperger, een vorm van autisme. Diagnoses hebben in eerste instantie iets geruststellends. Overweldigd door de gruwel van de moordaanslag, biedt het een aanknopingspunt voor een verklaring en daarmee misschien beheersing van het probleem. Maar dan, als autisme iets te maken heeft met de gewelddadige daad, is dat dan niet juist erg verontrustend? Stoornis-

sen op het autismespectrum, zoals dat tegenwoordig heet, zijn immers geen uitzondering. Iemand die heeft nagedacht over de relatie autisme en gewelddadigheid is Simon Baron-Cohen, autoriteit op het gebied van autismespectrumstoornissen. Ook hij vraagt zich af hoe het komt dat sommige mensen in staat zijn zonder scrupules anderen leed te berokkenen, terwijl anderen bij de gedachte alleen al ontzet raken. Baron-Cohen gaat er vanuit dat empathie – het vermogen gevoelens voor en van anderen te ervaren – net als intelligentie over de populatie een normaalverdeling laat zien, waarbij mensen die laag scoren op empathie een risicogroep voor wreed-

heid vormen. Toch levert dit niet per definitie een preoccupatie met geweld op, want er zijn volgens hem twee varianten – een negatieve en positieve – van wat hij ‘nul empathie’ heeft genoemd. Hij ziet bijvoorbeeld psychopaten en narcisten als representanten van de negatieve variant: mensen die niet in staat zijn de gevoelens van anderen te herkennen en er rekening mee te houden. Zij zouden bij uitstek vatbaar zijn voor wreedheid. Mensen met autisme en asperger hebben ook moeite met empathie, maar als positieve variant zijn ze volgens Baron-Cohen veel minder vatbaar voor wreedheid. Door hun hang naar regelmaat en extreme behoefte de wereld systematisch te benaderen, leidt

hun gebrek aan empathie eerder tot super-moreel dan immoreel gedrag. Als dat klopt zet de link van autisme met wreedheid ons dus op het verkeerde been. Ondertussen roepen discussianten in de Verenigde Staten op om bij het tegengaan van geweld meer te kijken naar de gevolgen van mentale ziekten. Dat kan geen kwaad, tenzij het een excuus is om de discussie over wapens uit de weg te gaan. Gerrit Breeuwsma is docent psychologie

uk10 - 20 december 2012 | jaargang 42  

Onafhankelijk blad voor de Rijksuniversiteit Groningen; Independent paper for the Groningen University (Netherlands)