Issuu on Google+

สะกดรอยครั้งที่ 1 โอตาคุที่ดีควรเป็นยังไงนะ?

หุหุ หึหึ ฮ่าๆๆๆๆ

เสียงประหลาดที่น่าขนลุกดังขึ้นมาจากห้องที่ปิดผ้าม่านมิดชิดอย่างกลัวแสงอันร้อนแรงจะส่องเข้า มาในห้องได้ แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์คือความสว่างเพียงหนึ่งเดียวภายในห้องที่พอทาให้สามารถ เห็นสภาพของห้องที่มีของวางกระจัดกระจายเต็มห้องอย่างคราวๆ อากาศหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ทาให้คนที่นั่งอยู่หน้าจอคอมต้องเอาผ้าห่มหนาๆมาคลุมตัวไว้ซะมิดทั้งๆที่อยู่ในฤดูร้อนแท้ๆ ผมยาวถึง กลางหลังสีน้าตาลเข้มเลื่อนลงมาปรกหน้าทาให้คิ้วเรียวขมวดกันอย่างราคาญก่อนเอามือบอบบางอย่าง พวกคุณหนูปัดผมขึ้นมาทัดหูทั้งสองข้างแล้วกลับไปสนใจสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าต่อ ดวงตาสีน้าตาลเช่นเดียวกับ สีผมเต้นระริกด้วยความเต้นตื่นกับสิ่งที่พบเจอ

“สุโค่ยยยยยย~!!” เสียงแหลมเล็กตะโกนลั่นออกมาอย่างอดไม่อยู่ แต่จู่ๆก็เกิดเสียงฝีเท้าอันหนัก อึ้งไปด้วยจิตสังหารมหาศาลจนทาให้เจ้าของเสียงสะดุ้งโหยง

“จะตะโกนลั่นบ้านไปทาไมยายลูกแก้ว !! เกรงใจคนข้างบ้านหน่อย เดี๋ยวเขาก็ว่าเอาหรอก อีกอย่าง หัดออกมาช่วยแม่ทางานบ้านมั่งสิ อย่าเอาแต่เล่นเกม” เสียงแข็งของผู้หญิงวัยกลางคนดังออกมาจากนอก ห้องพร้อมกับทุบประตูเรียกให้คนข้างในออกมาซะที

“ค่าแม่~” เด็กสาวที่ชื่อ ลูกแก้ว ส่งเสียงขานรับไปส่งๆ แล้วก็กลับมาสนใจคอมพิวเตอร์ต่อ แต่ไม่ ทันได้ทาอะไรมากมาย ประตูห้องก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับมีมือลึกลับเข้ามากระชากผ้าห่มหนาๆนั้น


ออกมาเผยให้เห็นใบหน้ากลมเกลี้ยงของเด็กหญิงอายุ 15 ปีที่ไม่ถึงกับว่าสวยแต่ก็ไม่ถึงกับขี้ริ้วขี้เหล่อะไร หันมามองเจ้าของมืออย่างเซ็งๆ

“ไปอาบน้าได้แล้ว หมกอะไรอยู่ได้ทั้งวัน ” คุณแม่วัย 40 กว่าๆแต่มีรูปร่างหน้าตาสะสวยอ่อนวัยกว่า ที่เป็นพูดขึ้น ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกับลูกสาวแต่สวยกว่ามากส่อแววระอาที่ลูกสาวคนเล็กทาตัวน่า หนักใจ นี่ปิดเทอมหรอกนะถึงได้ยอมอ่อนข้อให้ ส่วนมือเรียวก็จัดการรวบผ้าห่มให้เป็นกองแล้วถือออกไป “ผ้าห่มนี่แม่จะเอาไปซักนะ สกปรกชะมัดเลย เดี๋ยวก็เป็นวัณโรคตายหรอก”

“ไม่อาวน้า~!! แล้วคืนนี้หนูจะห่มผ้าที่ไหนละ” แต่ก่อนคุณแม่จะเดินออกจากห้องไป เด็กสาวก็รีบ พูดห้าม มือทั้งสองยกขึ้นมาไขว้คว้าสิ่งที่สูญเสียไป พร้อมทาหน้าอย่างคนที่สูญเสียสิ่งที่สาคัญที่สุดในชีวิต ไป แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับกลายเป็นคาพูดที่ทาให้วิญญาณของลูกแก้วเกือบหลุดออกจากร่าง

“อ้อ!! แล้วก็ออกมาเล่นข้างนอกนะ แม่จะได้เข้าไปเก็บกวาดห้อง”

โอ้ว... ไปแล้ว... อิสรภาพที่ถูกพรากไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กาลังลงบันไดไป กระซิกๆ พระผู้เป็น เจ้า หนูทาอะไรผิดถึงได้ลงโทษหนูเช่นนี้

หลังจากที่โดนพระมารดาไล่ตะเพริดออกจากห้องของตัวเอง ด้วยความไม่มีอะไรทาและขี้เกียจ ช่วยงานบ้าน เธอเลยคิดจะไปหาเพื่อนสนิทที่บ้านอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่เพื่อไปอวดอะไรบางอย่างที่เป็นสาเหตุ ทาให้เธอต้องโดนตะเพริดออกมาอย่างนี้


ความร้อนจากแสงแดดของฤดูร้อนทาให้ผู้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่ในบ้าน หรืออาคารต่างๆแทน จะมาเดินแกร่วข้างนอก และลูกแก้วก็เป็นหนึ่งในนั้นแต่เธอกลับต้องมาเดินให้แดดแผดเผาเล่นเป็นเพราะ รถจักรยานเก่าแก่และขึ้นสนิมของเธอดันยางแบนแต๊ดแต๋ แถมเธอขับรถมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นอีกต่างหาก จะ ให้แม่ขับมาส่งก็ได้คาสวดร่ายยาวของพระมารดาตอกกลับมา “เดินไปสิใกล้ๆนี้เองไม่ใช่รึไง จะขับรถให้ เปลืองน้้ามันท้าไมให้โลกร้อน เดี๋ยวประเทศไทยก็จมใต้ทะเลหรอก”

“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจยาวเยียดดังออกมาจากร่างที่ใกล้จะละลายกองกับพื้น ดวงตาสีน้าตาล เหล่ขึ้นลอดแว่นกันแดดมองหาว่าบ้านเป้าหมายอยู่อีกไกลรึเปล่า แต่กลับกลายสิ่งที่พบทาให้เธอกุมขมับ เพราะตัวเองเดินเลยบ้านเพื่อนมา 3-4 หลังแล้ว สงสัยเบลอเพราะความร้อนมากไปหน่อยแฮะ

ลูกแก้วเดินย้อนกลับมาก็พบบ้านเดี่ยวสองชั้นที่มีพื้นที่ใช้สอยค่อนข้างกว้างดูคล้ายๆกับบ้านของ เธอ เพราะว่าเธอกับเพื่อนสนิทของเธออยู่หมู่บ้านเดียวกันห่างกันแค่ 4 ซอยเท่านั้นเอง เธอรีบดิ่งเข้าไปกด กริ่งหน้าบ้าน 2 ครั้ง แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

ด้วยการที่ต้องยืนรอนานๆบวกกับความร้อนที่แผดเผาอย่างไม่หยุดหย่อน ทาให้ความอดทนที่มีอยู่ น้อยนิดขาดผึง เธอเลื่อนมือขวาข้างถนัดเล็งไปที่กริ่งหน้าบ้าน พร้อมประจุพลังสังหารไปที่ปลายนิ้วชี้ แล้ว รัวนิ้วลงไปบนกริ่งอย่างไม่ยั้ง

ดิ๊งด่อง ดิ๊งด่อง ดิ๊งด่องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“นังดิว!! ฉันรู้นะว่าหล่อนอยู่ ออกมาเปิดประตูบ้านให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ” เสียงแหลมที่บรรจุพลังปราณ ทั้งหมดในร่างดังขึ้นจนบ้านข้างเคียงออกมาดูอย่างตกใจ


“เปิดแล้วๆ เลิกเอะอะโวยวายได้แล้ว ฉันอายชาวบ้านหมดแล้วเนี้ย ” เสียงหนึ่งดังออกมาจากใน บ้านพร้อมกับประตูบ้านที่เปิดออก เด็กสาวอายุเท่ากันกับลูกแก้วเดินหน้ามุ่ยออกมา ผมยาวสีน้าตาลแบบ คนเอเชียผูกแกละสองข้างแบบทวินเทล แล้วดวงตากลมโตสีน้าตาลมองเพื่อนสาวตัวเองจากหัวจรดเท้า ผ่านแว่นตาอย่างแปลกใจ ภาพของเด็กผู้หญิงร่างเล็กสวมเสื้อโค้ทสีดายาวถึงข้อเท้าพร้อมถุงมือหนังและ รองเท้าบูทสีดา ผมสีน้าตาลยาวจนถึงกลางหลังมีหมวกปีกกว้างสีเดียวกันคลุมอยู่ ดวงตาสีน้าตาลมีแว่น กันแดดอันโตบังอยู่ แถมหน้ากากผ้าอนามัยปิดปากอย่างไม่รู้จะปิดไปทาไม

“อี๊~ สโตรกเกอร์~!!” ดิวร้องลั่นออกมาพร้อมแสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่าสุดขีด แล้วก็กลับเปลี่ยนสี หน้ากลับไปเป็นแบบเดิมภายในพริบตา “ประตูรั้วไม่ได้ล็อก”

“มากนะยะหล่อน กะจะเอาตุ๊กตาทองเลยรึไง” ลูกแก้วเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้านพร้อมสังเกตการ แต่งตัวของเพื่อนสาว อืม~เสื้อวันพีชขาวมีริบบิ้นสีดาผูกอยู่ตรงเอว... ผมทรงทวินเทล... แว่นตา... ก่อนที่จะ ยกนิ้วโป้งให้

“สุโค่ย!!”

“ห๊ะ? อะไรนะ” ดิวถามอย่างงงๆแต่ก็ไม่ได้ต้องการคาตอบ เพราะว่าพอเดาออกแล้วว่าอะไร เธอ เดินนาลูกแก้วเข้ามาในบ้านแล้วกวักมือให้นั่งที่โซฟาห้องรับแขก ก่อนที่เธอจะเริ่มเปิดประเด็น “แล้ว มีอะไร ล่ะ ว่ามา”

“แก~!! เมื่อเช้านี้ฉันได้ดาบผ่าแผ่นดินที่ว่ากันว่าแรร์สุดๆเพราะมีเพียงอันเดียวในเซิร์ฟเวอร์ แถม พลังโจมตีแรงโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยแก!!” ลูกแก้วพูดออกไปหวังว่าเพื่อนซี้ที่เล่นเกมนี้มา ด้วยกันตั้งแต่เซิร์ฟเวอร์เปิดใหม่ๆ จะเกิดความอิจฉาริษยา “โฮะๆๆๆๆๆ เป็นไงล่า เป็นไงล่า อิจฉาฉันล่ะซิ”


แต่ว่า...

“หรอ?” ผิดคาดดิวหลบการโจมตีของเธอพร้อมสวนกลับเธอด้วยดาเมจอันรุนแรงจนเธอกระอัก เลือด

“อึ่ก! ดาบผ่าแผ่นดินเลยนะ รึว่าแกไม่เชื่อ เดี๋ยวฉันเอาให้ดูก็ได้ ” ลูกแก้วพยามโจมตีต่อไปอย่างไม่ คิดท้อถอย

“ไม่ต้องหรอก ฉันเชื่อแกอยู่หรอก แต่ว่าฉันกาลังจะเลิกเล่นเกมนั้นแล้ว ” ดิวตอบกลับมาอย่างเฉย ชา

“ห๊า? ทาไมถึงเลิกเล่นอ่ะ” พลิกล็อค!! ตอนแรกเธอมาที่นี่ก็เพื่อเพราะทาให้อีกฝ่ายช็อค แต่กลับ กลายเป็นตัวเองที่ช็อคแทนเสียนี่

“อ้าว ฉันก็พิมบอกแกในเกมไปเมื่อหลายวันก่อนแล้วนี่ สงสัยแกจะเพลินเลยไม่เห็นสินะ” ดิวเอ่ย ถา���อย่างแปลกใจ แต่ก็สรุปได้ว่ายัยลูกแก้วคงจะมัวแต่หมกมุ่นเรื่องที่ไปสะกดรอยตามหนุ่มในเกมที่หล่อน แอบจิ้นอยู่นั่นแหละ เลยไม่ได้อ่านข้อความที่เธอส่งไป

“แหม~ ตัวเองก็~ มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ผู้ชายอะไรไม่รู้รังสีม่วงสุดยอด ทั้งๆที่อยู่ในเกมแท้ๆ ไม่รู้ตัว จริงจะปล่อยรังสีวายได้มากขนาดไหน อร๊าง~” ลูกแก้วแลบลิ้นออกมาอย่างขวยเขิน พร้อมทาหน้า เคลิบเคลิ้มฝันถึงมิตรภาพอันมีลับลมคมในของหนุ่มๆทั้งหลาย แต่ก็ตั้งสติกลับมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่เพื่อนซี้ จะเลิกเล่นเกมที่เล่นด้วยกันอยู่ “เออ แล้วแกจะไปเล่นเกมไหนนะ แกไปไหน ฉันไปด้วย ว่ะฮ่าๆๆๆๆๆ”


“World Three Online ไง ไม่น่าถาม”

“ห๊ะ? เกมอะไรวะ เห็นไม่รู้จัก” ลูกแก้วถามกลับด้วยความไม่รู้ ส่วนดิวน่ะหรออึ้งไปเป็นที่เรียบร้อย เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอไม่รู้จักเกมนี้จริงๆอย่างที่ปากว่า

“โอ๊ย ฉันล่ะอยากเอาหัวของหล่อนไปโขกเต้าหู้ตาย ทั้งๆที่เป็นโอตาคุ สาววาย บ้าเกม และอื่นๆที่ ฉันขี้เกียจนับ แต่ดั๊นไม่รู้จักเกมสุดเทพแห่งปีที่กาลังเปิดให้เล่นเดือนหน้าน่ะนะ!!” ดิวพูดออกมาอย่างรับ ไม่ได้ แต่ก็ได้รับสายตาบ๊องแบ้วกลับมา สรุปยัยนี่ไม่รู้จักจริงๆหรอเนี้ย

“World Three Online หรือที่นักเล่นเกมเรียกกันว่า WWW เนี้ย เป็นเกมออนไลน์ที่แหวกแนวสุดๆ เพราะตัวเกมจะอ่านคลื่นสมองแปลออกมาในรูปแบบหกมิติ พูดง่ายๆก็คือรู้สึกสมจริงจนโอเวอร์ ทั้งความ หิว บาดเจ็บ และอื่นๆที่ฉันก็งงๆอยู่ว่ามันเป็นไปได้ยังไง” ลูกแก้วที่ได้ฟังอยู่น้าลายไหลยืดด้วยความอยาก เล่นขึ้นมาทันที ถึงขนาดที่ดิวยังต้องร้องยี๋ขึ้นมาเบาๆ แต่เธอก็รีบเช็ดน้าลายที่ไหลเยิ้มข้างปากเมื่อนึกถึง ความเป็นจริง

“จะบ้าหรอ อย่ามาโกหกฉันให้ยาก เรื่องแบบนั้นมันมีซะที่ไหน พูดว่าพรุ่งนี้โลกจะแตกยังน่าเชื่อ กว่า” ใช่แล้ว เป็นไปไม่ได้หรอก สงสัยยัยดิวจะเห็นว่าฉันบ้านิยายเกมออนไลน์มากเลยคิดแต่งเรื่องขึ้นมาอา เล่น หึหึ แต่ฉันไม่หลงกลเธอหรอกนะ เคี๊ยกๆๆๆๆ

ดิวเห็นว่าลูกแก้วไม่เชื่อเรื่องที่ตัวเองพูดก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะตอนแรกที่เธอได้ยินเรื่องนี้ก็ไม่เชื่อหู เหมือนกัน เธอเลื่อนมือไปแล็ปท็อปที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟข้างหน้าแล้วเปิดหน้าขึ้นมาแสดงถึงหน้าเวปเพจ เกมออนไลน์เกมหนึ่งซึ่งก็คือเกม WWW นั่นเอง


“เอ๊า! ดูซะให้เต็มตา” ดิวหันหน้าจอคอมฯไปให้เพื่อนสาวดู

ลูกแก้วมองหน้าเวปเพจอย่างไม่เชื่อสายตา ทั้งคลิ๊กเข้าไปดูหน้ารายละเอียด วิธีการเล่น หรือแม้ กระทั้งเวปบอร์ด สิ่งที่ได้คือเครื่องยืนยันคาพูดคิวเป็นอย่างดี

“ไม่จริงน่า มีจริงๆหรอเนี้ย แถมเปิดเซิฟเวอร์เดียวทั่วโลกอีกต่างหาก” เธอครางอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตาสีน้าตาลเข้มเหลือบไปมองหน้าเพื่อนสาวที่ทาหน้าประมาณว่า เห็นไหม ฉันบอกแล้ว

“ส...” ไม่ทันที่ลูกแก้วจะได้แหกปากด้วยความตะลึง เสียงของดิวก็ขัดขึ้นมาก่อน

“แต่ว่านะ” เธอพูดขึ้น พร้อมคลิ๊กเข้าไปหน้ารายละเอียดเครื่องเล่นเกม “เจ้าตัวเครื่องนี้มันแพงใช่ เล่น นี่เหลืออีกพันเดียวฉันก็จะซื้อได้แล้ว ”

“ตั้งพันนึงเลยหรอ แพงจัง” ลูกแก้วพูดเสียงอ่อย พลางคิดว่าจะไปขอเงินค่าขนมล่วงหน้าจากแม่ดี ไหม แต่ถ้าทาอย่างนั้น เดือนหน้าได้กินแกลบแน่ๆ

“จุๆๆๆ” เสียงจุปากดังขึ้นขัดความคิดของลูกแก้ว พลางมองดิวที่ตอนนี้ชี้นิ้วไปที่จุดหนึ่งของหน้าจอ “แกดูตรงนี้ให้ดีๆสิ”


“ราคา 6999 บาท!!” ลูกแก้วอ่านตามที่เพื่อนเธอชี้ให้ดู บ้าน่าแพงกว่าที่เธอคิดตั้ง 7 เท่า คุณหมูก็ เพิ่งถูกทุบไปเดือนก่อนเพื่อซื้อเครื่องเกม 3DSY แล้วทีนี้จะไปเอาเงินจากไหนมาซื้อ กระซิกๆๆ แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางที่ทาให้รอยยิ้มของเธอผุดขึ้นมา

“หึหึหึ เจอแล้ว~!!”


World Three Online