Page 52

thema | wonen Wat gebeurt er als je je niet verstaanbaar kunt maken? Hoe maak je vrienden als je de taal niet spreekt? “Gewoon luisteren naar geklets van je vriendin en geduld hebben”, besloot Febe. “Met handen en voeten kun je ook communiceren”, ondervond Charlotte. “Goed genoeg om vrienden te maken.” Muriel had binnen een week vrienden, ook al verstond ze niemand. “Er zaten veertig leerlingen op mijn school en ze waren allemaal lief en geduldig.”

Nick

Hoe jonger je bent, hoe sneller je leert. En als je dan ook nog eens vijf dagen per week moét leren, heb je die nieuwe taal binnen mum van tijd onder de knie. Als vrienden maken al lukt zonder je verstaanbaar te kunnen maken, dan is het al helemaal geen probleem zodra je die nieuwe taal stukje bij beetje onder de knie krijgt. Nick: “Toen ik me in het Pools kon redden, kreeg ik vanzelf nog meer vrienden.” Binnen een paar maanden hadden de meesten het alweer voor elkaar: hun schoolleven was bijna zoals het in Nederland was geweest. Ideaal, want heel veel meer heb je als kind niet nodig om je thuis te voelen. En zo bleek dat hele emigreren veel van de kinderen nog gemakkelijker af

Nick: “Toen ik me in het Pools kon redden, kreeg ik vanzelf nog meer vrienden” te gaan dan de ouders die het hele verhuisplan hadden geïnitieerd. “Inmiddels kan ik mijn vader een hoop leren”, aldus Nick, die nu ruim vier jaar in het gehucht Dargocice woont, in het Noordwesten van Polen. “Ik spreek de taal vloeiend, maar mijn vader spreekt nog weinig Pools.” Bloem en Chaia maakten op school zonder moeite Spaanse hartsvriendinnen. Iets wat voor hun moeder een stuk minder gemakkelijk gaat in het dorp vol nogal traditionele Spaanse huismoeders.

Thuis Ties was er snel uit. Hier was hij thuis. Oók thuis. Toegegeven, hij had er tegenop gezien om te vertrekken. Maar in Nieuw-Zeeland was hij al snel gehecht aan de prachtige natuur, de wilde beesten en zelfs zijn schooluniform. Een paar etterige heksen in zijn klas mochten de pret niet drukken. En ach,

52

|

VERTREK NL NOVEMBER 2012

die aardbevingen waren eng, maar toen ze Christchurch vernielden, was het voor Ties al te laat om nog eens achter zijn oor te krabben. Zijn ouders twijfelen nog wel eens of ze in Nieuw-Zeeland willen blijven. Ties niet. “Ik wil hier graag nog een hele tijd blijven rondhangen.” Vraag je Febe of ze gelukkig is in Ecuador, dan hoor je een volmondig ‘ja’. Toen Moons ouders twee jaar na hun vertrek uit Nederland terug naar Bloemendaal verhuisden, was ze ontroostbaar. “Zodra ze vertellen dat we Nederland weer gaan verlaten, zal ik huilen van geluk.” Als de zus van Sebastiaan van Veen (13) ook nog zou komen, was zijn leven in Singapore met zijn familie en beste vrienden compleet en hoefde hij niet meer naar Nederland terug. Een verrassing na het eten lijkt een drama voor de kinderen. En zo reageren ze aanvankelijk doorgaans ook. Maar of het je als ouder

nou jaloers maakt of geruststelt: ze komen straks waarschijnlijk makkelijker opnieuw thuis dan jijzelf. Misschien toch maar eens aan Nina vertellen. n

In september, vlak voor de Kinderboekenweek met het thema ‘Hallo Wereld’, is het boek van Lotte Stegeman verschenen: Heimwee naar Hagelslag – Mijn ouders emigreren (en ik moet mee). Uitgeverij Moon, € 13,95.

vnl-8-12-voor-web  
vnl-8-12-voor-web  
Advertisement