Page 5

voorwoord

Tweede generatie

I

nmiddels ben ik net weer thuis in Frankrijk na een vlucht van meer dan twaalf uur vanuit Californië. Hier hebben we onze vakantie drie weken doorgebracht. Noord-Amerika spreekt al eeuwen tot de verbeelding bij emigranten. De ruimte daar geeft het gevoel van vrijheid en bijna onbegrensde mogelijkheden. Zeker, die vrijheid is er en de Amerikaanse maatschappij heeft een enorme veerkracht. Maar aan de andere kant zie je de problemen ook. Armoede op straat in de grote steden zoals Los Angeles en de vele (tweede) huizen die te koop gezet zijn vanwege de crisis. De American Dream gold en geldt lang niet voor iedereen. De emigrant jaagt een droom na. Wij hebben nu bijna tien jaar geleden besloten naar Frankrijk te verhuizen op zoek naar rust, ruimte, zon en minder bemoeizucht. We verruilden onze geliefde stad Groningen voor het Franse platteland. La vraie France profonde. Midden tussen de koeien in een eenvoudig gehucht met mensen met kleine wensen, groeide onze dochter Carolien de eerste jaren op. Het was idyllisch en dicht bij onze droom van rust en eenvoud. Maar de droom was nog niet af. Er bleef nog te dromen over en daarom besloten we het serene, lege Franse land te verlaten voor de levendigere Provence. Hier wonen we nu sinds vier jaar met veel plezier. Heimwee heb ik niet, maar soms mis ik de stad van D’Olle Grieze, oude bekenden tegenkomen op de zaterdagmarkt, zo maar even een uitstapje naar vriendinnen en niet te vergeten de dinertjes bij restaurant Jantje Zag Eens Pruimen Hangen in het Noorderplantsoen.

Juist daarom was het zo leuk dat ik twee jaar geleden in contact kwam met de uitgever van dit blad, die vanuit de provincie Groningen een tijdschrift maakt over en voor emigranten of mensen die dromen over emigreren of die er gewoon graag over lezen. Of ik een strip over emigratie wilde maken? Maar natuurlijk! Weliswaar heb ik geen heimwee, maar toch vond ik het leuk dat ik op deze manier twee zaken kon combineren. Ik kan mij goed verplaatsen in het leven van de emigrant, en aan de andere kant heb ik zo weer een nieuw lijntje met mijn oude grond.

“Spreekt u daar Nederlands?” Je zag de twinkeling in haar ogen toen we dat bevestigden Inmiddels heb ik al heel wat stripjes gemaakt voor VertrekNL en dat doe ik met veel plezier. Vooral de wisselende thema’s en het feit dat ik niet vast zit aan een ‘vaste’ strip met telkens dezelfde karakters, spreekt me aan. Ik ben vrij een strip te maken die past bij het thema. Het blad ziet er mooi uit en het is leuk te weten dat het goed aanslaat en dat meer en meer mensen het lezen. In dit nummer staat ‘heimwee’ centraal, en toevallig heb ik daar in nummer 5 al een stripje over gemaakt. Dromen komen niet altijd uit en soms wordt het zelfs een grote teleurstelling. De band met het land van herkomst is en blijft een wonderlijke diepgegronde emotie. In Californië sprak een oude dame ons aan tijdens de lunch in een restaurant. “Spreekt u daar Nederlands?” Je zag de twinkeling in haar ogen toen we dat bevestigden. Zelf sprak ze het nauwelijks meer, ze was niet eens in Nederland geboren, maar de overgebrachte beelden, de verhalen en de taal van haar Nederlandse ouders gaven een band met het kleine landje. Dat was zelfs in deze tweede generatie niet verdwenen. n

Andrea kruis

s t ri p t e k en a a r V er t re k N L

NOVEMBER 2012 VERTREK NL

| 5

vnl-8-12-voor-web  
Advertisement