Page 10

Alsof ik er blij mee moet zijn dat ik weer naar school mag; dat ik weer door die galmende, holle gangen rond de aula mag lopen, waar de wereld zoals ik die kende in mei in elkaar gestort is. Alsof ik niet iedere nacht nachtmerries over die plek heb en badend in het zweet en huilend wakker word, verschrikkelijk opgelucht dat ik gewoon veilig in mijn eigen kamer lig. Op school weten ze nog altijd niet of ze me nou als een held of als een misdadiger moeten zien. Ik kan het hun amper kwalijk nemen. Ik ben er zelf ook niet uit. Ben ik de kwade genius die het hele idee om de halve school neer te maaien in gang heeft gezet, of ben ik de held die zichzelf heeft opgeofferd en een eind aan de moordpartij heeft gemaakt? Er zijn dagen geweest dat ik me beide voelde. Op andere dagen voel ik niets. Het is zo verschrikkelijk verwarrend allemaal. Het schoolbestuur heeft in de zomer geprobeerd me te huldigen. Waanzin was dat. Ik wil helemaal geen held zijn. Ik dacht helemaal niets op het moment dat ik tussen Nick en Jessica in sprong. Echt niet. Zeker niet zoiets als: dit is mijn kans! Nu kan ik dat wicht redden dat me altijd uitlacht, me Dooie Dame noemt, en zelf neergeschoten worden. Als een echte held. Natuurlijk: het was in alle opzichten een dappere daad, maar in mijn geval… nou ja, niemand weet wat ’ie ermee aan moet. Ik heb geweigerd om naar die huldiging te gaan. Ik zei tegen mijn moeder dat mijn been te veel pijn deed, dat ik slaap nodig had en dat het sowieso een krankzinnig idee was. ‘Echt iets voor school,’ zei ik tegen haar, ‘om zoiets lams te verzinnen. En ik wil er niet heen, al kreeg ik geld toe.’ 12

Hate_list_BROWN_druk1_binnenwerk_drukklaar_2-7-2012_NS.indd 12

02-07-12 11:09

leesfragment Hate List - Jennifer Brown  
leesfragment Hate List - Jennifer Brown  

leesfragment Hate List - Jennifer Brown

Advertisement