Page 1


Πλούσιοι, ισχυροί, με υψηλές θέσεις στην πολιτική σκηνή -αν η Αμερική είχε βασιλική οικογένεια, αυτοί θα ήταν οι Μάρσαλ! Οι σκανδαλοθηρικές εφημερίδες δεν χόρταιναν ν’ ασχολούνται με το πιο καυτό ζευγάρι του Χόλυγουντ, τον κινηματογραφικό παραγωγό Φιν Μάρσαλ και την ατίθαση ηθοποιό Κέιτλιν Ριζ. Ύστερα, η Κέιτλιν έφυγε ξαφνικά, αφήνοντας πίσω της μόνο το αστέρι της στη Λεωφόρο της Δόξας -κι ένα μεγάλο κενό στην καρδιά του Φιν. Τώρα η Κέιτ έχει επιστρέψει -και, το χειρότερο, είναι υποχρεωμένοι να συνεργαστούν σε μια νέα ταινία. Έχει ακόμη τη δύναμη να τον μαγνητίζει, αλλά ο Φιν θα βάλει τα δυνατά του να παραμείνει ανεπηρέαστος. Γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν ενδιαφέρεται για μια σύντομη σχέση που να θυμίζει περιπέτεια δευτέρας διαλογής. Αν είναι να ξαναμπλέξει μαζί της, θέλει μια επική, χολιγουντιανών προδιαγραφών υπερπαραγωγή!


KIMBERLY LANG To Δικό του Αστέρι Μετάφραση: Τζουλιάννα Μπαρουξή ΧΑΡΛΕΝΙΚ ΕΛΛΑΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ A. Β. Ε. Ε. Φειδίου 18, 106 78 Αθήνα Τηλ.: 210 3609 438, 210 3629 723 Τίτλος πρωτοτύπου: Redemption of a Hollywood Starlet © Kimberly Kerr 2012. All rights reserved. © 2013 ΧΑΡΛΕΝΙΚ ΕΛΛΑΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ABEE για την ελληνική γλώσσα, κατόπιν συμφωνίας με τη HARLEQUIN ENTERPRISES II B.V / S.a.r.l. ISSN 1105-8234 Μετάφραση: Τζουλιάννα Μπαρουξή Επιμέλεια: Στέλλα Δαπέργολα Διόρθωση: Κυριάκος Μιχελόγκωνας Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή του συνόλου του βιβλίου, η οναπορογωγή ή μετάδοσή του με οποιοδήποτε οπτικοοκουστικό ή άλλο μέσο, χωρίς τη γραπτή άδεια του εκδότη. DESIRE - ΤΕΥΧΟΣ 1017 Τυπώθηκε και βιβλιοδετήθηκε στην Ελλάδα. Made and printed in Greece.


5

KIMBERLY LANG

1

ΤΡΕΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ έλειψε μόνο. Όταν έφυγε ήταν όλα τακτοποιημένα κι έτοιμα για τα γυρίσματα της ταινίας και μόλις είκοσι μία ημέρες αργότερα, επέστρεψε και βρήκε όλο το εγχείρημα να είναι έτοιμο να τιναχτεί στον αέρα. Ο Φιν Μάρσαλ έγειρε σε μια καρέκλα στο τροχόσπιτο που τον εξυπηρετούσε ως προσωρινό γραφείο όσο βρίσκονταν στον τόπο των γυρισμάτων στο Μέριλαντ κι έτριψε τα μάτια του. Υπέφερε από τζετ λαγκ και ήλπιζε ότι θα προλάβαινε να κοιμηθεί λίγο πριν τον αποψινό φιλανθρωπικό χορό στην Ουάσιγκτον -κάτι που δεν το έβλεπε πια εφικτό. Έπρεπε πρώτα να ξεκαθαρίσει αυτό το φρικτό μπλέξιμο και όσα περισσότερα άκουγε, τόσο συνειδητοποιούσε ότι δε θα κατάφερνε να φτάσει στο σπίτι του αδερφού του ούτε για ένα ντους. Ο Ντόλμπι Μάρτιν, συνεταίρος του στην Ντολφίν Πίκτσερς, έδειχνε ιδιαίτερα ευδιάθετος. «Κάνουμε γυρίσματα εδώ και μία εβδομάδα και δεν έχουμε βγει πολύ εκτός προγράμματος». Ο Φιν πήρε βαθιά ανάσα και υπενθύμισε στον εαυτό του ότι δε θα έβγαινε κάτι αν του έριχνε γροθιά. «Και δεν το θεώρησες απαραίτητο να με ενημερώσεις για όλα αυτά;» «Ήσουν απασχολημένος με τις άδειες για τα γυρίσματα. Άλλωστε τι μπορούσες να κάνεις από το Μονακό;» «Μπορούσα να κατευνάσω τη Σίντι». «Μετά από αυτό που της είπε ο Φάρελ ότι έχει δει ηθοποιούς σε φτηνές ταινίες πορνό να παίζουν καλύτερα από εκείνη; Λυπάμαι, Φιν, αλλά όσο κι αν επιστράτευες τη γοητεία σου δε θα την έπειθες να μείνει». Ο Ντόλμπι ανασήκωσε τους ώμους.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

6

«Προσωπικά, δε στενοχωρήθηκα που έφυγε. Βάζω στοίχημα ότι η Σίντι θα βρίσκεται σε αποτοξίνωση πριν την πρεμιέρα». Ο Ντόλμπι είχε δίκιο, όσο και αν ο Φιν δεν ήθελε να το παραδεχτεί. Η Σίντι ήταν η τέλεια επιλογή για το ρόλο της Ρεμπέκα· είχε τη σωστή εμφάνιση και το ταλέντο, ενώ το όνομά της θα τραβούσε την προσοχή χωρίς να επισκιάσει τους πρωταγωνιστές. Τη μέρα που υπέγραψαν, εκείνη ορκίστηκε ότι ήταν καθαρή, αλλά ο Φιν τα ήξερε αυτά τα παραμύθια. Ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Πρακτικά, ο Ντόλμπι και ο σκηνοθέτης ενήργησαν σωστά. Βρήκαν γρήγορα αντικαταστάτρια και την έβαλαν στην πρώτη πτήση για Βαλτιμόρη ώστε να μη σταματήσουν για πολύ τα γυρίσματα. Σε επαγγελματικό επίπεδο, θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος. Και ίσως... συγκινημένος επειδή ο Ντόλμπι κατανοούσε πόσο σημαντική ήταν αυτή η ταινία για τον ίδιο και αντέδρασε γρήγορα για να μετριάσει τη ζημιά. Αλλά έπρεπε να διαλέξει την Κέιτ Ρις; Κούνησε το κεφάλι του. Συγκεντρώσου στο σημαντικό κομμάτι. «Η Κέιτλιν μας έσωσε. Είναι άψογη επαγγελματίας. Έμαθε τα λόγια σε μερικές μέρες και έπεσε με τα μούτρα στις πρόβες. Περίμενε να δεις τις σκηνές που γυρίσαμε. Είναι τέλεια για το ρόλο της Ρεμπέκα. Καλύτερη και από τη Σίντι». Ο Φιν δε συμφωνούσε απαραίτητα. Θυμόταν την Κέιτ άγρια κι ατίθαση, κάτι που διοχέτευε με επιτυχία σε ελαφρούς, ρηχούς ρόλους, αλλά στη Ρεμπέκα, τη γήινη ηρωίδα, με την ήρεμη δύναμη;... Είχαν περάσει τρία χρόνια, αλλά... «Πίστεψέ με, Φιν. Θα μείνεις πολύ ευχαριστημένος». «Αν το πίστευες πράγματι, δε θα της υπέγραφες συμβόλαιο για την Τρέλα πίσω από την πλάτη μου». Σήκωσε το τηλέφωνό του και του έδειξε τα μηνύματα στον τηλεφωνητή του. «Η Ναόμι είναι έξαλλη. Θέλεις να ακούσεις;» «Αρκετά έχω ακούσει ήδη, ευχαριστώ. Η Ναόμι είναι ντίβα». «Αυτό το προνόμιο το έχει κερδίσει με την αξία της και εμείς θα το ανεχτούμε προκειμένου να μείνει ευχαριστημένη».


7

KIMBERLY LANG

Η Ναόμι Χαρτ ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλυγουντ και δεν είχε κανένα λόγο να ανησυχεί ότι κάποιος θα της έκλεβε τη δόξα. Όμως το θέμα -και για την ίδια- ήταν προσωπικό. Εκείνη και η Κέιτ ξεκίνησαν σχεδόν μαζί την καριέρα τους και η αντιζηλία τους ξεκινούσε χρόνια πριν, όταν ήταν ακόμη έφηβες και έπαιζαν σε σχολικές, ρομαντικές κωμωδίες και ταινίες τρόμου. Η Κέιτ ήταν πάντοτε ένα σκαλί πάνω από τη Ναόμι όμως και η πορεία της έδειχνε ανοδική μέχρι τη στιγμή που η καριέρα της κατέρρευσε θεαματικά. Πολλοί θεωρούσαν ότι η Ναόμι δε θα βρισκόταν στη σημερινή της θέση αν η Κέιτ δεν εγκατέλειπε τη σκηνή -και η Ναόμι το ήξερε αυτό. Είχαν πιθανότατα δίκιο. «Το ξέρεις ότι η Ναόμι και η Κέιτ είναι αντίζηλες. Σκόπευες να μετατρέψεις το πλατό σε πεδίο μάχης;» Ο Ντόλμπι γέλασε πονηρά. «Ίσα ίσα, τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά. Το γεγονός ότι η Ναόμι έχει πρόβλημα με την Κέιτλιν κάνει την αντιζηλία τους στην οθόνη πιο ρεαλιστική». «Και η Κέιτ;» Δεν κρατούσε το στόμα του κλειστό. «Φέρεται πολύ πιο ώριμα. Δεν κρύβει την επιθυμία της να αλλάξει την εικόνα της και να ξαναρχίσει την καριέρα της. Η Τρέλα είναι ο τέλειος τρόπος για να επιστρέφει στην οθόνη κι αυτό το γνωρίζει πολύ καλά». Η Τρέλα μπορεί να αντιπροσώπευε την τέλεια ευκαιρία για την Κέιτ, όμως η Κέιτ ίσως να μην αντιπροσώπευε την τέλεια επιλογή για την Τρέλα. Κι εκείνος δεν μπορούσε να προσφέρει δεύτερες ευκαιρίες σε στάρλετ. Ιδίως σε μια ταινία στην οποία είχε επενδύσει πολλά -επαγγελματικά και προσωπικά. «Δεν είμαι σίγουρος ότι η Κέιτ είναι έξυπνη επιλογή». «Έδωσα στον Φάρελ πλήρη σκηνοθετική ελευθερία να βρει μια ηθοποιό κατάλληλη για το ρόλο και να μπορεί να συνεργαστεί μαζί της. Εκείνος διάλεξε την Κέιτλιν και δεσμευόμαστε νομικά... εκτός κι αν η ίδια αποφασίσει ότι θέλει να λύσει το συμβόλαιο». Ο Ντόλμπι κούνησε το κεφάλι του αποδοκιμαστικά. «Δεν έχω διάθεση να εξοργίσω τους γονείς


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

8

της επειδή εσύ δε θέλεις την πρώην σου στο πλατό. Μου αρέσει η καριέρα μου, δε θα το ρισκάρω». Αυτό θα πει αντιστροφή των όρων. Από τότε που ο Φιν θυμόταν τον εαυτό του, κανείς δεν ήθελε να τα βάλει μαζί του από φόβο ότι θα προκαλούσε τα αντίποινα της οικογένειάς του. Από τα πλεονεκτήματα να είσαι ένας Μάρσαλ. Όμως οι Μάρσαλ έκαναν κουμάντο στην Ανατολική Ακτή. Στο Λος Άντζελες, απόλυτοι μονάρχες ήταν ο Τζον Ρις και η Μάργκαρετ Φιλντς-Ρις. Δεν ήταν αλαζονεία να πει ότι ο ίδιος ασκούσε μεγάλη επιρροή στη βιομηχανία του κινηματογράφου, αλλά όχι όση οι γονείς της Κέιτ. Κάποια μέρα ίσως, αλλά όχι ακόμη. «Εξάλλου», συνέχισε ο Ντόλμπι, «όλες οι αναφορές δείχνουν ότι η Κέιτλιν είναι τώρα νηφάλια και ισορροπημένη». Η Κέιτλιν δεν είχε ποτέ πρόβλημα -πέρα από το ότι διασκέδαζε με πάθος- και ο Φιν δεν ήταν σε θέση να την κρίνει. Ο Τύπος είχε καταφύγει σε υπερβολές για να πουλήσει φύλλα και την παρουσίασε λες και βρισκόταν ένα βήμα πριν την αποτοξίνωση. Είχαν προδικάσει την καταστροφή της αν έκανε έστω και το παραμικρό στραβοπάτημα. «Είμαι σίγουρος ότι είναι, αλλά αυτό δε θα εμποδίσει τον Τύπο να το κάνει θέμα». Το χαμόγελο του Ντόλμπι δε βοήθησε τη διάθεση του Φιν. «Ο σάλος που έχει προκληθεί είναι εκπληκτικός! Λίγο η επιστροφή της εξόριστης πριγκίπισσας, λίγο η πιθανότητα να πιαστούν στα χέρια με τη Ναόμι, όλοι μιλάνε ήδη για μας». «Δεν εννοούσα αυτό και το ξέρεις». Ο Ντόλμπι γέλασε. «Παραδέξου ότι μια πιθανή δική σας επανένωση θα γεμίσει πολλά πρωτοσέλιδα». «Γι’ αυτό όφειλες να με συμβουλευτείς πριν υπογράψεις!» «Αν αποφεύγουμε τις πρώην σου κάθε φορά που κάνουμε διανομή ρόλων για μια ταινία, πολύ σύντομα δε θα υπάρχει ούτε για δείγμα ηθοποιός κάτω από τα τριάντα διαθέσιμη». Όμως η Κέα δεν ήταν μια οποιαδήποτε πρώην. Ήταν η πρώην που έκανε όλες τις άλλες να φαντάζουν ως καλή επιλογή. Η πικρία που ένιωσε τον εξέπληξε. «Δε θέλω η προσωπική μου


9

KIMBERLY LANG

ζωή να απασχολήσει περισσότερο από την ταινία». Αυτό έκανε τον Ντόλμπι να σοβαρέψει. Μπορεί να φερόταν ανόητα πού και πού, αλλά τον απασχολούσε κι εκείνον η φήμη της Ντολφίν. Αγαπούσε κι εκείνος την Τρέλα της Οργής, όχι μόνο ο Φιν. «Το ξέρω, αλλά επειδή μετά τις τελευταίες εξελίξεις υπάρχει κίνδυνος να γίνουμε σαπουνόπερα, θέλω να ξεκαθαριστεί σε όλους τι θα ανεχτούμε και τι όχι! Σύμφωνοι;» «Σύμφωνοι». Ο Φιν ήλπιζε ειλικρινά να είναι τόσο απλό. *** Η Κέιτλιν Ρις ρούφηξε τον υγρό νυχτερινό αέρα, ενώ η πόρτα έκλεισε πίσω της αποκλείοντας τα φώτα και το θόρυβο του πάρτι, λες και πάτησε ένα κουμπί. Τα πήγαινε καλά ως τώρα -το ήξερε αυτό-, της χρειάζονταν όμως μερικά λεπτά να χαλαρώσει από το στρες της βραδιάς. Κοιτώντας γύρω της, διαπίστωσε με χαρά ότι η βεράντα ήταν έρημη -όχι ότι την επέπληττε. Κάτι η ζέστη, κάτι το γεγονός ότι όλα τα σημαντικά πρόσωπα ήταν μέσα... Ακούμπησε στο κάγκελο και ξεφύσησε. Όταν συνειδητοποίησε ότι τα χέρια της δεν ήταν ιδιαίτερα σταθερά, έπνιξε ένα γέλιο. Έμαθε πώς να κινείται σε τέτοια κοκτέιλ πάρτι πριν ακόμη μάθει να περπατάει. Άρα, δεν υπήρχε λόγος ένας απλός φιλανθρωπικός χορός -ανεξάρτητα από το πόσο εντυπωσιακή ήταν η λίστα των καλεσμένων- να της προκαλεί άγχος. Και το πλήθος έδειχνε αρκετά ψιλικά. Όποια κι αν ήταν η γνώμη τους για εκείνη προσωπικά, κανείς δε θα έκανε κάτι που ενδεχομένως να χαλούσε τη σχέση του με τους γονείς της και τους φίλους των γονιών της. Παίζονταν πολλά χρήματα και όλοι οι πολιτικοί ποντάριζαν στις δωρεές των αστέρων του Χόλυγουντ για τις εκστρατείες τους. Ίσως αυτός ο φιλανθρωπικός χορός με τους πιο επιφανείς ανθρώπους της Ουάσιγκτον να ήταν τελικά το κατάλληλο μέρος για να κάνει την επίσημη επανεμφάνισή της. Το σχέδιό


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

10

της εξελισσόταν καλύτερα απ’ ό,τι ήλπιζε. Ήθελε να τηλεφωνήσει σε κάποιον για να μοιραστεί την επιτυχία της, αλλά δεν είχε κανένα κοντινό πρόσωπο σε αυτή την ήπειρο πλέον και στο Λονδίνο ήταν μεσάνυχτα. Όσο για τους γονείς της, είχαν και οι δύο πρεμιέρες αυτόν το μήνα και ο καθένας βρισκόταν στη δική του περιοδεία προώθησης. Κι ακόμα κι αν είχε κάποιον να τηλεφωνήσει, τι θα του έλεγε; Η καριέρα μου ξαναζωντάνεψε: Δε βαριέσαι. Ανασήκωσε τους ώμους και χαμογέλασε. Αρκεί που η ίδια ήταν υπερήφανη. «Κέιτλιν». Γύρισε και είδε ότι δεν ήταν πλέον μόνη. Ένας ψηλός, ξανθός άντρας με τον οποίο μιλούσε νωρίτερα την πλησίαζε χαμογελώντας επιφυλακτικά. Πάσχισε να θυμηθεί το όνομά του. Εργαζόταν για κάποιο μέλος του Κογκρέσου και ήταν μεγάλος θαυμαστής της δουλειάς των γονιών της, ήξερε όλες της τις ταινίες... Κομμάτια της συζήτησής τους της ήρθαν στο μυαλό, όχι όμως και το όνομά του. Ήταν λίγο υπερενθουσιώδης όσο μιλούσαν, σε σημείο κάπως τρομακτικό, και δεν ένιωθε ιδιαίτερα άνετα που βρίσκονταν τώρα μόνοι τους. «Σε είδα να φεύγεις», παρατήρησε. «Είσαι καλά;» «Μια χαρά. Βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Έχει πολύ κόσμο». Κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. «Έχει όντως, αλλά αυτό είναι καλό για τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν. Ωστόσο δεν μπορείς να μιλήσεις με κάποιον». Ο άντρας πλησίασε πιο κοντά απ’ όσο η Κέιτλιν θα ήθελε κι έτσι εκείνη έκανε ένα βήμα πίσω. «Απόλαυσα πολύ τη συζήτηση μαζί σου. Μια μέρα, θα ήθελα να βγούμε για φαγητό για να γνωριστούμε καλύτερα». Η Κέιτλιν διατήρησε την έκφρασή της ουδέτερη παρ’ όλο που άρχισε λίγο να πανικοβάλλεται. Μη γίνεσαι υπερβολική. Μπορεί ο άνθρωπος να είναι εντάξει. Τραβήχτηκε όμως άλλο ένα βήμα. «Το πρόγραμμά μου είναι πολύ πιεσμένο...» «Τι θα έλεγες για απόψε τότε, μια και είσαι ήδη εδώ; Ξέρω ένα όμορφο μπιστρό εδώ κοντά...» Αδιανόητο που της συνέβαινε αυτό σε τέτοιο μέρος. «Λυπάμαι,


11

KIMBERLY LANG

δεν μπορώ». Εκείνος δεν αποθαρρύνθηκε από την ευγενική απόρριψή της. Έσκυψε προς το μέρος της και η Κέιτλιν μύρισε το αλκοόλ στην ανάσα του. Ο πανικός της μεγάλωσε, «Τότε θα μιλήσουμε εδώ». «Ήμουν έτοιμη να μπω μέσα». Σήκωσε την τσάντα της και του έκανε νόημα να φύγουν. «Πηγαίνουμε;» Τον προσπέρασε. «Κέιτλιν... Κέιτλιν, περίμενε, που να πάρει». Την έπιασε σφιχτά από το μπράτσο και προσπάθησε να τη σταμάτησε. Ηταν η στιγμή που ξεπέρασε τα όρια. Η Κέιτλιν αντέδρασε ενστικτωδώς εφαρμόζοντας την εκπαίδευση αυτοάμυνας που είχε λάβει και δευτερόλεπτα αργότερα ο άντρας βρισκόταν στα γόνατα και κλαψούρισε από τον πόνο, καθώς εκείνη έστριβε το χέρι του πίσω από την πλάτη του. «Μη με αγγίζεις. Είναι αγένεια, αφού δε γνωριζόμαστε καλά». «Ήθελα μόνο να σου μιλήσω». Η Κέιτλιν του έσφιξε το χέρι τόσο ώστε να καταλάβει ότι του μιλούσε σοβαρά κι εκείνος βόγκηξε. «Δε νομίζω. Γύρισε τώρα μέσα για να μη χρειαστεί να φωνάξω να σε συλλάβουν για επίθεση και δημιουργήσω σκηνή μπροστά σε τόσο κόσμο». Ο άντρας συμφώνησε γνέφοντας κι εκείνη του άφησε το χέρι. «Δεν είναι ανάγκη να είσαι τόσο σκύλα. Κέιτλιν...» «Πιστεύω ότι η Κέιτ ήταν πολύ ξεκάθαρη. Προτείνω να κάνεις αυτό που σου είπε», είπε τότε μια αντρική φωνή. Το ξαφνικό άκουσμα της φωνής του τη συγκλόνισε. Ένιωσε το στομάχι της να αδειάζει και το κορμί της να διαπερνάται από ηλεκτρικό ρεύμα. Αλίμονο! Ίσως να μην ήταν εκείνος. Είχαν περάσει τρία χρόνια -πιθανότατα μπέρδευε τη φωνή του με κάποιου ξένου. Το μυαλό της της έπαιζε σίγουρα παιχνίδια. Γιατί θα ήταν πολύ άδικο να τον ξαναδεί για πρώτη φορά τώρα, έτσι! Η Κέιτλιν κοίταξε πάνω από τον ώμο της τον άντρα που έβγαινε από τις σκιές. Ήταν πράγματι ο Φιν. Εξαιρετικά. Τι είχε κάνει και το κάρμα


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

12

την εκδικούνταν; Λες και ήταν γραφτό ο Φιν να είναι παρών σε όλες τις στιγμές της ζωής της που ήθελε να ξεχάσει. Ευτυχώς δε θα φλυαρούσε στις εφημερίδες για τη σκηνή που μόλις διαδραματίστηκε. Ήταν μια μικρή παρηγοριά και η Κέιτλιν αρπάχτηκε από αυτή λες και ήταν σανίδα σωτηρίας μέσα στον ανεμοστρόβιλο από συναισθήματα και αναμνήσεις που ξύπνησε η χαμηλή, βαθιά φωνή του. Ήταν σίγουρη ότι ο τύπος -εξακολουθούσε να μη θυμάται το όνομά του- τον αναγνώρισε, πράγμα όχι παράξενο, μια και η εικόνα του φιγουράριζε συχνά στα έντυπα όπως και των σταρ που πρωταγωνιστούσαν στις ταινίες που γύριζε. Και φυσικά, όλος ο πλανήτης γνώριζε το δικό της παρελθόν μαζί του. Η έκπληξη του θαυμαστή της μάλλον οφειλόταν στο βαρύ όνομα του Φιν κανένας δεν ήθελε για εχθρό έναν Μάρσαλ. Ιδίως αν ήλπιζε σε κάποιο μέλλον στην πολιτική. Ήταν πολύ ισχυρή οικογένεια και κανείς δεν τα έβαζε μαζί τους. Αυτός ο τύπος όμως, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι δεν του έκοβε και πολύ, αντέδρασε επιθετικά. «Αυτή η συζήτηση είναι μεταξύ μας, αν δε σε πειράζει». «Κι όμως, με πειράζει», απάντησε ο Φιν με περιφρόνηση. Οι δύο άντρες ζύγιασαν ο ένας τον άλλο με το μάτι και η Κέιτ-λιν δεν μπορούσε παρά να κάνει το ίδιο. Δεν είχε ξεχάσει τον Φιν - πώς θα μπορούσε;-, όμως η πραγματικότητα έμοιαζε με γροθιά στο στομάχι. Ο Φιν δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τους πρωταγωνιστές των ταινιών του -ήταν και ο ίδιος καρδιοκατακτητής. Είχε έντονα, αριστοκρατικά χαρακτηριστικά που μαλάκωναν κάτω από το βαθύ μαύρισμα που χρωστούσε στην αγάπη του για τα σπορ. Τα σκούρα ξανθά μαλλιά του είχαν ξανοίξει σε κάποια σημεία από τον ήλιο και, όπως πάντα, είχαν το ανέμελο, ατημέλητο στυλ που όλοι οι υπόλοιποι άντρες πάσχιζαν να υιοθετήσουν. Το μισοσκόταδο την εμπόδιζε να δει τα μάτια του, αλλά ήξερε καλά το βαθύ πράσινο χρώμα τους που σε έκανε να χάνεσαι μέσα τους, να λιώνεις με ένα βλέμμα τους.


13

KIMBERLY LANG

Ο Φιν είχε πλεονέκτημα ύψους σε σχέση με το θαυμαστή της. Και οι δύο ήταν αδύνατοι, αλλά εκείνος έδειχνε γυμνασμένος και δυνατός ακόμα και με το κοστούμι. Μπορεί να προερχόταν από αρχοντική γενιά, αλλά είχε κάτι το ατίθασο, που τον έκανε να ξεχωρίζει. Έκανε επίσης τον αναψοκοκκινισμένο άντρα να δείχνει γελοίος στην προσπάθειά του να αναμετρηθεί μαζί του. Ήταν λίγος μπροστά στον Φιν από όλες τις απόψεις. Πράγμα που την επανέφερε στην πραγματικότητα. Όταν μια γυναίκα χρειαζόταν βοήθεια, ο ιππότης ξυπνούσε στον Φιν. Τη σωστή στιγμή ήταν κάτι χαριτωμένο -ίσως γλυκό και τρυφερό-, αλλά αυτή δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για να βγει στην επιφάνεια ο άνθρωπος των σπηλαίων που έκρυβε μέσα του. «Άκουσα πολύ συγκεκριμένα την Κέιτ να σου λέει ότι η συζήτηση τελείωσε. Κι εσύ καταφεύγεις τώρα στην επίθεση;» Ο τύπος εξαγριώθηκε. Για όνομα του Θεού, ήταν τόσο ηλίθιος ώστε δεν αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο που καραδοκούσε πίσω από το συγκρατημένο τόνο της φωνής του Φιν; Η Κέιτλιν όμως γνώριζε πολύ καλά τι έκρυβε αυτός ο τόνος και προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα. «Δεν ήταν τίποτα...» «Ξέρω πολύ καλά τι ήταν, Κέιτ», της απάντησε απότομα ο Φιν. Την έπιασε από το χέρι και την τράβηξε μερικά βήματα μακριά, μπαίνοντας ανάμεσα σ’ εκείνη και τον άντρα σαν σωματοφύλακας. Την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και τη ρώτησε χαμηλόφωνα: «Είσαι καλά;» «Μια χαρά είναι», απάντησε ο άλλος άντρας εκνευρισμένος. «Μια παρεξήγηση ήταν... αυτό είναι όλο». Ο Φιν γύρισε προς το μέρος του. «Δε ρώτησα εσένα». Εκείνος φούσκωσε σαν παγόνι και ο Φιν προέταξε τους ώμους του. Με τόση τεστοστερόνη ελεύθερη, τα πράγματα δε θα είχαν καλή εξέλιξη. Η Κέιτλιν ξερόβηξε. «Μια χαρά είμαι, Φιν, ευχαριστώ. Και θα ήθελα να πάρει ο καθένας το δρόμο του τώρα, για να παραμείνει το περιστατικό μεταξύ μας. Έχει πολλούς δημοσιογράφους και πολύ κόσμο μέσα».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

14

Ο Φιν την κοίταξε επιφυλακτικά. «Είσαι σίγουρη;» Του έγνεψε καταφατικά. «Ωραία. Δεν υπάρχει λόγος να έρθεις σε δύσκολη θέση». Έπειτα στράφηκε στον άλλο άντρα, που έδειχνε όλο και πιο αδύναμος. «Πήγαινε». Ο τύπος τους κοίταξε και τους δύο άγρια, αλλά εξαφανίστηκε χωρίς φασαρία. Η πόρτα άνοιξε και στ’ αυτιά τους έφτασε ο θόρυβος από το πλήθος. Μετά, σιωπή... μια ευλογημένη σιωπή απλώθηκε ξανά στη βεράντα, που τη διέκοπτε μόνο ο ήχος της κίνησης από την Ντιπόν Σερκλ. Η Κέιτλιν πήγε και κάθισε στο παγκάκι με την πλάτη στην κουπαστή και αναστέναξε απομακρύνοντας τα μαλλιά από το πρόσωπό της. Χρειαζόταν ένα λεπτό να ανασυγκροτηθεί. Πρώτα εκείνος ο τύπος, μετά ο Φιν... «Τι στο καλό σκεφτόσουν, Κέιτ;» Η θέρμη στη φωνή του τη χτύπησε σαν χαστούκι στο πρόσωπο. Στάθηκε μπροστά της και σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος. Η Κέιτ έβλεπε το πιγούνι του σφιγμένο. «Τι έκανες εδώ έξω, μόνη σου; Και πού είναι η ασφάλεια, ανάθεμά την;» Πώς τολμούσε να της επιτίθεται έτσι για το περιστατικό; Έτριξε τα δόντια της για να συγκροτήσει το θυμό της. «Μέσα, φαντάζομαι, με όλο τον υπόλοιπο κόσμο -αυτό εξάλλου ήταν και το θέμα. Ήθελα να μείνω για μια στιγμή μόνη μου». «Έχεις τρελαθεί εντελώς; Δεν αποφασίζεις να μείνεις μόνη σου σε ένα τέτοιο μέρος». «Ένα τέτοιο μέρος; Σε κοκτέιλ πάρτι βρισκόμαστε, Φιν, όχι σε άντρο ναρκομανών. Ένα τέτοιο μέρος θα έπρεπε να είναι το μόνο μέρος όπου μπορώ να μείνω ένα λεπτό μόνη μου χωρίς πρόβλημα». Ο Φιν δεν έδειξε να την ακούει. Ήταν απασχολημένος να την κοιτάζει άγρια. «Και μετά, όταν ένας τύπος σου επιτίθεται, του κάνεις λαβές μόνη σου αντί να φωνάξεις βοήθεια;» «Γιατί δε θα με άκουγε κανείς και να το έκανα». Την κοιτούσε με μισό μάτι. Η ψυχραιμία της κρεμόταν από μια κλωστή. Δεν άντεξε και ο θυμός την πλημμύρισε. «Εγώ δεν ήθελα να


15

KIMBERLY LANG

δημιουργήσω σκηνή. Και, σε παρακαλώ, να σημειώσεις ότι είχα την κατάσταση υπό έλεγχο πριν καν εμφανιστείς εσύ». Ανασήκωσε το πιγούνι της. «Αν θέλεις να κάνεις τον ήρωα, θα πρέπει να κοιτάξεις λίγο το συγχρονισμό σου». Συνοφρυώθηκε. «Δε θα έπρεπε να φέρεσαι τόσο ανόητα». «Κι εσένα τι σε νοιάζει;» Ο Φιν ανασήκωσε τα φρύδια του, αλλά πριν της απαντήσει μια πόρτα άνοιξε και τρεις άνθρωποι βγήκαν στο μπαλκόνι. Τους προσπέρασαν δίχως να μιλήσουν, όμως η Κέιτλιν ένιωσε το πρόσωπό της να παίρνει φωτιά. Δεν έπρεπε να τη δουν να καβγαδίζει με τον Φιν. Η λίστα με τις κινήσεις που έπρεπε να προσέχει όλο και μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Ίσως δεν ήταν καλή ιδέα τελικά να υπογράψει συμβόλαιο γι’ αυτή την ταινία. Όχι! Είναι η τέλεια ταινία. Είναι ένα δώρο, γι' αυτό μην τα κάνεις θάλασσα. Και, από τη στιγμή που ο Φιν ήταν υπεύθυνος για την Τρέλα, θα κατάπινε το θυμό και την υπερηφάνεια της και θα φερόταν ως επαγγελματίας. Πίεσε τον εαυτό της να χαμογελάσει. «Παρ’ όλα αυτά, εκτιμώ το ενδιαφέρον σου και τις προειδοποιήσεις σου». Της φάνηκε ότι εκείνος θα έλεγε κάτι παραπάνω, όμως ανασήκωσε απλώς τους ώμους -χαρακτηριστική του κίνηση που σήμαινε ότι δεν άξιζε να ασχοληθεί άλλο με το θέμα. «Λοιπόν, ποιος ήταν αυτός ο τύπος, τέλος πάντων;» Κοίταξε γύρω της. Αν και είχε βγει κι άλλος κόσμος στη βεράντα, κανείς δεν έδειχνε να ασχολείται μαζί τους. Κακώς ανησυχούσε τόσο. Το γεγονός ότι συζητούσε με τον Φιν δεν παρουσίαζε κανένα αξιόλογο θέαμα. Έπρεπε. Ήταν συνεργάτες. Δεν ήταν κάτι το σκανδαλώδες που μιλούσαν οι δυο τους. Σε αξιοπρεπή απόσταση ο ένας από τον άλλο, φυσικά. «Δεν ξέρω το όνομά του. Το μόνο που ξέρω είναι πως είναι θαυμαστής όλων των Ρις και ότι εργάζεται για κάποιον στο Κογκρέσο». Από το ανασήκωμα του φρυδιού του η Κέιτ καταλάβαινε ότι ο Φιν θα μάθαινε πολύ σύντομα το όνομά του


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

16

και ένιωσε σχεδόν συμπόνια για το νεαρό άντρα. «Μιλήσαμε για λίγο μέσα. Προφανώς δεν του ήταν αρκετό... Πιστεύω ότι είχε πιει ένα δυο ποτά παραπάνω και όλοι κάνουμε ανοησίες όταν πιούμε ένα δυο ποτά, ξέρεις». Ο Φιν έδειξε να συμφωνεί με ένα αδιόρατο νεύμα και η Κέιτλιν ξεφύσησε κι αναστέναξε. «Είσαι σίγουρη ότι είσαι καλά;» «Είμαι μια χαρά, Φιν, αλήθεια. Ξαφνιάστηκα, αλλά αυτό είναι όλο. Εκτιμώ την παρέμβασή σου, αλλά αμφιβάλλω ότι θα το τραβούσε περισσότερο. Μάλλον, εγώ αντέδρασα υπερβολικά. Ωστόσο, πιστεύω ότι κατάφερα να τον πείσω...» Ο Φιν γέλασε πνιχτά και ο ήχος του γέλιου του έμοιαζε με γνώριμο χάδι. «Φυσικά... με εξαιρετικές πολεμικές κινήσεις...» «Ευχαριστώ. Μετά το συμβάν μ’ εκείνο τον τύπο που παρακολουθούσε τη μητέρα μου πριν από δύο χρόνια, οι γονείς μου με έβαλαν να κάνω μαθήματα αυτοάμυνας και να εξασκηθώ μ’ έναν προπονητή. Είναι η πρώτη φορά που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω τις ικανότητές μου όμως. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο Λονδίνο. Λιγότεροι γνώριζαν ποια είμαι, οπότε λιγότεροι ήταν και οι περίεργοι που με πλησίαζαν. Αυτή η προειδοποίηση μάλλον μου χρειαζόταν». «Ωραίος τρόπος να σε καλωσορίσουμε στην πατρίδα». Ο Φν κάθισε δίπλα της και η Κέιτλιν ξεροκατάπιε. Τους χώριζε ακόμη μια αξιοσέβαστη απόσταση, αυτό όμως δεν εμπόδισε το χτύπο της καρδιάς της να γίνει λίγο πιο γρήγορος. Και μια και μιλούσαν για το καλωσόρισμα στην πατρίδα... Είχε φανταστεί αυτή τη στιγμή χιλιάδες φορές, είχε σχεδιάσει εκατομμύρια πνευματώδη κι έξυπνα πράγματα να πει για να μπορέσουν να αφήσουν το παρελθόν πίσω τους, να δείξει ότι είχε προχωρήσει και ότι είχε βάλει την καριέρα της ξανά σε μια τροχιά. Κι από όλα αυτά τα έξυπνα λόγια δεν της ερχόταν τώρα λέξη. Έπρεπε όμως κάτι να πει, αλλιώς θα έδειχνε ανόητη. Κοίταξε γύρω της, απολαμβάνοντας το μισοσκόταδο, την ησυχία της βεράντας και τη θέα της Ουάσιγκτον από κάτω τους. Η πανσέληνος βρισκόταν πάνω από το Μνημείο του


17

KIMBERLY LANG

Ουάσιγκτον θυμίζοντας φλόγα σε κερί. «Ωραία θέα». Σίγουρα, δεν ήταν και το πιο εμπνευσμένο σχόλιο. Αν έκρινε από το ανεπαίσθητο χαμόγελο στην άκρη των χειλιών του, το ίδιο σκέφτηκε και ο Φιν. «Πράγματι». «Το πιστεύεις ότι είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ; Ελπίζω να έχω χρόνο να δω κάποια από τα αξιοθέατα». «Αν θέλεις μια ξενάγηση στο Καπιτώλιο ή το Λευκό Οίκο ενημέρωσε τη Λιζ. Θα τηλεφωνήσει στο γραφείο του πατέρα μου να το κανονίσει». Η Κέιτλιν έκρυψε το σοκ της. Ο Φιν σπάνια αναφερόταν στον πατέρα του και αυτή η αυθόρμητη πρόταση την ξάφνιασε. Ίσως οι δυο άντρες να είχαν καλύτερη σχέση τώρα. Ίσως τα πράγματα να είχαν αλλάξει. «Το εκτιμώ». Όλα έδειχναν απόλυτα φυσιολογικά, αλλά δεν ήταν! Δύο άνθρωποι κάθονταν σε μια βεράντα και συζητούσαν. Μόνο που αυτός απέναντι της ήταν ο Φιν, ο άνθρωπος με τον οποίο είχε ζήσει ένα σωρό πράγματα κι αυτό την αναστάτωνε. Ο Φιν, από την άλλη, έδειχνε διατεθειμένος να αγνοήσει το παρελθόν -ή τουλάχιστον να προσποιηθεί ότι ήταν δύο άγνωστοι που έκαναν μια φιλική κουβέντα- κι εκείνη όφειλε να έχει την ωριμότητα να κάνει το ίδιο. «Δεν περίμενα να είσαι εδώ απόψε», παρατήρησε εκείνη. Αυτό ήταν εν μέρει αλήθεια. Ήξερε ότι υπήρχε μια περίπτωση ο Φιν να βρισκόταν εκεί. Η Ντολφίν Πίκτσερς στήριζε το πρόγραμμα της καλοκαιρινής κατασκήνωσης, εξάλλου. Για το λόγο αυτό, είχαν παραστεί οι πρωταγωνιστές της Τρέλας προκειμένου η φιλανθρωπική εκδήλωση να πάρει μεγαλύτερη δημοσιότητα. Ο Φιν όμως απέφευγε συνήθως την Ουάσιγκτον και επιπλέον βρισκόταν στο Μονακό τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Μπορεί να στήριζε το σκοπό της εκδήλωσης, αλλά οι πιθανότητες να εμφανιστεί απόψε δεν ήταν πολλές. Αυτού του είδους οι εκδηλώσεις δεν ήταν του γούστου του. Διασκέδαζε περισσότερο σε κλαμπ και όχι σε κοκτέιλ πάρτι. «Πρέπει να εμφανίζομαι και σε κάποιες εκδηλώσεις για να είναι


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

18

ευχαριστημένοι ο παππούς και η γιαγιά μου». Η γιαγιά του Φιν ήταν στο συμβούλιο και τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της, ο θρυλικός γερουσιαστής Μάρσαλ, παρευρίσκονταν απόψε στην εκδήλωση. Ο Πόρτερ Μάρσαλ είχε διατελέσει γερουσιαστής επί δεκαετίες πριν αποσυρθεί και παραδώσει τα ηνία στο γιο του, τον πατέρα του Φιν. Κι απόψε ήταν πολύ πιο προσιτός απ’ ό,τι η Κέιτλιν περίμενε. Της είπε ότι Η Τρέλα της Οργής ήταν το αγαπημένο του βιβλίο και μίλησε για το νόημά του, αλλά και το χαρακτήρα της ηρωίδας. Από την άλλη... η συνάντηση με τη γυναίκα του υπήρξε ελαφρώς αμήχανη· αν και δεν είχαν γνωριστεί ποτέ, η Ρεγκίνα Μάρσαλ προφανώς αναγνώρισε το όνομα της Κέιτλιν από παλιά. Και έστω και αν της φέρθηκε με ευγένεια, η ίδια είχε την εντύπωση ότι απλώς της είχε δώσει... χάρη. Κανένα πρόβλημα! Έτσι κι αλλιώς η Κέιτλιν δε σκόπευε να τα κάνει θάλασσα. Διακυβεύονταν πολλά.


19

KIMBERLY LANG

2

Η ΚΕΙΤ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΤΑΝ αλλόκοτα κι αυτό δεν ήταν καλό σημάδι για τη μελλοντική τους συνεργασία στην Τρέλα. Την αναζήτησε εσκεμμένα στο πλήθος, θέλοντας να εκτιμήσει από πρώτο χέρι σε τι ψυχολογική κατάσταση βρισκόταν κι αν επρόκειτο να του κάνει τη ζωή δύσκολη στα γυρίσματα. Βγαίνοντας στη βεράντα αντιλήφθηκε με την πρώτη ματιά τι συνέβαινε, αλλά δεν κατάλαβε ότι η γυναίκα ήταν η Κέιτ μέχρι που γονάτισε τον τύπο και τον έκανε να παρακαλάει για έλεος. Αναγνώρισε τη φωνή της πριν ο άντρας αναφέρει καν το όνομά της -τον είχε ακούσει πολλές φορές από την Κέιτ αυτό τον ενοχλημένο, κοφτό τόνο και δεν ξεχνιόταν. Σε μια στιγμή θυμήθηκε τα πάντα σ’ εκείνη: τα χαλκόξανθα μαλλιά της που εξασφάλιζαν το ψωμί εκατομμυρίων κομμωτών που αναπαρήγαγαν το χρώμα αυτό σε αμέτρητες γυναίκες, τα μακριά της πόδια που αναδεικνύονταν από τις γόβες στιλέτο που αποτελούσαν και το σήμα κατατεθέν της, με τη μόνη διαφορά ότι η καμπύλη των γοφών της τώρα μαρτυρούσε ότι δε λιμοκτονούσε πια για να ταιριάζει στο καλούπι της στάρλετ. Το σοκ που την ξαναείδε τον εμπόδισε να αντιδράσει αμέσως και η σκηνή τελείωσε πριν προλάβει να επέμβει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η αντίδραση του κορμιού του μόλις την αντίκρισε δεν του άρεσε καθόλου κι έτσι ξέσπασε το θυμό του επάνω της. Τελικά συνήλθε από υπερηφάνεια και μόνο για να μπορέσει να κάνει μια φυσιολογική συζήτηση μαζί της. Δε θα της επέτρεπε να σπείρει ξανά το χάος στη ζωή του, όπως το συνήθιζε. Είχε πάρει το μάθημά του. Θα κρατούσε τη σχέση τους φιλική και επαγγελματική με κάθε τίμημα.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

20

«Είσαι έτοιμη να επιστρέψουμε;» Η Κέιτ έδειξε να το σκέφτεται κι ας ήταν μια απλή ερώτηση. Τελικά, κούνησε το κεφάλι της. «Όχι ακόμη. Νομίζω ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο να ηρεμήσω και να συγκροτηθώ». «Θα είχε πλάκα πάντως να του σπάσεις τα μούτρα». Έδειξε να το σκέφτεται. «Όχι, με τόσους μάρτυρες και τόσες κάμερες...» Ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα, το χαμόγελό της όμως ήταν χαμόγελο παραίτησης. «Δε θέλω τέτοιου είδους δημοσιότητα ακόμη δεν επέστρεψα. Επιπλέον, δεν είναι κομψό να ξεκινάς καβγά σε ένα κοκτέιλ πάρτι. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, η ανατροφή μου δεν θα μου το επέτρεπε». Τουλάχιστον το χιούμορ της έδειχνε να επιστρέφει. Ήταν ένα αστείο που έκαναν από παλιά μεταξύ τους: Το παιδί δυο διάσημων σταρ του Χόλυγουντ έπρεπε να συμπεριφέρεται καλύτερα ή χειρότερα από το παιδί ενός πολιτικού, που προερχόταν από μια εξέχουσα οικογένεια; Με γνώμονα τα δημοσιεύματα, δεν κατάφεραν ποτέ να καταλήξουν σε μια ξεκάθαρη απάντηση ως προς τις προσδοκίες που είχε ο κόσμος από εκείνους. Όλες τις είχαν κουρελιάσει όμως. Επανειλημμένα. Ο Φιν δεν μπόρεσε να μη χαμογελάσει στην ανάμνηση. Η Κέιτ σούφρωσε τη μύτη της. «Το αστείο είναι πως νομίζω ότι με προσέγγισε περισσότερο για τους γονείς μου παρά για μένα. Έδειχνε να τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι πολιτικές τους τάσεις και οι σκοποί που υποστηρίζουν». Το πρόσωπό του φωτίστηκε. Οι διασυνδέσεις της Κέιτ -και το χολιγουντιανό χρήμα- θα ήταν πολύτιμες για έναν επίδοξο πολιτικό. «Καλώς όρισες πίσω στη δουλειά μας». Του έριξε ένα εξοργισμένο βλέμμα. «Δεν έφυγα ποτέ. Επειδή δε δούλευα στο Χόλυγουντ, δε σημαίνει ότι δε δούλευα». «Στο θέατρο. Δεν είναι το ίδιο πράγμα». Τον κοίταξε επιφυλακτικά. «Μην αρχίζεις. Δεν πρόκειται να μπλέξω σ’ αυτή τη διαφωνία μαζί σου». Έδειξε να συγκρατεί τον εαυτό της και ένα σατανικά αθώο χαμόγελο πήρε τη θέση


21

KIMBERLY LANG

του εκνευρισμού. «Αλλά νιώθω ιδιαίτερα κολακευμένη που μαντεύω ότι παρακολουθούσες την καριέρα μου. Πολύ γλυκό εκ μέρους σου. Δεν είχα ιδέα ότι σ’ ένοιαζε». Ο τόνος της έδειχνε πικρία. Δε θα επέτρεπε όμως η συζήτηση να στραφεί εκεί. «Μπορεί να μη με συμβουλεύτηκαν πριν σε πάρουν για την ταινία, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν επιβεβαίωσα ότι μπορείς πράγματι να τα καταφέρεις. Είμαι υπεύθυνος για την παραγωγή και η Ρεμπέκα δεν είναι ρόλος του δικού σου ρεπερτορίου». Η έκφρασή της άλλαξε αμέσως. Ω, την είχε χτυπήσει σε ευαίσθητο σημείο. Συνήλθε γρήγορα, όμως. Το είχε πάντοτε αυτό. Σηκώθηκε, απομακρύνθηκε από το παγκάκι και μετά γύρισε προς το μέρος του. «Ξέρεις, αν αφιέρωνες λίγο περισσότερο χρόνο στη δουλειά σου και λιγότερο στις κατακτήσεις σου ανά την Ευρώπη, θα είχες αμέσως εικόνα και άποψη για τις ταινίες σου». Η απαξίωση στη φωνή της έδιωξε όποια επιθυμία είχε ως τότε ο Φιν να της φερθεί ευγενικά. Από πότε η Κέιτ το έπαιζε ηθικολόγος; «Ώστε παρακολουθούσες την ερωτική μου ζωή; Αυτό είναι... θλιβερό, για να πω την αλήθεια». «Ω, σε παρακαλώ. Μην κολακεύεσαι. Το τελευταίο πράγμα που με νοιάζει είναι με ποια κοιμάσαι. Βρίσκομαι εδώ για έναν και μόνο λόγο. Θέλω πίσω την καριέρα μου». Πήγε να της απαντήσει, αλλά σταμάτησε γιατί μια σκέψη άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του. Η Κέιτ είχε μείνει εκτός δημοσιότητας για χρόνια -δεν ήταν δα και η πιο περιζήτητη ηθοποιός αυτή τη στιγμή κι ας είχε διάσημους γονείς. Η Τρέλα ήταν η τέλεια ταινία για να αποδείξει τις ικανότητές της, αλλά δε θα τη βοηθούσε ιδιαίτερα να ανακτήσει τη δόξα και την αίγλη που η ίδια αποκαλούσε κάποτε «κληρονομικό της δικαίωμα». Είχε ένα κακό προαίσθημα. Μήπως ο στόχος της ήταν τα πρωτοσέλιδα; Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να συζητούν όλοι για εκείνη από το να εκμεταλλευτεί το παλιό


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

22

τους ειδύλλιο -το οποίο εκείνος σχεδίαζε να αποφύγει. «Και πιστεύεις ότι θα την ξανακερδίσεις ευκολότερα αν βρίσκεσαι κοντά μου και σου εξασφαλίζω όσα εξώφυλλα θέλεις;» Με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, τον κοίταξε σχεδόν αφ’ υψηλού -κάτι που μπορούσε να κάνει μόνο τώρα που έμενε καθιστάς. «Τι ακριβώς εννοείς με αυτό;» Με μια ανέμελη διάθεση που δεν την ένιωθε πραγματικά, αλλά ήξερε ότι θα τάραζε τα νεύρα της Κέιτ, κάθισε πιο αναπαυτικά στο παγκάκι και έπλεξε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. «Μια φορά κι έναν καιρό, έλεγες ότι έκανα καλό στη δημοτικότητά σου. Μήπως θέλεις τώρα να εκμεταλλευτείς ξανά αυτή την ευκαιρία, Κέιτι;» Τον κοίταξε μνησίκακα. «Ο εγωισμός σου είναι απίστευτος, Φιν. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, όλα αυτά δε γίνονται για εσένα. Για την ακρίβεια, το τελευταίο πράγμα που μου χρειάζεται -ή θέλω- είναι τα εξώφυλλα που φέρνει η συναναστροφή μαζί σου. Μεγάλωσα, εργάστηκα σκληρά για να βελτιώσω την υποκριτική μου και εξυγίανα την εικόνα μου. Παίρνω τη δουλειά μου σοβαρά». Τον κοίταξε με ένα βλέμμα που μόνο απέχθεια μπορούσε να κρύβει. «Μια και δεν μπορείς να πεις το ίδιο κι εσύ, γιατί δεν επιστρέφεις στο Μονακό καλύτερα μέχρι να τελειώσουμε τα γυρίσματα; Αυτό θα ήταν κάτι που θα με βοηθούσε ιδιαίτερα στην επιστροφή μου». Ω, τα λόγια του σίγουρα τη χτύπησαν σε ευαίσθητο σημείο. Τα μάγουλά της ήταν κόκκινα από οργή, ενώ έσφιγγε το τσαντάκι της τόσο που οι κόμποι των δαχτύλων της άσπριζαν. «Τώρα, με συγχωρείς, ξυπνάω νωρίς το πρωί και λέω να πηγαίνω». Και απομακρύνθηκε με το κεφάλι ψηλά, άνοιξε την πόρτα κι εξαφανίστηκε μέσα στον κόσμο. Της άρεσε ακόμη να έχει τον τελευταίο λόγο. Ήταν κάτι συνηθισμένο για εκείνη να τον κατηγορεί και να εξαφανίζεται θιγμένη. Από αυτή την άποψη δεν είχαν αλλάξει και πολλά. Ήταν στην ουσία μια επανάληψη εκείνης της τελευταίας νύχτας


23

KIMBERLY LANG

στο σπίτι του. Για όλα έφταιγε ο Φιν. Ποτέ η ίδια. Τώρα, όμως, είχε να σκεφτεί σπουδαιότερα θέματα από το θυμό της. Δούλευε τόσος κόσμος στην Τρέλα. Διακυβεύονταν χρήμα και καριέρες. Και δε θα άφηνε να χαλάσει η χαρά του παππού του για την κινηματογραφική μεταφορά της Τρέλας εξαιτίας της Κέιτ και των μελοδραματισμών της. Θα κρατούσε την ταινία σε αξιοπρεπή επίπεδα, ακόμα κι αν χρειαζόταν να σκοτώσει άνθρωπο για να το καταφέρει. Έπρεπε να φερθεί λογικά. Μακροπρόθεσμα, η Κέιτ μπορεί να αποδεικνυόταν καλή επιλογή για την Τρέλα. Αν τα κατάφερνε με το ρόλο της Ρεμπέκα, το όνομα και η αίγλη της θα ενίσχυαν τις εισπράξεις και τις υποψηφιότητες για βραβεία. Στο μεταξύ όμως τα γυρίσματα θα ήταν δίχως αμφιβολία σκέτη κόλαση. *** Η Κέιτλιν έκλεισε την πόρτα του τροχόσπιτου κόντρα στην αφόρητη εξωτερική ζέστη και όρμησε στον κλιματιζόμενο χώρο. Τι ευτυχία, δροσιά κι ευτυχία. Το ιδρωμένο δέρμα της ανακουφίστηκε αμέσως. Έβγαλε το φόρεμα που κολλούσε στην πλάτη της και το κρέμασε στην ντουλάπα. Άλλο ένα στοιχείο που λάτρευε σ’ αυτόν το ρόλο’ τα ρούχα της δεκαετίας του ’40 ήταν κολακευτικά και θηλυκά και τη διευκόλυναν να μπει στο χαρακτήρα της Ρεμπέκα. Με αυτή τη ζέστη, ήταν πολύ ευτυχισμένη που η Τρέλα δε διαδραματιζόταν σε εποχή που θα ήταν αναγκασμένη να φοράει κορσέδες και πλούσια φορέματα με πολλές στρώσεις. Μόνο με τα εσώρουχά της, πήγε στο ψυγείο για ένα μπουκάλι νερό. Άφησε την πόρτα ανοιχτή όσο έπινε και η παγωνιά που την τύλιξε την ανακούφισε. Είχε συνηθίσει αυτό που αποκαλούσαν «καλοκαίρι» στο Λονδίνο - κάτι που της φαινόταν αστείο τώρα- και ξέχασε πόση ζέστη και υγρασία έκανε αυτή την εποχή σε ορισμένες περιοχές


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

24

της Αμερικής. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Γουόλτερ Φάρελ, υπήρξε βοηθός του πατέρα της επί χρόνια και έτσι διδάχθηκε τη φιλοσοφία του περί αυθεντικότητας από τον ίδιο το δάσκαλο του είδους. Όπως ο πατέρας της, ο Γουόλτερ πίστευε πως αν οι ηθοποιοί ζούσαν σε ένα ανάλογο σκηνικό με της ταινίας -σε αυτή την αφόρητη ζέστη και υγρασία στην προκειμένη περίπτωση-, θα μπορούσαν ευκολότερα να συνδεθούν με τους χαρακτήρες. Ειλικρινά όμως δεν την ένοιαζε πόσο πολύ θα ίδρωνε γι’ αυτόν το ρόλο. Κάθισε αναπαυτικά στο μικρό καναπέ της και έκανε αέρα στο πρόσωπό της με το σενάριο. Δεν ήταν αλαζονεία ή εγωισμός να πει ότι αυτή ήταν πιθανότατα η καλύτερη ερμηνεία της ζωής της. Δούλευε με ένα εξαιρετικό καστ, τον καλύτερο σκηνοθέτη του Χόλυγουντ -τον δεύτερο καλύτερο, έστω, διόρθωσε από αφοσίωση στον εαυτό της- και ένα συνεργείο που την είχε εντυπωσιάσει. Αυτή τη ζωή και την καριέρα έπρεπε να έχει υπομονή και πολύ χρόνο μέχρι να βρει το σωστό δρόμο. Την δινόταν η ευκαιρία και το μόνο πράγμα που είχε σημασία ήταν πως θα προχωρούσε από εκεί και πέρα. Το μόνο εμπόδιο στη χαρά της ήταν ο Φιν. Όσο κι αν είχε προετοιμάσει τον εαυτό της να φερθεί ώριμα και να αφήσει ήσυχο το παρελθόν, ξεχάστηκαν όλα μόλις τον είδε τελικά μπροστά της. Δεν ήταν και η πιο λαμπρή στιγμή της, αυτό ήταν σίγουρο, αλλά τι περίμενε εξάλλου; Την τελευταία φορά που τον είδε, ήταν πληγωμένη και θυμωμένη, και τον κατηγόρησε άδικα για ένα σωρό πράγματα γιατί δεν μπορούσε να αναλύσει, ούτε να εκφράσει με λόγια, αυτό που ένιωθε πραγματικά μέσα της. Χασμουρήθηκε κι έκλεισε τα μάτια της. Το πρωί είχαν δυσκολευτεί στο μακιγιάζ να καλύψουν τις σακούλες κάτω από τα μάτια της. Σκόπευε να τηλεφωνήσει στη μητέρα της, αλλά ένας σύντομος ύπνος της φάνηκε πιο χρήσιμος, αφού είχε ακόμη αρκετές ώρες γυρισμάτων εκείνο το βράδυ.


25

KIMBERLY LANG

Σίγουρα, δεν είναι ευχάριστο να έχεις εγερτήριο στις πέντε το πρωί, άσε που το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας η Κέιτ κοίταζε επίμονα το ταβάνι και προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει τα αντικρουόμενα συναισθήματα που ξύπνησε μέσα της η συνάντησή της με τον Φιν. Και τις λίγες ώρες που κατάφερε τελικά να κοιμηθεί τη στοίχειωναν όνειρα που δεν την άφησαν να ξεκουραστεί. Όνειρα για τον Φιν. Δε διέθετε ίχνος ευγένειας, ανάθεμά τον. Δεν μπορούσε ν’ αγνοήσει θέματα που ήταν προτιμότερο να μείνουν θαμμένα; Αλλά όχι... Έπρεπε να ξεθάψει προσωπικά άπλυτα ενώ είχαν πια επαγγελματική συνεργασία. Κάτι που η ίδια ήθελε να αποφύγει με κάθε κόστος. Μακάρι να μπορούσαν να πάθουν όλοι αμνησία και να ξεχάσουν όσα συνέβησαν πριν από τρία χρόνια. Και κρίμα που δεν μπορούσε να πάθει και η ίδια αμνησία. Όμορφες στιγμές, άσχημες στιγμές... Αδυνατούσε στην ουσία να ' τις κατατάξει στη μία κατηγορία ή στην άλλη. Όσα έζησε μαζί του ήταν περιπετειώδη και συναρπαστικά, αλλά όπως αποδείχτηκε μετά αυτή η ιστορία δεν ήταν ούτε η πιο σοφή επιλογή ούτε μια εμπειρία που ήθελε να επαναλάβει. Το μούδιασμα που ακόμη ένιωθε από τα χθεσινοβραδινά όνειρα ερχόταν σε αντίθεση με αυτές τις σκέψεις, αλλά η Κέιτλιν το αγνόησε αποφασιστικά. Ο Φιν ήταν πειρασμός -μεγάλος πειρασμός-, αλλά η ίδια δεν μπορούσε να ρισκάρει όλα εκείνα για τα οποία εργάστηκε σκληρά. Έπρεπε να μείνει επικεντρωμένη στο στόχο της. Θα έπρεπε να έρθουν σε κάποιου είδους αμοιβαία συνεννόηση με τον Φιν. Θα αναγνώριζε το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογούσε, αυτό όμως δε σήμαινε ότι μπορούσε να συγχωρήσει και να ξεχάσει τα πάντα έτσι απλά. Μέχρι χθες βράδυ πίστευε ότι το είχε ξεπεράσει, αλλά δε χρειάστηκε πολύ για να ξαναβγεί ο παλιός πόνος στην επιφάνεια. Ανάθεμά τον. Είχε κι άλλες αποτυχημένες σχέσεις στη ζωή της -


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

26

πριν και μετά τον Φιν-, γιατί όμως μόνο εκείνος είχε τη δύναμη να την κάνει να πονάει; Δεν έβγαζε πουθενά να παραπονιέται για το παρελθόν. Έπρεπε να συγκεντρωθεί στο τώρα. Αν αγνοούσαν ο ένας τον άλλο ή φέρονταν εχθρικά θα τραβούσαν επίσης την προσοχή και θα προκαλούσαν κουτσομπολιά. Ένα χτύπημα διέκοψε τις νυσταγμένες σκέψεις της. Μάλλον δε θα κοιμόταν τελικά. «Περάστε!» φώναξε και πήρε το νερό. «Εντυπωσιακή ενδυμασία, Κέιτ». Γούρλωσε τα μάτια της έκπληκτη, μέχρι να επιβεβαιώσει ότι ο Φιν βρισκόταν, πράγματι, στο τροχόσπιτό της, και της πήρε μερικά δευτερόλεπτα να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσε. Μόλις κατάλαβε... Ανάθεμα! Κατακόκκινη, πετάχτηκε από τον καναπέ και άρπαξε τη ρόμπα που κρεμόταν στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Με την πλάτη της γυρισμένη, φόρεσε τα μανίκια. Τα εσώρουχα εποχής κάλυπταν περισσότερα απ’ ό,τι συνήθως το μαγιό της, αλλά αυτό δεν άλλαζε την κατάσταση. Να ανοίξει η γη να με καταπιεί τώρα. Έδεσε τη ρόμπα της όσο πιο αργά γινόταν για να κερδίσει χρόνο να ηρεμήσει, αλλά το πνιχτό γέλιο του, που ακουγόταν από πίσω της, δε βοηθούσε. «Δε σε περίμενα». «Φοβάμαι να ρωτήσω ποιον περίμενες, τότε». Απαξιούσε φυσικά να απαντήσει σ’ αυτό το σχόλιο! «Μπορώ να σε βοηθήσω σε κάτι, Φιν;» «Σκέφτηκα ότι πρέπει να μιλήσουμε». Άφησε ένα πάκο χαρτιά στο τραπέζι, πήγε ως το ψυγείο και κοίταξε το περιεχόμενό του. Η ανέμελη συμπεριφορά του την έκανε έξαλλη. «Ωραία. Μπορείς, σε παρακαλώ, να βγεις για να ντυθώ;...» Ανασήκωσε το ένα του φρύδι. «Δεν υπάρχει λόγος για τόση σεμνότητα, ξέρεις». Ήταν σαν να της έλεγε, Σε έχω ξαναδεί γυμνή. Κι αυτό -το γεγονός ότι την είχε ξαναδεί γυμνή- δεν τη βοηθούσε καθόλου. Από την άλλη, ο Φιν είχε πιθανότατα δει τόσες πολλές γυναίκες γυμνές στη ζωή του που ίσως και να μην τη θυμόταν πώς ήταν.


27

KIMBERLY LANG

Η ίδια πάντως δε δυσκολευόταν καθόλου να τον θυμηθεί γυμνό. Το δέρμα της πήρε φωτιά. Μπορεί να ήταν αξιοπρεπώς ντυμένος σήμερα, φορούσε τζιν και ένα απλό μαύρο τι-σερτ που εφάρμοζε τέλεια στο κορμί του, αλλά οι αναμνήσεις τού τι βρισκόταν κάτω από αυτά τα ρούχα... «Όπως και να έχει, θα προτιμούσα να περιμένεις έξω και να πάμε κάπου αλλού να μιλήσουμε». Ο Φιν έβγαλε ένα μπουκάλι νερό και της το πρόσφερε. Όταν εκείνη αρνήθηκε, το άνοιξε και ήπιε. Μετά κάθισε αντί να φύγει. Η Κέιτλιν αναρωτήθηκε αν το έκανε επίτηδες. «Δεν μπορούμε να μιλήσουμε εδώ; Έχει πολλή ζέστη έξω». Έσφιξε τη ρόμπα της στο στήθος και ευχήθηκε να κάλυπτε λίγο περισσότερο τους μηρούς της. «Θα προτιμούσα όχι! Δεν πιστεύω ότι είναι καλή ιδέα να μας δουν να συναντιόμαστε οι δυο μας εδώ μέσα. Είναι... ανάρμοστο και μπορεί να παρερμηνευτεί». Ώχου, ακουγόταν σαν γεροντοκόρη δασκάλα. Το ύφος του μαρτυρούσε ότι σκεφτόταν το ίδιο πράγμα, αλλά εκείνη συνέχισε: «Όπως έσπευσες να παρατηρήσεις χθες βράδυ, το ότι βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και μόνο είναι αρκετό για να προκαλέσει παράνοια στους παπαράτσι. Θα προτιμούσα να μην τους δώσω κι άλλη τροφή». Πήγε στην ντουλάπα, πήρε ένα τζιν κι ένα τι-σερτ και τον περίμενε να φύγει. Ο Φιν αγνόησε το υπονοούμενο και η Κέιτ του έριξε μια δολοφονική ματιά, αλλά μάταια. Τελικά πήρε τα ρούχα της, πήγε στο μπάνιο κι έκλεισε την πόρτα για να ντυθεί. «Πολύ φοβάμαι εξάλλου ότι αυτό δε θα το αποφύγουμε», της φώναξε πίσω από την πόρτα. «Ακριβώς», του απάντησε. «Μόλις μας δουν μαζί -όσο αθώο κι αν είναι-, θα ξεθάψουν ξανά όλες εκείνες τις παλιές, εξευτελιστικές φωτογραφίες μας. Και δε θα ησυχάσουν αν υπάρχουν υπόνοιες ότι συμβαίνει ξανά κάτι ανάμεσά μας». Ντυμένη πια, βγήκε από το μπάνιο κι άνοιξε όλα τα στόρια, έτσι


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

28

που όποιος περνούσε απέξω να έβλεπε καθαρά τι συνέβαινε μέσα. Θα άνοιγε και την πόρτα, αλλά θα έμπαινε ζέστη. Όταν τελικά κάθισε στην άλλη άκρη του τραπεζιού, ο Φιν μουρμούρισε: «Υπερβάλλεις λιγάκι, δε νομίζεις;» «Είμαι απλώς προσεκτική. Μπορεί εσύ να μη δίνεις δεκάρα για το τι λέει ο κόσμος, αλλά εμένα με νοιάζει». «Καλοσύνη σου που ανησυχείς για μένα», μουρμούρισε με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο. «Μόνο στο βαθμό που η φήμη σου προσβάλλει τη δική μου. Πιστεύω ότι η ιστορία μας απέδειξε ότι εσύ μπορείς να κάνεις ένα σωρό τρέλες και ο κόσμος να εξακολουθεί να σε σέβεται. Εγώ δεν έχω την ίδια πολυτέλεια. Είναι φρικτό να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, γι’ αυτό πάσχισα σκληρά να αποκαταστήσω το όνομά μου». Πήρε το νερό της και ήπιε με την καρδιά της. Έχοντας κάνει ήδη δύο αποτυχημένες απόπειρες, έπρεπε οπωσδήποτε να στρέψει τη συζήτηση στα επαγγελματικά τους. Και μόνο. «Λοιπόν, τι σε φέρνει εδώ, Φιν;» Εκείνος γέλασε πνιχτά κι αυτό την άγχωσε. «Αυτό ακριβώς το θέμα, για να πω την αλήθεια. Οι παπαράτσι, οι εικασίες...» Παράξενο. Ο Φιν δεν καταδεχόταν να ασχολείται μ’ αυτά. Δεν τον απασχολούσαν καθόλου τα δημοσιεύματα. Ένα προειδοποιητικό ρίγος διαπέρασε το κορμί της, αλλά διατήρησε την ψυχραιμία της κι έσφιξε τα χέρια της. «Μετά από μια συνάντηση με τον Ντόλμπι και τον Φάρελ σήμερα, αποφασίσαμε να κλείσουμε το πλατό για την υπόλοιπη διάρκεια των γυρισμάτων. Δεδομένου του παρελθόντος μας, συμφώνησαν ότι μπορεί να μας δημιουργήσει πρόβλημα στα γυρίσματα αν οι φωτογράφοι τριγυρίζουν εδώ ανεξέλεγκτα για τις επόμενες πέντε εβδομάδες». Σήκωσε το χέρι της. «Στάσου». Εκτός απροόπτου, θα είχαν τελειώσει τα γυρίσματα μέχρι τότε. Δεν υπήρχε λόγος να κλείσουν το πλατό μόνιμα εκτός κι αν... Ανάθεμα. Προσπάθησε η φωνή της να μην προ-δώσει τίποτα πέρα από περιέργεια. «Δε


29

KIMBERLY LANG

θα γυρίσεις πίσω στο Λος Άντζελες;» «Όχι. Θα πάει ο Ντόλμπι με τη δεύτερη μονάδα αύριο». Άρχισε να την πιάνει πονοκέφαλος. «Μα γιατί;» Περίμενε να της εξηγήσει, αλλά ακολούθησε μόνο σιωπή. Αυτός ο άνθρωπος γινόταν ώρες ώρες απίστευτα εκνευριστικός. Έτριψε τους κροτάφους της. Ωχ. «Δηλαδή θα είσαι εδώ μέχρι το τέλος;» «Ναι. Έχεις κάποιο πρόβλημα μ’ αυτό;» την προκάλεσε. «Όχι», του απάντησε ψέματα. Είχε μεγάλο πρόβλημα όμως. Πολλά μεγάλα προβλήματα. Είσαι ηθοποιός. Θα πρέπει να προσποιηθείς! «Έχεις εσύ;» Ο Φιν έδειχνε εντελώς απτόητος. Για την ακρίβεια, έδειχνε να προσπαθεί να συγκροτήσει ένα χαμόγελο. «Καθόλου». «Εντάξει, λοιπόν». Πήρε βαθιά ανάσα. Μπορούσε να το παίξει και η ίδια αυτό το παιχνίδι. «Χαίρομαι που έκλεισες το πλατό. Θα ήθελα να επικεντρωθώ στη δουλειά μου. Θα με διευκολύνει να μην ανησυχώ για τον Τύπο. Όλους θα μας διευκολύνει», πρόσθεσε. «Δυστυχώς είναι λίγο αργά γι’ αυτό». Εκείνο το προειδοποιητικό ρίγος επέστρεψε δριμύτερο. Ο Φιν έβγαλε κάτι χαρτιά από τη στοίβα και τα έσπρωξε προς το μέρος της. Φωτογραφίες τυπωμένες από κάποιο blog. Ωχ, όχι. Ένιωσε το στομάχι της να αδειάζει. Η πρώτη της σκέψη ήταν ότι κάποιος ξέθαψε παλιές της φωτογραφίες, όταν χόρευε πάνω σε τραπέζια ή ο Φιν την κουβαλούσε βγαίνοντας από κάποιο μπαρ. Ή, ακόμα χειρότερα, εκείνη τη φωτογραφία τους στη μοτοσικλέτα, που η φούστα της ήταν σηκωμένη ψηλά και το χέρι του Φιν... Δεν αναγνώρισε όμως τις φωτογραφίες, αν και η ανακούφισή της δεν κράτησε πολύ. Υπήρχαν τελικά μάρτυρες εκείνο το βράδυ. Ανάθεμα. Μια φωτογραφία που ο Φιν αγριοκοίταζε εκείνο τον τύπο, μια άλλη με τους δυο τους στο παγκάκι και μια τρίτη από τη στιγμή που η ίδια έφευγε, με φανερό το θυμό στο πρόσωπό της και τον εκνευρισμό στο πρόσωπο του Φιν. Δε


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

30

χρειαζόταν να διαβάσει το κείμενο που τις συνόδευε. «Κιόλας; Θεέ μου!» Πήρε μια βαθιά ανάσα. «Σίγουρα δε γίνεται να κανονίσεις να επιστρέφεις στο Λος Άντζελες; Να με αφήσεις να τελειώσω την ταινία χωρίς να έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αηδίες;» «Όχι. Εξάλλου αυτό θα ανέβαλλε απλώς το αναπόφευκτο». Την κοίταξε με ένα παράξενο βλέμμα. «Δε θα μετακομίσεις ούτως ή άλλως πίσω στο Λος Άντζελες για να αρχίσεις να εργάζεσαι ξανά;» «Αυτό είναι το πλάνο. Ήλπιζα όμως να έχω την Τρέλα πρώτα στο ενεργητικό μου. Να έχει ο κόσμος κάτι να συζητάει πέρα από το παρελθόν μου». Την κοίταξε με μάτια διάπλατα. «Δηλαδή στ’ αλήθεια δεν θέλεις τέτοια δημοσιότητα;» Επιτέλους άρχιζε να καταλαβαίνει κάτι από όσα του είχε πει. «Όχι, σε καμία περίπτωση». «Σε έκανε μεγάλο όνομα». Η υπενθύμιση δεν ήταν απαραίτητη. Τα τελευταία τρία χρόνια πάσχιζε να αλλάξει αυτόν το συσχετισμό. «Και σχεδόν με κατέστρεψε, προσωπικά και επαγγελματικά». «Δε νομίζω ότι ήταν και τόσο άσχημα τα πράγματα». Η ζέστη της είχε προκαλέσει εκνευρισμό, ο Φιν πονοκέφαλο και η έλλειψη ύπνου... Η σημερινή μέρα ήταν σκέτος εφιάλτης. Δεν μπόρεσε να συγκροτήσει το θυμό της. «Δε φημίζεσαι για την ικανότητά σου να σκέφτεσαι», του απάντησε απότομα. Ο Φιν αδιαφόρησε και το αλαζονικό χαμόγελό του την έκανε να θέλει να τον χαστουκίσει. «Παραδέξου το. Περάσαμε καλά!» Αυτό ήταν κάτι που δε θα παραδεχόταν ούτε με βασανιστήρια. Δεν είχε σημασία τώρα. Διατήρησε ουδέτερη έκφραση. «Αυτό έγινε πριν από καιρό. Δεν είμαι η ίδια πλέον». «Τι κρίμα». Της χαμογέλασε αυτάρεσκα και ήπιε ξανά νερό. Έσφιξε τα δόντια της τόσο που την πόνεσαν. Δε θα τσιμπήσω το δόλωμα. Προσπαθεί να με εξοργίσει. Γιατί, δεν ήξερε ακριβώς ίσως έφταιγε η διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ του. Πήρε


31

KIMBERLY LANG

βαθιά ανάσα. «Υποθέτω ότι θα πρέπει να κάνω την καρδιά μου πέτρα μάλλον. Έχεις δίκιο ότι κάποια στιγμή θα το αντιμετωπίσω όλο αυτό, οπότε τι τώρα, τι αργότερα». Έτριψε τις παλάμες της στους μηρούς της. «Κάνε εσύ τη δουλειά σου κι εγώ θα κάνω τη δική μου. Όταν δουν τα κουτσομπολίστικα έντυπα ότι δεν υπάρχει τροφή, θα ασχοληθούν αναγκαστικά μόνο με τη δουλειά μου. Και όταν αυτή η ταινία τα πάει καλά, θα εδραιωθώ μια και καλή». «Είδα τα χθεσινά αποσπάσματα. Είναι υπέροχα. Πολύ δυνατή η ερμηνεία σου». Το κομπλιμέντο ήρθε από το πουθενά και την άφησε άφωνη. Ταυτόχρονα όμως της ζέστανε την καρδιά. Περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε. Την έκανε επίσης και ελαφρώς καχύποπτη. Ο Φιν τη γέμιζε φιλοφρονήσεις για την εμφάνισή της ή για ένα καινούριο φόρεμα, αλλά ποτέ για κάτι βαθύτερο. «Σ’ ευχαριστώ. Η Ρεμπέκα είναι υπέροχος χαρακτήρας. Να φανταστείς, η μητέρα μου μου είπε ότι εύχεται να ήταν τριάντα χρόνια νεότερη για να περάσει από οντισιόν για το ρόλο». Ο Φιν συνάντησε το βλέμμα της πάνω από το τραπέζι. «Με κάθε ειλικρίνεια, αν είχα επιλογή ανάμεσα σ’ εσένα και τη μητέρα σου, θα διάλεγα εσένα για τη Ρεμπέκα». Το σοκ και η δυσπιστία πάλεψαν μέσα της με μια αλλόκοτη υπερηφάνεια. Δε θα μπορούσε να της κάνει σπουδαιότερη φιλοφρόνηση και ο Φιν το ήξερε αυτό. Η καχυποψία της μεγάλωσε. Μπορεί να ήταν καλός στα λόγια, αλλά και ωμά ειλικρινής και αυστηρός όταν επρόκειτο για τη δουλειά του. Η ατμόσφαιρα βάρυνε μετά τη δήλωσή του. Η Κέιτλιν κατάφερε να ανασηκώσει τους ώμους της αδιάφορα. «Αλλά μετά τη Σίντι Μπερκ, φυσικά». Τα χείλη του Φιν τρεμόπαιξαν. Έπειτα, με ταχύτητα που την αιφνιδίασε, πήρε επαγγελματικό ύφος. «Έγιναν κάποιες αλλαγές στο πρόγραμμα. Όπως ξέρεις, είμαστε λίγο πίσω. Θα ακολουθήσουν κουραστικές μέρες». Έγνεψε καταφατικά. «Θα θέλαμε επίσης, όπως και οι άλλοι, να κάνεις μερικές εμφανίσεις


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

32

στα σωστά μέρη για να προκαλέσουμε δημοσιότητα». Η επιφυλακτικότητα στη φωνή του την έκανε να τον κοιτάξει αμέσως στα μάτια. «Μαζί σου;» «Όχι βέβαια. Είπα, στα σωστά μέρη». Η Κέιτλιν θα ένιωθε ανακούφιση, αν η φρίκη στη φωνή του δε σκότωνε τα όποια ζεστά συναισθήματα της είχε ξυπνήσει. Κοίταξε τη λίστα που της έδωσε. Ένα όνομα απουσίαζε ύποπτα. «Και η Ναόμι;» «Η Ναόμι έχει το δικό της πρόγραμμα». Έγειρε πίσω κι αναστέναξε. Η ηθοποιός φερόταν παιδιάστικα. «Με άλλα λόγια, δε θέλει να μοιραστεί τα πρωτοσέλιδα. Ιδίως μαζί μου. Ποτέ δεν ήθελε». «Δεν είναι ανόητη. Έχει μια καριέρα να προστατεύσει». «Λες και θα μπορούσα να της κάνω ζημιά. Λες και της έκανα ποτέ ζημιά. Μόνο τον εαυτό μου κατέστρεψα». «Παρ’ όλα αυτά και πάλι κατάφερες να την επισκιάσεις». «Για λάθος λόγους όμως». Ανασήκωσε τους ώμους της. «Αλλά εγώ καταστράφηκα κι εκείνη κατάφερε αυτό που ήθελε. Δεν ξέρω γιατί κρατάει κακία». Ο Φιν ανασήκωσε το ένα του φρύδι. «Εσύ δεν κρατάς;» Υπήρχαν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσει αυτή την ερώτηση και δεν ήθελε να ξαναμπλέξει σε μια συζήτηση για τους δυο τους. Επέλεξε να συνεχίσει το θέμα της Ναόμι. «Όχι. Η Ναόμι θεωρεί ότι είναι ή εγώ ή εκείνη. Ότι δεν υπάρχει χώρος και για τις δυο μας στα περιοδικά. Εγώ ξέρω ότι δεν είναι έτσι». Μια δεύτερη, πιο προσεκτική ματιά στο πρόγραμμα της προκάλεσε ρίγος. «Τι στο διάολο είναι αυτό;» Ο Φιν ανασήκωσε τους ώμους. «Οι Δημόσιες Σχέσεις θέλουν να μετατοπίσουν την προσοχή σ’ εσένα και στον Τζέισον. Ίσως βάλουν να γράψουν μερικά δημοσιεύματα ότι είστε ζευγάρι. Έτσι δε θα πέσει η προσοχή σ’ εμάς τους δυο». Τα χείλη του τρεμόπαιξαν. «Και ένα ειδύλλιο που ανθίζει στο πλατό με τον ηθοποιό που είναι ο αγαπημένος σου στην οθόνη είναι ο τέλειος τρόπος να πετύχουμε διάνα!»


33

KIMBERLY LANG

Μπλιαχ. Ήταν γραφτό της να ασχολείται ο κόσμος μαζί της με βάση πάντα με ποιον έβγαινε -ή υποτίθεται ότι έβγαινε; Ενώ η Ναόμι είχε την πολυτέλεια να απασχολεί το κοινό μόνο με την ταινία και το ρόλο της; Υποτιμητικό... Και της άφησε μια πικρή γεύση στο στόμα. «Πολύ φτηνό κόλπο». Αν ο Φιν δε σταματούσε να ανασηκώνει τους ώμους με αυτό τον αδιάφορο τρόπο, λες και δεν έδινε δεκάρα, θα τον στραγγάλιζε. Ήδη έτριζε τα δόντια της με όλη της τη δύναμη για να συγκρατηθεί και να μην του ουρλιάζει να σταματήσει. «Το ξέρεις όμως ότι πιάνει». Ναι, αλλά να τη θεωρούν ζευγάρι με τον Τζέισον Έλκινς; Καλός ηθοποιός -μεγάλο όνομα του Χόλυγουντ- και καλός συνάδελφος μπροστά στην κάμερα, αλλά δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Ήταν λίγο αλαζόνας και λίγο χαζούλης. Συγκρότησε τα δεκάδες σχόλια που ήθελε να κάνει σχετικά με το πού μπορούσαν να βάλουν αυτό το καταπληκτικό επικοινωνιακό πλάνο. Έπρεπε προφανώς να κάνει το καθήκον της και μάλλον δεν έφταναν όσα πέρασε ήδη. «Καλώς. Θα κάνω ό,τι είναι καλύτερο για την ταινία». «Έξυπνο κορίτσι». Σηκώθηκε κι έπιασε τα παπούτσια της. «Μη μου φέρεσαι συγκαταβατικά, Φιν». «Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου». Ακούστηκε ειλικρινής και η Κέιτ ένιωσε άσχημα. Γινόταν ευερέθιστη όταν βρισκόταν μαζί του και το μυαλό της πήγαινε κατευθείαν στο κακό. «'Ηταν ειλικρινή λόγια από ένα φίλο». Ένιωσε έναν έντονο πόνο στο στήθος. Διάλεξε τα λόγια της προσεκτικά: «Ήμαστε πολλά πράγματα ο ένας για τον άλλο, Φιν, αλλά δε νομίζω ότι ήμαστε ποτέ πραγματικά φίλοι. Τώρα είμαστε συνεργάτες και δεν υπάρχει λόγος να είμαστε εχθροί, αλλά δε θεωρώ ότι μπορούμε να είμαστε και φίλοι». Το πρόσωπό του έμεινε απαθές, αλλά αναγνώριζε το βλέμμα του. Τα λόγια της δεν τον πλήγωσαν -η εμπειρία της στο


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

34

παρελθόν είχε αποδείξει ότι ήταν αδύνατο να τον πληγώσει κανείς-, αλλά τον απογοήτευσαν. Αν ήταν απογοητευμένος από εκείνη, από τα λόγια της ή από τον εαυτό του που δεν μπόρεσε να τη γοητεύσει, η Κέιτλιν δεν το ήξερε. Τελευταία φορά είδε αυτό το βλέμμα πριν από τρία χρόνια όταν βγήκε από την πόρτα του και τη ζωή του. «Θα πάω να φάω κάτι πριν πάω ξανά για πρόβα κοστουμιών. Θα τα πούμε». Και λέγοντας αυτά, τον άφησε στο τροχόσπιτο και ανάγκασε τον εαυτό της να διασχίσει ήρεμα το πάρκινγκ χαμογελώντας. Κατάφερε μάλιστα να πιάσει κουβέντα με το συνεργείο όταν πήγε να πάρει ένα σάντουιτς. Ήταν υπερήφανη για τον εαυτό της. Όχι για τον τρόπο που άφησε τα πράγματα με τον Φιν -αυτό ίσα ίσα της προκαλούσε ένα αλλόκοτο κενό στο στομάχι-, αλλά για το γεγονός ότι υπεράσπισε τη θέση της και έθεσε τα όριά της. Τώρα όμως που δεν τον είχε μπροστά της, τα μπερδεμένα συναισθήματα του παρελθόντος -και μέσα σε αυτά ο απόηχος του πόθου και των αναμνήσεων από όμορφες στιγμές- και ο πόνος ξεχύθηκαν ανεξέλεγκτα μέσα της. Έχασε ξαφνικά την όρεξή της. Όταν κάθισε στην καρέκλα του μακιγιάζ, έκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να μπει στο ρόλο της Ρεμπέκα. Η Μάρθα άρχισε να της χτενίζει τα μαλλιά κι εκείνη άνοιξε τα μάπα της και προσποιήθηκε ότι ήταν όλα μια χαρά. Φυσιολογικά. Ίδια με χθες. Η μακιγιάζ φλυαρούσε, έλεγε αστεία και η Κέιτλιν γελούσε στα σημεία ακριβώς που έπρεπε. Ίσως να ήταν καλή ηθοποιός, τελικά.


35

KIMBERLY LANG

3

ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΛΟΓΟΣ να παρακολουθήσει το γύρισμα. Καλύτερα μάλιστα να μην το παρακολουθούσε, μια και ο Φάρελ γινόταν έξαλλος όταν ένιωθε ότι επενέβαιναν στη δουλειά του. Δυστυχώς όμως, κάτι τον τραβούσε απόψε. Το καρφί της Κέιτ τον προβλημάτιζε. Ήξερε πολύ καλά ότι του κρατούσε κακία, αν και δεν του άξιζε. Δεν ήταν εκείνος ο κακός της υπόθεσης. Δεν ήταν εκείνος που έφυγε. Μήπως η Κέιτλιν έψαχνε να του ρίξει τις ευθύνες; Για ποιο πράγμα; Σχεδόν με κατέστρεψε, προσωπικά και επαγγελματικά. Αυτό εξηγούσε σε μεγάλο βαθμό τις φωνές της το βράδυ που έφυγε. Ο Φιν είχε αντιληφθεί ότι οι περιπέτειές τους τότε είχαν αρχίσει να επιδρούν αρνητικά πάνω της, αλλά όχι σε «προσωπικό» επίπεδο. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε αυτός. Τότε, θεώρησε ότι η Κέιτ αντέδρασε υπερβολικά επειδή έχασε την ευκαιρία να περάσει από οντισιόν για κάποιο ρόλο που ήθελε. Την περίμενε να επιστρέφει όταν θα ηρεμούσε, μα το επόμενο πράγμα που έμαθε γι’ αυτή ήταν ότι βρισκόταν στο Λονδίνο. Έφυγε από τη χώρα, χωρίς να του πει καν αντίο. Αυτό ακόμη του άφηνε μια πικρή γεύση στο στόμα. Το Λονδίνο την άλλαξε. Δεν ήταν το κορίτσι με το ελεύθερο πνεύμα, που αγαπούσε τη διασκέδαση. Μπορεί να έδειχνε η ίδια -ο Φιν αγνόησε την ανάμνηση της έξαψης που ένιωσε όταν μπήκε στο τροχόσπιτο και τη βρήκε στον καναπέ μόνο με τα εσώρουχά της-, αλλά δεν ήταν η ίδια. Η καινούρια Κέιτ ήταν συγκροτημένη, επιφυλακτική. Και αποδοκιμαστική. Πού και


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

36

πού της ξέφευγε κάτι που τον έκανε να πιστεύει ότι απλώς προσποιούνταν πως είχε αλλάξει, όμως γρήγορα ξαναφορούσε το προσωπείο. Τι της συνέβη στο Λονδίνο που μετρίασε την εσωτερική φλόγα της που κάποτε τον μαγνήτιζε; Όχι φυσικά ότι ήθελε να ξανασυμβεί αυτό. Να όμως που βρισκόταν στο γύρισμα, ενώ είχε μια στοίβα χαρτούρα που τον περίμενε. Δεκάδες πράγματα που θα έπρεπε να κάνει αντί να κάθεται εκεί και να την περιμένει να φιληθεί με τον Τζέισον 'Ελκινς. Το κομπλιμέντο που της έκανε νωρίτερα δεν ήταν απλή κολακεία. Είχε μείνει έκθαμβος από την ερμηνεία της ως Ρεμπέκα. Χαμογέλασε όταν θυμήθηκε ότι η μητέρα της ζήλεψε που η Κέιτ είχε πάρει το ρόλο. Ούτε πριν από τριάντα χρόνια η Μάργκαρετ Φιλντς-Ρις δε θα ήταν κατάλληλη για Ρεμπέκα και, με κάθε ειλικρίνεια, ούτε τότε θα τα έβγαζε πέρα. Η Κέιτ μπορεί να πέρασε τα τελευταία δέκα χρόνια στη σκιά των γονιών της, αλλά τώρα ο προβολέας θα στρεφόταν πάνω της. Αυτό ο Φιν το καταλάβαινε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον και δεν μπορούσε παρά να είναι περήφανος για εκείνη. Ωστόσο, δυσκολευόταν να συνδέσει την Κέιτ που ήξερε και τους χαρακτήρες που υποδυόταν κάποτε με τη γυναίκα που δέσποζε τώρα σε κάθε σκηνή με μια ήρεμη δύναμη που έκοβε την ανάσα. Λογικό που η Ναόμι άστραφτε και βροντούσε. Η Κέιτ ήταν η σταρ της ταινίας τώρα. Θα σάρωνε τα βραβεία. Και μπορεί εκείνος να γνώριζε ότι έπαιζε απλώς το ρόλο της, με τις κάμερες να τραβούν και τριάντα ανθρώπους να παρακολουθούν, ωστόσο ξαφνιάστηκε με το αλλόκοτο σφίξιμο στο στομάχι του όταν ο 'Ελκινς τη φίλησε. Σφίξιμο που χειροτέρεψε όταν η Κέιτ το ανταπέδωσε. Το παθιασμένο φιλί τους του φάνηκε ατελείωτο. Ο Φάρελ φώναξε τελικά «κατ» και η Κέιτ ξεγλίστρησε αμέσως κάτω από τον 'Ελκινς. Δύο γυναίκες έτρεξαν να φτιάξουν το κραγιόν και τα μαλλιά της ενώ το συνεργείο ετοιμαζόταν για την επόμενη λήψη.


37

KIMBERLY LANG

«Δεν πιστεύω να ζηλεύεις;» άκουσε τον Ντόλμπι πίσω του. Αυτό το συναίσθημα δεν ήταν ζήλια. «Γιατί να ζηλεύω;» «Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μόλις την αγκάλιασε είχες ένα ύφος λες και ήσουν έτοιμος να τον δείρεις». Σε αυτό μπορούσε να πει την αλήθεια. «Απλώς δε μου αρέσει αυτός ο τύπος». «Ναι, αλλά αρέσει σε όλες τις γυναίκες από δεκαπέντε μέχρι πενήντα». Κι αυτό σήμαινε εισπράξεις. Ο Φιν το ήξερε πολύ καλά ότι η προσωπική συμπάθεια δεν είχε καμία σχέση με την επαγγελματική απόδοση. Διάολε, ο πατέρας του ήταν το πιο τρανό παράδειγμα φρικτού ανθρώπου που ήταν εξαιρετικός στη δουλειά του. Ο Φιν πάντα διαχώριζε τα προσωπικά του αισθήματα από τις επαγγελματικές του ανάγκες. Δεν ήταν εύκολο να βάζει στην άκρη τις αντιπάθειες, αλλά είχε αποτέλεσμα -μέχρι που εμφανιζόταν κάποια όπως η Κέιτ και τα έκανε όλα άνω κάτω. Όπως θα έλεγε ο Μπρέιντι, έπρεπε να δει το θέμα σφαιρικά. Η Τρέλα ήταν το μόνο που είχε σημασία κι έπρεπε να μείνει επικεντρωμένος στην ταινία και μόνο στην ταινία. «Εξακολουθεί να μη μου αρέσει η ιδέα να στείλουμε την Κέιτ έξω μαζί του ως δόλωμα στους παπαράτσι. Είναι γυναικάς». «Κοίτα ποιος μιλάει...» Δεύτερη φορά σε δύο μέρες ο Φιν ήθελε να δώσει γροθιά στον Ντόλμπι. «Η διαφορά είναι ότι εγώ αγαπάω όντως τις γυναίκες. Εκείνος απλώς τις χρησιμοποιεί και εγώ αισθάνομαι ως προαγωγός που ενθαρρύνω κάτι τέτοιο». Ο Ντόλμπι σήκωσε τα χέρια ψηλά κι έκανε πίσω. «Έι, ήρεμα, Λάνσελοτ. Μακριά από τους ηθοποιούς. Τους χρειαζόμαστε. Η Κέιτλιν τι σου είπε όταν της το πρότεινες;» «Πως θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο για την ταινία. Θα το κάνει, αλλά δε νομίζω ότι της αρέσει η ιδέα. Δεν την κατηγορώ». «Χρειάζεται ένα μεγάλο όνομα για να επισκιάσει το δικό σου και να στρέψει τα φλας αλλού. Ο Τζέισον 'Ελκινς είναι ο μόνος


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

38

κατάλληλος. Μπορούμε βέβαια να επιστρέφουμε στο αρχικό σχέδιο και να ρίξουμε εσάς τους δύο στους παπαράτσι...» «Σου είπα ήδη ότι αυτό αποκλείεται». Ακόμα κι αν η Κέιτ δεν είχε πρόβλημα, είχε εκείνος. «Είσαι πολύ ευερέθιστος στο θέμα αυτό. Πριν από τρεις εβδομάδες θα έκανες τα πάντα για το καλό της ταινίας». «Άλλο τότε... Τώρα, όλο αυτό δεν είναι παρά το σκηνικό μιας αναθεματισμένης σαπουνόπερας». «Φίλε, σου χρειάζεται επειγόντως γιατρός». Ο σκηνοθέτης φώναξε ησυχία κι έδωσε οδηγίες στις κάμερες. Η Κέιτ ξαπλωμένη δίπλα στον 'Ελκινς, με το πρόσωπό της χωμένο στο λαιμό του, αναζήτησε το χέρι του με το δικό της και έπλεξαν τα δάχτυλά τους. Ήταν μια στιγμή όμορφη, δυνατή... και εντελώς αηδιαστική. Μετά εκείνη ανασηκώθηκε αργά και τα μαλλιά της έπεσαν σαν κουρτίνα στο πρόσωπό της. Όταν τα τίναξε πίσω, το σαγηνευτικό χαμόγελο στο πρόσωπό της τον έσκισε στα δύο. Αναμνήσεις από μια γνώριμη έξαψη ξεχύθηκαν στις φλέβες του. Αναγνώριζε αυτό το χαμόγελο, το ήξερε, έτσι του χαμογελούσε όταν της... όταν έκαναν... Αηδιασμένος, ο Φιν έκανε μεταβολή κι έφυγε. Ο Ντόλμπι τον ακολούθησε. Όταν απομακρύνθηκαν, του ψιθύρισε: «Αν αυτή η ιστορία με την Κέιτ σου δημιουργεί πρόβλημα, θα μείνω εγώ και να γυρίσεις εσύ στο Λος Άντζελες». Γιατί επέμενε, τέλος πάντων; Μάλλον επειδή ήξερε περισσότερα απ’ ό,τι ο Φιν θα ήθελε. «Δεν υπάρχει τίποτα με την Κέιτ. Αρνούμαι να μεγαλοποιήσω το θέμα. Το πλατό είναι κλειστό, η Κέιτ θα βγει στον κόσμο και θα προσποιηθεί ότι θέλει τον Τζέισον Έλκινς και εγώ θα κάνω την παραγωγή της ταινίας. Αν κάνει ο καθένας τη δουλειά του θα πάνε όλα μια χαρά». Ο Ντόλμπι παραδόθηκε σηκώνοντας τα χέρια ψηλά. «Ωραία. Η Τρέλα είναι όλη δική σου». «Καλοσύνη σου».


39

KIMBERLY LANG

Ο Φιν γύρισε στο τροχόσπιτο που φιλοξενούσε το γραφείο της παραγωγής και προσπάθησε να ξεχαστεί με τον ατελείωτο αριθμό e-mail. Είκοσι λεπτά αργότερα, το θέμα σε ένα από αυτά του τράβηξε την προσοχή: Κάποιο σχόλιο για την επιστροφή της Κέιτλιν Ρις! Αναστέναξε. Το άνοιξε στην απίθανη περίπτωση να ήταν κάτι που άξιζε τον κόπο. Αλλά φυσικά όχι. Δεν ήταν κάποια ερώτηση για την Τρέλα ή το ρόλο της Ρεμπέκα, παρά μόνο κουτσομπολιά των φυλλάδων. Θεέ και Κύριε. Όταν έφυγε για το Μονακό, η Τρέλα απασχολούσε την κοινή γνώμη επειδή ήταν πολύ σημαντική ταινία. Το βιβλίο είχε πιστούς οπαδούς, θεωρούνταν σχεδόν δείγμα σύγχρονης κουλτούρας, υποχρεωτικό ανάγνωσμα σε πολλά πανεπιστήμια και για το λόγο αυτό οι εταιρείες προσπαθούσαν να αγοράσουν τα δικαιώματά του εδώ και δεκαετίες. Η επιτυχία της Ντολφίν είχε χαρακτηριστεί ως το επίτευγμα της χρονιάς. Δε θα τον ένοιαζε αν η προσοχή μετατοπιζόταν σε κάποιον από τους ηθοποιούς ή το σκηνοθέτη, γιατί αυτό θα είχε κάποια αξία. Τις τελευταίες μέρες, καθώς τα νέα κυκλοφόρησαν πως όχι μόνο θα έπαιζε η Κέιτ στην ταινία αλλά ότι θα παρευρισκόταν και ο ίδιος στα γυρίσματα, η δημοσιότητα γύρω από την Τρέλα άλλαξε. Τα μίντια ασχολούνταν, αλλά όχι για καλό. Έσβησε το e-mail χωρίς να απαντήσει. Η εισβολή στην προσωπική του ζωή δεν ήταν κάτι που τον ενοχλούσε ιδιαίτερα. Πότε είχε εξάλλου ιδιωτική ζωή; Η οικογένεια Μάρσαλ γινόταν πάντα πρώτο θέμα στις ειδήσεις- αν είσαι πλούσιος και με πολιτικές διασυνδέσεις εξασφαλίζεις απεριόριστη φήμη και ο Φιν λες και μεγάλωσε σε γυάλα. Έχτισε τη δική του φήμη στο Λος Άντζελες, αποδεικνύοντας ότι το να προέρχεσαι από την οικογένεια Μάρσαλ δεν προκαθορίζει τη μοίρα σου, όμως οι διασυνδέσεις και η επιτυχία του τράβηξαν περισσότερο επάνω του τα φλας. Δεν τον ένοιαζε τι έλεγαν γι’ αυτόν. Ζούσε τη ζωή του όπως του


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

40

άρεσε, αδιαφορώντας για τον υπόλοιπο κόσμο -το μόνο χρήσιμο πράγμα που έμαθε από τον πατέρα του. Με την επαγγελματική επιτυχία η προσωπική ζωή σου μπαίνει στο μικροσκόπιο. Αν είσαι πολύ επιτυχημένος όμως, η προσωπική σου ζωή δεν μπορεί να επισκιάσει την επιτυχία σου. Η φήμη, τα χρήματα και η δύναμή του τον καθιστούσαν ιδανική τροφή για τα blog, από την άλλη όμως, για τους ίδιους λόγους δε χρειαζόταν να λογοδοτήσει σε κανέναν και για τίποτα. Τότε γιατί το ξαφνικό ενδιαφέρον που πυροδότησε η Κέιτ τον ενοχλούσε; Η παλιά τους σχέση είχε απασχολήσει έντονα τα έντυπα και αυτό δεν τον προβλημάτισε ποτέ. Μέχρι τώρα. Που ανακάλυπτε ότι ήταν κάτι που δεν ήθελε να το σκέφτεται καθόλου. Δεν καταλάβαινε ούτε ο ίδιος τον εαυτό του. *** «Υπέροχα, Κέιτλιν. Έχετε εξαιρετική χημεία με τον Τζέισον». Η Κέιτλιν αποδέχτηκε τα κομπλιμέντα με ένα χαμόγελο. Όσο περίμενε το συνεργείο να ξαναστήσει τη σκηνή, οι μακιγιέζ έφτιαχναν τα μαλλιά και το κραγιόν της. Πήρε ένα μπουκάλι νερό και ήπιε προσεκτικά με καλαμάκι. Ήθελε να διώξει τη γεύση του Τζέισον από το στόμα της. Δαγκώθηκε να μη γελάσει. Οι περισσότερες γυναίκες θα σκότωναν για να βρίσκονται στη θέση της. Πού να ήξεραν ότι ο αγαπημένος των εφηβικών περιοδικών και κάτοχος του τίτλου «Καλύτερα Χείλη» θα έπρεπε κανονικά να έχει πάρει τον τίτλο του «Χειρότερου Φιλιού». Βέβαια, ένα φιλί επί της οθόνης δεν είναι το ίδιο με αληθινό, αλλά και πάλι... Επειδή έκαναν πολλά κοντινά πλάνα, τα φιλιά τους έπρεπε να είναι αυθεντικά. Ο Γουόλτερ έλεγε και ξανάλεγε πόσο σημαντικό είναι να δείχνουν οι σκηνές αληθοφανείς κι εκείνη έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Αν αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε ο Τζέισον, τότε η Κέιτ λυπόταν τις γυναίκες με τις οποίες έβγαινε!


41

KIMBERLY LANG

Εκείνη τη στιγμή πήρε το μάτι της τον Φιν και πάγωσε. Ως υπεύθυνος της παραγωγής, σίγουρα είχε βάσιμο λόγο που βρισκόταν εδώ. Όμως εκείνη ένιωσε αλλόκοτα που την παρακολουθούσε να φιλιέται με άλλον. Της φάνηκε... ανάρμοστο, κι ας ήταν γελοία σκέψη. Δεν ήταν ζευγάρι πια και αυτά τα φιλιά ήταν επαγγελματικά. Γιατί, λοιπόν, ένιωθε λες και... Άκουσε το όνομά της και συνειδητοποίησε ότι το συνεργείο την περίμενε. Αδειάζοντας το μυαλό της από κάθε σκέψη, ξάπλωσε δίπλα στον Τζέισον και άφησε τον Γουόλτερ να τη βοηθήσει να στηθεί σωστά. Έκλεισε τα μάτια, πήρε βαθιά ανάσα και ξαφνικά κατάλαβε γιατί ο Τζέισον μύριζε τόσο ωραία. Φορούσε το αφτερσέιβ που ο Φιν φορούσε κάποτε. Μεμιάς, οι αναμνήσεις ξεχύθηκαν στο μυαλό της, έτσι που της ήταν αδύνατο να συγκεντρωθεί σε οτιδήποτε άλλο. Να πάρει. Δεν ήταν ώρα να σκέφτεται παλιές ιστορίες. Καθώς όμως ο Τζέισον έβαζε τα χέρια του στην πλάτη της, της ήταν πολύ εύκολο να προσποιηθεί ότι τα χέρια που την άγγιζαν ήταν του Φιν, ότι η δική του ανάσα έπαιζε στο λαιμό της, τα δικά του χείλη... Ένα ρίγος τη διαπέρασε. Ανασηκώθηκε και όταν άνοιξε τα μάτια της το πρόσωπο που είδε ήταν το πρόσωπο του Φιν. Τα μάτια που είδε να γυαλίζουν από πόθο ήταν τα δικά του. Άφησε τις αναμνήσεις να την παρασύρουν και με τρεμάμενα δάχτυλα ξεκούμπωσε την μπλούζα της. Ένα χέρι χώθηκε στα μαλλιά της και την τράβηξε σε ένα πλατύ στέρνο. Η Κέιτ είχε μόνο αμυδρά επίγνωση του συνεργείου που παρακολουθούσε -κάτι άλλο την κατηύθυνε. Η εντολή «κατ!» την έβγαλε από την ονειροπόλησή της. Συνειδητοποιώντας με ποιον βρισκόταν στην πραγματικότητα έγινε κατακόκκινη, αλλά φρόντισε η έκφρασή της να μην την προδώσει. Ο σκηνοθέτης χαμογελούσε πλατιά, ενώ και κάποιοι από το συνεργείο κοιτούσαν εμβρόντητοι. Ο Τζέισον ανακάθισε. «Ουάου, Κέιτλιν. Καταπληκτική σκηνή». Ευτυχώς που στο συνεργείο ήταν όλοι επαγγελματίες και


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

42

περίμεναν ρεαλισμό. Δε χρειαζόταν να ξέρει κανείς τι πραγματικά της είχε συμβεί. Οι φιλοφρονήσεις άρχισαν ξανά, αλλά η Κέιτ δεν μπήκε στον κόπο να διορθώσει όσους ήθελαν να εξυμνήσουν τη χημεία της με τον Τζέισον. Η εξήγηση αυτή ήταν προτιμότερη από την αλήθεια. Μια φωτιά έκαιγε ακόμη μέσα της. Κοιτάζοντας το συμπρωταγωνιστή της, ωστόσο, σιγουρεύτηκε ότι δεν ευθυνόταν εκείνος για τη συγκεκριμένη φωτιά. Έριξε μια κλεφτή ματιά γύρω της, αλλά ο Φιν ήταν άφαντος. Δεν ήξερε αν ένιωθε ανακούφιση ή όχι. Αυτή θα πρέπει να ήταν μία από τις καλύτερες ερμηνείες της, ήταν προτιμότερο όμως εκείνος να μην την είδε. Δε θα μπορούσε να τον αντικρίσει μετά από αυτό. Κι έπρεπε να κάνει τη σκηνή ξανά από την αρχή. Και ξανά. Μέχρι που τελικά -επιτέλουςάκουσε τις μαγικές λέξεις ότι τελείωσαν. Με ελαφρώς τρεμάμενα πόδια, κάλυψε την απόσταση μέχρι το τροχόσπιτό της σε χρόνο ρεκόρ και κατέρρευσε στον καναπέ. Αλλόκοτο αυτό που συνέβη στο γύρισμα. Το χειρότερο ήταν ότι κάτι μέσα της απελευθερώθηκε -λες και το κουτί όπου είχε κλείσει όλα της τα συναισθήματα για τον Φιν ξαφνικά άνοιξε και τώρα, σαν άλλη Πανδώρα, δεν μπορούσε να το ξανακλείσει. Χρόνια τώρα είχε καταφέρει να αποσυνδεθεί από το παρελθόν· οι αναμνήσεις της έμοιαζαν με παλιές ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Τώρα όμως είχαν επιστρέφει επιθετικά, ολοζώντανες, έγχρωμες, με πολυκάναλο ήχο, σε 3D. Αυτό που σιγόκαιγε ως τότε σαν φλόγα είχε γίνει μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά που πυροδοτούνταν από όλα αυτά τα συναισθήματα. Και δεν ήταν όλα τα συναισθήματα όμορφα. Ο Φιν δεν ήταν καλή επιλογή για εκείνη. Σίγουρα μαζί του περνούσε καλά από χιλιάδες απόψεις· έκανε τρέλες, δεν τον σόκαρε τίποτα, δεν τον ένοιαζε τι έλεγε ο κόσμος. Η φιλοσοφία του «έτσι είμαι και σε όποιον αρέσω» ήταν αυτό ακριβώς που της χρειαζόταν -τότε, τουλάχιστον. Η συμπεριφορά του μπορεί να οφειλόταν και σε άλλους λόγους.


43

KIMBERLY LANG

Πολύ καιρό μετά, η Κέιτ συνειδητοποίησε ότι κάποια από τα πράγματα που έκανε ήταν απλώς θέμα αυτοσυντήρησης. Κάτι που θαύμαζε τότε, κάτι που της χρειαζόταν. Εκείνη όμως δεν ήταν ο Φιν. Η άποψή του για τη ζωή δεν ταίριαζε σε όλους-στην πραγματική ζωή. Ας το θυμόταν! Μάταια είχε προσπαθήσει να προετοιμάσει τον εαυτό της πριν τον ξαναδεί. Είναι παλιά ιστορία, οι άνθρωποι ξεχνούν. Δεν υπάρχει λόγος να μην μπορούμε να συνεργαστούμε. Στη μανία της να προχωρήσει παρέβλεψε δυστυχώς ένα αρκετά προφανές πρόβλημα: Ο Φιν δεν ήταν κάποιος που μπορούσε να τον ξεχάσει. Ή να τον αγνοήσει. Δεν είχε όμως άλλη επιλογή πλέον. Ακόμα κι αν δεν την υποχρέωνε το συμβόλαιό της, αυτόν το ρόλο τον ήθελε. Η Ρεμπέκα δεν ήταν μόνο το εισιτήριο της επιστροφής της στο Χόλυγουντ· ήταν η ευκαιρία της να καταξιωθεί ως σοβαρή πρωταγωνίστρια. Δε θα έπαιζε πια δεύτερους ρόλους, δε θα έχανε στη σύγκριση δίπλα στη μητέρα της. Θα τιμούσε την κληρονομιά της. Πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να τιθασεύσει όσα ένιωθε για τον Φιν. Κι αυτό φάνταζε άθλος. *** «Δεν πεινάς, Κέιτλιν;» Ο Τζέισον άφησε την εφημερίδα που διάβαζε και της έκλεψε μια φράουλα. Της χαμογέλασε ενώ μασούσε και η Κέιτλιν φαντάστηκε ήδη τη λεζάντα κάτω από τη χαριτωμένη φωτογραφία του να τρώει από το πιάτο της. Ήταν Σάββατο πρωί κι έτρωγαν πρωινό σε ένα καφέ στο κέντρο της Βαλτιμόρης, όχι μακριά από το νοικιασμένο σπίτι της στη θάλασσα. Το συγκεκριμένο μέρος ήταν πολύ της μόδας, προσεκτικά επιλεγμένο για να τους δει και να τους φωτογραφίσει όσο περισσότερος κόσμος γινόταν. Και πράγματι είχαν τραβήξει αρκετά την προσοχή χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα και, χάρη στη δημοτικότητα του Τζέισον, αυτές οι φωτογραφίες θα κατέληγαν σύντομα στα blog. Μετά


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

44

από τρεις ημέρες γυρισμάτων με έμφαση στις ερωτικές σκηνές, κυκλοφορούσαν ήδη φήμες για την «απίστευτη χημεία τους» που «μπορεί να σήμαινε κάτι παραπάνω». Αυτή η έξοδος θα έδινε τροφή στις φήμες, αλλά μόνο η Κέιτλιν ήξερε την αλήθεια. Ο Τζέισον πήρε άλλη μια φράουλα χωρίς να τη ρωτήσει και η Κέιτλιν έσπρωξε το πιάτο της προς το μέρος του. «Δε μου αρέσει ιδιαίτερα να τρώω δημοσίως. Με πιάνουν πάντα στις φωτογραφίες τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Θα φάω μετά». Εκείνος το βρήκε προφανώς αστείο, ενώ τελείωνε τα υπόλοιπα φρούτα και το γιαούρτι της, αν και η απάντησή της είχε μια δόση αλήθειας. Ο Τζέισον συνέχισε να διαβάζει το περιοδικό του κι εκείνη γύρισε στην εφημερίδα της. Όποιος τους έβλεπε θα τους περνούσε σίγουρα για ζευγάρι που παίρνει το πρωινό του. Η Κέιτλιν είχε δηλώσει κάθετα αντίθετη στην όποια δημόσια εκδήλωση τρυφερότητας, οπότε προσπαθούσαν να περάσουν την αίσθηση ότι υπήρχε μεταξύ τους μια «συντροφική άνεση και οικειότητα». Ο κόσμος θα υπέθετε ό,τι ήθελε χωρίς να χρειάζεται εκείνη ή ο Τζέισον να προσφέρουν κάτι παραπάνω. Αυτό το σχέδιο εξάλλου της έφερνε αποστροφή από άποψη αρχών και μόνο. Ήταν απάτη να προσποιηθεί την όποια σχέση με το συνάδελφό της μόνο και μόνο για να αυξήσει τη δημοτικότητά της εκμεταλλευόμενη τη δική του. Το έβρισκε προσβλητικό σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. Από την άλλη, ήταν καλύτερα από το να τρώει μόνη. Είχε αρχίσει ήδη να την κουράζει να δουλεύει όλη μέρα και να επιστρέφει στο νοικιασμένο σπίτι της το βράδυ. Δεν ήξερε κανέναν στη Βαλτιμόρη πέρα από τους ηθοποιούς και το συνεργείο, αλλά επειδή κι εκείνοι δούλευαν τις ίδιες ώρες ή και περισσότερες, δεν είχαν όρεξη για κοινωνικές συναναστροφές. Η Κέιτ είχε αρχίσει να νιώθει μοναξιά. Ο Τζέισον δεν ήταν καμιά σπουδαία συντροφιά, αλλά τουλάχιστον δεν την άφηνε μόνη.


45

KIMBERLY LANG

Εκείνος έσπρωξε προς το μέρος της το περιοδικό που διάβαζε. «Ωραία συνέντευξη». «Ευχαριστώ». Τουλάχιστον η δημοσιογράφος τής έδωσε την ευκαιρία να ρίξει ένα διαφορετικό, λίγο πιο κολακευτικό φως στο παρελθόν της. Ήταν μια αρχή. «Εδώ λέει ότι πήγες στο Λονδίνο κι έκανες μαθήματα υποκριτικής. Οι φήμες έλεγαν όμως ότι πήγες για αποτοξίνωση». Είχε επιλέξει το Λονδίνο γιατί ήταν αρκετά μακριά από την Καλιφόρνια, αλλά και σε αγγλόφωνη χώρα. Είχε σκεφτεί την Αυστραλία στην αρχή, αλλά τουλάχιστον στο Λονδίνο ήξερε κάποιους ανθρώπους. Είχε πάει για να κρυφτεί και να σκεφτεί. «Γι’ αυτό τις λένε φήμες. Σπάνια ανταποκρίνονται στην αλήθεια... Ωστόσο, πράγματι πήγα στο Λονδίνο για σεμινάρια». «Γιατί;» Ο Τζέισον ήταν χάρμα οφθαλμών, αλλά η συζήτηση μαζί του της προκαλούσε πονοκέφαλο. «Ήξερες να παίζεις». «Ναι, αλλά υπάρχει πάντα κάτι καινούριο να μάθεις». «Για να το λες εσύ». Η απάντησή του εξηγούσε πολλά για το άτομό του. Η Κέιτλιν θα έβαζε στοίχημα ότι η καριέρα του είχε ημερομηνία λήξης, και μάλιστα σύντομα. Κούνησε το κεφάλι της καθώς ο Τζέισον γύρισε ξανά στο περιοδικό του. Εκείνη διέθετε ταλέντο και γνωριμίες για τη δουλειά αυτή, αλλά ανακάλυψε με σκληρό τρόπο ότι αυτό δεν αρκούσε. Τα τελευταία χρόνια είχε αναλογιστεί τι ακριβώς συνέβη και πού έκανε λάθος και είχε βγάλει τα συμπεράσματά της. Η εμμονή της με τον Φιν τα ενίσχυε! Από πολλές απόψεις, ο Φιν υπήρξε η τέλεια επιλογή για την Κέιτλιν Ρις, την ηθοποιό. Εκείνος ήταν μια ανερχόμενη δύναμη από μια ισχυρή οικογένεια και η φήμη του είχε εκτοξευτεί μετά από μια σειρά επιτυχημένες ταινίες. Εκείνη ήταν η κόρη του πιο έγκριτου σκηνοθέτη στο χώρο. Η σχέση τους προβαλλόταν απ’ όλα τα δημοσιεύματα.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

46

Η Κέιτλιν γεννήθηκε σε μια εξέχουσα οικογένεια του Χόλυγουντ, αλλά δεν ένιωθε ότι είχε βρει τη θέση της σ’ αυτό τον κόσμο. Είχε όλες τις απαραίτητες επαφές για να ξεκινήσει και να συνεχίσει επάξια την κληρονομιά των γονιών της, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να ταιριάξει. Μεγαλώνοντας στη σκιά τους, είχε γίνει πιο συνεσταλμένη, κάτι που προ-κάλεσε τις φήμες ότι ήταν σνομπ και εγωκεντρική. Έτσι, στα είκοσι τρία, είχε στο ενεργητικό της μια σειρά από σπουδαίους ρόλους, αλλά κανένα φίλο. Κανείς δεν ασχολούνταν μαζί της πέρα από τις ταινίες. Και τότε γνώρισε τον Φιν. Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος και φιγουράρισε αμέσως σε όλα τα πρωτοσέλιδα. Μέσα σε μια νύχτα, η φήμη της άλλαξε εντελώς κι εκείνη έπεσε με φόρα σε άγνωστα και επικίνδυνα νερά. Ο Φιν την καταλάβαινε -ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε εκείνη. Δεν της βγήκε σε καλό όμως να είναι ο εαυτός της, πράγμα που έκανε τον πόνο της χειρότερο. Κάποια στιγμή τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς από τον έλεγχο. Αυτό έγινε χωρίς να το καταλάβει και, όταν πια συνειδητοποίησε πόσο χαμηλά είχε πέσει, δεν υπήρχε τρόπος να ξεφύγει. Μέσα σε έξι μήνες το άστρο της έδυσε -τόσο γρήγορα όσο ανέτειλε- και έγινε το παράδειγμα προς αποφυγή για τους νέους, πλούσιους και διάσημους του Χόλυγουντ. Επρόκειτο για μια εμπειρία εξευτελιστική... για εκείνη και τους γονείς της. Έτσι έφυγε για το Λονδίνο, όπου τα πράγματα ήταν ευτυχώς διαφορετικά. Η φήμη της είχε φτάσει βέβαια ως εκεί, αλλά χωρίς τον Φιν να ρίχνει λάδι στη φωτιά μπόρεσε να ζήσει λίγο πιο ήσυχα. Η απόσταση την έκανε να δει τα πράγματα από άλλη οπτική και μετά από πολλές συζητήσεις με τον ατζέντη και τους γονείς της έθεσε σε εφαρμογή το καινούριο της σχέδιο. Αποφάσισε να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό της και άρχισε μαθήματα υποκριτικής. Με την ανανεωμένη αυτοπεποίθησή της απέκτησε καινούριους φίλους και δημιούργησε μια νέα ζωή εντελώς αντίθετη από αυτή που άφησε πίσω της. Δέχτηκε μικρότερους ρόλους για να διευρύνει το ρεπερτόριό της,


47

KIMBERLY LANG

κέρδισε κάποιο σεβασμό για τις ερμηνείες της και σιγά σιγά άρχισε να εμφανίζεται στο Γουέστ Εντ. Χάρη στις συνεχείς ανταλλαγές μεταξύ Γουέστ Εντ και Μπρόντγουεϊ, ήξερε αρκετό κόσμο στη Νέα Υόρκη, όταν βρέθηκε εκεί πριν από έξι μήνες. Πνευματικά, συναισθηματικά και επαγγελματικά, βρισκόταν σε καλό σημείο. Είχε ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της. Τώρα όμως, άρχιζε να αισθάνεται μόνη. Δεν τη χωρούσε ο τόπος. Συναίσθημα οικείο, αλλά όχι ευχάριστο. Και ένιωθε ξανά την πίεση της δουλειάς να τη βαραίνει- έπρεπε να κυκλοφορεί, να μπαίνει στα περιοδικά, να συζητάει ξανά ο κόσμος το όνομά της... Να σταθεί στο ύψος της κληρονομιάς της. Ευγνώμων για τα γυαλιά που έκρυβαν τα μάτια της, κοίταξε ξανά τον Τζέισον. Τέσσερις εβδομάδες έμεναν. Ένας μήνας. Θα τα κατάφερνε. «Έτοιμη;» Η φωνή του διέκοψε τις σκέψεις της. «Ναι». Επιτέλους, πρόσθεσε από μέσα της. Εκείνος πλήρωσε το λογαριασμό και έφυγαν, προκαλώντας νέο ξέσπασμα ψιθύρων όταν έβαλε το χέρι του στη μέση της για να τη συνοδεύσει. Είχε αφήσει το αυτοκίνητό του στο σπίτι της και περπάτησαν τα λίγα τετράγωνα ως εκεί. Αφού έστριψαν στην πρώτη γωνία, κανείς δεν τους έδινε πια ιδιαίτερη σημασία και ένιωσε τους ώμους της να χαλαρώνουν. «Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι μου αρέσει αυτή η ιδέα να προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε», γκρίνιαξε ο Τζέισον. Ξαφνιασμένη από τη δήλωσή του παραπάτησε. Ο Τζέισον λάτρευε τη δημοσιότητα. Την προκαλούσε, μάλιστα. Μπορεί να τον είχε παρεξηγήσει και να είχε τελικά συνείδηση. «Αλήθεια;» Δυσαρεστημένος, κούνησε το κεφάλι του. «Όλος ο κόσμος ξέρει τη σχέση σου με τον Φιν. Δε θέλω να φανεί ότι έρχομαι δεύτερος ή ότι είμαι μια εναλλακτική λύση». Κάθε μέρα που περνούσε, τον αντιπαθούσε και περισσότερο.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

48

«Ή μπορεί ο κόσμος να σκεφτεί ότι ανάμεσα σ’ εσένα και τον Φιν διάλεξα εσένα». «Αυτό δεν το είχα σκεφτεί...» Η διάθεσή του βελτιώθηκε. «Μου αρέσει αυτή η ερμηνεία». Αλίμονο. «Ειλικρινά, πάντως, δε θέλω όλο αυτό να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ ό,τι χρειάζεται. Δε θέλω να γυρίσει εναντίον μου αργότερα ή να φανεί ότι προσπαθούσαμε να πείσουμε για κάτι ψεύτικο». «Μα αυτό κάνουμε». «Όχι, δεν κάνουμε αυτό. Απλώς δε διορθώνουμε τα λάθος συμπεράσματά τους. Εμείς, ως συνάδελφοι, φάγαμε μαζί πρωινό. Μπορεί να φάμε μαζί κι ένα βράδυ. Όλοι το κάνουν... Θέλω να μπορώ να υποστηρίξω ειλικρινά ότι είμαστε μόνο φίλοι και θα φροντίσω να μην έχουν τίποτα το χειροπιαστό που ίσως υπονοεί κάτι άλλο». «Τότε ποιο το νόημα;» Έπρεπε να ξυπνήσει τον εγωισμό του. «Θέλεις ο Φιν να σε επισκιάσει; Ο παραγωγός δεν πρέπει να έχει μεγαλύτερη δημοσιότητα από τον πρωταγωνιστή, σωστά; Λοιπόν, εμείς θα κρατήσουμε την προσοχή στραμμένη πάνω μας και δε θα τον αφήσουμε να κλέψει την παράσταση. Εντάξει;» «Εντάξει». Σταμάτησαν μπροστά στο νοικιασμένο αυτοκίνητο του Τζέισον. «Θέλεις να σε πάρω μαζί;» Αρκετά σε ανέχτηκα για σήμερα. «Όχι, ευχαριστώ». «Θα τα πούμε αργότερα, τότε». Καθώς ο Τζέισον απομακρυνόταν, η Κέιτ συνειδητοποίησε ότι δεν είχε κι άδικο σε όσα του είπε και το γεγονός αυτό ελάφρυνε σημαντικά τη συνείδησή της και τον τρόπο που έβλεπε τα πράγματα. Όχι μόνο θα κρατούσαν την προσοχή των μίντια στραμμένη εκεί που έπρεπε -στην Τρέλα-, αλλά θα κρατούσαν και τη δική της προσοχή στραμμένη στο ίδιο σημείο. Ίσως αυτό το σχέδιο να μην ήταν και τόσο κακή ιδέα, τελικά. Αρκεί να έπιανε. ***


49

KIMBERLY LANG

Τη μισή ώρα που της πήρε να οδηγήσει ως το πλατό στον ποταμό Πετάπσκο, η Κέιτλιν επανέλαβε όλα τα μάντρα που μπορούσε να θυμηθεί τόσες πολλές φορές, ώστε κόντεψε να το πιστέψει ότι το σχέδιο μπορεί και να έπιανε. Η διάθεσή της βελτιώθηκε, μόνο και μόνο για να καταποντιστεί ξανά όταν το πρώτο άτομο που είδε φτάνοντας... ήταν ο Φιν. Γιατί τριγύριζε στην παραγωγή σαν πρωτάρης; Ο Φιν φάνηκε να ξαφνιάζεται που την είδε, αλλά η εξήγηση ήρθε αμέσως. «Νόμιζα ότι ήσουν για πρωινό με τον Τζέισον». Καλημέρα και σ' εσένα, Φιν. Η φωνή του είχε μια ένταση που την έκανε να μην τον ειρωνευτεί δυνατά. «Ήμουν». Ανασήκωσε το ένα του φρύδι. «Κι αυτός πού είναι;» Ο εκνευρισμός της μεγάλωσε. «Πού να ξέρω; Δεν είμαι ούτε δεσμοφύλακας ούτε μάνατζερ του». «Πήγε καλά όμως;» Εξαρτάται τι εννοείς καλά. «Το εστιατόριο ήταν πολύ ωραίο και μας είδε πολύς κόσμος. Αυτό δεν ήθελες;» «Έτσι ήταν το σχέδιο». Αυτή η συζήτηση ήταν αμήχανη, σχεδόν εχθρική. Από την έκφρασή του καταλάβαινε ότι ήταν εκνευρισμένος, αλλά δεν ήξερε από τι. Ήξερε όμως την πηγή της δικής της συμπεριφοράς και η αιτία ήταν ο Φιν -χωρίς να είναι πραγματικά δικό του το φταίξιμο. Θα έπρεπε απλώς η ίδια να επιβληθεί στον εαυτό της και να το ξεπεράσει. Κι αυτό θα γινόταν μόνο αν βρισκόταν σε ασφαλή απόσταση από εκείνον. «Είμαι σίγουρη ότι ο Τζέισον θα έρθει όπου να ’ναι. Αν τον δω, θα του πω ότι τον ψάχνεις». Ο Φιν ανασήκωσε τους ώμους. «Δε χρειάζεται». Εντάξει, τώρα δεν καταλαβαίνω τίποτα. «Τότε θα είμαι στο τροχόσπιτό μου αν με χρειαστεί κανείς». Της έγνεψε καταφατικά κι έφυγε. Την άφησε να στέκεται εκεί και να νιώθει μάλλον ανόητη. Άλλο ένα συναίσθημα στο οποίο ήταν συνηθισμένη.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

50

4

ΠΑΡ’ ΟΛΟ ΠΟΥ το σώμα του δεν είχε προσαρμοστεί εντελώς στην αλλαγή της ώρας, ο Φιν σηκώθηκε πριν το ξημέρωμα την Κυριακή και το γεγονός ότι ξύπνησε τέτοια ανήκουστη ώρα χειροτέρεψε την κακή του διάθεση. Του χρειαζόταν ένας καλός ύπνος. Όποτε επέστρεψε στο παιδικό του δωμάτιο στο Χιλ Τσέις, κοιμόταν συνήθως σαν κούτσουρο, αλλά τα όνειρα που τον βασάνιζαν από τότε που η Κέιτ επέστρεψε απρόσμενα στη ζωή του τον έκαναν να στριφογυρίζει όλη νύχτα. Η επιθυμία του για εκείνη τον εκνεύριζε. Ποτέ πριν οι παλιές αγάπες δεν έκρυβαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Φιν, όμως η Κέιτ έμοιαζε να αποτελεί εξαίρεση και σ’ αυτό τον κανόνα. Διάολε, δεν υπήρχε κανόνας που η Κέιτ να μην κατέρριπτε ή αψηφούσε -ένα από τα κοινά τους στοιχεία. Όταν το πήρε απόφαση πια ότι δεν επρόκειτο να κοιμηθεί, κατέβηκε στους στάβλους. Μια βόλτα με τον Ντιουκ θα τον βοηθούσε να αδειάσει το μυαλό του. Αν και είχε αποδεχτεί τις αλλαγές που συνέβησαν κατά την απουσία του, δεν του άρεσε ιδιαίτερα η κατάσταση που αντιμετώπιζε. Είχαν μείνει πίσω στα γυρίσματα και κινδύνευαν να βγουν εκτός προϋπολογισμού... Και μετά εμφανίστηκε η Κέιτ -ένα πρόβλημα που σίγουρα δεν το περίμενε. Έπρεπε να στείλει τον Ντόλμπι στο Μονακό, αντί να πάει ο ίδιος και να ρισκάρει την Τρέλα. Τώρα το πλήρωνε. Έπρεπε βέβαια να παραδεχτεί ότι η Κέιτ αποδείχτηκε σωστή επιλογή -έστω κι αν δεν ήταν εκείνη που θα έκανε ο ίδιος. Η ταινία του


51

KIMBERLY LANG

θα γινόταν καλύτερη με την Κέιτ και δεν έπρεπε να ξεχνάει ότι το παν ήταν το φιλμ -όχι η Κέιτ και σίγουρα όχι εκείνος. Επέστρεψε στο στάβλο με τον Ντιουκ πριν καν κάνουν την εμφάνισή τους οι εργάτες. Όταν ο Φιν τον παρέδωσε τελικά για να τελειώσουν το βούρτσισμά του, ο Ντιουκ ρουθούνισε και ο Φιν του πρόσφερε μια λιχουδιά. Του έλειπε ο Ντιουκ, αλλά δεν μπορούσε να μεταφέρει το άλογό του στο Μάλιμπου. Έπρεπε να αρχίσει να πηγαίνει πιο συχνά στο σπίτι του. Και όχι μόνο για το άλογό του. Ο παππούς του και η γιαγιά του είχαν μεγαλώσει πια. Ήταν και οι δύο ακμαίοι και καλά στην υγεία τους, αλλά για πόσο ακόμη; Με τον Ντόλμπι συζητούσαν την ιδέα να ασχοληθούν περισσότερο με την τηλεόραση και με τον αριθμό των σόου που γυρίζονταν στη Νέα Υόρκη, ήταν λογικό να επεκταθούν στην Ανατολική Ακτή. Η Νέα Υόρκη ήταν αρκετά μακριά ώστε να έχει την ησυχία του, αλλά αρκετά κοντά στην Ουάσιγκτον με το τρένο ώστε να επισκέπτεται συχνότερα τον παππού και τη γιαγιά του για να είναι ευχαριστημένοι. Ανεβαίνοντας το λόφο προς το σπίτι τούς είδε στην πίσω βεράντα, να απολαμβάνουν τον πρωινό καφέ τους, όπως πάντα. Στον παππού του άρεσε να χαζεύει τα άλογα όταν τα έβγαζαν το πρωί, καθώς τα τελευταία χρόνια αναγκάστηκε επιτέλους να παραδεχτεί ότι μεγάλωσε πια για να ασχολείται ενεργά με το ράντσο. «Καλημέρα, καλέ μου. Ωραία η βόλτα με το άλογο;» Η γιαγιά του του έκανε νόημα να καθίσει και ο Φιν συνειδητοποίησε ότι το τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο. «Ναι. Στάσου να πλυθώ και έρχομαι. Πεθαίνω της πείνας». «Βιάσου», γκρίνιαξε ο παππούς του. «Η Γκλόρια δεν πρόκειται να σερβίρει το πρωινό μέχρι να έρθεις». «Και φέρε και τους άλλους μαζί σου», φώναξε η γιαγιά του. Ο Φιν έκανε ένα γρήγορο ντους και φόρεσε καθαρά ρούχα. Βγαίνοντας από το δωμάτιο ανυπομονούσε να κοπανήσει την πόρτα του Μπρέιντι και του Ίθαν, έτσι για την πλάκα όπως όταν


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

52

ήταν έφηβοι, όμως ο Ίθαν του το χάλασε, μια και βρισκόταν ήδη στο διάδρομο και κούμπωνε το πουκάμισό του. «Νωρίς σηκώθηκες». Τα μαλλιά του Ίθαν ήταν υγρά ακόμη, πράγμα που σήμαινε ότι δεν είχε πολλή ώρα που ξύπνησε. «Εγώ δεν έχω μια όμορφη σύζυγο να με κρατάει ξύπνιο όλη νύχτα», του απάντησε ο Φιν. Το χαμόγελο του Ίθαν επιβεβαίωσε ότι αυτός ήταν όντως ο λόγος που κοιμήθηκε αργά, αλλά πριν ο Φιν προλάβει να τον πειράξει, η Λίλι βγήκε από την κρεβατοκάμαρα, πιάνοντας τα μαλλιά της αλογοουρά ενώ προχωρούσε. Τα μάγουλά της ήταν ροζ και είχε ένα αδιόρατο χαμόγελο. Απ' ό,τι φαινόταν τελικά, ο Ίθαν είχε ώρα που ξύπνησε. «Καλημέρα, Φιν». «Καλημέρα. Μας περιμένουν να φάμε». Η Λίλι τους έκανε νόημα με το κεφάλι να προχωρήσουν, μια και με τα χέρια της έβαζε τώρα το τι-σερτ της μέσα από το τζιν της. «Ας βιαστούμε τότε. Πεθαίνω της πείνας». Ο Φιν χαμογέλασε. «Δεν μπορώ να φανταστώ το λόγο». Η επιδερμίδα της Λίλι έγινε ακόμα πιο ροδαλή. Ο Ίθαν του έδωσε μια γροθιά στο μπράτσο και προσπάθησε να τον επαναφέρει στην τάξη με ένα άγριο βλέμμα. Ένα κουδούνισμα ακούστηκε από την άλλη άκρη του διαδρόμου αναγγέλλοντας την εμφάνιση της Άσπεν και του Μπρέιντι. Η Άσπεν ήταν ένα σύγχρονο παιδί των λουλουδιών, από την κορυφή ως τα νύχια, και ο ήχος προερχόταν από μια αλυσίδα με χρυσές καμπανούλες στο πόδι της. Πώς ανεχόταν το στενόμυαλο μεγάλο αδερφό του ήταν μυστήριο. Ούτε η Λίλι ούτε η Άσπεν ήταν ο τύπος γυναίκας που θα περίμενε να παντρευτούν τα αδέρφια του. Ωστόσο τις συμπαθούσε πολύ - καμιά φορά μάλιστα περισσότερο και από εκείνα. «Χαράματα σηκώθηκες σήμερα», σχολίασε ο Μπρέιντι. «Ήταν ανάγκη να ξυπνήσεις όλο το σπίτι;» Ο Φιν τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω με ύφος. «Διέκοψα τον


53

KIMBERLY LANG

ύπνο σου κι έστρωνες δέρμα, ε;» Η Άσπεν κούνησε το κεφάλι της αποδοκιμαστικά, αν και χαμογελούσε. «Είσαι πολύ κακός, Φιν Μάρσαλ». Της χαμογέλασε. «Είναι μέρος της γοητείας μου», απάντησε και της ανταπέδωσε το χαμόγελο. Η Άσπεν γέλασε προσπερνώντας και τους τρεις τους και έπιασε τη Λίλι αγκαζέ. «Μια αιματοχυσία πριν το πρωινό θα μου κόψει την όρεξη. Πάμε πριν αρπαχτούν». Οι δυο τους κατέβηκαν τις σκάλες κι εξαφανίστηκαν, αφήνοντάς τον στην γκρίνια των αδερφών του. Η μυρωδιά του μπέικον γινόταν όλο και εντονότερη. Έφτασαν στη βεράντα τη στιγμή που η Γκλόρια και μία από τις πολλές βοηθούς της έφερναν στο τραπέζι ένα φορτίο φαγητά. Ο Ίθαν επιθεώρησε το τραπέζι. «Απ’ ό,τι βλέπω, πάλι θα φάμε ό,τι αρέσει στον Φιν». Η Γκλόρια χτύπησε τρυφερά τον Ίθαν και έσκυψε και φίλησε τον Φιν στο κεφάλι, λες και ήταν ακόμη παιδί. Το μενού της προηγούμενης νύχτας ήταν κι αυτό ένα από τα πέντε αγαπημένα του. Είχε μήνες να φάει τόσο καλά. «Εσύ, Ίθαν Μάρσαλ, είσαι εδώ όλη την ώρα και τρως. Δεν έχω συχνά την ευκαιρία να μαγειρεύω για τον Φιν». «Εγώ θα το θεωρούσα αυτό ευλογία», μουρμούρισε ο Ίθαν τραβώντας μια καρέκλα για τη Λίλι. Η Άσπεν κάθισε απέναντι του, αφήνοντάς τον Φιν παγιδευμένο ανάμεσα στον Ίθαν και τον Μπρέιντι. «Φάτε τώρα», τους μάλωσε η Γκλόρια. «Ιδίως εσύ, Λίλι. Άσπεν, το λουκάνικο είναι εκείνο με τα χορταρικά που σου αρέσει». Η Γκλόρια στριφογύρισε γύρω από το τραπέζι για λίγο ακόμη και μετά χτύπησε τρυφερά τον Φιν και επέστρεψε στην κουζίνα. «Είδες; Όταν μένεις μακριά και εμφανίζεσαι ξαφνικά, όλοι σε καλοπιάνουν». Ο Φιν γέμισε το πιάτο του με το διάσημο γαλλικό τοστ της Γκλόρια -τόσο διάσημο ώστε ο σεφ του Λευκού Οίκου της ζήτησε κάποτε τη συνταγή, αλλά εκείνη


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

54

αρνήθηκε ευγενικά να του τη δώσει. «Αυτό και ένα αυτόγραφο του Πιρς Μπρόσναν μου εξασφάλισαν σήμερα την περιποίηση της Γκλόρια». Ο Ίθαν έβαλε ένα βουνό μπέικον στο πιάτο της Λίλι πριν γεμίσει το δικό του. Αμέσως εκείνη γύρισε το μισό πίσω, στην πιατέλα. «Πάλι καλά που δεν έσφαξε το μόσχο το σιτευτό», μουρμούρισε. «Μπορεί να τον φτιάξει το βράδυ», σχολίασε ο παππούς. «Δυστυχώς, δεν μπορώ να μείνω. Θα φύγω μετά το πρωινό». Η γιαγιά τους πήγε να διαμαρτυρηθεί, όμως ο Φιν επέμεινε. «Λυπάμαι, γιαγιά, αλλά πνίγομαι στη δουλειά. Θα έρθω ξανά το επόμενο Σαββατοκύριακο, το υπόσχομαι. Και μόλις τελειώσουμε τα γυρίσματα θα έρθω να μείνω μερικές μέρες πριν γυρίσω στο σπίτι μου». «Κι εδώ σπίτι σου είναι», παρατήρησε δηκτικά η γιαγιά του. Τον πλημμύρισαν ενοχές, αλλά αυτός ακριβώς ήταν και ο σκοπός της γιαγιάς του. «Το ξέρω». Ο Μπρέιντι ήπιε από τον καφέ του. «Ωραίος άσωτος υιός είσαι, επέστρεψες σπίτι και αμέσως φεύγεις». «Καλά θα κάνεις να φρεσκάρεις τις αλληγορικές σου φράσεις πριν τις αναφέρεις σε συζητήσεις. Άσωτος υιός είναι κάποιος που επιστρέφει σπίτι άφραγκος ή ντροπιασμένος, κι εγώ δεν είμαι τίποτα από τα δύο, αν θέλεις να ξέρεις». Ο Ίθαν έσκυψε συνωμοτικά. «Ούτε θέλει να συμφιλιωθεί με τον μπαμπά», μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του. Ο Φιν κάτι μουρμούρισε, ο ,Ίθαν αναπήδησε γιατί ο Μπρέιντι τον κλότσησε κάτω από το τραπέζι και η γιαγιά τούς αγριοκοίταξε όλους. «Για την ώρα», δήλωσε ψυχρά. «Και καλό θα είναι έτσι να παραμείνουν τα πράγματα». Ο Φιν ήξερε ότι δεν αναφερόταν στο αστείο του Ίθαν. Ένα τέτοιο σοβαρό θέμα δε θα το έθιγε ποτέ. Θα το αγνοούσαν απλώς όλοι σαν να μην ειπώθηκε. Αυτό έκαναν πάντα οι Μάρσαλ. «Πίστεψέ με, γιαγιά, έχω ένα σωρό λεφτά. Ο Ίθαν μπορεί να το


55

KIMBERLY LANG

διαβεβαιώσει». Τον κοίταξε αυστηρά. «Δεν αναφερόμουν σ’ αυτό και το ξέρεις. Έχω κουραστεί να βλέπω το όνομά σου στις εφημερίδες πάντα για λάθος λόγους». Ήθελε να της απαντήσει να μη διαβάζει εφημερίδες, αλλά συγκρατήθηκε. Δεν είχε ωστόσο τους ίδιους ενδοιασμούς για τον Ίθαν και τη Λίλι, που έκαναν τους αθώους και πάσχιζαν να μη βάλουν τα γέλια. «Ναι, λες και εσείς οι δύο έχετε περιθώριο να μιλάτε». «Ο Ίθαν έχει συμμορφωθεί εκατό τοις εκατό». Η Λίλι κατάφερε να ακουστεί σοβαρή και αξιοπρεπής. «Και εγώ το ίδιο». «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να σε καταδικάζει ένας πρώην αμαρτωλός». Η Λίλι μόνο του χαμογέλασε με κακεντρέχεια. Προφανώς ο Ίθαν ασκούσε κακή επιρροή επάνω της. «Το θέμα, Φιν, είναι ότι κάποια στιγμή όλοι πρέπει να ωριμάζουν και να τακτοποιούνται». Η γιαγιά του τον κοίταξε ευθέως. «Είσαι σχεδόν τριάντα. Δεν πιστεύεις ότι είναι καιρός;» Ο Φιν στράφηκε στον παππού του για βοήθεια, αλλά εκείνος προσποιήθηκε ότι ήταν τάχα απορροφημένος από το πρωινό του. Ο Μπρέιντι είχε το συνηθισμένο αυτάρεσκο χαμόγελο και η Άσπεν εξέταζε με υπερβολικό ενδιαφέρον το στρίφωμα της πετσέτας της. Η Λίλι και ο Ίθαν όμως, αυτοί οι προδότες, κουνούσαν το κεφάλι τους συμφωνώντας, ενθαρρύνοντας τη γιαγιά τους να συνεχίσει. Αφότου πάντρεψε και τα δυο αδέρφια του μέσα σε ένα χρόνο και κάτι, η γιαγιά του προσπαθούσε τώρα να κάνει ξανά το θαύμα της. Ο Φιν αγριοκοίταξε τα αδέρφια του. «Ειλικρινά; Θέλετε να κάνουμε αυτή την κουβέντα;» Σήκωσαν και οι δύο το αριστερό τους χέρι κι έδειξαν τη βέρα τους. «Καλή προσπάθεια. Κανείς από τους δυο σας όμως δεν ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας πριν κλείσει τα τριάντα, οπότε έχω ακόμη λίγο χρόνο». «Δεν είναι αυτό το θέμα, καλέ μου. Όσο κι αν και εγώ και ο


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

56

παππούς σου...» Περίμενε να γνέψει καταφατικά κι εκείνος, «...θα θέλαμε να σε δούμε τακτοποιημένο κι ευτυχισμένο με ένα καλό κορίτσι κάποια μέρα, με ανησυχεί περισσότερο η παρούσα κατάσταση που έχει προκύψει». Ω, σε παρακαλώ, μη θίξεις αυτό το Θέμα. Δεν έχω διάθεση. «Και ποια είναι αυτή η κατάσταση;...» ρώτησε αθώα. «Η Κέιτλιν Ρις». Φυσικά. Η γιαγιά του είχε ταλέντο να θίγει τα θέματα που ο Φιν δεν ήθελε -και να τον κάνει να νιώθει σαν δώδεκα χρονών. Κι αν προσπαθούσε να αμυνθεί, έπεφτε πάντα στην παγίδα. Κι όταν μιλούσε με τη γιαγιά του, η επίθεση φυσικά δεν επιτρεπόταν. Η καλύτερη λύση ήταν να κάνει τον χαζό. «Τι συμβαίνει με την Κέιτ;» Ανασήκωσε εκνευρισμένη το φρύδι της δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι δεν την έπεισε με την αθώα του ερώτηση. Με μια γρήγορη ματιά γύρω του στο τραπέζι διαπίστωσε ότι η Λίλι και η Άσπεν εξέταζαν κι εκείνες με προσήλωση το φαγητό τους όπως ο παππούς του, ενώ ο Ίθαν και ο Μπρέιντι παρακολουθούσαν τη συζήτηση με μεγάλο ενδιαφέρον, χαμογελώντας με ύφος που έλεγε: «Να δούμε πώς θα ξεφύγεις τώρα». Δεν μπορούσε να ποντάρει σ’ αυτούς για βοήθεια, ίσως όμως, τουλάχιστον, να μην ανακατεύονταν. Μπορούσε να ελπίσει. Δε θα έβαζε και στοίχημα όμως. Η γιαγιά του άφησε το πιρούνι της και τον κοίταξε κατάματα. «Γνώρισα τη δεσποινίδα Ρις τις προάλλες στη φιλανθρωπική εκδήλωση. Δεν είναι όπως την περίμενα με βάση την πρότερη συμπεριφορά της απέναντι σου». «Ήμαστε νέοι και θέλαμε να περνάμε καλά. Κι έτσι καταλήξαμε στις φυλλάδες. Δεν είμαι και ο πρώτος Μάρσαλ που απασχόλησε τον Τύπο. Είναι παράδοση στην οικογένεια». Ο Μπρέιντι ξερόβηξε. «Όχι, δεν τον απασχολήσατε απλώς. Οι δυο σας αναστατώσατε όλη τη νότια Καλιφόρνια. Θυμάμαι εκείνη την περίοδο πολύ καθαρά, έστω κι αν στο δικό σου το μυαλό είναι θολή από την πολλή βότκα».


57

KIMBERLY LANG

Ω, θυμόταν κι εκείνος πολύ καλά. Καλύτερα μάλιστα απ’ ό,τι θα ήθελε. Κοίταξε τη Λίλι, που ανασήκωσε τους ώμους, και μετά την Άσπεν, που σούφρωσε τη μύτη της απολογητικά. «Μέχρι κι εγώ τα θυμάμαι, Φιν, που εκείνο το καλοκαίρι το πέρασα αλυσοδεμένη σε ένα δέντρο στο Όρεγκον». Ο Μπρέιντι γύρισε στην Άσπεν. «Ορίστε;» «Τίποτα. Θέλει κανείς άλλο καφέ;» Η Άσπεν χαμογέλασε αγγελικά στον άντρα της, που την κοιτούσε με άγριο και απειλητικό ύφος. «Φιν, εσείς οι δύο ήσαστε πρώτο θέμα και κανείς δεν το έχει ξεχάσει. Η Κέιτλιν μπορεί να διατηρεί πιο χαμηλό προφίλ τα τελευταία χρόνια, εσύ όμως όχι. Είδα μια συνέντευξη της μητέρας της πρόσφατα και είναι κατενθουσιασμένη με την επιστροφή της κόρης της στο οικογενειακό τους επάγγελμα. Βάλ’ τα όλα αυτά μαζί και θα τραβήξετε αναγκαστικά την προσοχή του κόσμου είτε το θέλετε είτε όχι». «Ακριβώς», πρόσθεσε η γιαγιά τους. «Παρά την πρότερη λυπηρή συμπεριφορά σας, η δεσποινίς Ρις μου φάνηκε μια υπέροχη και πολύ γοητευτική νεαρή γυναίκα. Και απ’ ό,τι μαθαίνω έχει αλλάξει μυαλά επίσης». Κάποια παγίδα παραμόνευε σίγουρα σ’ αυτά τα λόγια, αλλά, ανάθεμά τον, ο Φιν δεν μπορούσε να καταλάβει πού το πήγαινε. «Θα της μεταφέρω τα καλά σου λόγια». «Θα ήθελα να μπορώ να πω το ίδιο και για τον εγγονό μου. Ήδη έχουν αρχίσει να γράφουν για σένα...» «Δεν είναι τίποτα, γιαγιά. Ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Σε διαβεβαιώνω ότι δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για την Κέιτ. Η σχέση μας είναι αυστηρά επαγγελματική. Μάλιστα...» Δεν το πίστευε και ο ίδιος αυτό που επρόκειτο να πει. «Υπάρχουν φήμες ότι εκείνη και ο Τζέισον Έλκινς μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από συμπρωταγωνιστές». «Χαίρομαι που το ακούω και τους εύχομαι τα καλύτερα». Η γιαγιά σήκωσε ξανά το πιρούνι της. «Ζητώ συγνώμη που έθιξα ένα τόσο δυσάρεστο θέμα στο τραπέζι, αλλά χαίρομαι που το


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

58

ξεκαθαρίσαμε». «Ωραίος ελιγμός», ψιθύρισε ο Ίθαν πίσω από την κούπα του καφέ του. «Παραλίγο να σε πιστέψω κι εγώ». «Σκάσε πριν η Λίλι γίνει μια όμορφη νεαρή χήρα». Η γιαγιά ξερόβηξε. «Ηλικιωμένοι είμαστε, όχι κουφοί...» Η Λίλι κρυφογέλασε, ο Ίθαν την αντάμειψε με ένα χαμόγελο και ο Φιν τον κλότσησε κάτω από το τραπέζι ως αντίποινα. Ο παππούς τους, ευτυχώς, άλλαξε θέμα. «Πώς πάει η ταινία μου;» «Υπέροχα». Του άρεσε ο τρόπος που χαμογελούσε ο παππούς του όταν μιλούσε για την ταινία «του» κι αυτό έδινε στον Φιν το κίνητρο να αντιμετωπίσει τα πάντα για να την κάνει πραγματικότητα. Για χάρη του παππού του μάλιστα, κυνήγησε τα δικαιώματα της ταινίας και ο παππούς του ήταν εκείνος που κατάφερε τελικά να πείσει τους κληρονόμους να τα πουλήσουν. Όπως προέκυψε, ο συγγραφέας υπήρξε υποστηρικτής της καριέρας του. Η Τρέλα ήταν το δώρο του Φιν στον άνθρωπο που ήταν περισσότερο πατέρας του παρά παππούς του και είχε μάλιστα δώσει μικρούς ρόλους στην ταινία στα αδέρφια και τα ξαδέρφια του -ο παππούς του όμως δεν το ήξερε ακόμη. «Είσαι σίγουρος ότι δε θέλεις να έρθεις στο πλατό να παρακολουθήσεις. Ή να παίξεις σαν κομπάρσος;» «Όχι, όχι, δε θέλω να χαλάσω την εμπειρία βλέποντας πώς γυρίστηκε. Περιμένω τις καλύτερες θέσεις στην πρεμιέρα». «Έγινε». Και αφού σιγουρεύτηκε, ο παππούς του σηκώθηκε, έδωσε το χέρι του στη γιαγιά τους κι έφυγαν για τον πρωινό τους περίπατο. Η Λίλι αναστέναξε κοιτώντας τους να κατεβαίνουν το μονοπάτι. «Ο παππούς σας και η γιαγιά σας είναι σαν χαρακτήρες από τη δική τους ρομαντική ταινία». Ο Φιν την κοίταξε πάνω από τον καφέ του. «Το έχεις ρίξει πάλι στα ρομαντικά μυθιστορήματα, Λίλι;» Η Λίλι ανασήκωσε το πιγούνι της με υπερηφάνεια. «Με κάθε


59

KIMBERLY LANG

ευκαιρία. Πιστεύω στο ευτυχισμένο τέλος. Ο παππούς και η γιαγιά σας, ο Μπρέιντι και η Άσπεν...» Η Λίλι έκανε μια μικρή παύση περιμένοντας τη συννυφάδα της να συμφωνήσει με ένα νεύμα και μετά χαμογέλασε με λατρεία στον αδερφό του, που της ανταπέδωσε το χαμόγελο σαν ερωτοχτυπημένος έφηβος. «Ο Ίθαν κι εγώ». «Λυπήσου με, σε παρακαλώ. Μόλις έφαγα». Η Λίλι χαμογέλασε, σηκώθηκε από το τραπέζι, φίλησε τον Ίθαν και μετά έσκυψε στο αυτί του Φιν. «Θα έρθει και η δική σου η σειρά, Φιν Μάρσαλ», του ψιθύρισε. «Απειλή είναι αυτό;» Άκουσε τον Μπρέιντι να ρουθουνίζει και τον Ίθαν να πνίγει ένα γέλιο. Κούνησε το κεφάλι της. «Όχι, απλώς πιστεύω ότι θα βρεις κι εσύ την ευτυχία. Και την αξίζεις». Του έκλεισε το μάτι και μετά γύρισε στην Άσπεν. «Θέλεις να έρθεις στο στάβλο;» Εκείνη έγνεψε καταφατικά. «Συμφωνώ κι εγώ, πάντως». Οι δύο γυναίκες απομακρύνθηκαν. Έτσι έμεινε μόνος με τα αδέρφια του, που τον κοιτούσαν καλά καλά. «Τι συμβαίνει;» τους ρώτησε τελικά όταν δεν άντεχε άλλο τη σιωπή." «Δεν έχει άδικο, ξέρεις», άρχισε ο Ίθαν. «Σου αξίζει να βρεις την ευτυχία». Ο Φιν δεν μπόρεσε να διακρίνει κάποιο ίχνος σαρκασμού. «Μην αρχίζεις κι εσύ τώρα. Μου φτάνει που τα ακούω από τη γιαγιά. Μόνο και μόνο επειδή εσύ...» «Δεν είναι κάτι που έχει να κάνει μ’ εμένα... μ’ εμάς». «Τότε με τι έχει να κάνει;» Ο Ίθαν ξερόβηξε κι έδειξε ελαφρώς αμήχανος. Ο Μπρέιντι καθόταν σιωπηλός. Σίγουρα θ’ άκουγε κάτι που δεν του άρεσε. «Με κίνδυνο να ακουστώ σαν τον ψυχολόγο σου... η μοναδική σχέση που έχεις κάνει με γυναίκα που κράτησε παραπάνω από έξι εβδομάδες ήταν με κάποια που είχε πολύ περισσότερα προβλήματα και από σένα». Ο θυμός που φούντωσε μέσα του για λογαριασμό της Κέιτ τον ξάφνιασε. «Μην...»


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

60

Ο Μπρέιντι τον σταμάτησε. «Δεν υπάρχει λόγος να σπεύσεις να την υπερασπιστείς. Είμαι σίγουρος ότι έχει πολλά καλά στοιχεία, αλλά μαζί αγγίξατε τα όρια της ηδονής και της ακολασίας. Δε χρειάζεται να είναι κανείς ψυχαναλυτής για να καταλάβει ότι τρεφόσασταν ο , ένας από τους δαίμονες του άλλου». Μάλλον, ξόρκιζαν ο ένας τους δαίμονες του άλλου. «Δεν καταλαβαίνω τι στο καλό εννοείς». «Δεν καταλαβαίνεις;» Ο Μπρέιντι ανασήκωσε το ένα του φρύδι. «Η ζωή της Κέιτλιν είναι αξιοσημείωτα παρόμοια με τη δική σου - διάσημη οικογένεια, παπαράτσι συνέχεια από πίσω σας, πιεστικές προσδοκίες. Κατάφερες και βρήκες το μοναδικό άνθρωπο στον πλανήτη που ήταν εξίσου συναισθηματικά αποστασιοποιημένος μ’ εσένα και ακόμα κι έτσι δεν καταφέρατε να τα βρείτε». «Η Κέιτ κι εγώ περνούσαμε απλώς καλά». Ο Μπρέιντι σήκωσε τον καφέ του τάχα σε πρόποση. «Μόλις απέδειξες το επιχείρημά μου. Εσύ με το ζόρι αφήνεις εμάς -την οικογένειά σου- να σε πλησιάσουμε. Σίγουρα δεν αφήνεις κανέναν άλλο. Οι σχέσεις σου είναι επιφανειακές και ακίνδυνες, για να μην πω, εύκολές. Ξέρω πόσο ελκυστικό μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα, αλλά και πόσο επικίνδυνο. Αν δεν μπορείς να βρεις κάποιον άλλο για τον οποίο να νοιάζεσαι, καταλήγεις να νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου. Και τότε δεν είσαι και πολύ καλύτερος από τον πατέρα μας». «Αυτό είναι αστείο». Ο Ίθαν άρπαξε την ευκαιρία να μιλήσει. «Εμείς πάντοτε σε υποστηρίζαμε στην απόφασή σου να μετακομίσεις στην Καλιφόρνια. Εμείς, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, καταλαβαίναμε την ανάγκη να φύγεις όσο πιο μακριά γινόταν. Ήσουν πολύ μικρός όταν πέθανε η μαμά. Ήταν πολύ πιο δύσκολο για σένα, γιατί δεν είχες αντιληφθεί ακόμη πόσο κάθαρμα ήταν ο μπαμπάς. Τα πράγματα εξελίχθηκαν τόσο χάλια μετά από αυτό ώστε εκπλήσσομαι που δεν κατέληξες


61

KIMBERLY LANG

στον ψυχίατρο». Η μεταπήδηση από το ένα θέμα στο άλλο έκανε τον Φιν να τα χάνει. «Πιστεύεις ότι έχω θέματα με τον πατέρα μου; Εγώ και ο μισός πλανήτης. Ο τύπος είναι κάθαρμα πρώτης τάξεως, αλλά αυτό δε μ’ έχει σημαδέψει κιόλας». «Δεν σ’ έχει σημαδέψει;» επανέλαβε ο Ίθαν. Πριν προλάβει να πει τίποτα, ο Μπρέιντι πρόσθεσε: «Γιατί πιστεύεις ότι ο παππούς και η γιαγιά σε πιέζουν τόσο πολύ; Βλέπουν τα σημάδια, φοβούνται μην ξαναρχίσεις τις ίδιες συνήθειες». Το σχόλιο χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή, όμως ο Μπρέιντι δεν έμεινε εκεί. «Πιστεύεις ότι είναι υπερήφανοι για το γιο που μεγάλωσαν; Για το τι άνθρωπος είναι σήμερα;» «Για όνομα του Θεού, γερουσιαστής είναι... και πολύ καλός, μάλιστα. Οι περισσότεροι γονείς θα ήταν ευχαριστημένοι». Ο Ίθαν απέρριψε το επιχείρημα. «Η επαγγελματική επιτυχία δε μετράει. Αυτή την έχεις εξασφαλίσει και είναι υπερήφανοι για σένα. Αηδιαστικά υπερήφανοι, αν με ρωτάς. Παρ’ όλα αυτά ανησυχούν». Αυτή η συζήτηση χτυπούσε πολλά ευαίσθητα σημεία και ο Φιν ήθελε να την τελειώσει. «Τότε γιατί δεν τους βρίσκετε κάτι άλλο να ανησυχούν;» Γύρισε στον Ίθαν. «Γιατί... δεν αφήνεις τη Λίλι έγκυο; Αυτό θα είναι καταπληκτικός αντιπερισπασμός». Ο αδερφός του χαμογέλασε πονηρά. «Πες ότι έγινε. Αλλά επειδή είναι πολύ νωρίς ακόμη, δεν το λέμε». Ο Φιν πνίγηκε με τον καφέ του, που του έκαψε το λαιμό μέχρι κάτω. «Σοβαρά;» Ο αδερφός του Ίθαν έγνεψε ναι- ο Φιν κοίταξε τον Μπρέιντι, που δεν έδειχνε να έχει εκπλαγεί. Θα πρέπει να ήταν αλήθεια και ο Μπρέιντι το ήξερε ήδη. «Συγχαρητήρια. Πότε;» «Σε εφτά μήνες περίπου. Αλλά μην αλλάζουμε θέμα. Ας συνεχίσου-με για την Κέιτλιν...» Το θέμα της Κέιτ δε θεωρούνταν αλλαγή συζήτησης, αλλά ήταν


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

62

καλύτερο από την ψυχανάλυση που είχαν πιάσει. «Λοιπόν, δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου, πέρα από την ερμηνεία της στην Τρέλα. Που είναι άξια βραβείου, παρεμπιπτόντως». «Δεν αμφιβάλλω. Την είδαμε με τη Λίλι στο Λονδίνο πριν από λίγο καιρό. Ήταν υπέροχη Δυσδαιμόνα». «Αν αυτό είναι το μόνο σου ενδιαφέρον για εκείνη, τότε λυπήσου το καημένο το κορίτσι», είπε ο Μπρέιντι. «Αρκετά δεν της έκανες ήδη;» Επιτέλους! Δεν ήταν εκείνος ο κακός σε όλα! Ούτε τώρα ούτε τότε. Η Κέιτ δεν ήταν ένα αφελές κορίτσι που το παραπλάνησε. «Μεγάλωσε μέσα στις φυλλάδες και καταλαβαίνει αυτή τη δουλειά καλύτερα απ’ ό,τι νομίζετε. Αν δεν ήθελε να γίνει ξανά πρώτο θέμα, δε θα είχε υπογράψει σε ταινία μου». Ο Μπρέιντι κούνησε το κεφάλι του. «Πάρε μια απόφαση, Φν. Είτε τρέχει κάτι είτε όχι». «Δεν τρέχει τίποτα για το οποίο χρειάζεται να ανησυχείτε». Ο Ίθαν στράφηκε στον Μπρέιντι. «Είκοσι δολάρια στοίχημα ότι κάτι τρέχει». «Δεν υπάρχει περίπτωση να βάλω στοίχημα. Το ξέρουμε και οι δύο ότι κάτι τρέχει. Το μόνο μου ερώτημα είναι πόσο σοβαρό είναι αυτό που τρέχει». Αυτός ήταν ένας από τους πολλούς λόγους που πέρασε όλη του τη ζωή στην αντίθετη πλευρά της χώρας, μακριά από την οικογένεια του. Η οικογένεια δε θα έπρεπε να επεμβαίνει τόσο σε κανενός τη ζωή. «Θα το πω τελευταία φορά, γι’ αυτό δώστε προσοχή. Ανεξάρτητα από το τι ήμαστε με την Κέιτ κάποτε, η σχέση μας είναι αυστηρά επαγγελματική τώρα». Θυμήθηκε την παράξενη αίσθηση που ένιωσε όταν την είδε να φιλάει τον Τζέισον, αλλά την έδιωξε αμέσως από το μυαλό του. Η δήλωση αυτή έκανε και τα δυο του αδέρφια να ρουθουνίσουν με δυσπιστία. Ο Ίθαν πήρε το λόγο: «Τότε είσαι πιο δυνατός απ’ ό,τι πίστευα. Ή... ανόητος!» Θα τον σκότωνε, αλλά ήξερε ότι ο παππούς και η γιαγιά του δε θα το ενέκριναν. Τον συμπαθούσαν για κάποιο λόγο.


63

KIMBERLY LANG

«Μιλώντας για ανόητους, εσύ και η Λίλι πρέπει να είστε την Παρασκευή στο πλατό μέχρι τις δύο για ρούχα και μακιγιάζ». Ο Ίθαν και ο Μπρέιντι αντάλλαξαν ένα βλέμμα που σήμαινε ότι δε θα συνέχιζαν τη συζήτηση, όμως ο Φιν ήξερε ότι η ανακωχή ήταν μάλλον προσωρινή. Τα ολόιδια πονηρά τους χαμόγελα το επιβεβαίωναν, όμως το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να γλιτώσει για την ώρα. Όλη αυτή η συζήτηση για την Κέιτ είχε ξυπνήσει το δυσάρεστο παρελθόν και δεν είχε διάθεση. Ο Ίθαν χαμογέλασε πλατιά. «Ω, ανυπομονώ! Με όλα αυτά τα δράματα το πλατό θα κρύβει μεγάλο ενδιαφέρον». Ο Μπρέιντι κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. «Εγώ και η Άσπεν πότε είναι προγραμματισμένο να έρθουμε ξανά;» Με ένα άγριο βλέμμα που το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει τα ηλίθια αδέρφια του να βάλουν τα γέλια, ο Φιν σηκώθηκε και πέταξε την πετσέτα του στο τραπέζι. Ειλικρινά το σκεφτόταν σοβαρά να μετακομίσει ξανά σε αυτή την πλευρά της ηπείρου; Όπου αυτές οι συζητήσεις θα γίνονταν σε καθημερινή βάση; Και ναι, ακόμα και η Νέα Υόρκη θα ήταν υπερβολικά κοντά τους για τα γούστα του τελικά.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

64

5

ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΤΟ ήταν επισήμως κλειστό για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δεν είχαν φυσικά τη πολυτέλεια να κρατήσουν όλο τον τύπο μακριά. Έπρεπε να γίνουν συνεντεύξεις και η ταινία έπρεπε να προωθηθεί σωστά. Έτσι αν και θα προτιμούσε να επιστρέψει στο τροχόσπιτο και να ξεκουραστεί από τη ζέστη και να ηρεμήσει, η Κέιτλιν φόρεσε το επαγγελματικό της προσωπείο και ανταπέδωσε το χαμόγελο στην υπερενθουσιώδη δημοσιογράφο από το Ινσάίντερ Ανλίμιτεντ. Οι πρώτες ερωτήσεις ήταν συνηθισμένες. Πώς ένιωθε που επέστρεψε στο πλατό; Πόσο ενθουσιασμένη ήταν που συμμετείχε στην Τρέλα; Η Κέιτλιν απάντησε με τις ανάλογες κλισέ απαντήσεις θέλοντας να φυλάξει την ενέργειά της για τις ερωτήσεις που ήξερε ότι θα ακολουθούσαν. Και δε διαψεύστηκε. «Λοιπόν, Κέιτλιν...» Ο πολύ φιλικός τόνος της δημοσιογράφου, λες και ήταν φιλενάδες, πρόδιδε ότι η επόμενη ερώτηση θα ήταν προσωπική. «Έχει ακουστεί ότι υπάρχει κάποια ένταση στο πλατό ανάμεσα σ’ εσένα και τη Ναόμι Χαρτ». «Σε όλες τις παραγωγές υπάρχει ένταση. Εργαζόμαστε όλοι σκληρά, πολλές ώρες, σε δύσκολες συνθήκες... κάνει πολλή ζέστη. Είμαστε όλοι λίγο ευερέθιστοι». Διατήρησε τον τόνο της ανάλαφρο. «Η σχέση ανάμεσα στην Άντζελα και τη Ρεμπέκα είναι πολυεπίπεδη και κατάφορτη συναισθημάτων και ίσως ο κόσμος να μπερδεύει την ένταση στην κάμερα με την πραγματική ζωή. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η Ναόμι είναι τέλεια για το ρόλο της Άντζελας και είναι υπέροχο που


65

KIMBERLY LANG

δουλεύω ξανά μαζί της». Το πλαστικό χαμόγελο της δημοσιογράφου πάγωσε για μια στιγμή. «Πριν από τρία χρόνια είχες μια πολύ έντονη σχέση με τον Φιν Μάρσαλ που προβλήθηκε πολύ από τα Μέσα. Υπάρχει αμηχανία τώρα γι’ αυτό;» συνέχισε απτόητη. Ήταν προετοιμασμένη και είχε προβάρει μετριοπαθείς απαντήσεις που δε θα μπορούσαν να απομονωθούν και να παρερμηνευτούν. «Το μόνο που έχω να πω για τον Φιν είναι ότι δεν ήξερα πόσο σκληρά εργάζεται και πόσο πολύ νοιάζεται γι’ αυτή την ταινία. Ως παραγωγός, έχει την ευθύνη να πάνε όλα καλά. Δεν είναι εύκολο να διαχειρίζεσαι τα πάντα σε μια παραγωγή αυτού του μεγέθους και της δυσκολίας. Δεν είχα ποτέ πριν την ευκαιρία να δουλέψω μαζί του και είμαι εντυπωσιασμένη που είναι τόσο καλός σε αυτό που κάνει». Ορίστε! Αυτό θα την αποστομώσει. «Και οι φήμες για σένα και τον Τζέισον Έλκινς;» Είχε κάνει πρόβες και γι’ αυτό και ήξερε ότι το χαμόγελό της είχε την τέλεια δόση ευθυμίας και μυστικοπάθειας. Είχε διδαχθεί αυτή την τέχνη από τη μητέρα της, που ήταν αυθεντία στο να παραπλανεί τον Τύπο. «Είναι μάλλον υπερβολικές. Περνάμε όντως πολύ χρόνο μαζί, αλλά αυτό είναι το ωραίο όταν συμπαθείς και σέβεσαι τους συναδέλφους σου. Μπορείς να περάσεις καλά μετά τη δουλειά». Δεν ήξερε αν ήταν λόγω της απογοήτευσης που η Κέιτλιν δεν της έδινε τις απαντήσεις που ήθελε, αλλά η δημοσιογράφος έκλεισε γρήγορα την κάμερα και την ευχαρίστησε προχωρώντας στην επόμενη συνέντευξή της. Περήφανη για τον τρόπο που το χειρίστηκε, η Κέιτλιν έβγαλε το τηλέφωνό της όσο ακόμη ήταν χαρούμενη για το κατόρθωμά της. Η μητέρα της απάντησε στο τρίτο χτύπημα. «Κέιτι, χρυσό μου! Πώς είσαι;» Από πού να αρχίσει; Δεν μπορούσε φυσικά να της πει ότι ήταν παγιδευμένη σε ένα μελόδραμα που δεν είχε καμία σχέση με το


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

66

σενάριο της ταινίας, γιατί η μητέρα της την είχε βάλει να υποσχεθεί ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ότι δε θα ντρόπιαζε την κληρονομιά των Ρις. «Καλά είμαι», απάντησε υπεκφεύγοντας. «Είχα μερικά λεπτά και σκέφτηκα να πάρω να πω ένα γεια». «Κι εγώ δεν έχω πολλή ώρα. Είμαστε έτοιμοι να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο για Ισπανία». Φυσικά. «Το ξέχασα τελείως. Θα απονείμουν κάποιο βραβείο στον μπαμπά, σωστά;» «Για την προσφορά του στον κινηματογράφο. Σου στέλνει την αγάπη του». «Κι εγώ το ίδιο πες του. Θα μιλήσουμε όταν επιστρέψετε». «Όλα εντάξει εκεί;» «Ναι. Έχουμε μείνει λίγο πίσω στο πρόγραμμα, αλλά...» «Ω, είναι πολύ ενοχλητικό όταν συμβαίνει αυτό. Πρέπει να...» Άκουγε τον πατέρα της, να της λέει να βιαστεί. «Αγάπη μου, πρέπει να κλείσω. Ξέρεις πώς είναι ο Τζον. Να προσέχεις. Θα σου τηλεφωνήσω αύριο με την πρώτη ευκαιρία». «Εντάξει. Αντίο», είπε, αλλά η γραμμή ήταν ήδη νεκρή, και ήξερε ότι το «αύριο» στην πραγματικότητα σήμαινε κάποια στιγμή την επόμενη εβδομάδα, όταν θα τη θυμόταν ξανά. Η Κέιτλιν ένιωσε ελαφρώς απογοητευμένη, αλλά όχι και έκπληκτη. Οι γονείς της πάντα βρίσκονταν πότε εδώ και πότε εκεί και είχε συνηθίσει πια. Ήταν μέρος της δουλειάς τους. Είχε συζητήσει αυτό το θέμα με τον ψυχαναλυτή της δεκάδες φορές όταν ήταν μικρή. 0 Τζον και η Μάργκαρετ Ρις δεν ανήκαν σ’ εκείνη -ανήκαν σε όλο τον κόσμο. Αυτό δε σήμαινε ότι δεν την αγαπούσαν, είχαν όμως καριέρες απαιτητικές και έπρεπε να προσαρμόσει τις δικές της απαιτήσεις και προσδοκίες. Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι. Δεν υπήρχε λόγος να τους φορτώσει με τα δικά της προβλήματα. Θα το χειριζόταν όπως κι όλα τα υπόλοιπα κι αν χρειαζόταν συμβουλές θα τηλεφωνούσε στον ατζέντη της. Θα πήγαιναν στην πρεμιέρα, πάντως. Πάντα πήγαιναν. Όταν


67

KIMBERLY LANG

ξυπνούσε ο κυνισμός της το απέδιδε στο γεγονός ότι εκεί θα υπήρχαν φωτογράφοι, αλλά κατά βάθος ήξερε ότι πήγαιναν επειδή ήταν υπερήφανοι για εκείνη. Και θα ήταν ακόμα περισσότερο όταν έβλεπαν την Τρέλα. Η μητέρα της δεν ήταν η μόνη που ζήλευε λιγάκι για την ταινία αυτή. Ο μπαμπάς της είχε κι εκείνος πειραχτεί κάπως όταν έμαθε ότι θα τη σκηνοθετούσε ένας από τους προστατευόμενούς του. Προσπαθούσε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της Τρέλας για χρόνια. Όλα θα πήγαιναν καλά στο τέλος. Πρώτα όμως έπρεπε να τη βγάλει καθαρή στα γυρίσματα χωρίς να φτάσει στα όριά της. Ένιωθε νευρική και ευερέθιστη και όσο διαλογισμό και να έκανε δε θα βοηθούσε να ανακουφιστεί από το στρες που της προκαλούσε καθημερινά αυτό το ναρκοπέδιο. Ένα δυνατό ποτό τής φαινόταν ό,τι έπρεπε. Παίρνοντας βαθιά ανάσα, επέστρεψε στο ενδυματολογικό τμήμα, προσπερνώντας τη δημοσιογράφο που έπαιρνε τώρα συνέντευξη από τη Ναόμι με τον ίδιο υπερβολικό ενθουσιασμό. Η Κέιτλιν πέρασε πίσω από τον κάμεραμαν τη στιγμή που η δημοσιογράφος έλεγε: «Υπάρχει ένταση ανάμεσα σ’ εσένα και την Κέιτλιν Ρις εξαιτίας του καινούριου σου έρωτα με τον Φιν Μάρσαλ;» Παραπάτησε και η Ναόμι της έριξε ένα ύπουλο χαμόγελο πριν γυρίσει ξανά στην κάμερα. Η Κέιτλιν όμως δεν μπόρεσε να ακούσει την απάντησή της γιατί τα αυτιά της βούιζαν. *** Κατάφερε να αποφύγει τον Φιν την επόμενη εβδομάδα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος. Ήταν αδύνατο να τον αποφύγει εντελώς στο πλατό, αλλά φρόντιζε οι συναντήσεις τους να είναι σύντομες και μπροστά σε κόσμο. Ούτε ο κόσμος ούτε η δική της αποφασιστικότητα να επικεντρωθεί αποκλειστικά στη δουλειά της εμπόδιζαν όμως τον Φιν να πετάει προσωπικά αστεία που την έκαναν να σφίγγει τα δόντια, αλλά τη


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

68

βοηθούσαν να συγκρατηθεί και να μην πει κάτι που θα το μετάνιωνε. Όσο όμως κι αν τον απέφευγε, ο Φιν συνεχώς απασχολούσε το μυαλό της, σε σημείο που δεν μπορούσε να γυρίσει ρομαντική σκηνή με τον Τζέισον χωρίς να φαντάζεται εκείνον. Οι περισσότερες σκηνές της στην ταινία ήταν παράλληλες με της Ναόμι, εκείνες όμως που είχαν μαζί είχαν αποκτήσει μια ένταση που ο σκηνοθέτης λάτρευε. Και, ξανά, οφειλόταν σ’ εκείνον! Οι δυο τους υποτίθεται ότι ήταν αντίζηλες για το χαρακτήρα που υποδυόταν ο Τζέισον, αλλά και μόνο η σκέψη της Ναόμι με τον Φιν στην πραγματική ζωή έδινε αυτό το κάτι παραπάνω στις ερμηνείες τους. Η Κέιτλιν προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της πως ό,τι έκανε ο Φιν δεν ήταν δική της δουλειά, αλλά παρ’ όλα αυτά η Ναόμι την εκνεύριζε και μόνο με την παρουσία της. Ευτυχώς, δε χρειάστηκε να δει από πρώτο χέρι αγκαλιές και φιλιά στο πλατό -ήταν και οι δύο επαγγελματίες και δε θα έκαναν κάτι τέτοιο-, οι εφημερίδες όμως ήταν γεμάτες φωτογραφίες τους να τρώνε μαζί σε κάποιο ήσυχο μέρος ή να βλέπουν κάποια ταινία. Μέχρι και ο Τζέισον άρχιζε να ενοχλείται -δεν τον πείραζε να μοιράζεται τα πρωτοσέλιδα με τη Ναόμι, αλλά ήταν πλήγμα για τον εγωισμό του ο Φιν να καταλαμβάνει αυτά τα πρωτοσέλιδα! Το δικό τους ήσυχο δείπνο δεν τράβηξε την προσοχή όσο του Φιν και της Ναόμι. Έτσι, όλοι ήταν εξαιρετικά ευερέθιστοι στο πλατό -και δεν έφταιγε η ζέστη. Η Κέιτλιν ένιωθε σαν ηρωίδα μελοδράματος. Μετρούσε τις μέρες για το τέλος των γυρισμάτων κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που τη βοηθούσε να μη χάσει τα λογικά της. Θα τα κατάφερνε. Και τη στιγμή που σχεδόν έπεισε τον εαυτό της, όλο της το σχέδιο πήγε κατά διαόλου. Ο Κρις, βοηθός σκηνοθέτης και γνήσιος Νεοϋορκέζος, κάθισε μαζί της να τσιμπήσουν κάτι. Και ξαφνικά, πέρασε ο Φιν κι εκείνος ανασήκωσε το κεφάλι του και τον φώναξε.


69

KIMBERLY LANG

«Συγνώμη, Κέιτλιν, αλλά προσπαθώ να τον βρω όλη μέρα. Ένα λεπτό θα κάνουμε». Είχε μόλις πέντε δευτερόλεπτα για να προετοιμαστεί ψυχολογικά πριν ο Φιν καθίσει απέναντι της. «Γεια σου, Φιν. Αν έχετε να μιλήσετε, εγώ να πηγαίνω». Ο Φιν της έριξε ένα βλέμμα σαν να ήξερε ότι προσπαθούσε να τον αποφύγει και τη χαιρέτησε. Η Κέιτλιν πήγε να φύγει. «Όχι, μη φεύγεις», της είπε ο Κρις. «Δεν τελείωσες το φαγητό σου και δεν έχουμε να συζητήσουμε κάτι μυστικό». Έτσι όπως το έθετε δεν είχε κανένα λόγο να μην καθίσει όσο οι δυο τους συζητούσαν για το πρόγραμμα. Τσέκαρε το τηλέφωνό της για μηνύματα, έστειλε ένα e-mail στους γονείς της και έψαξε στα γρήγορα το όνομά της στο Google να δει αν είχε δημοσιευτεί κάτι καινούριο στα blog. Κάποια στιγμή άκουσε ένα βιαστικό «Τα λέμε αργότερα» και ανασηκώνοντας το κεφάλι είδε τον Κρις να φεύγει, απορροφημένος στο τηλέφωνο. Έμεινε μόνη με τον Φιν και την κυρίεψε αμηχανία. Ο Φιν δε γνώριζε τη συγκεκριμένη λέξη... Έδειχνε πολύ άνετος· Ντυμένος κάζουαλ με λευκό τι-σερτ και τζιν, έμοιαζε έτοιμος να πρωταγωνιστήσει σε βιντεοκλίπ, ενώ η ίδια ένιωθε αποκαμωμένη, καταβεβλημένη και σίγουρη ότι της χρειαζόταν μακιγιάζ. Η δική του εικόνα ανέδιδε άνεση και σιγουριά. Πώς το κατάφερνε αυτό; Δεν ήταν δίκαιο. «Λοιπόν, πώς είσαι, Κέιτ; Έχω μέρες να σε δω». Σήκωσε ένα σάντουιτς και το δάγκωσε. Τώρα ήταν πραγματικά παγιδευμένη εκεί. Δεν μπορούσε να φύγει και να τον αφήσει να τρώει μόνος του -ιδίως όταν η ίδια σιχαινόταν κάτι τέτοιο. Πάρε ανάσα. «Καλά. Εσύ;» Ανασήκωσε τους ώμους του. «Εσύ και ο Τζέισον μπήκατε στο εξώφυλλο του Σταρ Τρακ αυτή την εβδομάδα». Το ίδιο κι εσύ με τη Ναόμι. Η υπερηφάνεια της όμως την εμπόδισε να πει κάτι. «Αυτό δεν ήθελες, σωστά;» Ο θεατρικός αναστεναγμός του ήταν σχεδόν αστείος. «Αυτό που ήθελα ήταν να προχωρήσω στα γυρίσματα χωρίς


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

70

περιπλοκές. Αυτό το τσίρκο στα μίντια -ανεξάρτητα από το σκοπό- κάνει τη δουλειά μου πιο δύσκολη». Μια και ο Φιν έβγαινε με την πρωταγωνίστριά του ανοιχτά και δημόσια, αυτό ακούστηκε λίγο υποκριτικό. «Αυτό με τον Τζέισον κι εμένα ήταν δική σου μεγαλοφυής ιδέα». Ο Φιν κούνησε το κεφάλι. «Βασικά, ήταν ιδέα του Ντόλμπι». «Τέλος πάντων. Όποιος κι αν το ξεκίνησε, έκανε καλή δουλειά. Θα παρατηρήσεις ότι αυτές οι φωτογραφίες είναι εντελώς αθώες αν αφαιρέσεις τα υποθετικά σχόλια από κάτω». «Δηλαδή είναι όλα φήμες;» απόρησε. Η Κέιτλιν κόντεψε να πνιγεί. «Φυσικά. Πώς μπορείς να ρωτάς κάτι τέτοιο;» «Έχω δει τις ερωτικές σκηνές σου». Της χαμογέλασε αυτάρεσκα και ήθελε να τον κλοτσήσει κάτω από το τραπέζι. «Είναι καυτές. Και έχουν συναίσθημα». Η Κέιτλιν έγινε κατακόκκινη. Ήλπιζε ο Φιν να θεωρούσε ότι οφειλόταν στο κομπλιμέντο που της έκανε. Την αλήθεια θα την έπαιρνε μαζί της... στον τάφο της. «Σ’ ευχαριστώ». «Καταλαβαίνω γιατί μπορεί ο κόσμος να θεωρεί...» «Εσύ όμως δε θα έπρεπε να είσαι ένας από αυτούς. Τέλος πάντων, μόνο όσοι δεν έχουν ποτέ προσπαθήσει να φιλήσουν κάποιον με δεκάδες ανθρώπους να παρακολουθούν και την κάμερα δέκα εκατοστά από το πρόσωπό τους θα σκέφτονταν ποτέ κάτι τέτοιο. Κάθε άλλο παρά ρομαντικό είναι». «Τότε πώς το κάνεις;» Επιτέλους η ευκαιρία της να τον εμπαίξει κι αυτή λίγο. «Γιατί ρωτάς;» Ήξερε ότι ακουγόταν καχύποπτη και σε αμυντική στάση, αλλά δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί. Φάνηκε έκπληκτος. «Επειδή με ενδιαφέρει η τέχνη». Ήταν η δική της σειρά να εκπλαγεί. «Από πότε;» Ποτέ, ούτε μια φορά δεν είχαν συζητήσει για τέχνη. Ούτε και για δουλειές. Ο Φιν ανασήκωσε ξανά τους ώμους. Αυτό την εξώθησε στα όριά της. «Σε παρακαλώ, σταμάτα να το κάνεις αυτό». «Ποιο;»


71

KIMBERLY LANG

«Ν’ ανασηκώνεις αδιάφορα τους ώμους. Μην κάνεις μια ερώτηση και μετά δείχνεις ότι η απάντηση δεν έχει σημασία για σένα. Ή σε νοιάζει κάτι ή δε σε νοιάζει». «Όλα αυτά τα κατάλαβες από ένα ανασήκωμα των ώμων;» Μόνο επειδή είχε προηγούμενα με αυτό το ανασήκωμα. Καθόριζε όλα όσα πήγαν στραβά στη σχέση τους. Αλλά δε θα του το έλεγε. «Μάθημα πρώτο στην υποκριτική. Η γλώσσα του σώματος παίζει σπουδαίο ρόλο. Δεν έχει σημασία τι βγαίνει από το στόμα σου ή τι εννοούσες. Αυτό που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι με τις αισθήσεις τους, αυτό πιστεύουν. Πράγμα που ισχύει τόσο στην οθόνη όσο και στη ζωή». «Ακούγεσαι λες και αισθάνεσαι πικρία για κάτι». «Έχω λόγο να νιώθω πικρία, δε νομίζεις; Έμαθα αυτό το μάθημα με τον πιο δύσκολο τρόπο». «Καημένη Κέιτ». Δε θα τον άφηνε να την εξαγριώσει. «Από ανερχόμενο, πολλά υποσχόμενο αστέρι έγινα παράδειγμα στάρλετ προς αποφυγή κι αυτό γιατί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν μονάχα αυτό που έβλεπαν». «Δεν ήταν και τόσο άσχημα τα πράγματα». «Σε παρακαλώ. Ο μόνος λόγος που το επάγγελμα δε με ξέρασε είναι οι γονείς μου. Αυτό και το ατέρμονο ενδιαφέρον του κοινού γιο ιστορίες καταστροφής και είδωλα που καταρρέουν». «Υπερβάλλεις. Ήμουν κι εγώ εκεί, το ξέχασες;» Λες και γινόταν να το ξεχάσει. «Φιν, έχεις πολλά προτερήματα, αλλά δε θα έλεγα ότι η “παρατηρητικότητά” σου είναι ένα από αυτά». «Διαφωνώ. Θα έλεγα ότι σε παρατηρούσα πολύ στενά». «Κι όμως, δεν έδειξες να το πρόσεξες όταν κατέρρεα προσωπικό και επαγγελματικά». «Πίστεψες κι εσύ η ίδια όσα γράφονταν για σένα; Αν μου περνούσε από το μυαλό ότι είχες έστω και τα μισό από τα προβλήματα που έγραφαν οι φυλλάδες θα είχα πει κάτι». «Τι θα έλεγες; "Πιες ένα ποτό ακόμα, Κέιτ”; Ήσουν κι εσύ


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

72

μέρος του προβλήματος μου». «Αυτός είναι ο λόγος που μου κρατάς κακία, λοιπόν». «Δε θα το αποκαλούσα κακία. Είναι απλώς ανάμνηση του μαθήματος που μου έδωσε η ζωή με τόσο σκληρό τρόπο». Αναστέναξε. «Ξέχασέ το, Φιν». «Όχι, εσύ είσαι εκείνη που έθιξε το θέμα. Αν η συμπεριφορά σου οφείλεται σ’ αυτό, ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα». Κοίταξε γύρω της. «Δεν πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή ή το κατάλληλο μέρος». «Μια χαρά στιγμή μού φαίνεται εμένα. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στη ζωή μας». Αυτό ακριβώς δεν ήθελε κι εκείνη; Να προχωρήσει; «Ωραία. Η αλήθεια είναι ότι ήσουν για μένα το ναρκωτικό μου και όπως κάθε εθισμένος ζούσα γι’ αυτό και τον τρόπο που με έκανε να νιώθω». Στην αρχή τής ήταν δύσκολο να μιλήσει, μετά όμως οι πύλες της ψυχής της άνοιξαν και όλα άρχισαν να ξεχύνονται. «Και, όπως κάθε άλλο ναρκωτικό, ήταν κι αυτό καταστροφικό. Όσο περισσότερο σε αγαπούσα και όσο καλύτερα περνούσαμε, τόσο περισσότερο ο κόσμος μου συρρικνωνόταν και εσύ ήσουν το μόνο που μ’ ένοιαζε. Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι μεθυσμένη από αυτό το συναίσθημα για σένα και δε με απασχολούσε να ανταποκριθώ ούτε στις προσδοκίες των γονιών μου ούτε στις προσδοκίες του κοινού. Θεωρούσα ότι θα μπορέσω να κερδίσω τον κόσμο απλώς δείχνοντας τον πραγματικό εαυτό μου και ζώντας όπως ήθελα». Σταμάτησε να πάρει ανάσα και ένα αλλόκοτα καθαρτικό συναίσθημα την πλημμύρισε. «Και πού είναι το κακό με αυτό;» «Μπορεί εσένα να μη σου δημιούργησε πρόβλημα, αλλά εγώ... Έχασα το σεβασμό των συναδέλφων μου, της οικογένειας, των θαυμαστών μου. Και ενώ το πράγμα χειροτέρευε, σου επέτρεψα να με πείσεις να συνεχίσω την ίδια ζωή». Τα πράσινα μάτια του συνάντησαν τα δικά της. Έδειχνε ξαφνιασμένος. «Νόμιζα ότι περνούσαμε καλά».


73

KIMBERLY LANG

Ήταν η σειρά της να αναστενάξει. «Κι αυτό είναι το επικίνδυνο. Και θλιβερό. To μόνο που σε ένοιαζε ήταν η διασκέδασή σου κι εγώ ήμουν απλώς το κορίτσι με το οποίο περνούσες καλά. Όταν κατέρρευσαν όλα και ο Τύπος αποφάσισε ότι ξόφλησα, η δική σου απάντηση ήταν να πάμε Σαββατοκύριακο στην Μπάχα». «Σκέφτηκα ότι σου χρειαζόταν να ξεφύγεις για λίγο...» «Αυτό που μου χρειαζόταν ήταν να συνειδητοποιήσεις ότι αντιμετώπιζα πρόβλημα. Να κάνεις κάτι πέρα από το να τα αντιμετωπίζεις όλα ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους. Ίσως, να συνειδητοποιήσεις ότι μια περιπέτεια στο Μεξικό κι επιπλέον μεθύσια δεν ήταν ο ενδεδειγμένος τρόπος να πείσω τον κόσμο ότι δεν ήμουν ένα βήμα πριν την αποτοξίνωση». «Αυτό εξηγεί γιατί ήσουν έξαλλη εκείνο το βράδυ». «Κι εσύ δεν έδειξες να πτοείσαι. Έχασα μια πολύ καλή συμφωνία για διαφήμιση επειδή δε με θεωρούσαν αρκετά ισορροπημένη ή επαγγελματία και ούτε που σ’ ένοιαξε». «Δεν το ήξερα. Έχει διαφορά». Ο θυμός της φούντωνε τώρα. Κι ας είχε πει ότι δε θα του επέτρεπε να την εξαγριώσει. Όσο κι αν δεν ήθελε να κάνει αυτή τη συζήτηση, τώρα δεν μπορούσε να σταματήσει. «Δεν ήξερες επειδή δε σε ένοιαζε αρκετά ώστε να ρωτήσεις». «Γι’ αυτό τα έχεις μαζί μου, λοιπόν. Δεν ήμουν ακριβώς αυτό που ήθελες τη συγκεκριμένη στιγμή. Ο κόσμος δε γίνεται να περιστρέφεται συνέχεια γύρω σου, ξέρεις». «Πρέπει όμως να περιστρέφεται γύρω από κάτι». Σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος. «Εσένα όμως δε σου καίγεται καρφί. Για κάποιο λόγο, αυτό φαίνεται να λειτουργεί υπέροχα σ’ εσένα, αλλά όχι και σ’ εμένα. Ορίστε, λοιπόν, η ρίζα της κακίας μου, όπως λες. Χρειαζόμουν έναν ενήλικα, ένα σύντροφο -όχι κάποιον εθισμένο που χρειαζόταν σύντροφο στην αποστολή του να αδιαφορεί για όλο τον κόσμο». «Δηλαδή για όλα έφταιγα εγώ;» «Θα αναλάβω την ευθύνη για τις δικές μου ανόητες πράξεις και έχω πληρώσει το τίμημα γι’ αυτές».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

74

«Η γυναίκα του αδερφού μου λέει ότι τα λάθη μάς διαμορφώνουν και μας κάνουν ό,τι είμαστε σήμερα. Κι εσύ φαίνεσαι να τα πηγαίνεις μια χαρά». «Το ίδιο κι εσύ. Κι αυτό είναι το επικίνδυνο για οποιονδήποτε μπλέκεται στην τροχιά σου. Δεν αρνούμαι ότι έμαθα πολλά και πέρασα πολύ καλά μαζί σου. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχω το δικαίωμα να μετανιώνω για κάποια πράγματα». Ο Φιν έδειχνε ανεξήγητα ευχαριστημένος. «Χαίρομαι που επιτέλους το παραδέχεσαι». «Ποιο; Ότι μετανιώνω για κάποια πράγματα;» «Όχι, ότι περάσαμε καλά». «Δεν είναι το παν στη ζωή να περνάς καλά». «Γι’ αυτό είναι η ζωή! Για να περνάμε καλά». «Ξέρεις, Φιν, θα πρέπει να είναι ωραία να έχεις τον κόσμο στα πόδια σου και να μην ανησυχείς. Οι υπόλοιποι όμως δεν είμαστε τόσο τυχεροί. Κι αυτό είναι μάλλον καλό. Ένας Φιν Μάρσαλ σ’ αυτό τον κόσμο φτάνει και περισσεύει». «Χαίρομαι που είμαι μοναδικός». Μόνο ο Φιν μπορούσε να χαμογελάσει με τρόπο ώστε να κάνει μια τέτοια δήλωση να ακουστεί χαριτωμένη αντί να σε προκαλεί να τον χαστουκίσεις. Για κάποιο παράξενο λόγο, τα λόγια του έκαναν το θυμό της να εξατμιστεί. Όσο και να το συζητούσαν δε θα κατέληγαν κάπου, αλλά τουλάχιστον τα είχε βγάλει από μέσα της. Γέλασε. «Ξέρεις, κι εγώ χαίρομαι γι’ αυτό...» Δεν υπήρχαν λόγια να το περιγράφει. «Μου είσαι αγαπητός, Φιν. Ακόμα και μετά απ’ όσα περάσαμε είναι αδύνατο να μη σε συμπαθεί κανείς. Δεν είμαι σίγουρη όμως ότι μου αρέσει πολύ ο εαυτός μου όταν είμαι μαζί σου. Είναι, λοιπόν, ένας γρίφος. Σε κάθε περίπτωση, το καλύτερο είναι να μένουμε μακριά ο ένας από τον άλλο». Σκούπισε τα ψίχουλα του σάντουιτς από το τραπέζι και σηκώθηκε όρθια. «Έι, Κέιτ; Ξέρεις τι θυμάμαι εγώ από εκείνο το ταξίδι;» Η φωνή του ακούστηκε βαθιά, βελούδινη και την έκανε να


75

KIMBERLY LANG

ανατριχιάσει παρά τη ζέστη. Η λάμψη στα μάτια του έκανε την καρδιά της να σταματήσει. Και μόνο που σκεφτόταν την Μπάχα ένιωθε ένα σφίξιμο στο στήθος. Το ταξίδι τους εκείνο συνόψιζε όλη τους τη σχέση. Τρεις ολόκληρες μέρες βρισκόταν εντελώς απορροφημένη από τον Φιν, χωρίς να γνωρίζει ότι η ζωή της είχε γίνει συντρίμμια στην πατρίδα -και χωρίς να τη νοιάζει να το ελέγξει. Αποφάσισε ότι ήταν ερωτευμένη, αλλά εκείνο το συναίσθημα συνετρίβη μπρος στην πραγματικότητα. Θυμόταν ακόμη αυτή τη γροθιά στο στομάχι. «Δεν ξέρω αν θέλω να μάθω». Το ύφος του έδειχνε ότι τη θεωρούσε ψεύτρα, αλλά δεν το είπε. «Η Κέιτ που δεν το σκέφτηκε στιγμή να φύγει για ταξίδι στην Μπάχα ζούσε τη ζωή της χωρίς να είναι συνεχώς επιφυλακτική ή να μουρμουρίζει αποδοκιμαστικά. Ήθελε να τα δει και να τα κάνει και να τα δοκιμάσει όλα. Και δε φοβόταν τίποτα. Εκείνη η Κέιτ ήταν απίστευτο πλάσμα. Σου λείπει ποτέ;» Το σχόλιο την πλήγωσε βαθιά. Είχε την αίσθηση ότι ο Φιν το ήξερε και το έκανε επίτηδες. Ένιωθε πως έλεγε ψέματα στον εαυτό της τόσο καιρό και ο Φιν την ξεμπρόστιασε αποκαλύπτοντας την αλήθεια. Όχι μόνο απέδειξε ότι την ήξερε ακόμη πολύ καλά με αυτή τη μία δήλωση, αλλά η Κέιτλιν εκπλησσόταν που ανακάλυπτε ότι η επιθυμία ήταν ακόμη παρούσα, αν και θαμμένη κάτω από τα αποκαΐδια της σχέσης τους. Πήρε βαθιά ανάσα. «Φιν, όσο απολαυστικές κι αν είναι αυτές οι αναμνήσεις από το παρελθόν, δε... σχετίζονται με το εδώ και τώρα. Και θα ήθελα να μείνω επικεντρωμένη στο τώρα και να προχωρήσω πιο πέρα από το εδώ». «Τότε σταμάτα να ανησυχείς τόσο για το παρελθόν. Ξέχνα το. Δεν έχει σημασία τώρα». «Εύκολο για σένα να το λες. Ζηλεύω αυτή την ικανότητά σου ορισμένες φορές, αλλά εγώ νοιάζομαι και για άλλα πράγματα πέρα από το πώς θα περάσω καλά». «Και πιστεύεις πως εγώ όχι;»


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

76

«Ξέρω ότι δε νοιάζεσαι». Να το πάλι εκείνο το βλέμμα. Εκείνο που δεν μπορούσε να ερμηνεύσει με τη λογική για να κρίνει την αντίδρασή του στα λόγια της. Ένιωθε λίγο άσχημα -είπε σκληρά λόγια. Πώς τολμούσε όμως ο Φιν να υποτιμά τα πάντα και να τα προσπερνά μ’ εκείνο το γνώριμο, ενοχλητικό ανασήκωμα των ώμων του; Η σιωπή παρατάθηκε και η Κέιτλιν δεν ήξερε τι έπρεπε -ή τι μπορούσε- να πει. Η οπισθοχώρηση της φάνηκε η πιο ασφαλής -αν και δειλή- διέξοδος. «Πρέπει να πάω στο μακιγιάζ. Γεια». Πίσω από την πλάτη της, της φάνηκε ότι άκουσε τον Φιν να γελάει μέσα από τα δόντια του.


77

KIMBERLY LANG

6

Η ΑΛΟΓΟΟΥΡΑ ΤΗΣ χάιδευε την πλάτη της καθώς εκείνη απομακρυνόταν. Δε θα έπρεπε να καβγαδίζει μαζί της. Η Κέιτ είχε δίκιο" δεν ήταν επαγγελματικό και δε βοηθούσε τη σχέση τους στη δουλειά. Έπρεπε να μείνει όσο πιο μακριά της γινόταν, αλλά, για λόγους που ούτε ο ίδιος τους καταλάβαινε, δεν μπορούσε. Τον αγνοούσε μέρες τώρα -κι αστό τον πείσμωνε-, αλλά δε φανταζόταν ότι θα κατέληγε εκεί το πράγμα. Η συζήτησή τους ξεκαθάρισε αρκετά θέματα, άνοιξε όμως άλλα τόσα, και η Κέιτ μάλλον δεν ήταν στα καλά της αν θεωρούσε ότι μπορούσε να τα ξεφουρνίσει όλα αυτά και μετά να φύγει. Τον δίκασε και τον καταδίκασε άδικα και για πρώτη φορά στη ζωή του αυτό τον ενοχλούσε. Επιπλέον, αιφνιδιάστηκε που ανέφερε με τόση φυσικότητα ότι ήταν ερωτευμένη μαζί του. Αμφέβαλλε ότι το συνειδητοποίησε και η ίδια τι είπε, αλλά εκείνον τον συγκλόνισε. Τον έκανε να επανεκτιμήσει αναγκαστικά κάποια πράγματα. Είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς. Εκείνη μπορεί να προσποιούνταν πως όχι, αλλά ο Φιν δε θα έπαιζε αυτό το παιχνίδι. Είχε τη στοιχειώδη αυτογνωσία να αναγνωρίζει ότι του έθιξε τον εγωισμό του πριν από τρία χρόνια και ότι αυτό ίσως τροφοδοτούσε ως ένα βαθμό τις αντιδράσεις του. Ήταν όμως αρκετά ειλικρινής ώστε να παραδεχτεί πως, από τότε που την ξαναείδε, άναψε μια φωτιά που ήταν αδύνατο να την αγνοήσει. Αυτό και μόνο ήταν ασυνήθιστο, καθώς δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά την επιθυμία να επιστρέφει σε μια γυναίκα μετά το τέλος


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

78

της σχέσης τους. Γιατί μόνο η Κέιτ ασκούσε επάνω του αυτή την επιρροή; Η Κέιτ τον αποκάλεσε ναρκωτικό και εκείνη τη στιγμή ο Φιν ένιωθε σαν ναρκομανής που αναπολούσε τι είχε απαρνηθεί. Η επιθυμία του τον είχε καταβάλει και του ήταν αδύνατο να αντισταθεί. Αυτός ήταν κι ο λόγος που η Κέιτ τον απέφευγε -ήταν ξεκάθαρο πλέον. Πολεμούσε κι εκείνη αυτή την έλξη αντί να την αφήσει να εκδηλωθεί όπως θα έπρεπε. Η Κέιτ τα έλεγε καλά στα λόγια, αλλά παρατήρησε την έκφρασή της όταν της ανέφερε την Μπάχα. Ανέθεσε στον εαυτό της να παίξει ένα ρόλο -την Κέιτλιν Ρις, Σοβαρή Ηθοποιό και Μετανιωμένη Αμαρτωλή-, μέσα της όμως... Ω, το είχε ακόμη μέσα της. Άφησε την πίεση και την ντροπή να την αναγκάσουν να γίνει κάποια άλλη. Καταλάβαινε την αντίδρασή της, αλλά έφτανε λίγο στα άκρα. Κι εκείνος, πεισματάρης, θα την ανάγκαζε να λυγίσει και να αντιμετωπίσει τα γεγονότα. Αν τα ξεπερνούσαν όλα αυτά, τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα -αν και δε θα της άρεσε. Και μια και αναφερόταν σε πράγματα που δε Θα άρεσαν στην Κέιτ... Κοίταξε το ρολόι του. Έπρεπε να είναι στο Ενδυματολογικό σε δέκα λεπτά. Μια μεγάλη έκπληξη περίμενε την πρωταγωνίστριά του και δεν ήθελε να χάσει δευτερόλεπτο. *** Μια ώρα αργότερα, δεν ήταν και τόσο σίγουρος ότι έκανε τη σωστή επιλογή. Την ανάγκαζε φυσικά να αντιμετωπίσει τα γεγονότα, αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονταν όπως περίμενε. «Θα αστειεύεσαι βέβαια». Η Κέιτ κοίταξε το βοηθό σκηνοθέτη με τόσο μίσος ώστε ο Κρις έκανε ένα βήμα πίσω. «Κέιτλιν, γλυκιά μου, πού είναι το πρόβλημα;» Ο Φιν έφτιαξε τη γραβάτα της στρατιωτικής στολής του και χαμογέλασε. «Ναι, Κέιτ, πού είναι το πρόβλημα; Έχω κάρτα του σωματείου, οπότε μπορώ και να παίζω και να είμαι παραγωγός. Είναι νόμιμο».


79

KIMBERLY LANG

Εκείνη προσποιήθηκε ότι δεν τον άκουσε. Ο Κρις την πήρε παράμερα, αλλά ο Φιν εξακολουθούσε να ακούει τη συζήτησή τους πολύ καθαρά. «Ένα ρολάκι είναι και το έχει ξανακάνει. Σου υπόσχομαι ότι δε θα σου δημιουργήσει πρόβλημα». Ο Κρις νόμιζε ότι επρόκειτο για επαγγελματική αντίρρηση, αλλά ο Φιν ήξερε ότι ήταν προσωπική. Καταλάβαινε ότι ήταν διχασμένη ανάμεσα στο να φερθεί ως ντίβα ή να το καταπιεί. «Θέλεις να πεις ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος να το κάνει;» «Εδώ δεν είναι Λος Άντζελες ούτε Νέα Υόρκη...» «Καλά». Η Κέιτ προσάρμοσε τη ζώνη σε ένα φόρεμα που έκανε τη μέση της να δείχνει μικροσκοπική. Πήρε μια τόσο βαθιά ανάσα, που τα κουμπιά της κόντεψαν να κοιτούν. Η μόδα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου άρχιζε να του αρέσει πολύ. Η γυναικεία μόδα τουλάχιστον... Η Κέιτ έδειχνε εκθαμβωτική, η δική του στολή όμως ήταν υπερβολικά κολλαρισμένη. «Ας τελειώνουμε λοιπόν», είπε κατσουφιασμένη. «Ήταν ήδη δύσκολη μέρα σήμερα». Καθώς εκείνη απομακρυνόταν, ο Κρις στράφηκε στον Φιν. «Είναι συνήθως πολύ συνεργάσιμη. Θα είναι απλώς κουρασμένη. Αμφιβάλλω ότι είναι προσωπικό...» Ξαφνικά συνδύασε τα γεγονότα στο μυαλό του. «Ίσως και να είναι». «Είμαι σίγουρος». Πήρε το καπέλο και πήγε στη θέση του. Εκείνος και η Κέιτ υποδύονταν ένα από τα πολλά ζευγάρια που χόρευαν και συζητούσαν στο βάθος, όσο ο Τζέισον και η Ναόμι ερμήνευαν μια δυνατή συναισθηματική σκηνή. Η Κέιτ πήρε τη θέση της απέναντι του σε ένα από τα μικρά τραπέζια κάτω από τη μεγάλη τέντα. Το σκηνικό ήταν εορταστικό, με κεριά και χάρτινα φανάρια κρεμασμένα. Μια ορχήστρα σουίνγκ ήταν στημένη στην άλλη άκρη της πίστας και το μέρος ήταν γεμάτο κομπάρσους. «Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ; Και κάνεις εμφανίσεις στις ταινίες σου; Ένας απλός παραγωγός είσαι!» «Πρώτον, ο Χίτσκοκ ήταν σκηνοθέτης και, δεύτερον, απλός παραγωγός; Ξέχασες πόσο σκληρά εργάζομαι και πόσο


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

80

επαγγελματίας είμαι;» Η Κέιτ δαγκώθηκε. Προφανώς δε φαντάστηκε ότι θα είχε δει ήδη τη συνέντευξή της. «Λοιπόν, για να τελειώνουμε, το κάνω ως δώρο για τον παππού μου». «Δεν μπορούσες να του πάρεις μια γραβάτα;» «Ο άνθρωπος έχει ήδη τα πάντα. Εκτός από μια ταινία». Τον αγριοκοίταξε και μετά τον αγνόησε, αλλά σίγουρα δεν ήταν ευχαριστημένη. Ίσως δεν έπρεπε κι εκείνος να το παρακάνει. Αν ο θυμός της επηρέαζε την ερμηνεία της... Άδικα ανησύχησε όμως. Όταν η Κέιτ άνοιξε τα μάτια της ο θυμός είχε χαθεί, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι ήταν επαγγελματίας. Μόλις ακούστηκε το σύνθημα, έσκυψε προς το μέρος του και ακούμπησε το πιγούνι της στον καρπό της. Ένα αδιόρατο, σαγηνευτικό χαμόγελο έπαιζε στα χείλη της και το κορμί του αμέσως ανταποκρίθηκε. Υποδύεται απλώς τη Ρεμπέκα. Αλλά ήταν πολύ καλή, που να πάρει... «Υποτίθεται ότι πρέπει να μιλάμε και να φλερτάρουμε, το ξέχασες; Νόμιζα ότι αποφάσισες πως είσαι ηθοποιός τώρα». Η φωνή της έμοιαζε με ψίθυρο -ίσα για να την ακούει χωρίς να προκαλεί επιπλέον θόρυβο στο πλατό-, αλλά τα λόγια και τα μάτια της ήταν σκέτη πρόκληση. Κι ο Φιν δεν μπορούσε να αντισταθεί σε μια πρόκληση. Έσκυψε κι εκείνος προς το μέρος της και την καταβρόχθισε με το βλέμμα. «Δε χρειάζεται καν να προσποιηθώ. Εδώ και μέρες ήθελα να σου πω πόσο όμορφη είσαι. Δεν πίστευα ότι μπορούσες να γίνεις πιο όμορφη, κι όμως...» Η Κέιτ γούρλωσε τα μάτια και μισάνοιξε τα χείλη από την έκπληξη. «Είναι τόσο δύσκολο να μη σε φιλήσω για να δω αν έχεις και ωραία γεύση εκτός από ομορφιά... Αν το φιλί είναι τόσο καλό όσο το θυμάμαι». Της έπιασε το χέρι και με τον αντίχειρά του χάιδεψε το απαλό δέρμα του καρπού της. «Το δέρμα σου... ήταν πάντοτε τόσο απαλό, τόσο βελούδινο όταν σε άγγιζα με τα χέρια μου, με τη γλώσσα μου. Και σου άρεσε τόσο να σε αγγίζω, όπως μου άρεσε κι εμένα». Ένιωσε το σφυγμό της να γίνεται πιο γρήγορος, ενώ η γλώσσα της έγλειψε το κάτω της χείλι.


81

KIMBERLY LANG

Ο ανδρισμός του είχε ξυπνήσει, σε σημείο που τώρα ένιωθε άβολα, και η Κέιτ κινδύνευε πραγματικά αν δε σταματούσε να τον κοιτάζει έτσι. Το χαμόγελό της φαινόταν παγωμένο, η φωτιά στα μάτια της όμως τον κατάκαιγε. Το πράγμα εξελισσόταν σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο απ’ ό,τι ο Φιν είχε προβλέψει. Έπρεπε να συνέλθει, και μάλιστα επειγόντως! Έσκυψε λίγο πιο κοντά της και ψιθύρισε: «Πώς σου φαίνομαι ως ηθοποιός: Δεν είμαι πολύ καλός;» Η συγκροτημένη έκφρασή της άλλαξε για κλάσματα του δευτερολέπτου, αλλά μόνο κάποιος που την παρακολουθούσε στενά θα μπορούσε να το διακρίνει. Ξεροκατάπιε, μα η φωτιά στα μάτια της έσβησε κι έγινε κάτι άλλο. Αποτράβηξε τον καρπό της από την παλάμη του και χάιδεψε με το δάχτυλό της το στόμιο του ποτηριού της- «Μέτρια πράγματα...» Θα της αναγνώριζε ότι συνήλθε γρήγορα -ενώ ο ίδιος δυσκολευόταν πολύ. «Είσαι σκληρή γυναίκα, Κέιτ». «Κι εσύ είσαι ένας...» «Κατ!» Του χαμογέλασε με κακεντρέχεια, αλλά δε μίλησε όσο το συνεργείο έστηνε ξανά για τη δεύτερη λήψη. Όταν ακούστηκε το σύνθημα, η Κέιτ έσκυψε προς το μέρος του. «Υποτίθεται ότι πρέπει να με φλερτάρεις, όχι να θέλεις να με αποπλανήσεις». «Υπάρχει διαφορά;» «Φυσικά. Το φλερτ είναι ένα παιχνίδι. Έχει να κάνει με την έξαψη του κυνηγιού. Η αποπλάνηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στα αποτελέσματα». Τα καυστικά λόγια της έρχονταν σε αντίθεση με το παιχνιδιάρικο ύφος της. Τόσο που τον μπέρδευε. Αν και το ήξερε ότι η Κέιτ έπαιζε για τις κάμερες, υπήρχε και κάτι γνήσιο. Όπως το χαμόγελό της τις προάλλες;... Θυμόταν την πραγματικότητα πολύ καλά για να πιστέψει ότι όλα ήταν σκέτο θέατρο. «Εσύ δεν παίζεις παιχνίδια, Κέιτ. Δεν είναι στη φύση σου.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

82

Ψάχνεις για το γνήσιο. Είναι κομμάτι της γοητείας σου». Ανοιγόκλεισε τις βλεφαρίδες της και του χάρισε ένα πονηρό χαμόγελο. «Βρίσκεις ότι διαθέτω γοητεία;» «Ω, φυσικά. Γι’ αυτό προσπαθώ να σε αποπλανήσω». Δίστασε πριν τον κοιτάξει. «Μα είμαι η Ρεμπέκα αυτή τη στιγμή, όχι η Κέιτλιν. Και εσύ δεν είσαι ο ήρωας αυτής της ιστορίας, οπότε δε γίνεται να αποπλανήσεις το κορίτσι». Η πίεση στο φερμουάρ του ήταν σχεδόν ανυπόφορη τώρα και ο Φιν παραδέχτηκε σιωπηλά την αλήθεια που αρνιόταν τόσο καιρό. Την ήθελε. Απελπισμένα. Η έλξη τους ήταν πάντοτε έντονα σαρκική και το κορμί του το θυμόταν αυτό και τον εκδικούνταν. Μόνο το μυαλό του συνέχιζε να το πολεμάει. Μαζί με τον τρόπο που η Κέιτ τον κοιτούσε λες και ήταν ο μοναδικός άντρας στη γη... Ήταν τυχερή που υπήρχε τόσος κόσμος γύρω τους και οι κάμερες τραβούσαν. Ίσως γι’ αυτό να θεωρούσε ότι μπορούσε να το κάνει χωρίς συνέπειες. Της άρεσε το παιχνίδι; Η έξαψη του κυνηγιού; Ωραία, λοιπών... Μπορούσε και ο ίδιος να το παίξει! Τραβώντας το κολάρο της στολής του, της υπενθύμισε; «Μα φεύγω στον πόλεμο. Μπορεί να μη νιώσω ποτέ ξανά την αγάπη μιας γυναίκας. Θα μου αρνηθείς ένα τελευταίο άγγιγμα; Ένα φιλί; Μια γλυκιά ανάμνηση να πάρω μαζί μου στη μάχη;» Η Κέιτλιν ξεροκατάπιε. «Το ’χω ξανακάνει αυτό και δε βγάζει κάπου». Την καταβρόχθισε με το βλέμμα μέχρι που εκείνη άρχισε να κοκκινίζει. «Ναι, το θυμάμαι. Άραγε...» Περίμενε μέχρι που τα μάτια της συνάντησαν ξανά τα δικά του. «...εσύ το θυμάσαι;» Η Κέιτ γύρισε αλλού, αλλά ο Φιν πρόλαβε να δει την αυθόρμητη αντίδρασή της. Το θυμόταν. Και μάλιστα με χαρά. Ω Κέιτι, ξέχασες ότι παίζω πάντα για να κερδίσω. *** Ανάθεμά τον! Τι παιχνίδι ήταν αυτό που έπαιζε; Ήθελε να τη


83

KIMBERLY LANG

βασανίσει και τα κατάφερνε πολύ καλά. Ο Φιν έδειχνε να περιμένει την απάντησή της και η Κέιτλιν πάσχισε να βρει τις κατάλληλες λέξεις -ή έστω τον κατάλληλο τόνο. Γιατί ναι, θυμόταν πολύ καλά. Δε θυμόταν και τίποτε άλλο αυτές τις μέρες. «Λοιπόν...» Προσπάθησε να κερδίσει χρόνο, μέχρι που σώθηκε, για μια ακόμα φορά, από τον υπέροχο ήχο της λέξης: «Κατ!» Ο Φιν χαμογέλασε, καταλαβαίνοντας προφανώς την ανακούφισή της που δε χρειαζόταν να απαντήσει αμέσως. Εκείνη γύρισε αλλού, μη μπορώντας να συνεχίσει να τον κοιτάζει στα μάτια, αλλά έτσι συνάντησε το δολοφονικό βλέμμα της Ναόμι. Ώστε η ντίβα ένιωθε λίγο κτητική απέναντι του; Αυτή η κτητικότητα δεν άρεσε ιδιαίτερα στην Κέιτλιν, αλλά αρνήθηκε να εξετάσει το λόγο. Η επόμενη κοινή σκηνή τους μαζί θα ήταν σκέτη απόλαυση. Η Ναόμι δε θα χρειαζόταν να σκαλίσει και πολύ βαθιά για να βρει κίνητρο. Η Κέιτλιν δε θα εκπλησσόταν αν η Ναόμι τη χαστούκιζε κιόλας... κατά λάθος! Οι κάμερες στήθηκαν και άρχισαν να γυρίζουν ξανά και αναγκαστικά έπρεπε να στρέψει την προσοχή της στον Φιν. «Η Ναόμι δεν είναι και πολύ ευχαριστημένη». «Δεν είναι και ποτέ». Η Κέιτλιν τύχαινε να συμφωνεί, αλλά θα ήταν κακεντρεχές να το πει δυνατά. «Τότε γιατί την ανέχεσαι;» «Γιατί πρέπει να είμαι καλός με τους ηθοποιούς και σκέφτομαι το συμφέρον της ταινίας». Ήταν δύσκολο να διατηρήσει το χαμόγελό της για την κάμερα όταν η συζήτησή τους είχε πάρει τόσο παράξενη τροπή και εκείνη δυσκολευόταν να ξεχωρίσει ποια κομμάτια της ήταν πραγματικά και ποια όχι. Ο Φιν δεν έδειχνε να έχει το ίδιο πρόβλημα. Ενώ την κοιτούσε με έναν τρόπο που την έκανε να λιώνει, κατάφερνε με αξιοθαύμαστο τρόπο να διατηρεί ένα τέλειο χαμόγελο στο πρόσωπό του για την κάμερα.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

84

«Η Ναόμι είναι ματαιόδοξη και ανασφαλής, αλλά προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου, όπως κι εσύ». Τον κοίταξε με απορία. «Εσύ πώς ανέχεσαι τη ματαιοδοξία και την ανασφάλεια του Τζέισον -για να μην αναφέρω τη βλακεία του;» «Περιορίζοντας όσο μπορώ την έκθεσή μου σ’ αυτές». «Το ίδιο κι εγώ». Της ήταν δύσκολο να μην αντιδράσει στη δήλωση αυτή. «Αλίμονο, Φιν, ξέρω ότι έχεις τελειοποιήσει την τέχνη της απόλυτης αδιαφορίας, αλλά αυτό παραείναι... απαίσιο». Εκείνος έδειξε κυριολεκτικά να προσβάλλεται. «Δε συμπαθώ τη Ναόμι, αλλά δεν είναι δίκαιο να τη χρησιμοποιείς έτσι. Δείχνει να νοιάζεται για σένα και δεν είναι σωστό να της δίνεις λανθασμένη εντύπωση όταν εσύ δεν ενδιαφέρεσαι για κείνη». Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο άσχημο είναι. Ο Φιν είχε το θράσος να γελάσει μαζί της. «Νομίζεις ότι κοιμάμαι με τη Ναόμι;» «Δεν κοιμάσαι;» «Για όνομα του Θεού, όχι! Η “σχέση” μου μαζί της είναι σαν τη σχέση σου με τον Τζέισον». Γιατί αυτό γέννησε μια μικρή ευτυχία μέσα της; «Τότε σου χρωστώ μια συγνώμη. Θα σου ξαναπώ όμως ότι εκείνη δε νομίζω ότι το ξέρει. Για την ακρίβεια, αν μπορούσε να με σκοτώσει με το βλέμμα, θα ήμουν νεκρή αυτή τη στιγμή». Να το πάλι εκείνο το αδιάφορο ανασήκωμα των ώμων. «Το ξέρει. Τα δολοφονικά βλέμματα οφείλονται στην παράλογη ζήλια που νιώθει για σένα γενικά». Η Κέιτλιν είχε προσαρμοστεί -σχεδόν, δηλαδή- στην ιδέα του Φιν και της Ναόμι κι έτσι της πήρε λίγο χρόνο να επεξεργαστεί αυτή την απρόσμενη εξέλιξη. Δεν το συνειδητοποίησε ότι ο Γουόλτερ φώναξε «Κατ», μέχρι που η κάμερα πλησίασε εκείνη και τον Φιν για να τραβήξει τα κοντινά. Ένας Θεός ήξερε πόσα είχε στο μυαλό της να αναλογιστεί. Τα χαμογελαστά και γελαστά πλάνα ήταν λίγο πιο δύσκολα κι όταν ζήτησαν από τον Φιν να της πιάσει ξανά το χέρι για κάποια κοντινά, την


85

KIMBERLY LANG

κατέλαβε ταραχή. Κάποια στιγμή επιτέλους ο Γουόλτερ ικανοποιήθηκε και η Κέιτλιν ευχαρίστησε το Θεό ανακουφισμένη. Δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά τόσο αποσυντονισμένη σε γύρισμα. Κάτι τα θανατηφόρα βλέμματα της Ναόμι, κάτι τα πονηρά χαμόγελα του Φιν σε συνδυασμό με τις σαστισμένες ματιές του συνεργείου επειδή της έπαιρνε μερικά δευτερόλεπτα να καταλάβει τις οδηγίες... Έπρεπε να συνέλθει. Γρήγορα. Όσο γρηγορότερα τελείωνε αυτή η σκηνή, τόσο καλύτερα. Έκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να επικεντρωθεί στο ρόλο. Όταν την κάλεσαν να πάρει την επόμενη θέση της, κάθε προσπάθεια να συγκεντρωθεί χάθηκε. Υποτίθεται ότι οι δυο τους έπρεπε να χορέψουν... να λικνιστούν στο ρυθμό, έστω... μέχρι που ο ήρωας που υποδυόταν ο Τζέισον να δείξει ότι ζηλεύει και να την τραβήξει από τον καβαλιέρο της. Συγκρότησε ένα υστερικό γέλιο. Ήταν σχεδόν γελοίο, αν αναλογιζόταν κανείς το παρελθόν τους, το φιάσκο εκείνο το βράδυ στην Ουάσιγκτον και το παρόν υποτιθέμενο ερωτικό μπλέξιμο ανάμεσα στον Φιν, τον Τζέισον, τη Ναόμι κι εκείνη. Βημάτισε αργά, επικεντρωμένη στη Ρεμπέκα. Πήρε βαθιά ανάσα για να προετοιμαστεί να κάνει το μοναδικό πράγμα που δεν πίστευε ότι θα ξαναέκανε ποτέ στη ζωή της: να τυλίξει τα χέρια της γύρω από τον Φιν και να τον αφήσει να την κρατήσει αγκαλιά. Και μεμιάς, σχεδόν της κόπηκε η ανάσα. Είχε ξεχάσει πόσο γεροδεμένο ήταν το κορμί του. Πόση θέρμη εξέπεμπε. Εκείνο όμως που δεν είχε ξεχάσει ήταν η αίσθησή του, το σημείο όπου κουλουριαζόταν τέλεια στο στέρνο του, τη θέση όπου έπρεπε να είναι το κεφάλι της για να ακουμπάει το δικό του μάγουλο στο μέτωπό της. Όταν ο Φιν έπλεξε τα δάχτυλά του με τα δικά της κι έφερε τα χέρια τους στο στέρνο του, τα γόνατά της λύγισαν. «Είσαι εντάξει;» «Έχασα την ισορροπία μου για μια στιγμή. Φταίνε τα παπούτσια», δικαιολογήθηκε.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

86

«Φυσικά». Όμως ο Φιν γέλασε όταν το είπε και το στήθος του δονήθηκε κάτω από το μάγουλό της. Για το Θεό, αυτός ο άντρας ήταν πλασμένος για να φοράει στολή. Ποτέ δεν το φανταζόταν ότι θα της άρεσε τόσο ένας άντρας με στολή, αλλά ποτέ δεν είχε δει άντρα να τη φοράει τόσο επάξια. Κάποιος φώναξε «Πάμε!» και οι δυο τους λικνίστηκαν στη φανταστική μουσική. Όσες φορές κι αν προσπάθησε να υπενθυμίσει στον εαυτό της ότι ήταν όλα θέατρο, τα λόγια του, οι αργές, σαγηνευτικές κινήσεις την έκαναν να λιώσει στα χέρια του. «Οικεία αίσθηση», μουρμούρισε εκείνος. «Πράγματι». Ήταν το μόνο που κατάφερε να πει. Ο λαιμός της είχε φράξει. Η ίδια είχε παραλύσει. Έκλεισε τα μάτια και πήρε βαθιά ανάσα, αφήνοντας το άρωμά του να γεμίσει τα πνευμόνια της. Αναμνήσεις και συναισθήματα στροβιλίζονταν στο μυαλό της. Κι αυτό δεν ήταν καλό. Ένιωθε καλά -καλύτερα από καλά-, αλλά βαθιά μέσα της ήξερε ότι δεν έπρεπε. Ένα μικρό σφίξιμο θρονιάστηκε στο στήθος της. Δάγκωσε το εσωτερικό του χειλιού της και άφησε τον πόνο να την επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ή σ’ αυτή την κατάσταση, τέλος πάντων, που μόνο πραγματικότητα δεν ήταν. Ήταν γελοίο, σουρεαλιστικό, για τόσους πολλούς λόγους... Και τα όρια ήταν τόσο θολά. Φλέρταρε με τον πρώην της στην πραγματική ζωή, ο οποίος έπαιζε ένα ρόλο σε μια πιθανή καινούρια ερωτική ιστορία στην ταινία, όσο η υποτιθέμενη καινούρια αγάπη της στην ταινία, που δεν τον συμπαθούσε καν στην πραγματική ζωή, ζήλευε τις πράξεις της γυναίκας που η Κέιτλιν υποδυόταν στην ταινία. Ενώ στο μεταξύ η πρώην φίλη της, που κρατούσε το ρόλο της αδερφής της, υποτίθεται ότι έβραζε από ζήλια για την υποτιθέμενη καινούρια αγάπη της, ενώ στην πραγματικότητα έβραζε από ζήλια για τον πρώην της, που προσποιούνταν ότι... Ωχ. Την έπιανε πονοκέφαλος όταν προσπαθούσε να τα ξεμπλέξει.


87

KIMBERLY LANG

«Το κάνει πιο εύκολο, όμως». Ανασήκωσε το κεφάλι της να κοιτάξει τον Φιν. Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν εύκολο. «Ποιο πράγμα;» Εκείνα τα πράσινα μάτια την αιχμαλώτισαν. «Το γεγονός ότι το έχουμε ξανακάνει αυτό». Ξεροκατάπιε, αδυνατώντας να πάρει το μάτια της από τα δικά του. «Υποτίθεται ότι η ερμηνεία γίνεται πιο αυθεντική». «Κρίμα, τότε, που δε γράψει στο σενάριο να σε αποπλανήσω. Θα μπορούσα να δώσω μια πολύ αυθεντική τέτοια ερμηνεία αυτή τη στιγμή». Η Κέιτλιν ένιωσε τον ανδρισμό του στο κορμί της να αποδεικνύει αυτή τη δήλωση κάνοντάς τη να ανατριχιάσει, ενώ μια ανάλογη φωτιά ξύπνησε και μέσα της. Ω, κι εγώ το ίδιο. Ευτυχώς, άκουσε το σύνθημα και ήταν προετοιμασμένη για το χέρι που την έπιασε από τον αγκώνα και την τράβηξε. Το κορμί του Φιν σφίχτηκε, αλλά την άφησε, και οι δύο άντρες αγριοκοιτάχτηκαν. Μετά ο Τζέισον την απομάκρυνε από το πλήθος, έξω από το πλάνο. Δεν της ήταν δύσκολο να φερθεί σαστισμένα και αδέξια. Και αν και το σενάριο δεν το υπαγόρευε, δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και έριξε μια ματιά πίσω, πάνω από τον ώμο της. Ο Φιν δεν έδειχνε και πολύ χαρούμενος. Κι αυτό το βλέμμα ήταν πραγματικό. Και τη συγκλόνισε, κάνοντας τη να συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που συνέβαινε στην πραγματικότητα. Και είχε τουλάχιστον μια ακόμα τέτοια λήψη να κάνει. *** Ήταν αργά. Το τέλος μιας κουραστικής μέρας. Ένιωθε κουρασμένος. Και η Κέιτ θα αισθανόταν σίγουρα εξαντλημένη. Αν είχε ίχνος λογικής στο μυαλό του θα γυρνούσε πίσω στο σπίτι του να κάνει ένα κρύο ντους και να κοιμηθεί. Αλλά, όπως του επαναλάμβαναν ανελλιπώς τα αδέρφια του,


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

88

ήταν ανόητος. Και ο Φιν σκέφτηκε πως αυτή τη φορά υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να αποδείξει ότι είχαν πράγματι δίκιο. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνει αυτό. Πάρκαρε τη μηχανή του ένα τετράγωνο από το σπίτι της Κέιτ και περπάτησε την υπόλοιπη απόσταση, μένοντας στις σκιές, μακριά από το φως από τις λάμπες του δρόμου. Αν και εκείνη δεν είχε αναφέρει κάτι για παπαράτσι έξω από το σπίτι της, αυτό δε σήμαινε ότι δεν υπήρχαν. Το τελευταίο που ήθελε αυτή τη στιγμή ήταν μια συνάντηση μαζί τους. Αρκετοί από τους ηθοποιούς και το συνεργείο έμεναν σ’ αυτό το συγκρότημα ή εκεί κοντά, οπότε και να τον έβλεπαν, αυτό δεν τον συνέδεε απαραίτητα με την Κέιτ. Όχι ότι οι φωτογραφικές μηχανές θα τον απέτρεπαν από την αποστολή του, ήλπιζε όμως ότι δε θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο. Πολύ απλά δεν είχε την υπομονή αυτή τη στιγμή. Η θέση του στην παραγωγή σήμαινε ότι είχε πρόσβαση στη συμφωνία για την ενοικίαση κι αυτό σήμαινε και στον κωδικό για την πύλη. Δεν ένιωσε την παραμικρή ενοχή ή τον παραμικρό δισταγμό να τον χρησιμοποιήσει αντί να της φωνάξει με την ελπίδα ότι η Κέιτ θα τον άφηνε να μπει. Μόλις πέρασε στην περιφραγμένη αυλή, αναστέναξε ανακουφισμένος που μπήκε απαρατήρητος και ανέβηκε τα σκαλιά ως την πόρτα της. Έφυγε από το πλατό λίγο μετά από εκείνη, οπότε η Κέιτ δε θα είχε ώρα που έφτασε στο σπίτι της. Έβλεπε φώτα μέσα. Χτύπησε το κουδούνι και περίμενε. Άκουγε κίνηση από μέσα, όμως τα δευτερόλεπτα ανάμεσα στο θόρυβο και τον ήχο της κλειδαριάς μπορούσαν μόνο να σημαίνουν ότι η Κέιτ δεν ενθουσιάστηκε που τον είδε στο κατώφλι της και αμφιταλαντεύτηκε πριν αποφασίσει να ανοίξει. Την άνοιξε όμως, έστω και μια χαραμάδα μόνο. Το κορμί της μπλόκαρε την είσοδο. «Είναι πολύ αργά, Φιν», είπε αντί να τον χαιρετήσει. «Και είμαι κουρασμένη».


89

KIMBERLY LANG

«Το ξέρω... Το φαντάστηκα». Η Κέιτ δάγκωσε το κάτω της χείλι. Ισχυριζόταν ότι ήταν κουρασμένη -και θα έπρεπε να ήταν-, αλλά έδειχνε να είναι σε εγρήγορση. Είχε αφαιρέσει το μακιγιάζ από το πρόσωπό της, επιτρέποντας στη φυσική ομορφιά της να λάμψει. Διέθετε μια έμφυτη καλοσύνη και, χωρίς τόνους μάσκαρα, τα μάτια της έδειχναν πιο λαμπερά. Αν και είχε βουρτσίσει τα μαλλιά της χαλώντας το χτένισμα εποχής, οι μπούκλες της κρατούσαν ακόμη κι έπεφταν σε πυρρόξανθα κύματα γύρω από το πρόσωπό της. Φορούσε ένα τεράστιο τι-σερτ με το σήμα του μετρό του Λονδίνου. Διέκρινε τις σκληρές κορυφές των θηλών της και τα χέρια του λαχταρούσαν να τις αγγίξουν. Η μπλούζα της έφτανε μέχρι εκεί όπου τελείωνε το ξεφτισμένο σορτς της. Τα μακριά, καλό-σχηματισμένα πόδια της ήταν γυμνά. Η Κέιτ έγειρε στο πλαίσιο της πόρτας. «Λοιπόν, τι σε φέρνει εδώ;» Κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό της. «Νομίζω ότι ξέρεις». Δεν έδειξε να εκπλήσσεται, να σοκάρεται ή να εξοργίζεται από τη δήλωσή του. Το πρόσωπό της παρέμεινε ανέκφραστο. Η μόνη ένδειξη ότι τον άκουσε ήταν ένα μικρό τραύλισμα. «Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι... θα σε άφηνα να περάσεις;» «Επειδή το θέλεις». Κούνησε το κεφάλι της. «Θεέ μου, είσαι τόσο θρασύς». Έκανε ένα βήμα προς το μέρος της και η Κέιτ χρειάστηκε να ανασηκώσει το κεφάλι της για να διατηρήσει οπτική επαφή. Διάβαζε στα μάτια της ότι ήταν ενοχλημένη, αλλά όχι μόνο. Υπήρχε και κάτι άλλο, που είχε το ίδιο αποτέλεσμα πάνω του όσο ένα χάδι. «Όχι, είμαι απλώς ειλικρινής. Δε σου έχω πει ποτέ ψέματα, δε σε παρέσυρα ποτέ να κάνεις κάτι που δεν ήθελες. Αν κάνω λάθος» - και ήξερε τώρα ότι δεν έκανε- «απλώς πες το και θα φύγω». Γνώριζε αυτό το βλέμμα. Βρισκόταν σε σύγκρουση με τον εαυτό της, προσπαθούσε να τον μεταπείσει. Και αυτό τον ενόχλησε. Εκείνος είχε κάνει το μεγαλύτερο βήμα -εμφανίστηκε στο κατώφλι της. Η Κέιτ έπρεπε τώρα να


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

90

διανύσει την απόσταση που απέμενε. Αμφιταλαντεύτηκε για τόσο πολύ ώστε ο Φιν άρχισε να αναρωτιέται αν είχε παρεξηγήσει την κατάσταση... Μετά, απρόσμενα, το στόμα της κόλλησε στο δικό του. Ο Φιν πάγωσε. Αν και αυτός ήταν ο λόγος που πήγε εκεί -η λογική κατάληξη της έντασης που υπέβοσκε μεταξύ τους τις τελευταίες μέρες-, η πραγματικότητα, το ότι ένιωθε τα χείλη της στα δικά του, ήταν για το κορμί του ένα σοκ. Γρήγορα, όμως, συνήλθε και χάιδεψε το πρόσωπό της. Εκείνη μισάνοιξε τα χείλη της και ο Φιν βάθυνε το φιλί τους. Η Κέιτ τινάχτηκε σαν να τη διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα και γραπώθηκε σφιχτά από τα μπράτσα του. Ήταν εύκολο έτσι να κάνει ένα δυο βήματα πίσω και να περάσουν επιτέλους και οι δύο το κατώφλι. Η Κέιτ ανταποκρίθηκε σκαρφαλώνοντας πάνω του, τυλίγοντας τα πόδια της γύρω από τη μέση του. Γαντζωμένη από πάνω του τώρα, η Κέιτ άφησε το φιλί της να γίνει πιο αισθησιακό. Στα χείλη της γευόταν τον πόθο που την οδηγούσε. Κι αυτό άναψε κι άλλο τη φωτιά μέσα του. Αυτό προσπαθούσε τόσο καιρό να ξεχάσει, αυτό που άφησε τον εαυτό του να προσποιείται ότι μπορούσε να ξεχάσει: την αδυσώπητη ανάγκη που η Κέιτ ξυπνούσε με μανία μέσα του. Μια ανάγκη που εξαφάνιζε οτιδήποτε άλλο εκτός από εκείνη και όλο το σύμπαν γινόταν αυτή, όμοια με φωτιά μέσα στα χέρια του. Δε θα κατάφερναν σίγουρα να φτάσουν στην κρεβατοκάμαρα. Διάολο, δε θα κατάφερνε να φτάσει ούτε μέχρι τον καναπέ. Το άγγιγμά της τον έκανε να χάνει κάθε έλεγχο, έφτανε μέχρι βαθιά μέσα του, φώτιζε όλα τα μυστικά του και τον έκανε να νιώθει ταυτόχρονα ανίκητος. Γονάτισε στο πάτωμα και άφησε την Κέιτ να τον σπρώξει πίσω, πάνω στο χαλί. Τον σκέπασε σαν ερωτική κουβέρτα και τα πόδια της μπερδεύτηκαν με τα δικά του μέχρι που αιχμαλώτισε το μηρό του και τρίφτηκε πάνω του με έναν αναστεναγμό. Η αίσθηση προκάλεσε ένα κύμα σοκ στην Κέιτ, που διαπέρασε


91

KIMBERLY LANG

όλο της το κορμί και θόλωσε την όρασή της. Βρισκόταν ήδη στα όριά της, οι τελευταίες μέρες την είχαν προετοιμάσει γι’ αυτή τη στιγμή, και δε θα χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά του Φιν για να φτάσει στην ολοκλήρωση. Η επιδερμίδα του κάτω από τα χέρια της παλλόταν από δύναμη και συγκρατημένο πόθο κι αυτό φούντωνε κι άλλο τις φλόγες που την έζωναν. Ήξερε όμως τον Φιν -το κορμί της τον γνώριζε πολύ καλά-και ήξερε ότι όσο επιτακτική κι αν ήταν η ανάγκη του, δε θα βιαζόταν. Μπορεί να διψούσε, αλλά κρατιόταν... Ένα ρίγος προσμονής τη διαπέρασε στη σκέψη. Ανασηκώθηκε στα γόνατά της και έβγαλε την μπλούζα της. Τα χέρια του βρίσκονταν στους μηρούς της και την κρατούσαν, αλλά τώρα ο Φιν τα γλίστρησε στη μέση, στην κοιλιά της και τελικά στα στήθη της. Τα αγκάλιασε και έτριψε της θηλές της μέχρι που η Κέιτ άρχισε να ριγά. Ένιωθε την ανάγκη να τον αγγίξει κι εκείνη. Να νιώσει ξανά το δέρμα του κάτω από τα χέρια της. Τράβηξε το πουκάμισό του μέσα από το τζιν του και το σήκωσε ψηλά. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Ο Φιν δεν είχε παρατήσει τον εαυτό του τα χρόνια που μεσολάβησαν. Ίσα ίσα, οι μύες στο στέρνο του ήταν ακόμα πιο εμφανείς. Ένιωσε να ντρέπεται για τα λίγα κιλά που η ίδια είχε πάρει. Τότε ο Φιν ανασηκώθηκε για να βγάλει εντελώς το πουκάμισό του και μετά την τράβηξε στο πάτωμα μαζί του. Η επαφή με το γυμνό του δέρμα σχεδόν την έκαψε. Γεύτηκε το λαιμό του και η γνώριμη αίσθησή του της έφερε αναμνήσεις από άλλες εποχές, άλλα μέρη. Το βογκητό που ξέφυγε από βαθιά μέσα του ήταν σαν να υπογράμμισε με καθαρότητα αυτό που συνέβαινε. Ήταν τρελό. Ανόητο. Αναπόφευκτο. Από τη στιγμή που έμαθε ότι ο Φιν ήταν υπεύθυνος της ταινίας, το ήξερε βαθιά μέσα της ότι αυτό θα συνέβαινε. Το πιο ανησυχητικό ήταν ότι... μάλλον ήλπιζε κιόλας να συμβεί. Ο Φιν την ξάπλωσε ανάσκελα κι αιχμαλώτισε τη μια της θηλή στο στόμα του. Δεν υπήρχε χώρος πια για τίποτε άλλο. Μόνο


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

92

για ηδονή. Μια ηδονή σχεδόν αβάσταχτη. Δε σημαίνει τίποτα, είπε στον εαυτό της απελπισμένη. Μπορούσε απλώς να το απολαύσει. Της ήταν δύσκολο να σκεφτεί, αλλά δεν το ήθελε κιόλας. Τίποτα άλλωστε δεν ήταν λογικό. Εκτός από αυτό. Αστός είναι ο λόγος που πήρες την κάτω βόλτα την προηγούμενη φορά. Μια σκέψη ικανή να την κάνει να συνέλθει, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορεί να νικήσει την υγρή φωτιά από το στόμα του Φιν καθώς εκείνος επισκεπτόταν με τα φιλιά του όλα τα μέρη του κορμιού της που ήξερε ότι την τρέλαιναν. Εκείνο το σημείο στο λαιμό της. Πίσω από το γόνατό της. Όλα έγιναν μια ζάλη αισθήσεων και δάγκωσε το χείλι της για να μη φωνάξει. Μπορεί να πλήρωνε γι’ αυτό το πρωί, αλλά μερικές φορές το μεθύσι άξιζε τον πονοκέφαλο την επόμενη μέρα. Ο Φιν έσκυψε το κεφάλι του ανάμεσα στους μηρούς της και το άγγιγμα της γλώσσας του την έσπρωξε στην κορύφωση. Όταν συνήλθε αρκετά ώστε να ανοίξει τα μάτια της, τον είδε να γονατίζει ανάμεσα στα πόδια της και να παίρνει προφύλαξη. Τα μάτια του ήταν κατάμαυρα όταν συνάντησαν τα δικά της και η Κέιτ κατάλαβε ότι κι εκείνος πλησίαζε στο τέλος. Το χαμόγελό του ήταν μια σατανική υπόσχεση.... «Είσαι ακόμη μαζί μου, Κέιτι;» Αντί για απάντηση, τύλιξε το χέρι της γύρω από τον ανδρισμό του. Ο Φιν ξεφύσησε μέσα από τα σφιγμένα του δόντια και έμπηξε τα δάχτυλά του στους γοφούς της καθώς εκείνη τον οδήγησε στη σωστή θέση. Το βογκητό ήταν δικό του; Ή δικό της; Όλα θόλωσαν καθώς ο Φιν γλίστρησε μέσα της βασανιστικά και μεθοδικά αργά μέχρι που οι γοφοί τους συναντήθηκαν και εκείνος έχωσε το πρόσωπό του στον ώμο της. Η Κέιτ ένιωθε την καρδιά του να χτυπάει στο στήθος του και ένας δριμύς πόνος διαπέρασε τη ζάλη της καθώς ο Φιν τύλιξε τα δάχτυλά του με τα δικά της κι αναστέναξε βαθιά. Η ένωσή τους ήταν απόλυτη. Τέλεια. Και τρομακτική. Ξύπνησε τόσα πολλά


93

KIMBERLY LANG

μέσα της που ήταν αδύνατο να μην την τρομάξει. Ο Φιν ανασηκώθηκε στους αγκώνες κι άρχισε να κινείται μέσα της. Και τίποτε άλλο δεν είχε σημασία μετά απ’ αυτό .


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

94

7

« ΘΑ ΜΕ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΚΕΙΤΙ» , ακούστηκε ο Φιν πάνω από το κεφάλι της. Ήταν ξαπλωμένη στο στήθος του και βαριανάσαινε, αλλά την ένιωσε να γελάει. Μετά γύρισε στο πλάι, άπλωσε τα χέρια της στο κρεβάτι και πάσχιζε να πάρει ανάσα. «Μάλλον θα με πεθάνεις εσύ πρώτα». Τεντώθηκε και χαμογέλασε. «Θα πεθάνω όμως ευτυχισμένη, αυτό είναι το μόνο σίγουρο». Κατάφεραν και έφτασαν στην κρεβατοκάμαρα μετά τη δεύτερη - τρίτη;- φορά. Είχε χάσει το λογαριασμό, παγιδευμένος καθώς ήταν στον ερωτικό ιστό της. Θα έπρεπε να ήταν χορτασμένος, εξαντλημένος, αλλά δεν ένιωθε να έχει βγάλει ακόμη το απωθημένο από μέσα του και η ανάγκη του να την αγγίζει δεν είχε μετριαστεί. Ο πόθος ακόμη έβραζε, λες και έπρεπε να αναπληρώσει όλο αυτόν το χαμένο καιρό. Η Κέιτ ανασηκώθηκε και έπιασε το νερό της από το κομοδίνο. Με την κίνηση αυτή, ο Φιν πρόσεξε μια ουλή πάνω από το δεξιό της αγκώνα. Τη χάιδεψε με τα δάχτυλά του. «Δε θυμάμαι να την έχω ξαναδεί αυτή στο πλατό». «Την καλύπτουμε με μακιγιάζ». Η Κέιτ σφίχτηκε ελαφρά και μετά στριφογύρισε και προσπάθησε να δει πάνω από τον ώμο της. «Α, δεν πιστεύω να έχω γδαρθεί... Έχω άλλη μια σκηνή με μαγιό αύριο και δε θα μπορώ να το εξηγήσω». «Όχι, δεν έχεις κάτι». Εκείνη αναστέναξε με τέτοια ανακούφιση που τον έκανε να γελάσει. «Αυτό όμως πώς το έπαθες;» «Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στη Σάνσετ με τον τύπο και τη


95

KIMBERLY LANG

φωτογραφική μηχανή;» Φυσικά. Έβγαιναν από ένα κλαμπ -αρκετά πιωμένοι, η αλήθεια είναι-, αλλά μόλις ο φωτογράφος πετάχτηκε μπροστά τους και άναψε το φλας, η Κέιτ παραπάτησε και έπεσε. Προσγειώθηκε άσχημα στο πεζοδρόμιο και χτύπησε το χέρι της. Οι φωτογραφίες της, ξαπλωμένη φαρδιά πλατιά, μπήκαν σε όλες τις εφημερίδες -καθώς και εκείνες που ο Φιν ρίχτηκε στο φωτογράφο. Κόντεψαν να τον συλλάβουν και ο σάλος στα μίντια ήταν σκέτος εφιάλτης. Αλλά... «Η ουλή από τι είναι, όμως;» «Απ’ ό,τι φαίνεται, τελικά είχα κάταγμα, αλλά επειδή δεν έδεσα το χέρι μου δεν έθρεψε ποτέ σωστά. Συνέχισε να με ενοχλεί, μέχρι που πήγα τελικά και το κοίταξα πέρυσι. Χρειάστηκε να το ανοίξουν, να το ξανασπάσουν και να μου βάλουν σίδερο. Ο γιατρός λέει ότι η ουλή θα φύγει κάποια στιγμή». Χαμογέλασε και χώθηκε ξινά στην αγκαλιά του. «Θυμάσαι κάποιον που έγραψε ότι ήμαστε αυτοκαταστροφικοί; Λοιπόν, αυτή η ουλή μπορεί να είναι η απόδειξη ότι δεν είχε και πολύ άδικο. Όταν το σκέφτομαι τώρα, εκπλήσσομαι που δεν έχω κι άλλες». Η Κέιτ γελούσε, αλλά εκείνος δεν το βρήκε αστείο. Του είχε πει ότι η ζημιά από τη σχέση τους είχε διάρκεια, δε φανταζόταν όμως ποτέ ότι μπορεί να το έλεγε κυριολεκτικά. Τον κυρίεψαν ενοχές -ένα καινούριο συναίσθημα που τον βάρυνε πολύ και δεν του άρεσε. «Δεν είχα ιδέα ότι χτύπησες τόσο άσχημα». «Το ξέρω, Φιν». Ανασηκώθηκε στον αγκώνα της και το χαμόγελό της έσβησε. «Και δε σε κατηγορώ γι’ αυτό. Ατυχήματα συμβαίνουν. Δεν ήμαστε και τόσο υπεύθυνοι οι δυο μας. Είμαστε τυχεροί που αυτό ήταν το χειρότερο που πάθαμε». «Ωστόσο μου κρατάς κακία για όλα τα υπόλοιπα;» Του χαμογέλασε. «Φυσικά. Αποδέχομαι το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί, αλλά έχω το δικαίωμα της κακίας». Χάιδεψε την πλάτη της και κατέληξε στα οπίσθιά της. «Και αυτό σου φαίνεται λογικό, δηλαδή;» «Όχι. Αλλά, από την άλλη, δεν είχα συσχετίσει ποτέ τον Φιν


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

96

Μάρσαλ με τη λογική και τις σωστές αποφάσεις. Αυτό εξηγεί γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να σου αντισταθώ». Ο Φιν καταλάβαινε πώς ένιωθε και αυτό το συναίσθημα ζέστανε την καρδιά του. Μετά εκείνη αναστέναξε και ανασηκώθηκε λίγο, έτσι ώστε βρέθηκε καθιστή στο κρεβάτι. «Και τώρα, πιστεύω ότι είναι ώρα να φεύγεις». Τα λόγια της έμοιαζαν με ψυχρολουσία. «Ορίστε;» «Δουλεύουμε και οι δύο αύριο. Πρέπει να κοιμηθώ μερικές ώρες -και το ίδιο κι εσύ. Αλλά σε λίγο η γειτονιά θα ξυπνήσει και δε θέλω να σε δει κανείς να φεύγεις από εδώ». Το είχε σκεφτεί και ο ίδιος, αλλά του ήταν δύσκολο να φερθεί λογικά όταν ένιωθε γυμνή την Κέιτ πάνω του. «Αστειεύεσαι». Όταν εκείνη κούνησε αρνητικά το κεφάλι, ο Φιν ένιωσε έναν εκνευρισμό. «Ντρέπεσαι για τον εαυτό σου, λοιπόν;» «Απλώς δεν έχω όρεξη να γίνει σάλος. Αρκετά μελοδράματα έχουμε ήδη, ας μη γίνουμε πραγματική σαπουνόπερα». Η Κέιτ απέφυγε την ερώτηση και ο Φιν δεν επέμεινε. Εκείνη σηκώθηκε από το κρεβάτι. Βρήκε ένα τι-σερτ στο πάτωμα και το φόρεσε πριν εξαφανιστεί στο διάδρομο. Αμέσως επέστρεψε, κρατώντας τα ρούχα του. Τα πέταξε στο κρεβάτι. Έδειχνε να σοβαρολογεί. «Με πετάς έξω;» «Όχι ακριβώς». Του χαμογέλασε, αλλά το χαμόγελό της ήταν αδύναμο και όχι ιδιαίτερα εύθυμο. «Σε ενθαρρύνω να φύγεις χωρίς ενοχή που δεν έμεινες εδώ το βράδυ». «Ξαφνικά νιώθω φτηνός». Τον κοίταξε διαπεραστικά. «Εσύ είσαι εκείνος που εμφανίστηκες στο κατώφλι μου μέσα στη νύχτα για σεξ». «Αυτό δεν είναι...» Η φωνή του έσβησε όταν η Κέιτ ανασήκωσε το ένα της φρύδι με δυσπιστία. «Εντελώς αλήθεια». «Υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που σε έφερε εδώ;» Θα έδινε όλο του το καταπίστευμα για μια καλή απάντηση -μόνο και μόνο για να διώξει αυτό το βλέμμα από το πρόσωπό της. Αλλά επειδή δεν μπορούσε να βρει κάτι, έπιασε το πουκάμισό


97

KIMBERLY LANG

του και το φόρεσε. Την άκουσε να σιγογελάει. Ετοιμάστηκε κι εκείνη για ύπνο, όσο ο Φιν ντυνόταν, και αν και δεν τον πέταξε έξω από την πόρτα... ε, δεν τον αποχαιρέτησε και τρυφερά. Πριν ακόμη εκείνος κατεβεί τις σκάλες, είχε σβήσει τα φώτα της. Ένιωθε αλήθεια κάπως φτηνός... και δεν του άρεσε. *** Ήταν άλλη μια ζεστή, υγρή μέρα στο πλατό. Όλοι έδειχναν αρκετά εκνευρισμένοι. Όλοι εκτός από την Κέιτλιν. Αισθανόταν εξαντλημένη και αφηρημένη, οι ενδορφίνες όμως που κυλούσαν ακόμη στο κορμί της την κρατούσαν ήρεμη. Είχε πολλά στο μυαλό της, εξάλλου, για να πιαστεί σε μικροκαβγάδες και επειδή δεν ήθελε να πει κάτι που μπορεί να το μετάνιωνε αργότερα, ισχυρίστηκε ότι είχε πονοκέφαλο. Έτσι ζήτησε από έναν από τους βοηθούς παραγωγής να τη φωνάξει όταν θα ήταν έτοιμοι για το γύρισμά της και επέστρεψε στο τροχόσπιτο για να ξαπλώσει. Αν και υποτίθεται ότι πέταξε τον Φιν έξω με τις κλοτσιές για να κοιμηθεί, πέρασαν ώρες μέχρι να τα καταφέρει. Ήξερε τι θα συνέβαινε αν τον άφηνε να μπει στο σπίτι της, αλλά στάθηκε αδύνατο να αντισταθεί. Ήταν έξυπνο; Όχι. Όμως δεν είχε συμπεράνει ότι όλη τους η σχέση σφραγιζόταν από έλλειψη ορθής κρίσης; Επέτρεψε στον εαυτό της ένα μικρό χαμόγελο. Θα ήταν δύσκολο να του αντισταθεί ακόμα κι αν δεν είχε τόσες αναμνήσεις από το πόσο καλά περνούσαν μαζί -ερωτικά, τουλάχιστον. Ήταν απολαυστικό; Ω, σίγουρα. Αυτό όμως δεν την εμπόδιζε να το μετανιώνει. Λίγο, έστω. Το σεξ μόνο μπέρδευε τα πράγματα, περιπλέκοντας μια ήδη αλλόκοτη κατάσταση. Πάνω που ένιωθε ότι ήξερε ποια ήθελε να είναι, ο Φιν με ένα χαμόγελο κι ένα φιλί κατάφερε να πετάξει τρία χρόνια στοχασμού από το παράθυρο. Κι αυτό σήμαινε ότι η ίδια δεν είχε αλλάξει και τόσο πολύ τελικά.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

98

Η δικαιολογία της που του ζήτησε να φύγει το προηγούμενο βράδυ ήταν βάσιμη, αλλά κι ένας εύκολος τρόπος για να ξεγλιστρήσει. Κάτι είχε ξυπνήσει μέσα της και χρειαζόταν χρόνο για να ξεκαθαρίσει τι σήμαινε. Χαιρόταν μόνο που εκείνος δεν επέμεινε, γιατί τότε θα δυσκολευόταν πολύ να του πει όχι. Και πιθανότατα θα κοιμόταν πολύ καλύτερα με τον Φιν για μαξιλάρι της, γιατί εκείνος έκανε τα πάντα να δείχνουν τόσο εύκολα. Όταν αποδέχεσαι κάτι γι’ αυτό που είναι γίνεται απλό. Εθιστικό. Ωστόσο ήταν αρκετά έξυπνη ώστε να γνωρίζει πως, μακροπρόθεσμα, δε σου κάνουν καλό όλα όσα σε κάνουν να νιώθεις ευχάριστα. Παρ’ όλα αυτά δεν έλεγε να χαλαρώσει. Τα λεπτά περνούσαν αργά κι εκείνη κοιτούσε επίμονα το ταβάνι. «Σε δεκαπέντε λεπτά, Κέιτλιν». Το χτύπημα στην πόρτα την επανέφερε στην πραγματικότητα. Έπρεπε να συνέλθει. Αυτό που συνέβη ήταν πιθανότατα κάτι αναπόφευκτο, αλλά το είχε βγάλει από μέσα της τώρα. Πολλοί επιστρέφουν στους πρώην τους όλη την ώρα για λίγη παρηγοριά, άρα δε χρειαζόταν να είναι τόσο αυστηρή με τον εαυτό της. Μπορούσε να το αποδώσει στο σοκ ότι βρισκόταν ξανά κοντά του και να επιστρέφει στο αρχικό της σχέδιο. Με αποφασιστικότητα, η Κέιτλιν πήρε το νερό της και επέστρεψε στο πλατό. Αυτή η σιγουριά κράτησε γύρω στα πέντε λεπτά συνολικά, καθώς ο Φιν συζητούσε απορροφημένος με το βοηθό σκηνοθέτη ούτε δύο μέτρα από εκεί όπου έπρεπε να σταθεί. Αναζήτησε μέσα της τη δύναμη να συγκεντρωθεί και έβγαλε τη ρόμπα της. Μετά έκανε το λάθος να τον κοιτάξει... Το χαμόγελό του έδειχνε θαυμασμό, αλλά παρ’ όλα αυτά την έκανε να αρχίσει να τραβάει προς τα κάτω το μαγιό της. Υπήρχε όμως ταυτόχρονα μια ζεστασιά στα μάτια του, που την έκανε να τα χάσει. Το πιο ανησυχητικό; Η καρδιά της έλιωσε. Ω διάολε. ***


99

KIMBERLY LANG

Ο Φιν ένιωθε κάπως ανόητος να παρακολουθεί το τροχόσπιτο της Κέιτ από το παράθυρο του δικού του. Ήταν αργά και το γύρισμα είχε τελειώσει πριν από ώρες, αλλά η Κέιτ δεν είχε επιστρέφει ακόμα. Το αυτοκίνητό της βρισκόταν στον τόπο του γυρίσματος, πράγμα που σήμαινε ότι δεν είχε γυρίσει στην πόλη. Πού βρισκόταν όμως; Το τροχόσπιτό της ήταν σκοτεινό, αλλά υπήρχαν φώτα αναμμένα σε κάποια άλλα. Άρα, βρισκόταν σε ένα απ’ αυτά. Δεν μπορούσε να ξέρει όμως σε ποιο, εκτός κι αν πήγαινε πόρτα πόρτα... Όχι, ίσως ένιωθε ανόητος, αλλά δεν υπήρχε λόγος να φερθεί και ανάλογα. Έστρεψε τη ματιά του στο e-mail μπροστά του κι όταν ανασήκωσε ξανά το βλέμμα, είδε την πόρτα της Κέιτ να κλείνει και το φως μέσα να ανάβει. Έκλεισε τον υπολογιστή και διέσχισε τη μικρή απόσταση που χώριζε τα δυο τροχόσπιτα. Δεν μπήκε στον κόπο να χτυπήσει και η Κέιτ ίσα που ανασήκωσε το κεφάλι της από έκπληξη. «Α, εσύ είσαι. Τι γίνεται;» Τα όμορφα μαλλιά της ήταν πιασμένα ψηλά σε μια αλογοουρά που έπεφτε σε μπούκλες στον ώμο της. Με ένα σκισμένο, φθαρμένο τζιν, ένα τι-σερτ που αγκάλιαζε τις καμπύλες της και σαγιονάρες, έμοιαζε με φοιτήτρια. Το φθαρμένο δερμάτινο σακίδιο, που ο Φιν θυμόταν από παλιά, ενίσχυε την εικόνα αυτή, αλλά δεν εμπόδισε τον πόθο που σιγόβραζε όλη μέρα μέσα του να γίνει τώρα ανεξέλεγκτος. Ήθελε να την αρπάξει στα χέρια του και ταυτόχρονα να παρατείνει τη στιγμή, να την απολαύσει. «Έμεινες μέχρι αργά...» «Όπως κι εσύ», του απάντησε. Έτριψε το πρόσωπό της σαν να ήταν απογοητευμένη. «Με περιμένει μια παγωμένη μπίρα κι ένα καυτό μπάνιο, γι’ αυτό...» Την αγνόησε. «Γιατί είσαι τόσο στρεσαρισμένη;» «Δεν είμαι. Κουρασμένη απλώς. Κάναμε δύο ώρες πρόβα με τη Ναόμι και τον Τζέισον για αύριο. Είναι εξαντλητικό».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

100

Ο Φιν κάθισε στον καναπέ. «Υπήρχε κάποιο πρόβλημα;» Πέταξε το σακίδιό της και κάθισε κι εκείνη στην άλλη πλευρά, τρίβοντας το πρόσωπό της. «Ω... Όχι...: Όλα εντάξει. Υπήρχε απλώς ένταση. Και η ένταση είναι αρκετά εξαντλητική». «Αν η Ναόμι σε ταλαιπωρεί...» Αναστέναξε και βυθίστηκε στα μαξιλάρια γέρνοντας πίσω και κλείνοντας τα μάτια της. «Μπορώ να τη χειριστώ. Από μια άποψη είναι αστείο -θλιβερό, εννοώ. Αν δεν ήξερα, θα ένιωθα άσχημα. Είναι δικό της το πρόβλημα όμως, όχι δικό μου. Και θα κάνει τη σκηνή εκπληκτική». Άνοιξε τα μάτια της και χαμογέλασε κουρασμένη. «Κι αυτό έχει σημασία, σωστά;» Ο Φιν δεν ήξερε αν έπρεπε να νιώσει προσβεβλημένος ή όχι από την αδιάφορη στάση της. Αφού τον πέταξε σχεδόν με τις κλοτσιές έξω το προηγούμενο βράδυ, τον απέφευγε όλη μέρα σήμερα. Και αν και είχε πιάσει τουλάχιστον μια ματιά που του έριξε -η οποία δε χρειαζόταν ιδιαίτερη ερμηνεία-, κατά τα άλλα έκανε λες και δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα. . Και σε αυτή τη φάση δεν είχε ιδέα αν έπαιζε θέατρο ή όχι. Ωστόσο, κάτι είχε συμβεί. Κάτι αληθινό, που τον τράβηξε ξανά κοντά της απόψε αν και η λογική έλεγε το αντίθετο. «Θα πάρει πολύ;» Σηκώθηκε όρθια και στάθηκε μπροστά στο ψυγείο της με την πόρτα ανοιχτή κι ένα προβληματισμένο βλέμμα στα μάτια της. «Ποιο πράγμα;» απόρησε και συνήλθε απότομα. «Αυτό για το οποίο ήρθες». Ποιος ήταν αλήθεια ο λόγος που βρισκόταν εκεί; Ω, γνώριζε καλά τι ήθελε το σώμα του, αλλά για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωθε αλλόκοτα διχασμένος. Ήταν ένα συναίσθημα καινούριο και ενοχλητικό -κι ένα συναίσθημα που συνδύαζε μόνο με την Κέιτ. «Μπορεί. Γιατί;» «Τότε θα την ανοίξω». Σήκωσε ένα μπουκάλι μπίρα. Έκλεισε με το γοφό της το ψυγείο και ξεβίδωσε το καπάκι. «Συνήθως δεν πίνω καθόλου στο πλατό, αλλά έχω πάντα μια μπίρα για ώρα ανάγκης. Θέλεις τη μισή; Θα με πάρει ο ύπνος στη


101

KIMBERLY LANG

διαδρομή αν την πιώ όλη». Της έκανε νόημα να του βάλει. «Έκοψα εντελώς το αλκοόλ για ένα διάστημα όταν μετακόμισα στο Λονδίνο. Όλοι εκείνοι που τάχα “ανησυχούσαν για το πρόβλημα που αντιμετώπιζα” θα χαρούν να ακούσουν ότι εδώ και τρία χρόνια δεν έχω πιει πέρα από ένα δυο ποτά». «Δηλαδή οι φήμες για την αποτοξίνωση...» Η Κέιτ έβαλε τη μισή μπίρα σε μια κούπα πριν του προσφέρει το μπουκάλι και κρατήσει η ίδια την κούπα. Αντί να γυρίσει στον καναπέ, ακούμπησε στο τραπέζι. «Δεν είναι αλήθεια. Μόλις ξέφυγα από όλους -τους γονείς μου, τον Τύπο...» Η φωνή της έσβησε. Δεν έλεγε να συναντήσει το βλέμμα του. «Εμένα;» Ύψωσε τα μάτια της, το σκέφτηκε και τελικά έγνεψε καταφατικά. «Ναι, ακόμα κι από σένα σε ένα βαθμό. Το στρες μου μειώθηκε δραματικά και δεν είχα τόση ανάγκη να βρω παρηγοριά σε ένα μπουκάλι. Βρήκα πιο υγιείς τρόπους να αντιμετωπίζω τα πράγματα -διαλογισμό, γιόγκα...» Σταμάτησε όταν εκείνος γέλασε. «Τι;» «Ένα κορίτσι από την Καλιφόρνια χρειάστηκε να μετακομίσει στο Λονδίνο για να ανακαλύψει το διαλογισμό και τη γιόγκα; Αυτό δε θα πρέπει να έχει ξανασυμβεί». Αυτό τελικά την έκανε να του χαμογελάσει. «Έγινα μάλιστα και χορτοφάγος για ένα διάστημα, αλλά το μπέικον με έκανε να αλλαξοπιστήσω πάλι. Το λατρεύω! Νομίζω ότι πήρα πέντε κιλά από το μπέικον μόνο». «Σου πηγαίνει». Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί πάνω της μέχρι που εκείνη άρχισε να κοκκινίζει. «Μιλάω σοβαρά. Παλιά έμοιαζες με ανορεξική στάρλετ...» «Ήταν απλώς άλλο ένα πράγμα για το οποίο δε χρειαζόταν να ανησυχώ από τη στιγμή που έφυγα». Η Κέιτ πήρε ξανά τη θέση της στον καναπέ. Αυτή τη φορά, όταν κάθισε, άφησε τα παπούτσια της στο πάτωμα και τέντωσε τα πόδια της στα μαξιλάρια με έναν ακόμα βαθύ αναστεναγμό. «Παρεμπιπτόντως, ένας από τους βοηθούς ανέφερε ότι ο


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

102

αδερφός σου και η γυναίκα του θα είναι ανάμεσα στους κομπάρσους αύριο;» Ο Φιν άφησε το μπουκάλι στο τραπέζι και ακούμπησε τα πόδια της στα δικά του. Πίεσε τους αντίχειρές του στην καμάρα του ποδιού της κι άρχισε να τα τρίβει έτσι όπως της άρεσε. Εκείνη βόγκηξε κι έκλεισε τα μάτια από απόλαυση. «Ο Ίθαν και η Λίλι. Κάπου στο σκηνικό θα είναι, οπότε μην ανησυχείς». Άνοιξε το ένα της μάτι. «Κι εσύ τα πήγες θαυμάσια στο πλατό». Ο Φιν χαλάρωσε λίγο, γιατί αυτό δεν ήταν ένα κομπλιμέντο που η Κέιτ θα το έκανε εύκολα. «Η απορία μου, όμως, είναι, γιατί έχει γίνει η ταινία τόσο... οικογενειακή υπόθεση;» «Όπως σου είπα, η Τρέλα είναι ένα δώρο για τον παππού μου. Μια πρόσθετη έκπληξη είναι να παίξουν σ’ αυτή και τα εγγόνια του!» «Αυτό είναι πολύ γλυκό από μέρους σου». Το μέτωπό της γέμισε ρυτίδες σαν κάτι να σκέφτηκε, μετά κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. «Ω, καταλαβαίνω τώρα». Σταμάτησε να την τρίβει. «Τι καταλαβαίνεις;» Κούνησε τα πόδια της με τα βαμμένα κόκκινα νύχια της μέχρι που εκείνος άρχισε να τα τρίβει ξανά. «Γιατί είσαι τόσο ενεργά αναμεμειγμένος στην ταινία και τρώγεσαι συνέχεια». Εκείνος ανέβασε τα χέρια του στις γάμπες της και πίεσε τους μυς. «Γιατί αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που τα αδέρφια σου δεν μπορούν να προσφέρουν στον παππού σου». Η διορατικότητά της τον αιφνιδίασε. Ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ το γεγονός ότι αυτή η ταινία ήταν πολύ σημαντική για εκείνον εξαιτίας του παππού του, αλλά δεν είχε μιλήσει ποτέ για τα αδέρφια του. Η Κέιτ κατάφερνε πάντα να τρυπώνει κάτω από το πετσί του περισσότερο απ’ ό,τι του άρεσε... Την κοίταξε συνοφρυωμένος. «Μη με κοιτάς έτσι. Δε φαντάζομαι ότι το έχει μαντέψει κανείς άλλος εκτός από μένα. Δε δίνεις δεκάρα για τίποτα, αλλά ο παππούς και η γιαγιά σου αποτελούν την εξαίρεση. Το καταλαβαίνω, λοιπόν».


103

KIMBERLY LANG

«Και τι σε κάνει να πιστεύεις...» «Μιλάς πολύ όταν είσαι μεθυσμένος». Του χαμογέλασε. «Όχι βέβαια». «Κι όμως, γλυκέ μου. Ή τουλάχιστον μιλούσες στο παρελθόν. Η οικογένειά σου ήταν ένα από τα αγαπημένα σου θέματα και μπορώ να διαβάζω πίσω από τις λέξεις. Τα αδέρφια σου ζουν κοντά στο σπίτι, συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση και είναι τα “καλά” παιδιά. Ό,τι όμως κι αν κάνουν για τον παππού σου, μόνο εσύ μπορείς να του γυρίσεις μια ταινία. Πιστεύω ότι είναι υπέροχο και είμαι περήφανη που συμμετέχω σ’ αυτή». Σήκωσε την κούπα τάχα σε πρόποση. «Είθε το “κακό” παιδί να κάνει περήφανη την οικογένειά του». Ώστε ήθελε να αρχίσουν την ψυχανάλυση; Ωραία. Μπορούσε να παίξει κι αυτός το συγκεκριμένο παιχνίδι. «Το ίδιο και σ’ εσένα», πρόσθεσε υψώνοντας το μπουκάλι του. Εκείνη ενοχλήθηκε, αλλά δεν είπε τίποτα. «Ω, έλα τώρα, Κέιτ, φλυαρείς ασύστολα όταν είσαι μεθυσμένη. Νομίζεις ότι δεν ξέρω πως τα κάνεις όλα για να αποδείξεις κάτι στους γονείς σου; Πάντοτε αυτός ήταν ο σκοπός σου και δε βλέπω πώς ένα διάστημα στην εξορία μπορεί να το άλλαξε αυτό. Μάλιστα, κάποιοι θα έλεγαν πως αυτό είναι το κίνητρο της επιστροφής σου». Κατσούφιασε, αλλά δεν προσπάθησε να το αρνηθεί. «Τότε ας πιούμε στο να ανταποκρίνεται κανείς στις προσδοκίες. Κι ας μην το περιμένει κανείς. Είθε να τα καταφέρουμε και οι δύο». «Αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα, Κέιτ». «Ίσως για σένα», τον χλεύασε. «Πιστεύω, το έχουμε ξεκαθαρίσει πως εμείς οι υπόλοιποι βλέπουμε τον κόσμο κάπως αλλιώς». «Ίσως εσύ να το έχεις ξεκαθαρίσει. Δε συμφωνώ». Η Κέιτ σήκωσε τα χέρια ψηλά. «Είμαι πολύ κουρασμένη για να καβγαδίσω μαζί σου». Μαλάκωσε τις κινήσεις του μασάζ του μέχρι που έγιναν χάδι. «Σίγουρα δεν είναι αυτός ο λόγος που είμαι εδώ».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

104

«Το κατάλαβα». Τράβηξε τα πόδια της από πάνω του και τα λύγισε μπροστά στο στήθος της. Τύλιξε τα χέρια της γύρω τους και ακούμπησε το μάγουλό της στα γόνατά της. «Και είναι μεγάλος ο πειρασμός, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι σωστό». Του πήρε μερικά δευτερόλεπτα να καταλάβει τι εννοούσε και η απόρριψη τον πόνεσε. Μετριάστηκε, παρ’ όλα αυτά, από τον αναστεναγμό στη φωνή της. «Και ο λόγος γι’ αυτό είναι;...» «Δεν είναι υγιές. Ή δίκαιο, ειλικρινά, να σε χρησιμοποιώ κατ’ αυτό τον τρόπο. Σαν δεκανίκι». Δεν καταλάβαινε απόλυτα τα λόγια της. «Είμαι δεκανίκι για σένα;» Κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. «Η επιστροφή είναι δύσκολη -δυσκολότερη απ’ ό,τι φανταζόμουν-, αλλά δεν πρέπει να στηριχτώ επάνω σου για να το κάνω πιο εύκολο για μένα. Νομίζω ότι πρέπει να σταθώ στα πόδια μου αυτή τη φορά αντί να χρησιμοποιώ εσένα για να με στηρίζεις. Είναι λάθος». «Δεν παραπονιέμαι». «Όχι». Έπνιξε ένα γέλιο. «Δε φαντάζομαι ότι θα παραπονιόσουν. Αν όμως θέλω να βάλω τη ζωή μου σε τάξη, δεν μπορώ να μπλεχτώ ξανά μαζί σου. Για να είμαι ειλικρινής, είσαι επικίνδυνα εθιστικός και δεν προβλέπω ότι θα έχει καλή κατάληξη όλο αυτό». «Το σκέφτεσαι πολύ». «Πράγμα ασυνήθιστο για μένα, ε; Συνήθως πρώτα έκανα κάτι και μετά το σκεφτόμουν...» «Είσαι πολύ σκληρή με τον εαυτό σου. Πάντοτε ήσουν. Σε βάραιναν οι προσδοκίες των άλλων, αλλά τις άφησες να σε επηρεάσουν υπερβολικά. Κι αν θέλεις να το ρίξουμε στην ψυχανάλυση, αυτό ήταν που παραλίγο να σε καταστρέψει πριν από τρία χρόνια. Αν αποφάσισες να επιστρέφεις δριμύτερη, κάν’ το με τους δικούς σου όρους. Αλλιώς θα καταλήξεις ξανά στο ίδιο σημείο που ήσουν πριν φύγεις». Φάνηκε σκεφτική. «Πότε έγινες εσύ τόσο διορατικός με την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση;»


105

KIMBERLY LANG

«Όχι με την ανθρώπινη... με τη δική σου ψυχοσύνθεση. Όπως σου ξαναείπα, σε πρόσεχα πολύ στενά τότε». Η Κέιτ έμεινε σιωπηλή για μια στιγμή, αλλά όχι από αμηχανία. Έτσι ο Φιν δε μίλησε μέχρι που εκείνη παραδέχτηκε με ένα γλυκό χαμόγελο: «Ίσως να έκανα λάθος». «Θα συμφωνήσω σ’ αυτό σε γενικές γραμμές, επειδή μου αρέσει να έχω δίκιο, αλλά για χάρη της συζήτησης ίσως θα έπρεπε να γίνεις Πιο συγκεκριμένη». «Όταν είπα ότι δεν ήμαστε φίλοι... Κατά έναν αλλόκοτο τρόπο, αρχίζω να βλέπω ότι ήμαστε». «Είμαστε ακόμα», τη διόρθωσε. Για κάποιο λόγο τού φάνηκε πολύ σημαντικό να το ξεκαθαρίσει αυτό. «Φίλοι με πλεονεκτήματα;» τον προκάλεσε. «Δε σου έχω πει ποτέ ψέματα, Κέιτ, και δε θ’ αρχίσω τώρα». «Το ξέρω. Και πιστεύω πως αυτός είναι μάλλον ο λόγος που είσαι τόσο επικίνδυνος για μένα. Η ειλικρίνεια μπορεί να είναι σκληρή, αλλά είναι αναζωογονητική και διευκολύνει τα πράγματα μακροπρόθεσμα». Γέλασε με τα λόγια της. «Δεν υπάρχουν παρεξηγήσεις». Συνάντησε το βλέμμα της. «Είναι ευκολότερο έτσι». Ανασηκώθηκε, και ο Φιν αναρωτήθηκε αν έγινε κάτι που δεν το κατάλαβε. Όταν όμως εκείνη κάλυψε τη μικρή απόσταση που τους χώριζε στο στενό καναπέ, σήκωσε το ένα της πόδι και κάθισε στην αγκαλιά του, ο Φιν υπέθεσε ότι τα είχε ξεκαθαρίσει όλα στο μυαλό της. Έβαλε τα χέρια του αυτόματα στη μέση της -ταίριαζαν τέλεια στις καμπύλες της. Χάιδεψε το πιγούνι του και το απαλό σαν φτερό πεταλούδας χάδι του αντίχειρά της στα χείλη του τον διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα. «Εξακολουθώ να μην πιστεύω ότι...» Οι άκρες της αλογοουράς της έπαιξαν με τις άκρες των δαχτύλων του και ο Φιν τύλιξε τις μεταξένιες τούφες της γύρω από τη γροθιά του. Το απαλό άρωμα της κολόνιας της του γαργάλησε τη μύτη. «Τότε μη σκέφτεσαι τόσο πολύ. Πάρε απλώς αυτό που θέλεις. Αυτό που έχεις ανάγκη».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

106

Την είδε να χαμογελάει πριν σκύψει το πρόσωπό της στο δικό του. Η λαχτάρα του για εκείνη εξακολουθούσε να είναι παρούσα και φούντωσε με την πρώτη γεύση, αλλά δεν ήταν τόσο έντονη και οδυνηρή όσο περίμενε. Κάτι άλλο είχε γεμίσει το κενό. Τα χέρια του έτρεμαν όταν την τράβηξε πιο κοντά του, κολλώντας το κορμί της στο δικό του. Πάρε αυτό που θέλεις. Η Κέιτ δεν ήξερε τι ήθελε -πέρα από αυτό, τώρα. Το σωστό και το λάθος μπερδεύονταν εύκολα όταν είχε να κάνει με τον Φιν. Το δέρμα της πήρε φωτιά από τα χέρια του, υπερευαίσθητο στο άγγιγμά του. Τη συνεπήρε η κίνησή του όταν εκείνος έβγαλε πρώτα την μπλούζα του και μετά τη δική της. Οι ηλιοκαμένοι ώμοι του έδειχναν τόσο φαρδιοί, ικανοί να σηκώσουν όλο τον κόσμο. Μια φορά κι έναν καιρό η Κέιτ ήθελε να σηκώσουν κι εκείνη. Αυτή τη φορά, ο Φιν της πρόσφερε αυτό ακριβώς -έστω προσωρινά- και χωρίς δεσμεύσεις. Εκείνος ξεκούμπωσε το τζιν της, κατέβασε το φερμουάρ και γέμισε με τα δάχτυλά του το κενό ανάμεσα στο παντελόνι και το δέρμα της, φιλώντας το λαιμό της μέχρι που ένα ρίγος διέτρεξε το κορμί της. Της ήταν αδύνατο να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο πια κι έγειρε πίσω για να του προσφέρει καλύτερη πρόσβαση. Ο Φιν έβαλε τη γλώσσα του στη λακκουβίτσα στη βάση του λαιμού της κι εκείνη γλίστρησε το χέρι της στο στέρνο του και το κατέβασε στο φερμουάρ του, που κόντευε να σπάσει. Άγγιξε τον αιχμάλωτο ανδρισμό του και το βογκητό του Φιν αντήχησε μέσα της. Ήθελε να έρθει πιο κοντά του, να πιέσει τον εαυτό της πάνω του... Βλαστημώντας το στενό καναπέ και τις δυσκολίες των τζιν, η Κέιτ κατέβηκε από την αγκαλιά του. Τα μάτια του γυάλιζαν όσο την παρακολουθούσε να κατεβάζει το παντελόνι μαζί με το εσώρουχό της και να απελευθερώνεται. Κυρτώνοντας τους γοφούς του τη μιμήθηκε κι εκείνος, και τα ρούχα του προσγειώθηκαν μαζί με τα δικά της στο πάτωμα.


107

KIMBERLY LANG

Μετά βολεύτηκε ξανά στον καναπέ και της άπλωσε το χέρι. Παίρνοντας το, άφησε τον Φιν να τη βοηθήσει να πάρει ξανά τη θέση της, με τα πόδια της δεξιά κι αριστερά από τα δικά του, και μετά χαμήλωσε εκατοστό εκατοστό. Ο Φιν την αγκάλιασε και την κράτησε έτσι κοντά στη ζεστασιά του, καθώς το ρίγος που ξεκίνησε μέσα του τελείωσε μέσα σ’ εκείνη. Η Κέιτ ακούμπησε το μέτωπό της στο δικό του και η ανάσα του δρόσισε το δέρμα του λαιμού της, κάνοντας τη ν’ ανατριχιάσει. Έμεινε ακίνητη, απολαμβάνοντας τη στιγμή και την αίσθηση. Μετά ο Φιν κατέβασε τα χέρια του στους γοφούς της και άφησε τις αισθήσεις να την κυριέψουν εντελώς. Σωστό ή λάθος, αυτό που συνέβαινε ήταν ειλικρινές. Ήταν αυτό που είχε ανάγκη και αυτό που ήθελε και ήταν ευχαριστημένη επειδή δεχόταν ό,τι ο Φιν ήταν πρόθυμος να της δώσει. Ένιωθε εκείνο τον κόμπο στο στομάχι τόσο καιρό, που η απουσία του της φαινόταν τώρα παράξενη. Τόσο παράξενη που της πήρε αρκετές ώρες να συνειδητοποιήσει τι το διαφορετικό συνέβαινε μέσα της σήμερα. Η κυνική πλευρά της ήθελε να το αποδώσει στους αμέτρητους συγκλονιστικούς οργασμούς και στο γεγονός ότι απλώς χρειαζόταν να κάνει σεξ. Αλλά το σεξ δεν ήταν πια και τόσο αποτελεσματική πανάκεια. Ακόμα και το σεξ με τον Φιν. Όχι, όλη της η συμπεριφορά ήταν διαφορετική σήμερα. Ακόμα και η ζέστη τής φαινόταν πιο υποφερτή καθώς ξεκουραζόταν στην καρέκλα της κάτω από μια τέντα ανάμεσα στις λήψεις. Τα μικρά ξεσπάσματα της Ναόμι της φαίνονταν θλιβερά -και τίποτε άλλο- και αλαζονεία του Τζέισον τη διασκέδαζε. Το πρόβλημά της δεν ήταν οι συμπρωταγωνιστές της. Επομένως έπρεπε να υποθέσει ότι ήταν ο Φιν. Αργά το προηγούμενο βράδυ συνειδητοποίησε ότι δεν προσπαθούσε να επανορθώσει μόνο στα μάτια του κοινού. Προσπαθούσε να επανορθώσει και στα δικά της μάτια, αναζητώντας συγχώρεση για το θεαματικό τρόπο με τον οποίο κατέστρεψε όλα όσα είχε.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

108

Από μίσος και αδυναμία, άφησε τους δαίμονες μέσα της να την οδηγήσουν λες και ήθελε να τα διαλύσει όλα. Και βαθιά μέσα της πιθανότατα και να το ήθελε. Το ότι βρέθηκε ξανά κοντά -και μαζί- με τον Φιν ολοκλήρωσε έναν κύκλο και ήταν έτοιμη να συνεχίσει από εκεί όπου σταμάτησε. Ο Φιν έδειχνε να την έχει συγχωρήσει. Αργά αργά συγχωρούσε κι εκείνη τον εαυτό της. Όλα τα υπόλοιπα έπρεπε να τα κερδίσει. Ήξερε τι ήθελε τώρα και ο μόνος τρόπος που μπορούσε να το κερδίσει ήταν ακολουθώντας το δύσκολο δρόμο. Βρισκόταν όμως σε καλό σημείο για να το κάνει αυτό. Είχε βρει ξανά τον εαυτό της. «Κυρία Ρις;» Η Κέιτλιν συνήλθε από το ονειροπόλημά της και είδε μια νεαρή γυναίκα με σκουρόχρωμα μαλλιά να πλησιάζει. Από τα ρούχα της έκρινε ότι θα πρέπει να ήταν κομπάρσος, αλλά οι κομπάρσοι συνήθως δεν επιτρεπόταν να τριγυρνούν έτσι ελεύθερα στο πλατό. «Ναι;» απάντησε επιφυλακτικά. «Ήθελα να σας συστηθώ. Είμαι η Λίλι Μάρσαλ». Της πήρε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να συνδέσει το όνομα. «Η γυναίκα του αδερφού του Φιν;» Η Λίλι κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. «Αυτός είναι ο Ίθαν - ο άντρας μου-, εκεί με τον Φιν». Η Κέιτλιν κοίταξε τον άντρα που της έδειξε η Λίλι, ο οποίος γελούσε με τον Φιν. Όσο κι αν παραπονιόταν για τα αδέρφια του, σίγουρα έδειχνε άνετα με τον αδερφό του. Αλλά, έλεος, οι δυο τους μαζί ήταν συγκλονιστικό θέαμα. Είχαν το ίδιο χρώμα μαλλιών και την ίδια σωματική διάπλαση, και μαζί συγκέντρωναν αρκετά βλέμματα θαυμασμού πάνω τους. Αν και ο άλλος αδερφός τους ήταν έτσι... «Βλέπω ότι η εμφάνιση είναι οικογενειακό τους». «Ω, όλοι τους είναι έτσι. Πρέπει απλώς να το συνηθίσεις. Μεγάλο πλήγμα για την αυτοπεποίθηση όμως, να πρέπει να στέκεσαι δίπλα τους». Η Λίλι έγνεψε αδιάφορα, αλλά το χαμόγελό της μαρτυρούσε ότι στην πραγματικότητα την


109

KIMBERLY LANG

ευχαριστούσε πολύ που ο άντρας της ήταν τόσο εμφανίσιμος. «Όλη η οικογένεια είναι λες και βγήκε από διαφήμιση. Είναι επικίνδυνο και λάθος να είναι ένας άντρας τόσο όμορφος». Ήταν ένα παράπονο που έκανε με μισή καρδιά και η Κέιτλιν γέλασε. «Συμφωνώ. Πολύ άδικο για το θηλυκό πληθυσμό». Αφού η Λίλι δεν*ήταν μια οποιαδήποτε κομπάρσος, η Κέιτλιν έδειξε την καρέκλα δίπλα της. «Θα ήθελες να καθίσεις;» Κούνησε το κεφάλι της. «Δεν είχα σκοπό να ενοχλήσω τόσο. Ήθελα απλώς να πω ότι είμαι θαυμάστριά σου. Και όχι μόνο από τις ταινίες», διευκρίνισε. «Σε είδα στον Οθέλλο στο Λονδίνο. Ήσουν εκπληκτική. Με έκανες να κλάψω». «Σ’ ευχαριστώ». Η Λίλι είχε κάτι το ειλικρινές και αυθεντικό και ήταν εύκολο να της μιλάς. «Σε παρακαλώ, κάθισε. Βαριέμαι συνέχεια μόνη μου ορισμένες φορές και δε θα έλεγα όχι για λίγη παρέα σήμερα». Εκείνη συμφώνησε και η Κέιτλιν τη ρώτησε: «Πόσο καιρό είσαι παντρεμένη με τον Ίθαν;» «Λίγο πάνω από χρόνο. Ο Μπρέιντι -είναι ο μεγαλύτεροςπαντρεύτηκε κι εκείνος τα Χριστούγεννα, οπότε ο Φιν αρχίζει να νιώθει τώρα μια πίεση». Η Κέιτλιν λίγο έλειψε να πνιγεί με το νερό της. Ο Φιν να παντρευτεί; Κάτι τέτοιο ήταν... ήταν απλώς αδιανόητο, ανεξάρτητα από το τι έγραφαν οι φυλλάδες που ανυπομονούσαν να παντρέψουν κάθε σταρ. Υπέθετε ότι η οικογένειά του γνώριζε ότι η Ναόμι δεν ήταν Πράγματι υποψήφια, αλλά... όντως; «Ο Φιν έχει την τάση να κάνει...» «Πάντα ό,τι του καπνίσει. Ναι, το έχουμε υπόψη». Τα λόγια της Λίλι έκρυβαν αγανάκτηση και απογοήτευση. Πιθανόν να ελλόχευε μεγαλύτερος κίνδυνος εδώ απ’ ό,τι φαντάστηκε αρχικά. Υπήρχαν ίσως οικογενειακές εντάσεις τις οποίες η ίδια αγνοούσε; Έδειχνε να έχει άνεση με τον αδερφό του, αλλά η Κέιτλιν γνώριζε καλά ότι τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν. Για χατίρι του Φιν, αν μη τι άλλο, δεν ήθελε να της ξεφύγει κάτι


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

110

που ίσως χειροτέρευε τα πράγματα. Επέλεξε τα λόγια της προσεκτικά. «Δεν τα πηγαίνεις καλά με τον Φιν;» Η Λίλι γούρλωσε τα μάτια της. «Όχι! Θέλω να πω, ναι... εννοώ...» Κούνησε το κεφάλι της. «Τον λατρεύω. Είναι αδύνατο να μην τον λατρεύει κανείς». «Αυτό είναι αλήθεια». Η Κέιτλιν ήθελε να πάρει τα λόγια της πίσω όταν είδε το ύφος της Λίλι. «Είναι δύσκολο για σένα;» Η φωνή της μαρτυρούσε ειλικρινές ενδιαφέρον, όχι το ενδιαφέρον για κουτσομπολιό που αντιμετώπιζε συνήθως. Ήταν όμως η γυναίκα του αδερφού του... Απέφυγε να απαντήσει. «Τι εννοείς;» «Ότι είσαι εδώ με τον Φιν. Δεδομένου...» Ευτυχώς, μπορούσε να ξεγλιστρήσει κι εδώ με τις ίδιες κλισέ απαντήσεις που χρησιμοποιούσε εβδομάδες τώρα. «Όλοι έχουμε πρώην. Και σ’ αυτή τη δουλειά είναι σίγουρο ότι θα χρειαστεί να δουλέψεις μαζί τους κάποια στιγμή. Δεν μπορείς να επιτρέψεις στα προσωπικά να επηρεάσουν τη δουλειά». «Θυμάμαι την εποχή που εσείς οι δύο ήσαστε μαζί. Από τα περιοδικά, φυσικά». Τέλεια. Δεν το συνειδητοποίησε ότι το είπε δυνατά μέχρι που η Λίλι γέλασε. Χτυπώντας της τρυφερά το χέρι με ένα φιλικό και απρόσμενα παρήγορο τρόπο, εκείνη της πέταξε: «Πίστεψέ με, είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα έκρινε κάποιον. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που τα πηγαίνουμε καλά με τον Φιν. Είναι κι εκείνος έτσι. Από τη στιγμή που είστε καλά τώρα, δεν έχει σημασία πώς φτάσατε ως εδώ». Αυτή θα πρέπει να ήταν η γυναίκα του αδερφού του της οποίας τα λόγια ο Φιν είχε επαναλάβει με τόσο θαυμασμό στη φωνή του. Μια αλλόκοτη και παράλογη ζήλια την κυρίεψε, αλλά την κατάπνιξε αμέσως. «Δείχνεις να τον ξέρεις πολύ καλά».


111

KIMBERLY LANG

«Ο Φιν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με υποστήριξε όταν το χρειαζόμουν. Του το χρωστάω». Από τα βλέμματα λατρείας που η Λίλι έριχνε συνεχώς στον άντρα της, αυτό φάνηκε στην Κέιτλιν κάπως σαν απιστία. «Όχι ο 'Ιθαν;» «Μα στον Ίθαν με υποστήριξε...» Για μια ακόμα φορά κούνησε αδιάφορα το χέρι. «Είναι μεγάλη ιστορία. Ο Φιν όμως είναι ξεχωριστός και θα ήθελα να τον δω ευτυχισμένο». Τί καρδιά της Κέιτλιν έκανε ένα αλλόκοτο σκίρτημα. «Πιστεύω ότι είναι». «Ξεχωριστός; Ή ευτυχισμένος;» την προκάλεσε η Λίλι. Η Κέιτλιν δεν μπορούσε να σκεφτεί τη σωστή απάντηση. «Και τα δύο;» Η Λίλι της έριξε ένα δύσπιστο βλέμμα, σαν να αμφισβητούσε αν ήταν στα καλά της. «Έχει κάνει μεγάλα βήματα, αλλά έχει δρόμο ακόμα. Ο Φιν τα καταφέρνει να φαίνεται καλά στους γύρω του, αλλά αυτό το κάνουν όλοι οι Μάρσαλ. Με ανησυχεί όμως, και επειδή τον ξέρεις καλά καταλαβαίνεις, φαντάζομαι, τι εννοώ». «Δεν είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνω. Εγώ και ο Φιν δεν...» Η Λίλι συνέχισε να μιλάει και τότε η Κέιτλιν συνειδητοποίησε ότι μάλλον γνώριζε πως ο Φιν δεν είχε σχέση με τη Ναόμι. Ακόμα χειρότερα, υπέθετε ότι είχε μαζί της! «Θεωρώ ότι κάτι λείπει του Φιν, δε συμφωνείς; Προφυλάσσει τον εαυτό του τόσα χρόνια που φοβάμαι ότι έχει γίνει αλήθεια...» Η φωνή της Λίλι έσβησε και η Κέιτλιν φαντάστηκε ότι θα πρέπει να είχε να κάνει με το σάστισμα στο πρόσωπό της. «Ή μπορεί και όχι». Η Κέιτλιν ήθελε να επιμείνει περισσότερο στο θέμα, γιατί, ειλικρινά, την ενδιέφερε εξαιρετικά αυτή η ματιά στην ψυχοσύνθεση του Φιν από κάποιον που τον ήξερε καλά χωρίς να έχει ερωτικό ενδιαφέρον για εκείνον. Θα ξεπερνούσε όμως έτσι τα όρια. Δεν ήταν δική της δουλειά. Και είχε το κακό


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

112

προαίσθημα ότι ήδη αποκάλυψε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε σ’ αυτή τη γυναίκα. Πριν προλάβει να ανασυγκροτηθεί όμως, κάποιος φώναξε τη Λίλι και ανασηκώνοντας το κεφάλι της είδε τον Ίθαν να κάνει νόημα στη γυναίκα του. «Πρέπει να φύγω πριν βρω κανέναν μπελά. Είχαμε ολόκληρη συζήτηση σήμερα το πρωί σχετικά με το ότι δεν πρέπει να ενοχλήσουμε τους σταρ. Ήμουν απλώς περίεργη να σε γνωρίσω». Αυτή η δήλωση της φάνηκε γεμάτη υπονοούμενα -και επικίνδυνη. Σηκώθηκε από την καρέκλα της. «Συγνώμη αν σε ενόχλησα, αλλά χάρηκα πολύ που σε γνώρισα, Κέιτλιν. Ελπίζω να σε ξαναδώ». «Κι εγώ το ίδιο, Λίλι». Ήταν απίθανο, ωστόσο, και η Κέιτλιν ένιωσε ένα νυγμό θλίψης γι’ αυτό. Η Λίλι πλησίασε τον άντρα της κι εκείνος την κράτησε στο πλευρό του χωρίς δισταγμό. Ήταν υπέροχο να βλέπεις πόσο δεμένοι έδειχναν. Η Κέιτλιν τους είδε να συζητούν -και τουλάχιστον ένα μέρος της συζήτησης πρέπει να την αφορούσε, αφού πού και πού γύριζαν προς το μέρος της-, πριν ο Φιν αγριοκοιτάξει τη Λίλι και ο Ίθαν του ρίξει μια αγκωνιά. Ακολούθησαν γέλια. Η Κέιτλιν φόρεσε τα ακουστικά της και έστρεψε ξανά την προσοχή της στο σενάριο που μελετούσε. Οι αλλαγές ήταν ελάχιστες, αλλά ήθελε να είναι απόλυτα προετοιμασμένη. Δευτερόλεπτα αργότερα, παρ’ όλα αυτά, ξέκλεψε μια ματιά στον Φιν, που είχε τώρα μετακινηθεί σε ένα τραπέζι με τον αδερφό και τη νύφη του. Είχε ενδιαφέρον να τους παρακολουθεί και είπε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς... έρευνα για μελλοντικούς ρόλους που θα είχε αδέρφια και θα έπρεπε να αναπαράγει αυτή την οικογενειακή δυναμική. Η Λίλι φαινόταν πολύ καλή, αλλά ίσως έκανε λάθος. Ο Φιν ήταν πιθανότατα ο πιο ευτυχισμένος, πιο απροβλημάτιστος


113

KIMBERLY LANG

άνθρωπος που ήξερε η Κέιτλιν. Και οπωσδήποτε ο πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Ό,τι δεν ήταν τέλειο ο Φιν το αντιμετώπιζε ανασηκώνοντας απλώς αυτούς τους φαρδιούς ώμους. Του έριξε άλλη μια ματιά. Γιατί να μην ήταν ευτυχισμένος; Είχε τα πάντα.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

114

8

ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ στην εξώπορτα σε συνδυασμό με το τηλέφωνο που χτυπούσε και προσπαθούσε να αγνοήσει μπορούσαν να σημαίνουν ένα μόνο πράγμα. Ή, για την ακρίβεια, δύο: την επίσκεψη του Μπρέιντι και του Ίθαν. Κοίταξε το ρολόι καθώς σύρθηκε από το κρεβάτι κι έπιασε το τζιν που πέταξε στο πάτωμα μετά από μια ακόμα καυτή νύχτα με την Κέιτ. Μπορεί εκείνη να είχε το πρωινό ελεύθερο για να τεμπελιάσει και να συμπληρώσει ύπνο, ο Φιν όμως όχι. Φυσικά, όταν έσερνε το κουφάρι του στο σπίτι, τις μικρές ώρες σαν έφηβος που γυρνούσε κρυφά, δεν περίμενε ότι θα έρχονταν τα αδέρφια του και θα κοπανούσαν την πόρτα του από τα άγρια χαράματα. Τεντώθηκε κι ένιωσε τους μυς του να διαμαρτύρονται. Θα έπρεπε να κάνουν μια προσπάθεια με την Κέιτ να φτάσουν επιτέλους κάποια στιγμή στο κρεβάτι. Η ένταση των χτυπημάτων έγινε πιο δυνατή όσο πλησίαζε κι άκουγε τους δυο τους έξω από την πόρτα του. Δυστυχώς, δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να φύγουν, οπότε δεν είχε άλλη επιλογή από το να ανοίξει. Άνοιξε την πόρτα με φόρα και αντίκρισε, μισοκλείνοντας τα μάτια, το φως και τους ενοχλητικούς αδερφούς του. «Τι θέλετε;» Ο Μπρέιντι του έδωσε έναν καφέ από το μαγαζί εκεί κοντά. «Θα πάμε τα κορίτσια στο Τσέρι Χιλ Παρκ, σε μια έκθεση τέχνης... δεν έχω πολυκαταλάβει... και είπαν μήπως θέλεις να έρθεις μαζί». «Όχι». Ο Φιν άρχισε να κλείνει την πόρτα στα χαμογελαστά


115

KIMBERLY LANG

τους πρόσωπα, αλλά ο Ίθαν τον εμπόδισε. Μπήκαν στο δωμάτιο με θράσος. Έκανε έναν ειρωνικό μορφασμό, αλλά πήρε τον καφέ όταν ο Μπρέιντι του τον πρόσφερε ξανά. «Δε θέλω». Ο Μπρέιντι κατσούφιασε. «Ούτε κι εμείς, ξέρεις». «Η μοίρα του παντρεμένου είναι να πηγαίνει σε εκθέσεις χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Καλά να πάθετε». Ο Ίθαν σωριάστηκε στον καναπέ κι ανέβασε τα πόδια του στο τραπεζάκι. Ο Μπρέιντι κάθισε στην καρέκλα απέναντι του. Έδειχναν να έχουν σκοπό να μείνουν και η όποια ελπίδα του να επιστρέφει στο κρεβάτι εξαφανιζόταν γοργά. «Πού είναι η Άσπεν και η Λίλι; Δεν είπατε ότι...» «Για ψώνια», απάντησε ο Μπρέιντι. «Έχει ένα μαγαζί με είδη εγκυμοσύνης δίπλα στο καφέ. Θα συναντηθούμε εδώ όταν τελειώσουν». Δεν έπρεπε να δώσει σε κανέναν τη διεύθυνση του σπιτιού του εκεί. Ο Φιν κάθισε στην άλλη άκρη του καναπέ και έτριψε το πρόσωπό του για να ξυπνήσει. «Και μέχρι τότε δηλαδή θα μου σπάσετε τα νεύρα;» Ο Μπρέιντι έκανε τάχα τον προσβεβλημένο. «Αδερφική αγάπη, σου λένε... Δε σε έχουμε δει από τότε που γύρισες». Έδειξε τον Ίθαν. «Εσένα σε είδα χθες». Γυρίζοντας στον Μπρέιντι, πρόσθεσε: «Κι εσένα θα σε δω μεθαύριο». «Αυτό είναι στο πλατό. Δεν εννοούσα αυτό». «Δεν είμαι διακοπές εδώ. Δουλεύω, αν θυμάσαι». Ο Μπρέιντι κάτι μουρμούρισε κι έβγαλε ένα περιοδικό από την πίσω τσέπη του τζιν του. Μια φωτογραφία του Φιν με τη Ναόμι καταλάμβανε μεγάλο μέρος του εξωφύλλου. «Πού να μου πάει το μυαλό; Αυτό δε μου φαίνεται για δουλειά». Ο Φιν άφησε το περιοδικό εκεί που προσγειώθηκε. «Προφανώς δεν έχεις βγάλει ποτέ τη Ναόμι Χαρτ για φαγητό... Σε διαβεβαιώνω ότι επρόκειτο για δουλειά με όλη τη σημασία της λέξης. Το ξέρετε και οι δύο πολύ καλά ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται για τα μάτια του κόσμου, και αν ο κόσμος


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

116

αρχίσει να υποθέτει διάφορα για τη φύση της σχέσης μου με τη Ναόμι, βοηθάει. Δε συμβαίνει κάτι παραπάνω από αυτό». Ο Ίθαν κοίταξε τον Μπρέιντι. «Μου χρωστάς πενήντα δολάρια». Πάλι στοιχήματα; Τι καινούρια οικογενειακή συνήθεια ήταν αυτή; Και για τα προσωπικά του, μάλιστα. Ήταν γελοίο. Ο Μπρέιντι όμως δεν πλήρωσε. «Όχι. Επιβεβαιώθηκες μόνο κατά το ήμισυ». «Αστειεύεσαι; Ήμουν στο πλατό χθες. Υπάρχει λόγος που ο μικρός μας αδερφός βγάζει το ψωμί του δουλεύοντας πίσω από τις κάμερες -δεν έχει κανένα ταλέντο στην υποκριτική. Μέχρι και η Λίλι πρόσεξε τις καυτές ματιές που της έριχνε». Ο Μπρέιντι κούνησε το κεφάλι του. «Αυτό δε σημαίνει ότι τα συναισθήματα είναι αμοιβαία». «Ω, είναι αμοιβαία. Η Κέιτλιν δεν είναι τόσο ανοιχτό βιβλίο όσο αυτός εδώ, αλλά...» Ο Φιν πήγε να τους διακόψει, αλλά τα αδέρφια του έδειχναν να έχουν ξεχάσει εντελώς ότι βρισκόταν στο δωμάτιο. «Τότε γιατί δεν έχει διαρρεύσει κάτι στον Τύπο;» τον αντέκρουσε ο Μπρέιντι, δείχνοντας το περιοδικό. «Ο Φιν μάλλον ελέγχει καλύτερα τους ανθρώπους του από άλλους. Ή αλλιώς όσοι δουλεύουν γι’ αυτόν είναι εντελώς ηλίθιοι...» Ο Φιν σηκώθηκε. Κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα. «Δε με χρειάζεστε μάλλον γι’ αυτή τη συζήτηση, οπότε...» Ο Ίθαν του έκανε νόημα να γυρίσει. «Μπορείς να μιλήσεις... και να με βοηθήσεις να κερδίσω τα πενήντα δολάρια ομολογώντας επιτέλους ότι κοιμάσαι ξανά με την Κέιτλιν Ρις». «Δε σου χρειάζονται τα πενήντα δολάρια». Ο Ίθαν απλώς χαμογέλασε. «Ναι, αλλά το δικαίωμα να καυχιέμαι που κέρδισα είναι ανεκτίμητο». Ο Μπρέιντι αγνόησε τον Ίθαν και κάρφωσε τον Φιν με το βλέμμα του «μεγάλου αδερφού». «Δεν είναι πολύς καιρός που ορκιζόσουν ότι εσύ και η Κέιτλιν έχετε τελειώσει, οπότε οι


117

KIMBERLY LANG

προσπάθειές σου να αποφύγεις το θέμα τώρα με κάνουν να πιστεύω ότι κάτι συμβαίνει μ’ εσάς τους δύο». Ο Ίθαν έγνεψε καταφατικά. «Καλύτερα να μας πεις, γιατί αλλιώς δε θα σε αφήσουμε σε ησυχία. Αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να πούμε κάτι στη γιαγιά επί του θέματος...» «Αρκετά. Μερικές φορές εύχομαι να ήμουν μοναχοπαίδι». Ο Μπρέιντι κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. «Το ίδιο πράγμα σκέφτομαι κι εγώ κάθε μέρα». Ο Φιν δεν ήταν ποτέ άνθρωπος που τον ενδιέφερε τι έλεγαν οι άλλοι -συμπεριλαμβανομένων των αδερφών του- για την ερωτική του ζωή, αλλά για κάποιο λόγο δεν ήθελε ειλικρινά να τους μιλήσει σ’ αυτή την περίσταση. Δεν του φαινόταν σωστό να εξομολογηθεί στα αδέρφια του τι συνέβαινε σ’ αυτό το κομμάτι της ζωής του. Η ιστορία του ήταν απλή: δύο άνθρωποι που καταλαβαίνονταν μεταξύ τους και κατανοούσαν ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Δεν υπήρχε όμως περίπτωση αυτοί οι δύο ανόητοι να τον αφήσουν ήσυχο και για να μην τον τρελάνουν έπρεπε να τους πει κάτι. «Με την Κέιτ είμαστε φίλοι». Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι του. «Για προσπάθησε ξινά. Ποτέ δεν ήσουν απλώς φίλος με μια γυναίκα». «Δεν είπα ότι είμαστε απλώς φίλοι». Ξαφνικά ένιωθε σαν έφηβος. «Είμαστε στενοί φίλοι». «Πολύ στενοί;» ρώτησε ο Μπρέιντι. Ακολούθησε παρατεταμένη σιωπή, αλλά τα αδέρφια του δεν έπιασαν το υπονοούμενο. «Αρκετά στενοί», παραδέχτηκε. Ο Μπρέιντι συνοφρυώθηκε κι έβγαλε το πορτοφόλι του. Έδωσε ένα χαρτονόμισμα στον Ίθαν, που το έβαλε στην τσέπη με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο, και μετά στράφηκε κατσουφιασμένος στον Φιν. «Το συνειδητοποιείς, φαντάζομαι, ότι παίζεις με τη φωτιά και πας γυρεύοντας να καείς για τα καλά;» «Πολύ μελοδραματικό σε βρίσκω. Δεν είμαι υποψήφιος, ούτε θα είμαι ποτέ, για κάποιο αξίωμα, οπότε ακόμα και το μεγαλύτερο σκάνδαλο δεν πρόκειται να βλάψει την καριέρα


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

118

μου». «Αλήθεια, τόσο δε δίνεις δεκάρα για τους άλλους;» Η ένταση στη φωνή του Μπρέιντι τον ξάφνιασε. «Ορίστε;» «Δεν περιστρέφονται όλα γύρω από σένα, ξέρεις». Δεν έπρεπε να τους ανοίξω. «Πιστεύω ότι-η κληρονομιά των Μάρσαλ δεν κινδυνεύει, ανεξάρτητα από το τι θα κάνω εγώ». «Σίγουρα. Εγώ όμως μιλούσα για την Κέιτλιν Ρις». «Η Κέιτ δεν είναι δική σου δουλειά». «Και δε θα έπρεπε να είναι ούτε δική σου. Η Άσπεν με ενημέρωσε για την πλευρά της Κέιτλιν σ’ αυτή τη θλιβερή ιστορία. Λογικό που ήταν τόσα χρόνια στην εξορία». «Τι;» «Συνήθως ασχολούμαι μόνο μ’ εσένα και τα μπλεξίματα σου και πώς μας επηρεάζουν και δεν είχα σκεφτεί ποτέ τις συνέπειες για εκείνη». «Φαίνεται καλή κοπέλα», πρόσθεσε ο Ίθαν, «αλλά είμαι αναγκασμένος να αμφιβάλλω για την ευφυΐα της, που έμπλεξε ξανά μαζί σου». Με αυτό ο Ίθαν ξεπέρασε τα όρια και εξάντλησε την υπομονή του Φιν με μία μόνο φράση. «Αυτά για σήμερα, παιδιά. Έχω δουλειά και εσείς δεν έχετε να πάτε σε μια έκθεση;» «Όχι ακόμη. Δεν είπαμε αυτό που ήρθαμε να πούμε». «Τι έχετε πάθει;» Όταν ο Ίθαν ανασήκωσε το ένα του φρύδι, ο Φιν πήρε την απάντηση. «Η γιαγιά σας έστειλε, έτσι δεν είναι; Να μου κάνετε κήρυγμα εκ μέρους της...» «Δεν έχεις πάει καθόλου στο Χιλ Τσέις τελευταία». Η γροθιά του τον έτρωγε να χτυπήσει κάτι. «Και μετά αναρωτιέστε γιατί ζω στην άλλη άκρη της ηπείρου». «Δεν αναρωτιόμαστε καθόλου», είπε ο Μπρέιντι. «Ίσα ίσα, μπαίνω συχνά στον πειρασμό να έρθω να μείνω κοντά σου». «Αν αυτό είναι απειλή, ξέρω ότι είναι κενή. Είναι σαν να αποσύρεσαι από την πολιτική αν απομακρυνθείς πάνω από εκατό χιλιόμετρα από την Ουάσιγκτον». «Και είσαι συνεχώς σε εμπόλεμη ζώνη σε λιγότερο από αυτή την απόσταση». Αυτό ήταν σχόλιο του Ιθαν.


119

KIMBERLY LANG

«Επειδή η οικογένειά μου συνωμοτεί για να με τρελάνει». «Επειδή νοιαζόμαστε, ξέρεις», τον αντέκρουσε ο Μπρέιντι. «Τότε μπορούμε να μεταφέρουμε αυτή την παρέμβαση κάποια άλλη μέρα; Που να μη με περιμένει ένα ολόκληρο συνεργείο να εμφανιστώ στη δουλειά;» Πάνω στην ώρα, το τηλέφωνο του Φιν χτύπησε καθώς ήρθε μήνυμα. Το άρπαξε με ευγνωμοσύνη. «Το καθήκον με καλεί. Δε θα σας συνοδεύσω μέχρι έξω». «Δεν μπορείς να αποφεύγεις για πάντα αυτή τη συζήτηση». Ο Μπρέιντι τον κοίταξε με μισό μάτι. «Είσαι αλήθεια τόσο ρηχός; Βγαίνεις δημόσια με μια γυναίκα για τα μάτια του κόσμου, κοιμάσαι παράλληλα με μία άλλη -και δε θα θίξω καν το γεγονός ότι είναι η πρώην σου- και δε βλέπεις πού είναι το πρόβλημα; Πόσο μάλλον το γεγονός ότι έχεις γίνει στην ουσία ίδιος ο πατέρ...» Ο Φιν σήκωσε το χέρι του. «Σταμάτα. Δεν ξέρω πότε αποφασίσατε εσείς οι δύο να κάνετε χόμπι την ψυχανάλυση, αλλά δεν είστε και πολύ καλοί σ’ αυτό. Στο Λος Άντζελες ζω, για όνομα του Θεού, που πάει όλος ο κόσμος σε ψυχολόγο». Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι του. «Θεέ μου, είσαι πολύ ανάποδος σήμερα». «Ναι, ε; Και δεν έχει καθόλου να κάνει με το γεγονός ότι μου έστησαν ενέδρα οι δύο ηλίθιοι αδερφοί μου θέλοντας να ξεσκεπάσουν τα βαθιά συναισθηματικά μου προβλήματα πριν καλά καλά ξυπνήσω». Ο Μπρέιντι γύρισε στον Ίθαν κι ανασήκωσε τους ώμους. «Τουλάχιστον παραδέχεται ότι έχει συναισθηματικά προβλήματα. Είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση». «Εσείς οι δύο μπορεί να θέλετε να αναλύσετε τα πάντα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να κάνω κι εγώ το ίδιο. Δεν είναι απαραίτητο ότι οφείλονται όλα σε παιδικά τραύματα που πρέπει να “γιατρευτούν”. Σταματήστε να φορτώνετε τα προβλήματα που έχετε με τον μπαμπά σ’ εμένα. Αυτό το κάθαρμα δεν έχει καμία σχέση μ’ εμένα ή με τη ζωή μου. Ποτέ δεν είχε».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

120

«Και εκεί είναι το πρόβλημά σου». «Όχι, αυτό είναι το δικό σας πρόβλημα. Το δικό μου πρόβλημα είστε εσείς οι δύο». «Και η Κέιτ», πρόσθεσε ο Ίθαν. Ο ήχος του κουδουνιού γλίτωσε τον Ίθαν από τα χέρια του Φιν. Ποτέ ξανά δεν είχε χαρεί τόσο που ήρθαν οι γυναίκες τους. «Πάω να κάνω ένα ντους. Κλείστε την πόρτα φεύγοντας, εντάξει;» Τους άφησε στο σαλόνι με την ειλικρινή ελπίδα ότι θα έφευγαν μέχρι να βγει από το ντους. Δεν ήταν και ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει τη μέρα του. Το καυτό νερό μαλάκωσε τους μυς του, όχι όμως και τη διάθεσή του. Γιατί έπρεπε τα αδέρφια του να κάνουν θέμα από το τίποτα; Ιδίως για ένα ζήτημα που δεν τους αφορούσε καθόλου, όπως η Κέιτ. Η σκέψη της κατεύνασε λίγο το θυμό του. Μπορεί η Κέιτ να το έριχνε κι εκείνη πολύ στην ψυχανάλυση τελευταίως, αλλά τουλάχιστον δεν προσπαθούσε να φορτώσει τα δικά της προβλήματα σ’ εκείνον. Μπορεί να ήταν σκληρή με τον εαυτό της, αλλά επιεικής με τους άλλους, ευτυχώς. Ο Μπρέιντι και ο Ίθαν - και η γιαγιά τους, επίσηςμπορούσαν να πάρουν κάποια μαθήματα από εκείνη επ’ αυτού. Πήρε βαθιά ανάσα και προσπάθησε να ηρεμήσει. Όλο αυτό ήταν κάτι το προσωρινό. Μόλις επέστρεφε σπίτι του και δεν ήταν μες στα πόδια τους, τα αδέρφια του και ο παππούς και η γιαγιά θα τον άφηναν ήσυχο. Η ζωή του θα επέστρεφε ξανά στους φυσιολογικούς ρυθμούς της και χωρίς την Κέιτ να τροφοδοτεί τα γελοία ξεσπάσματα τους, τελικά θα βαριούνταν. Μπορεί να συνέχιζαν να κουνούν αποδοκιμαστικά το κεφάλι και να γκρινιάζουν, αλλά με δύο χιλιάδες μίλια απόσταση λίγο τον ένοιαζε. Όλα αυτά θα περνούσαν. Σε μερικές εβδομάδες θα γίνονταν όλα ξανά φυσιολογικά. Γιατί, τότε, η σκέψη αυτή δε βελτίωσε τη διάθεση του; ***


121

KIMBERLY LANG

Είχε το πρωινό της ελεύθερο και αυτό ήταν ανέλπιστη ευλογία. Η Κέιτλιν κοιμήθηκε μέχρι αργά και πήγε για μασάζ και μανικιούρ. Μετά έκανε μερικά ψώνια, όπου κάποιοι την αναγνώρισαν και της ζήτησαν να βγάλουν φωτογραφίες, και κατόπιν πήγε στο πλατό για μερικές ώρες. Πέντε λεπτά αφότου έφτασε, την προειδοποίησαν ότι ο Φιν ήταν ασυνήθιστα κακόκεφος και μια ματιά στο πρόσωπό του ήταν αρκετή να την πείσει να μείνει μακριά του. Ήταν μια σύντομη, εύκολη μέρα για εκείνη, ο Φιν όμως της μετέδωσε την κακή του διάθεση, αν και δεν αντάλλαξαν παραπάνω από δυο κουβέντες. Ήλπιζε μέσα της ότι μπορεί να περνούσε από το σπίτι της απόψε, αλλά αυτό δεν της φαινόταν τώρα πιθανό, και την ενοχλούσε περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε. Είχε δώσει στον Φιν την ευκαιρία να το τελειώσει, αλλά εκείνος δεν την άδραξε. Για την ακρίβεια, δεν έδειχνε να τον ενοχλεί το γεγονός ότι εκείνη λίγο πολύ τον χρησιμοποιούσε. Δεν της άρεσε πολύ και της ίδιας που το έκανε, δεν μπορούσε όμως να αρνηθεί αυτή την ευκαιρία. Εξάλλου, δε θα μπορούσε να έχει μια τέτοια περιπέτεια με τον Φιν στο Λος Άντζελες, με τους παπαράτσι εκεί και όλους αυτούς που παρακολουθούν τους σταρ. Ευτυχώς, οι παπαράτσι στη Βαλτιμόρη δεν ήταν σε κάθε γωνιά. Έπρεπε να απολαύσει λοιπόν τη στιγμή όσο μπορούσε. Αν και, απ’ ό,τι έδειχναν τα πράγματα, δε θα την απολάμβανε απόψε. Πίεσε τον εαυτό της να αποτινάξει την απογοήτευσή της. Δεν είχε σχέση μαζί του και δεν υπήρχαν εγγυήσεις -ούτε καν βραχυπρόθεσμες. Δεν ήταν δική της δουλειά πού βρισκόταν ο Φιν όταν δεν ήταν μαζί της. Έπρεπε να το έχει αστό κατά νου. Στις εφτά η ώρα εκείνο το βράδυ η Κέιτλιν έβαλε την εκπομπή Κατνερ Ριπόρτ, που ήταν η γλοιωδέστερη κουτσομπολίστικη εκπομπή της καλωδιακής τηλεόρασης. Όσο κι αν τη μισούσε, θα έπαιρνε μια πολύ καλή ιδέα για το τι κουτσομπολιά ακούγονταν για εκείνη -αν υπήρχαν- και θα ενημερωνόταν για


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

122

το τι συνέβαινε γενικότερα στον κόσμο της σόουμπιζ. Η Κάρι Κάτνερ άνοιγε πάντα με τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και όταν το όνομα της Κέιτλιν δεν αναφέρθηκε πριν το πρώτο διάλειμμα για διαφημίσεις, άρχισε να χαλαρώνει. Στενοχωριόταν για τη Σίντι Μπερκ, που μονοπωλούσε τα δημοσιεύματα έχοντας μπει σε κλινική αποτοξίνωσης την προηγούμενη μέρα. Είχαν κάνει μια ταινία μαζί πριν εφτά χρόνια και η Σίντι ήταν γλυκό κορίτσι και ταλαντούχα -αν και είχε τα προβλήματά της. Από την άλλη, ευτυχώς που η Σίντι δεν ήταν πολύ συγκροτημένη γιατί αλλιώς δε θα είχε πάρει η Κέιτλιν αυτόν το φανταστικό ρόλο της Ρεμπέκα. Δεν ήθελε να χαίρεται με τη δυστυχία κάποιου άλλου, ήταν όμως δώρο για την ίδια. Έπρεπε να αντιμετωπίσει απλώς την ενοχή της. Όταν η φωτογραφία της έκανε την εμφάνισή της στην οθόνη μετά τα διαφημιστικά δεν ήταν κάτι απρόσμενο -δεδομένου μάλιστα ότι έδενε με την ιστορία της Σίντι. «Η Κέιτλιν Ρις είναι ένα όνομα που δεν έχουμε ακούσει πρόσφατα, αυτό όμως πρόκειται μάλλον να αλλάξει. Η Ρις βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε γυρίσματα στη Βαλτιμόρη, καθώς ήταν μια προσθήκη-έκπληξη στο καστ με τα μεγάλα ονόματα της Τρέλας της Οργής, αντικαθιστώντας τελευταία στιγμή τη Σίντι Μπερκ. Η Ρις έγινε γνωστή μέσα από μια σειρά ρομαντικές κωμωδίες, μετά μετακόμισε στο Λονδίνο πριν τρία χρόνια και δούλεψε στο θέατρο, επιστρέφοντας πρόσφατα για μια σύντομη - αλλά επιτυχημένη- εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ». Πώς τα κατάφερναν να την καταδικάζουν και να την επαινούν ταυτόχρονα στην ίδια φράση; «Η Ρις όμως είναι περισσότερο γνωστή για τη θυελλώδη σχέση της με τον παραγωγό Φιν Μάρσαλ, πριν μετακομίσει στο Λονδίνο. Πολλοί θεωρούν ότι η σχέση τους ήταν ο λόγος για τη μετακόμιση». Εντάξει, όσα είπαν ήταν σχετικά ανώδυνα... Ωχ! Η σκέψη της κόπηκε απότομα καθώς μια φωτογραφία της με τον Φιν στο κόκκινο χαλί αντικαταστάθηκε από μια φωτογραφία που ο Φιν


123

KIMBERLY LANG

έπινε ένα σφηνάκι τεκίλα γλείφοντας το αλάτι από το μπούστο της. Πού τη βρήκαν αυτή; Δε θυμόταν καθόλου το στιγμιότυπο, αλλά αυτό δεν την εξέπληττε. «Η Ρις εθεάθη με τον πρώην αγαπημένο της σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στην Ουάσιγκτον προκαλώντας υποψίες ότι η επιστροφή της στη μεγάλη οθόνη μπορεί να μην είναι αποκλειστικά επαγγελματική, μάρτυρες όμως περιγράφουν τη συνάντηση ως τυχαία και πιθανότατα όχι ιδιαίτερα φιλική, παρ’ όλο που την ταινία γυρίζει η εταιρεία του Μάρσαλ». Μπορεί να το πει κανείς κι έτσι. «Ενδιαφέρουσα ανατροπή, παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι η Ρις και ο συμπρωταγωνιστής της, ο καρδιοκατακτητής Τζέισον Έλκινς, εθεάθησαν να τρώνε μαζί πρωινό στη Βαλτιμόρη, ενώ φήμες δίνουν και παίρνουν ότι το κινηματογραφικό τους ειδύλλιο δείχνει υπερβολικά ρεαλιστικό. Στο μεταξύ, ο Μάρσαλ συνελήφθη να συνοδεύει τη Ναόμι Χαρτ, την πρωταγωνίστρια της ταινίας, στα καλύτερα εστιατόρια της Βαλτιμόρης. Σίγουρα, το ειδύλλιο ανάμεσα στη Ρις και τον Μάρσαλ έχει τελειώσει, αλλά αυτά τα γυρίσματα θα πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέροντα». Η Κάρι Κάτνερ χαμογέλασε πλατιά στην κάμερα και η Κέιτλιν έγινε θηρίο. Και που να 'ξερες. «Εκπρόσωπος της εταιρείας παραγωγής ισχυρίζεται ότι η Ρις και ο Έλκινς είναι “απλώς φίλοι”, αρνήθηκε όμως να σχολιάσει για τον Μάρσαλ και τη Χαρτ. Περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε. Η ταινία αναμένεται να βγει στις αίθουσες την επόμενη άνοιξη». Η Κέιτλιν έσβησε την τηλεόραση. Εκείνη και ο Τζέισον είχαν κάνει τη δουλειά τους, αλλά η στάση της εταιρείας τής φάνηκε παράξενη. Αν δε σχολίαζαν το θέμα για τον Φιν και τη Ναόμι επιβεβαίωναν στην ουσία ένα ψέμα. Ενδιαφέρον... Η ζωή της μπορεί να είχε τα φόντα να γίνει σαπουνόπερα, τουλάχιστον


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

124

σύμφωνα με την Κάρι Κάτνερ, αλλά αυτό δεν ήταν και τόσο κακό. Η φωτογραφία της με τον Φιν δεν ήταν κολακευτική, δεν ήταν όμως και η χειρότερη που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν. Σε γενικές γραμμές, δεν ήταν και πολύ άσχημα τα πράγματα, αποφάσισε. Χτύπησε μήνυμα στο κινητό της και η Κέιτλιν έψαξε στην τσάντα της για να το βρει. Ήταν από τον Φιν: «“Έχεις δουλειά";» Οι ελπίδες που είχε παραμερίσει τώρα ξύπνησαν ξανά. « “Όχι. Γιατί; "» « “Κοίτα από το παράθυρό σου "». Εντάξει, αυτό ήταν λίγο παράξενο. Γιατί της έστελνε μηνύματα αντί να την πάρει τηλέφωνο; Πήγε στο παράθυρο και κοίταξε από το στάρι. Ο δρόμος έδειχνε φυσιολογικός* το μόνο που έβλεπε ήταν μερικά παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Μετά, στα δεξιά της, φάνηκε μια λάμψη. Όταν την εντόπισε για δεύτερη φορά συνειδητοποίησε ότι ήταν ο προβολέας μιας μοτοσικλέτας. Ο αναβάτης ήταν κρυμμένος στις σκιές και το κράνος του παραμόρφωνε τα χαρακτηριστικά του, αναγνώρισε όμως και τη μοτοσικλέτα και τους φαρδιούς ώμους του Φιν: Έβλεπε την αναμμένη οθόνη του κινητού του καθώς ο Φιν έγραφε ένα ακόμα μήνυμα. Τι στο καλό συνέβαινε; Η απάντηση ήρθε στο τηλέφωνό της σχεδόν αμέσως. « “Θέλεις να πάμε μια βόλτα;"» Αστειευόταν; Δεν τους είχαν συλλάβει ακόμη εκτός πλατύ, και κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να πήγαιναν γυρεύοντας. Ο μόνος λόγος που μπορούσε να εμφανίζεται ο Φιν εκεί ήταν επειδή αρκετοί από το καστ και το συνεργείο -συμπεριλαμβανομένου του σκηνοθέτη- έμεναν σ' αυτό το συγκρότημα. Αν τον έβλεπαν να μπαίνει θα μπορούσε να επισκέπτεται οποιονδήποτε. « “Είσαι τρελός;"» « “Είναι ωραία βραδιά. Ό,τι πρέπει για βόλτα"». Παλιά τέτοιες βραδιές συνήθιζαν να πηγαίνουν βόλτα με τη μηχανή στη Σάντα Μάνικα ή το Βένις Μπιτς. Ένα σωρό


125

KIMBERLY LANG

αναμνήσεις ξύπνησαν, αλλά τις έδιωξε. Το σεξ ήταν ένα πράγμα. Αυτό άγγιζε επικίνδυνα τα όρια κάτι άλλου. Το γεγονός ότι ήθελε να πάει επιβεβαίωνε απλώς ότι ήταν σίγουρα κακή ιδέα. Το επόμενο μήνυμα του Φιν ήταν σαν να διάβασε το μυαλό της; «“Το ξέρεις ότι θέλεις"». Αυτό δεν είχε καμία σχέση με το θέμα. « “Αποκλείεται. Πολύ επικίνδυνο"». Το «επικίνδυνο» μπορούσε να ερμηνευτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, επομένως δεν ήταν ψέμα. « “Γιατί; "» Ωχ. Χρειαζόταν μια καλή δικαιολογία. « “Μπορεί κάποιος να μας δει"». «Φρικτή δικαιολογία». Τύχαινε να συμφωνεί και η ίδια με αυτό, δεν μπορούσε να σκεφτεί όμως κάτι καλύτερο. « “Αλλά αλήθεια"». « “Δεν υπάρχουν κάμερες τώρα"». Αυτό ήταν αλήθεια. Ο Φιν δεν περίμενε να του απαντήσει. «"Έλα”». Εκείνη αμφιταλαντεύτηκε, πολεμώντας το κομμάτι της που ήθελε πραγματικά να πάει. Όχι μόνο επειδή ήταν ο Φιν -λες και δεν έφτανε αυτό-, αλλά επειδή κάτι τέτοιο ξυπνούσε το κομμάτι του εαυτού της που αγαπούσε την περιπέτεια, που το κρατούσε αυστηρά υπό έλεγχο. Αν το άφηνε ελεύθερο, έστω και για ένα βράδυ, θα μπορούσε να το τιθασεύσει μετά ξανά; Και τώρα καταλάβαινε γιατί ο Φιν έστελνε μηνύματα αντί να πάρει τηλέφωνο. Ήξερε πώς να κλιμακώνει τη δραματικότητα και την ένταση και τα μηνύματα πρόσθεταν σ’ αυτή την αίσθηση περιπέτειας. Το τηλέφωνό της χτύπησε ξανά: «"Λοιπόν; Θα έρθεις;"» Όχι, είπε στον εαυτό της. Δε θα πήγαινε. Έπρεπε να διατηρήσει ξεκάθαρα όρια στην κατάσταση με τον Φιν. Πριν καλά καλά τελειώσει τη σκέψη της όμως, φόρεσε τα παπούτσια της και βρήκε το φούτερ της. «Πρέπει να έχω τρελαθεί εντελώς», μονολόγησε παίρνοντας τα κλειδιά της και κατεβαίνοντας τις σκάλες.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

126

Ο Φιν ανέβασε την προσωπίδα του κράνους του και της χαμογέλασε. «Το ήξερα ότι θα έρθεις». Της έδωσε ένα κράνος. «Αυτό είναι σκέτη τρέλα». Ήδη όμως έπλεκε τα μαλλιά της και τα έβαλε μέσα από την μπλούζα της. Το κράνος μπήκε εύκολα και μύριζε σαν να ήταν ολοκαίνουριο, κάνοντάς της να αναρωτηθεί πότε του ήρθε του Φιν αυτή η ιδέα. Τη βοήθησε να το δέσει κάτω από το πιγούνι της και της κατέβασε την προσωπίδα, μετά άναψε τη μηχανή, ενώ εκείνη σήκωσε το πόδι της κι ανέβηκε πίσω του. Οι μηροί της ταίριαξαν πίσω από τους δικούς του τέλεια κι όταν τύλιξε τα χέρια της γύρω από τη μέση του, ένιωσε όλο της το κορμί να αναστενάζει στην επαφή. Με ένα βρυχηθμό της μηχανής, ο Φιν βγήκε στο δρόμο. Δεν τον ρώτησε πού πήγαιναν, αλλά ειλικρινά δεν την ένοιαζε και τόσο. Ο Φιν είχε αυτή την επιρροή πάνω της. Και μετά από τρία χρόνια κατά τα οποία απέφευγε επιμελώς να ανεβαίνει σε μηχανές με άντρες σαν τον Φιν, αυτή η μικρή πράξη ήταν αρκετή να την κάνει να νιώσει ζωντανή πρώτη φορά μετά από καιρό. Φυσικά, δεν υπήρχαν άλλοι άντρες σαν τον Φιν. Ακούμπησε το κεφάλι της στην πλάτη του κι έκλεισε τα μάτια της. απολαμβάνοντας την αίσθησή του, το λίκνισμα της μηχανής και το φύσημα του αέρα. Η αίσθηση τη γύρισε πίσω στο χρόνο. Κι όταν ο Φιν σταμάτησε σε ένα κόκκινο φανάρι και χάιδεψε με το χέρι του το μηρό της, ένιωσε κυριολεκτικά σαν τον παλιό καιρό. Η Κέιτλιν έχασε την αίσθηση του πόση ώρα οδηγούσαν, αλλά δεν την απασχολούσε. Ήταν όλα υπέροχα και ήθελε να το απολαύσει. Ήξερε ότι απομακρύνονταν από την πόλη, καθώς τα φώτα του δρόμου όλο και αραίωναν και οι οικείες μυρωδιές της εξαφανίζονταν. Ο Φιν τελικά σταμάτησε στην άκρη του δρόμου. Η Κέιτλιν ανασηκώθηκε και σήκωσε την προσωπίδα του


127

KIMBERLY LANG

κράνους της καθώς εκείνος έσβησε τη μηχανή. «Πού βρισκόμαστε;» «Έξω στην εξοχή. Κοίτα». Στράφηκε προς εκεί που της έδειχνε και είδε τα λαμπερά φώτα. Κοίταξε λίγο καλύτερα. «Είναι λούνα παρκ;» Ο Φιν της χαμογέλασε, εμφανώς ικανοποιημένος με τον εαυτό του. «Ναι. Σκέφτηκα ότι θα σου άρεσε να πάμε». Δε θυμόταν να είχε πει ποτέ στον Φιν ότι πήγαινε στο λούνα παρκ με τα ξαδέρφια της τα καλοκαίρια όταν ήταν μικρή, αλλά η πιθανότητα να επρόκειτο για σύμπτωση ήταν μάλλον απίθανη. Το γεγονός ότι ο Φιν θυμόταν κάτι τόσο ανόητο και ασήμαντο της ζέστανε την καρδιά. Ήταν πολύ γλυκό, αλλά... «Δεν μπορούμε να πάμε στο λούνα παρκ. Μπορεί κάποιος να μας δει». Ο Φιν κούνησε το κεφάλι του. «Ανησυχείς υπερβολικά. Κανείς δεν περιμένει να μας δει εδώ, οπότε κανείς δε θα δώσει σημασία. Ακόμα και να φανούμε σε κάποιον γνωστοί, θα δυσκολευτεί να συνειδητοποιήσει γιατί. Θα είμαστε απλώς ένα ακόμα ζευγάρι που διασκεδάζει στο λούνα παρκ. Και επίσης», είπε με ένα πονηρό χαμόγελο, «τυχαίνει να ξέρω ότι η Ναόμι έκανε πολύ μεγάλο θέμα ότι θα εξερευνήσει απόψε τη νυχτερινή ζωή της Βαλτιμόρης μπροστά στα άτομα που είναι πιθανότερο να το διαδώσουν. Οπότε, όποιος μπορεί να μας ακολουθούσε θα ακολουθεί απόψε τη Ναόμι». Δεν ήταν μόνο ο φόβος των φωτογράφων, αυτή η δικαιολογία όμως τη βόλευε. «Ακόμα κι έτσι...» «Ξέρω. Τα μαλλιά σου είναι αρκετά χαρακτηριστικά. Γί’ αυτό κι εγώ βούτηξα αυτό...» Άνοιξε το μικρό αποθηκευτικό χώρο, «...από το μακιγιάζ». Μια ξανθιά περούκα. «Πολύ πρωτότυπο». Την κοίταξε συνοφρυωμένη. «Κι εμένα όμως να μην αναγνωρίσουν, σίγουρα όλο και κάποιος θα αναγνωρίσει εσένα. Δε διατηρείς ακριβώς χαμηλό προφίλ κι εσύ». Κούνησε το κεφάλι του. «Στην Ουάσιγκτον ή το Λος Άντζελες,


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

128

μπορεί. Σε ένα λούνα παρκ στο Μέριλαντ στη μέση του πουθενά; Απίθανο. Όπως και να έχει...» Έβγαλε κάτι ακόμα από το ντουλάπι, «...έφερα ένα καπέλο για μένα». Χάιδεψε τα γένια στο πιγούνι και τα μάγουλά του. «Και δεν ξυρίστηκα. Θα χαθούμε μέσα στον κόσμο». Αν ο Φιν δεν είχε ξυριστεί, αυτό σήμαινε ότι το αποψινό ήταν κάτι που το σχεδίαζε, όχι κάτι που του ήρθε αυθόρμητα τελευταία στιγμή; Αν ήταν έτσι... Δεν έπρεπε να το σκέφτεται αυτό. «Δεν ξέρω...» Δεκάδες κίνδυνοι ελλόχευαν, ένας εκ των οποίων ήταν ότι αν τους έβλεπαν όντως, η Κάρι Κάτνερ και το Ριπόρτ της θα έκαναν την τύχη τους. Ο Φιν προσπάθησε να την καλοπιάσει: «Θα σου πάρω μαλλί της γριάς. Και παγωτό χωνάκι, αν είσαι πολύ καλή μαζί μου». Ο πειρασμός ήταν μεγάλος, δεν είχε όμως να κάνει με την υπόσχεση του φαγητού. «Ωραία. Αν όμως μας βγει σε κακό...» «Μπορείς να με σκοτώσεις». Το χαμόγελό του μαρτυρούσε ότι δεν ανησυχούσε καθόλου ό,τι κι αν γινόταν. «Χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε». Έβγαλε το κράνος της και ο Φιν τη βοήθησε να φτιάξει την περούκα. Οι ξανθές αφέλειες έπεφταν μέχρι τα φρύδια της, μια ματιά στον καθρέφτη όμως την έκανε να βογκήξει. «Και πάλι μοιάζω μ’ εμένα. Μόνο ξανθιά». «Ναι, αλλά κανένας δε σε ψάχνει». Τέντωσε το κεφάλι του και την περιεργάστηκε. «Σε προτιμώ κοκκινομάλλα, πάντως». Το κράνος δεν έμπαινε και τόσο καλά τώρα πάνω από την περούκα, αλλά δεν απείχαν πολύ από το πάρκινγκ του λούνα παρκ. Η Κέιτλιν έκανε σιωπηλά την προσευχή της όταν στάθηκαν στην ουρά για εισιτήρια. Περίμενε με αγωνία, αλλά κανείς δε φάνηκε να τους ρίχνει δεύτερη ματιά. Ο περισσότερος κόσμος ήταν παιδιά στην εφηβεία, που ήταν απορροφημένα στη δική τους παρέα και δε θα έδιναν σημασία σε δυο μεγάλους.


129

KIMBERLY LANG

Ο Φιν είχε κατεβασμένο το γείσο του καπέλου χαμηλά στα μάτια του όσο αγόραζε τα εισιτήρια κι αφού περιπλανήθηκαν λίγη ώρα στο πλήθος και κανείς δεν έδειξε να τους προσέχει, η Κέιτλιν άρχισε να χαλαρώνει από τις εικόνες και τους ήχους και τις μυρωδιές. «Λοιπόν, είναι όπως το θυμάσαι;» «Ναι και όχι. Θα πρέπει να ήμουν γύρω στα δεκαπέντε την τελευταία φορά». Όταν έγινε δεκαέξι και ξεπέρασε λίγο την εφηβική αδεξιότητα, άρχισε να δουλεύει περισσότερο και σταμάτησε να περνάει τα καλοκαίρια με τη θεία της. «Εσύ;» Ο Φιν κούνησε το κεφάλι του, ενώ της αγόραζε και της έδινε ένα τεράστιο μαλλί της γριάς. «Δεν έχω ξαναέρθει». Έκοψε ένα κομμάτι και του το ,πρόσφερε. «Ποτέ;» «Όχι», της απάντησε τρώγοντας. «Στάσου... το παίρνω πίσω. Σταματήσαμε σε ένα λούνα παρκ μια φορά κατά της διάρκεια μιας καμπάνιας του παππού μου. Δεν είχα όμως χρόνο για εξερεύνηση». Το καταλάβαινε αυτό. Σε πόσα μέρη δεν είχε πάει και η ίδια με τους γονείς της χωρίς να τα δει καθόλου; «Πολύ λυπάμαι που το ακούω». «Σιγά, Κέιτ, το κάνεις να ακούγεται λες και ήμουν στερημένος». «Μπορεί και να ήσουν». Τα παιδικά της χρόνια δεν ήταν και τα καλύτερα, αλλά έζησε κάποιες περιόδους που θύμιζαν φυσιολογική ζωή -όπως τα καλοκαίρια που περνούσε στην Οκλαχόμα. Ήταν το μοναδικό θετικό του προγράμματος των γονιών της. Τότε δεν το εκτιμούσε ιδιαίτερα, εκ των υστέρων όμως... «Τότε είσαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που θεωρείς ότι στερήθηκα το οτιδήποτε στην παιδική μου ηλικία». Της το είπε γελώντας, αλλά αυτό της έφερε στο μυαλό μια άλλη ανάμνηση. Τα παιδικά χρόνια του Φιν ήταν φρικτά. Οι γονείς της ήταν υπόδειγμα σε σύγκριση με τους δικούς του και ο Φιν μιλούσε γι’ αυτούς μόνο παρεμπιπτόντως -αν μιλούσε ποτέ.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

130

Ήταν ευαίσθητο θέμα για εκείνον και η Κέιτλιν ήξερε ότι ήταν καλύτερα να το αποφύγει. «Αν δεν πήγες ποτέ σου σε λούνα παρκ, μπορεί και να στερήθηκες». «Ο παππούς και η γιαγιά μου έστησαν ένα λούνα παρκ στο κτήμα στο Χιλ Τσέις για το πάρτι των γενεθλίων μου όταν ήμουν δέκα. Είχε μια μικρή ρόδα και καρουσέλ. Μετράει αυτό;» Μια και οι γονείς της είχαν κάνει κάτι ανάλογο, μπορούσε ειλικρινά να πει: «Όχι, δεν πιστεύω ότι μετράει. Για ένα παιδί, το λούνα παρκ είναι τα παιχνίδια και οι λιχουδιές, για έναν έφηβο όμως, μια κοινωνική εμπειρία. Το παν είναι τα αγόρια». Αυτό τον έκανε να γελάσει. «Τότε χαίρομαι που δεν πήγα ποτέ. Δε με ενδιέφεραν και πολύ τα αγόρια. Κι ακόμη δε μ’ ενδιαφέρουν, ξέρεις». Τον έπιασε αγκαζέ κι έγειρε πάνω του. «Κοίταξε γύρω σου. Τα αγόρια και τα κορίτσια είναι σε χωριστές ομάδες στην αρχή, αλλά θα αρχίσουν σιγά σιγά να μπερδεύονται. Τα κορίτσια ελπίζουν ήδη ότι το αγόρι που τους αρέσει θα τους ζητήσει να μπουν μαζί στο Τούνελ της Αγάπης». «Αυτό θα ήταν όντως ενδιαφέρον». «Και τα αγόρια κάνουν φιγούρα στη σκοποβολή για να κερδίσουν στα κορίτσια τεράστια αρκουδάκια. Είναι ένα περίπλοκο και σημαντικό κομμάτι της εφηβείας». «Πέρασες μερικά καλοκαίρια στην επαρχία της Αμερικής και τώρα είσαι ειδικός στο τελετουργικό πάνω στο φλερτ των εφήβων;» Ίσιωσε τους ώμους της και είπε σεμνά: «Οι πιο επιτυχημένοι ηθοποιοί, όταν κοιτάζουν στο παρελθόν, συνειδητοποιούν ότι ήταν πάντοτε παρατηρητές της ανθρώπινης εμπειρίας». Ο Φιν ανασήκωσε το ένα του φρύδι. «Τώρα κλέβεις λόγια της μητέρας σου" δεν είναι σωστό». Έκανε έναν ειρωνικό μορφασμό κι αναστέναξε. «Ωραία. Ήμουν ένα κορίτσι στην εφηβεία και είχε χαριτωμένα αγόρια παντού. Ήθελα να ταιριάξω και να είμαι σαν όλους τους


131

KIMBERLY LANG

άλλους, κι έτσι...» Την κοίταξε παράξενα. «Μα δεν ήσουν σαν όλους τους άλλους». «Όχι, αλλά ήθελα να είμαι». Πάσχισε να βρει τα σωστά λόγια. «Ξέρεις πώς είναι». «Όχι, δεν ξέρω». Της πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσει ότι ο Φιν μιλούσε σοβαρά. «Θέλεις να μου πεις ότι εσύ πάντα διαφήμιζες την καταγωγή σου για να εντυπωσιάζεις τους άλλους;» Το αμετανόητο χαμόγελο του Φιν την έκανε να θέλει να τον χαστουκίσει. «Θα έπρεπε να ντρέπεσαι». «Τα αγόρια στην εφηβεία δεν ντρέπονται για τίποτα όταν θέλουν να ρίξουν ένα ωραίο κορίτσι. Είμαστε σκλάβοι των ορμονών μας και ό,τι χρειαστεί το κάνουμε». «Και δε θέλησες ποτέ να αρέσεις σε κάποια μόνο για σένα; Όχι εξαιτίας της οικογένειάς σου;» «Δεν ήταν πολύ ψηλά στις προτεραιότητές μου...» «Θα έπρεπε να ντρέπεσαι, Φιν». «Το χρήμα και η δύναμη είναι πολύ ελκυστικά. Το ξέρεις αυτό». «Το ξέρω. Κι αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν χρήματα και δύναμη θέλουν οι άλλοι να τους αγαπούν για κάτι άλλο. Προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή σε άλλα τους προτερήματα». «Όχι όμως τα αγόρια στην εφηβεία. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να το εκμεταλλεύομαι. Οι περισσότεροι άνθρωποι -ανεξαρτήτως ηλικίας- είναι αρκετά ρηχοί». «Λοιπόν, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι είμαι ο πιο βαθύς άνθρωπος του κόσμου, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που ενδιαφέρθηκα εγώ για σένα». «Το ξέρω. Η πρώτη γυναίκα που δε χρειαζόταν τα χρήματά μου ή τις διασυνδέσεις μου». Εκείνη γέλασε. «Επειδή είχα τις δικές μου, ευχαριστώ». «Ακριβώς. Για το λόγο αυτό ήσουν τέτοια πρόκληση».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

132

«Εγώ; Πρόκληση;» Εκείνη τα είχε χάσει από τη γοητεία και την εμφάνισή του και... όλα. Ο Φιν ήταν σκέτος ανεμοστρόβιλος, και η ίδια δεν το έπαιξε ιδιαίτερα δύσκολη. Τότε ή τώρα. «Φυσικά. Σήμαινε ότι έπρεπε να βρω πράγματα να σου μιλήσω, να προσπαθήσω να βρω κοινά ενδιαφέροντα...» Η φωνή του έσβησε με ένα ρίγος. «Ήταν πολύ δύσκολο». «Κολακεύομαι». Της χαμογέλασε. «Θα έπρεπε». Του χτύπησε τρυφερά το χέρι, η αλήθεια όμως ήταν ότι όντως ένιωθε κολακευμένη. Στο δικό της κόσμο, ήταν συχνά δύσκολο να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικό. Εκ των υστέρων, όμως, άρχιζε να συνειδητοποιεί ότι ο Φιν που ήξερε τότε ήταν πολύ διαφορετικός από τον Φιν που ήξερε όλος ο κόσμος. Τα χρόνια που μεσολάβησαν και ο πόνος το είχαν θολώσει στο μυαλό της αυτό. Ήταν όμως ενθαρρυντικό που έβλεπε αυτόν τον Φιν ξανά. Δεν ήταν μόνο κολακευτικό. «Και», συνέχισε ο Φιν, «μια και ακόμη δε σε εντυπωσιάζουν τα χρήματα ή το όνομά μου, θα πρέπει να προσπαθήσω τώρα να σε εντυπωσιάσω όπως λες εσύ». Αναστέναξε δραματικά πριν πλέξει τα δάχτυλά του με τα δικά της και την οδηγήσει στη σκοποβολή. «Ποιο από αυτά τα αρκουδάκια θέλεις;» Και μ’ αυτό, εκείνη η περιπέτεια μεταμορφώθηκε σε κάτι που έμοιαζε μάλλον με ραντεβού. Κι αυτό την τρόμαξε πολύ. Το πιο τρομακτικό όμως ήταν το συναίσθημα που την πλημμύρισε όταν ο Φιν τελικά κέρδισε το χνουδωτό μοβ αρκουδάκι που του υπέδειξε. Της το πρόσφερε με θεατρικότητα και η καρδιά της σκίρτησε οδυνηρά στο στήθος της. Έτσι λοιπόν ήταν να ερωτεύεσαι τον Φιν Μάρσαλ. Θυμόταν πολύ καλά την αίσθηση. Κι αυτό ήταν επικίνδυνο.


133

KIMBERLY LANG

9

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ της έχει αγοράσει μια δωδεκάδα αρκουδάκια με τα λεφτά που ξόδεψε σημαδεύοντας με ένα αεροβόλο με στραβή κάννη μια ηλίθια μηχανική πάπια. Στο τέλος όμως τα κατάφερε και η Κέιτ αποδέχτηκε το έπαθλο με μεγάλη χαρά. Είχε δει γυναίκες που δεν είχαν χαρεί τόσο ούτε για διαμαντένια κοσμήματα. «Μπορείς να το προσθέσεις στη συλλογή σου». «Συλλογή; Ε, όχι και συλλογή. Είναι η πρώτη φορά που μου κερδίζει κάποιος αρκουδάκι». Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών και του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. «Σ’ ευχαριστώ, Φιν». Έδειχνε πραγματικά τόσο ευχαριστημένη που ο Φιν ένιωθε λες και κατάφερε κάτι πολύ πιο περίπλοκο -ότι σκότωσε ένα δράκο, ας πούμε. Δεν μπορούσε να ονοματίσει το συναίσθημα μέσα του, χαιρόταν όμως πολύ που αποφάσισε να πάει την Κέιτ εκεί απόψε. Η Κέιτ πήρε το αρκουδάκι αγκαλιά και τον έσυρε σε κάτι που λεγόταν Σκράμπλερ, που έδειχνε ξεχαρβαλωμένο και πιθανότατα μη ασφαλές -σαν βγαλμένο από ταινία όπου δεκάδες άνθρωποι επρόκειτο να σκοτωθούν σε ατύχημα σε λούνα παρκ. Όμως η Κέιτ το ευχαριστήθηκε τόσο πολύ, που ανέβηκαν και δεύτερη φορά. Η μεγάλη έκπληξη ήταν όταν συνειδητοποίησε ότι το απολάμβανε και ο ίδιος. Την Κέιτ, παρά το γεγονός ότι ήταν μεγάλη σταρ, ήταν πολύ


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

134

εύκολο να την ευχαριστήσεις. Το είχε ξεχάσει αυτό. Είχε ξεχάσει πόσο εύκολο ήταν να είναι μαζί της, να είναι η Κέιτ και ο Φιν -όχι η Κέιτλιν Ρις και ο Φιν Μάρσαλ. Η Κέιτ δεν εντυπωσιαζόταν ούτε τα έχανε μπροστά σε ένα διάσημο όνομα ή ένα χοντρό πορτοφόλι κι ο Φιν μπορούσε να είναι ο εαυτός του και τίποτα παραπάνω. Οι όποιες επιφυλάξεις της Κέιτ νωρίτερα για το λούνα παρκ είχαν εξαφανιστεί εντελώς καθώς πήγαιναν από παιχνίδι σε παιχνίδι. Φτάνοντας στην πίσω πύλη, η Κέιτ έγλειψε τα δάχτυλά της από το μαλλί της γριάς και κοίταξε γύρω της συνοφρυωμένη. «Τι συμβαίνει;» «Δεν έχει Τούνελ της Αγάπης. Κρίμα. Ήθελα να μπω στο Τούνελ της Αγάπης». Ένα σωρό φτηνά υπονοούμενα του ήρθαν στο μυαλό σχετικά με τούνελ της αγάπης, αλλά συγκρατήθηκε. «Θα πρέπει, λοιπόν, να μου περιγράφεις πώς είναι μετά». Η απογοήτευση στο πρόσωπό της όμως έγινε πιο έντονη. «Τι, Κέιτι;» «Αυτή θα ήταν η πρώτη μου φορά. Ανυπομονούσα να μπω». «Μα όταν ήρθαμε είπες...» «Είπα ότι το τελετουργικό ήταν πρώτα αρκουδάκι στη σκοποβολή και μετά Τούνελ της Αγάπης. Ποτέ κανένα αγόρι δεν κέρδισε αρκουδάκι για το χατίρι μου ούτε μου ζήτησε να μπω στο Τούνελ της Αγάπης μαζί του». Η ανάγκη να πετάξει κάποιο από τα υπονοούμενα που του έρχονταν στο μυαλό τον σκότωνε. Η Κέιτ όμως έδειχνε πραγματικά απογοητευμένη. «Ποτέ; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω». «Αυτό που δεν ανέφερα πριν ήταν ότι άργησα λίγο να σουλουπωθώ, φορούσα σιδεράκια και, Θεέ μου, έλεγα ότι δε θα αποκτήσω ποτέ στήθος. Ήμουν ντροπαλή και αδέξια -ιδίως όταν ήμουν τόσο έξω από τα νερά μου- και έμενα πάντα στο παρασκήνιο. Χωρίς να επιδείξω την καταγωγή μου δεν ήμουν


135

KIMBERLY LANG

και το πιο δημοφιλές κορίτσι. Τα αγόρια στην εφηβεία είναι συνήθως πολύ ρηχά, ξέρεις». Γέλασε, αλλά το γέλιο της ήταν μάλλον πικρόχολο. Προφανώς οι πειραματικές προσπάθειες της Κέιτ να ζήσει «φυσιολογικά» δεν είχαν πάντοτε την επιτυχία που έχουν στις ταινίες. «Αυτή θα ήταν η βραδιά που θα έκανα όσα δεν έκανα τότε. Στο καλό!» Έτσι όπως σωριάστηκε σε ένα παγκάκι αναστενάζοντας, έκανε τον Φιν να θέλει να φέρει εκείνη τη στιγμή ένα Τούνελ της Αγάπης απ’ όπου φτιάχνονται αυτά τα πράγματα. Κάθισε δίπλα της. «Λυπάμαι». «Μη λυπάσαι. Γίνομαι ανόητη». Ακούμπησε πίσω κι έπαιξε με το αρκουδάκι. «Ήταν όλα υπέροχα. Πέρασα πολύ ωραία. Ευχαριστώ». «Ευχαρίστησή μου». Και το περίεργο ήταν ότι το εννοούσε. «Πρέπει να σου πω κάτι. Ήταν λάθος μου που κατηγορούσα εσένα για τα προβλήματά μου. Τότε και τώρα. Χρειαζόμουν κάποιον να ρίξω το φταίξιμο -που να μην είναι ο εαυτός μου- κι εσύ ήσουν ο εύκολος στόχος». «Όλοι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να επιβιώσουμε». «Ναι, αλλά δεν το χειρίστηκα καλά. Νόμιζα ότι πολεμούσα, αλλά στην ουσία απλώς το έβαλα στα πόδια. Μεταφορικά και μετά κυριολεκτικά, πηγαίνοντας στο Λονδίνο». «Ορισμένες φορές, ο μόνος τρόπος να χειριστείς κάτι είναι να το βάλεις στα πόδια». Η Κέιτ κάτι ξεκίνησε να πει, μετά σταμάτησε και δάγκωσε τα χείλη της καθώς το ξανασκέφτηκε. Τελικά τον κοίταξε. «Όπως έκανες εσύ; Έφυγες από τη Βιρτζίνια και πήγες στο Λος Άντζελες». «Λίγο πολύ». «Το μετανιώνεις ποτέ;» «Όχι. Ήθελα να ξεκινήσω από την αρχή, μακριά από την οικογένειά μου και ό,τι αυτή συνεπαγόταν. Εσύ το μετανιώνεις;»


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

136

«Όχι». Του χαμογέλασε με μισή καρδιά. «Η εκτέλεση ήταν λίγο άστοχη, αλλά σε γενικές γραμμές δε μετανιώνω για τίποτα». «Ωραία. Τότε αποδέξου το γι’ αυτό που είναι και προχώρησε. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους ανθρώπους που δε θέλουν να αλλάξουν. Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν». «Έτσι έκανες εσύ και συμφιλιώθηκες με τον πατέρ... την οικογένειά σου;» διόρθωσε βιαστικά. Όταν εκείνος έγνεψε καταφατικά, η Κέιτλιν γέλασε. «Πω, πω, δεν είμαστε καθόλου φυσιολογικοί άνθρωποι, ε;» «Σε καμία περίπτωση». Αυτό την έκανε να γελάσει ξανά. «Ξέρεις, αυτό είναι κατά πάσα πιθανότητα το μόνο φυσιολογικό πράγμα που έχουμε κάνει ποτέ μαζί -και φαντάσου ότι φοράω περούκα. Κι εσύ είσαι το πιο όμορφο αγόρι με το οποίο έχω ανεβεί στη ρόδα». Έβαλε το χέρι της στο μηρό του και τον έσφιξε τρυφερά. Το χαμόγελό της έγινε λίγο συνεσταλμένο, μετά όμως έσκυψε και τον φίλησε. Δεν ήταν το ενθουσιώδες φιλί που έλαβε για το αρκουδάκι, ούτε το φλογερό, ερωτικό φιλί που άναβε κάθε φορά φωτιά μέσα του. Ελλείψει καλύτερης λέξης, θα έπρεπε να το χαρακτηρίσει «γλυκό». Εκείνη τη στιγμή ο Φιν έπαψε να το βάζει στα πόδια. Εκείνος και η Κέιτ ταίριαζαν μαζί. Καταλάβαιναν ο ένας τον άλλο. Έπρεπε να το έχει καταλάβει από χρόνια. Έπρεπε να τρέξει στο Λονδίνο ξοπίσω της αντί να προσποιείται ότι ήταν μια ακόμα πρώην. Η άρνησή του αποδεικνυόταν τώρα λάθος. Όταν η Κέιτ τραβήχτηκε έδειχνε ευτυχισμένη και χαλαρή κι αυτό μεταμόρφωσε το πρόσωπό της. Ο Φιν είχε συνηθίσει την επιφυλακτική έκφραση ανοχής που έβλεπε στο πρόσωπό της στο πλατό. Το βλέμμα της του θύμισε την Κέιτ που ήξερε κάποτε και συνειδητοποίησε πως ακόμα κι όταν βρίσκονταν μόνοι τους τώρα, εκείνη ποτέ δεν είχε χαλαρώσει ούτε ήταν απόλυτα ο εαυτός της. Βέβαια, δεν περνούσαν το χρόνο τους συζητώντας ακριβώς. Απομάκρυνε τις ξανθές αφέλειες από το πρόσωπό της και χάιδεψε με τον αντίχειρά του το πιγούνι της.


137

KIMBERLY LANG

Ένα κομμάτι του ήθελε να γυρίσουν τώρα και να περάσουν το υπόλοιπο βράδυ στο κρεβάτι, για να δει το πρόσωπό της ξανά ευτυχισμένο και χαλαρό, από την ικανοποίηση αυτή τη φορά. Περιέργως όμως δεν ήθελε να τελειώσει όλο αστό. Και μόλις το συνειδητοποίησε, ακολούθησε μια ακόμα αποκάλυψη, πιο σοκαριστική. Δεν ήθελε να τελειώσει τίποτα από όλα αυτά κι αστό ήταν το μεγαλύτερο σοκ από όλα. «Θέλεις να ανεβούμε ξανά στη ρόδα;» Έλαμψε από τη χαρά της κι έγνεψε καταφατικά. Σηκώθηκε και της πρόσφερε το χέρι του. Η Κέιτ έχωσε το αρκουδάκι στην μπροστινή τσέπη του φούτερ της και μετά τον έπιασε από το χέρι. Βήματα αργότερα, ο Φιν άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομά του. Γύρισε λίγα δευτερόλεπτα πριν συνειδητοποιήσει ότι δεν έπρεπε. Τα φλας από τις μηχανές κόντεψαν να τον τυφλώσουν. *** Ο μετεωρολόγος στις ειδήσεις προέβλεπε μια σχεδόν τέλεια καλοκαιρινή μέρα με ζεστή θερμοκρασία, χαμηλή υγρασία και μπόλικη λιακάδα -μια ιδανική μέρα να βγει κανείς έξω και να την απολαύσει. Δεν υπήρχε όμως η παραμικρή περίπτωση να βγει από το σπίτι της. Ήταν παγιδευμένη, εκτός κι αν ήθελε να αντιμετωπίσει τις κάμερες απέξω. Είχε όλα τα στάρια κλειστά και η παρέμβαση της αστυνομίας και μόνο νωρίτερα το πρωί είχε περιορίσει τους δημοσιογράφους στο πεζοδρόμιο και στο δρόμο από κάτω. Ω, τι ωραία ήταν τον παλιό καλό καιρό, που έπαιρνε πάνω από δώδεκα ώρες να μεταδοθεί μια είδηση. Χάρη στο Ίντερνετ και τα καλωδιακά κανάλια που εξέπεμπαν είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και είχαν πολύ χρόνο να γεμίσουν, τα νέα διαδίδονταν σαν πυρκαγιά. Είχαν ξεφύγει τρέχοντας από το λούνα παρκ χθες βράδυ, μέχρι


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

138

να επιστρέφουν στην πόλη όμως, οι φωτογράφοι είχαν ειδοποιηθεί και περίμεναν έξω από το σπίτι της. Έριξε μια κλεφτή ματιά από το παράθυρο. Ναι, ήταν ακόμη εκεί. Ο σκηνοθέτης ήταν έξαλλος -ακρίδες πεινασμένες για κουτσομπολιά είχαν πέσει στο πλατύ, σταματώντας κατά συνέπεια τα γυρίσματα για σήμερα. Ο ατζέντης της κόντευε να πάθει εγκεφαλικό. Ο Τζέισον Έλκινς έδινε συνεντεύξεις στις οποίες αρνούνταν ότι υπήρξαν ποτέ κάτι παραπάνω από συνάδελφοι. Ευτυχώς που η Κέιτλιν δε συμφώνησε με την αρχική ιδέα να είναι πιο διαχυτικοί για τις κάμερες, αλλιώς σήμερα η ντροπή θα ήταν μεγάλη και για τους δυο τους. Το χειρότερο όμως ήταν η Ναόμι, που εμφανίστηκε στην τηλεόραση περίλυπη, με ένα δάκρυ να τρέχει πού και πού στο μάγουλό της καθώς μιλούσε για προδοσία και την πληγωμένη της καρδιά. Ήταν σκέτη καταστροφή και με το που θα έβλεπε ξινά τον Φιν Μάρσαλ θα τον σκότωνε, όπως του υποσχέθηκε. Η μόνη της επαφή με τον Φιν, όμως, ήταν ένα σύντομο γραπτό μήνυμα όπου της έλεγε, «Μείνε εκεί που είσαι». Δεν του απάντησε επειδή δεν ήταν σίγουρη τι ακριβώς ήθελε να του πει και δεν εμπιστευόταν ότι στα νεύρα της δε θα έλεγε κάτι που θα το μετάνιωνε. Μια και δεν είχε κανένα σκοπό να βγει από το σπίτι της χωρίς να έχει πρώτα βρει μια πειστική δικαιολογία να παρουσιάσει, το μήνυμά του δεν ήταν απαραίτητο, ούτως ή άλλως. Αυτό σήμαινε όμως ότι ήταν κλειδωμένη εκεί μέσα και της ήταν αδύνατο να μην παρακολουθεί τις εκπομπές με νέα για τους σταρ. Το πλήθος ερασιτεχνών κάμεραμεν που τους ακολούθησαν μέχρι που έφυγαν από το λούνα παρκ δεν ήταν η μόνη δημοσιότητα που τράβηξαν πάνω τους εκείνο το βράδυ, δεδομένων των φωτογραφικών ντοκουμέντων. Είχε χαλαρώσει και η ίδια πολύ νωρίς, παρασύρθηκε από το πόσο καλά περνούσαν και ξέχασε να είναι προσεκτική. Υπήρχε μια φωτογραφία που ο Φιν της κέρδιζε το αρκουδάκι, μία που ανέβαιναν στο ρόλερ κόστερ και -η αγαπημένη της προσωπικά-


139

KIMBERLY LANG

μία που φιλιούνταν στο παγκάκι. Το παράξενο ήταν ότι η μεταμφίεσή της είχε πιάσει. Ο Φιν ήταν εκείνος που τράβηξε αρχικά την προσοχή -ο άνθρωπος είχε περισσότερους θαυμαστές και από πρωτοκλασάτους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, εξάλλου-, η πρώτη είδηση που μεταδόθηκε λοιπόν ήταν ότι ο Φιν «απατούσε» τη Ναόμι με κάποια άγνωστη γυναίκα. Δυστυχώς δεν τους πήρε πολύ να αναγνωρίσουν ποια ήταν η ξανθιά. Τότε ήταν που άρχισε το πραγματικό παραλήρημα. Και ήταν χειρότερα απ’ ό,τι είχε φανταστεί. Εκτός από το γεγονός ότι υποτίθεται πως «απατούσε» τον Τζέισον -απέδιδαν τις δηλώσεις του για τη σχέση τους στο ότι ήθελε να αποφύγει την ντροπή που τον απάτησε-, την παρουσίαζαν και σαν το «τρίτο πρόσωπο» στη σχέση του Φιν και της Ναόμι. Έτσι όπως τα παρουσίαζαν, θα νόμιζε κανείς ότι ο Φιν και η Ναόμι ήταν παντρεμένοι με δυο παιδιά και εκείνη αντροχωρίστρα. Και, φυσικά, η προϊστορία τους έβγαινε πάλι στην επιφάνεια από κακεντρεχείς σχολιαστές. Και πού είχαν βρει όλες αυτές τις φωτογραφίες; Δε θυμόταν ούτε τις μισές απ’ αυτές -πράγμα που δεν την εξέπληττε βέβαια, μια και διασκέδαζαν κι έπιναν πολύ τότε και πολλά βράδια στο μυαλό της ήταν θολά, στην καλύτερη περίπτωση. Ήταν ντροπιαστικό, όμως ο Φιν είχε δίκιο για ένα πράγμα μόνο" τότε ήταν υπερβολικά αδύνατη. Εκείνη και ο Φιν να φιλιούνται στο πίσω κάθισμα μιας λιμουζίνας. Ο Φιν να την κουβαλάει στην πλάτη βγαίνοντας από ένα κλαμπ - είχε τα παπούτσια της στο ένα της χέρι και τα μαλλιά της ήταν χάλια. Μετά οι φωτογραφίες που η ίδια αποκαλούσε «η σειρά Σάνσετ»; τρεις φωτογραφίες της που εκείνη σκόνταφτε στο πεζοδρόμιο και σωριαζόταν στο έδαφος, δύο που ο Φιν ορμούσε στο φωτογράφο και μία που διαπληκτίζονταν με την αστυνομία. Πολύ κομψό, πράγματι. Τελικά κάποιος ξέθαψε κάποια στιγμή και το στιγμιότυπο πάνω στη μοτοσικλέτα του Φιν και ο εξευτελισμός της


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

140

ολοκληρώθηκε. Δε θα ισχυριζόταν ποτέ ότι δεν άξιζαν σε ένα βαθμό τη φήμη που είχαν αποκτήσει -αλλά, για όνομα του Θεού, τα πράγματα είχαν πάρει τις χειρότερες δυνατές διαστάσεις. Στα αφιερώματα αυτά στην τηλεόραση έδειχναν και οι δύο λες και ήταν ένα βήμα από την αποτοξίνωση. Ιδίως εκείνη. Κι ενώ υπήρχαν ένα σωρό ιστορίες με νέους και διάσημους που είχαν ξυρίσει το κεφάλι τους, είχαν φωτογραφηθεί να βγαίνουν από αυτοκίνητα χωρίς να φοράνε εσώρουχα και φορούσαν ηλεκτρονικό βραχιόλι στον αστράγαλο επειδή συνελήφθησαν να οδηγούν υπό την επήρεια αλκοόλ, με κάποιον τρόπο εκείνη παρουσίαζαν ως την προσωποποίηση της παρακμής των «Παιδιών του Χόλυγουντ». Έπρεπε να κλείσει την τηλεόραση, αλλά και μόνο που άκουγε τους ρεπόρτερ να περιγράφουν με τόση χαρά την πτώση της ήταν η τιμωρία που της άξιζε. Θεέ μου, το κοινό δεν ξεχνούσε ποτέ τίποτα. Κι ακόμα κι αν ξεχνούσαν, οι κουτσομπολίστικες στήλες με χαρά τούς τα θύμιζαν. Άκουσε ξαφνική φασαρία απέξω και πήγε στο παράθυρο. Κοιτώντας μέσα από τα στάρια, είδε τον Φιν να διασχίζει το πλήθος, αγνοώντας τις ερωτήσεις που του φώναζαν και διώχνοντας τις κάμερες. Καλοσύνη του που με ενημέρωσε ότι θα ερχόταν. Ένα κομμάτι της ήθελε να τον αφήσει από μικροπρέπεια να στέκεται εκεί έξω και να αντιμετωπίσει τον Τύπο και την ντροπή μόνος του, αυτό όμως θα χειροτέρευε την κατάσταση. Έτσι, ξεκλείδωσε την πόρτα και τον άφησε να μπει. Έκλεισε την πόρτα με δύναμη πίσω του κι έβαλε το σύρτη. «Είσαι πολύ γενναίος που εμφανίστηκες εδώ, ξέρεις». «Μερικοί ρεπόρτερ είναι μόνο». Η Κέιτλιν ακούμπησε στην πόρτα. «Εξάλλου, εσύ δεν κινδυνεύεις από τους δημοσιογράφους αυτή τη στιγμή». «Πρέπει να ηρεμήσεις...» Ο τόνος του την έκανε να χάσει τον έλεγχο του θυμού της, που


141

KIMBERLY LANG

με δυσκολία συγκροτούσε. «Δε θα ηρεμήσω. Είμαι όλη μέρα παγιδευμένη εδώ μέσα...» «Κι εγώ, ξέρεις, δεν ήμουν βόλτα στην παραλία, προσπαθούσα να δω πώς θα περισωθεί η κατάσταση». «Έτσι το λες εσύ αυτό;» Έδειξε την τηλεόραση, όπου έπαιζαν οι δηλώσεις της Ναόμι και του Τζέισον. «Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι ο καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του. Γιατί δεν είπες και σ’ αυτούς να “μείνουν εκεί που είναι”;» «Ξέρω, τα πράγματα έχουν πάρει άσχημες διαστάσεις, αλλά...» Έτριξε τα δόντια της. «Δεν μπορείς, ακόμα και για μια φορά στη ζωή σου, να προσποιηθείς έστω ότι σε νοιάζει για κάτι; Οτιδήποτε;» Ο Φιν τελικά εκνευρίστηκε κι αυτός κι έχασε τον ψύχραιμο, κατευναστικό του τόνο. «Αν σταματήσεις το παραλήρημα για μια στιγμή», της απάντησε απότομα, «θα σου εξηγήσω πώς θα χειριστούμε την κατάσταση. Όλοι μας». «Ω, είμαι όλη αυτιά». Πήγε με ύφος στον καναπέ, τόσο έξαλλη που έμπαινε στον πειρασμό να τον χτυπήσει. Οι φωτογραφίες που έβλεπε στην οθόνη τώρα -τα χειρότερα στιγμιότυπά τουςδε βοήθησαν καθόλου τη διάθεσή της. Έδειξε την τηλεόραση. «Αυτό ακριβώς ήθελα να αποφύγω. Το ξεκαθάρισα εξαρχής ότι δεν ήθελα να βγει ξανά στην επιφάνεια το παρελθόν μου μαζί σου και να αναμασηθεί». «Τότε δεν έπρεπε να έχεις υπογράψει σε δική μου ταινία». «Ορίστε;» Σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος. «Δεν είσαι το κέντρο του σύμπαντος, ξέρεις, Κέιτ. Η επιμονή σου να προσποιούμαστε ότι δεν έχουμε παρελθόν συνέβαλε στο να βρεθούμε σ’ αυτή την κατάσταση». «Κατηγορείς εμένα;» Ένιωθε ότι το κεφάλι της θα εκραγεί. «Ω, έχω φυλάξει ένα μερίδιο της ευθύνης και για τη Ναόμι, γιατί οι παράλογες απαιτήσεις της εξαιτίας της ζήλιας της για σένα προκάλεσαν εν μέρει όλο αυτό, αλλά έχεις κι εσύ ωραιότατα το δικό σου μερίδιο».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

142

«Κι εσύ δεν έχεις δηλαδή; Πολύ βολικό. Ζητώ συγνώμη που ήρθα από το διαμέρισμά σου και το τρέιλερ σου...» «Αρκετά. Δε θα ζητήσω συγνώμη που σε θέλω. Δεν το έκρυψα ποτέ και, έχεις δίκιο, δε δίνω δεκάρα ποιος το ξέρει και ποιος όχι». «Αυτό είναι ξεκάθαρο», μουρμούρισε. Συνέχισε σαν να μην την είχε ακούσει. «Έχω όμως σοβαρότερα θέματα να αντιμετωπίσω». «Δεν ξέρω. Εμένα αυτό μου φαίνεται πολύ σοβαρό». «Και έχεις δίκιο. Φαίνεται σοβαρό. Σ’ εσένα». Εκείνη τη στιγμή σχεδόν τον μίσησε. Κι αυτό την πονούσε. Εκείνος ο πόνος όμως ήταν η ζωηρή υπενθύμιση γιατί δεν έπρεπε να εγκαταλείψει το αρχικό της σχέδιο να μην τον πλησιάσει ποτέ ξανά. «Μακροπρόθεσμα, Κέιτι, δεν είναι, και ο σάλος θα καταλαγιάσει. Αν μη τι άλλο, το Χόλυγουντ πάντα συγχωρεί». Η Κέιτλιν άνοιξε το στόμα της να διαφωνήσει, όμως ο Φιν τη διέκοψε. «Δε θα αφήσω αυτό το παραλήρημα να εκτροχιάσει την ταινία μου σ’ αυτή τη φάση. Βγες και κάνε όποια δήλωση θέλεις για να νιώσεις καλύτερα. Πες ότι είμαστε απλώς φίλοι ή ότι προσπαθούσες να με κλέψεις από τη Ναόμι. Δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Πες απλώς κάτι και να είσαι έτοιμη να το υπερασπιστείς. Σκέψου προσεκτικά όμως τι θέλεις να πεις, γιατί θα πρέπει να υποστείς όποιες συνέπειες προκόψουν απ’ αυτό». «Με άλλα λόγια, εσύ δεν πρόκειται να ανακατευτείς; Συνηθισμένη αντίδρασή σου να βγάζεις την ουρά σου απέξω από την κατάσταση. Η μόνη επιλογή που μου αφήνεις είναι ή να πιαστώ μαλλί με μαλλί με τη Ναόμι για σένα ή να αυτοκτονήσω μόνη μου. Ωραία». Κατέρρευσε στον καναπέ μ’ έναν αναστεναγμό κι έτριψε τα μάτια της. «Υπερβάλλεις. Συστήνω να ακολουθήσεις τη μετριοπαθή οδό και να αφήσεις απλώς να καταλαγιάσει το όλο θέμα. Σου


143

KIMBERLY LANG

απομένουν μόνο τέσσερις μέρες γυρισμάτων πριν εμείς οι υπόλοιποι επιστρέψουμε στο Λος Άντζελες για να ολοκληρώσουμε. Μπορείς να αντέξεις τέσσερις μέρες». Σηκώθηκε όρθια κι άρχισε να πηγαινοέρχεται. «Φιν, ευχαριστώ ειλικρινά για την υποστήριξη». «Ειλικρινά, σας βαρέθηκα όλους σας. Τη μικροπρέπειά σας, τον εγωισμό σας...» «Το δικό μου εγωισμό; Εσύ σχεδόν μου ζητάς να δέσω τη θηλιά στο λαιμό μου για χάρη της ταινίας σου και έχεις το θράσος να παραπονιέσαι για το δικό μου εγωισμό;» «Πολύ σωστά τα λες. Καιρός να δεις το θέμα σφαιρικά, Κέιτ. Η ταινία είναι αυτό που έχει σημασία». «Για σένα», του απάντησε με το ίδιο ύφος όπως αυτός. «Και για σένα θα έπρεπε να έχει σημασία. Καλά όλοι οι υπόλοιποι, αλλά εσύ...» Αυτό την έκανε να σταματήσει να πηγαινοέρχεται. Πήγε και στάθηκε μπροστά του. «Τι σημαίνει αυτό;» «Ο πατέρας σου λέει πάντα ότι το θέμα είναι η δουλειά, όχι οι άνθρωποι. Ξέρεις πως έτσι είναι τα πράγματα». «Μη μου λες εμένα τι λένε οι γονείς μου. Γνωρίζω πολύ καλά τι λένε δημοσίως. Σε αντίθεση μ’ εσένα, όμως, ξέρω και τι λένε κατ’ ιδίαν. Και ο πατέρας μου μου έχει πολλές φορές πει ότι καμία στάρλετ δεν είναι αναντικατάστατη. Γιατί πιστεύεις;...» Έκανε μια μικρή παύση. «Αλλά ναι, σωστά. Εσύ δε σκέφτεσαι τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό σου». «Είπε ο άνθρωπος που είναι τόσο επικεντρωμένος στη δημοσιότητα γύρω από το όνομά του που δε λέει να συνειδητοποιήσει πως αν ήταν επικεντρωμένος στην Τρέλα αντί να...» Ήξερε ακριβώς πού να κατευθύνει τα χτυπήματα για να καταφέρει τη μεγαλύτερη ζημιά στον εγωισμό της. Λοιπόν, το ίδιο κι εκείνη. «Άντε πνίξου, Φιν. Το θέμα δεν είναι η αναθεματισμένη η ταινία.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

144

Η πολύτιμη ταινία σου δεν πρόκειται να πάθει τίποτα. Ο παππούς σου και η γιαγιά σου θα είναι πολύ περήφανοι και θα καταφέρεις να επισκιάσεις τα αδέρφια σου μια φορά στη ζωή σου. Μπράβο, εντάξει, συγχαρητήρια». Την κοίταξε λοξή. «Μην ανακατεύεις την οικογένειά μου». «Γιατί όχι; Εσύ ανακάτεψες τη δική μου». «Επειδή ήταν κάτι σχετικό». «Να σου πω εγώ κάτι σχετικό. Πήγαινε στο διάβολο». «Ωρίμασε επιτέλους λίγο, Κέιτ. Όλες αυτές οι αηδίες είναι κομμάτι του επαγγέλματος». «Όχι, αυτές οι αηδίες προκύπτουν όποτε είμαι μαζί σου. Για μια ακόμα φορά πιάνω πάτο κι εσύ δεν κάνεις το παραμικρό να βοηθήσεις». Ορίστε... το είπε. Αυτό που υπέβοσκε κάτω από το θυμό της όλη μέρα. «Προσπαθώ να βοηθήσω». «Τότε δε θα ήθελα να δω τι κάνεις όταν δεν προσπαθείς να βοηθήσεις. Ω, στάσου... ξέρω ήδη. Μήπως να μαζέψω απλώς τις βαλίτσες μου από τώρα και να γυρίσω πίσω στο Λονδίνο;» «Μην παίζεις τη μάρτυρα, Κέιτ». «Θα παίξω όποιο ρόλο θέλω. Είναι μέσα στο ρεπερτόριό μου. Να μείνεις σίγουρος, πάντως, ότι θα φροντίσω η Τρέλα να είναι όπως θέλεις να είναι. Να μην απογοητεύσουμε πάλι τον παππού σου και τη γιαγιά σου, έτσι δεν είναι;» «Λοιπόν, καλά θα κάνεις να συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχει καμία ταινία στον κόσμο που θα κάνει τους γονείς σου τόσο υπερήφανους που να σου δώσουν σημασία». Όλα μπροστά της έγιναν κόκκινα κι άκουσε το χαστούκι να αντηχεί σε όλο το δωμάτιο. Μόνο όταν ένιωσε το τσούξιμο στην παλάμη της και τον πόνο στο μπράτσο της συνειδητοποίησε ότι όντως τον χαστούκισε. Και μάλιστα με τόση δύναμη ώστε το κεφάλι του στράφηκε και το μάγουλό του κοκκίνισε από το χτύπημα. Ποτέ της δεν είχε θυμώσει ξανά τόσο που να χτυπήσει άνθρωπο. Η ενοχή πάλεψε με τη δικαίωση καθώς η σιωπή έπεσε βαριά ανάμεσά τους.


145

KIMBERLY LANG

Ο Φιν έτριψε με τα δάχτυλά του το σημάδι. «Ο βοηθός σκηνοθέτη θα επικοινωνήσει μαζί σου για το αυριανό ωράριο. Μετά το χρόνο που χάθηκε σήμερα, θα πρέπει να αλλάξουμε το πρόγραμμα». Η Κέιτλιν βαριανάσαινε ακόμη κι έτρεμε από το θυμό και την αδρεναλίνη στο αίμα της. Το κενό στο στομάχι της όμως προερχόταν από κάτι εντελώς άλλο και άγγιζε τα όρια του πόνου. «Θα είμαι εκεί». Ένα κοφτό νεύμα ήταν η μόνη απάντηση του Φιν, που έφυγε πριν εκείνη προλάβει να πει οτιδήποτε άλλο. Άκουσε τις φωνές του πλήθους απέξω, μετά το βρυχηθμό της μηχανής του Φιν. Η συνάντησή τους δεν πήγε καθόλου όπως σχεδίαζε. Πήγε στο ψυγείο σε αναζήτηση κρασιού. *** Πέντε ώρες αργότερα η Κέιτλιν ήταν γλυκά ζαλισμένη, δεν ήταν όμως αρκετό για να διώξει τον πόνο της. Ίσα ίσα, της μεγάλωνε την κατάθλιψη και το παράπονο. Έπρεπε να το ξέρει ότι δεν άξιζε τον κόπο να αναζητήσει ξανά παρηγοριά σ ’ ένα μπουκάλι. Δεν τη βοηθούσε τώρα, όπως δεν τη βοήθησε και στο παρελθόν. Το πλήθος έξω από την πόρτα της είχε αραιώσει λίγο, όχι όμως αρκετά ώστε να σκέφτεται να βγει. Όχι ότι είχε και πουθενά να πάει. Και δεν είχε κανέναν να τηλεφωνήσει επίσης. Έτσι, λοιπόν, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κάθεται εκεί, μόνη, και να σκέφτεται. Και αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελε να κάνει, επειδή όσο περισσότερο σκεφτόταν, τόσο λιγότερο της άρεσαν τα συμπεράσματά της. Της φαινόταν αστείο που τότε έλεγαν όλοι πως όταν έπινε ήταν χαρούμενη κι ευχάριστη. Γιατί τώρα ήταν δυστυχισμένη και βουτηγμένη στην αυτολύπηση. Ο Φιν είχε εν μέρει δίκιο. Την ενοχλούσε που το παραδεχόταν


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

146

και την αηδίαζε που ήταν τόσο αποπροσανατολισμένη που δεν το είχε δει από μόνη της. Πέρασε όλη της τη ζωή προσπαθώντας να αποδείξει κάτι στους γονείς της κι όταν δεν κατάφερε τίποτα έτσι, έφτασε στο άλλο άκρο εκβιάζοντας την προσοχή τους -και όλων των υπολοίπων. Από εκεί και μετά ακολούθησε ένας φαύλος κύκλος. Και το αστείο; Ο Φιν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έδειχνε τότε να την αποδέχεται πραγματικά γι’ αυτό που ήταν. Επειδή δεν τον ένοιαζε. Θα πρέπει να τον ένοιαζε όμως λίγο. Ίσως; Τουλάχιστον τότε; Ή όχι. Ήταν δύσκολο να πει με σιγουριά, γιατί δεν τον ένοιαζαν και πολλά πράγματα. Ιδίως τώρα, ανάθεμά τον. Κλείδωσε τα πάντα μέσα της για να τα κρατήσει ασφαλή και υπό έλεγχο και μετά έδωσε το κλειδί στο τελευταίο άτομο στη γη που θα έπρεπε. Γιατί λοιπόν εκπλησσόταν τώρα που κατέληξε ξανά εδώ; Θα ήταν τρέλα να περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα. Η Κέιτλιν έγειρε στον καναπέ κι έκλεισε τα μάτια της. Τουλάχιστον ο Φιν ήταν συνεπής στη συμπεριφορά του. Κι έδειχνε ευτυχισμένος. Ίσως έπρεπε να ακολουθήσει τη συμβουλή του. Τι την ένοιαζε τι έλεγε ο κόσμος για εκείνη; Όσα έγραφαν οι φυλλάδες δεν έκρυβαν ίχνος αλήθειας, τότε γιατί επέτρεπε να τη στενοχωρούν; Γιατί να μην κάνει ό,τι της άρεσε και να είναι τουλάχιστον η ίδια ευχαριστημένη; Η Τρέλα θα εξασφάλιζε την επιστροφή της στην καριέρα της. Δεν ήταν ο Φιν που την έκανε να δείχνει ανεξέλεγκτη και να φοβούνται όλοι να δουλέψουν μαζί της. Όσο λοιπόν κρατούσε τις έξαλλες διασκεδάσεις στο μίνιμουμ θα είχε τη δουλειά της. Τα υπόλοιπα... Λοιπόν, θα έπρεπε να κρατήσει το κεφάλι ψηλά και να κάνει ότι δεν τη νοιάζει. Δεν ήταν εξάλλου ότι δεν είχε παράδειγμα να ακολουθήσει. Ο Φιν ήταν αναμφισβήτητα η αυθεντία κι εκείνη θα τον μιμούνταν. Σίγουρα θα ήταν ευκολότερο έτσι.


147

KIMBERLY LANG

«Θέλεις μήπως να σου βρω οδοντίατρο εδώ κοντά;» Ο Φιν σήκωσε το κεφάλι και είδε τη Λιζ, μία από τις βοηθούς, να τον κοιτάζει παράξενα. «Όχι. Γιατί;» «Τρίβεις συνέχεια το πιγούνι σου σαν να σε πονάει. Έχεις πονόδοντο;» «Μια χαρά είμαι». Το πιγούνι του τον πονούσε λίγο. Ποιος να το περίμενε ότι η Κέιτ είχε τόσο βαρύ χέρι; Παραδεχόταν βέβαια ότι του άξιζε. Αυτό που είπε για τους γονείς της ήταν ανάρμοστο και είχε την ειλικρίνεια να το παραδεχτεί. Έτσι όμως όπως τον κατηγορούσε και του έριχνε το φταίξιμο, τον έσπρωξε να ανταποδώσει και κατέφυγε σ’ αυτό που ήξερε ότι θα την πονούσε περισσότερο. Και ένιωθε άσχημα γι’ αυτό. Δεν ήταν του στυλ του κάτι τέτοιο ή της φιλοσοφίας του. Απλώς δεν είχε αποφασίσει πώς -ή ανέπρεπε να ζητήσει συγνώμη γι’ αυτό. Γιατί, ειλικρινά, ήταν ακόμη αρκετά θυμωμένος με όλο αυτό το μπέρδεμα. Και είχε λίγη ή και καθόλου σχέση με το σάλο που γινόταν αυτή τη στιγμή στα μίντια -ήταν ένα τσίρκο, αλλά είχε περάσει όλη του τη ζωή πηδώντας από το ένα στεφάνι του τσίρκου στο άλλο και ήξερε ότι κάποια στιγμή τελικά το τσίρκο θα μάζευε τις τέντες του, θα έφευγε για άλλη πόλη και τα φώτα των προβολέων θα έπεφταν πάνω σε κάποιον άλλο. Αυτή τη στιγμή, ήθελε μόνο να τελειώσει την ταινία με όσο λιγότερους πονοκεφάλους ή καταστροφές γινόταν. Αυτό θα ήταν υπέροχο. Κι επίσης εξαιρετικά απίθανο. Είχε πολύ άσχημη διάθεση κι ένιωθε άσχημα για ό,τι συνέβη στης Κέιτλιν τις προάλλες. Δεν της είχε μιλήσει από τότε, με το σκεπτικό ότι χρειάζονταν και οι δύο χρόνο να ηρεμήσουν. Ο ίδιος δεν είχε ακόμη ηρεμήσει εντελώς και δε θα ηρεμούσε μέχρι να ξεκαθαρίσει το στρεβλό τρόπο που λειτουργούσε το μυαλό της. Σύμφωνα μ’ εκείνη, όλα ήταν πάντα δικό του φταίξιμο. Και το μόνιμο επιχείρημά της, που ξέθαβε πάντα, ότι ο ίδιος δεν


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

148

ενδιαφερόταν για τίποτα είχε παλιώσει πια και ήταν εξαιρετικά προσβλητικό. Αν δε νοιαζόταν για εκείνη δε θα την πήγαινε στο αναθεματισμένο το λούνα παρκ. Ίσως δεν ήταν καλή ιδέα τελικά να πάνε στο λούνα παρκ, αλλά αυτό δε σήμαινε ότι έπρεπε να του κολλήσει ξανά η ταμπέλα του κακού της ιστορίας. Ήταν είτε απίστευτα ρηχή είτε εντελώς εγωκεντρική. Πιθανότατα και τα δύο. Η διάθεσή του ήταν απαίσια. Το κοφτό, αποδοκιμαστικό e-mail της γιαγιάς του τον είχε ωθήσει στα όριά του. Τα αδέρφια του μπορούσε να τα αγνοήσει. Άφηνε τον τηλεφωνητή να το σηκώνει όταν έπαιρναν και έσβηνε τα μηνύματά τους. Το συνεργείο... ήταν επαγγελματίες και θα έκαναν τη δουλειά τους. Οι ηθοποιοί... λοιπόν, θα έπρεπε να το βουλώσουν και να φερθούν ως ενήλικες. Η Ναόμι εκμεταλλευόταν την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούσε και ο Τζέισον ήταν επίσης ένας ανόητος που εύκολα τον αγνοούσε. Τη γιαγιά του όμως δεν μπορούσε να την αγνοήσει και είχε την ενοχλητική ικανότητα να τον κάνει να νιώθει σαν άτακτο παιδί. Μπορούσε παρ’ όλα αυτά να την αποφύγει και για την ώρα απέφευγε και τα e-mail και τα μηνύματά της στον τηλεφωνητή. Εξάλλου, πόσο περισσότερο να θύμωνε για τη «θλιβερή και ντροπιαστική» αυτή κατάσταση. Την Κέιτ μπορούσε επίσης να την αποφύγει -και εκείνη τον απέφευγε-, αυτό όμως θα άλλαζε σύντομα. Με μια ματιά έξω είδε ότι το συνεργείο έκανε διάλειμμα για φαγητό, έτσι έστειλε ένα μήνυμα στην Κέιτ: «"Συνάντησε με στο τρέιλερ σου για να μιλήσουμε" ». Η απάντηση ήρθε σε μερικά λεπτά. «"Τώρα δεν είναι καλή ώρα"». Ο Φιν μπήκε στον πειρασμό να απαντήσει Πρόβλημά σου, όμως το επόμενο μήνυμα της Κέιτ τον πρόλαβε: «"Με περιμένει δύσκολη μέρα και μια κουβέντα μαζί σου τώρα θα με αποσυντονίσει. Πρέπει να συγκεντρωθώ”».


149

KIMBERLY LANG

Αν του έλεγε μια οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία θα πήγαινε να τη βρει είτε το ήθελε είτε όχι. Όμως η Κέιτ έκανε αυτό ακριβώς που ζήτησε από εκείνη και όλους τους υπόλοιπους: να το βουλώσουν και να κάνουν τη δουλειά τους. Είχε μάλιστα κάνει και μια δήλωση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης από τις σκάλες του σπιτιού της: «Ο Φιν Μάρσαλ είναι συνάδελφος και φίλος, ξεπεράσαμε όμως λίγο τα όρια τις προάλλες. Όλοι ξέρουμε πόσο εύκολο είναι να παρασυρθεί κανείς όταν θυμάται τα παλιά. Ζητώ συγνώμη από τη Ναόμι για τη συμπεριφορά μου, μόνο εκείνη και ο Φιν όμως μπορούν να αποφασίσουν τι θα κάνουν από εδώ και πέρα. Σας διαβεβαιώνω ότι ήταν ένα λάθος που έγινε μια φορά και δε θα επαναληφθεί. Τώρα θα ήθελα απλώς να συγκεντρωθώ για να τελειώσω την ταινία». Της είχε πει ότι δεν τον ένοιαζε τι θα έλεγε, γιατί λοιπόν η δήλωσή της τον εκνεύρισε; Όπως έδειχναν τα πράγματα, προφανώς θα είχε όλη μέρα αυτή την απαίσια διάθεση. Τουλάχιστον μέχρι να μιλήσει με την Κέιτλιν και να ξεκαθαρίσει τα πράγματα.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

150

10

ΒΙΑΣΟΥ ΝΑ ΠΑΣ και μετά περίμενε. Αυτό ήταν το τροπάριο σε όλες τις παραγωγές. Συνήθως την Κέιτ δεν την πείραζε, της άρεσε να παρακολουθεί το συνεργείο -την προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια, τη δουλειά που χρειαζόταν για να δημιουργηθεί η μαγεία. Ο ρόλος των ηθοποιών στην παραγωγή έδειχνε περιττός ορισμένες φορές, σαν μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής. Σήμερα όμως δεν είχε υπομονή να περιμένει. Ήταν η τελευταία της σκηνή την τελευταία της ημέρα γυρισμάτων. Εκτός κι αν κάτι δεν πήγαινε καλά ή προέκυπτε κάποιο πρόβλημα αργότερα, ο ρόλος της τελείωνε. Και, αν και ένιωθε μια κάποια θλίψη που θα άφηνε πίσω της τη Ρεμπέκα, η Κέιτλιν δεν μπορούσε να αγνοήσει το συναίσθημα ανυπομονησίας που την κατέτρωγε. Η ελευθερία ήταν τόσο κοντά. Τις τελευταίες δύο ημέρες είχε χρόνο να σκεφτεί, να συγκεντρωθεί στο τι πραγματικά ήθελε και τι ήταν πραγματικά το καλύτερο μακροπρόθεσμα. Τώρα που ήξερε, ήταν έτοιμη να προχωρήσει και να τα αφήσει αυτά πίσω της. Ήταν μεγάλα λόγια -και μάλλον επαναλαμβανόταν πλέον-, είχε όμως πραγματικά σχέδιο τώρα. Μόνο και μόνο επειδή ήταν το εκατοστό της σχέδιο στη σειρά, γιατί όλα τα υπόλοιπα σχέδιά της είχαν γίνει στάχτη, αυτό δε σήμαινε ότι δεν ήταν ένα καλό σχέδιο. Κάθισε στην καρέκλα της, περιμένοντας το σκηνοθέτη να σταματήσει να τσακώνεται με τον υπεύθυνο του σεναρίου, και


151

KIMBERLY LANG

έπαιξε με το τηλέφωνό της, μη έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνει. Η επόμενη σκηνή ήταν σχετικά εύκολη: αμήχανες στιγμές με το χαρακτήρα του Τζέισον και της Ναόμι και ένα αμήχανο αντίο. Ό,τι έπρεπε για τη διάθεση που είχε. Δε μετρούσε καν ως ηθοποιία. Όταν ένιωσε μια σκιά πάνω της σήκωσε το κεφάλι ξαφνιασμένη. Ήταν η Ναόμι- η ανακούφισή της όμως δεν κράτησε πολύ. Αν και απέφευγε τον Φιν τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν συνεχώς σε ένταση γιατί ο Φιν μπορεί να αποφάσιζε ότι ήθελε να μιλήσουν ό,τι κι αν του έλεγε εκείνη -είτε την αποσυντόνιζε είτε όχι. Όμως ούτε η Ναόμι ήταν ένας άνθρωπος στον οποίο ήθελε να μιλήσει. Με ένα ψυχρό, αυτάρεσκο χαμόγελο, η Ναόμι κάθισε δίπλα της. Η Κέιτλιν συνέχισε να παίζει με το τηλέφωνό της, αποφασισμένη να την αγνοήσει, όσο παιδικό κι αν φαινόταν. Η Ναόμι έκανε εισαγωγή με ένα δραματικό αναστεναγμό. «Λοιπόν, ελπίζω να είσαι ευχαριστημένη, Κέιτλιν». «Είμαι». Πιέστηκε να ακουστεί κεφάτη και χαλαρή. «Μου άρεσε πολύ που δούλεψα σ’ αυτή την ταινία, αλλά ανυπομονώ να ξεκουραστώ λίγο». Η Ναόμι την κοίταξε με μισό μάτι. Δεν ήταν ένα βλέμμα που την κολάκευε, ιδίως με όλο αυτό το μακιγιάζ στο πρόσωπό της. «Εννοούσα, ελπίζω να είσαι ευχαριστημένη που κατάφερες ολόκληρη παραγωγή να στραφεί γύρω από σένα». Ο επικριτικός της τόνος εκνεύρισε την Κέιτλιν. Δεν είχε όρεξη για τέτοια τώρα. «Ξέρω τι εννοούσες, Ναόμι. Είπα απλώς να σου δώσω την ευκαιρία να μη φερθείς σαν ανώριμη σκύλα». Η Ναόμι έμεινε προς στιγμήν με το στόμα ανοιχτό, αλλά συνήλθε γρήγορα. «Μπορώ να φέρομαι σαν ανώριμη σκύλα αν θέλω. Είναι ένα από τα προνόμιά μου, ξέρεις. Είμαι η αγαπημένη της Αμερικής κι εσύ απλώς μια ξεβρασμένη σταρ που δεν μπορεί να κρατήσει τα πόδια της κλειστά κοντά στον Φιν Μάρσαλ».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

152

Ώστε έτσι λοιπόν το ήθελε; Ωραία. «Σε τσούζει, ε;» Τα λόγια της έσταζαν σαρκασμό. Με μάτια γουρλωμένα, η Ναόμι έκανε τη χαζή. «Ποιο πράγμα;» «Το γεγονός ότι δε θέλει εσένα». Η Ναόμι ξεφύσησε. «Τουλάχιστον εγώ έχω κάποια υπερηφάνεια: Ο Φιν μπορεί να σε θέλει, αλλά δε σε αγαπάει. Δε σε αγαπούσε τότε και δε σε αγαπάει τώρα. Είσαι απλώς ένα βολικό παιχνίδι». Τα λόγια της Ναόμι την έτσουξαν, η Κέιτλιν όμως ήταν αρκετά καλή ηθοποιός ώστε να μην το δείξει. «Αυτό εξακολουθεί να μην αλλάζει το γεγονός ότι, έχοντας την επιλογή ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εμένα, επέλεξε να παίξει μ’ εμένα. Το ότι έχασες ξανά θα πρέπει να είναι φρικιό». Ω, χτύπησε ευαίσθητο σημείο μ’ αυτό το σχόλιο, αλλά αφού έχασε προς στιγμήν τα λόγια της, η Ναόμι τελικά ανασήκωσε τους ώμους. «Μόνο αν τον ήθελα πραγματικά. Που δεν τον θέλω». «Τότε είσαι καλύτερη ηθοποιός απ’ ό,τι πίστευα. Γιατί κάνεις πολύ πειστικά ότι ζηλεύεις. Όλοι -ιδίως ο Τύπος- το πιστεύουν». «Καλύτερα να με θεωρούν ζηλιάρα παρά μεθυσμένη τσούλα», της ανταπάντησε. Η Κέιτλιν έκανε τάχα ότι σκεφτόταν τη δήλωσή της. «Έχεις δίκιο. Είναι λίγο δυσάρεστο που τόσο καιρό προσπαθούσα να ξαναχτίσω τη φήμη μου μόνο και μόνο για να γυρίσω πίσω και να βρεθώ ξανά στο ίδιο σημείο». Η Ναόμι πήγε να χαμογελάσει για τη φαινομενική νίκη της, έτσι η Κέιτλιν συνέχισε για να την αποτελειώσει. «Δυστυχώς για σένα, όμως, γύρισα. Και θα μείνω. Μπορεί οι φυλλάδες να ρίχνουν λάσπη στο όνομά μου, τουλάχιστον όμως ασχολούνται. Το ότι είσαι η αγαπημένη της Αμερικής είναι απλώς ένας ευγενικός τρόπος για να πει κανείς “όμορφη αλλά βαρετή”». Τα μάτια της Ναόμι άστραψαν. «Μεγάλα λόγια από κάποια που ξεκίνησε όλο αυτό το φιάσκο μόνο και μόνο για να κάνει τον


153

KIMBERLY LANG

κόσμο να ξεχάσει τι συνέβη πριν τρία χρόνια». «Αυτό ήταν το δικό μου λάθος. Έπρεπε να είμαι υπερήφανη για το παρελθόν μου για να δείξω πόσο έχω ωριμάσει από τότε. Μπορεί να μην το χειρίστηκα καλά τώρα, να είσαι όμως σίγουρη ότι θα δικαιωθώ σύντομα». «Πιστεύεις ότι είσαι τόσο καλή; Πιστεύεις ειλικρινά ότι αυτή θα είναι η φορά που θα ξεφύγεις από τη σκιά της μητέρας σου;» «Το ξέρω ότι είμαι τόσο καλή. Κι αν κάποιος πρέπει να ανησυχεί για σκιές, αυτή θα πρέπει να είσαι εσύ. Δεν είμαι εγώ εκείνη που χρειάστηκε να τη βγάλει ο Φιν ραντεβού στα ψέματα για να μην ξεχάσει ο κόσμος ότι παίζει σ’ αυτή την ταινία. Και μόλις βγει στις αίθουσες...» «Το δικό μου όνομα θα είναι πρώτο», διέκοψε η Ναόμι αυτάρεσκα. «Υπάρχει πάντα πρώτη... και τελευταία», είπε με έμφαση, «φορά για τα πάντα, έτσι δεν είναι;» Η Ναόμι θα έβγαζε καπνό από τ’ αυτιά της, αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Είδε ότι έσφιγγε τις γροθιές της και κατάλαβε ότι η Ναόμι τρωγόταν να τη χαστουκίσει. «Τώρα ποιος φέρεται σαν ανώριμη σκύλα;» είπε απότομα. «Κέιτλιν; Ναόμι;» Η Κέιτλιν σήκωσε το κεφάλι και είδε μία από τις βοηθούς να πλησιάζει με ύφος επιφυλακτικό. Και δεν ήταν μια οποιαδήποτε βοηθός, η Λιζ δούλευε αποκλειστικά για τον Φιν. Η μικρή της διένεξη με τη Ναόμι δεν πέρασε απαρατήρητη και αν και η Λιζ δε θα διέδιδε ιστορίες χωρίς λόγο, σίγουρα θα το μετέφερε στον Φιν. Πίεσε τον εαυτό της να χαμογελάσει ουδέτερα. «Ναι;» «Είναι έτοιμοι και σας περιμένουν». «Υπέροχα. Ευχαριστούμε». Σηκώθηκε κι έστρωσε τις ζάρες στο φόρεμά της. Ένιωθε ήρεμη και συγκεντρωμένη, πράγμα αλλόκοτο μια και θα έπρεπε να είναι αναστατωμένη μετά από αυτή τη συζήτηση. Η Ναόμι, από την άλλη, έδειχνε έτοιμη να εκραγεί. «Το πρόσωπό σου είναι λίγο κόκκινο, Ναόμι. Μήπως


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

154

να πας ξανά πίσω στο μακιγιάζ να δεις τι μπορούν να κάνουν γι’ αυτό;» Άφησε τη Ναόμι να βράζει κι έφυγε. *** «Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα, Φιν». Η Λιζ, με γουρλωμένα μάτια, του έδινε αναφορά για τον τσακωμό. «Φοβήθηκα ότι από στιγμή σε στιγμή θα άρχιζαν να μαλλιοτραβιούνται». Τουλάχιστον περίμεναν μέχρι την τελευταία μέρα της Κέιτ για να βγουν τα μαχαίρια. «Ξέρεις περί τίνος επρόκειτο;» Ανασήκωσε τους ώμους. «Κάτι για το ποιανής το όνομα θα είναι πρώτο και ποια είναι σκύλα». «Προσωπικά, εκπλήσσομαι που δεν αρπάχτηκαν νωρίτερα. Μετά από αυτό πήγαν όλα εντάξει;» Η Λιζ κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. «Τέλεια, για να πω την αλήθεια. Έβγαλαν τη σκηνή με την πρώτη λήψη. Δεν έχουν όμως τελειώσει ακόμη με τον Τζέισον». «Ωραία. Να τελειώνουμε να πάμε σπίτι μας. Το σιχάθηκα αυτό το μέρος. Εσύ;» «Φυσικά. Η υγρασία είναι αφόρητη». Η Λιζ βράδυνε το βήμα της καθώς πλησίαζαν στα τρέιλερ. «Εγώ... εμ... θα πάω να μαζέψω κάτι πράγματα. Πιστεύω ότι η Κέιτλιν είναι στο τρέιλερ της». Ο Φιν την άφησε να προχωρήσει και κατευθύνθηκε προς το τρέιλερ της Κέιτ. Η πόρτα της ήταν ανοιχτή και την ώρα που πλησίαζε, ένας στρατιωτικός σάκος προσγειώθηκε στα σκαλιά. Πέρασε από πάνω του και μπήκε χωρίς να χτυπήσει. Η Κέιτ ξεκαθάριζε κάτι χαρτιά πάνω στο τραπέζι. Με έναν αναστεναγμό τα μάζεψε τελικά όλα και τα έχωσε στο σακίδιό της. Όταν σηκώθηκε και τον είδε, πάγωσε. Μετά αναστέναξε ξανά. «Μα, παρακαλώ, πέρασε μέσα». Είχε μαζέψει ήδη τα προσωπικά της αντικείμενα και το τρέιλερ έδειχνε άδειο. «Φαίνεσαι βιαστική».


155

KIMBERLY LANG

«Είμαι έτοιμη να φύγω εδώ και δυο μέρες. Δεν έχω πολλά πράγματα εδώ, ούτε στο σπίτι, οπότε θα φύγω το πρωί». «Για Νέα Υόρκη ή Λος Άντζελες;» «Νέα Υόρκη». Η φωνή της ήταν προσποιητά φιλική. «Έφυγα βιαστικά και άφησα κάποιες εκκρεμότητες. Μετά θα κάνω μερικές μέρες διακοπές και θα επιστρέφω στο Λος Άντζελες σε μια δυο βδομάδες. Αν με χρειαστείς, για κάτι που έχει σχέση με την ταινία», διευκρίνισε, «ο ατζέντης μου θα ξέρει πώς να με βρει». Η Κέιτ ήταν ψυχρή και απόμακρη και σαν να του έλεγε να ξεχάσει το τηλέφωνό της. Η συμπεριφορά της δεν είχε βελτιωθεί τις τελευταίες δύο ημέρες. Αλλά από την άλλη, δεν είχε αποδείξει ήδη ότι μπορούσε να κρατήσει κακία για καιρό; Έκλεισε το σακίδιο και το φόρεσε στον ώμο της. «Θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα, τον Ντόλμπι και τον Γουόλτερ γι’ αυτή την εμπειρία. Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία για μένα». Ανασήκωσε το πιγούνι της, υπερήφανη για τον εαυτό της. Μια και εκείνη δεν επρόκειτο να το αναφέρει, έπρεπε να το κάνει ο Φιν. «Για τις προάλλες...» «Ναι. Υποθέτω, θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη που σε χαστούκισα». «Ήσουν στρεσαρισμένη». «Δε χρειάζεται να με δικαιολογείς, Φιν. Είπα ότι θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη, όχι ότι θα το κάνω. Σου άξιζε». Αυτό κι αν ήταν αλλαγή. Δεν περίμενε ότι θα ήταν τόσο επιθετική. Δεν ήξερε τι περίμενε, ό,τι όμως κι αν σχεδίαζε να πει του διέφευγε τώρα. Η συμπεριφορά της άλλαξε και η φωνή της έγινε κοφτή και εκνευρισμένη. «Χρειάζεσαι κάτι; Έχω πολλά να κάνω πριν φύγω». «Ήθελα απλώς να δω πώς τα πας». «Μια χαρά». Χαμογέλασε, το χαμόγελό της όμως ήταν ψεύτικο. «Είσαι καλή ηθοποιός, αλλά ούτε κι εγώ δεν το πιστεύω αυτό».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

156

«Έχεις δίκιο. Δεν είμαι καλά». Η έκφρασή της μαλάκωσε, χαμήλωσε το βλέμμα κι έκλεισε την απόσταση μεταξύ τους. «Μπλέξαμε άσχημα». «Έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει ήδη. Μέχρι να γυρίσεις στο Λος Άντζελες, κάτι άλλο θα έχει πάρει τη θέση του». «Για μας μιλούσα». Η ξαφνική αλλαγή τον αιφνιδίασε. Κι όταν έβαλε το χέρι της στο στέρνο του, άθελά του η καρδιά του σκίρτησε. «Ξέρεις, μου έλειψες πολύ όταν έφυγα. Παραλίγο να σε πάρω τηλέφωνο δεκάδες φορές». Η φωνή της ήταν βραχνή, γεμάτη λαχτάρα, και ξύπνησε ένα ανάλογο συναίσθημα μέσα του. «Και γιατί δε με πήρες;» «Ήταν δύσκολο, αλλά με είχε λιθοβολήσει τόσο ο Τύπος -και ήσουν κι εσύ ανακατεμένος σε όλο αυτό- και ήμουν πληγωμένη. Θεώρησα ότι μια καινούρια αρχή ήταν το καλύτερο. Ξέρεις, να τα αφήσω όλα πίσω μου». Μιλούσε χαμηλόφωνα και τα μάτια της ακολούθησαν το χέρι της καθώς χάιδευε τον ώμο του, το μπράτσο του. «Νόμιζα ότι προχώρησα, υποθέτω όμως ότι είμαι λίγο σαν τα μίντια. Δεν μπορώ να ξεχάσω». Έμεινε σιωπηλή, συνέχισε όμως να τον χαϊδεύει, μεγαλώνοντας τη φωτιά του. Τελικά, μίλησε ξανά. «Θέλεις να μάθεις γιατί οι ερωτικές μου σκηνές με τον Τζέισον ήταν τόσο φλογερές; Γιατί φοράει το ίδιο αφτερσέιβ που φορούσες εσύ τότε. Το μύριζα και σκεφτόμουν εσένα. Σκεφτόμουν εμάς». Το κορμί του σφίχτηκε. «Ορισμένες αναμνήσεις είναι σαν χαραγμένες στην ψυχή σου, καταλαβαίνεις; Νόμιζα ότι το ξεπέρασα και ότι θα μπορούσα να αντισταθώ, αλλά διαψεύστηκα. Είπα στον εαυτό μου ότι μπορώ να σε γευτώ ξανά για λίγο χωρίς κίνδυνο. Έκανα τόσο λάθος. Είσαι το ναρκωτικό μου, Φιν, και δεν μπορώ να αντισταθώ. Ακόμα κι όταν ξέρω ότι θα μου κάνει κακό. Αυτό με έκανε λοιπόν να σκεφτώ...» Σήκωσε τα μάτια της στα δικά του και ο Φιν συγκλονίστηκε από το θυμό και την πίκρα μέσα τους. Η Κέιτλιν έβαλε το χέρι της στον αυχένα του και τον τράβηξε πιο κοντά της. «Γιατί να αντισταθώ;»


157

KIMBERLY LANG

Ο Φιν την άρπαξε από τους ώμους και την κράτησε μακριά του. Ένα αλλόκοτο χαμόγελο έπαιζε στα χείλη της. «Τι στο καλό έχεις πάθει;» «Τίποτα. Ίσα ίσα νιώθω αρκετά καλά κι αυτό το χρωστάω σ’ εσένα. Αν λοιπόν θέλεις ένα ακόμα για το δρόμο...» Το πρόσωπό της έδειχνε σαστισμένο και αθώο, τα λόγια της όμως τον χτύπησαν με την ίδια δύναμη που είχε το χαστούκι της τις προάλλες. «Αυτός δεν είναι ο λόγος που ήρθες να με δεις; Αυτό δεν ήθελες;» Κι εκείνος που νόμιζε ότι την καταλάβαινε. Που σκεφτόταν ότι με κάποιο τρόπο ήταν λογικό να είναι μαζί. Ένιωθε ανόητος και δεν του άρεσε. «Ανοησία από μέρους μου. Ήρθα να δω πώς είσαι. Ανησύχησα». «Ω! Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για μένα». Απομακρύνθηκε από κοντά του και στηρίχτηκε στην άκρη του τραπεζιού. «Γιατί αυτό το ύφος, Φιν; Κάνω αυτό ακριβώς που μου είπες. Είχες δίκιο εξαρχής»· «Για ποιο πράγμα;...» «Που δε δίνεις δεκάρα τι πιστεύει ο κόσμος. Είναι πολύ... απελευθερωτικό». Η φωνή της είχε κάτι το επικίνδυνο. «Πάντα το πίστευα αυτό». «Έτσι λοιπόν αποφάσισα να σταματήσω να το πολεμάω. Κάθε πόλη χρειάζεται ένα κακό κορίτσι που προσπαθεί αλλά ποτέ δεν καταφέρνει να δικαιωθεί. Για να έχει ο κόσμος κάποιον να υποστηρίζει, αλλά και να νιώθει ανώτερος από εκείνον ταυτόχρονα. Νομίζω βρήκα την κλίση μου». Ο Φιν διέκρινε το θυμό και την απογοήτευσή της, ήταν όμως η αποφασιστικότητά της που τον έκανε να ανησυχήσει. «Τι απέγινε το σχέδιό σου να αποκαταστήσεις το όνομά σου;» Κούνησε αδιάφορα το χέρι της. «Ήταν μάταιο να προσπαθώ να παίξω κάτι εκτός του βεληνεκούς μου. Ο κόσμος το καταλαβαίνει όταν κάτι είναι ψεύτικο. Εσύ αμέσως το διέκρινες. Ελπίζω ότι θα καταλάβεις, όμως, ότι κι εμείς κάναμε τον κύκλο μας. Στρέφομαι σ' εσένα μόνο για έμπνευση, όχι


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

158

συμμετοχή». Ο Φιν δεν ήξερε τι να πει. Έπρεπε να πει κάτι, αυτή η Κέιτ όμως του φαινόταν εντελώς διαφορετικός άνθρωπος και δεν είχε ιδέα τι να κάνει για να μη χειροτερέψει αυτό το φιάσκο ακόμα περισσότερο. Εκείνη έδειχνε να τον περιμένει να μιλήσει κι όταν ο Φιν δεν είπε τίποτα, σηκώθηκε όρθια κι έτριψε τις παλάμες της στο τζιν της. «Τελειώσαμε λοιπόν πιστεύω. Έχεις έρθει με την επίσημη ιδιότητά σου ως παραγωγός;» Περίμενε μέχρι που εκείνος κούνησε το κεφάλι του. «Και δεν έχεις έρθει για σεξ, οπότε υποθέτω ότι δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο». Η Κέιτ πήρε το σακίδιό της και το φόρεσε στον έναν της ώμο. «Είμαι σίγουρη ότι όλο και κάπου θα τα πούμε». «Κέιτ...» Αναστέναξε. «Έχεις κάποιο ταλέντο, Φιν, αλλά ειλικρινά δεν είσαι και τόσο καλός ηθοποιός. Μην προσπαθήσεις να προσποιηθείς ότι νοιάζεσαι. Είναι πέραν του ρεπερτορίου σου». Ο Φιν έμεινε άφωνος και το συναίσθημα αυτό δεν του άρεσε καθόλου. *** Η Κέιτλιν ένιωθε να πνίγεται. Ο λαιμός της είχε φράξει και της ήταν σχεδόν αδύνατο να ανασάνει. Τόσες μέρες την κινούσε ο θυμός και η οργή και η απογοήτευση, αλλά ο πόνος άρχιζε τώρα τελικά να την καταβάλει. Αυτή ήταν η ερμηνεία της ζωής της. Άξιζε Όσκαρ στα σίγουρα. Αλλά δε θα άφηνε τον Φιν να παίξει έτσι μαζί της. Εκείνο για το οποίο δεν έλεγε ψέματα, πάντως, ήταν ο εθισμός της. Υπήρξε τόσο ανόητη ώστε να θεωρήσει ότι θα ήταν ασφαλές να γευτεί ξινά τον Φιν. Ότι θα μπορούσε να τον αφήσει πίσω της ξινά. Είχε κάνει φρικτό λάθος. Και τα συμπτώματα στέρησης τη


159

KIMBERLY LANG

σκότωναν. Το αγαπούσε το κάθαρμα, ο Φιν όμως δεν είχε την ικανότητα να της ανταποδώσει το συναίσθημα. Δεν το απέδειξε πριν τρία χρόνια; Γιατί πήγε κι έμπλεξε ξανά μόνη της στα ίδια; Επειδή ήταν ανόητη. Ζητούσε αχόρταγα τιμωρία. Ακόμα και τώρα, όσο κι αν πονούσε, τον ήθελε. Αν δεν τραβιόταν εκείνος, η ίδια πολύ ευχαρίστως θα... Έπρεπε να του αναγνωρίσει όμως κάτι. Ο Φιν δεν την είχε παραπλανήσει -ήταν ξεκάθαρος μαζί της εξαρχής. Όχι, όλο αυτό το μπλέξιμο αποτελούσε δική της ευθύνη. Γιατί τα πράγματα που μισούσε στον Φιν ήταν τα ίδια πράγματα που αγαπούσε σ’ εκείνον. Η αποδοχή. Η ελευθερία. Η έλλειψη προσποίησης. Ήταν ειλικρινής, χωρίς όμως ιδιαίτερο βάθος. Γέλασε με τον εαυτό της. Ω, η ειρωνεία. Ήταν ούτως ή άλλως ανόητο να ψάχνει κανείς για βάθος στο Χόλιγουντ. Δυστυχώς, έχοντας ζήσει μια ολόκληρη ζωή εκεί, ήθελε ειλικρινά κάτι στη ζωή της που να είχε κάποιο «βάθος». Και ο Φιν δεν ήταν αυτό το κάτι. Φυσικά, έπρεπε να αποδεχτεί το γεγονός ότι ίσως δεν είχε και η ίδια ιδιαίτερο βάθος κι αυτό την ενοχλούσε. Για την ώρα, τουλάχιστον. Αν ήταν αλήθεια... λοιπόν, θα μάθαινε να το αποδέχεται. Ίσως ακόμα και να το αγκαλιάζει. Δεν ήταν ηττοπάθεια" έπρεπε απλώς να βρει τη δύναμή της και να την εκμεταλλευτεί. Ακόμα κι αν δεν ήταν και καμιά σπουδαία δύναμη. Με έναν αναστεναγμό, έβαλε μπρος το αμάξι και σηκώνοντας το κεφάλι είδε τον Φιν να στέκεται στην πόρτα του τρέιλερ και να την κοιτάζει. Ήταν αδύνατο να διαβάσει το πρόσωπό του. Πιθανότατα δεν υπήρχε τίποτα εκεί να διαβάσει. Πήρε βαθιά ανάσα και χάρηκε που ένιωσε το φραγμένο της λαιμό να χαλαρώνει καθώς συνειδητοποίησε ότι κατάφερε περισσότερα απ’ ό,τι πίστευε. Αντιμετώπισε τον Φιν καταπρόσωπο και επιβίωσε. Μπορούσε να αντιμετωπίσει και το Χόλυγουντ.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

160

*** Ο Φιν πέταξε τα τραπουλόχαρτα στο τραπέζι και ο Μπρέιντι άπλωσε το χέρι του και τα γύρισε. Όταν είδε τα χαρτιά του Φιν, αναστέναξε και σκούντησε τον Ίθαν. «Ο ανόητος τα πόνταρε όλα χωρίς να έχει τίποτα». Τα αδέρφια του τον κοίταξαν σαν να έχασε το μυαλό του. Ο Φιν ανασήκωσε τους ώμους. Το δωμάτιο παιχνιδιών του παππού τους στο Χιλ Τσέις ήταν διακοσμημένο σε στυλ παλιάς λέσχης για κυρίους: σκούρο ξύλο, δερμάτινες πολυθρόνες, θαμπός φωτισμός. Από το μπαρ και το στόχο για βελάκια στη μία άκρη του δωματίου μέχρι το μπιλιάρδο δίπλα στην μπαλκονόπορτα, ήταν ένας χώρος αντρικός, τέλειος για παιχνίδια πόκερ με τα αδέρφια του στο τραπέζι με την τσόχα στη μέση. Το υπόλοιπο σπίτι ήταν ήσυχο -ο παππούς και η γιαγιά του, η Λίλι και η Άσπεν αποσύρθηκαν πριν ώρα, αφήνοντάς τους να πιούν την μπίρα τους και να παίξουν χαρτιά. Ο Μπρέιντι τον κοιτούσε με το ύψος του «απογοητευμένου μεγάλου αδερφού». «Δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο;» «Τι; Ένα παιχνίδι πόκερ είναι, Μπρέιντι». «Ακριβώς. Νόμιζα ότι τουλάχιστον το πόκερ το έπαιρνες ακόμη σοβαρά». Πολύ ευχαρίστως θα έριχνε γροθιά στον Μπρέιντι γι’ αυτή τη σπόντα, όμως η γιαγιά τους δεν ενέκρινε να της καταστρέφουν τα έπιπλα. Από την άλλη, ένας καβγάς με τα αδέρφια του μπορεί να τον έκανε να νιώσει καλύτερα. Ήθελε σίγουρα να χτυπήσει κάτι, θα σήκωναν όμως το σπίτι στο πόδι αν το έκανε. «Ένα παιχνίδι είναι μόνο». «Το οποίο μόλις κέρδισα, παρεμπιπτόντως», του υπενθύμισε ο Ίθαν μαζεύοντας τις μάρκες με χαρά. Ο Φιν σήκωσε την μπίρα του σε πρόποση. «Μπράβο σου». Ο Ίθαν έσπρωξε την καρέκλα του πίσω και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος. «Εντάξει, τι στο καλό σου συμβαίνει; Έχεις πολύ


161

KIMBERLY LANG

κακή διάθεση». «Δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια η προσωποποίηση της χαράς σαν εσένα». Ο Μπρέιντι κόντεψε να πνιγεί με το ποτό του. Όταν συνήλθε, πήρε την μπίρα του Φιν και τη μετέφερε στην άλλη πλευρά του τραπεζιού. «Πιστεύω ότι μάλλον είναι ώρα να σταματήσεις. Προφανώς έχεις χάσει κάθε σύνδεση με την πραγματικότητα». «Έι, στο Λος Άντζελες αυτό δεν είναι ασυνήθιστο. Η πραγματικότητα δεν είναι απαραίτητη». Ο Ίθαν κοίταξε τον Μπρέιντι και μίλησε λες και ο Φιν δε βρισκόταν στο τραπέζι. «Δεν είναι όντως καλά». Ο Φιν ήξερε ότι δεν αναφέρονταν στην ποσότητα αλκοόλ που κατανάλωσε. Δεν είχε πιει δα και τόσο πολύ ακόμη. Ενώ κανείς τους δεν είχε αναφέρει την επίσκεψή τους τις προάλλες, ήξερε ότι τα αδέρφια του δεν είχαν ξεχάσει το θέμα εντελώς. Πολύ θα ήθελε όμως να ξέρει τι είπαν κατόπιν στη γιαγιά τους, γιατί είχε γλιτώσει από το κήρυγμά της που περίμενε ότι θα επακολουθούσε. Το έβρισκε πολύ ενοχλητικό. Τόσο ενοχλητικό ώστε να θίξει μόνος του το θέμα. «Είμαι μπάσταρδος;» Ο Μπρέιντι χαμογέλασε. «Δεν μπορώ να πω με σιγουριά, γιατί δεν ήμουν παρών στη σύλληψή σου -ευτυχώς-, αλλά μοιάζεις πολύ με εμάς τους υπόλοιπους. Οπότε, θα έλεγα, μάλλον όχι». «Απορώ που προσπαθώ να συζητήσω μ’ εσάς τους δυο. Λες και δε σας ξέρω». Ο Ίθαν άλλαξε ύφος και τον κοιτούσε τώρα με ειλικρινή περιέργεια. «Πες τι έχεις στο μυαλό σου, τότε, μικρέ αδερφέ. Σ’ ακούμε!» Ταλαντεύτηκε για μια στιγμή, μετά αποφάσισε ότι αφού τα πόνταρε όλα απόψε χωρίς να έχει φύλλο, μπορούσε να το ξανακάνει. «Την Κέιτ». Ο Ίθαν έβγαλε το πορτοφόλι του και έδωσε ένα χαρτονόμισμα στον Μπρέιντι. Κακώς πίστεψε ότι τα αδέρφια του θα έπαιρναν το θέμα


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

162

σοβαρά. «Για όνομα του Θεού, τι έχετε πάθει όλοι και βάζετε συνέχεια στοιχήματα για τη ζωή μου;» «Μας βοηθάει να μην παραμυθιαζόμαστε ότι μπορεί κάποια στιγμή να τη βάλεις επιτέλους σε τάξη». «Έχω φήμη, πλούτο, επιτυχία... Τι παραπάνω θέλετε από μένα;» Ο Ίθαν κοίταξε τον Μπρέιντι, που απλώς ανασήκωσε τους ώμους. «Με κίνδυνο να ακουστώ μελό, κάτι που θα αποδώσω στο αλκοόλ, θέλουμε απλώς να είσαι ευτυχισμένος». «Είμαι, διάολε!» Χτύπησε το χέρι στο τραπέζι, κάνοντας τις μάρκες του πόκερ να αναπηδήσουν. «Φαίνεται». «Παρατήστε με». Ο Φιν πήγε στο ψυγείο, πίσω από το μπαρ, για μπίρα. Ο Μπρέιντι γύρισε στην καρέκλα του ώστε να τον κοιτάζει. «Αν λοιπόν είσαι τόσο ευτυχισμένος, τότε τι είναι όλα αυτά;» Ο Φιν σκέφτηκε διάφορες απαντήσεις και όταν καμία δεν του φάνηκε σωστή, ανασήκωσε τους ώμους. «Το είδες αυτό;» Ο Μπρέιντι σκούντησε τον Ίθαν. «Η Άσπεν είχε δίκιο». Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι καταφατικά. «Θεωρούσα ότι είναι απλώς μια ενοχλητική συνήθεια, αλλά θα συμφωνήσω κι εγώ μαζί της σ’ αυτό». Θα το μετάνιωνε σίγουρα που ρώτησε, αλλά... «Τι;» «Η απάντησή σου σε όλα είναι να ανασηκώνεις αδιάφορα τους ώμους», είπε ο Μπρέιντι. «Δείχνεις πραγματικά να μη νοιάζεσαι για τίποτα. Λογικό που η Κέιτλιν συνεχώς σε παρατάει. Ό,τι κι αν συμβαίνει, εσύ μόνο σηκώνεις αδιάφορα τους ώμους». «Επειδή πολύ λίγα πράγματα στη ζωή είναι όντως θέμα ζωής ή θανάτου. Όλα τα υπόλοιπα λύνονται από μόνα τους με τον καιρό». «Και σε κάνει να δείχνεις λες και πραγματικά δε δίνεις δεκάρα».


163

KIMBERLY LANG

Τι είχε πει η Κέιτ; Ο κόσμος πιστεύει αυτό που βλέπει. Τώρα τα αδέρφια του υποστήριζαν το ίδιο. «Νοιάζομαι όταν πρόκειται για κάτι που αξίζει πράγματι να νοιαστώ». Ο Ίθαν σκούντησε τον Μπρέιντι. «Μου αρέσει η Κέιτλιν...» «Δεν την ξέρεις καν την Κέιτ», τον διέκοψε ο Φιν. «Ξέρω ότι έχει κότσια. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θα είχαν το θάρρος να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το όνομά τους και να επιστρέφουν δυναμικά. Απλώς θα ξεχνιούνταν». . Ο Μπρέιντι κούνησε το κεφάλι καταφατικά. «Είναι αλήθεια. Αυτό δείχνει όντως κότσια». «Και πιθανότατα θα τα είχε καταφέρει μια χαρά αν την είχα αφήσει ήσυχη». «Τότε γιατί δεν την άφησες ήσυχη;» τον ρώτησε ο Μπρέιντι. Ο Φιν πήγε να σηκώσει τους ώμους, αλλά συγκρατήθηκε. «Επειδή την ήθελα». Επέστρεψε στο τραπέζι και κάθισε. Ο Ίθαν έγειρε μπροστά κι ακούμπησε τους αγκώνες του στο τραπέζι. «Πιστεύω πως έχει αποδείξει ότι σε θέλει κι εκείνη». «Λέει ότι είμαι ναρκωτικό». Ο Μπρέιντι συνοφρυώθηκε. «Καινούριο και τούτο πάλι». Ο Ίθαν όμως κουνούσε το κεφάλι του καταφατικά, σαν να συμφωνούσε με την Κέιτ. «Το πιστεύω κι εγώ. Η γοητεία των ναρκωτικών είναι ότι σε ανεβάζουν. Νιώθεις καλά. Κι εσείς οι δύο σίγουρα δείχνετε να δυσκολεύεστε να μείνετε ο ένας μακριά από τον άλλο». «Τότε δεν την καταλαβαίνω. Η ζωή είναι μικρή. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα». «Φυσικά», πρόσθεσε ο Μπρέιντι. «Πόσο κόσμο ξέρεις όμως που μπήκε στην αποτοξίνωση;» «Μερικούς. Η Κέιτ όμως δεν είναι εθισμένη». Ο Ίθαν έτριψε τα μάτια του. «Έχω πιει πολύ για να παίζω με τις μεταφορές, οπότε στάσου να σου το εξηγήσω με απλά λόγια. Αν λέει ότι είσαι ναρκωτικό, σημαίνει πως όσο κι αν σε θέλει, δε θεωρεί ότι της κάνεις καλό». Ο Φιν έπαιξε με τις μάρκες του. «Αυτό το ξεκαθάρισε απόλυτα.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

164

Και να που φαίνεται να έχει δίκιο. Η ζωή της γίνεται κόλαση κάθε φορά που πλησιάζει κοντά μου». «Τότε πρέπει να της δείξεις ότι είσαι κάτι καλό για εκείνη. Ότι μπορείτε να κάνετε καλό ο ένας στον άλλο». «Και πώς ακριβώς θα το κάνω αυτό;» «Προσφέροντάς της αυτό που χρειάζεται». «Δεν ξέρω τι στο διάβολο χρειάζεται. Δε νομίζω ότι ξέρει και η ίδια. Τη μια στιγμή σχεδιάζει τη μεγάλη της επιστροφή και δικαίωση -στην οποία εγώ δεν έχω καμία συμμετοχή- και την επόμενη αποφασίζει ότι προτιμά να παίξει την τραγική ηρωίδα. Επίσης χωρίς εμένα, να προσθέσω». Έτριψε το πρόσωπό του. Για μια ακόμα φορά, η Κέιτ ήταν το μεγάλο παράδοξο της ύπαρξής του. Υπήρχαν ορδές ανθρώπων που έκαναν ουρά για να του πουν τι μπορούσε να κάνει για εκείνους, τι χρειάζονταν απ’ αυτόν. Όχι όμως η Κέιτ. Δεν ήθελε ούτε χρειαζόταν οτιδήποτε είχε να της προσφέρει. «Και μετά λέει εμένα ναρκωτικό. Έχει θολώσει το μυαλό μου εντελώς». Ο Ίθαν έκανε έναν ειρωνικό μορφασμό. «Τότε φέρσου σαν άντρας και σταμάτα να φέρεσαι σαν ανόητος». «Να ’σαι καλά». Ο Μπρέιντι του πέταξε μια μάρκα. «Έχει δίκιο ο Ίθαν. Και μιλάει εκ πείρας. Το ίδιο κι εγώ, δηλαδή. Συνεχίζεις κι εσύ την οικογενειακή παράδοση». Ο Ίθαν γέλασε. «Θα πρέπει να είναι στο DNA. Ξέρεις, όντως δεν είμαστε καθόλου καλοί στην ψυχολογία. Κάναμε παρέμβαση για λάθος πράγμα». «Δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάτε εσείς οι δύο». «Το μεγαλύτερο ελάττωμα των Μάρσαλ είναι η αλαζονεία», εξήγησε ο Μπρέιντι. «Αν το παρακάνεις, θα καταλήξεις σαν τον πατέρα μας. Είναι πλεονέκτημα για έναν πολιτικό, αλλά φρικτό να το έχεις σαν άνθρωπος. Προσπαθούσαμε να σε σώσουμε από αυτό». « Το χειριστήκαμε τελείως λάθος». Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι του με θλίψη.


165

KIMBERLY LANG

«Χαίρομαι που το παραδέχεστε». Η συζήτηση είχε αλλάξει πορεία και ο Φιν δυσκολευόταν να παρακολουθήσει. «Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τι σχέση έχει αυτό μ’ εμένα». Ο Ίθαν έσκυψε μπροστά. «Θέλεις την Κέιτλιν;» «Ναι». Ο Μπρέιντι σήκωσε το χέρι του. «Η πιο σημαντική ερώτηση είναι αν αγαπάς την Κέιτλιν». Ο Φιν δίστασε. Πόσες γυναίκες δεν του είχαν πει ότι ήταν ανίκανος να νιώσει αυτό το συναίσθημα; Σίγουρα δεν του ήταν ένα συναίσθημα γνώριμο. Σίγουρα ένιωθε κάτι για την Κέιτ, ήταν όμως αγάπη; Ο Ίθαν τον γλίτωσε από την απάντηση. «Για χάρη της συζήτησης - κι επειδή ειλικρινά δε θέλω να μείνω εδώ όλη νύχτα-, οι κριτές θα το εκλάβουν αυτό ως ναι». «Και...» Ο Μπρέιντι πήγε στο μπαρ και πήρε δυο μπίρες ακόμα. Γύρισε στο τραπέζι και έδωσε τη μία στον Ίθαν. «Τότε άκουσε καλά, μικρέ αδερφέ, γιατί τα μεγάλα σου αδέρφια θα σου μάθουν τώρα κάτι πολύ σημαντικό». «Και τι είναι αυτό;» Ο Ίθαν χαμογέλασε. «Πώς να πέφτεις στα πόδια μιας γυναίκας και να ταπεινώνεσαι».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

166

11

Ο ΦΙΝ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ δεν ένιωσε τόσο μεγάλη χαρά που παρέδιδε μια ταινία στην ομάδα μετά-παραγωγής. Και ούτε συνειδητοποίησε πόσο τον βάραινε η Τρέλα μέχρι που το έκανε. Ήθελε να είναι στο μοντάζ, παραδεχόταν όμως ότι το μοντάζ δεν ήταν το φόρτε του και πιο πολύ εμπόδιο θα γινόταν. Και ο Φάρελ και ο υπεύθυνος μοντάζ, ο Πολ, συμμερίζονταν το όραμά του για την Τρέλα και είχε εμπιστοσύνη στη δουλειά τους. Θα πήγαινε βέβαια να ρίξει μια ματιά για να διαπιστώσει πώς προχωρούσαν σε δύο εβδομάδες, όπως και να είχε. Για να είναι σίγουρος. Κάθισε στο μπαλκόνι του, κοιτάζοντας τα κύματα που έγλειφαν την ακτή του Μάλιμπου. Αφότου επέστρεψαν στο ελεγχόμενο περιβάλλον του στούντιο, οι τελευταίες εβδομάδες των γυρισμάτων πέρασαν γρήγορα και χωρίς καταστροφές. Χωρίς την Κέιτ εκεί, το στρες του μειώθηκε σημαντικά, κυρίως επειδή η Ναόμι ηρέμησε κι εκείνη αρκετά. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο σάλος καταλάγιασε μόλις η Κέιτ έφυγε για τη Νέα Υόρκη. Σχεδόν αμέσως, κάτι άλλο συνέβη που πήρε τη θέση του, και αν και ήξερε ότι το θέμα δεν ξεχάστηκε, δεν ήταν πια το πιο καυτό νέο. Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν παραγωγικές και ήρεμες κι όμως αλλόκοτα βαρετές. Τρία πιθανά σενάρια για νέες ταινίες, ένα πρώτο πλάνο για την επέκταση της Ντολφίν στη Νέα Υόρκη και ο προϋπολογισμός


167

KIMBERLY LANG

για την επόμενη ταινία βρίσκονταν στο τραπέζι δίπλα στην καρέκλα του. Τα αγνόησε όμως επιμελώς και εσκεμμένα. Γιατί, σύμφωνα με τα κουτσομπολιά, η Κέιτ επέστρεψε ξανά στην πόλη. Πράγμα που σήμαινε ότι ήταν καιρός για τον ίδιο να πάρει μια απόφαση. Έπρεπε να το αντιμετωπίσει ή να το βουλώσει. Και μια και ήταν δυστυχισμένος, το πιθανότερο ήταν ότι θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει. Πιθανότατα κι απόψε ακόμα, στο πάρτι για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της Τρέλας. Δεν είχε ιδέα αν η Κέιτ σκόπευε να εμφανιστεί ή όχι. Κόντρα στη δήλωσή της πριν φύγει από τη Βαλτιμόρη, η Κέιτ διατηρούσε πολύ χαμηλό προφίλ1 ψώνιζε στη Ροντέο Ντράιβ, έτρωγε σε όλα τα σωστά μέρη και έκανε τη ζωή γόνου διάσημης οικογένειας του Χόλιγουντ σαν να μην έφυγε ποτέ. Δεν περνούσε εντελώς απαρατήρητη, αλλά δεν τραβούσε επάνω της την προσοχή χωρίς να χρειάζεται. Έκανε απλώς γνωστό ότι επέστρεψε. Αν και αυτή τη στιγμή έμενε στο σπίτι των γονιών της στο Μπέβερλι Χιλς, εθεάθη να κοιτάζει σπίτια όχι πολύ μακριά από εκεί, δηλώνοντας έτσι ότι επέστρεψε και είχε σκοπό να μείνει χωρίς να πει την παραμικρή λέξη. Ιδίως σ’ εκείνον. Εκείνος ήταν αναγκασμένος να μαθαίνει τα νέα της Κέιτ από τα μίντια, όπως και όλοι οι άλλοι. Ήταν απογοητευτικό. Ο ατζέντης της είχε κάνει επίσης γνωστό ότι η Κέιτ έψαχνε ενεργά για κάποια επόμενη ταινία, όταν όμως ο υπεύθυνος διανομής ρόλων για την επόμενη ταινία της Ντολφίν έστειλε ένα σενάριο τέλειο για την Κέιτ, πήρε αρνητική απάντηση. Ο Φιν δεν ήταν σίγουρος αν ήταν προσωπικό ή όχι. Και τον ενοχλούσε ότι μπορεί να ήταν. Σίγουρα η Κέιτ τον απέφευγε. Όλο αυτό το διάστημα ήταν συγκρατημένα αισιόδοξος ότι η Κέιτ θα επικοινωνούσε μαζί του μόλις είχε το χρόνο να σκεφτεί και να ηρεμήσει. Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Τώρα που επέστρεψε στο Λος Άντζελες, κάποια στιγμή θα έπεφταν σίγουρα ο ένας πάνω στον άλλο, και μπορούσε να


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

168

αφήσει τα πράγματα να συμβούν φυσικά, όμως αυτή η στιγμή αργούσε πολύ και η υπομονή του εξαντλούνταν. Θα έπρεπε να κάνει κάποια κίνηση και πρώτη φορά στη ζωή του δεν ήταν σίγουρος πώς θα το χειριζόταν. Το βράδυ με τον Μπρέιντι και τον Ίθαν οδήγησε σε ένα φρικτό πονοκέφαλο από το ποτό το επόμενο πρωί, ήταν όμως οι σκληρές αλήθειες που ειπώθηκαν που τον ενόχλησαν περισσότερο. Ο Μπρέιντι τον ρώτησε αν αγαπούσε την Κέιτ. Δίστασε τότε, τώρα όμως ήταν σίγουρος. Του έλειπε. Υπήρχε ένα κενό στη ζωή του τα τελευταία τρία χρόνια, μόνο που δεν το ήξερε. Ή δεν το παραδέχτηκε. Τώρα όχι μόνο το παραδεχόταν, ήξερε και την αιτία. Χρειαζόταν την Κέιτ για να νιώθει ολοκληρωμένος. Κι όταν πριν μία εβδομάδα παραλίγο να ρίξει γροθιά σ’ εκείνο τον ηλίθιο ρεπόρτερ που τον ρωτούσε επίμονα για την Κέιτ, βεβαιώθηκε εντελώς. Δεν τον ένοιαζε τι έλεγαν για τον ίδιο, τον ένοιαζε όμως τι έλεγαν για την Κέιτ. Και όχι μόνο επειδή την ένοιαζε εκείνη τόσο πολύ. Ήταν η πρώτη φορά που τον απασχολούσε τι θα έλεγε ο Τύπος γι’ αυτόν. Για τους δυο τους. Ήταν ένα φρικιό μπλέξιμο. Εκείνος και η Κέιτ ήταν γραφτό να ζουν τη ζωή τους στις φυλλάδες. Έκαναν την επιλογή αυτή όταν επέλεξαν τις καριέρες τους. Και μια και θα εμφανίζονταν στα περιοδικά είτε ήταν χωριστά είτε μαζί, προτιμούσε να είναι μαζί. Το δύσκολο θα ήταν να πείσει την Κέιτ ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν το χειρότερο πράγμα. Κακώς όλος ο κόσμος θεωρούσε ότι δεν έδινε δεκάρα για κανέναν και τίποτα. Έδινε δεκάρα για την Κέιτ. Και τον σκότωνε. Όπως και να είχε, τα πράγματα δεν μπορούσαν να συνεχίσουν άλλο έτσι. Κι αν η Κέιτ δεν εμφανιζόταν απόψε, αύριο θα την έβρισκε όπου κι αν ήταν. Αυτή η στασιμότητα είχε κρατήσει αρκετά.


169

KIMBERLY LANG

*** Η Κέιτλιν πήρε βαθιά ανάσα και έδιωξε τις ζάρες από το γυαλιστερό ύφασμα του φορέματος της. Ο Χούλιο έβγαλε και τους δυο τους ασπροπρόσωπους με αυτή τη δημιουργία του. Το φόρεμα έπεφτε ντραπέ στους ώμους της, αποκαλύπτοντας το λαιμό της και μια ιδέα μπούστου. Στη μέση γινόταν πιο στενό και κατάφερνε να τη δείχνει αρκετά πιο αδύνατη και ήταν τόσο κοντό όσο χρειαζόταν για να τραβήξει την προσοχή. Με ένα ζευγάρι απλά, μαύρα στιλέτο και τα μαλλιά της χαλαρές μπούκλες, είχε πετύχει την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο επίσημο και το κάζουαλ, ανάμεσα στο να τραβήξει τα βλέμματα και να διατηρήσει χαμηλό προφίλ. Ο Χούλιο ήταν μεγαλοφυΐα, και, το σημαντικότερο, την καλωσόρισε με ανοιχτές αγκάλες, αποκαλώντας την μούσα του. Η αλήθεια ήταν ότι ο Χούλιο είχε πολλές μούσες, ήξερε όμως πως ό,τι φορούσε η Κέιτλιν θα εξασφάλιζε τη μέγιστη κάλυψη. Εκείνος την έκανε να δείχνει θεά και εκείνη του εξασφάλιζε περισσότερη δωρεάν διαφήμιση από οποιαδήποτε άλλη. Η Κέιτλιν χρειαζόταν την αυτοπεποίθηση που σου χαρίζει ένα υπέροχο φόρεμα για να παραστεί στο πάρτι για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της Τρέλας. Πήγαιναν όλα τόσο καλά από τότε που επέστρεψε στην πόλη και δεν είχε καμία όρεξη να ξαναθυμηθεί το φιάσκο των γυρισμάτων. Ήταν όμως καταδικασμένη ό,τι κι αν έκανε. Αν πήγαινε, όλοι θα υπέθεταν ότι υπήρχε κι άλλο ζουμί στην ιστορία, και θα ξαναέπαιζαν όλο το σίριαλ της Βαλτιμόρης για να θυμίσουν στο κοινό τις πικάντικες λεπτομέρειες. Αν δεν πήγαινε, και πάλι θα ξαναέπαιζαν όλο το υλικό από τη Βαλτιμόρη, μόνο που αυτή τη φορά θα το παρουσίαζαν ότι το σκάνδαλο ήταν τέτοιο που δεν τόλμησε να εμφανιστεί στο πάρτι. Μακάρι να υπήρχε κάποια άλλη εκδήλωση στην οποία να έπρεπε να παραστεί οπωσδήποτε απόψε. Ειλικρινά, ήταν μεγάλη αντικλιμάκωση να παραστεί σε ένα πάρτι για το τέλος


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

170

των γυρισμάτων τώρα, εβδομάδες αφότου τελείωσε η δική της συμμετοχή στην ταινία. Θα ήταν όμως αγένεια για το υπόλοιπο καστ και το συνεργείο να μην πάει. Επιπλέον, ήταν γνωστό ότι τα πάρτι της Ντολφίν ήταν από τα καλύτερα της βιομηχανίας. Αν ήθελε να τη βλέπουν σαν μεγάλο αστέρι, έπρεπε να πηγαίνει στα πάρτι με τα μεγάλα αστέρια. Έστω κι αν ένα από αυτά ήταν ο Φιν. Είχε αφιερώσει πολύ καιρό τελευταία να μη σκέφτεται τον Φιν. Δε βοηθούσε ιδιαίτερα. Η καρδιά της εξακολουθούσε να πονάει. Όπως όλα τα υπόλοιπα, θα περνούσε με τον καιρό. Αυτό πρέπει να συνεχίσω να λέω στον εαυτό μου. Σύντομα θα το πιστέψω. Δε ζητούσε τον ουρανό με τ’ άστρα. Ήθελε απλώς να είναι προτεραιότητα για κάποιον για μια φορά, πριν την ταινία και τον Τύπο και ό,τι άλλο απαιτούσε συνεχή προσοχή. Μετά από χρόνια ψυχανάλυσης είχε φτάσει στην αποδοχή ως προς αυτό όσον αφορούσε στους γονείς της, ήθελε όμως κάτι παραπάνω από τον Φιν. Δεν μπορούσε να ζήσει με τίποτα λιγότερο. Η Ντολφίν είχε κλείσει ένα από τα κλαμπ στη Σάνσετ και ορδές παπαράτσι και θαυμαστών περίμεναν έξω από τις πόρτες όταν η λιμουζίνα της σταμάτησε. Έριξε μια ματιά στα μαλλιά της και επιστράτευσε ένα χαμόγελο όταν ο οδηγός άνοιξε την πόρτα. Αρκετοί φωτογράφοι φώναξαν το όνομά της και γύρισε να ποζάρει. Υπέγραψε μάλιστα και μερικά αυτόγραφα. Ναι, αυτή ήταν η ζωή της. Γιατί όμως η μόνη αίσθηση που της άφηνε ήταν ένα κενό; Όταν μπήκε μέσα ο Γουόλτερ Φάρελ την αγκάλιασε. «Χαίρομαι που σε βλέπω, Κέιτλιν». Την έπιασε αγκαζέ. «Ήταν υπέροχη η συνεργασία μας. Έχω ένα σενάριο που θέλω να διαβάσεις». «Πες στη βοηθό σου να μου το στείλει. Πολύ θα χαρώ να το δω». Πρώτος πόντος. Ο σκηνοθέτης όχι μόνο ήθελε να δουλέψει μαζί της ξανά, είχε ήδη και συγκεκριμένη ταινία στο


171

KIMBERLY LANG

μυαλό του. Αρκετός κόσμος άκουσε αυτό που είπε ο Γουόλτερ και σίγουρα η πληροφορία θα διαδιδόταν γρήγορα. Ίσως η επιστροφή της να μην ήταν τόσο δύσκολη όσο φαντάστηκε. Μετά βρέθηκε με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι και η ατμόσφαιρα έγινε εορταστική. Αυτό της άρεσε σ’ αυτά τα πάρτι όταν τελείωνε μια ταινία: ότι είχες την ευκαιρία να συναντήσεις τους ανθρώπους χάρη στους οποίους έγινε όλο αυτό πραγματικότητα χωρίς να είναι απασχολημένοι κάνοντάς το πραγματικότητα. Όταν ένας εκπρόσωπος από την εταιρεία διανομής την πήρε παράμερα για να συζητήσουν ορισμένες ακόμα ευκαιρίες πέρα από το κανονικό της πρόγραμμα για την προώθηση στον Τύπο, η προσωπική καταστροφή της έδειχνε να αποδίδει επαγγελματικά. Δεν ήταν κάτι ευχάριστο, ίσως όμως τελικά να άξιζε τον κόπο. Μέχρι και ο Ντόλμπι έδειχνε χαρούμενος που την έβλεπε. «Έριξα μια κλεφτή ματιά και το αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Φρόντισε το καινούριο σου σπίτι να έχει χώρο πάνω από το τζάκι για όλα τα βραβεία που σε περιμένουν». «Θα το φροντίσω». «Και χαίρομαι που ήρθες απόψε. Κάποιοι θεωρούσαν ότι μπορεί να μην εμφανιστείς». Έβαζε στοίχημα ότι η Ναόμι -που βρισκόταν στην άλλη άκρη της αίθουσας και παρίστανε ότι δεν είχε αντιληφθεί την άφιξη της Κέιτλιν- ήταν μία από αυτούς. Ω, χαιρόταν που ήρθε τελικά, αν μη τι άλλο για να εκνευρίσει τη Ναόμι. Ήταν παιδιάστικο, αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί. «Δε θα το έχανα με τίποτα». Αν και συνέχισε να χαμογελάει, το σχόλιο του Ντόλμπι της χάλασε λίγο τη χαρά της βραδιάς. Την ενοχλούσε που οι συνεργάτες της κουτσομπόλευαν ακόμη πίσω από την πλάτη της. Μπορούσε να χειριστεί το κοινό και την ικανότητα να αλλάζει συνεχώς τη γνώμη του για εκείνη, αλλά επαγγελματικά δεν το ήθελε.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

172

Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο και ο αριθμός και μόνο των ανθρώπων που ήταν υπεύθυνοι για την ταινία αποδείκνυε τον άθλο και τη δυσκολία να μεταφερθεί η ιστορία αυτή στην οθόνη. Ευτυχώς, με τόσο κόσμο ήταν συνεχώς απασχολημένη και έμενε μακριά από τον Φιν. Δεν μπορούσε όμως να το ευχαριστηθεί πραγματικά εξαιτίας της έντασης που ένιωθε γνωρίζοντας ότι βρισκόταν κι εκείνος εκεί και ότι θα τον έβλεπε τελικά μπροστά της κάποια στιγμή. Ένιωθε έναν κόμπο στο στομάχι. Η στιγμή αυτή ήρθε λίγο νωρίτερα απ’ ό,τι θα ήθελε. Συζητούσε με τον ειδικό στα όπλα, με τον οποίο συνεργάστηκε πριν χρόνια σε μια άλλη ταινία. Οι πολεμικές σκηνές γυρίστηκαν στο στούντιο στο Λος Άντζελες κι έτσι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε από τότε. Στα μισά της πρότασής της, είδε τον Φιν με την άκρη του ματιού της. Φορούσε μαύρο παντελόνι κι ένα κάζουαλ γκρι πουκάμισο και έμοιαζε με αστέρα της ταινίας και όχι παραγωγό της. Τα μαλλιά του είχαν το τέλειο επιμελώς ατημέλητο στυλ που άλλοι άντρες πάσχιζαν να επιτύχουν και τα φώτα τόνιζαν τις ξανθές ανταύγειες τους. Ήταν πιο μαυρισμένος τώρα -προφανώς είχε πάει στην παραλία. Δεν μπορούσε να δει με ποιον μιλούσε, αλλά γέλασε με κάτι και το χαμόγελό του κόντεψε να της κόψει τα γόνατα. Με λίγα λόγια ήταν πιο γοητευτικός από ποτέ κι ένιωσε μέσα της έναν πόνο. Ήταν άδικο και με το παραπάνω να θέλει τόσο πολύ κάτι που δεν μπορούσε να έχει. Και αυτό την πλήγωνε. Ένιωσε την ξαφνική παρόρμηση να επιστρέφει στο Λονδίνο. Είναι πολύ πιο εύκολο να ξεπεράσεις κάποιον όταν είσαι πέντε χιλιάδες μίλια μακριά. Το γεγονός ότι εκείνος έδειχνε εντελώς ανεπηρέαστος έριχνε αλάτι στην πληγή της. Αν ζούσαν ξανά στην ίδια πόλη, απλώς ο πόνος της δε θα καταλάγιαζε και τα πράγματα θα δυσκόλευαν. Αντιλήφθηκε τη στιγμή που ο Φιν την εντόπισε. Ένιωσε τα μάτια του πάνω της. Θα ήταν όμως ασφαλής για μερικά λεπτά


173

KIMBERLY LANG

ακόμη. Θα είχε χρόνο να προετοιμαστεί. Δεν ήταν ότι ο Φιν θα σταματούσε αμέσως ό,τι έκανε και θα πήγαινε... «Κέιτ». Βέβαια μπορεί να έκανε και λάθος. Έχοντας επίγνωση ότι όλοι γύρω τους παρακολουθούσαν και κρυφάκουγαν διακριτικά, χαμογέλασε με το ζόρι. Κατάφερε μάλιστα να του προσφέρει το μάγουλό της για το τυπικό φιλί. «Φιν. Χαίρομαι που σε βλέπω. Η Ντολφίν κάνει υπέροχα πάρτι». Ο Φιν πήγε κάτι να πει, αλλά συγκροτήθηκε, κοιτάζοντας το πλήθος που με δυσκολία έκρυβε το ενδιαφέρον του. Τελικά, προφανώς άλλαξε γνώμη για το τι επρόκειτο να πει. Να κάτι που δεν είχε ξαναγίνει. Το πιγούνι του ήταν σφιγμένο, τα λόγια του όμως ήταν φιλικά. «Απολαμβάνεις την επιστροφή στην πατρίδα;» «Ναι, πολύ, ευχαριστώ. Ακόμη μαθαίνω ποια είναι τα καλύτερα καινούρια εστιατόρια, αλλά χαίρομαι που γύρισα». «Να δοκιμάσεις το Ιντάλιος στη Σάντα Μάνικα. Θα σου αρέσει το ψάρι». Έγνεψε καταφατικά, αλλά η ανουσιότητα της συζήτησης την έκανε να δαγκωθεί για να μη γελάσει. Ο Φιν το αντιλήφθηκε και χαλάρωσε κι εκείνος λίγο. «Και οι γονείς σου πώς είναι;» Ήταν ερώτηση με υπονοούμενα, ήταν όμως προετοιμασμένη γι' αυτή. «Χαίρονται που επέστρεψα, φυσικά, και ανυπομονούν για την πρεμιέρα. Είναι πολύ περήφανοι, για να πω την αλήθεια». Ο Φιν κούνησε το κεφάλι με κατανόηση. «Χαίρομαι που το ακούω». Έχοντας αντιληφθεί τη βαρετή ψιλοκουβέντα τους, το κοινό τους επέστρεψε στις δικές του συζητήσεις όταν ο Φιν και η Κέιτ δεν έκαναν αμέσως κάποια σκηνή. Ο Φιν χαμήλωσε τη φωνή του. «Είσαι πολύ όμορφη, Κέιτ.


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

174

Δημιουργία του Χούλιο;» «Φυσικά. Αυτός κι αν χαίρεται που γύρισα». «Διατηρείς πολύ διακριτικό προφίλ αυτές τις μέρες». Ήπιε από τη σαμπάνια της αδιάφορα. «Προσπαθώ να τακτοποιηθώ. Ξέρεις, να προσαρμοστώ ξανά». «Σχεδιάζεις το μεγάλο σου μπαμ;» Ω, η Κέιτ ήξερε ακριβώς σε τι αναφερόταν ο Φιν. «Έχω τις επιλογές μου ανοιχτές αυτή τη στιγμή». «Αυτό μου φαίνεται συνετή απόφαση». «Παίρνω πού και πού και τέτοιες αποφάσεις. Προσπαθώ να μάθω από τα λάθη μου». Δεν το εννοούσε σαν καρφί, όμως ο Φιν έτσι έδειξε να το αντιλήφθηκε. Δε θα το έπαιρνε πίσω, ούτε θα προσπαθούσε να του εξηγήσει. Η υποχώρηση όμως της φάνηκε μια έξυπνη επιλογή. «Νομίζω ότι θα πάω να πάρω ένα ποτό ακόμα». «Θα έρθω μαζί σου». «Δε νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι συνετό». «Δε μ’ ενδιαφέρει». «Γιατί δεν εκπλήσσομαι;» του απάντησε απότομα και ο Φιν είχε το θράσος να δείξει προσβεβλημένος. Αμέσως χαμογέλασε ξανά και άλλαξε συμπεριφορά για να μην τραβήξουν την προσοχή. «Κοίτα, δεν είναι τώρα ούτε η κατάλληλη ώρα ούτε το κατάλληλο μέρος. Έχει πολύ κόσμο, πολλές κάμερες. Δε θέλω να...» «Έλα μαζί μου». Ο Φιν έκανε δεξιά, βγαίνοντας από την κεντρική αίθουσα σε ένα διάδρομο. Όταν δεν τον ακολούθησε, ο Φιν γύρισε ξανά κι έσκυψε στο αυτί της. «Ξέρεις ότι εμένα δε με νοιάζει ποιος θα δει τι, αλλά ξέρω ότι νοιάζει εσένα. Θέλω να σου μιλήσω -ιδιαιτέρως- και δεν έχω πρόβλημα να σε βγάλω σηκωτή από εδώ μέσα αν χρειαστεί. Ή επιλογή είναι δική σου». Δεν υπήρχαν και πολλά περιθώρια επιλογής. Η Κέιτλιν γνώριζε πολύ καλά ότι ο Φιν θα το έκανε αν τον ζόριζε. Καλύτερα να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Θα τον άφηνε να πει αυτό που είχε, τέλος πάντων, να της πει και μετά θα έπαιρνε το δρόμο


175

KIMBERLY LANG

της. Άφησε το ποτό της σε ένα τραπέζι και ίσιωσε τους ώμους της. «Ωραία», υποχώρησε, ακολουθώντας τον στο διάδρομο. «Ας τελειώνουμε με αυτή την υπόθεση». Ο Φιν άνοιξε μια πόρτα στα δεξιά της και σχεδόν την έσυρε μέσα. Ξεφυσούσε εξοργισμένη όταν εκείνος άναψε το φως και η Κέιτλιν συνειδητοποίησε ότι βρίσκονταν σε κάποιου είδους αποθήκη. Έκλεισε την πόρτα πίσω του και στάθηκε μπροστά της, αποκλείοντας κάθε τρόπο διαφυγής. Η Κέιτλιν βρήκε την ισορροπία της κι έφτιαξε το φόρεμά της. «Σ’ τ’ ορκίζομαι, Φιν, λίγο ακόμα και θα σε χαστουκίσω ξινά». «Αν σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, κάν’ το». Σήκωσε το πιγούνι του σαν πρόκληση. Η Κέιτλιν ξαφνικά συνειδητοποίησε πόσο μικρό και ήσυχο ήταν αυτό το δωμάτιο. Της είχε φανεί αδύνατο να αντιμετωπίσει τον Φιν περιτριγυρισμένη από εκατοντάδες ανθρώπους, αλλά τα κατάφερε. Εδώ όμως;... Ίσα που τους χώριζε μισό μέτρο, γιατί το γεροδεμένο κορμί του Φιν καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του χώρου. Μύριζε τη μυρωδιά του, ένιωθε τη ζεστασιά του κορμιού του... Έκανε ένα βήμα πίσω και κόλλησε σε ένα ράφι. Προσπαθώντας να φερθεί άνετα, αν και δεν ένιωθε καθόλου έτσι, ακούμπησε στο ράφι και σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος. Δείχνοντας τα μπουκάλια αλκοόλ γύρω τους, κούνησε το κεφάλι της. «Αν πάω να σε χτυπήσω, σίγουρα κάτι θα σπάσω και δε θέλω να προσθέσω και την καταστροφή περιουσίας σ’ αυτό το φιάσκο. Αλλά θα σου άξιζε να το έκανα». Η φωνή και η έκφρασή του μαλάκωσαν. «Είσαι έτοιμη να μιλήσουμε τώρα;» Πρέπει να φανείς δυνατή. «Λεν έχουμε τίποτα να πούμε». «Διαφωνώ». «Αναμενόμενο». Ήθελε να ακουστεί απότομη και σαρκαστική, αλλά ακούστηκε τελικά αποκαμωμένη. Να πάρει! «Δε φαίνεται να συμφωνούμε σε τίποτα πια».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

176

Η απάντηση του Φιν ήταν να τη φιλήσει. Δεν υπήρξε προειδοποίηση, δεν υπήρξε χρόνος να σκεφτεί, μόνο μια γρήγορη κίνηση και μετά το στόμα του Φιν βρέθηκε στο δικό της και το κορμί του κολλημένο πάνω της. Ήταν σαν να ρίχνεις σπίρτο σε μια στοίβα προσανάμματα μια στιγμή ακινησίας ακολούθησε καθώς η φλόγα έπιασε κι άρχισε να καίει. Αυτό ήταν που στοίχειωνε τα όνειρά της. Η αίσθηση των χειλιών του Φιν, ο τρόπος που η ενέργειά του διαπερνούσε το κορμί της και γύριζε ξανά σ’ εκείνον. Ένιωθε στο φιλί του την επιθυμία και τον πόθο, πέρα από αυτό όμως, υπήρχε ένα συναίσθημα ηρεμίας και ολοκλήρωσης. Κι αυτό ήταν λάθος. Διέκοψε το φιλί και πάλεψε για τον έλεγχο. «Την τελευταία φορά που προσπάθησε κάποιος να το κάνει αυτό τον γονάτισα». «Με γονατίζεις πολύ συχνά ούτως ή άλλως». Ο Φιν ακούμπησε το μέτωπό του στο δικό της όσο εκείνη προσπαθούσε να επεξεργαστεί τα λόγια του. Πήρε τα χέρια του από τα μπράτσα της κι έπιασε το ράφι δεξιά κι αριστερά από τους ώμους της. Μπορούσε εύκολα να σκύψει και να του ξεφύγει, αλλά για λόγους που δεν ήθελε να αναλύσει, έμεινε εκεί που ήταν. «Και είναι ένα ρίσκο που ήμουν διατεθειμένος να το πάρω». «Γιατί;» «Γιατί ήθελα να σου υπενθυμίσω γιατί πρέπει να με ακούσεις». Σήκωσε το κεφάλι του από το δικό της και χαμογέλασε πιάνοντας μια μπούκλα από τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της. «Κι επειδή μου αρέσει να σε φιλάω. Μου έλειψε». «Είσαι ένας αλαζόνας, ματαιόδοξος...» «Κι εσύ είσαι πεισματάρα, εκνευριστική και...» Έκανε παύση για μια στιγμή και ακολούθησε με το δάχτυλό του τη γραμμή του πιγουνιού της, κάνοντας την ανάσα της να σκαλώσει στο λαιμό της. «...τέλεια». Η Κέιτλιν είχε γυρίσει δεκάδες σκηνές στις οποίες ο ήρωας έλεγε ή έκανε κάτι που έλιωνε την καρδιά της ηρωίδας -και τις απέδιδε καλά-, τώρα όμως ήξερε πώς έπρεπε να νιώθει; ένα


177

KIMBERLY LANG

ζεστό σφίξιμο, ρίγος, σκίρτημα στην καρδιά και τα μάτια της έκαιγαν. Ήθελε να πει κάτι άσχημο κι απότομο, να τον βάλει στη θέση του. Αλλά δεν της ερχόταν κάτι. «Δε νομίζω ότι μπορώ να το κάνω αυτό, Φιν». Χάιδεψε άθελά της το μάγουλό του. Μόλις συνειδητοποίησε τι έκανε, κατέβασε το χέρι της και γύρισε αλλού. «Έχουμε κάψει ήδη δύο προσπάθειες». «Τότε έχουμε ακόμα μία». «Δεν μπορώ να το περάσω ξανά. Είναι πολύ έντονο. Πολύ δύσκολο». Η φωνή της ράγισε. «Και πονάει πολύ να πρέπει να φεύγω μακριά σου». «Τότε ίσως πρέπει να σταματήσεις να φεύγεις». Ανασήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε επίμονα στα μάτια. «Δε μου έδωσες ποτέ έναν καλό λόγο για να μείνω». «Σε αγαπώ». Η Κέιτλιν ένιωσε έτοιμη να λιποθυμήσει. *** Ο Φιν είδε το πρόσωπό της να χάνει το χρώμα του και προς στιγμήν ταλαντεύτηκε πριν ανακτήσει την ισορροπία της. Ίσως το παρατράβηξε. Ίσως παρερμήνευσε την όλη κατάσταση και πόνταρε χωρίς να έχει το κατάλληλο φύλλο. Η Κέιτ δεν έδειχνε να έχει χαρεί ακριβώς στο άκουσμα της αυθόρμητης δήλωσής του. Ίου ανταπέδωσε όμως το φιλί και τούτη τη στιγμή βρισκόταν στην αγκαλιά του αντί να το βάλει στα πόδια, κι αυτό θα πρέπει να σήμαινε κάτι. Τουλάχιστον έτσι ήλπιζε. «Κέιτ;» Αναστέναξε. «Αυτό... είναι κάτι καινούριο». Ανάμεσα σ’ αυτό που περίμενε ν’ ακούσει και αυτό που ήλπιζε ν’ ακούσει... Αυτό δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Δεν μπορούσε να πει ότι δεν τον είχαν προειδοποιήσει όμως. Ο Μπρέιντι και ο Ίθαν είχαν τελικά δίκιο...


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

178

«Δεν είναι καινούριο το συναίσθημα, Κέιτ. Απλώς τώρα βρήκα τα λόγια να το εκφράσω». «Δεν μπορεί να είσαι ερωτευμένος μαζί μου». Μια ακόμα απάντηση που δεν την περίμενε. «Γιατί όχι;» «Δεν αφήνεις τους ανθρώπους να σε πλησιάσουν. Όχι έτσι». Ο Φιν έπαιξε με μια μπούκλα που έπεφτε στον ώμο της. «Έχεις δίκιο. Είσαι σίγουρα η πρώτη». Αναστέναξε ηττημένη. «Δεν μπορώ». «Γιατί;...» «Η αγάπη... Πρέπει να σε κάνει να νιώθεις άνετα, αβίαστα». «Δεν μπορώ να αποφασίσω αν έχεις δει υπερβολικά πολλές ταινίες ή αντιθέτως δεν έχεις δει αρκετές». Έσφιξε τα χείλη της μέχρι που έγιναν μια λεπτή γραμμή. «Μιλάω σοβαρά. Περνάμε καλά μαζί, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι είμαστε καλή επιλογή ο ένας για τον άλλο. Είναι σαν να είμαστε...» Έσφιξε το ράφι που κρατούσε για να διατηρήσει την ψυχραιμία του. «Αν αρχίσεις πάλι για τα ναρκωτικά και τον εθισμό...» «Μα είναι αλήθεια». «Όχι, δεν είναι. Ο εθισμός δείχνει αδυναμία για κάτι που δεν πρέπει να κάνεις ή δε χρειάζεσαι. Όχι να βρεις κάποιον για να στηριχτείς πάνω του! Αυτό δεν είναι εθισμός». «Δεν είναι όμως ούτε υγιές». «Αυτό είναι γελοίο. Σε αγαπώ για σένα. Είναι απλό. Θέλω να στηριχτείς πάνω μου». «Μα πριν...» «Νομίζεις, δεν ξέρω ότι θεωρούσες πως δεν ήταν αρκετό για τους γονείς σου να είσαι ο εαυτός σου κι ότι δεν τιμούσες επάξια την κληρονομιά σου; Έχω κι εγώ μια κληρονομιά, αλλά το DNA δεν είναι μοίρα. Το αποδείξιμε και οι δύο αυτό. Όσο πιο πολύ αυτομαστιγωνόσουν για το λόγο αυτό, τόσο περισσότερο χρειαζόσουν να ξεφύγεις από την απογοήτευση. Έγινε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Δεν ήμουν όμως εγώ η αιτία. Ήμουν απλώς η διέξοδος». Της χάιδεψε τα μαλλιά.


179

KIMBERLY LANG

«Και δεν έχω πρόβλημα μ’ αυτό. Ό,τι χρειάζεσαι θέλω να σου το προσφέρω εγώ». Η Κέιτλιν έδειχνε σαστισμένη και είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Θα γελούσε, μόνο που και η δική του αντίδραση ήταν κάπως ανάλογη. Ξάφνιασε και τον ίδιο του τον εαυτό με αυτή την παθιασμένη εξομολόγηση. Κλείνοντας το στόμα της, η Κέιτ ξερόβηξε. «Αυτό που είπες είναι γλυκό, υπέροχο και...» Χαμογέλασε, «...κάπως μελό». «Προφανώς περνάω πολλές ώρες διαβάζοντας κακά σενάρια. Το συναίσθημα όμως είναι αληθινό». Ξερόβηξε. «Εσύ όμως δεν απάντησες. Ακόμη». «Πάντα σε αγαπούσα, Φιν». Το είπε χαμηλόφωνα, χωρίς να συναντήσει το βλέμμα του, και δεν το είχε συνειδητοποιήσει και ο ίδιος ότι περίμενε με κομμένη ανάσα μέχρι που τελικά του το είπε. «Αυτός είναι ο λόγος που είναι τόσο δύσκολο που γύρισα. Που είναι τόσο δύσκολο όταν σε βλέπω. Νόμιζα ότι δε σε νοιάζει». «Είναι πολλά τα πράγματα για τα οποία δεν με νοιάζει. Νοιάζομαι όμως για σένα. Αν θέλεις να μηνύσω τις φυλλάδες για συκοφαντική δυσφήμηση, θα το κάνω. Υπάρχουν πολλοί δικηγόροι στην οικογένειά μου που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να σύρουν τα μίντια σε μηνύσεις που θα κρατήσουν δεκαετίες. Θα βάλω τον πατέρα μου να κάνει ακροάσεις στο Κογκρέσο αν αυτό σε κάνει ευτυχισμένη. Αν θέλεις να αγοράσω αφίσες στους δρόμους ή να γράψω στον ουρανό, κι αυτό μπορώ να το κάνω. Ό,τι χρειαστεί για να σου το αποδείξω. Ειλικρινά, εγώ δε δίνω δεκάρα τι πιστεύουν για μένα, γιατί είναι σπατάλη ενέργειας που θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω σε πράγματα πολύ πιο διασκεδαστικά ή σημαντικά, όμως ό,τι έχει σημασία για σένα έχει και για μένα. Κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα βάλω με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή με οποιονδήποτε άλλο, θα το κάνω. Διάολε, θα εξαγοράσω όλα τα περιοδικά αν θέλεις». «Θα το έκανες αυτό για μένα;»


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

180

«Αυτό και πολύ περισσότερα. Πες απλώς τι θέλεις». «Μα γιατί;» «Επειδή σε χρειάζομαι. Μπορεί να μην είμαστε σωστή επιλογή ο ένας για τον άλλο με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά δεν είμαστε και συνηθισμένοι άνθρωποι. Δε ζούμε σ’ ένα συνηθισμένο κόσμο. Είσαι το μοναδικό πρόσωπο που έχει πραγματικά σημασία για μένα. Τίποτε άλλο. Και θα χαρώ να σου το αποδείξω αυτό με όποιο τρόπο θέλεις». Η Κέιτ κατάπιε με δυσκολία. «Ουάου». «Όλο αυτό λες». «Γιατί αυτός είναι ένας εντελώς καινούριος Φιν». «Ο ίδιος Φιν είμαι. Απλώς θέλω να σου ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα αυτή τη φορά». Το χαμόγελό της ήταν εκτυφλωτικό. «Εκτιμώ την προσπάθειά σου. Αυτό ήθελα ν’ ακούσω μόνο». «Και;» Η Κέιτ έσκυψε, πέρασε κάτω από το χέρι του και πήγε στην πόρτα. Ήταν κάτι που ο Φιν δεν περίμενε και την άρπαξε από τον αγκώνα. «Κέιτ, περίμενε...» Καθώς εκείνη άνοιγε την πόρτα ακούστηκε ο ήχος του πάρτι. «Δεν μπορώ να σε κουβαλήσω σηκωτό, αλλά θα σε σύρω αν χρειαστεί. Θα ήταν πιο εύκολο λοιπόν να με ακολουθήσεις». Του άπλωσε το χέρι της κι εκείνος το πήρε. Εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος του επιτέλους απέκτησε νόημα. «Οπουδήποτε». Όλα τα κεφάλια γύρισαν προς το μέρος τους όταν βγήκαν από την αποθήκη, η Κέιτ όμως χαμογέλασε στο πλήθος που άνοιγε σοκαρισμένο μπροστά της καθώς κατευθυνόταν προς την είσοδο του εστιατορίου μ’ εκείνον ξοπίσω της. Οι παπαράτσι βρίσκονταν ακόμη εκεί και η ξαφνική εμφάνισή του με την Κέιτ προκάλεσε ένα μπαράζ ερωτήσεων και εκτυφλωτικών φλας. Χωρίς να πει λέξη, η Κέιτ ρίχτηκε στην αγκαλιά του και κόλλησε τα χείλη της στα δικά του. Και ο Φιν ξέχασε εντελώς ότι βρίσκονταν εκεί οι κάμερες. Όχι ότι τον ένοιαζε, ούτως ή άλλως.


181

KIMBERLY LANG

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«ΑΡΧΙΖΕΙ», Η ΚΕΙΤΛΙΝ άρπαξε το τηλεκοντρόλ και άνοιξε τη φωνή, σκουντώντας τον Φίν μέχρι που άφησε το σενάριο που διάβαζε «Νόμιζα ότι μισείς την Κάρι Κάτνερ». Σωριάστηκε δίπλα του στον καναπέ, βολεύτηκε στη γωνία και άπλωσε τα πόδια της πάνω στα δικά του. «Τη μισώ. Ολόψυχα. Αλλά θέλω να δω αν θα με θάψει ξανά απόψε». «Δε θα τολμήσει». Η Κέιτλιν εκτίμησε την αφοσίωσή του, όμως η Κάρι Κάτνερ ήταν λες και ζούσε για να την επικρίνει τον τελευταίο καιρό. Παραδόξως, αυτό δεν την πείραζε πολύ. Ήθελε όμως να μάθει τι θα έλεγε. «Ήσουν εκθαμβωτική χθες βράδυ. Ούτε καν αυτή δεν μπορεί να πει το αντίθετο». Ο Φιν έσκυψε και της έδωσε ένα φιλί. Ακούστηκε η εισαγωγή του Κάτνερ Ριπόρτ και το αφύσικα κεφάτο πρόσωπο της Κάρι γέμισε την οθόνη. «Η χθεσινοβραδινή πρεμιέρα του πολυαναμενόμενου δράματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Η Τρέλα της Οργής στο Λος Άντζελες ήταν γεμάτη αστέρια. Θαυμαστές του βιβλίου και των σταρ σχημάτιζαν ουρές. Παρευρέθησαν μάλιστα και αρκετά πρωτοκλασάτα ονόματα της Ουάσιγκτον για να τιμήσουν τον πρώην γερουσιαστή Πόρτερ Μάρσαλ, στον οποίο ήταν αφιερωμένη η ταινία και ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να μεταφερθεί το πολυαγάπημένο βιβλίο στην οθόνη». «Ω, ο παππούς σου και η γιαγιά σου είναι αξιολάτρευτοι». Ο Φιν κούνησε το κεφάλι του καταφατικά, με ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη. Με το χέρι του χάιδεψε το μηρό της. «Οι πρωταγωνιστές της ταινίας, Τζέισον Έλκινς και Ναόμι Χαρτ, έδειχναν να έχουν αρκετά φιλικές σχέσεις, διαψεύδοντας


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

182

πρόσφατες φήμες ότι οι δυο τους δεν τα πηγαίνουν και τόσο καλά μετά το πέρας των γυρισμάτων». Η Κέιτλιν έγινε έξαλλη. «Δε θα σχολιάσει το φόρεμά της; Ο στυλίστας της Ναόμι θα πρέπει να τρελάθηκε για να της φορέσει αυτό το σακί. Μέχρι κι εγώ ένιωσα άσχημα για εκείνη». «Φυσικά, όσοι παρακολουθούν τα νέα των σταρ γνωρίζουν ότι τα πραγματικά προβλήματα στο πλατό ήταν ανάμεσα στη Χαρτ και την ηθοποιό που κρατά το δεύτερο γυναικείο ρόλο, Κέιτλιν Ρις, για τον παραγωγό της ταινίας, Φιν Μάρσαλ». Η Κέιτλιν έβγαλε τη γλώσσα της στην οθόνη. «Ναι, ναι, ξέρουμε. Παλιά τα νέα». Επιτέλους οι δικές της εικόνες με τον Φιν άρχισαν να παίζουν και η φωνή της Κάρι έγινε πιο δραματική. «Η Ρις και ο Μάρσαλ έφτασαν στην πρεμιέρα συνοδευόμενοι από τους γονείς της, το σκηνοθέτη Τζον Ρις και την ηθοποιό Μάργκαρετ Φιλντς-Ρις, και το γερουσιαστή Μάρσαλ με τη σύζυγό του. Το ειδύλλιο που συνεχίζεται ανάμεσα στα παιδιά των δύο πιο ισχυρών οικογενειών του Χόλυγουντ και της Ουάσιγκτον, αντίστοιχα, καθιστούν το ζευγάρι μια ανερχόμενη δύναμη. Ενώ οι δυο τους κάνουν συχνές εμφανίσεις στην πόλη και μένουν μαζί σε ένα σπίτι στην παραλία του Μάλιμπου, δε μιλούν για τα μελλοντικά τους σχέδια. Ωστόσο, ο Μάρσαλ εθεάθη πρόσφατα στο κοσμηματοπωλείο Χάρι Γουίνστον στη Ροντέο Ντράιβ...» Ο Φιν βλαστήμησε κι έκανε να πιάσει το τηλεκοντρόλ. Η Κέιτλιν του χτύπησε το χέρι και ανέβασε κι άλλο τη φωνή. «...και ανώνυμη πηγή αναφέρει ότι κοιτούσε μονόπετρα. Αν τελικά αγόρασε κάτι, δεν είδαμε κάποιο μεγάλο και γυαλιστερό δαχτυλίδι στο δάχτυλο της Ρις χθες βράδυ». Ο Φιν πήγε να πάρει το τηλεκοντρόλ ξανά και αυτή τη φορά η Κέιτλιν τον άφησε. Όχι ότι θα μπορούσε να τον σταματήσει, τόσο έκπληκτη που ήταν. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή, όμως διατήρησε την ψυχραιμία της -και τον κοίταξε με προσμονή. Εκείνος έκλεισε τη φωνή της τηλεόρασης- φαινόταν


183

KIMBERLY LANG

να νιώθει ιδιαίτερα άβολα. Τελικά η Κέιτλιν αναγκάστηκε να σπάσει τη σιωπή. «Πήγες στο Χάρι Γουίνστον; Έψαχνες για καινούριο ρολόι;» Ο Φιν αναστέναξε. Σηκώνοντας τα πόδια της με το ένα χέρι, ανασηκώθηκε κι έβαλε το χέρι στην τσέπη του τζιν του. «Υποτίθεται ότι θα ήταν έκπληξη, ξέρεις. Με λουλούδια και κρασί και τα σχετικά». Η Κέιτλιν κατάπιε με δυσκολία ενώ ο Φιν ξανακάθισε άνετα και ακούμπησε ένα κουτάκι στο γόνατό της. «Εγώ πάντως και τώρα έκπληκτη είμαι». Ο Φιν άνοιξε το κουτί και τα πλάγια άνοιξαν σαν φτερά. Πω, πω. Θεούλη μου... Η Κέιτλιν καταλάβαινε ότι γούρλωσε τα μάτια της, αλλά κράτησε τα χέρια της στην ποδιά της. «Ουάου. Αυτό σίγουρα δεν είναι ρολόι». Ο Φιν συνοφρυώθηκε. «Κέιτ...» «Αλλά είναι πολύ όμορφο». Ο Φιν έβγαλε το δαχτυλίδι και το κράτησε με τα ακροδάχτυλά του. Από το ύφος του προσώπου του, έδειχνε να δυσκολεύεται να επιλέξει τα λόγια του. Τελικά αναστέναξε. «Πρέπει να ρωτήσω;» «Ωραία θα ήταν». Συγκρότησε ένα γέλιο για την αμηχανία του. «Για να είναι τα πράγματα ξεκάθαρα, καταλαβαίνεις;» Αυτό της εξασφάλισε ένα συνοφρύωμα. «Ξεκάθαρα, ελπίζω ότι θα με παντρευτείς». Του ανταπέδωσε το συνοφρυωμένο βλέμμα. «Δεν μπορώ να πω ναι αν δε με ρωτήσεις». «Δεν πρόκειται να πάρεις το δαχτυλίδι αν δεν πεις ναι», την πείραξε. «Τότε θα είμαστε εδώ πολλή ώρα, προβλέπω». Ο Φιν χαμογέλασε. «Έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις» Η Κέιτλιν πήγε πιο κοντά του και χάιδεψε το στέρνο του. Ένιωσε τους μυς του να συσπώνται και το χτύπο της καρδιάς του να γίνεται πιο γρήγορος καθώς του έδινε ένα φιλί στο λαιμό. «Ίσως».


ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

184

« Τώρα κλέβεις». Ανασήκωσε τους ώμους της αδιάφορα. «Ειλικρινά, δε με νοιάζει καθόλου».

ΤΕΛΟΣ

Profile for Τζένη Διαμαντοπούλου

KIMBERLY LANG - ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ  

KIMBERLY LANG - ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙ  

Advertisement