Page 13

Padvinderij

Herinneringen

Losser. De plaats waar ik tot mijn zestiende mocht wonen in de Meidoornstraat. Onze straat werd vlak na de oorlog, toen de woningnood op zijn hoogst was, letterlijk uit de grond gestampt. Het werden doorzonwoningen met veel licht en veel ramen. Eenvoudig maar doeltreffend. In de winter was het in de keuken en kamer lekker warm maar in de rest van het huis bitter koud. De voortuin werd onderhouden door de gemeente, de achtertuin was diep met een brandgang zo breed dat er een auto doorheen kon. In dat naoorlogse Losser waren er duidelijke zuilen: christelijk, openbaar en katholiek waren op veel plaatsen strikt gescheiden. Zo was er al jarenlang een katholieke padvinderij waar natuurlijk iedereen welkom was maar waar nauwelijks andersdenkenden te vinden waren. Plotseling, ik zat in de vijfde klas van de openbare school bij meester Boswinkel, werd er een algemene padvindersclub opgericht. Ik mocht er lid van worden, net als mijn klasgenootjes Hennie, Rik, Hans en nog een keer Hans. Ons clubhuis werd de voormalige garage van autobedrijf Brilman in het Teylershuis (is dat nu niet een restaurant?) en we gingen door het leven als de Teylersgroep. Wie padvinder moet worden, moet natuurlijk onberispelijk gekleed gaan: korte manchesterbroek, lange kniekousen met groene vlaggetjes, koppelriem, kaki blouse en uiteraard een hoed. Het was een hoed met vier deuken die nu nog gedragen wordt door Canadese politiemannen te paard. Als padvinder moet je geïnstalleerd worden en dat betekent zoiets als: je belooft een goed mens te zijn, behulpzaam en trouw aan de groep. Normaal gesproken word je in een bestaande padvindersgroep als nieuweling in je eentje geïnstalleerd. Omdat wij in 1964 allemaal nieuw waren (bijna allemaal jongens van óf de openbare óf de christelijke school), werden we als groep geïnstalleerd. Op een zandvlakte in de Zandbergen stonden we keurig in drie groepen opgesteld, allemaal strak in het pak en een echte padvindersstok in de linkerhand. We beloofden dat we voor elkaar door het vuur zouden gaan en legden als symbool van trouw twee vingers tegen de stok. Onze Hopman en Vaandrig waren net zo trots en verguld als wij, net als onze ouders en diverse belangrijke mannen en vrouwen in padvindersuniform. We konden van start. Elke zaterdagmiddag kwamen we bij elkaar, zongen we liedjes en gingen we de natuur in. We leerden hoe je een tent moest opzetten, hoe je de platte knoop en de mastworp moest leggen en dat NNO betekende Noord Noord Oost op je kompas. Er was een keer een EHBO-middag. Wat te doen als iemand gewond raakte, hoe moest je die mitella aanleggen, wanneer moest je iemand verbinden desnoods met je zakdoek? Een leerzame middag waar onze Vaandrig een half uurtje eerder weg moest. Toen het ook voor ons tijd werd om terug te fietsen naar het Teylershoes schrokken we halverwege omdat onze Vaandrig aan de kant van de weg lag, bloedend en kermend van de pijn. Snel de fietsen aan de kant en allemaal wilden we laten zien wat we die middag geleerd hadden. Actie.

Henk Poelakker mijmert over zijn jeugdjaren in Losser waar hij tot zijn 16e levensjaar woonde. In 1969 verhuisde het met zijn ouders naar Brabant waar hij nog altijd woont. henkpoelakker@gmail.com

Profile for Twente Journaal

HeM 26-04-2019  

HengeloMag.nl - Hengelo Magazine; lokaal nieuws, gesponsorde berichten, gemeente, cultuur, sport, natuur en uit-agenda van Hengelo, Borne, D...

HeM 26-04-2019  

HengeloMag.nl - Hengelo Magazine; lokaal nieuws, gesponsorde berichten, gemeente, cultuur, sport, natuur en uit-agenda van Hengelo, Borne, D...

Advertisement