Page 41

zal men als vreemde aan die lokaliteit nooit een reeks inhoudelijke finesses kunnen vatten). Tegelijk is de belangrijkheid van dit soort ontvangsten net verhoogd doordat er een meer dan puur tijdelijk feestelijk karakter aan wordt gegeven. Los van mogelijke foto's van deze gebeurtenis, die zeker zullen bestaan want vanaf het begin van deze Ronsese gulden boeken bestond de fotografie al decennia, wordt een gulden boek pas echt gulden doorheen de illustraties. Een eeuwenlange en extreem rijke Vlaamse en Belgische traditie van schilderen, tekenen, etsen, ... en illustreren, allen op absoluut wereldniveau, werd hier eenmalig overwogen en nadien als het ware zonder reden want vanuit zelf begrepen traditie gemotiveerd toegepast om interessante bezoeken als het ware extra op te smukken. Zeker in een maatschappij waarin in tegenstelling tot de Arabische en Chinese culturen kalligrafie een zeldzaamheid is op officieel vlak, is de betekenis van een plechtige en officieel georganiseerde gebeurtenis versterkt door de kunstzinnige zeg plastische uitdrukking ervan. Enkel een tekst met de erbij horende handtekeningen van de relevante aanwezigen zou in deze traditie inderdaad te kort schieten (en het gebruik van een voetafdruk - zoals in filmfestivals - van een relevante genodigde is natuurlijk volstrekt buiten bespreking). In die zin is het feit dat deze tentoonstelling een primeur is, wetenschappelijk gezien eigenlijk lachwekkend en pleit het voor de snuggerheid van de bedenker ervan te Ronse (en, willen we toch graag toevoegen, in verder vertrouwen in 'bedenksels' van deze creatieve duizendpoot). Wetenschappers van diverse pluimage als kunsthistorici, sociologen en andere historici hadden reeds veel langer dit fenomeen der gulden boeken kunnen ontdekken en naar buiten brengen, zoals hier met de voorgestelde stukken zelf en bijhorende informatie, of dieper met specifieke studies. Op deze manier biedt dergelijke tentoonstelling een inkijk in wat een stadsbestuur van deze regionen belangrijk vindt om zelf formeel en semipubliek te ontvangen en geeft zij een inkijk hoe kunstenaars daarmee binnen een lange traditie mee omgaan. In die zin is het adjectief "gulden" perfect gekozen. Het is een ouderwets begrip en verwijst daarmee naar traditie, en het geeft ook voornaamheid weer want heeft de voorname associaties van goud, waarmee het ook verwijst naar de specifieke maatschappelijke betekenis van het fenomeen van stedelijke ontvangsten, een soort van gedemocratiseerde 'Blijde Intredes' (zie onze bespreking van het wandtapijt van Gaston Woedstad uit 1943 in het stedelijk museum in de Annalen van de Geschiedkundige Kring Ronse in 2006). Ondanks de materiële want specifiek maatschappelijke uniciteit van deze gulden boeken, is er ons inziens toch één belangrijke mogelijkheid om de letterlijk inzichtelijke beperking die met deze uniciteit gepaard gaat te overstijgen, niet slechts eenmalig door een tentoonstelling maar permanent, zij het op een grafisch iets minder kwalitatieve manier. De redelijk nabije WestVlaamse gemeente Anzegem heeft al veel jaren een zeer interessante fotowebsite die op haar eigen startpagina is gelinkt (zie de website van http://erfgoed.anzegem.be). Al bijna evenveel jaren hebben we her en der te Ronse hiervoor reclame gemaakt om deze idee ook eindelijk eens toe te passen voor onze eigen stad, want ... waardevolle primeurs mogen toch gerust nagevolgd worden?! Zonder de minste twijfel zou een aan Ronse

gewijde fotowebsite een blijvend en inslaand succes hebben bij haar inwoners en de verspreide Ronsenaars. En het is net hier in de verzamelde en publieke manifestatie van gebeurtenissen van mensen en groepen uit de moderne geschiedenis van Ronse dat eveneens meer kunstzinnige getuigenissen van de geschiedenis van de stad kunnen worden getoond. In deze fotowebsite is dus niet alleen plaats voor 'pure' foto's maar ook voor reproducties van alle bladzijden uit alle gulden boeken, naast ander relevant iconografisch materiaal aangaande Ronse, zoals schilderijen, kaarten, postkaarten, bidprentjes, e.d.m. Zo is deze belangrijke want noodzakelijke tentoonstelling tegelijk een hefboom naar 'méér', naar een permanente tentoonstelling via het unieke maar volstrekt ingeburgerde medium internet, en kan al dit iconografisch materiaal tegelijk een werking van verbondenheid inhouden voor al die Ronsenaars die om weet welke redenen ver van huis wonen, zoals in het buitenland. Het stadsbestuur van Ronse dat mee deze tentoonstelling organiseerde kan dus beginnen naar medewerkers te zoeken naar de opmaak van deze foto- of iconografische website. Men staat er misschien niet eens bij stil dat de tekenaars van de verluchte neergeslagen gebeurtenissen zelf allemaal Ronsenaars zijn, minstens van geboorte en overwegend ook van woonst - waarbij het woord "verlucht" lekker ouderwets mag klinken want verwijst naar de beroemde handschriften die dikwijls onwaarschijnlijk mooi werden versierd, in meer moderne termen geïllustreerd (zie zeker het fabelachtig verzorgde standaardwerk van professor Maurits Smeyers, Vlaamse miniaturen, uit 1998). Naar onze kennis is dergelijke selectie van medewerkers te Ronse nooit een punt van discussie geweest, althans niet openbaar. Het is niet onze bedoeling hier over die selectie na te denken, die in het algemeen nogal vanzelfsprekend lijkt, noch aan de kunstzinnigheid van hun bijdragen, al zijn er minstens bijzonder geslaagde portretten bij van bezoekers (o.a. het portret van de integere oudminister Vera Dua door Willy Deventer, dat zijzelf naar we ons goed herinneren flatterend noemt!). Hier zijn er zeker tal van gezichtspunten die door vooral kunsthistorici kunnen worden onderzocht. Dat de kunstenaars altijd Ronsenaars zijn en vooral ingezetenen, geeft wel een extra maatschappelijke betekenis aan de illustraties. Deze kunstenaars worden immers verondersteld het reilen en zeilen van de stad goed te kennen, vooral wat betreft de uitgenodigde mede-Ronsenaars en de eigen verenigingen, en natuurlijk de zgn. personaliteiten die juist naar Ronse zijn afgezakt juist om specifieke lokale of regionale problemen te bespreken. Het voorbeeld bij uitstek is dan het decennialange gepalaber omtrent de N-60, en het is dan ook geen toeval dat één van de illustraties daar net over gaat, allicht (...) al even geen toeval van de hand van 'elders' over hetzelfde thema woelwater zijnde Willy Deventer. Zijn de gulden boeken zoals gezegd onderdelen van het officieel maatschappelijk gebeuren van de stad Ronse, dan is de verhouding van de eigen bewoners annex illustratoren in de gulden boeken ten opzichte van deze of gene onderwerpen die de stad in haar geheel bezig houden, noodzakelijk zichtbaar in de manier van verwerken door deze illustratoren van derlijke thema's. Dat kan gaan van een gewone versiering en dus een als het ware waardenvrije maar feitelijke levensbeschouwelijke bevestiging van het gebeuren, zoals bij de diverse pagina's die in de jaren '50 zijn gewijd aan

41 2014 WEEK 39

Willy’s boutade luidde v.b.n.o. en tot slot van zijn rondleidingen: “DE N60

IS DE NIEUWSTE DUIVEL VAN RONSE…”

Gazet jaargang 2 week 39 25092014  
Gazet jaargang 2 week 39 25092014  
Advertisement