Page 1

Voorwoord Met dank aan alle dichters! Gedichtendag is het jaarlijkse poëziefeest van Nederland en Vlaanderen. Poetry International en Stichting Lezen Vlaanderen kozen voor de 11e Gedichtendag op 28 januari 2010 voor het thema Over de grens. Poëzie over de landsgrenzen, over de grens van de taal, over de grens van de kunstdiscipline of over de grens van het betamelijke. Dagblad Trouw zocht het dichterbij: de eigen buurt. Gedichtendag is het feest van alle poëzie. Nederland kent zo’n 750 dichters die minstens één bundel hebben uitgegeven bij een uitgeverij. Die 750 vormen echter maar het topje van de ijsberg: onderzoek wijst uit dat zo’n miljoen Nederlanders gedichten schrijft. Onder het wateroppervlak krioelt het dus van de poëzie in de vorm van ontroerende, schokkende, vrije, strenge, troostende, opruiende, vormvaste, lyrische, rijmende, experimentele of ontluisterende gedichten. Dat deze rijkdom via uitgever en boekhandel de weg naar de lezer nooit vindt is onterecht: alle poëzie wordt immers geschreven om gelezen te worden.

www.trouw.nl/schrijf


Dagblad Trouw biedt met Dicht in de buurt deze verborgen rijkdom een podium en laat daarmee de veelzijdigheid, de variatie en de inspiratie van dichtend Nederland zien. Uit meer dan 1.000 gedichten die binnenstroomden spreekt de persoonlijke beleving van onbekend dichttalent van zijn of haar directe omgeving; in realistische of fantasierijke beschouwingen over stad, dorp of streek, de bewoners ervan of over het wonderschone of foeilelijke landschap. Een rijke oogst die door Trouw per regio is gebundeld en zo toegankelijk is gemaakt voor een bijzonder publiek. Een publiek dat bekend is met de omgeving in de versregels, of misschien zelfs wel zichzelf herkent. Een mooi kado aan Gedichtendag! Met dank aan alle dichters. Bas Kwakman Directeur Poetry International

www.trouw.nl/schrijf


Inhoud 1 Over de IJssel 2 De droefheid van boerderijen 3 Uitvaartcentrum Vrederust 4 de Reest 5 Voordeelaanbidding 6 Vier seizoenen zin 7 Avondlicht 8 Hoe zou het zijn met Enschede? 9 Alphatoren 10 Riet 11 Bos kwijt bij Oele 12 Dubbeldichten 13 Sassenpoort 600 14 Kunstbezit in het Rijksmuseum Twenthe 15 Springendal 16 Hardlopen 17 Persvoer 18 Parel aan de Vecht 19 Witharen vroeger en nu 20 Giethoorn 21 Bij de muur 22 ster Godfried Bomans 23 Nieuwleusen 24 in de Weerribben 25 ‘Turfsteken 1942’ 26 Verbonden aan gene zijde 27 Drijfvermogen 28 Witte jaarwisseling 29 Mijn stad 30 november 31 de fietser 32 Moederkerk in Vilsteren 33 Winter(Haiku) www.trouw.nl/schrijf


34 Herfst rond Hertme 35 Gravenallee en kanaal 36 Cafe Radstaak 37 Een rondelenrondverdelerdichter 38 Efkes wandel’n 39 Oldenzaal 40 de Reest 41 Postkoets 42 De Grote Kerk - begin 2008 43 De twee jufferen van Becken 44 IJssel 45 Pluim alleen 46 Roofriddersgrond 47 Harde kop 48 Salland 49 Kampen 50 De polder waar ik geboren ben 51 De Vecht en hotel De Zon 52 klein ongenoegen 53 Kanaal Almelo-Nordhorn 54 De Weerribben (1) 55 Getijdenschrift 56 dal Dalfsen 57 O Hengelo! 58 Enschede airport 59 Lente in Twickel 60 IJsselwaarden 61 Zijarm 62 Levendige beeldengroep 63 De Haan 64 Terug naar de kust! 65 Dichten aan de dijk. 66 Woekeren 67 Vliegveld Twente 68 Circa 80.914 69 Mijn stadsgevoel

www.trouw.nl/schrijf


70 Nehellenia 71 Oneindig 72 Deventer boekenmarkt 73 Man van Mander 74 De Wulp, standbeeld aan de Vecht 75 Verleden en heden 76 Cardiogram 77 DEVENTER 78 zonder titel

www.trouw.nl/schrijf


1. Over de IJssel Alet Boukes (Kampen)

Op de stroming van de IJssel glijdt het land aan mij voorbij wilgen, weiden, uiterwaarden roodbont vee, een boerderij Op het wiegen van de golven waar het water wordt gehoord vliedt wat vol is voor een ledig lucht geeft adem aan het woord In het water van de IJssel spiegelt zich het hemelzwerk wolken jagen door de golven beeld gestold tot meesterwerk Aan de oever, op een kade klingelt licht een carillon torens, schepen, roezemoezen stad die glinstert in de zon Altijd gaan en altijd komen veren, bruggen, verre dromen is daar aan de overkant nog een ander, groener land? Waar ik ook maar heb gezworven altijd trok zij mij naar hier naar haar boezem, voedstermoeder ‘k ben een kind van die rivier.

www.trouw.nl/schrijf


2. De droefheid van boerderijen Bram Mieras (Daarle (in de buurt van))

De droefheid van boerderijen vlak langs de weg met alle ramen dichtgetimmerd. Een verroeste ploeg tegen wat schutting was overwoekerd door distels. Muren van schuren vol scheuren. Een of twee rondjes zonder glas of gebroken bestoft. Geen geur van gier of hooi geen dier te horen niemand te zien. Alleen een zwarte lap plastic spartelend als een vis gespiest in zijn vin.

www.trouw.nl/schrijf


3. Uitvaartcentrum Vrederust Bram Mieras (Almelo)

Bij Vrederust vanmiddag weer de dood ontmoet een grote, bleke man met weke ogen zijn mond gekromd door mededogen onder een hoge, zwarte hoed. Stil stond hij voor een lange stoet van mensen die zich bijna niet bewogen. Het wachten was op een gebaar van verder mogen achter de zwarte auto, voet voor voet. Begint opeens een sneeuwen, niet normaal vlokken als meeuwen uit een hoge zaal nemen de aarde in bezit. De sombere stoet komt traag op gang een zwarte rups maar niet meer lang nog voor het graf is alles wit.

www.trouw.nl/schrijf


4. de Reest Ria Westerhuis (De Reest bij ijhorst)

zie hoe zij meandert tussen grassprieten en vergeet-me-nieten stromend van oost naar west zich in bochten wringend als een wellustige vrouw haar lijf delend met twee walletjes die ze beide wil strelen, wil kussen met haar zoete mond hoe ooievaars zich laven, kikkers eten uit haar smalle schoot ‘s avonds slapen gaan, met één oog dicht en ik mijn voeten was bij ‘t helder sterrenlicht

www.trouw.nl/schrijf


5. Voordeelaanbidding Bram Mieras (Enschede)

Al die mensen in winkels rond tafels vol koopjes. Korting zing korting zing zing korting Al die kaartjes met stippen en strepen door prijzen. Korting zing korting zing zing korting Al die vingers door gaten in tassen met namen. En buiten strijken lampjes in bomen een laklaag op de natte straat waar een verzopen heilsoldaat mensen voorbij ziet komen zonder hem aan te kijken.

www.trouw.nl/schrijf


6. Vier seizoenen zin Tineke Vlaming (Windesheim)

Zomaar op een maandagmorgen, in het Windesheimer bos, zag ik zomer, zag ik winter en mijzelf met sprookjes blos. Hemelsblauw lag op de takken, hoge witten, lager groen, lentefris en najaars oker. Er was kleur van elk seizoen. Het kon vriezen, het kon dooien. Naast de schaduw liep het licht. Vers gevallen sneeuwkristallen smolten samen een gedicht. Verder ging het pad naar boven en daar stond ik zonneklaar, met de sterren in mijn ogen, met de parels in mijn haar. Op de treden naar beneden stapte ik het ritme in van dit eigenwijze versje met een vierseizoenenzin. Zomaar op een maandagmorgen met mijn voeten in de klei was ik Windes-eigen-heimer en er ging een jaar voorbij.

www.trouw.nl/schrijf


7. Avondlicht Ria Moons (Enschede)

pas als de avond valt licht op wat overdag verborgen bleef. schaduw werpt een ander licht op alle dingen en waar het donkert is geheimenis te zien.

www.trouw.nl/schrijf


8. Hoe zou het zijn met Enschede? Baukje van Kesteren (Enschede)

’t Is mei tweeduizend zes – de afgelopen weken heb ik weer meer dan eens aan Enschede gedacht en aan het vuurwerk dat de stad zo’n onheil bracht waar niet, zoals bedoeld, verrukt naar is gekeken De meizon scheen, de stad lag onbezorgd te dromen totdat een paar maal een verschrikkelijke knal haar schudden deed en schrikken, en je overal de brandweer en de ambulances hoorde komen Een dikke zwarte rookpluim reikte tot de wolken Het telefoonverkeer lag na een halfuur plat De omroep toonde beelden: een verwoeste stad en hielp gevluchten hun ontreddering vertolken Diezelfde zomer heb ik Enschede verlaten Dat was niet om de ramp, mijn weggaan stond al vast Toch denk ik ieder jaar in mei aan dat contrast: zo’n mooie dag – en dan die weggevaagde straten... En nu al weken draag ik de gedachte met me mee: hoe zou het zijn na al die tijd; hoe zou het zijn met Enschede?

www.trouw.nl/schrijf


9. Alphatoren Ria Moons (Enschede)

zo heb je ooit bestaan in het hoofd van je schepper titanic op vaste bodem ik zie je verrijzen maar voor het zover is zie ik in stromende regen een man uit de top van zijn hemelbestormer honderden treden voor tree afdalen naar de aarde waar zijn maten op hem wachten vrijdagmiddag vier uur zij lachen naar elkaar

www.trouw.nl/schrijf


10. Riet Arjan Minnema (Wetering)

Boven het wetland van Wieden en Weerribben golft pluimend het riet biedt ruimte aan roerdomp, karekiet en andere rietbewoners zangers en zoemers geeft gesneden warmte als dekkend dak van hoeve en huis taai is het snelgroeiend buigend in de wind geknakt wordt het niet gebroken

www.trouw.nl/schrijf


11. Bos kwijt bij Oele Jos Zuijderwijk (Oele)

Moeilijk om je exact in te voelen in de pijn van het Bos bij Oele bekend zeker een Piet Mondriaan van vóór de lijnen en de vlakken waarvan alle bomen nooit simultaan samen kunnen zijn vergaan Dat bos moet dus nog echt bestaan Overal gezocht nergens te vinden vraag nu verloor man soms met al die stammen die dikke gele lijn uit het oog echt de horizon geel ja daar bestraald door de zon golvend licht achter felle kleuren Ziende blind door kleuren aan de bomen niet aan gele golven toegekomen in de bossen vind je echt Piet’s bos niet zonder oog voor de lijn in zijn verschiet

www.trouw.nl/schrijf


12. Dubbeldichten Lidwiene Vermeij (Enschede en Hengelo)

Enschede, Hengelo, naast elkaar grenzeloze Twentse steden wij en wij in ‘t Oosten liggen zij aan zij. Hengelo, Enschede, varen in de vaart der volken mee. Dubbelstad van de baan, maar zijn twee steden niet dubbelbekwaam? Dus; Rabotheater inkwartieren? Muziek met zijn allen samen vieren. Mensen komen van alle kanten. Hengèlschedeërs weten van wanten. Een samenspraak met dubbelzicht. Twee steden in een dubbeldicht. De muze stroomt in dichtersuren voor áltijd samen dichtersburen. Dubbeldichters voor ieder wat met stadsdichters in dubbeldichtstad.

www.trouw.nl/schrijf


13. Sassenpoort 600 lenze l. bouwers (Zwolle)

Ik heb de tijd in mijn gebinte, stenen en kijk al zes eeuwen naar jullie, mensen die maar praten, vol eigenwaarde, wensen, burgertrots. Ik hoorde het diepe wenen rond de pest, de zwarte dood, de muziek van de goede, gouden eeuw; ik zag beesten, koeien, naar de stadsweide Assendorp gaan. Ik weet mij doorlaatpost voor stadsfeesten in de Hanze-broederkring, in tactiek een reus als verdediger: schuttersboog, kokende teer voor de vijand, een oog scherp kijkend achter de open vensters. Ik kon afwijzen, sluiten, keren, weren; Ă­k kan openen, ontmoeten, begroeten. Ik heb de tijd, kwartier- en urenslagen zijn het bewijs. Maar mens, jouw tijd verstrijkt.

(Tussen twee haakjes: wie naar binnen gaat, en trap na trap opklimt, even stil staat bij een venster, uitkijkt over de kerken, de pakhuizen, de stadsgracht; zijn blik laat gaan over de steunconstructie van balken, leibedekking, gracieuze spitsbogen, zal anders - als daad van mens in de tijd de eikenzware deur weer buiten sluiten)

www.trouw.nl/schrijf


Ik sta sterk: kantĂŠlen, kĂĄntelen niet. Natuursteen: zandsteen met fraai ruw trachiet, vulkanisch oud, verdedigingswerksterk, kennen geringe verstening. Voeg wat bij en de eenheid is terug, kruimelwerk voor een top-aannemer. Wie paal noch perk stelt aan de wet bood ik blok aan het been, mijn karwats, de voet- en handboeien, een ijzeren halsband, een brandmerk schuld, een dodelijk vonnis. Ik had geduld bij een belegering, bleef elegant met mijn spitsen, en die kanonnen konden zelfs mijn weerbaarheid niet aantasten: monden vol vuur werden het zwijgen opgelegd. Oorlog? Ik bleef overeind in de strijd. Echt, ik sta sterk, heb de kostbare tijd.

www.trouw.nl/schrijf


14. Kunstbezit in het Rijksmuseum Twenthe Lidwiene Vermeij (Enschede)

Ik ken het museum, loop er in en uit. Meestal dwaal ik door de zalen, groet de oude schilders, tuur in middeleeuwse handschriften en bekijk de dierbare collectie. Maar nu is het anders: Ik ga in de Rietveldstoel zitten. Daar staat ie op een sokkel. Kunstobject. Strak en kleurig door arbeid en creativiteit. Ik wil zitten op de blauwe zitting en leunen tegen de rode leuning. Zitten is een werkwoord, zei Rietveld. Ik werk aan het woord, haast mij naar het verboden zitten. Nieuwsgierige zit ik even later in de Rood - Blauwe stoel in het Rijksmuseum Twenthe. Om de hoek de Hollandse meesters uit de achttiende eeuw. Een revolutie in mijn rug. Zitten is een werkwoord. Rietveld duwt mij voort en ik loop tevreden verder in de “Gallery der Konstenaaren�.

www.trouw.nl/schrijf


15. Springendal Frans Terken (Springendal)

In de buien staan ze aan het hek gekleefd de koppen tegen het bladerdak om aan beschutting te likken zij geven zich over, onvoorwaardelijk aan het striemen van de regen aan het land dat beweegt dat wallen opwerpt het grijpt naar houvast op het schuivende ijs zo moet het geweest zijn, het veld dat er al lag, het wacht tot alles over en voorbij drijft tot het zonder bewegen lijkt stilstand wordt en daarna stilte waarin zelfs het watergordijn buigt voor het onhoorbare groeien van de bomen zo is de loop bepaald, gedurig in het slaan van de staarten

www.trouw.nl/schrijf


16. Hardlopen Hans Mellendijk (Usselo)

Ernst of scherts? Bijna zelfde klank, andere betekenis. Woordspelingen op de oude Usseler Es. In de vorm van een groot hart lopen als ode aan landschap. Kruising Lammerinkweg, .... ? HĂŠ die lange is dat niet Marijke? ‘K ben een boon als dat niet zo is. En zie ik daar ook niet Michael? Jawel, Cardena helemaal uit Colombia. Om hier de meer dan miljoenste verjaardag van de kunst te vieren. Verwarmde toen al water en aarde. Anne Mieke, Herman, die we daar, daar zien. Lies loopt door de tuin van Gert en Hermien. Weinig is daar van overgebleven. Want wat heeft het landschap nu voor waarde? Onder het schrikdraad door, als een slang. Ligt daar nog die lege fles Hartevelt? Door bulldozers gevonden of geveld? Ter Balktschap omwoeld. De vooruitgang. Jonge honden in de tuin van Plato dat waren wij.

www.trouw.nl/schrijf


De veelbelovende toekomst van gisteren tegemoet. Anne Mieke bakte een reeks. Groen kloek ontroerend goed ‘Gids voor de Nederlandse Tuin- en Landschapsarchitectuur’. Marijke tref ik jaren later in de ‘Dikke Komrij’. Zo hard heb ik niet gelopen. het lot sloeg bij mij weer woordspelig toe. Het hart. Tja. Nomen est omen. Pas toen d’ene ader stokte, dichtader opende. Op een studieochtend, dat fatale uur. Hart(d) voor cultuur. Tussen ter Balkt en Boon. In die breedte wil ik bouwen. In die weelde wil ik leven. In dat ritme hoor ik hoon? Tussen de schuifpuien, en schuivende panelen van mijn tot nu toe leven. Schets, slechts?

www.trouw.nl/schrijf


17. Persvoer Hans Mellendijk (Nederland)

voor Martin Met stadse, stedelijke bril ‘t platteland ruikend in Nederland, nota bene in buurt Bloems graf. Voorbij Paaslo, de geplastificeerde mesthoop. Aan verkeerde kant van voedselketen zag je voer voor de beesten samengeperst in een walmende cake van mais, kuilgras of andere smaken aan voor verse koeienstront. Of bedoelde je dichterlijk, ... als de hoop van morgen? De met stootwillen beklede schepen, hoop voor vaart naar deze zijde. Echter voeren naar verten, naar gene kant Tsja. Enfin, ik mis dagelijks nog je persvoer, in de krant.

www.trouw.nl/schrijf


18. Parel aan de Vecht Jan van der Veen (Ommen)

Ommen is een stad aan onze Vecht. Waar rivier en beken rustig stromen. Daar waar groene heuvels en het ruisend water, Vredig samen komen. Hoe schoon is toch de Vecht. Hoe kleurrijk schijnt de zon. op het eeuwig stromend water, dat alle tijden overwon. Ommen is een parel aan de Vecht. Dat eeuwen lang bestaat. Dit heldere, blauwe water, Dat ruisend zacht langs Ommen gaat. Stromend water, blauwe luchten. Vogels zingen hier op zuivere toon. Als de ochtendzon gaat gloren. Ommen wat ben je wonderschoon. Dan zie je Vecht en Ommen samen, van geslachten tot geslacht. Het altoos stromend water. Dat Ommen en de Vecht hier samen bracht.

www.trouw.nl/schrijf


19. Witharen vroeger en nu Jan van der Veen (Witharen)

Het was een woest en ruw gebied. De heide gaf haar paarse gloed. Er waren vennen en lage struiken. Het dierenleven hier was goed. Geen mens woonde hier in dit gebied. Het was een nat en venig land. Met een hoge zandrug, van goudgeel stuivend zand. Er heerste rust en vrede. Het was een vogel en een dierenland. Waar iedereen zijn woonplaats vond. In heide, struiken en het goudgeel zand. **** De mens had ruimte nodig. Woeste gronden werden groene weiden. Zij leefden samen met de dieren. Er was een leefgebied voor beiden. Nu zijn er burgers en boeren. Een meubelmaker en een pottenbakkerij. Er is een kerk een school een restaurant. Een paarden en een ponnyfokkerij. Er woont een ecoloog. Er is een voorbeeldtuin, een bloemenpracht. Mensen en dieren wonen er weer samen. Een fietsroute langs ‘t bos, heide en een gracht. www.trouw.nl/schrijf


Op een ochtend streek daar plotseling neer. Een ooievaarsechtpaar. Witharen was voor hen de mooiste plek. Zij broedden hier nu ieder jaar.

www.trouw.nl/schrijf


20. Giethoorn lenze l. bouwers (Giethoorn)

Ssssst‌ hier moet je fluisteren - zoals de motor van de boot anders kun je niet goed luisteren naar de stilte. Ssssst‌ hier moet je natuurlijk zelf roeien met de riemen die je hebt naar het water van de stilte. De rietzanger mag op pluimen laveren, en de wind krijgt vrij spel om de golven te horen in de stilte.

www.trouw.nl/schrijf


21. Bij de muur Marg贸t Veldhuizen (Enschede)

Ik weet niet wat de meeuwen roepen ken ook de taal der kraaien niet. Zoute patat, hete kroket en broodje oorlog dronken, hongerige monden trillende, gretige koude handen aan het einde van de nacht bij de muur in Enschede.

In de vroege ochtend alleen vogels razend rusteloos fladderend.

Cirkelende krijsende meeuwen blauwzwarte kraaien met strakke koppen pikken, wijken uiteen, vliegen op wanneer ik voorbij fiets bellend en ontwijkend en kijkend achterom.

Voor de schemering krijsen honderden kraaien in hun voorbije vlucht. over mijn huis, mijn tuin, alsof zij hemels zijn en weten waar naar toe. Zouden dit dezelfde vogels zijn van bij de muur in Enschede?

www.trouw.nl/schrijf


22. ster Godfried Bomans Bea Ryckaert (Nederland)

Schrijver is blijver, want Godfried Bomans, auteur van enkele romans, kreeg postuum een eigen planeet, een planeto誰de die dus Bomans heet Grote schrijversnamen worden ontleend aan een ster, fonkelen aan de hemel halverwege Mars en Jupiter Omdat men sterauteurs bij leven wil eren en loven, zijn Hella Haasse en Harry Mulisch ook reeds aanwezig daarboven

www.trouw.nl/schrijf


23. Nieuwleusen Piet Kalteren (Nieuwleusen)

Je leeft er langzamer en lager bij de grond dan in de ontevreden steden van haast en haat en in de greep van de gebalde vuist geweld. Je leeft er warmer ook en dichter bij mensen en dieren dan in het verre en vervreemde samenwonen waar leven uitelkaar loopt als de delta’s van rivieren uitmondend in een zee van leegte. Je leeft er openstaand voor wat er omgaat in en rond de boerderijen die rustig onder rieten ruggen omringd door eik kastanje vlier woonruimte zijnvoor mens en dier. Je leeft er stiller en je ogen lopen door de bomen je oren wonen tussen vogels die het zingen meester zijn je voeten vormen sporen in het zand zorgen ervoor dat je jezelf terug kunt vinden.

www.trouw.nl/schrijf


24. in de Weerribben inge klumper-eleveld (Steenwijk)

waar in het water drijftillen geworteld hun ankers uitgooien waar broze libellenvleugels trillen, merels hun deuntjes kwistig strooien waar oeverplanten zaden laten in en langs verveende petgaten waar zon, regen en wind speelt met schoven, plaggen, rietteelt waar larikspalen en wilgentenen, beschoeien waar oevers verdwenen waar straks goudkleurige kragen van riet een thuis zijn voor roerdomp en karekiet waar de purperreiger met donkere veren op haar rieten nest terug zal keren waar vindt je zompig schorpioenmos, deinend trilveen, kraggen en moerasbos waar een fluisterboot geruisloos glijdt varen gedachten stil mee in een verre tijd

www.trouw.nl/schrijf


25. ‘Turfsteken 1942’ Dick Molenaar (Bruchterveld)

turf gestold verhaal van bruin verborgen oergrond tot zonverdroogde pap door mensenhand gesmeed in turfgesneden brokken gegraven gedolven en opgeschept in eindeloos geduldig tenen manden een gloeiende vertelling door vuur gelezen en vertaalt in warmte warmte omgezet in loomheid loomheid in dromen. oervezels in rook, rook in herinnering aan bruin verborgen oergrond

www.trouw.nl/schrijf


26. Verbonden aan gene zijde Rudolf (Staphorst)

van op vleugelwit de dagmaan voorbij zien waarlijk tevreden de doden ver om buigen zij de stralen nirwana bindend zo dit licht verblindt menig nis van het duister

www.trouw.nl/schrijf


27. Drijfvermogen Pietersz van Calumburgh (Kalenberg)

In december durf ik uren te turen, misschien dommelend rondgaan in een urn maar bij zinnen niet neervallen op een berkenkerkhof tussen gapende granieten platen.

In mei mag ik dromen in molm van turf. Over weren en ribben wordt dan zand gedragen door geketende mannen en vrije meiden die mij langzaam langs versteende stengels duwen.

In september laat ik tussen riet sporen liggen, stap in laag water, word wakker, krab de ogen droog en blijf drijven tot december.

www.trouw.nl/schrijf


28. Witte jaarwisseling Nelly van Bostelen (Olst)

wit besuikerd liggen bollen gestrooid in het rond hapklaar te wachten Oudejaarsavond wij dragen de dode uit Nieuwjaar luidt de klok champagneglazen worden geheven, wij klinken op wat komen gaat feestelijk vuurwerk flitst fluitend de hemel toe elke ster wordt wens eerste ochtendlicht besproeit de bomen met wit tintelend kristal tintelend kristal versiert de winterboom, zet een kroon op de kruin

www.trouw.nl/schrijf


29. Mijn stad Margót Veldhuizen (Enschede)

Zij doet wel haar best om mooi te zijn, maar kan het ook niet helpen dat er eens fabrieken stonden en hier de mannen werkten in spinnerij of weverij, en er veel armen leefden lang, lang geleden was mijn moeder hier een jonge vrouw. Trots laat zij haar oude parken zien, daar heeft zij schuchter gewandeld met haar eerste liefde, zijn hand lag op haar rug en wat dansten ze snel, ‘s avonds bij café Vrieler, lang, lang geleden was mijn vader een slanke jonge man. Bescheiden toont zij haar straten en gebouwen, geen hanzestad, geen rijk verleden, haar grachten zijn gedempt daar liep ik met mijn kinderen en zong een lied voor hen de tekst ben ik vergeten lang, lang geleden daar, in die straat, voor dat huis in mijn stad.

www.trouw.nl/schrijf


30. november M.van Veen (Deventer)

de dag verschuilt zich achter sluiers van de nacht nauw zichtbaar de rivier de uiterwaarden de logge lijven drijven op de nevel die als een bleke deken ’t land verbergt geduldig ligt de ijssel stil te wachten op ‘t wijken van de grijsheid ’t stijgen van het licht een droefheid om ’t ontbreken van het held’re vergezicht zo is de wereld klein in al z’n wijsheid gevangen waar geen ster nog licht

www.trouw.nl/schrijf


31. de fietser henk posthouwer (Wijhe)

neemt zijn eenzame tijd onder de verre witte bergwolken geen schilder maakt ze zo hij begroet de trage koeien tijdloos herkauwend in ’t groen in de schaduw van de meidoorn in de verte de kalme stroom de ijssel met daarover het pontje naar de mooiste overkant hij begroet de einderzoekers en voorzichtig brengt hij hen waar ze vandaan kwamen de fietser een gelukkige zwerver steeds weer terugkerend naar dat veer rustig en gevangen tussen twee einders

www.trouw.nl/schrijf


32. Moederkerk in Vilsteren lenze l. bouwers (Vilsteren)

Bouwvrouwe, pastoor en jij architect stierven binnen drie jaar nadat de kerk was opgeleverd. De namen zijn sterk verbonden met de muren, de perfect goede akoestiek. Omringd door grafzerk en familiegrafkelder – toegedekt soms met mos en herfstvruchten – staat dit werk. Bouwvrouwe, pastoor en jij architect stierven binnen drie jaar. Wit van een berk, licht door het glas-in-lood-raam van hun kerk, zo klinkt nu het jeugdkoor, hemels perfect, bijna. Zing zo mee, bevrijd uit je zerk: bouwvrouwe, pastoor en jij architect.

www.trouw.nl/schrijf


33. Winter(Haiku) Nelly van Bostelen (Olst)

vroeg in de morgen staan weids in het landschap berijpte bomen eindeloze wijdheid die deze witte wereld ons te bieden heeeft het schitterend licht de velden een koele ruimte die ons warm ontvangt zonverblindend een witte wollen deken, alsof er geen kou bestaat

www.trouw.nl/schrijf


34. Herfst rond Hertme Gert Toirkens Oldenzaal (Hertme)

gisteren was de lucht grijzer dan ik dacht verdorder waren de bladeren verder verpulverd de grond was weker dan ik dacht en het licht scheen verder naar het zwart zo bruin waren dit jaar goud en geel nog niet verkleurd dieper bogen nog niet de wilgen motregen huilde als een verloren zoon

www.trouw.nl/schrijf


toch liepen zij daar rond het hart van Hertme toch liepen zij daar hand in hand en verbondener dan de dag met de nacht heb ik nooit gezien

www.trouw.nl/schrijf


35. Gravenallee en kanaal M.van Veen (Almelo)

gravenallee, wat verderop hier zijn de bermen nog verlaten geen lustbotvierders hier dempen beuken in étagebouw het felle licht de groene schaduwen geven de zon geen kans sfeer is gevangen tussen gladde stammen en ook de tijd is hier verslagen het tolhuis en de slagboom zijn relieken, slechts decor de stadontvluchters, zonder golf of panda, schuiven bedachtzaam traag voorbij de schuiven van de sluis zijn dicht en houden enkel het gras nog tegen bij ‘t kanaal, eind van de oprijlaan in ‘t held’re licht: vergane glorie

www.trouw.nl/schrijf


het water, spiegel vaak in dubbel perspectief: gelijk en anders de bomen roerloos, als hun spiegelbeeld en als de kano’s die de stilte licht verstoren het water stroomt zo ook het blauw en wit maar tegenstrooms in eigen tempo vincent zou hier z’n hart ophalen aan brugjes, sluisjes, huisjes, en wat koren geen oog voor ereprijs en eenbes, het boerenwormkruid, eenden en de reiger, die over ‘t water scheert en ‘t schuivenhuisje! de zanderige paden en het riet omzomen en omkragen het overleefd kanaal almelo-nordhorn netraam

www.trouw.nl/schrijf


36. Cafe Radstaak Louis Radstaak (Vroomshoop)

ver weg in Vroomshoop, jaren vijftig flashback weerspiegeld in het Zwolse kanaal staat het eenvoudige gebouw met fietsenrek en volledige vergunning voor het lokaal een van de ramen is een parallellogram de zwaartekracht trok in de veengrond fundering, muren en kozijnen krom hier stond Frits Imberg geleund tegen zijn rijwiel ik kan het niet laten: “God hebbe zijn ziel...” alles aan het café lijkt scheef te zijn gezien vanaf de ophaalbrug op deze foto alleen de daken wijken samen in een rechte lijn naar het oosten richting grens en Sibculo een foto van de zijkant toont een gammele plee met in opdruk de tekst: Scheepsjagers WC de mannen die hier uit kwamen rusten van het trekken van zware vrachten konden zich hier bedrinken en ontlasten als ik inzoom via Google kan ik zien dat het café van de aarde is verdwenen het oog van de satelliet ziet nabij de Puntkolk op de plek van voorheen Café Radstaak slechts een lege parkeerplaats voor het volk dat wil shoppen in Vroomshoop, jaren tien.

www.trouw.nl/schrijf


37. Een rondelenrondverdelerdichter Lenze L. Bouwers (Zwolle)

Ik deel rondelen rond bij het rondeel van de stadsmuur in Zwolle. En blijf hopen dat het werk muurvast is met uitzicht open in de tijd, deel van een vertrouwd geheel. Ik deel rondelen rond bij het rondeel en stel me voor dat lezers spaarzaam veel met woorden daar een blokje rond gaan lopen; ik deel rondelen rond bij het rondeel.

www.trouw.nl/schrijf


38. Efkes wandel’n Antoon Engelbertink (Hengelo)

Aait as ik um ’t Lonnekermear hen loop heb ik nooit nen stuver in’n tuk. Doar in’t bos is ja toch niks te koop en dat is noe juust oons geluk. Wol iej echt wa wett’n wat a’j doar wa nich allemaol gratis en veur niks kunt bekiek’n, drink’n en ett’n ietskes verder dan den lesten eek’n glintpoal? Willem Wilmink steet doar a joar’n glimmend an de kaant van ’t pad en tarwe en row hangt krom op’t laand. Het water in ’t grote mear is zo helder en fris: ’t is nèt alsof ’t pas zeagend is deur Oons Leev’n Heer. Zee hebt doar ok zo’n loerhok bouwt met appatte gaat’n veur grote en kleine kopp’n. As iej dee blinde zwaan’n nich vertrouwt, kunt iej oe doar mooi en dreug verstopp’n. A’j klook bint, kunt iej oondertuss’n oew knappe wichke lekker kuss’n. Dee oale villa stiekem dichterbie bekiek’n zol ik iejleu nich anroa’n. Leeg ik dan leeg ik, mer dan mot hee d’r sprekkend op liek’n want achter n’n dikk’n boom zag ik Bromsnor stoan. Ik wett nich of iej den bullebak good kent mer iej kriegt umsgelieks n’n prent.

www.trouw.nl/schrijf


Noa ’n betke reag’n valt dee depe en lange moddergaat’n nog wa teag’n en zit iej in zun’n duwstool of bin iej slecht ter been of misschien wa ’n klean betke maank dan kunt iej jammer genog nich alns zeen. Pas op ’t eand steet n’n bienoa verrotte baank. Mer doarop kan‘k wa uur’n en uur’n zalig dreum’n ower ’n mooi en slaank jong wicht, lekker luuster’n hoo laank nen dag kan duur’n en noar de fluitende vöggel kiek’n met beide oog’n dicht. Onmeundig meu en stief, mer eandelijk terug in ’t hoes pak ik nen stool en ‘n koold fleske bier en goa doarnoa oonder de douche. Joa, dizzen Tukker is best wa tevrea’n hier.

www.trouw.nl/schrijf


39. Oldenzaal Antoon Engelbertink (Oldenzaal)

Buiten de groene heuvelrand van Oldenzaal staat nu nog mijn eenvoudig geboortehuis. Na de oorlog omringd door blauwe en gele pruimenbomen, rode en zwarte kruisbesstruiken en zure rabarber, maar wel aan de vrije doorgaande weg naar Pruisen, Rusland, Canada en Amerika Ach, ik kwam niet verder dan Tilburg en Rotterdam. De band met Plechelmus en de Plechelmus was simpelweg sterker. We liepen immers hand in hand door mijn bewogen leven maar hij blijft er waarachtig volkomen onaandoenlijk en onbewogen staan, luidend groots en in Bentheimer grijs in het Spaanse weer en de Franse wind terwijl ik veel te snel ouder wordt en ontroerend wijs als een onschuldig kind. Onrustig levend in een vreemde metaalstad zoom ik via Google steeds verder in. Mijn God, ik zie mezelf weer lopen in een korte broek op gebarsten klompen. Toen had ’t leven nog zin. www.trouw.nl/schrijf


40. de Reest cobi de jonge (Rivier de reest)

in de ijstijd een woeste rivier kolkend door haar bedding nu kronkelt de beek grillig door wijdse vlakten van het oerstroomdal eenden strijken neer waar oevers eeuwenoude stenen en beitels verbergen langs het water kwetterende mezen tussen de twijgen en de golven van de Reest spoelen spelend verder door het dal van rust

www.trouw.nl/schrijf


41. Postkoets Antoon Engelbertink (Enschede)

Het vervoersprobleem is algemeen bekend als je toevallig gewoon mobiel bent. Ik pak altijd het liefste de fiets want afstand zegt mij als jongbejaarde niets. Nou ja, van Hengelo naar Azelo, rijd ik in mijn auto richting Almelo, een taxi is me immers veel te duur: voor een euro minder ga ik door het vuur. Een tochtje op een winderige pont of boot boek ik alleen uit pure nood. Dat hele gevalletje schiet niet op, en meestal heb je de natte wind op kop. Dan is ’t vliegveld Twente opeens weg of toch nog? met in zijn kielzog een tochtige helicopter of wankele luchtballon. Nooit gelezen over Icarus en de zon? Het lijnbusritje op de vrije baan is als een kip onder een haan: geduldig stil blijven zitten en doen alsof je gaat pitten. Nee, het huidige vervoer is niet fijn en dan vergeet ik nog de trein. Daarvan word ik bedroefd en een beetje boos want mijn trein is meestal spoorloos.

www.trouw.nl/schrijf


42. De Grote Kerk - begin 2008 Bob Boswinkel (Enschede)

zand, versteend, zo oud, zo oud, als nieuw in de oude toren, onsterfelijkheid een stap dichterbij het schip, afgemeerd aan de oostkant, onzinkbaar, roerloos, onverzettelijk, baken van eeuwenlang vertrouwen wordt omspoeld door drankgelagen, schaatsgekras, schuifsnuivers en overtroefd door het hoge rad dat astrogondels na een blik in de eeuwigheid leegschudt naast de Grote Kerk, anker van onze stad, drenkplaats voor andersdorstigen

www.trouw.nl/schrijf


43. De twee jufferen van Becken Toon Engelbertink (Beckum)

Ze lieten in de 16e eeuw hun kinderen niet dopen, die dopersen onder David Joris en Jan van Leiden. Ze droegen geen wapens, wilden niet als soldaten lopen en waren noch katholiek, noch Luthers, noch heiden. De regentes van Holland ging fanatiek naar hen op jacht. Een boze Kevelhamse stiefmoeder zette Maria van Beckum op straat die gelukkig een zachte schouder vond op ’t Nijenhuis bij broer Jan III en de Friese schoonzus Ursula, zoals dat vaker gaat bij een felle strijd tussen de duivel en het kruis. De laffe Drost van Twenthe nam beide dames mee naar Deventer. Jan III wist nergens van, het doodvonnis is verdwenen maar toch mag Maria bij Delden als eerste op de brandstapel gaan staan. Edoch, die adelijke dame had nogal lange tenen: toen haar beul wegens de warmte begon te vloeken op Jezus’ naam vermaande zij hem vurig zulks voor altijd te laten. Ursula koos niet voor de milde scherpte van het zwaard, inhaleerde de verstikkende rook van stro, logisch, nogal nat. Ze dacht zeker, ’t loopt niet zo’n vaart terwijl zij tot de Heere bad.

www.trouw.nl/schrijf


Na vier weken hadden beiden echter nog geen urn noch een graf. Kijk, die slappe Jan boog als edelman nederig voor het gezag van twee deftige dames, eentje te dicht bij huis, de andere ver weg. Zwager Hicko en zwager Hero daarentegen flitsten op een kwaaie dag te paard van Friesland naar Deventer en die lui kregen me toch pech… Dáár hadden ze nog drie jaren last van aangestoken branden.

www.trouw.nl/schrijf


44. IJssel Ben Riesebos (Kampen)

We varen in smalle ranke bootjes met hoge masten en witte zeilen stroomopwaarts, langs de eeuwenoude dorpjes Wilsum en Zalk. Of de andere kant op, stroomafwaarts, langs het Ganzendiep, Kampereiland en Kattendiep, richting Keteldiep en IJsselmeer. Genietend van zon, wind en water. Als we ’s avonds huiswaarts keren en we onze stad weer naderen en we zien het prachtige silhouet, gevormd door huizen, torens en kerken, zich aftekenen tegen de avondhemel en weerspiegeld in het voorbijglijdende water, dan geeft dit nog weer een extra dimensie.

www.trouw.nl/schrijf


45. Pluim alleen Michiel van Hunenstijn (Nieuw Heeten)

pluim alleen waar is je riet pluim alleen op de haarlesedijk en pluim zegt met vastberaden blik niets krijgt mij hier weg de rest wel mij niet pluim recht z’n ruggetje tegen de noordooster en de gure vrieskou en pluim zegt ga toch weg zie je niet dat ik het druk heb met overblijven het is de rest niet gelukt mij wel ik zei dag pluim en liep de dijk af en dacht potdomme zo’n pluim alleen daar moesten er meer van zijn

www.trouw.nl/schrijf


46. Roofriddersgrond Marco van der Most (Zwolle)

ik vertel het mijn kinderen zij zien woord voor woord traag lopend en kijkend voelend dat de grond ook hoort klimmend op ondergrondse muren zoekend, zevenhonderd jaar ĂŠĂŠn hand diepte gegraven de verleden tijd vinden zij daar Westenholte in de winter verhaal dat een leven leidt koude handen in de aarde grond van teruggetrokken tijd

www.trouw.nl/schrijf


47. Harde kop lenze l. bouwers (Zwolle)

Tsjonge, jongen wat heb ik gelachen. Vreselijk wat heb ik daar staan lachen achter de Sint Michaelskerk. Ik liep achteruit en keek naar Adam, de eerste dichter, ge誰mponeerd, vooral door zijn stevige biceps. En na twee jaar stadsdichter-zijn moest ik toch proefondervindelijk weten dat daar banken staan om uit te rusten. Echt, nu ik er aan denk, moet ik weer zo diepgrondig, hartstochtelijk lachen.Tsjonge, jongen, die Adam; opeens was ik compleet mijn evenwicht kwijt. En daar ging ik onderuit, mijn hoofd tegen de rugleuning. Tsjonge, jongen wat heb ik staan lachen, om mezelf. Als ik aan Adam denk moet ik rechtop dichten. ADEM diep.

www.trouw.nl/schrijf


48. Salland Jan van der Veen (Salland)

Salland met je groene weiden. je akkers vol met goudgeel graan. Waar weelderig groene bossen, bij rivier en beken staan. Waar door ‘t glooiend landschap, beken lieflijk stromen. Waar vennen en moerassen, vredig samen komen. Waar de herder op de heide, met zijn schapen is alleen. En de hond, zijn trouwe makker, zijn schapen houdt bijeen. Waar in heldere blauwe luchten, de leeuwerik zingt zijn lied. Waar zoveel ruimte en rust, de mens een vredig leven leven biedt. Waar de heuvels zich verheffen. omgeven door natuur en leven. Daar in Salland voelen mens en dier, zich met vrede en rust omgeven.

www.trouw.nl/schrijf


49. Kampen Ben Riesebos (Kampen)

Er is veel water door de IJssel gestroomd en er zal nog wel veel water langs komen. eeuwen en eeuwen lang zag de stad Kampen het water aan zich voorbijgaan. Vaak rustig en onopvallend met een volkomen rimpelloos oppervlak waarin de zomerwolken zich weerspiegelen en een paar kleine bootjes als witte zwanen op de rivier drijven. maar............. als de herfststormen komen wordt de watermassa soms als bij toverslag veranderd in een wild golvende kokende zee met witte schuimkoppen op het grijs- zwarte water, proberend om alles wat niet vast verankerd is los te slaan. De oude torens die al zo lang de wacht hielden en uitkijken over de wijde omgeving www.trouw.nl/schrijf


van water en weilanden wachten het rustig af, in het stille vertrouwen dat Kampen ook deze keer weer het hoofd boven water zal houden.

www.trouw.nl/schrijf


50. De polder waar ik geboren ben Egbert Jan van der Scheer (Kampen)

Een grote vlakte door gras groen gekleurd doorsneden met sloten en door heggen gevuld door klank van vogels die daar leggen langs de randen door silhouet van bos opgefleurd bijna nergens was rust zo heerlijk te vinden ideaal daar die ruimte van ’t polders land natuur nog beheerst met boerenverstand daar zwierf ik dagen door ’t veld met m’n vrinden slechts zelden ziet men mij daar nog toeven hij ligt daar nog wel als vroeger, de IJsseldijk de molen van Zalk als ik naar rechts toe kijk schuinover naar links liggen de Wilsemer hoeven maar mijn polder is veranderd met A50 en Hanzelijn waar vroeger de rust was, zal nooit meer zo zijn.

www.trouw.nl/schrijf


51. De Vecht en hotel De Zon Herman Martens (Ommen)

Het baant zich een weg, hier krom en daar recht Ervaart waar het langs komt niet als een gevecht Ervaart waar het langs komt meer dan als water om te leven Wat een wonder is ons in die bron gegeven De Overijsselse Vecht een vloeiende ader Belangrijk, zoals in een gezin een moeder en vader Zo drukt hij zijn stempel naar beide kanten In elk jaargetijde weet hij van wanten In het voorjaar verwerkt hij het gesmolten ijs In de zomer bevaart men hem en gaat men met hem op reis. In het najaar spoelt hij het afval weg als vallend blad van een boom In de winter met sneeuw, voor fotografen als een toetje met slagroom De Overijsselse Vecht een sieraad in het landschap In Ommen het hoogtepunt krijgend in overtreffende trap De Zon die daar in hem blijvend schijnt……. En ook bij zonsondergang daaruit niet verdwijnt……. Hotel De Zon en de Vecht als rivier Wat beleven wij in Ommen aan hen veel plezier Zo schijnt in Ommen de zon altijd Weerspiegelt het water haar silhouet, onafhankelijk van tijd

www.trouw.nl/schrijf


52. klein ongenoegen M van Veen (Almelo)

stadsuitbreiding de stad breidt uit dat is goed voor ‘t imago wie wordt de grootste ? wie bouwt de hoogste toren ? de olievlek stroomt over ‘t land en ‘t groene veld rondom de horizon wordt meer en meer vervuild door strakke staken in de grijze lucht maar niet getreurd, het volk wordt uitgelegd hoe goed dit is, hoe trots ‘t zou moeten zijn het domme kiezersvee, begrijpen zal het dat wijs bestuur iets groots heeft uitgedacht, niet zelden “masterplan” genoemd. de torens hoog maar leeg nog geen emplooi, dan maar de ambtenaren weg uit ‘t stadhuis, ‘t was toch allang te klein de eer gered, wij zijn de kampioenen. dat duurt niet lang, een aantal jaren later blijkt een en ander niet zo’n groot succes het wijs bestuur breekt af en bouwt opnieuw een luchtkasteel, hoe lang nog ?

www.trouw.nl/schrijf


53. Kanaal Almelo-Nordhorn Lowie Gilissen (Kanaal Almelo-Nordhorn)

Het kaarsrechte kanaal houdt koel de adem in onder een pril vorstvlies; vederlicht riet ruist niet, wuift niet, houdt stram de wacht. Een wandelaar doet er verrukt het zwijgen toe: zo vorstelijk onhoorbaar kent hij de wereld niet. Tot plots, als een zeurende wesp, een scheurende brommer keer op keer de hartverwarmende winterstille idylle verstoort. Zelfs het flinterdunne ijs lijkt van woede te trillen.

www.trouw.nl/schrijf


54. De Weerribben (1) Pietersz van Calumburgh (Hogeweg)

Turfstekers zitten vast diep in zompend laagveen kunnen nergens heen Bakkersjongens op pad met vers gebakken brood, verdronken in bevroren sloot. Motorrijder uit de bocht, botten zwaar gewond, melkwagen aan de grond. Rietdekker maakt amok, meer bier dan goed is, kind dood, zwaar gemis. De Weerribben, prachtig natte natuur elke dag, elk uur.

www.trouw.nl/schrijf


55. Getijdenschrift Frank Wijering (Enschede)

Er cirkelt papier door jouw stegen, woorden vertrapt en in portieken door regen aangetast zoekend naar luwte of vergetelheid Ik was ooit op zoek naar groter wegen maar het lot bracht mij met heimwee en windvlagen terug naar jou terug en op mijn schreden Lauden, ENSCHEDE Ik heb indringend met de wind gesproken hij is een groot voorstander van gaten lege gaten geslagen waar is om het even hij lacht altijd joelt dat vuur en kruit zich weinig aantrekken van eeuwen historisch blij met iedere hulp die hij verleent Vespers, ENSCHEDE

www.trouw.nl/schrijf


Ik dwaal door jouw wijken zonder de kunst mij staan te weten, proevend, tastend als een blinde naar de vorm van hoofd en leden vind dan groeven bij de enkele iconen: Cato Elderink, JJ van Deinse profiel van de oude kerk en de grote mond van Cremer Completorium, ENSCHEDE Wat valt er nog te zeggen? Ik duik in het portiek en ontvouw het ritselend en vluchtend vel papier lees het eerst onleesbare, tuur en laat niet los het losgescheurd verstoten onmiskenbaar Duits brevier: Einkaufsliste, ENSCHEDE

www.trouw.nl/schrijf


56. dal Dalfsen Sim van den Berg (Dalfsen)

meewieken met de Westermolen bogen buigen om de blauwe brug oerzweven boven de ijstijdkei van spuitbeton of schuren langs de oevers van de Vecht in stromen met de vissen mee dan aanspoelen op Hoonhorst daar met het bronzen paard de tango dansen en total loss (he, he) een uiltje vangen op de stuifwal van een oude es

www.trouw.nl/schrijf


57. O Hengelo! Lowie Gilissen (Hengelo)

Ter compensatie van de volledig mislukte centrumrenovatie komt het gemeentebestuur na de ontkenningsfase plots met een partij berouwvolle plantenbakken op de proppen, alsof die wel de kilheid van het nieuwe marktplein vol Oostblokassociaties kunnen verbloemen. Teleurgestelde burgers beschouwen met het nodige cynisme, de woede voorbij, het geforceerd en fantasieloos B en W bedenksel als een vorm van gehandicaptentegemoetkoming voor hun verminkte stad,

www.trouw.nl/schrijf


verwerken op verjaardagsborrels vol ironie en hoofdgeschud het voortdurende gemis aan een warmbloedig stadshart, berusten wel, accepteren niet.

www.trouw.nl/schrijf


58. Enschede airport Lowie Gilissen (Enschede)

Bevlogen Icarusachtige Enschedese stadsbestuurders hebben het hoog in de bol: een van hun luchtkastelen is een heuse luchthaven, een airport, een aerodroom; voor hen viriele jongensdroom, voor anderen nachtmerrie vol herrie, deze regenteske bevlieging. In hun grenzeloze ambitie kennen de hemelbestormers geen grenzen, hetgeen over de grens prompt tot protesten leidt. Vliegveldvoorstanders denken dat de grote zwermen metalen vogels ook aan de economie vleugels zullen geven. Tegenstanders verwachten veeleer vleugellamheid, en vrezen dat alles al in achterkamertjes is afgekaart, waarbij men mogelijkerwijs van de grote stapels protestbrieven achteloos papieren vliegtuigjes heeft zitten vouwen. De tijd zal leren wie ze anno 2009 werkelijk zag vliegen! www.trouw.nl/schrijf


59. Lente in Twickel Lowie Gilissen (Delden (landgoed twickel))

Tussen hoogbenige, monumentale eiken met lange kousen van klimop, ligt een niet door mensenhand geknoopt tapijt van kussentjes zacht sterrenmos, sappig speenkruid, tere klaverzuring en o zo broze bosanemoon Mooier kan de lente zich niet tooien.

www.trouw.nl/schrijf


60. IJsselwaarden Nelly van Bostelen (Olst-wijhe)

turend langs de uiterwaarden van wat het mooiste landschap van mijn land wordt genoemd zie ik het trage stromen van een brede rivier zie ik het water komen en gaan, krachtig en kalm, boten varen rustig naar hun doel langs de oevers groeien grassen en kleine bosschages, kreken houden hun eens ontvangen water vast, vijvers voor ganzen en eenden, rust, een groen-grijze rust straalt deze weidsheid langs water uit seizoenen bepalen het uitzicht laat het ‘s zomers vrolijkheid zien langs de oevers op de strandjes op het water in de bootjes, dan is het water je vriendje geworden en misschien, heel misschien, mag je er ’s winters op schaatsen

www.trouw.nl/schrijf


strenge vorst kan er heersen die de wereld kleedt in het wit dan schittert rijm in ‘t zonlicht natuur vormt zich tot een gedicht van lichte taal, wat de wereld met koele warmte dekt en over de weidse velden een wit-wollen deken trekt maar is moeder natuur uitgeslapen en dreigende luchten ontstaan dan zwiept de wind over het water zwart woelende golven slaan ruig over het land, overspoelen de velden, alle rust is verstoort verwoestende krachten spelen hoog spel, het water zweept voort de wereld wordt leeg en donker dan klinkt de stem van het water die stem wordt gevreesd en gehoord tot in de ochtendsluimer als het water weer zakken gaat de grassen weer gaan groeien over de akker de zon opgaat het vogelkoor zich laat horen en aankondigt het nieuwe seizoen dan gaat alles opnieuw beginnen, de lucht raakt vol van geluid het veld bloeit in vele kleuren je hoort bijna het fluitekruid dan zet ik mij langs de oever het oog reikt zover als het ziet, het water stroomt kalm en krachtig en neuriet zachtjes een lied www.trouw.nl/schrijf


61. Zijarm Lammert Hoeve (Van Doesburg tot Kampen)

Afwaarts verwatert de naam Rhein stroomt over in Rijn ga je zijwaarts heet je IJssel. Je klinkt als eicel, vrouwelijkzacht rond je je in je eigen bedding, draag je schepen met een andere lading, omspoel je andere kribben, krom je je door een ander landschap. Staan ook schilders aan je oevers, vangen dichters je in woorden, hengelen heren aan je wallen, grazen koeien aan je boorden. Stroom je onder andere bruggen door, water je weg naar eigen bestemming, duik je onder in een meer dat jouw naam draagt.

www.trouw.nl/schrijf


62. Levendige beeldengroep lenze l. bouwers (Enschede)

Het meisje heeft de schoenen uitgedaan, dichter bij de aarde. Met grote ogen moet ze zo verwonderd kijken. Hier gaan de vogels vrede brengen. Wie bedrogen werd, mag opnieuw met open handen staan, duiven voeren, die kwamen aangevlogen. Zij pikken niet en niemand zal ze slaan. Het meisje heeft haar schoenen uitgedaan. Een lievelingspop lijkt even door hoge vlucht vergeten. De man schijnt nooit gelogen te hebben. Maar de duiven gaan vooraan: zij voeden ruimte, rust in mensenogen. Het meisje heeft de schoenen uitgedaan.

www.trouw.nl/schrijf


63. De Haan M.J.R. Wessels (Lonneker)

s’Avonds was de sneeuw anders Met kwade glinsterogen en koude zwarte plekken Met bomen groot en duister Doodstil, dreigend, tekens van gevaar Toen kraaide schril door merg en been Een woeste winterhaan Ik haastte mij naar binnen Wees welkom, snorde het kolenfronuis

www.trouw.nl/schrijf


64. Terug naar de kust! maydana (Almelo)

Daar waar duinen glooien, Waar zand voeten verwarmen Het geruis van water oren strelen Gras zich zachtjes wiegt in de wind Waar schelpen kostbaarheden zijn, Daar was je thuis!

www.trouw.nl/schrijf


65. Dichten aan de dijk. Krijn Coppoolse (Wijhe)

Samen dichten. Stroomt ze nu sneller, of trager misschien ? Is ze laeger of leuger,hield ze het voor gezien? Denkend in Salland aan die ene rivier schiet me te binnen;het doet haar geen zier. Wat wij ook beslissen het is haar egaal haar bedding blijft boeien uitbundig of kaal Geen gezeur om locaties,het is haar gelijk zij stroomt langs hoegenaamd ook elke dijk. Olst-Wijhe ? Of moet het juist andersom ? Wijhe-Olst dan ? Nee z贸 klinkt het pas stom ! Waren wij pro,contra,dwars of zeer neutraal Zij vloeide stil door voor ons allemaal. Samen dichten aan een schone rivier Dat geeft inspiratie en brengt vertier Denkend aan de IJSSEL Sallands Jordaan Zie ik snel-dichters door Olst en Wijhe gaan. TSUNAMI Hoe zo ? Wie bevoorrecht? Wij/Zij, of gelijk ? Ginds een tsunami Hier leven als een dijk. Hoe zo ? Wie bevoordeelt ? Geen ramp is gelijk. Ginds alles verzwolgen Hier wat vee van de dijk. www.trouw.nl/schrijf


Waarom ? Wie bevoorrecht ? Waarom niet gelijk? Geluk zit van binnen! En dus niet in een dijk. Daarom niet bevoordeelt! Geen mens is gelijk! Daar komen weer stranden en hier dichten aan de dijk. De Ronde. Als het kan, en dat is bijna daags maak ik s-’avonds graag een rondje. Is hij er ; laag,in volle pracht dan open ik bij het pontje. Eerst kijk ik recht in zijn gezicht als om te confronteren met wat van mij hem tegenstraalt voordat ik me om moet keren. Zijn gulle gloed verwarmt dit lijf het licht stroomt vrij naar binnen voegt zich bij wat reeds was vergaard en meer aan kracht moet winnen. Een laatste blik;nu fel weerkaatst door IJSSELSTROOM, dan terug naar haven mijn accu is weer vol en aan wat rest mag de uiterwaard zich laven. Dit daagse feest gaat immer door Deez overvloed is geen zonde Zwijmelend in de IJSSELSTREEK steeds omgeven door “De Ronde”.

www.trouw.nl/schrijf


66. Woekeren Antoon Engelbertink (Hengelo)

Ze konden hun droomhuisje eindelijk kopen, ’t winkelcentrum lag op een minuutje lopen. Wel iedere dag drie karretjes voor hun deur, ze kozen er een, hielden niet van gezeur, dus hun hypotheek was ook geen probleem. Een paar polissen hoorden er wel bij maar na 40 jaar stond hun huisje dan ook vrij. Jammer van die achtergestelde lening was achteraf ieders mening, dus deze bank zakte door zijn poten. De dappere voetbalclub verliest omdat men de verkeerde eigenaar verkiest, de trainer treft geen blaam, die heeft een onberispelijke naam, voor hem is de bal altijd rond. Wat een ontzettende ellende door die Wognumse bende. Zij leven al jaren in kastelen door de enorme provisies niet eerlijk te verdelen, alleen hun eigen hypotheek kende geen problemen.

www.trouw.nl/schrijf


67. Vliegveld Twente Antoon Engelbertink (Enschede)

Ik hoorde het blijde nieuws vlak voor de kerstdagen van het jaar 2009 op tv van Herman Finkers toen de onverwachte sneeuw al was gevallen en ook nog bleef liggen. Wat was ik blij met het kindje Jezus aan mijn zij. Die impotente dronken Enschedese gemeenteraad begreep ik uit de krant was ook nog blind, egocentrisch en arrogant. Maakte zich zo doorzichtig feodaal kwaad: want ‘de cost gaet voor de baet’ spraken die rampzalige politieke Eigenheimers trots in koor, plagiërend de ambtelijke rapporten over de Betuwelijn en de fatale verzakkende Amsterdamse metropijn. Ongelooflijk, het Twentse vliegveld - met militairen - moest en zou er komen tussen eeuwenoude eikenbomen. Geen zorgen over het geld want in 2015 boeken waarschijnlijk 1400 miljoen passagiers een vlucht naar Spanje, Italië, Amerika, Azië en Afrika via de nu nog gezonde Twentse lucht: zeiden die maatschappelijke malloten.

www.trouw.nl/schrijf


Het jaarlijkse tekort van 4000 miljoen komt volgens het accountantsrapport op het bord van iedere Twentse burger die immers automatisch voor heeft gestemd en graag 10.000 euro per persoon per maand op tafel legt. Bovendien stort Enschede 1500 miljoen en de provincie Overijssel verdubbelt dat getal tot 3000. De beslissende stem werd privĂŠ overgevlogen via een beroepsmilitair uit Uruzgan . Door de beslissende tegenstem zette Gezina in overwonnen barensnood gelukkig het groene licht op rood. Anders was in 2016 de Twentse prestigezaak helaas al hopeloos failliet verklaard. Alle startbanen blijken dan tekort voor een economische doorstart. Twente zou door de curator uiteindellijk voor 1 euro verkocht worden

www.trouw.nl/schrijf


68. Circa 80.914 Wendy Fabels (Hengelo)

Zilveren randjes op het gras Het Twents tapijt gebonden in de tijd De midwinterhoorn in de verte Een koud jongenshandje in de mijne De zon gaat onder, zijn verwarmend plicht vervuld Ontroerd over dit eenvoudige geluk dompelen wij ons onder in de nacht.

www.trouw.nl/schrijf


69. Mijn stadsgevoel Ellen Groenewoud (Almelo)

Op jouw grond werd mijn lief geboren. Groen kleurt jouw groot hart in ’t ochtendlicht. In jouw aarde kreeg mijn leven vaste grond. Grijs, doch hoopvol, is de blik in jouw ogen. En daarom, mooi Almelo, hou ik van jou.

www.trouw.nl/schrijf


70. Nehellenia Henny Moes (Archem)

jij vrouw zo gracieus kunstzinnig gesponnen draad zitplaats van zandsteen godin der verpozing en zee rust uit jij goddelijke vrouw voor eeuwig ik zie jou wel zitten

www.trouw.nl/schrijf


71. Oneindig Dorothee Spijker (Nijverdal)

Teder buig ik mij, en wacht tot handen mij omvatten en jij naar mijn toekomst lacht om samen, onbedwingbaar verlangen en liefde voor hem die wacht brengt tot elkaar Tijd lijkt eind’loos te verglijden als hartstocht overmand de passie en de vreugde reikt tot het onbekende land er zullen bergen zijn en dalen kloven en ravijn om zoet doorheen te dwalen daarna een te zijn verstrengeld in de hartstocht drinkend van elkaar wordt alles overbodig wordt het leven minder zwaar

www.trouw.nl/schrijf


72. Deventer boekenmarkt Theolucien Blomsma (Deventer)

drommen mensen schuifelende voeten onder zeildoek en hout metaal skelet zoekende handen verzamelgekte in boekdrukkunst.

www.trouw.nl/schrijf


73. Man van Mander Dick van Welzen (Vasser Grafveld)

Geen urn, niet eens een bronzen gift alleen een persoonsvorm, een silhouet toont de reuzenman, een smal skelet werd boven de enkels afgehakt, in drift zonder voeten klimt men niet uit een graf schuinsmarcheerder, strijder in z’n hunebed zichzelf in het zand gedrukt tot een gebed oerschrift, de verboden hemel als godenstraf.

www.trouw.nl/schrijf


74. De Wulp, standbeeld aan de Vecht Herman Martens (Ommen)

Waar kunst en natuur samenkomen Daarover kun je blijven dromen In Ommen aan de Vecht Daar vind je het nog echt Een wulp neerdalend aan de waterkant Is daar voor altijd op zijn plek geland Waar sneeuw het landschap ĂŠĂŠn doet lijken Is hij nog bezig zijn vleugels te strijken De Vecht met haar ijzig stomend water Laat har beeld uitkomen als lava, stromend uit een krater Een boeiend schouwspel in een sneeuwwit decor Sfeervolle kunst en natuur in Ommen . What do you believe more?

www.trouw.nl/schrijf


75. Verleden en heden Joop Meijvogel (Noordoostpolder)

Waar eens de zee haar golfslag zong ruist nu een gouden graantapijt de zeerot voelt zich hier niet lekker op deze akker groeit zijn spijt een klaproos vond haar eigen plekje ze dankt de zee die haar benijdt de maaier kent geen mededogen schenkt gerst en rogge geen respijt hij denkt slechts aan zijn oude klare die stookt hij nog in wit habijt.

www.trouw.nl/schrijf


76. Cardiogram Johan Hendrikx (Enschede)

Bombardeerd töt heampies, oonder- en aander niks öm t lief, lig t der noe naaknd bie: t hat van oons Eanske - bloodelose stroatn, pleinn öm heelmoal in oezölf te verdwijnn en oaveral is ze wiet weg, nearns de oewe. Zo dik in n kleern is ze dreks a nich te hemm; ze zeet der nich slecht oet, moar van heur lief krie’j geen idee en dan: oew oale hef geen wark, heur va is n dominee. Scheet ie vol vuur wat woordn af, zee is n betjen koold, vleug alns in n luch höögte krie’j aait nich van heur. t Dichtstbie komp nog den fietsstang, die blonde haarn an oew lippn, die rooie oetnödigende wang moar joa, ie hebt nooit ech t hat had.

www.trouw.nl/schrijf


77. DEVENTER Reinier de Rooie (Deventer)

Deventer, stad waar mijn vader geboren werd geboren in het dorp tussen de rooien een vondeling, een verlatene, een klinkklare boer die hitlers dood vierde in de bouw van een een nieuwe brug Deventer, stad waar mijn moeder het zaad zocht het zaad van de attente spitsboef die het maar wilde horen - o moeder verscholen in je bingo van koren en het haasje-over van je blik Deventer, stad waar ik fransje zocht als beschermheer - de blozende beer van de kaarsrechte speer - en ik toevlucht vond in de grimas de grimas van uw probleem, o lieve buur Deventer, stad waar mijn zwijgzame vriend met zijn neus kilometers ver in de wind een hek om plaatst en schaterbuldert ‘kijk dan meester der burgers van de angstvallige gordijnen: het gekkenhuis als museum!’

www.trouw.nl/schrijf


78. zonder titel Harry Katerberg (Enschede)

Enschede een metropool? Hoe leg ik u het toch uit? Een spruitje wordt een spruit, maar nooit een Chinese kool.

www.trouw.nl/schrijf


www.trouw.nl/schrijf

Profile for Trouw Media

Overijssel_8feb_v2  

Gedichtendag is het jaarlijkse poëziefeest van Nederland en Vlaanderen. Poetry International en Stichting Lezen Vlaan- deren kozen voor de 1...

Overijssel_8feb_v2  

Gedichtendag is het jaarlijkse poëziefeest van Nederland en Vlaanderen. Poetry International en Stichting Lezen Vlaan- deren kozen voor de 1...

Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded