Issuu on Google+

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2013

Σημείωμα από το ΔΣ του Συλλόγου Αγαπητοί συμπατριώτες, Βρισκόμαστε λίγο πριν από την έκδοση της δεύτερης εφημερίδας μας. Ένα εγχείρημα όχι τόσο εύκολο γιατί το να γραφεί και να εκδοθεί το κάθε φύλλο χρειάζεται και κόπος αλλά και χρήμα. Μόνο τα ταχυδρομικά έξοδα μάς κοστίζουν περίπου 1 ευρώ για την κάθε αποστολή. (Έχουμε περίπου 300 διευθύνσεις συμπατριωτών μας) Έτσι σκεφτήκαμε πως είναι καλή ευκαιρία να επικοινωνήσουμε (αφού τώρα κρατάτε την εφημερίδα μας) και πάλι μαζί σας με την ευκαιρία της συνάντησής μας για τη γιορτή της Αγίας Βαρβάρας, έθιμο που γιορτάζουμε όλοι οι Θρακιώτες με ξεχωριστό τρόπο κάθε χρόνο. Από την πρώτη στιγμή που εκλεχθήκαμε όλα τα μέλη στο ΔΣ, δώσαμε μια υπόσχεση. Να μη αφήσουμε τίποτα και κανέναν να χαλάσει την αρμονία και την ομοψυχία που είχαμε όλοι μας απέναντι στο καθήκον που αναλάβαμε. Έπρεπε να κρατήσουμε το σύλλογο ανοιχτό και δυνατό, για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των μελών μας για την μεταξύ μας επικοινωνία και την συνέχιση της παράδοσης του τόπου μας με όλους τους τρόπους, αλλά και μέσω των χορευτικών τμημάτων μας. Ο σύλλογός μας έμεινε -κι ελπίζουμε με τη βοήθειά σας- να παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα σταθερός και δυνατός. Ήδη ετοιμάζουμε στο επόμενο διάστημα τη διεύρυνσή του. Οι αλλαγές που θα επιφέρει το νέο καταστατικό ελπίζουμε πως θα μας επιτρέψουν να παραμείνουμε δυνατοί οικονομικά

και να καταφέρουμε κι άλλους ανθρώπους να εγγραφούν σαν μέλη. Η κυριότερη αλλαγή που θα προκύψει απ' αυτή είναι είναι ότι θα μπορούν να εγγράφονται και να είναι μέλη κι όσοι συμπολίτες μας δεν έχουν καταγωγή από το Τρίγωνο του Έβρου, όμως είναι φίλοι του συλλόγου και των μελών του, αγαπούν την παράδοση και τα έθιμά μας και θέλουν να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις που διοργανώνουμε. Θα έχουν το δικαίωμα και της εκλογής σε θέσεις για το ΔΣ του συλλόγου για να μπορούν να προσφέρουν με τις δικές τους δυνάμεις, όχι όμως από τις θέσεις του προέδρου και του α΄αντιπροέδρου που θα καταλαμβάνονται υποχρεωτικά από ανθρώπους που θα προέρχονται/ κατάγονται από την περιοχή του Τριγώνου.

γραφείων του συλλόγου (Κοντογούρη 7) 8-5-2013 Συμμετοχή του συλλόγου με το χορευτικό στα “Χριστοφόρεια “ του Δήμου Πυλαίας Ημερήσια εκδρομή με λεωφορείο στα χωριά Σκρα- Ειδομένη Συνάντηση του χορευτικού στην “Συννεφούλα” με το τέλος των συναντήσεων για τη χρονιά 2012-13 Εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για τα “Ελευθέρια” της Θράκης σε συνεργασία με θρακιώτικους συλλόγους και την Ομοσπονδία Θρακικών Συλλόγων 6-7-2013 Συμμετοχή του συλλόγου μας με το χορευτικό του στο Πανελλήνιο Αντάμωμα Θρακών στην Ξάνθη Συμμετοχή του χορευτικού στις εκδηλώσεις του ΔΔ Ειδομένης 25-26-27/11/2013 Τριήμερη εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη 8-12-2013 Εκδήλωση για τη γιορτή Φέτος το χορευτικό του συλλόγου της Βαρβάρας μας βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Ήδη τα μέλη του Ήδη προγραμματίζεται και ο ετήσιος έφτασαν αισίως τα 60 άτομα, αλλά το χορός με πιο πιθανή ημερομηνία πιο σημαντικό είναι ότι διεξαγωγής του είναι το Σάββατο 8 δημιουργήθηκε και ένα τμήμα με Φεβρουαρίου 2014. πολλά νέα παιδιά αγόρια και κορίτσια Το ΔΣ συνεδριάζει στα γραφεία του τα οποία πιστεύουμε πως θα είναι και συλλόγου τακτικά κάθε βδομάδα και το μέλλον του. Οι πρόβες του έκτακτα όταν υπάρχει ανάγκη άμεσης συνεχίζονται και γίνονται κάθε Τρίτη επίλυσης κάποιου ζητήματος. Οι και αρχίζουν στις 6.30΄ το απόγευμα συναντήσεις μας είναι ανοιχτές και στο 105ο Δημ. Σχολείο μπορεί όποιος θέλει να τις Θεσσαλονίκης στην Άνω Τούμπα. Θα παρακολουθήσει.χαρούμε να δούμε τον καθένα σας να ΕΚΔΟΤΗΣ ΦΥΛΛΑΔΙΟΥ μας επισκεφτεί και να διαπιστώσει από κοντά την εξαιρετική δουλειά ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΡΑΚΙΩΤΩΝ ΤΡΙΓΩΝΟΥ Η εφημερίδα εκδίδεταιαπό το ΔΣ που γίνεται εκεί. Οι εκδηλώσεις που σχεδιάσαμε και πραγματοποιήσαμε μέχρι τώρα σαν σύλλογος είναι πολλές και ποικίλες. Σ' αυτούς τους 10 περίπου μήνες που πέρασαν ο σύλλογός μας πραγματοποίησε: 19-5-2013 Εγκαίνια των νέων

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τις απόψεις των συντακτών τους


Τρίγωνο Έβρου, από το χθες προβλήματα το άσχημο συναίσθημα του στρατού προσπαθούν να της εγκατάλειψης. επιβιώσουν παρασιτώντας στους στο σήμερα Το Τρίγωνο Έβρου είναι η βορειότερη γεωγραφική περιοχή της Ελλάδος, οριοθετείται από τους ποταμούς Έβρο και Άρδα και περιλαμβάνει τα εξής 17 χωριά: Ορμένιο, Φτελιά, Πάλη, Δίκαια, Δίλοφο, Κριό, Σπήλαιο, Μαράσια, Καναδά, Άρζο, Πλάτη, Ελιά, Κόμαρα, Θεραπειό, Μηλιά, Πεντάλοφο και Πετρωτά. Ως περιοχή παρουσιάζει ενδιαφέρον από πολλές πλευρές, εθνολογική, οικονομική, αγροτική. Ο κάμπος του Τριγώνου με τα χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης έκτασης περιλαμβάνεται στους μεγαλύτερους της χώρας. Πολλές φορές νέες καλλιέργειες προτού διαδοθούν στην χώρα ξεκίνησαν από τους αγρότες του Τριγώνου. Πρόσφατο τέτοιο παράδειγμα είναι η καλλιέργειας της ελαιοκράμβης για την παραγωγή βιοκαυσίμων. Η γειτνίαση με την Βουλγαρία και την Τουρκία κάνει την περιοχή σταυροδρόμι εμπορίου παρόλο που δεν το εκμεταλλευόμαστε ούτε στο ελάχιστο – ενώ οι διάφορες πληθυσμιακές ομάδες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών στις αρχές του 20ου αιώνα, προκαλούν τους ερευνητές της λαογραφίας. Οι πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις και τα πολιτικά γεγονότα δεν άφησαν ανέγγιχτη την ακριτική αυτή περιοχή. Οι μεγάλες περικοπές στις συντάξεις και η απουσία παραγωγής πέρα της αγροτικής, έχουνε οδηγήσει σε προβληματισμό τους ελάχιστους πλέον μόνιμους κατοίκους. Σε συνδυασμό με τα παραπάνω οι διαρθρωτικές αλλαγές στην δημόσια διοίκηση (υπαγωγή στον Δήμο Ορεστιάδας ) και η διαφαινόμενη απομόνωση με κατάργηση δημοσίων παροχών (κατάργηση τραπεζικών υποκαταστημάτων με το κοντινότερο πλέον να είναι στην Ορεστιάδα, υπολειτουργία του σιδηροδρόμου, κατάργηση αστυνομικού τμήματος) μόνο ως ευχάριστες ειδήσεις δεν ακούγονται. Δημιουργούνε στους πολίτες εκτός από μεγάλα

Η ευκολία μετακίνησης προς τις γειτονικές χώρες που αρχικά θεωρήθηκε ως δώρο τώρα άρχισε να δείχνει και την άσχημη πλευρά της: η εύκολη μετακίνηση επίδοξων απατεώνων, κυρίως από την Βουλγαρία, είναι μια πραγματικότητα. Δεν είναι λίγες πλέον οι διαρρήξεις στα συνήθως έρημα σπίτια ενώ οι κλεφτοκοτάδες δίνουνε το εύθυμο στίγμα του προνοητικού εγκληματία: κλέβουνε όλα τα κοτόπουλα εκτός από τον κόκορα και μία κότα! Προφανώς αφήνουν αναπαραγωγικό υλικό ώστε του χρόνου να γυρίσουν και να πάρουνε και τους νεοσσούς. Από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας μπόρεσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε τεχνίτες που αλλιώς ήταν δυσπρόσιτοι κυρίως λόγω απροθυμίας μετακίνησης (οι μάστορες δεν δεχόντουσαν να μετακινηθούν μακριά από την Ορεστιάδα) ή ακριβών αμοιβών. Δεν είναι ασυνήθιστη και η εργασία γυναικών από την Βουλγαρία ως οικιακών βοηθών σε σπίτια ανήμπορων ηλικιωμένων. Όπως είπαμε όμως οι πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις πιέζουνε και τους ηλικιωμένους αλλά και τους οικονομικούς μετανάστες. Η παρουσία των Τούρκων δεν είναι έντονη. Το σύνηθες είναι η μετακίνηση προς την αγορά της Ανδριανούπολης για αγορά προϊόντων από κατοίκους της περιοχής. Άλλο περίεργο σημείο των καιρών είναι η άνευ προηγουμένου επιδρομή στην χλωρίδα της περιοχής από Βουλγάρους συλλέκτες μανιταριών και χορταρικών οι οποίοι πουλάνε τα «ευρήματά» τους σε βιοτεχνίες της Βουλγαρίας αφού προηγουμένως έχουνε ψάξει εξονυχιστικά τα βουνά μας. Η απουσία αστυνόμευσης δεν είναι δυνατόν να επηρέαζε μόνο τις διαπροσωπικές σχέσεις, επηρέασε και τις σχέσεις μας με την φύση και την πλήρη εγκατάλειψη που αυτή βιώνει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως στην περιοχή είναι το ίδιο πρόβλημα με την υπόλοιπη χώρα: η ανεργία. Όσοι νέοι δεν μπορέσανε να απορροφηθούν από την «βιομηχανία»

γονείς τους. Το υψηλό κόστος δημιουργίας μια επιχείρησης, οι υψηλές ασφαλιστικές εισφορές, η υψηλή φορολόγηση, η γραφειοκρατία και η ασυνέπεια του διεφθαρμένου κράτους κάνουνε την δημιουργία επιχειρήσεων να μοιάζει με δυσεπίλυτο πρόβλημα. Πόσο μάλλον όταν οι κοντινότερες δημόσιες υπηρεσίες είναι τουλάχιστον στα 50 χμ. Ρωτήστε να μάθετε για την διαδικασία αδειοδότησης της βιοτεχνίας σπορέλαιου στον Πεντάλοφο και θα καταλάβετε τι εστί Γολγοθάς. Η σύγκριση της διαδικασίας δημιουργίας επιχειρήσεων με τις δύο όμορες χώρες είναι μια διαδικασία στην οποία χάνουμε σε όλα τα προαναφερθέντα σημεία. Μαγικό ραβδί μάλλον δεν υπάρχει που με μια κίνηση θα μας δώσει τις λύσεις σε όλα τα προβλήματα. Χρειάζεται Παιδεία, γνώση, τόλμη, σωστές επιλογές αλλά πάνω από όλα επιθυμία για αλλαγή. Εάν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να αποδεχθούμε την αλλαγή ως απαραίτητο στοιχείο του κύκλου της ζωής και της προόδου τότε η ιστορία μας και το μέλλον μας δεν θα έχουνε καμία απολύτως σημασία.

Συμμετοχή του χορευτικού στο πανελλήνιο αντάμωμα Ξάνθης

ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΡΑΚΙΩΤΩΝ ΤΡΙΓΩΝΟΥ ΕΒΡΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΕΝΟΣ ΘΡΑΚΙΩΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥ 1821» Ο τίτλος του θέματος είναι συμβολικός και τον έχω δανειστεί από σχετικό άρθρο [http://thrakilive.blogsspot.com] του εξαίρετου συμπατριώτη μας ιστορικού συγγραφέα και δημοσιογράφου Παντελή Στεφ. Αθανασιάδη, που κατάγεται από το Διδυμότειχο. Βασικά οι πρώτες σκέψεις που υπήρχαν στο μυαλό μου, ήταν να εκφράσω κάποιες προσωπικές απόψεις(βιώματα) που σχετίζονται με τον τρόπο έκφρασης και εν γένει συμπεριφοράς-συμμετοχής όλων όσων καταγόμαστε από την Θράκη και διαμένουμε σε άλλα μέρη της πατρίδας μας(Αθήνα, Θεσ/νίκη, κ.λ.π.) κυρίως, αλλά και αυτών που κατοικούν στις πατρογονικές εστίες, χωρίς καμιά διάθεση κριτικής, απλά ως διαπίστωση-επισήμανση που πιθανότατα θα έπρεπε να μας προβληματίσει εποικοδομητικά. Διαμένοντας για πάρα πολλά χρόνια σε διάφορα μέρη της πατρίδας μας, κυρίως στην Βορ. Ελλάδα, αλλά και στην Αθήνα γνώρισα και συναναστράφηκα με αρκετούς συμπατριώτες μας Θρακιώτες. Πάντοτε σχεδόν διαπίστωνα και διαπιστώνω ένα κοινό γνώρισμα που μας διακατέχει, το οποίο έχει να κάνει με εν γένει νοοτροπία μας σε σχέση με την συμμετοχή , διατήρηση και προβολή των ηθών και εθίμων της Θράκης μας, την αλληλοϋποστήριξη και επικοινωνία μεταξύ μας, αλλά και με την γενέτειρά μας. ‘Όλα αυτά πάντοτε συγκριτικά με τους υπόλοιπους συμπατριώτες μας ΄Έλληνες (Πελοποννήσιους, Στερεοελλαδίτες, Ηπειρώτες, Θεσσαλούς, Κρήτες, Πόντιους κ.λ.π.). Όλοι τους λοιπόν με ιδιαίτερη θέρμη και ζήλο συμμετέχουν στους πολιτιστικούς τους συλλόγους, προβάλλουν και υποστηρίζουν με έμφαση τον τόπο καταγωγής τους, τα ήθη και έθιμά τους, όπου και να βρίσκονται όποια θέση και αν κατέχουν. Διεκδικούν για τον τόπο καταγωγής τους πάντοτε το μέγιστο. Αυτό βέβαια δεν είναι κατ΄ανάγκην κακό, ούτε επιλήψιμο, δεν σημαίνει ότι κάνουν

κάτι σε βάρος των υπολοίπων. Άλλωστε ο πλούτος της πολιτιστικής κληρονομιάς των Ελλήνων είναι και η μεγαλύτερη δύναμη του λαού μας από αρχαιοτάτων χρόνων. Αντίθετα πιστεύω ότι εμείς οι Θρακιώτες, ειδικά αυτοί που διαμένουμε σε άλλα μέρη της πατρίδας μας, τείνουμε να ξεχάσουμε τις ρίζες μας, τα ήθη και έθιμά μας, την ιστορία του τόπου μας, τους αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί μας για την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Φυσικά η Θράκη μας απελευθερώθηκε έναν αιώνα μετά από τον τουρκικό ζυγό, σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά αυτό έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά από την γεωγραφική θέση στην οποία βρίσκεται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες της Θράκης δεν προσέφεραν τα μέγιστα στον Αγώνα του 1821, αλλά και στους μετέπειτα αγώνες του ΄Εθνους μας. Η προβολή όμως και η αναγνώριση αυτής της συνεισφοράς ήταν μικρή έως ελάχιστη και σ΄αυτό ίσως φέρουμε και εμείς οι ίδιοι ευθύνη, γιατί δεν κάναμε, ούτε διεκδικούμε αυτά που μας αναλογούν ώστε να υπάρξει η γενική αναγνώριση από το σύνολο του λαού μας. Νομίζω ότι εκεί είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά μας ως Θρακιώτες. Δεν υποστηρίζουμε, δεν προβάλλουμε με τον τρόπο που θα έπρεπε ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και συλλογικά τον τόπο καταγωγής μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, τις παραδόσεις μας. Ως επιβεβαίωση όλων των παραπάνω ήρθε για μένα, όταν αναζητώντας στη σχετική βιβλιογραφία αλλά και στο διαδίκτυο, για Θρακιώτες αγωνιστές που συνεισέφεραν για την απελευθέρωση της πατρίδας μας , βρέθηκα μπροστά σε άρθρο ηλεκτρονικής εφημερίδας, που αναδημοσίευε άρθρο με τον τίτλο «Το μεγάλο παράπονο ενός Θρακιώτη αγωνιστή του 1821» του Παντελή Στεφ. Αθανασιάδη . Σ΄ αυτό λοιπόν το άρθρο αναφέρεται σε μια πλειάδα Θρακιωτών αγωνιστών κυρίως από τον Αίνο με λεπτομέρειες της συνεισφοράς τους στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Οι μόνοι σχεδόν γνωστοί ο Αντώνης και η Δόμνα Βισβίζη. Ονόματα όπως ο

Μαργαρίτης Κούταβος, ο θείος του Χατζη Φραντζής Κούταβος, Στρατής Σκόρδος, Γιάννης Καραβέλας, Ελευθέριος Παλαιός, Γρηγόρης Κομνηνός, Χατζηεμμανουήλ Τέρογλου, Αγγελής Αργυρίου, Βασίλης Χριστοφόρου, Κωνσταντής Καζάογλου, αλλά και πολλών άλλων πάνω από εβδομήντα είναι σχεδόν για όλους μας τελείως άγνωστα αν και προσέφεραν τα πάντα για την πατρίδα μας.[Το άρθρο κοινοποιήθηκε ολόκληρο στην ιστοσελίδα του Συλλόγου μας στο Facebook, όπου και μπορείτε να το διαβάσετε αυτούσιο]. Μην περιμένουμε από τους υπόλοιπους να μας τιμούν και να μας εκτιμούν, αν εμείς οι ίδιοι δεν τιμούμε, δεν θυμόμαστε και δεν προβάλλουμε την ιδιαίτερη πατρίδα μας, τους δικούς μας ανθρώπους, τα ήθη και εθιμά μας.Δ.Φ.

Από την εκδρομή του χορευτικού στην Κερκίνη - Πορόια

Ξάνθη – Πανελλήνιο αντάμωμα


Eλλήνων Παράδοση Παράδοση είναι ...τo μελωδικό νανούρισμα της μάνας, οι θρύλοι του παππού, τα κάλαντα, τα χελιδονίσματα, οι μαντινάδες, τα έθιμα, οι χοροί και οι σκοποί που μας συντρόφευαν σε κάθε χαρά, οι ενδυμασίες, τα κεντήματα, τα δίστιχα, τα παιχνίδια και όσα άλλα είναι μέρος της ζωής του τόπου μας. Κρατήστε περήφανα στις καρδιές σας, αλώβητο αυτό το θησαυρό και παραδώστε τον στις επόμενες γενιές! Έτσι θα ακούμε τους παλμούς του τόπου μας ολοζώντανα και δεν θα σβήσει τίποτε στη χοάνη της παγκοσμιοποίησης!

Η Αγία Βαρβάρα και το έθιμο της “Βαρβάρας” στη Θράκη Υπάρχουν οι εκδοχές που λένε ότι σε δύο περιπτώσεις που δηλητηριάσθηκε το ψωμί και άλλα τρόφιμα από εχθρούς της Χριστιανοσύνης, τους Τούρκους σε μία περίπτωση, τον Διόσκουρο πατέρα της Αγίας Βαρβάρας στην άλλη, η επέμβαση της Αγίας ήταν άμεση. Παρουσιάσθηκε στον ύπνο κάποιας γυναίκας και προειδοποίησε τους πιστούς να μην φάνε από το δηλητηριασμένο ψωμί, αλλά να βράσουν σιτάρι και ότι άλλο βρισκόταν στα σπίτια τους εκείνη την περίοδο (συνήθως ξηροί καρποί και αποξηραμένα φρούτα), για να περάσουν τις δύσκολες μέρες του χειμώνα. ΄Ετσι έγινε η πρώτη ¨Βαρβάρα¨. Μια άλλη εκδοχή είναι αυτή που συνδέεται όπως είπαμε με τη λατρεία της Αρχαίας θεάς, της Εκάτης. Στην

αρχαία Θράκη η παραγωγή του σιταριού αποτελούσε βασική οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων. Γιόρταζαν στις αρχές του χειμώνα τα ¨Εκαταία¨ προς τιμήν της θεάς Εκάτης. Αυτή την εποχή οι αποθήκες των σπιτιών ήταν γεμάτες σιτάρι που είχαν θερίσει το καλοκαίρι, καθώς και άλλα προϊόντα, όπως ξηρά σύκα, σταφίδες, καρύδια κλπ, που διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με αυτά τα υλικά παρασκεύαζαν το ¨Εκαταίο Δείπνο¨. Η ¨Βαρβάρα» πιθανόν αντικατέστησε το Εκαταίο Δείπνο, που πρόσφεραν στη θεά ζητώντας να προστατεύει τους ίδιους κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αλλά και το σιτάρι που είχαν σπείρει λίγο πρίν το τέλος του φθινοπώρου. ΄Οποια εκδοχή και αν δεχθεί ο καθένας, το έθιμο της «Βαρβάρας» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της λαϊκής λατρευτικής παράδοσης της Θράκης και συνεχίζεται αδιάκοπα στο πέρασμα των αιώνων. Κάθε φορά που ξημερώνει η 4η Δεκεμβρίου, η μνήμη όλων γυρίζει πίσω σε εκείνα τα κρύα πρωϊνά που ανοίγαμε τα μάτια μας και μας περίμεναν οι σουπιερίτσες (μπωλ τα λέμε σήμερα) με την αχνιστή ¨Βαρβάρα¨ και το σπίτι μοσχοβολούσε σουσάμι και κανέλα. Στη Θράκη χρησιμοποιούν εννέα είδη για την παρασκευή της Βαρβάρας¨. Σιτάρι, αμύγδαλα, καρύδια, ρόδια, σταφίδες, κανέλα, σουσάμι, ταχίνι και φρούτα ψιλοκομμένα, κυρίως μήλα σκληρά. Στην περιοχή της μακράς γέφυρας και της Αδριανούπολης για γούρι έριχναν μέσα 3 έως 4 κουκιά και όποιος τα έβρισκε θεωρούνταν καλότυχος. Η «Βαρβάρα» παρασκευαζόταν την παραμονή της εορτής και μοιράζονταν ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας πρωί - πρωί. Και τότε έβλεπες από κάθε σπίτι να βγαίνουν παιδιά, κρατώντας στα χέρια τους από το χερουλάκι τσίγκινα δοχεία με το γλυκό κολυβόζουμο και το μοίραζαν στα σπίτια της γειτονιάς, απ΄ όπου επίσης έπαιρναν τη δική τους «Βαρβάρα» και την πήγαιναν χαρούμενα στο σπίτι τους. Ήταν εκείνη η μέρα γιορτή για τα παιδιά

και κάθε χρόνο την περίμεναν με μεγάλη χαρά, διηγούνται με συγκίνηση ακόμη και σήμερα οι μεγαλύτεροι. Η ατμόσφαιρα σ΄όλο το χωριό ήταν εορταστική. Το σπίτι έπρεπε οπωσδήποτε να λάμπει από καθαριότητα και να είναι πανέτοιμο να δεχτεί κάθε επισκέπτη. Σ΄ένα μεγάλο πανηγύρι στην καρδιά του Χειμώνα εξελίσσονταν τελικά η γιορτή της Αγίας Βαρβάρας στη Θράκη, με τη Θρακιώτισσα γυναίκα φορώντας την παραδοσιακή θρακιώτικη φορεσιά να πρωτοστατεί στο όλο σκηνικό. Επί πλέον, ο λαός μας συνέδεσε την ημέρα της γιορτής της Αγίας Βαρβάρας με τον ερχομό του χειμώνα και το κρύο που όλο και δυναμώνει: «Η Αγία Βαρβάρα βαρβαρώνει, ο ΄Αη Σάββας σαβανώνει κι ο ΄Αη Νικόλας παραχώνει», η «Αγιά Βαρβάρα μίλησε και Σάββας απεκρίθη, ο ΄Αη Νικόλας έφτασε με χιόνια φορτωμένος». Γι΄ αυτό από τα παλιά χρόνια η γιορτή της Αγίας Βαρβάρας ήταν το χρονικό σημείο που σταματούσαν οι γεωργικές ασχολίες, αλλά και οι φροντίδες που είχαν σχέση με την καθαριότητα των σπιτιών. Και τις μεγάλες νύχτες του Δεκέμβρη οι γιορτές των Αγίων της εκκλησίας μας έδιναν την ευκαιρία στους ανθρώπους να ανταλλάξουν επισκέψεις και να απολαύσουν τη ζεστασιά των καλοστρωμένων σπιτικών. Δυστυχώς σήμερα από τη μια ο σύγχρονος τρόπος ζωής κι από την άλλη η εισβολή της τηλεόρασης στα σπίτια μας, έγιναν αιτία να απομακρυνθούμε από τα παραδοσιακά μας πρότυπα, να διακόψουμε τις κοινωνικές μας επαφές και σταδιακά να χάνουμε την

Πορόια 2013

πολιτιστική μας ταυτότητα και την ανθρωπιά μας. Ευτυχώς όμως, που


υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, οι κανέλα. οποίοι κόντρα στο ρεύμα των καιρών που τείνουν να αποκόψουν τον Καλή Επιτυχία!!!!! άνθρωπο από τις ρίζες του, Δ.Φ. αφιερώνουν ατελείωτες ώρες από τον ελεύθερο χρόνο τους στη διάσωση και διάδοση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, δίνοντας μάχη με την λήθη και την κοινωνική αδιαφορία και φροντίζοντας να μεταλαμπαδεύσουν την αγάπη τους αυτή στις νεότερες γενιές. Μπράβο στις Θρακιώτισσες γυναίκες, που μέχρι σήμερα, κρατώντας την παράδοση από τις μητέρες τους, συνεχίζουν και τηρούν το έθιμο της «Βαρβάρας» και δίνουν έτσι την ευκαιρία σε όλους τους υπόλοιπους να γνωρίσουν το μεγαλείο της Ελληνικής παράδοσης. Μπράβο στους Θρακιώτικους Συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, που αναβιώνουν κάθε χρόνο το έθιμο της «Βαρβάρας». Μπαριώτικη συνταγή για την παρασκευή «Βαρβάρας» Από δύο γυναίκες μέλη του Συλλόγου μας: Την Γεωργία και την Ευαγγελία, που ευγενώς μας την παραχώρησαν. Τις ευχαριστούμε!! ΥΛΙΚΑ: ½ κιλό στάρι, ½ κιλό σταφίδες, ½ κιλό σύκα, Ζάχαρη, Ταχίνι, Καρύδια, Κανέλα ΕΚΤΕΛΕΣΗ: (Από την προηγούμενη μέρα βάζουμε το στάρι σε νερό για να φουσκώσει. Καλό είναι να αλλάξουμε το νερό μια-δυο φορές). Βράζουμε το στάρι σε κατσαρόλα με νερό που το σκεπάζει, σε σιγανή φωτιά, αρκετές ώρες, μέχρι να ανοίξει. Σε άλλη κατσαρόλα βράζουμε τα σύκα που τα έχουμε κόψει μικρά κομμάτια. Χωριστά βράζουμε τις σταφίδες που τις έχουμε καθαρίσει από τα κοτσανάκια. Στην κατσαρόλα με το στάρι ρίχνουμε τα σύκα, τις σταφίδες, την ζάχαρη (ανάλογα πόσο γλυκιά θέλουμε την βαρβάρα) και λίγο ταχίνι για περισσότερη γεύση και για να χυλώσει καλύτερα. Σερβίρουμε σε μπολάκια, ρίχνουμε από πάνω καρύδια τριμμένα και

Δευτέρα της Τυρινής ή την Καθαρά Δευτέρα σε όλα τα χωριά του ΄Εβρου από το Σουφλί και πάνω. ΄Εχει διάφορες ονομασίες: Μπέης, Καλόγερος, Βασιλιάς, Χούχουτος, Διονύσια ή Δημήτρια, Μωμόγερος, Πιτεράδες, Σεϊμένηδες, ΄Αρχοντας

των σκύλων κ.α. Ο μεγάλος λαογράφος κ. Ρωμαίος λέει πως το γονιμικό αυτό έθιμο κατάφερε να διατηρηθεί από την προδιονυσιακή εποχή ως τις μέρες μας και πως δεν είναι απλό έθιμο αλλά λαϊκό δρώμενο. Ο πρώτος που κατέγραψε το έθιμο ήταν ο Γ. Βιζυηνός. Ο Ν. Ροδόοινος λέει ότι η λέξη «Μπέης» που δηλώνει αξίωμα Τα έθιμα στον ΄Εβρο είναι καθαρά και χρησιμοποιήθηκε για την Θρακιώτικα, αγροτικά και τα ονομασία του εθίμου, προήλθε από περισσότερα ευετηριακά [Ευετηρία μετάφραση της λέξης «χορηγός» ή (ευ+έτος) σημαίνει καλό έτος, καλή άρχοντας των αγώνων και έγινε αυτό χρονιά. ΄Οσο για τα δρώμενα, είναι οι για κολακεία των Τούρκων, ώστε να μικροτελετές της λαϊκής λατρείας σεβαστούν το έθιμο και να μην το που επιχωρίαζαν (επικρατούσαν) στις απαγορεύσουν. αγροτοποιμενικές κοινωνίες] και ΄Ας δούμε όμως την τελετουργία του γονιμικά. Σημαντικότερο είναι το εθίμου. ΄Όλα τα σπίτια του χωριού Αποκριάτικο που τελείται την ευπρεπίζουν τις αυλές τους, για να

ΕΒΡΟΣ: «ΗΘΗ ΕΘΙΜΑ ΔΡΩΜΕΝΑ


υποδεχτούν τον Μπέη με τους ακολούθους του. Η ακολουθία του αποτελείται από τη γυναίκα(Καντίνα) με το μωρό, το γύφτο, τους σωματοφύλακες του Μπέη και τον Κριτή. Ακολουθούσε όλο το χωριό και γυρνούσε από σπίτι σε σπίτι. Σε κάθε αυλή οι αράπηδες(σωματοφύλακες) ελέγχουν τα εργαλεία και αλίμονο σε όποιον δεν τα έχει τακτοποιημένα. Οι νοικοκυρές κερνούν όλη τη συνοδεία κρασί, μεζέδες και γλυκίσματα ενώ οι άντρες προσφέρουν στον Μπέη στάρι ή καλαμπόκι. Αυτός σκορπά μια χούφτα σπόρο και εύχεται καλή σοδειά. Στη διάρκεια της περιφοράς όποιος πειράξει το μωρό της γυναίκας, που δεν είναι παρά ένα ξύλο τυλιγμένο με πάνα, πιάνεται από τους φύλακες και αφού πληρώσει πρόστιμο, καλιβώνεται συμβολικά. Το μεσημέρι αφού τελειώσει η περιφορά, που θυμίζει αγερμούς (συγκέντρωση), η πομπή καταλήγει στην πλατεία, όπου είναι συγκεντρωμένος ο κόσμος. ΄Όλοι είναι ντυμένοι παραδοσιακά. Ο Μπέης με τους επιτελείς του μετράει το χωράφι για να «κόψει καπάκι», όπως χαρακτηριστικά λένε. Μετά ζεύει στο ζυγό του ξύλινου αλετριού το γύφτο και τη γύφτισσα. Το όργωμα αρχίζει. Ο Μπέης επιβλέπει και οι σωματοφύλακες τον προσέχουν μην τυχόν και τον

γίνεται με δρεπάνια από τους φύλακες. Στο τέλος ξαπλώνονται ο ένας πάνω στον άλλο και σχηματίζουν τη θυμωνιά, μια στοίβα από δεμάτια. Το θέρισμα ακολουθεί το αλώνισμα με τον παραδοσιακό πάντα τρόπο. Το αλώνισμα γίνεται με την «ντουκάνα», ένα εργαλείο ξύλινο με χιλιάδες πέτρες καρφωμένες πάνω του, που όταν σέρνεται στο αλώνι ξεχωρίζει το στάρι από τα στάχυα. Η λέξη είναι ηχομιμητική από τον ήχο που κάνει το εργαλείο καθώς σέρνεται. Καθώς όμως γίνονται οι παραπάνω αγροτικές δουλειές, ο Μπέης αρπάζει τη γύφτισσα και τη βάζει από κάτω σαν να την βιάζει. Οι μελετητές του εθίμου λένε ότι η πράξη συμβολίζει τις φυσικές σχέσεις του Ιασίωνα και της Δήμητρας, από τις οποίες προήλθε ο Πλούτος, ο πρώτος σπορέας της γης, ο πρώτος αγρότης. ΄Ετσι κλείνει ο κύκλος των αγροτικών εργασιών και αρχίζουν τα αγωνίσματα. Κυριότερα ήταν η παλαίστρα και οι γαϊδουροδρομίες. Αμέσως μετά αρχίζει ο κυκλικός χορός για όλους τους παρευρισκόμενους. Το γλέντι κρατά ως τα μεσάνυχτα και γίνεται η εκλογή του Μπέη για τον επόμενο χρόνο.

όλα τα σπίτια του χωριού, με συνοδεία φλογέρας και νταουλιού. Η μουσική είναι στο ρυθμό της μπαϊντούσκας. Οι νοικοκυραίοι δίνουν στην καμήλα λουκάνικα και χρήματα. Τότε η καμήλα γονατίζει και τους φιλάει το χέρι. Στη διάρκεια της περιφοράς έτρεχε η καμήλα και πολλές φορές ξέφευγε από τον καμηλιέρη. Τότε έτρεχαν όλοι να την πιάσουν και την χτυπούσαν. Ο συμβολισμός με την κακοπάθεια του ζώου δείχνει τις περιπέτειες του ανθρώπου μέσα στη ζωή και το χρόνο. Κάποιες εικασίες ότι η καμήλα συμβολίζει το Δούρειο ΄Ιππο της

Τροίας, δεν μπόρεσαν να επαληθευτούν λόγω έλλειψης βιβλιογραφίας.

«Καμήλα»: ΄Ένα πρωτοχρονιάτικο έθιμο του Β. ¨Εβρου Η «σούρβα» είναι επίσης πρωτοχρονιάτικο έθιμο του ΄Εβρου. «Μπέης» : ΄Ένα Σούρβα είναι ένα κλαδί από δέντρο αγροτικό για Καλή κρανιάς, στολισμένο με πολύχρωμες Χρονιά Θρακιώτικο κλωστές. Η κρανιά μπουμπουκιάζει έθιμο νωρίτερα από όλα τα φυτά μέσα στο ΄Ένα άλλο έθιμο που χειμώνα. Το ξύλο της είναι ίσιο, γερό αναβιώνει ως τις και ευλύγιστο, γι΄αυτό συμβολίζει τη μέρες μας είναι αυτό δροσιά, τη νιότη και τη δύναμη. της «Καμήλας ή Το «σούρβαγμα» περιλαμβάνει τρία Τζιαμάλας». χτυπήματα στον πισινό με την Πρόκειται για έθιμο πολύχρωμη βέργα καθώς και τριπλή της Ανατολικής επανάληψη της φράσης «Σούρβα», Ρωμυλίας που γινόταν του χρόνου τον Αη Βασίλη παραμονή καλύτερα». Στο Σουφλί τραγουδούν: Πρωτοχρονιάς ή πειράξει κανείς. Κάποιος από το «Σούρβα, σούρβα, γερό κορμί, γερό πλήθος προσπαθεί να τον ρίξει κάτω, Χριστουγέννων. κορμί, γερό σταυρί, σαν ασήμι, σαν Οι νέοι φτιάχνουν ένα σκελετό με καθώς αυτός σπέρνει με το «σινίκι». κρανιά και του χρόνου, όλοι γεροί και ξύλα και τον ντύνουν με κουρέλια και καλόκαρδοι». ΄Αν το δοχείο αναποδογυρίσει κατά δέρματα ώστε να πάρει τη μορφή της Στα χωριά του Β ΄Εβρου τραγουδούν: την πτώση του, τότε η χρονιά θα καμήλας. ΄Υστερα δύο παλικάρια είναι δύσκολη, αν όμως το δοχείο «Σούρβα, σούρβα για χαρά, για μπαίνουν από κάτω και αποτελούν τα έπεφτε χωρίς να σκορπίσει ο σπόρος, σταφίδα, για παρά. ΄Οσες τρύπες το πόδια της καμήλας. τότε η σοδειά θα πήγαινε καλά. δερμόνι, τόσες θυμωνιές στ΄αλώνι». Την καμήλα οδηγεί ο καμηλιέρης σε Μετά τη σπορά ο θέρος. Το θέρισμα Η κρανιά κατά τον Πλούταρχο, ήταν


δέντρο ιερό και νεότερες παραδόσεις αποδίδουν σ΄αυτό μαγικές ιδιότητες ξαναγεννημού και αποτροπής του κακού με το αγγιγμά του. Το έθιμο γίνεται για τη «γεροσύνη», υγεία και την καλοχρονιά. Τα παιδιά ανταμείβονται με χρήματα, λουκάνικα και άλλα δώρα. Να πούμε πως τα παιδιά κάθε σπιτιού έπρεπε να σουρβίζουν τους γονείς τους, τους συγγενείς, τους νονούς και τα ζώα τους. Παραμονή της Πρωτοχρονιάς μαζεύονταν η φαμίλια γύρω από το σοφρά(χαμηλό στρόγγυλο τραπέζι) και ο νοικοκύρης, αφού «σταύρωνε» την πίτα την έκοβε. Μόνο που η πρωτοχρονιάτικη πίτα δεν είχε μέσα φλουρί αλλά κλαδάκια με «μάτια», μπουμπούκια με δύο, τρία, τέσσερα, πέντε «μάτια». Στο κάθε κλαδάκι αντιστοιχούσε ένα τμήμα του νοικοκυριού. ΄Ετσι άλλος τύχαινε τα χωράφια, άλλος την αποθήκη, άλλος το σπίτι, άλλος τις κότες, τις αγελάδες… και όλοι ήταν υποχρεωμένοι, για τον επόμενο χρόνο να ασχολούνται στον τομέα που τους έτυχε. Στις 8 Ιανουαρίου, γιορτή της Οσίας Δομνίκης, στη Θράκη και στον ΄Εβρο η μέρα είναι αφιερωμένη στις παντρεμένες γυναίκες και ιδιαίτερα στις μητέρες. Γιορτάζεται η μέρα της «Μπάμπως» ή της «Μαμής». Μπάμπω στη θρακική διάλεκτο σημαίνει γριά, ίσως όμως σχετίζεται και με το ηλικιωμένο μυθικό πρόσωπο της Βαυβώς. Μπάμπω ονομάζεται το φαγητό των Χριστουγέννων που αποτελείται από έντερα γεμιστά με ρύζι και τεμαχισμένα εντόσθια. Πρωί-πρωί λοιπόν, οι γυναίκες ντυμένες με παραδοσιακές φορεσιές πηγαίνουν στο σπίτι της γυναίκας που επιλέχθηκε για τον ρόλο της «Μπάμπως» και είναι το τιμώμενο πρόσωπο. Τη «βρέχουν» με βασιλικό και της προσφέρουν διάφορα δώρα: σαπούνια, πετσέτες, μαντήλια, κάλτσες κ.α., ύστερα της πλένουν τα χέρια, επειδή κάποτε τις βοήθησε να ξεγεννήσουν. Αργότερα αρχίζει το γλέντι με θρακιώτικους σκοπούς, αποκλειστικά για γυναίκες. Αν πλησιάσει άντρας, τον κάνουν

μούσκεμα. Το έθιμο μοιάζει με τα αρχαία «Θεσμοφόρια» και τα «Αλώα», που αφού διατηρήθηκαν στα χρόνια της παρακμής, επέζησαν ως παραδοσιακό έθιμο. Σήμερα βέβαια η τέλεσή τους έχει απλουστευτεί και ονομάζεται και μέρα της «Γυναικοκρατίας», αναβιώνει δε στο βόρειο τμήμα του ΄Εβρου. Την πρώτη μέρα του Μάρτη σε πολλά χωριά του ΄Εβρου ανάβουν μεγάλες φωτιές και πηδούν τρεις φορές από πάνω για να μην τους κάψει ο Μάρτης. Για τον ίδιο λόγο φοράνε στα χέρια των παιδιών βραχιολάκια φτιαγμένα από άσπρη και κόκκινη κλωστή, τα «μαρτάκια». Την 25η Μαρτίου, απ΄τα ξημερώματα τα παιδιά έπαιρναν κουδούνια και τενεκέδες και τα χτυπούσαν ενώ γύριζαν στις αυλές των σπιτιών τους φωνάζοντας: «φύγετε φίδια, φύγετε γουστερίτσες(σαύρες)». Το έθιμο αυτό γίνονταν επί τουρκοκρατίας, αργότερα σταμάτησε. Πιθανόν οι υπόδουλοι να γιόρταζαν την κήρυξη της επανάστασης μ΄αυτόν τον τρόπο, βρίζοντας τους Τούρκους δίχως να το καταλαβαίνουν. Εκτός όμως απ΄αυτό ίσως το χτύπημα των κουδουνιών να προμήνυε τον ερχομό της άνοιξης, το ξύπνημα των ερπετών από το χειμωνιάτικο λήθαργο και τη συνέχιση του βιολογικού κύκλου. Στο Διδυμότειχο τελείται ακόμα και σήμερα κοκοροθυσία την ημέρα του Αγίου Δημητρίου, στο ομώνυμο εκκλησάκι που φέρει τα 4 μονογράμματα του Ανδρόνικου Ραούλ Ασάνη Παλαιολόγου, για γεροσύνη. Πρόκειται για ειδωλολατρικό κατάλοιπο, που όμως ως έθιμο επιβίωσε μέχρι σήμερα. ΄Ένα άλλο έθιμο που έχει σχέση με την ανομβρία ονομάζεται «Πιρπιρούνα ή Ντόντουλος». Σε περιόδους ανομβρίας, μια ομάδα παιδιών γύριζε στα σπίτια έχοντας ανάμεσά τους ένα κορίτσι, αλλού αγόρι, συνήθως ορφανό και φτωχό, σκεπασμένο με κλαδιά και φύλλα. Καθώς γυρίζουν τα παιδιά τραγουδούν: « Πιρπιρούνα περπατεί, το Θεό παρακαλεί, βρέξε παππού μια βροχίτσα, για να γίνουν τα σταράκια και της γης τα χορταράκια» . Κάθε νοικοκυρά έβγαινε τότε με μια

κανάτα νερό και κατέβρεχε την «πιρπιρούνα». Το σκεπασμένο με φύλλα παιδί συμβόλιζε τη διψασμένη βλάστηση που ζητούσε νερό για να ζήσει και να καρπίσει. Διάλεγαν όπως είπαμε, ορφανό παιδί για να το λυπηθεί ο Θεός και να βρέξει. Αυτό γινόταν επειδή από τη ξηρασία πλήττονταν περισσότερο οι φτωχοί, οι χήρες και τα ορφανά. Η όλη διαδικασία είναι ομοιοπαθητική μέθοδος για την πρόκληση της βροχής που θα βοηθούσε τα σπαρτά και τη σοδειά. Η τελετουργία της «πιρπιρούνας» τελειώνει στον αυλόγυρο της εκκλησίας, εκεί που ξεκίνησε. Σήμερα το έθιμο τελείται στους Πετράδες. Στο ίδιο χωριό γίνεται και το έθιμο των «Μπαμπουσιαραίων», τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων. Δύο παλικάρια μεταμφιέζονταν ο ένας άντρας κι ο άλλος γυναίκα. Φορούσαν μια νεροκολοκύθα στο πρόσωπο, με τρύπες στα μάτια και το στόμα, παλιές μαντήλες, προβιές και κουδούνια στο λαιμό. ΄Υστερα γύριζαν τα σπίτια τρομοκρατώντας τα γυναικόπαιδα. Κρατούσαν ξύλινα σπαθιά και μεγάλα καλάθια που έβαζαν τα δώρα που μάζευαν. Αυτός που ήταν ντυμένος γυναικεία, φιλούσε το χέρι του νοικοκύρη και συνέχιζαν τον τρελό χορό τους. Οι μεταμφιέσεις αυτές είναι συνέχεια των Διονυσιακών γιορτών που σκοπό έχουν την βλάστηση και την καρποφορία. Αυτά είναι μερικά από τα έθιμα της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας, που οφείλουμε να κρατήσουμε και να μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές. Δ.Φ.

Το Πατριαρχείο στην Πόλη


Έτος Καβάφη 2013 Το 2013, η χρονιά, που αισίως φτάνει στο τέλος της, αφιερώθηκε στον Έλληνα Αλεξανδρινό Κωνσταντίνο Καβάφη. Το 2013 συμπληρώνονται 150 χρόνια από τον θάνατο του Αλεξανδρινού ποιητή. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1863, μέλος μιας ευκατάστατης οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, και η μητέρα του γόνος φαναριώτικης οικογένειας. Μέτα τον θάνατο του πατέρα του εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Επιπλέον, έζησε για μικρά χρονικά διαστήματα στο Λονδίνο και το Παρίσι. Το 1890 εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα επηρεασμένος από τους Αθηναίους ρομαντικούς. Η ποίηση του, έντονα «πεζολογική», υπήρξε ανεξάρτητη από τις εξελίξεις της ποίησης στην κυρίως Ελλάδα. Η ειρωνεία χαρακτηρίζει την ποιητική φωνή του. Τα «ιστορικά» ενδιαφέροντα του είναι εμφανή στην ποίηση του: το έντονο ενδιαφέρον του σε μεταβατικές ιστορικές περιόδους ( ελληνιστικά/ ρωμαϊκά χρόνια, πρώιμη βυζαντινή περίοδος) καθώς και η επιλογή ηρώων στα πλαίσια αυτής της περιόδου. Εν ολίγοις ο Αλεξανδρινός ποιητής δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στο απλά στο πλαίσιο της ποιητικής παραγωγής της κυρίως Ελλάδας εκείνης της περιόδου. Η ποιητική φωνή του στοχεύει σε ένα πολύ ευρύτερο παγκόσμιο κοινό. Η ποίηση του Καβάφη αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ελληνική, καθώς και για την παγκόσμια ποίηση. Η έντονη παρουσία της ελληνικής λόγιας παράδοσης καθώς

και ο διδακτισμός της ποίησης του τον κατέστησαν γνωστό στο παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό. Η ποιητική φωνή του ευαίσθητη και λυρική, απευθύνεται στον άνθρωπο κάθε εποχής, κοινωνίας και πολιτιστικού υποβάθρου. Αυτό είναι άλλωστε αυτό που τον καθιστά «κλασσικό» ποιητή στα πλαίσια του παγκόσμιου λογοτεχνικού κανόνα. Το ποιητικό έργο του Καβάφη έχει μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες του κόσμου, πράγμα που τον καθιστά ένα από τους «διασημότερους» νεοέλληνες ποιητές. Μόνο στην αγγλική υπάρχουν 16 διαφορετικές μεταφράσεις του ποιητικού έργου του. Επιπλέον, 6 διαφορετικές μεταφράσεις του Αλεξανδρινού κυκλοφορούν και στα σουηδικά. Έχει επίσης μεταφραστεί στα ισπανικά, τα ιταλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και άλλες γλώσσες του κόσμου.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ! ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Η καβαφική «’Ιθάκη» ενέπνευσε με τον διδακτισμό της και την νοσταλγικό λυρισμό της. Έλληνες αλλά και ξένοι που ανήκουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα ερμήνευσαν την ποίηση του Καβάφη. Ανάμεσα τους ο Σον Κόνερι, η Έλλη Λαμπέτη, ο Δημήτρης Χόρν και άλλοι. Αντώνης Ποντορόπουλος

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΑ, ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ..ΥΠΟΜΟΝΗ!

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ: ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΕΝΕΡΓΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΤΗΣΙΟ ΧΟΡΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 8 Φεβρουαρίου 2014 ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΕΞΙΩΣΕΩΝ ΝΥΜΦΕΣ

Εγκαίνια νέων γραφείων


Δευτερη εφημερίδα