Page 4

04

TRANSITION

IK HEB GES TAY ERD Vrijwel iedere triatleet en Run Bike Run atleet keurt het af, maar toch bezondigt vrijwel iedere sporter aan niet-stayerevenementen er zich – gewild of ongewild – wel eens aan: Stayeren, het te dicht op het wiel van de voorganger fietsen. De discussie over stayeren is zo oud als de triathlonsport zelf. Het is een discussie die nooit lijkt te eindigen en dat wellicht ook nooit zal doen, tenzij stayeren sportbreed wordt toegestaan. Maar dat wil eigenlijk niemand.

Toch wordt er regelmatig flink gestayerd in Nederlandse wedstrijden. Beschuldigingen en ontkenningen vliegen over en weer. Het is zo’n serieus probleem dat de Nederlandse Triathlon Bond dit jaar de campagne ‘Stayeren = Valsspelen’ is gestart. Daarin wordt benadrukt dat stayeren vooral ook een mentaliteitskwestie is. Natuurlijk, soms ontkom je er bijna niet aan omdat het druk is op het fietsparkoers en/of omdat de aard van het fietsparkoers stayeren in de hand werkt. Voor anderen is het echter een bewuste keuze. ‘Anderen doen het ook’, luidt de meest gehoorde verklaring. Maar uiteindelijk ligt de keuze bij de atleet zelf. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, weet ik uit eigen ervaring. In de acht jaar dat ik actief aan NTB-evenementen (96 in totaal) heb deelgenomen, ben ik — hoewel fietsen mijn sterkste onderdeel was — drie maal bestraft wegens stayeren. Mea culpa. In alle drie de gevallen was sprake van een gevalletje ‘anderen doen het ook’. Zo was ik één van de vele atleten die tijdens het

beruchte stayer-NK in 1996 in Roermond een rode kaart kreeg getoond (al zat ik ergens in de achterhoede). 30 km op kop gesleurd van een peloton, moedeloos terug laten zakken, iets te opzichtig ook maar wat aerodynamisch voordeel gepakt. De straf was snel en meedogenloos (en in mijn ogen onrechtvaardig). Tijdens de Triathlon Vlieland werd ik ooit op een stop and go getrakteerd. Een jaar eerder was ik na een matig zwemonderdeel aan een mooie inhaalrace op de fiets begonnen, toen ik vlak voor het keerpunt bij het passeren van een clubgenoot een hartgrondig vloeken hoorde. Het was niet omdat ik hem inhaalde, maar om de sliert renners die in mijn zog meeliftte. Van effectief jury-optreden was die dag geen sprake. Een jaar later herhaalde het scenario zich. Bij het eerste keerpunt zag ik weer een lang lint in mijn wiel. Ik besloot daarop een wat ‘passievere rijstijl’ aan te nemen in het wiel van de voorste renner. Dit keer trad de jury wel kordaat op. Toen ik stil stond en eens omkeek zag ik dat we los waren gekomen van de grote groep. Dom gestayerd en terecht bestraft. Dus nee, het is soms niet eenvoudig om je aan stayeren te onttrekken. Maar het is ook je eigen keuze om daarin wel of niet mee te gaan. En word je dan bestraft, wees dan een echte vent (of vrouw) en zeg: Ja, ik heb gestayerd. De makkelijkste weg is natuurlijk: Gewoon niet doen. Roel Kerkhof Hoofdredacteur

Beeld Charlie Crowhurst/Getty Images

Dat er op (inter)nationaal topniveau al vele jaren stayerwedstrijden over de sprint- en olympische afstand bestaan wordt inmiddels algemeen geaccepteerd. Met de hoge prestatiedichtheid in de top is een verbod op stayeren ook praktisch onhoudbaar. Maar verder blijft de essentie van het overgrote deel van de triathlons en Run Bike Runs in Nederland dat je zoveel mogelijk op je eigen kracht bent aangewezen. En dat willen de meeste van ons zo houden. Het raakt immers aan de kern van onze sport.

Profile for Nederlandse Triathlon Bond

Transition #3  

Het ledenmagazine nieuwe stijl van de Nederlandse Triathlon Bond. Verschijnt elke twee maanden. Lees verder via www.transition.nl met het la...

Transition #3  

Het ledenmagazine nieuwe stijl van de Nederlandse Triathlon Bond. Verschijnt elke twee maanden. Lees verder via www.transition.nl met het la...

Advertisement