Page 15

015

“Marco, you are an Ironman”. Wat een ontlading, wat een afsluiting! Einde van een belachelijke periode in ons leven. Lang leve het leven!

met 670 meter het hoogste punt van het parkoers, en de Mirador del Rio, met een mooi uitzicht op zee en het eilandje La Graciosa, gaan zonder problemen. Tot 140 km gaat het crescendo. Ik heb mijn voeding nog steeds goed onder controle, neem waterflessen aan, koel me, drink ervan en tracht ze in mijn bidonhouders te steken. Maar meestal belanden ze in de berm. Bidons met water zijn tijdens het fietsen toch wat handiger. Maar op de verbindingsweg bij Nazareth, met erg slecht en hobbelig asfalt verreweg het slechtste stukje parkoers, zakt de zadelpen opnieuw en blijft deze keer op stand 10 steken. Gelukkig is het laatste stuk vooral wind mee, af en toe nog wat licht klimmen, maar ook veel dalen richting de wissel. In deze fase laat ik alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd in mijn hoofd voorbijgaan, praat ik wat met mijn vader en moeder, en prijs ik mezelf gelukkig met zo’n mooie voorbereiding en een gezin dat zo met me meebuigt in mijn sport. Op deze manier houd ik de pijn in de knieën en de toenemende vermoeidheid op de achtergrond. Terug in Puerto del Carmen zie ik vlak voor de wisselzone iedereen staan, Ruud schreeuwt me naar binnen. In een klap ben ik weer in het hier en nu. Wat een feest! In de wissel heb ik snel mijn tas. Schoenen aan, bril op, pet op, gels mee en bidon met sportvoeding in de hand. Ondertussen wordt gescand of ik nog bij de les ben en word ik volledig ingesmeerd met zonnebrand. Dat laat ik weer van mijn benen en armen verwijderen — ik kom ook voor een kleurtje.

LEKKER STUKKIE LOPEN

In de eerste meters loop ik direct in de armen van Ruud de Haan. “Hoe voel je je?” vraagt hij. “Top’, zeg ik, “ga lekker een stukkie lopen”. Hij wijst me waar mijn gezin en Peter en Jolanda staan. Met een grote lach ga ik verder. Wat is dit mooi om te doen zeg. We moeten eerst een grote ronde lopen van 21 km langs de kust, richting Playa Honda,

daarna volgen twee ronden van 10 km. Ik heb afgesproken en getraind om de eerste helft rond de 12 km/uur te lopen om daarna te kijken wat ik nog kan. De eerste halve marathon gaat super. Ik verzorg me goed — bij elke post drinken, ijs in de pet, ijswater over me heen, wat is dat lekker zeg — de pijn in mijn knieën verdwijnt. Bij het eerste keerpunt bij de finish en verschillende punten erna zie ik steeds weer vrienden en bekenden. Ik krijg er elke keer een boost van. En die heb ik nodig ook, want ik voel dat er een omslag gaande is. De knieën doen weer meer pijn en ik word misselijk. Als mijn maat Peter, met wie ik kan lezen en schrijven, ziet dat ik het lastig krijg, laat hij me cola drinken. Hoewel de cola erg warm is knap ik daarvan op. Ik kan weer verder, maar het gemiddelde looptempo zakt terug. Vasthouden, doorlopen en goed koelen en drinken bij de posten, neem ik me voor. Op de terugweg van de tweede ronde krijg ik als het wat omhoog loopt kramp in mijn rechterhamstring en moet ik even wandelen.

Eenmaal op het vlakke gaat het weer. Op dat moment kom ik Stefan Overmars tegen. Hij is aan het wandelen. Samen lopen we verder en kletsen wat tot het weer omhoog gaat en ik weer kramp krijg. Stefan geeft me direct twee zoutcapsules en ze werken echt. Na de derde en laatste doorkomst bij de finish kan ik toch weer verder hardlopen. De laatste ronde drink ik alleen cola en gooi ijswater over me heen tot ik op de boulevard kom. Ik voel me goed en loop de laatste twee kilometer weer het tempo dat ik ook in het begin van de marathon liep. Hoe kan dat, vraag ik me nog af. Waarom nu? Omdat ik de stal ruik? Het einde van deze mooie martelgang? Kriskras ren ik iedereen voorbij tot de finishstraat. Daar staan Barbera, Savannah en Xandro klaar om met mij mee te lopen over de finish. Wat een moment! Hand in hand met Barbera over de finish, met Savannah en Xandro al filmend direct achter ons. Ruud brult: “Marco, you are an Ironman”. Wat een ontlading, wat een afsluiting! Einde van een belachelijke periode in ons leven. Lang leve het leven!

Profile for Nederlandse Triathlon Bond

Transition #3  

Het ledenmagazine nieuwe stijl van de Nederlandse Triathlon Bond. Verschijnt elke twee maanden. Lees verder via www.transition.nl met het la...

Transition #3  

Het ledenmagazine nieuwe stijl van de Nederlandse Triathlon Bond. Verschijnt elke twee maanden. Lees verder via www.transition.nl met het la...

Advertisement