Page 1


Εδώ που βρέθηκα

Θέλει η νύχτα

Εδώ που βρέθηκα είναι μια αρχή καινούρια αρχή κι ο, τι θα ’ρθει θα ξαναρθεί μα η ζωή δε θα’ ναι ίδια Παίζω πολύ καλά και στα άβολα δεν κάθομαι μαζί σας δεν μοιράζομαι την πίτα της χαράς μου Τίποτα δεν χαμογελά σαν την ψυχή μου τώρα που ξάπλωσε σ’ αιώρα στης λήθης τα λιβάδια Βιβλία αδιάβαστα αδιάβαστα θα μείνετε μες στο μυαλό μου κρύβεται ό, τι δεν κουβαλάτε

Πρόγρα μμα

Δεν ψάχνω διέξοδο ούτε αδιέξοδο βρήκα μες στη ζωή ο δρόμος τώρα ανοίγει

1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 13. 14.

ΕΔΩ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑ ΘΕΛΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΜΟΙΑΣΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΦΥΛΛΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΕΔΩ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ Ο ΑΚΑΜΑΤΗΣ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΣΕ ΛΗΣΜΟΝΩ ΚΑΤΙ ΚΛΕΒΕΙΣ ΑΠ’ ΤΟ ΦΟΝΤΟ Ο ΕΡΓΕΝΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΣΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕΝΩ

Δε δίνω δικαίωμα να με αμφισβητήσεις αυλή για να πατήσεις σβέρκο να βολευτείς

Θέλει η νύχτα σπίτια αδειανά Τα μεθυσμένα τα κορμιά να περιμένουν Θέλει τα τραπέζια αγκαλιά Οι φίλοι να τα παίρνουν Και να ανάβουν μια φωτιά Αχ οι σπίθες απ’ τα μάτια Και να κλαίνε τα βιολιά Αχ που δεν θα καίει για πάντα Και η μελωδία που γυρνά ΤαΪζει τα αυτάκια Νότες γλυκές σα μέλι Και η σκληρή αυγή που καρτερά Κανέναν δεν μέλει Κι ας σκοτώνει τη γιορτή Σαν καρφώσει το σκοτάδι Με ηλιαχτίδα σουβλερή Γίνεται πρωί το βράδυ Θέλει η νύχτα όλα τα μισά Ολόκληρα να γίνουν Θέλει μες στο στόμα τα φιλιά Τη μοναξιά να πνίγουν Και να παίρνει η ανατολή Τους ξενύχτες απ’ το χέρι Να τους δίνει την ευχή Να μην ψάξουν άλλο ταίρι

Θέλω να σου μοιάσω Θέλω να σου μοιάσω μα πώς να σε φτάσω κάθε μονοπάτι μια ψυχή είσαι ο μόνος δρόμος για το παρακάτω δεν υπάρχει μάταιο στη ζωή Θέλω να σου μοιάσω μα πώς να σε φτάσω πόλεμος ξεσπάει κάθε στιγμή

είναι η αλήθεια κόντρα στη συνήθεια λάβα που κοχλάζει για να βγε Το αύριο με πειράζει το μυαλό ταράζει ο προορισμός έχει χαθεί πιάνομαι απ’ το νήμα και αρχίζω βήμα στη τροχιά που είχα από παιδί


Ta ίδια

Φύλλο στον αέρα

Τα μάτια ανοίγω το πρωί Κι από του ονείρου τη χλιδή Ξανάπεσα στα ίδια Μία μουντζούρα στο χαρτί Άδεια φλιτζάνια εδώ και κει Κι ένα παράθυρο πιο πέρα Που βλέπει μία ίδια μέρα Της νύχτας θήραμα κι αυτή Αχ κι αυτή Τα μάτια ανοίγω το πρωί Κι από του ονείρου τη χλιδή Ξανάπεσα στα ίδια Ψάχνω να βρω τον θησαυρό Μα είναι το βλέμμα μου θολό Είναι ο χάρτης μου σκισμένος Ο οδηγός μου κοιμισμένος Κι έμεινα να ονειροπολώ Να τον βρω Στον ουρανό μια προσευχή Με ένα αχ στήνω γιορτή Μονάχος μου το βράδυ Ρουφώ σκοτάδι να τελειώσει Να ‘ρθει η αυγή για να με σώσει Από του έρωτα το μένος Που γνώρισα ο καημένος Να σε είχα πρώτα στερνή γνώση Ωχ αμάν

Ο ακαμάτης

Το τίμημα

Έρχονται στα χείλη λέξεις Να ‘ξερα από πού Και τι λένε να ‘ξερα

Κι αν είναι όλα ένα ψέμα Σοφός θα γίνω σαν κι εσένα Το δάχτυλο να σου κουνώ Και τα σωστά να σου μιλώ

Έκανα μπροστά ένα βήμα Να ‘ξερα για πού Κι άλλα δύο προς τα πίσω Μια εδώ μια άλλου

Το τίμημα πληρώνω Και τον καμβά λερώνω Γραμμές και χρώματα Με τα καμώματα

Φύλλο είμαι στον αέρα Που με παίρνει όπου θέλει Ξέρει ο ήλιος μου να δύει Και δεν ξέρει ν’ ανατέλλει

Το τίμημα πληρώνω Σενάριο τυπώνω Εγώ δε θα ‘μαι εκεί Στην τελική μορφή

Όσα έκανα ως τώρα Μ΄ έφεραν εδώ Να στοχεύω τ’ αύριο Και να αστοχώ Βρε ασάλευτος θα μείνω Να σε καρτερώ Κι αν δεν έρθεις κάποια μέρα Θα σε βρω εγώ

Τρύπια τα ποτήρια και μισές μπουκιές Τέρμα τα χατίρια και οι διακοπές Η διαίρεση δε βγαίνει Γίναμε πολλοί Ρίξε το παιδί Του Ηρώδη το μαχαίρι είναι υπογραφή, είναι υπογραφή Το περήφανο το άτι λένε ακαμάτη Που στο δόλωμα τσιμπάει Στη χλιδή σαν κολυμπάει Το περήφανο το άτι λένε ακαμάτη Που ‘χει μάθει να ζηλεύει Κι ό, τι ξένο το γυρεύει Θέλει η παγίδα ένα μούτρο πονηρό Θέλει κι ένα θύμα να ‘ναι αμέριμνο Για παντοτινό να βλέπει Το προσωρινό Και τα ψίχουλα να παίρνει Για υπνωτικό

Κι αν είναι όλα ένα ψέμα Θα τρέξω γρήγορα σε σένα Όσο τεντώνει το σχοινί Χτίζεται η επιμονή Κι αν είναι όλα ένα ψέμα Πάντα πληρώνονται με αίμα Σαν περισσεύει αντοχή Ο κλέφτης χρόνος είναι εκεί

Πάντα πιάνεται απ’ τη μύτη Το πιο έξυπνο πουλί Κι αν κρατάει διαβήτη Η αλήθεια είναι λοξή Στο χαρτί ό, τι χωράει Δεν είναι ζωή Το ηφαίστειο ξυπνάει Και δεν συγχωρεί

Δεν έχει αλήθεια ούτε ψέμα Το μονοπάτι είναι ένα Τον έξυπνό σου χειρισμό Συνάντησα στο γυρισμό

Η φωτιά δεν ξεχωρίζει άγιο και ληστή Και ποτέ της δε θα σβήσει Αν δε βρει τον εμπρηστή

Όσο γίνεται πιο εδώ Το ‘βαλα σκοπό Όσο γίνεται πιο εδώ να φτάσω Ήρθα έφυγα ξανάρθα Στης καρέκλας μου την ψάθα Έμαθα το μυστικό Όσο γίνεται πιο εδώ Το ‘βαλα σκοπό Όσο γίνεται πιο εδώ Να φτάσω

Είναι ο νους μου τρεχαντήρι Δεν του κάνω το χατίρι Το δικό μου το σωστό Όσο γίνεται πιο εδώ Ψάχνω το καλό Μες στο άδυτο μυαλό Να φτάσω Τις ορέξεις ζωγραφίζω Και στη σιωπή χαρίζω Ότι μπόρεσα να βρω Όσο γίνεται πιο εδώ

Έμαθα να σε λυσμονώ Ο τόνος της φωνής σου Καθρέφτης της ψυχής σου Κι οι λέξεις σου στολίδια Που κρύβουν την αλήθεια

Η εμπειρία μου πλάνη Την κόλαση μου φτιάχνει Πώς να ξεχάσω πώς Και να σε δω αλλιώς

Ένας ζεστός αέρας Της μοναξιάς μου τέρας Φέρνει στη θύμηση σου Ό, τι έζησα μαζί σου

Μέσα στην προδοσία Βρήκα την σημασία Η ενοχή στο χάδι Του έρωτα σημάδι


Ο εργένης Κάτι κλέβεις απ’ το φόντο Κάτι κλέβεις απ’ το φόντο Και το κρύβεις στις οπές Του κορμιού σου τις φωτιές Στου λαιμού σου το λακκάκι Και στου μπούστου το χαντάκι Σακατεύονται οι ματιές Που σου ρίχνουν οι εραστές Κάτι κλέβεις απ’ το φόντο Όταν λύνεις τα μαλλιά Σαν κουρτίνα αρχοντικιά Και σαν άλογα μου μοιάζουν Που περήφανα καλπάζουν Κι είναι οι χαίτες τους σα μια Όταν λύνεις τα μαλλιά Κάτι κλέβεις απ’ το φόντο Σαν αγέρωχη κοιτάς Στο χεράκι όταν κρατάς Τσιγαράκι που ‘χεις φτιάξει Λες και κένταγες μετάξι Μα δε νοιάζεσαι για μας Τον καπνό όπως φυσάς

Στον καθρέφτη σου μπροστά

Κάτω απ’ τα τραπέζια τρέμουν Τρέμουν τα μπουτάκια νευρικά Τρέχουν πετιμέζια τρέχουν Από του διαβόλου τα κενά Μα του εργένη η ματιά Που πάντα προλαβαίνει Ξέρει πώς να ξεγλυστρά Και στα φουστάνια μπαίνει Την κρυφή ελιά γυρεύει Που τρελαίνει τον εργένη Και δαγκώνονται τα χείλη Από σκέψεις πονηρές Που μοιράζονται οι φίλοι Όταν λείπουν κοπελιές Και ξυπνάει το κορμί Ντρέπεται μα δε φταίει Που λυσσάει να χωθεί Στο γυναικείο μέλι Κι ο βοριάς δεν την κρυώνει Τη φωτιά κάτω απ’ τη ζώνη Κι ο εργένης στο σεντόνι Σαν τον αστερία ξαπλώνει Νύσταξε μα δεν κοιμάται Δόξες του παλιές θυμάται Σώματα καμπυλωτά Που πέρασαν και πάνε Στου μυαλού τα ονειρατά Ηφαίστεια ξυπνάνε Κι ο πόθος του εργένη άσβηστος Ποτέ δε μένει

Στον καθρέφτη σου μπροστά Αχ ο τυχερός θα πάρει Πως χτενίζεις τα μαλλιά σου Την κρυφή σου ευωδιά απ’ το σώμα Και το είδωλο φαντάσου Και το κοκκινάδι απ’ το στόμα Είδωλο του σ’ έκανε Στον καθρέφτη σου μπροστά Και σαν μαγικά ραβδιά Το γυμνό κορμί χαϊδεύεις Οι μπογιές στην κασετίνα Με αρώματα το ραίνεις Κάνουν το χρυσό πλατίνα Που τα πάθη μας ξυπνούν Πρόσωπο που άστραψε Και το φόρεμα σαν βρεις Ποιο Από όλα που σου πάει Να’ ναι το παλικάρι Ο καθρέφτης σου γελάει Που πριν την αυγή Όταν του γελάς κι εσύ

Σαν το πορτοκάλι Τίποτα δεν περισσεύει Ούτε υπολείπεται Ό, τι το μυαλό παιδεύει Δεν εγκαταλείπεται Σαν το πορτοκάλι στύβει Σώμα και ψυχή Και είναι η γλύκα του χυμού του Η ανταμοιβή Τίποτα δεν περισσεύει Ούτε υπολείπεται Πόνος τώρα που θεριεύει Αύριο απαλύνεται Τίποτα δεν περισσεύει Ούτε υπολείπεται Ξέρει ο φόβος ν’ αφεντεύει Μα και να υποκλίνεται

Μονάχος μένω Μονάχος μένω Και υπομένω Του κεφαλιού μου τις στροφές Που κυνηγάει να φυλακίσει Τι χρωματίζει τις στιγμές Από ανατολή σε δύση Μονάχος μένω Και περιμένω Αυτό που θέλω να συμβεί Μ’ αυτό που θέλω δεν το βρήκα Ούτε στο λάγνο σου φιλί Ούτε στου τραγουδιού τη γλύκα Μες στου ονείρου μου Τη δίνη Αχ ρώτησα τον ουρανό Αν θα μπορέσει να αντέξει Όσα χωράει το μυαλό Κι εκείνος μου ‘πε πως θα πέσει

Ευχαριστίες


Alekos Drakos  

booklet για την παρουσιαση των τραγουδιων του Αλεκου Δρακου

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you