Page 1

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΩΝ ΤΟΥ PREM RAWAT ΤΕΥΧΟΣ #5

Π Ε Ρ Ι Ο Δ Ι Κ Ο

6,7 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΟΓΟΙ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ Γεννηθήκαμε και μετά περιήλθαμε σε βαθύ ύπνο, σελ. 40

ADI ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΡΧΑΙΟ: ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ• ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΧΡΟΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ • ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ• ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ, ΤΗ ΣΟΦΙΑ Ή ΤΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ• ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΟΣ


Σιγά σιγά αποπροσανατολιστήκατε και αντί να εστιάζεστε στην ευτυχία, γίνατε σκλάβοι του κόσμου. Το μυρμήγκι της ζάχαρης και το μυρμήγκι του αλατιού, σελ. 22

Απευθυνόμενος σε ακροατήρια σε όλο τον κόσμο, ο Prem Rawat μεταφέρει ένα μήνυμα ειρήνης σε πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, αδιακρίτως αν είναι νέοι ή ηλικιωμένοι, πλούσιοι ή φτωχοί, κάτοικοι πόλεων ή χωριών. Τα άρθρα του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ADI περιέχουν, χάρη συντομίας και αναγνωσιμότητας, αποσπάσματα αυτών των ομιλιών του Prem Rawat. Αποσπάσματα όμως που εξακολουθούν να διατηρούν τη ροή του λόγου του. Οι φωτογραφίες στο ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ADI είναι ανθρώπων από το ακροατήριο, αλλά όχι απαραίτητα αντίστοιχες των ομιλιών των οποίων τα αποσπάσματα περιέχονται σ’ αυτό το τεύχος. Aν θέλετε να γράψετε τις σκέψεις σας για το περιεχόμενο του ADI ή να ανταλλάξετε ιδέες για το περιοδικό, στείλτε e-mail στον εκδότη: adi_editor@tprf.org ή γράμμα στη δ/νση: Editor, ADI MAGAZINE, The Prem Rawat Foundation, P.O. Box 24-1498, Los Angeles, CA 90024, USA. Για ερωτήσεις σχετικά με τις πωλήσεις ή για έκδοση του ADI σε άλλες γλώσσες, παρακαλούμε να γράψετε στο The Prem Rawat Foundation ή να στείλετε email στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις: adi_publisher@tprf.org.

Εκδότης: Αρθρογράφοι: Καλλιτεχνική δ/νση: Φωτογράφοι:

Ole Grünbaum, adi_editor@tprf.org Mary Wishard, Sherry Weinstein, και Sara Shaffer Rasmus Olesen, rasmus.olesen@mac.com Mehau Kulyk και Jacques Masraff

ISBN 978-1-933717-07-4

Π Ε Ρ Ι Ο Δ Ι Κ Ο

6,7 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΟΓΟΙ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Το περιοδικό ADI μπορείτε να το παραγγείλετε στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις: http://www.tprf.org/publications http://www.magcloud.com/user/TPRF


Παράθυρα Κατανόησης Εδώ και δεκαετίες ο Prem Rawat ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και μιλά για μια δυνατότητα που είναι ίδια για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, νέοι ή ηλικιωμένοι. Σ’ αυτό το τεύχος του περιοδικού ADI δημοσιεύονται επιλεγμένα αποσπάσματα ομιλιών του Prem Rawat. Σε μια απ’ αυτές αρχίζει λέγοντας, «Αυτό για το οποίο μιλώ συνοψίζεται στο εξής: Ποια δυνατότητα έχει ένας άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του;» Και η απάντηση που δίνει είναι: «Η ειρήνη είναι μια δυνατότητα που βρίσκεται σε λήθαργο μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου». (Η δυνατότητα, σελ. 12) Ο Prem Rawat από πολύ μικρή ηλικία μιλά για τη δυνατότητα που έχει κάθε άνθρωπος να βιώσει την ειρήνη. Μπορεί το θέμα να φαίνεται απλό, όμως τα λόγια του μπορούν ν’ ανοίξουν ατέλειωτες προοπτικές κατανόησης μιας βαθιάς, θεμελιώδους και ουσιαστικής πλευράς της ανθρώπινης εμπειρίας. Στο απόσπασμα με τίτλο Άκουσε το κάλεσμα (σελ. 6) ο Prem Rawat μιλά για το κάλεσμα της ειρήνης –ένα κάλεσμα που συχνά αγνοούν οι κυβερνήσεις μας– το οποίο όμως εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να ισχύει, όπως και την εποχή του Πλάτωνα, του Σωκράτη και ακόμα παλαιότερα. Στο απόσπασμα με τίτλο Το μυρμήγκι της ζάχαρης και το μυρμήγκι του αλατιού (σελ. 22), ο Prem Rawat αναφέρεται στο θέμα της προσωπικής εμπειρίας – χωρίς ερμηνείες και επεξηγήσεις από άλλους ανθρώπους. Στο απόσπασμα με τίτλο Η άνοιξη έχει έρθει (σελ. 30) το κύριο θέμα είναι η απίστευτη εσωτερική ορμή για αναζήτηση, με την πεποίθηση ότι θα καταφέρεις να ξεδιψάσεις με το νερό της ειρήνης. Τέλος, στο απόσπασμα με τίτλο Γεννηθήκαμε και μετά περιήλθαμε σε βαθύ ύπνο (σελ. 40) ο Prem Rawat αναβιώνει μια παλιά αλληγορία, που λέει ότι υπνοβατούμε μέσα στη ζωή και χρειάζεται ν’ αφυπνιστούμε για να καταλάβουμε και να απολαύσουμε το δώρο της ζωής που μας έχει δοθεί. Αφύπνιση, λέει, σημαίνει να είσαι συνειδητός κάθε στιγμή που μπορείς. Ο Prem Rawat παρακινεί τους ανθρώπους να βρουν την ειρήνη οπουδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο μπορούν. Αυτό το τεύχος του περιοδικού ADI θα μπορούσε ν’ αποτελέσει για κάποιους ένα καλό σημείο αφετηρίας για προσωπική αναζήτηση και για κάποιους άλλους το έναυσμα για συνέχιση της πορείας τους. Με φιλικούς χαιρετισμούς Ο Εκδότης


Περιεχόμενα

ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ σελ.6 Υπάρχει ένα κάλεσμα για ειρήνη που αναδύεται από μέσα μας ξανά και ξανά. Έχει αγνοηθεί από τις κυβερνήσεις και τους ηγέτες του κόσμου. Έχουμε εμπλακεί σε πολέμους επανειλημμένα. Και η φωνή για ειρήνη εξακολουθεί να καλεί. Είναι η φωνή που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, ανάμεσα σε διάφορα είδη διακυβέρνησης, ανάμεσα σε μορφωμένους και αμόρφωτους. Παρακαλώ, μην καταπνίγετε αυτή τη φωνή. Υποστηρίξτε τη, διότι για κάθε άνθρωπο η ειρήνη είναι μια έμφυτη ανάγκη – όπως ακριβώς είναι η ανάγκη για νερό, για τροφή, για αέρα, για στέγη.

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ σελ.12 Όταν κρατάς στο χέρι σου έναν σπόρο, να ξέρεις ότι μέσα σ’ αυτόν τον σπόρο βρίσκεται εν δυνάμει ένα δέντρο. Και μέσα σ’ αυτό το δέντρο βρίσκονται εν δυνάμει πολύ περισσότεροι σπόροι. Σ’ αυτά τα δέντρα υπάρχουν χιλιάδες ακόμα σπόροι, και κατ’ επέκταση εκατομμύρια και εκατομμύρια δέντρα. Ο σπόρος έχει αυτή τη δυνατότητα. Αλλά αν δεν τον σπείρεις και δεν τον φροντίσεις, τότε δεν υπάρχει δάσος και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι το εξής: η ειρήνη βρίσκεται μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου, αλλά είναι σε λήθαργο. Κάτι πρέπει ν’ αλλάξει προκειμένου αυτό το δυναμικό να συνειδητοποιηθεί. Αν αυτό δεν συμβεί, παραμένει απλά μία δυνατότητα.


σελ.5

ΤΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙ ΤΟΥ ΑΛΑΤΙΟΥ σελ.22 Κάποτε συναντήθηκαν δύο μυρμήγκια. Το ένα μυρμήγκι ζούσε σ’ ένα λόφο φτιαγμένο από ζάχαρη. Το άλλο ζούσε σ’ ένα λόφο φτιαγμένο από αλάτι. Το μυρμήγκι από το λόφο του αλατιού ρώτησε το μυρμήγκι από το λόφο της ζάχαρης: «Τι είναι η ζάχαρη;» «Αα, είναι κάτι που έχει μια θαυμάσια, γλυκιά γεύση». «Πρώτη φορά το ακούω, αλλά όπως φαίνεται θα είναι πολύ καλό!» Οπότε το μυρμήγκι από το λόφο της ζάχαρης λέει: «Γιατί δεν έρχεσαι κάποια μέρα να τη δοκιμάσεις και να δεις αν σου αρέσει;» Και το μυρμήγκι από το λόφο του αλατιού σκέφτηκε: «Καλή ιδέα! Μια καινούργια γεύση. Γιατί να μην πάω να τη δοκιμάσω;» Η μέρα της επίσκεψης έφτασε και το μυρμήγκι από το λόφο του αλατιού σκέφτηκε: «Αν όμως δεν μου αρέσει αυτή η ζάχαρη; Τότε θα πεινάσω. Ας πάρω και λίγο αλάτι μαζί μου». Έβαλε λοιπόν λίγο αλάτι στο στόμα του και ξεκίνησε.

Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ σελ.30 Αν η άνοιξη επρόκειτο να έρθει στη ζωή σου, θα ήσουν προετοιμασμένος; Είσαι έτοιμος ν’ ανθίσεις; Αν είσαι, τότε έχω κάτι καλό να σου πω: η άνοιξη έρχεται στη ζωή σου κάθε μέρα. Να είσαι λοιπόν έτοιμος να βλαστήσεις – χωρίς δισταγμό. Και για μια φορά ακόμα, να εκπληρωθείς. Να ολοκληρωθείς. Όσο δυνατά κι αν είναι τα δεσμά της άγνοιας, θα σπάσουν, διότι ο αναζητητής μέσα σου είναι πιο δυνατός από το σύνολο όλων των ερωτήσεων, όσα εκατομμύρια κι αν είναι αυτές, όση σύγχυση κι αν υπάρχει στον κόσμο. Τέτοια είναι η εσωτερική ορμή.

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΕΡΙΗΛΘΑΜΕ ΣΕ ΒΑΘΥ ΥΠΝΟ σελ.40 Εκατοντάδες χρόνια πριν ένας ποιητής είπε ότι γεννηθήκαμε και μετά περιήλθαμε σε βαθύ ύπνο. Φαντάσου λοιπόν έναν άνθρωπο που κοιμάται κι άλλοτε γελά, άλλοτε πάλι κλαίει, άλλοτε φωνάζει κι άλλοτε παραμιλά. Μοιάζει σαν να βλέπει διαρκώς εφιάλτες. Παρ’ όλ’ αυτά, επιθυμεί πάρα πολύ να εξακολουθήσει να ονειρεύεται, επειδή το όνειρο τον συναρπάζει τόσο πολύ που θέλει να συνεχίσει να κοιμάται. Όταν λοιπόν κάποιος έρχεται και λέει: «Αφυπνίσου», αυτό ακούγεται περίεργα. Είσαι τόσο πολύ εγκλωβισμένος μέσα στο όνειρο, που λες: «Τι εννοείς ‘‘Αφυπνίσου’’; Είμαι ξύπνιος. Όλα τα καλά, τα κακά, τα ψυχοφθόρα – όλα αυτά που συμβαίνουν σ’ αυτό τον κόσμο – δεν είναι αληθινά;»


σελ.6

Άκουσετο κάλεσμα


σελ.7

Αυτό που έχω να πω, θα το πω από τη δική μου οπτική γωνία και μπορεί να τη βρείτε λίγο διαφορετική. Δεν έχω σχέση με μεγάλους οργανισμούς. Όταν ταξιδεύω και μιλάω στον κόσμο, απευθύνομαι αποκλειστικά σε ανθρώπους. Μερικές φορές αυτό είναι που ξεχνάμε – ότι όλοι είμαστε άνθρωποι. Είμαστε τόσο πολύ εγκλωβισμένοι στους διαφορετικούς στόχους που έχουμε θέσει, στις εξηγήσεις που δίνουμε για τα πάντα, που ξεχνάμε να κοιτάξουμε γύρω μας και να δούμε ότι είμαστε –ο καθένας από μας– άνθρωποι με την ίδια θεμελιώδη φιλοδοξία: να είμαστε ευò τυχισμένοι, να βιώνουμε ειρήνη.


σελ.8

Πολλοί άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη και μερικές φορές τους ρωτώ: «Τι σημαίνει για σένα η λέξη ‘‘ειρήνη’’;» Για πολλούς, ειρήνη σημαίνει απουσία κάποιου πράγματος. Πηγαίνεις κάπου για να ξεφύγεις από το θόρυβο της πόλης. Και βλέπεις μια όμορφη λίμνη, όπου όλα είναι πολύ γαλήνια, και τότε λες: «Αα, είναι τόσο ειρηνικά!» Ή μπορεί να σκεφτείς ότι αν αναρριχηθείς στο όρος Έβερεστ ή αν εκπληρώσεις κάποιο στόχο στη ζωή σου, ίσως τότε να έχεις ειρήνη. Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ Αλλά τι είναι ειρήνη; Πώς αντιλαμβανόταν την ειρήνη ο Σωκράτης ή ο Πλάτωνας, όταν στοχάζονταν πάνω στην ιδέα της ειρήνης; Δεν υπήρχαν άρματα μάχης ή αεροπλάνα εκείνη την εποχή, αλλά οι άνθρωποι και τότε προσπαθούσαν να βρουν λύση σε προβλήματα, που δεν ήταν τόσο διαφορετικά από τα δικά μας. Ποιο ήταν λοιπόν το ζητούμενο; Να υπάρχει ειρήνη σε κάθε άνθρωπο. Άρα και πάλι τίθεται το ερώτημα: τι είναι ειρήνη; Είναι κάτι έμφυτο που εδρεύει στην καρδιά κάθε ανθρώπου; Ή είναι μια κατάσταση που μπορείς να την ελέγξεις και να την προκαλέσεις εξωτερικά; Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο. Όταν εγώ μιλώ για ειρήνη, λέω ότι η επιθυμία για ειρήνη εδρεύει μέσα σε κάθε άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων και εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί μέχρι και σήμερα. Και υπάρχει ένα κάλεσμα για ειρήνη που αναδύεται ξανά και ξανά – ανεξάρτητα από το πόσες φορές το έχουμε αγνοήσει. Έχει αγνοηθεί από κυβερνήσεις και ηγέτες του κόσμου. Επανειλημμένα έχουμε εμπλακεί σε πολέμους. Όμως η φωνή για ειρήνη παραμένει απτόητη. Πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτή τη φωνή. Πρέπει να δώσουμε προσοχή σ’ αυτό το κάλεσμα. Αυτή η φωνή δεν ανήκει σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Δεν ανήκει σε μία χώρα. Aφορά κάθε άνθρωπο που με το δικό του τρόπο αναζητά και προσπαθεί να βρει την ειρήνη. Τόσο παντοδύναμη είναι. Είναι η φωνή που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, ανάμεσα σε διαφορετικά είδη διακυβέρνησης, ανάμεσα σε μορφωμένους και αμόρφωτους. Παρακαλώ μην καταπνίγετε αυτή τη φωνή. Αναδείξτε την, επειδή η ειρήνη είναι για κάθε άνθρωπο έμφυτη ανάγκη – όπως είναι η ανάγκη για νερό, για τροφή, για αέρα και στέγη. ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ Άνθρωποι σε όλον τον κόσμο εκλιπαρούν για ειρήνη. Το ξέρω αυτό. Συναντώ ανθρώπους που είναι πάρα πολύ φτωχοί και ανθρώπους που είναι πάρα πολύ πλούσιοι. Όταν αρχίζουν να εκφράζουν αυτό που χρειάζονται στη ζωή τους, τότε γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτό που θέλουν όλοι είναι ακριβώς το ίδιο. Μερικές φορές διακρίνουμε τους λόγους για τους οποίους η ειρήνη δεν επιτυγχάνεται. Δεν συνειδητοποιούμε όμως ότι η ειρήνη δεν είναι και τόσο μακριά από τον καθένα μας. Αν θέλουμε να φωτίσουμε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ή ένα γήπεδο του κρίκετ, τι χρειάζεται να κάνουμε; Υπάρχει μια σειρά από λάμπες και η κάθε μία από αυτές τις λάμπες πρέπει ν’ ανάψει. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τις λάμπες. Αν θέλουμε να υπάρξει φως, πρέπει εμείς ν’ ανάψουμε. Ο καθένας από μας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.


σελ.10

«Εγώ δεν έκανα τίποτα. Το μόνο που έκανα ήταν να σου δείξω ποιος είσαι».

Δεν είναι τυχαίο ότι επανειλημμένα βρισκόμαστε στο κατώφλι ανεπιθύμητων καταστάσεων. Όταν γίνονται πόλεμοι, οι άνθρωποι αναζητούν λόγους για να τους δικαιολογήσουν. Είναι ώρα ν’ αρχίσουμε ν’ αναζητούμε λόγους για να υπάρξει ειρήνη, επειδή στην ειρήνη δεν έχουμε δώσει μέχρι τώρα καμία ευκαιρία. Κανείς δεν θέλει τον πόλεμο. Γιατί; Σε ποιον προκαλεί τον μεγαλύτερο πόνο ο πόλεμος; Στον αθώο. Και αυτοί οι αθώοι άνθρωποι είναι απλοί. Δεν έφταιξαν σε τίποτα. Η επιδίωξή τους είναι να έχουν τροφή. Ίσως δεν μπορούν ούτε στα όνειρά τους να έχουν τρία γεύματα τη μέρα, αλλά ελπίζουν να έχουν τουλάχιστον δύο. Ονειρεύονται μια στέγη, μια καλύτερη ζωή για την οικογένειά τους, ένα μέλλον για τα παιδιά τους. Αυτό είναι το μόνο που θέλουν. Το να πάνε στο διάστημα δεν τους απασχολεί. Δεν πάει ο νους τους τόσο μακριά. Πριν λίγο καιρό βρισκόμουν σ’ ένα ταξί και μιλούσα με τον οδηγό, ο οποίος ρωτούσε: «Τι θ’ απογίνουν τα παιδιά μας;» Το μόνο που ήθελε αυτός ο άνθρωπος ήταν να του δοθεί η ευκαιρία να έχει ειρήνη. Όπου κι αν στραφείς, όπου κι αν πας, αυτή είναι η θεμελιώδης ανάγκη των ανθρώπων. Είναι δύσκολο; Είναι αδύνατον; Σε εποχές ταραγμένες, τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε; Όταν έχουμε προσωπικά προβλήματα, χρειαζόμαστε δύναμη. Και σε τελευταία ανάλυση, αυτή η δύναμη πηγάζει από μέσα σου. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι μπορεί να δρουν ως καταλύτες, αλλά η δύναμη πηγάζει από μέσα σου. Το ίδιο συμβαίνει και με την ειρήνη. Η αναζήτηση για ειρήνη πηγάζει από μέσα σου, και η ειρήνη την οποία αναζητάς βρίσκεται κι αυτή μέσα σου. Οι άνθρωποι λένε: «Ποια είναι λοιπόν η φόρμουλα;» Η φόρμουλα είναι προφανής. ΛΙΟΝΤΑΡΙ Ή ΠΡΟΒΑΤΟ; Ήταν κάποτε ένας αγρότης o οποίος μια μέρα συνάντησε ένα λιονταράκι. Είδε ότι το λιονταράκι ήταν άρρωστο και πολύ αδύναμο, κι έτσι το πήρε στο σπίτι του, του έδωσε γάλα και το έβαλε στη στάνη του μαζί με τα πρόβατα.


σελ.11

Το λιονταράκι λοιπόν μεγάλωσε μαζί με τα πρόβατα, ώσπου δεν ήταν πια ένα μικρό λιονταράκι. Είχε γίνει ένα νεαρό λιοντάρι. Μια μέρα, ενώ τα πρόβατα έβοσκαν, ένα μεγάλο λιοντάρι βγήκε από τη ζούγκλα και βρυχήθηκε. Τα πρόβατα σκόρπισαν στο λιβάδι για να κρυφτούν. Το ίδιο έκανε και το νεαρό λιοντάρι. Το μεγάλο λιοντάρι το είδε και είπε, «Γιατί κρύβεσαι;» Εκείνο απάντησε, «Γιατί θα με φας». Το μεγάλο λιοντάρι είπε, «Όχι! Όχι! Δεν ξέρεις ποιος είσαι;» Και το μικρό λιοντάρι απάντησε, «Είμαι πρόβατο. Όμως, θα συμφωνήσω μαζί σου, σ’ ό,τι κι αν πεις, γιατί δεν θέλω να με φας». Το μεγάλο λιοντάρι αποκρίθηκε, «Όχι, όχι, όχι. Έλα μαζί μου. Θέλω να σου δείξω κάτι». Το πήγε σε μια λίμνη και είπε, «Κοίτα». Όταν το μικρό λιοντάρι κοίταξε την αντανάκλασή του στο νερό, είδε ότι δεν ήταν πρόβατο. Πράγματι, ήταν λιοντάρι. Άρχισε να ευχαριστεί το μεγάλο λιοντάρι, και το μεγάλο λιοντάρι είπε, «Δεν έκανα τίποτα. Το μόνο που έκανα ήταν να σου δείξω ποιος είσαι». ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ Μου αρέσει αυτή η ιστορία γιατί κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε μας. Ξεχνάμε τη βασική μας φύση. Κι όταν δεν μπορούμε να δούμε ποιοι είμαστε, πώς μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε στις ανάγκες των συνανθρώπων μας; Είναι αδύνατον. Δεν είμαστε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε. Είμαστε ένα πολύτιμο δώρο στη μέση αυτής της μεγαλειώδους δημιουργίας. Χθες το βράδυ σήκωσα τα μάτια μου ψηλά στον ουρανό και είδα τα όμορφα αστέρια του. Κι όμως, πριν λίγο καιρό, έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση που έδειχνε πόση βία υπάρχει στο διάστημα. Μαύρες τρύπες. Πλανήτες. Αστέρια. Τεράστιες εκρήξεις. Καθώς όμως στεκόμουν εκεί χθες το βράδυ, κι όλα ήταν απίστευτα γαλήνια, κι αναρωτήθηκα: Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο γαλήνια; Αντιλαμβάνομαι κάτι λάθος; Είναι όλα λάθος; Ή υπάρχει κάτι περισσότερο; Εγώ λέω ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπουμε. Υπάρχει μια επιθυμία για ειρήνη στον καθένα. Η επιθυμία για ειρήνη χορεύει στην καρδιά κάθε ανθρώπου. Αυτό είναι μια καλή είδηση. Όσο υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη γη, θα υπάρχει και η ανάγκη για ειρήνη. Εάν αναγνωρίσουμε αυτή την ανάγκη και αναζητήσουμε την εκπλήρωσή της, τότε μπορούμε να νιώσουμε πώς είναι να είσαι ευτυχισμένος. Αν θέλεις ευτυχία στη ζωή σου, πρώτα χρειάζεσαι ειρήνη. Μετά, η ευτυχία θ’ ακολουθήσει. Αυτό είναι κάτι που το έχω παρατηρήσει προσωπικά καθώς ταξιδεύω σ’ όλον τον κόσμο και μιλώ στους ανθρώπους. Και προσπαθώ να τους δώσω τη δυνατότητα να βρουν n την ειρήνη στη ζωή τους.


σελ.12

Ηδυνατότητα


σελ.13

Αυτό για το οποίο μιλώ, συνοψίζεται στο εξής: Ποια δυνατότητα έχει ένας άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του; Μιλώ για κάτι που δεν βρίσκεται στην κορυφή κάποιου βουνού, ούτε στα βάθη των ωκεανών. Είναι κάτι που εδρεύει στην καρδιά κάθε ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο. Ποιο είναι λοιπόν το δυναμικό μιας ανθρώπινης ζωής – της δικής ò μου ζωής, της δικής σου ζωής;


σελ.14

Όταν κρατάς ένα σπόρο στο χέρι σου, υπάρχει μια δυνατότητα. Μέσα σ’ αυτόν το σπόρο βρίσκεται εν δυνάμει ένα δέντρο. Και στο δέντρο αυτό υπάρχουν πολλοί, πολλοί σπόροι. Και σε κάθε έναν από αυτούς τους σπόρους βρίσκεται εν δυνάμει ένα άλλο δέντρο. Σ’ αυτά τα δέντρα, εμπεριέχονται χιλιάδες σπόροι και χιλιάδες δέντρα, και κατ’ επέκταση εκατομμύρια δέντρα. Κοιτώντας απλά ένα μόνο σπόρο μέσα στη παλάμη σου, βλέπεις την απαρχή ενός μεγάλου δάσους. Ο σπόρος έχει αυτή τη δυνατότητα. Αν φυτευτεί, ποτιστεί, κι αν έχει φροντίδα, θα μπορούσε να γίνει δέντρο και απ’ αυτό το δέντρο θα μπορούσε να προκύψει ένα δάσος. Όμως, αν ο σπόρος δεν φυτευτεί κι αν μείνει χωρίς φροντίδα, τι δυνατότητα υπάρχει να δημιουργηθεί δάσος; Δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει. ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ Αυτό που προσπαθώ να πω είναι το εξής: η ειρήνη βρίσκεται στην καρδιά κάθε ανθρώπου, αλλά είναι σε λανθάνουσα κατάσταση. Κάτι λοιπόν πρέπει ν’ αλλάξει για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος αυτή τη δυνατότητα. Αν δεν τη συνειδητοποιήσει, παραμένει απλά μια δυνατότητα. Μπορείς να γράψεις ποιήματα και βιβλία γι’ αυτήν, μπορείς να κάνεις σεμινάρια γι’ αυτήν, αλλά παραμένει μόνο δυνατότητα, δεν είναι πραγματικότητα. Έχω μιλήσει για την ειρήνη σε πάρα πολλά και διαφορετικά μέρη. Κι αυτό που πάντα λέω είναι ότι έχουμε ανάγκη την ειρήνη ακόμα και όταν δεν γίνεται πόλεμος. Αρχίζει ένας πόλεμος και όλοι λένε, «Πρέπει να κάνουμε ειρήνη». Και τι γίνεται όταν τελειώσει ο πόλεμος; «Α, ωραία, ας επιστρέψουμε στις συνηθισμένες ασχολίες μας». Ποιες ασχολίες; Τις ίδιες ασχολίες που μας οδηγούν στον πόλεμο! Η ειρήνη δεν είναι κάτι για το οποίο μπορούμε μοναχά να συζητάμε. Δεν γίνεται να βάλεις απλά μια αφίσα στον τοίχο ή να κρατάς ψηλά και ανοικτά τα δυο σου δάχτυλα και να πιστεύεις ότι έτσι θα βρεις την ειρήνη. Η ειρήνη είναι κάτι που πρέπει να το αισθανθείς – όχι μια φορά, ούτε δυο, ούτε τρεις, αλλά κάθε μέρα, κάθε στιγμή που μπορείς. Γι’ αυτό σας μιλάω. Δεν σας λέω απλά και μόνο για τη δυνατότητα. Σας τονίζω επίσης ότι μπορεί να γίνει πραγματικότητα στη ζωή σας. Σ’ έναν άνθρωπο που διψάει, τι νόημα έχει να τον εμψυχώνεις με λόγια; Φαντάσου κάποιον να πεθαίνει από τη δίψα στην έρημο, και εσύ να του λες, «Ξέρω ένα ωραίο μέρος στο Λονδίνο που έχει φανταστικό νερό». Του μιλάς για ένα μπαρ όπου σερβίρουν όλα τα είδη νερού. Κι αυτός απλά λέει, «Νερό, νερό». Μπορείς να μιλάς όσο θέλεις για την ειρήνη, όταν δεν τη χρειάζεσαι. Όταν όμως τη χρειάζεσαι, δεν υπάρχει χώρος για κουβέντες. Θέλεις ένα και μόνο πράγμα: να ικανοποιήσεις την ανάγκη αυτή. Έτσι είσαι φτιαγμένος.

Η ειρήνη βρίσκεται σε λήθαργο μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου...


σελ.15

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΙΡΗΝΗ; Έχεις την ικανότητα να στοχάζεσαι, να σκέφτεσαι, να φαντάζεσαι. Μπορείς να κάνεις απίστευτα πράγματα μ’ αυτές σου τις ικανότητες. Αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη μέριμνα για τις βασικές σου ανάγκες. Και μια απ’ αυτές είναι η εσωτερική σου δίψα που έχει ανάγκη να ικανοποιηθεί. Μόνο όταν ικανοποιείται η δίψα σου ολοκληρώνεται το κεφάλαιο «δίψα», ούτε λεπτό νωρίτερα. Καμία ανακάλυψη, κανένα ανάγνωσμα, ούτε και όλες οι ιδέες του κόσμου δεν θα έχουν αποτέλεσμα, αν η δίψα δεν έχει ικανοποιηθεί. Έτσι είναι. Η ικανότητα να φαντάζεσαι δεν απαλείφει την ανάγκη. Δεν θα ικανοποιηθείς, αν δεν πιεις το νερό για να διώξεις τη δίψα σου. Επομένως, η προφανής ερώτηση είναι: αισθάνεσαι στη ζωή σου ότι έχεις ανάγκη να εκπληρωθείς; Αυτή είναι μια ερώτηση που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου και ν’ απαντήσεις εσύ ο ίδιος. Στη ζωή μου; Ναι. Έχω ανάγκη να νιώσω ειρήνη, να εκπληρωθώ, να ικανοποιηθώ με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Κι όχι με την ικανοποίηση που προέρχεται ακολουθώντας κάποιον που λέει, «Αυτό είναι το νέο σου τροπάριο: είμαι ικανοποιημένος, είμαι ικανοποιημένος, είμαι ικανοποιημένος». Μερικοί το κάνουν αυτό. Λένε, «Άρχισε να λες στον εαυτό σου πόσο ευτυχισμένος είσαι και θα γίνεις ευτυχισμένος». Υπάρχει ένα πρόβλημα μ’ αυτού του είδους την ευτυχία: τη φαντάζεσαι, δεν είναι υπαρκτή. Αν αυτό είναι που κάνεις, Θεός φυλάξοι αν αρχίσεις να αισθάνεσαι την ανάγκη να είσαι ευτυχισμένος. Έχεις ήδη πει στον εαυτό σου, «Να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι ευτυχισμένος». Και μετά, κάποια μέρα, κάτι μέσα σου λέει, «Καλή ιδέα. Καλό θα ήταν να είμαι στ’ αλήθεια ευτυχισμένος». Τότε πλέον βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί ενώ νόμιζες ότι ήσουν ήδη ευτυχισμένος, ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι. Κάποιοι θα πουν, «Και τι γίνεται με όλες τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει;» Εγώ δεν βλέπω καμία αντίφαση, γιατί η ευτυχία που αναζητάς είναι η ευτυχία που βρίσκεται μέσα σου, για σένα – έναν άνθρωπο που ήρθε στη ζωή, που είναι ζωντανός. Ξέρω ότι μπορεί να σου είναι δύσκολο να διαχωρίσεις τον εαυτό σου από το ρόλο του πατέρα ή της μητέρας, του δασκάλου ή του αγρότη, του ενός ή του άλλου. Αλλά κάντο, έστω για μια στιγμή. Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ Γεννήθηκες. Η αναπνοή μπήκε μέσα σου, και είναι δική σου. Όσο φιλεύσπλαχνος κι αν είσαι, δεν μπορείς να τη χαρίσεις. Δεν μπορώ να πω, «Πάρε μερικές από τις αναπνοές μου. Είναι δώρο από μένα για σένα». Δεν γίνεται αυτό. Η αναπνοή έρχεται μέσα μου, μου φέρνει κάτι, και φεύγει. Και ξανά έρχεται και φεύγει, και πάλι έρχεται και φεύγει, μέχρι που μια μέρα έρχεται, φεύγει και δεν ξανάρχεται.

… κάτι όμως πρέπει ν’ αλλάξει, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε το δυναμικό μας.


σελ.18

Μέσα σου υπάρχει η εστία σου, το σπίτι σου... Στους ανθρώπους δεν αρέσει να μιλάνε για το θάνατο, είναι πολύ βαρύ, πολύ έντονο. Τι κάνουμε όταν έχουμε γενέθλια; Η οικογένειά σου ή οι φίλοι σού φέρνουν μια τούρτα. Της βάζουν κεράκια και λένε, «Σβήστα». Κάθε κεράκι αντιπροσωπεύει ένα χρόνο της ζωής σου. Συμβολικά, λοιπόν, είναι σαν να σβήνεις κάθε ένα απ’ αυτά τα χρόνια. Είναι σαν ν’ αποδέχεσαι το πέρασμα αυτών των χρόνων – πάνε πέρασαν. Βεβαίως, κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσεις, κι έτσι δεν μπορούν να προσθέσουν άλλα κεριά. Το σβήσιμο των κεριών έχει σχέση με το πόσο ευάλωτος είσαι κι όχι με το πόσο δυνατός είσαι. Η αυταπάτη μάλιστα είναι το τραγούδι που συνοδεύει το σβήσιμο των κεριών. Πραγματικά σε αποπροσανατολίζει. Σε κάνει να νομίζεις ότι το σβήσιμο των κεριών αφορά στο μέλλον σου, ενώ στην πραγματικότητα είναι η αποδοχή όλων αυτών των χρόνων που πέρασαν και δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ. Αυτή είναι η φύση της ζωής σου. Μην κρίνεις αν είναι καλό ή κακό, σωστό ή λάθος ή αν θα ’πρεπε να είναι κάπως αλλιώς. Έτσι είναι η φύση της ύπαρξης. Είναι απλό. Βρίσκεσαι εδώ και το ότι είσαι ζωντανός είναι η υπέρτατη γιορτή. Δεν το βλέπεις έτσι όμως, επειδή έχεις μια ζυγαριά όπου το κάθε τι ζυγίζεται και μετριέται, και σύμφωνα μ’ αυτήν είναι είτε μια καλή περίοδος είτε μια άσχημη περίοδος. Μετράς τον εαυτό σου όχι με βάση τη δική σου κατάσταση, αλλά με το πώς είναι τα πράγματα γύρω σου. Πάνε καλά οι δουλειές σου; Πήρες προαγωγή; Δεν πήρες προαγωγή; Να ένας λόγος για να θεωρηθεί η μέρα άσχημη. Αν οι δουλειές σου δεν πάνε και τόσο καλά, να κι άλλος λόγος για μια άσχημη μέρα. Και τι είναι αυτό που κάνει μια μέρα να είναι καλή; Όταν τα πράγματα πηγαίνουν όπως τα θέλεις. Επειδή έτσι μέτρησες τη μέρα σου. Δεν την αποδέχτηκες. Τη μέτρησες. Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ Μιλάω για την αποδοχή της ζωής και την αποδοχή της ανάγκης για πληρότητα. Να είσαι χαρούμενος. Όχι επειδή κάποιος σου είπε, «Τώρα είσαι πετυχημένος, τώρα είσαι ευτυχισμένος, τώρα είσαι χαρούμενος», αλλά επειδή αισθάνεσαι μια χαρά που πηγάζει από τα βάθη της ύπαρξής σου. Να είσαι ευτυχισμένος γιατί έχεις εκπληρωθεί και αποδέχεσαι το σήμερα ως δώρο, γιατί είναι δώρο. Τι είναι δώρο; Όταν κάποιος σου δίνει κάτι και δεν ζητά τίποτα σε αντάλλαγμα, αυτό είναι δώρο. Όταν κάποιος σου δίνει κάτι και λέει, «Πού είναι η πιστωτική σου κάρτα;», αυτό δεν είναι δώρο. Όταν λέω, «Η ζωή είναι ένα δώρο», σπεύδουν μερικοί να ρωτήσουν, «Από ποιον είναι;» Σ’ ενδιαφέρει πραγματικά; Σου δόθηκε. Πάρτο. Θα το αρνηθείς; Τι έδωσες σ’ αντάλλαγμα για τη σημερινή μέρα; Τίποτα. Εκείνη όμως ήρθε και όλες οι στιγμές ήταν σαν μικρές σταγόνες. Μια σταγόνα νερού ενώνεται με μια άλλη σταγόνα. Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα του δυναμικού. Αν έρθει άλλη μια σταγόνα, αυτή η σταγονίτσα έχει τη δυνατότητα να συνενωθεί με την πρώτη, κι αν έρθει ακόμα άλλη μια, θα συνενωθεί και μ’ αυτή.


σελ.19

...κι έχεις έμφυτη την ανάγκη να επιστρέψεις σ’ αυτήν. Κι έρχεται άλλη μια, και θα συνενωθεί και μ’ αυτή. Αυτή η δυνατότητα της ένωσης τούς επιτρέπει να γίνουν ένα ισχυρό ποτάμι. Αν κάθε σταγόνα έλεγε, «Δεν ξέρω από πού ήρθε η άλλη σταγόνα, δεν ξέρω ποιες είναι οι πεποιθήσεις της, ποια είναι η θρησκεία της, σε τι πιστεύει, γι’ αυτό δεν θα ενωθώ μαζί της», δεν θα σχηματιζόταν ποτέ το ποτάμι. Το νερό γνωρίζει πώς να μεταμορφώνεται. Αν το ζεστάνεις, θα πει, «Α, κάνει πολλή ζέστη εδώ. Φεύγω!» κι εξατμίζεται. Φεύγει; Όχι. Οποιαδήποτε στιγμή μπορέσει να συνενωθεί ξανά, θα το κάνει. Θα ξαναγίνει μια σταγόνα, επιστρέφοντας με τη μορφή νερού για να ενωθεί με τη θάλασσα. Μερικές φορές βρέχει πολύ. Τι είναι η βροχή; Είναι ένα σταγονίδιο που χρησιμοποιεί το δυναμικό του. Το σταγονίδιο είναι μικροσκοπικό, αλλά μπορεί να κόψει ένα βουνό στη μέση. Αυτό είναι κάτι που με συναρπάζει. Το νερό είναι τόσο ευέλικτο κι όμως, αυτές οι σταγόνες που συνενώνονται, έχουν το δυναμικό να παράγουν μεγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας. Χάρη σε κάτι πολύ απλό, τη φυσική ροή του νερού προς τα κάτω, παράγονται μεγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας. Κι όλα αυτά, επειδή η σταγόνα γνωρίζει την τέχνη της ένωσής της με μια άλλη σταγόνα. Αυτή είναι η φύση της. Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ Πότε θ’ αρχίσω να κατανοώ ότι είναι φυσική μου ανάγκη να αισθάνομαι; Το να σκέπτομαι είναι καλό, όμως έχω ανάγκη και να αισθάνομαι. Το να φαντάζομαι είναι ωραίο, όμως έχω ανάγκη και να βλέπω. Το να ονειρεύομαι είναι καλό, όμως έχω ανάγκη και να βιώνω την εκπλήρωση του βαθύτερου ονείρου μου, με τα μάτια ανοιχτά. Δεν είναι κακό να ονειρεύομαι, αρκεί να επικρατεί στη ζωή μου η εκπλήρωση. Όταν αντιληφθώ ότι το σήμερα είναι ένα δώρο που μου δόθηκε χωρίς ν’ αποτελεί επιβράβευση για κάτι, κι όταν καταφέρω ν’ αποδεχθώ αυτό το δώρο, τότε θα έχω ανέβει το πρώτο σκαλί της σκάλας που οδηγεί στην ολοκλήρωσή μου. Τότε θα ξέρω ότι οδεύω προς την ειρήνη. Όταν μιλώ για την ειρήνη, ο πιο πολύς κόσμος λέει, «Ειρήνη έχουμε όταν δεν υπάρχει πόλεμος». Όχι. Αυτό δεν είναι ειρήνη. Ο πόλεμος είναι μια συνέπεια. Πόλεμος δεν συμβαίνει μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους. Υπάρχει κι άλλος ένας πόλεμος που είναι πολύ πιο επικίνδυνος, κι αυτός είναι ο πόλεμος που μαίνεται μέσα μας. Ο εξωτερικός πόλεμος αργά ή γρήγορα θα τελειώσει. Αλλά ο πόλεμος μέσα μας μπορεί να μαίνεται επ’ αόριστον, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα το τέλος του. Στον κόσμο σήμερα υπάρχουν υπουργεία Πολέμου, υπάρχουν υπουργεία Άμυνας. Υπουργείο Ειρήνης, όμως, υπάρχει; Δεν υπάρχει πουθενά. Η ειρήνη αντιμετωπίζεται ως μια καλή ιδέα, όχι ως κάτι που θα έπρεπε πράγματι να έχουμε. Δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται για τον αμυντικό εξοπλισμό μιας χώρας. Όταν έρχεται η ώρα να εισπράξουν φόρους, οι κυβερνήσεις καυχώνται για την ακρίβεια των όπλων που αγόρασαν. Όταν όμως ανατινάζουν λάθος έκταση, απορείς και λες: «Πίστευα ότι η βολή θα ήταν τόσο μεγάλης ακριβείας που θα μπορούσε η σφαίρα να μπει από το ένα παράθυρο και να βγει από το άλλο. Τι συνέβη;» Απλά η σφαίρα βρήκε το λάθος παράθυρο!


σελ.20

ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ Όταν απευθύνω την ερώτηση: «Πότε ήταν η τελευταία φορά που πραγματικά ήσουν σ’ επαφή με τον εαυτό σου;» μπορεί να πάρω την εξής απάντηση: «Δεν είμαι τέλειος, όμως προσπαθώ. Είμαι καλός άνθρωπος. Δεν έχω πρόθεση να βλάψω κανέναν». Κι εγώ απαντώ: «Όχι, όχι δεν εννοώ αυτό. Μην απαντάς με το νου, αλλά με το αίσθημα». Ποιος είσαι; Είσαι ένα μοναδικό πλάσμα που ήρθε σ’ αυτή τη ζωή. Δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν εσένα σ’ ολόκληρο τον κόσμο και δεν θα υπάρξει ποτέ κανένας σαν εσένα. Ποτέ. Τόσο μοναδικός είσαι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ολοκληρωθείς. Σκεπτόμαστε: «Σίγουρα υπάρχει κάποιος σαν εμένα». Φτάνουμε στο σημείο να λέμε στους γύρω μας: «Είδα κάποιον που σου έμοιαζε καταπληκτικά». Δεν είναι αλήθεια. Ο τρόπος που κοιτάς, ο τρόπος που γελάς, αυτό που σε κάνει να γελάς, κι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς, είναι απίστευτα λεπτές αποχρώσεις της ύπαρξής σου. Όταν είσαι ολοκληρωμένος, ο τρόπος που αισθάνεσαι την ολοκλήρωση είναι η λεπτή υφή της ζωής. Απίστευτα λεπτή. Τόσο ανεπαίσθητη που μόνο εσύ θα μπορούσες να το περιγράψεις. Επομένως, εναπόκειται σε σένα να ολοκληρωθείς ως άνθρωπος. Είναι σημαντικό αυτή η υπόσταση από σάρκα και οστά που ήρθε πάνω σ’ αυτή τη γη να μην πάει χαμένη. Δεν ήρθες απλά εδώ και μια μέρα θα φύγεις. Αλλά ήρθες εδώ, είδες, θαύμασες, ολοκληρώθηκες. Θα σε θυμούνται δέκα χρόνια μετά; Ίσως δέκα, ίσως είκοσι. Τριάντα; Δεν ξέρω. Είναι στη φύση του κόσμου να ξεχνά. Ακόμη κι αν σου φτιάξουν άγαλμα, μια ωραία μέρα θα έρθει κάποιος που θα θέλει να σηκώσει μια πολυκατοικία στη θέση του αγάλματος και τότε πάει το άγαλμα. Δεν είναι αυτό η ζωή σου. Δεν είναι αυτό το δυναμικό σου. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό από το οποίο εξαρτάσαι δεν έχει σχέση με αυτά από τα οποία πιστεύεις ότι εξαρτάσαι. Στην πραγματικότητα, εξαρτάσαι από την αναπνοή που μπαινοβγαίνει μέσα σου. Αν ποτέ έφτανες στο σημείο ν’ ανταλλάξεις το κινητό σου, τον υπολογιστή σου ή το καινούργιο σου ρολόι για να έχεις τη δυνατότητα μιας ακόμη αναπνοής, ευχαρίστως θα έλεγες: «Ορίστε. Πάρτο. Πάρτο!», διότι γνωρίζεις ότι η αναπνοή είναι ο πυλώνας σου, το θεμέλιό σου. ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ Θα πρέπει να γνωρίζεις το όφελος που έχεις όταν σβήνεις τη δίψα σου, όταν βρίσκεσαι σε ειρήνη. Όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ τα θεμελιώδη της ύπαρξής μας. Όμως, χρειαζόμαστε κάποιον να μας τα υπενθυμίζει. Όταν ξεχνάμε αυτό που είναι απολύτως θεμελιώδες, χρειαζόμαστε υπενθύμιση. Αυτό για το οποίο μιλάω κι αυτό που προσφέρω είναι η γνώση του εαυτού. Οι επιχειρήσεις πάνε κι έρχονται, όμως εσύ είσαι ένας και μοναδικός. Αυτή η ζωή σκοπό έχει την ολοκλήρωσή σου. Να χαίρεσαι, να σκάβεις στο ορυχείο μέσα σου, να σβήνεις τη δίψα. Είναι η επιστροφή στην εστία σου. Υπάρχει μια εστία μέσα σου στην οποία οφείλεις να επιστρέψεις. Έχεις τη δυνατότητα ν’ ανακαλύψεις και να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Πραγμάτωσε αυτή n σου τη δυνατότητα.


σελ.21

Τι έδωσες ως αντάλλαγμα για το σήμερα; Τίποτα. Όμως το σήμερα ήρθε, κι όλες οι στιγμές ήταν σαν μικρές σταγόνες.


σελ.22

Τομυρμήγκιαπότολόφοτηςζάχαρης καιτομυρμήγκιαπότολόφοτουαλατιού


σελ.23

Έχουμε την τάση ν’ αναλύουμε τα πάντα. Όταν όμως διψάω, δεν θέλω αναλύσεις σχετικά με το νερό. Δεν θέλω περιγραφές του νερού. Το μόνο που θέλω να ξέρω είναι πώς θα βρω νερό, ώστε να σβήσω τη δίψα μου. Αυτό είναι το ζητούμενο: να σβήσω τη δίψα μου. Ό,τι κι αν κάνουμε –είτε είναι η εξερεύνηση του διαστήματος είτε είναι η χαρτογράφηση του βυθού της θάλασσας είτε το πέταγμα χαρταετού, η σχεδίαση νέων αεροσκαφών ή η εφεύρεση νέων τεχνολογιών– το κάνουμε διότι πιστεύουμε ότι θα μας ωφελήσουν. Κι έχουμε την κακή συνήθεια ν’ ασχολούμαστε με κάτι χωρίς ποτέ να στεκόμαστε ν’ αναρωτηθούμε: «Με ωφέλησε αυτό, πραγματικά;» Απλά συνεχίζουμε την μια εφεύρεση μετά ò την άλλη.


σελ.24

Κοιτάζω φωτογραφίες μου όταν ήμουν μωρό και αναρωτιέμαι: «Πού πήγε εκείνο το μωρό; Πέθανε;» Είναι μια παράξενη ερώτηση, διότι ξέρω ότι εκείνο το μωρό ήμουν εγώ και ότι εγώ είμαι ζωντανός. Όμως δεν μοιάζω καθόλου μ’ εκείνο το μωρό. Επομένως, ανατρέχοντας στο τότε μέχρι το σήμερα, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: «Μα πού πήγε εκείνο το μωρό;» Έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε το άθροισμα όλων όσων κάνουμε και, παρ’ όλα αυτά, εκείνη η φωτογραφία μου ως μωρό δεν ήταν παρά μια στιγμή ζωής, της ζωής μου, που τώρα αντιλαμβάνομαι ότι ποτέ δεν είναι σταθερή. Μια φωτογραφία μου μετά από τρία χρόνια θα με δείχνει διαφορετικό. Μετά από δέκα χρόνια θα με δείχνει ακόμη πιο διαφορετικό και μετά από είκοσι χρόνια εντελώς διαφορετικό. Διαρκώς αλλάζω. Μπορεί να μην αντιλαμβάνομαι την αλλαγή καθώς συμβαίνει, όμως αλλάζω. Επομένως ποιος είμαι εγώ; Ποιος είσαι εσύ; Έχουμε την τάση να καλυτερεύουμε τον εαυτό μας, να εξελισσόμαστε, να πηγαίνουμε μπροστά, να βελτιωνόμαστε πάνω σε όλα εκείνα που επιδέχονται βελτίωση. Να γινόμαστε καλύτεροι. Το μήνυμά μου αφορά τη δυνατότητα της υπέρτατης βελτίωσης του ανθρώπου, όχι της ανθρωπότητας, όχι μιας χώρας, όχι ενός κοινωνικού συνόλου, αλλά του ανθρώπου. Και όχι μέσω θρησκειών και δογμάτων, όχι μέσω ιδεών και αντιλήψεων. Ούτε μέσω διαδόσεων ή επαναλήψεων, ούτε μέσω άκριτου μιμητισμού. Αλλά μέσω εκείνης της διαδικασίας όπου κάθε άνθρωπος ατομικά θα εξερευνά και θα βρίσκει την ομορφιά μέσα του. Και το μόνο που απαιτείται είναι ο καθένας μας να ξεκαθαρίσει το τοπίο ώστε να δει τα πράγματα με διαύγεια. ΤΑ ΔΥΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ Κάποτε συναντήθηκαν δύο μυρμήγκια. Το ένα μυρμήγκι ζούσε πάνω σ’ ένα λόφο από ζάχαρη. Το άλλο μυρμήγκι ζούσε πάνω σ’ ένα λόφο από αλάτι. «Από πού είσαι;» Ρώτησε το μυρμήγκι από το λόφο της ζάχαρης . «Ζω στο λόφο της ζάχαρης». «Στο λόφο της ζάχαρης; Τι είναι ζάχαρη;» «Κάτι υπέροχο, με γλυκιά γεύση». Και το μυρμήγκι από το λόφο του αλατιού, είπε: «Πρώτη φορά το ακούω. Εγώ ζω στο λόφο με το αλάτι. Τρώω αλάτι και με κάνει να διψάω. Όμως, σαν καλή μ’ ακούγεται αυτή η γλυκιά ουσία!» Το μυρμήγκι από το λόφο της ζάχαρης τότε είπε: «Γιατί δεν μας επισκέπτεσαι μια μέρα, να το δοκιμάσεις και να δεις αν σου αρέσει;» Κι έτσι το μυρμήγκι αποφάσισε να πάει. Σκέφτηκε: «Μμ! Θα δοκιμάσω μια καινούργια γεύση. Καλή ιδέα». Κανόνισαν την ημερομηνία της επίσκεψης. Όταν έφτασε εκείνη η μέρα και το μυρμήγκι


σελ.25

Ξέρω κάτι που είναι εξωφρενικά απλό: το πηγαινέλα της αναπνοής είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα που συμβαίνει στη ζωή σου.

από το λόφο του αλατιού ετοιμαζόταν να φύγει, σκέφτηκε: «Χμ! Θα κάνω όλ’ αυτόν το δρόμο μέχρι το λόφο της ζάχαρης... κι αν δεν μ’ αρέσει; Αν έχει απαίσια γεύση; Θα πεινάσω. Ξέρω τι θα κάνω». «Θα πάρω λίγο αλάτι μαζί μου ώστε να το φάω σε περίπτωση που δεν μ’ αρέσει η ζάχαρη». Έβαλε λοιπόν λίγο αλάτι στο στόμα του και ξεκίνησε. Όταν έφτασε, το μυρμήγκι από το λόφο της ζάχαρης χάρηκε πάρα πολύ. «Πώς τα πας;» «Πολύ καλά. Ανυπομονώ να δοκιμάσω τη ζάχαρη! Μου φαίνεται πως πρέπει να είναι υπέροχη». «Ορίστε. Δοκίμασέ τη!» Το μυρμήγκι από το λόφο του αλατιού έβαλε τη ζάχαρη στο στόμα του, τη μάσησε λίγο και είπε: «Έχει την ίδια γεύση με το αλάτι». «Σοβαρά;» «Ναι! Έχει την ίδια γεύση με το αλάτι μου, δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Φαντάζομαι ότι εσείς εδώ το λέτε ‘‘ζάχαρη’’ κι εμείς εκεί που ζω το λέμε ‘‘αλάτι’’. Είναι το ίδιο πράγμα!» Το μυρμήγκι από το λόφο της ζάχαρης τότε είπε: «Δεν νομίζω. Άνοιξε το στόμα σου. Για να δω!» Πράγματι, βαθιά μέσα στο στόμα του υπήρχε αλάτι. Του λέει λοιπόν: «Βγάλε το αλάτι που έχεις στο στόμα σου!» Και το έβγαλε. «Τώρα, δοκίμασε τη ζάχαρη». «Πω, πω! Απίστευτο. Είναι τόσο διαφορετικό, τόσο εκπληκτικό! Μ’ αρέσει πολύ! Θα μετακομίσω εδώ!» Δεν θα ήταν αυτή η έκβαση της ιστορίας, αν το αλάτι είχε παραμείνει στο στόμα του μυρμηγκιού. Γι’ αυτό σας λέω: «Καθαρίστε το πιάτο σας από τυχόν υπολείμματα και δοκιμάστε το φαγητό αυτούσιο, όχι αναμεμειγμένο με κάτι άλλο. Δοκιμάστε το ώστε ν’ ανακαλύψετε τι γεύση έχει». Μιλώ για κάτι που δεν είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Δεν αφορά τα επιτεύγματά σου.


σελ.26

Αφορά εσένα, εσένα που είσαι ζωντανός. Ένα πράγμα ξέρω και είναι εξωφρενικά απλό: το πηγαινέλα της αναπνοής είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα που συμβαίνει στη ζωή σου. Ίσως να ρωτούσες: «Δεν είναι η καινούργια μου δουλειά; Η καινούργια μου σύζυγος; Ο καινούργιος μου σύζυγος; Ο καινούργιος μου σκύλος; Δεν είναι το καινούργιο μου χτένισμα, τα καινούργια μου νύχια, το καινούργιο μου φουστάνι, το καινούργιο μου σπίτι;» Όχι. Ίσως να σκεφτείς: «Μα υπάρχουν ένα σωρό όμορφα πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο». Ναι, συμφωνώ. Υπάρχουν πολλά όμορφα τοπία, όμορφα βουνά, σύννεφα, λίμνες, θάλασσες, παραλίες και φοινικόδεντρα. Υπάρχουν ωραία λουλούδια, ωραίοι καρποί, πουλιά, ζώα. Όμως έχεις τη δυνατότητα να τα βλέπεις, να τα αισθάνεσαι, να τ’ αγγίζεις, να τα μυρίζεις ακριβώς επειδή η αναπνοή μπαινοβγαίνει μέσα σου. Χωρίς την παρουσία της αναπνοής, όσα λουλούδια και να τοποθετούσε κάποιος κάτω από τη μύτη σου, δεν θ’ αντιδρούσες καθόλου. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ; Αν έχεις κακή μνήμη, το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρεις τι ξέχασες. Σε κάποιες περιστάσεις αυτό μπορεί να θεωρηθεί ευλογία, αλλά συνήθως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αυτό που είναι καλό για σένα το ξεχνάς. Κι αυτό που είναι κακό για σένα, το θυμάσαι σαν να συνέβη πριν από δύο μόνο δευτερόλεπτα. Ξέρεις τι είναι καλό για σένα; Πριν απαντήσεις, θέλω να σου υπενθυμίσω ότι όταν ήσουν πολύ μικρός, γνώριζες τι ήταν καλό για σένα. Δεν το αντιμετώπιζες έτσι, απλά το έκανες αυθόρμητα. Τι ήταν αυτό; Ήθελες να είσαι ευτυχισμένος. Πράγματι, δεν σ’ ενδιέφερε τίποτε άλλο. Απλά, ήθελες να είσαι ευτυχισμένος. Αυτό ήταν όλο. Ήταν μια απλή περίοδος της ζωής σου. Δεν είχε σημασία αν είχες γεννηθεί σε φτωχή ή πλούσια οικογένεια. Ήθελες μονάχα να είσαι ευτυχισμένος. Και μετά, σιγά σιγά πολλά άλλαξαν. Σιγά σιγά αποπροσανατολίστηκες και αντί να εστιάζεσαι στην ευτυχία, έγινες σκλάβος του κόσμου. Προσαρμόστηκες ώστε να σ’ αντέξει ο κόσμος κι εσύ ν’ αντέξεις τον κόσμο. Καθήκοντα, πειθαρχία κι όλα τα σχετικά. Κάνε αυτό και κάνε εκείνο. Όμως, κανείς δεν σε έμαθε να πειθαρχείς εξαρχής σ’ αυτό που ήταν το έμφυτό σου αίσθημα, προτού κάποιοι κυριαρχήσουν πάνω στο μυαλό σου. Το βλέπω να συμβαίνει παντού και μ’ ενοχλεί πολύ, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Πολύς κόσμος πιστεύει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Δεν βρίσκομαι εδώ για να κρίνω, όμως κατά τη γνώμη μου, αν ποτέ βαθμολογούσαν αυτόν τον κόσμο, θα έπαιρνε κάτω από τη βάση. ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΖΩΩΝ Παρακολουθούσα ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση, όπου παρουσίαζαν αυτά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών γυρισμάτων. Ένας τύπος προσπαθούσε να πιάσει φιλία μ’ έναν ελέφαντα κι ο ελέφαντας τον βούτηξε με την προβοσκίδα του και τον τίναξε στον αέρα. Ε, λοιπόν, πολύ θα ’θελα να ’βλεπα αυτόν τον τύπο να σηκώνει τον ελέφαντα και να τον τινάζει στον αέρα. Αλλά ο ελέφαντας είναι ασυναγώνιστος σ’ αυτό. Τα δελφίνια


σελ.28

Οι φάλαινες σίγουρα μάς κοιτάζουν και λένε: «Εμείς επικοινωνούμε με τη μισή υφήλιο και μάλιστα εντελώς δωρεάν. Δεν χρειαζόμαστε κεραίες. Έχουμε πάντοτε σήμα».

κολυμπούν πιο γρήγορα από μας. Οι καρχαρίες έχουν αναπτύξει τέλειες οδοντοστοιχίες και μάλιστα χωρίς να έχουν ποτέ πάει σε οδοντίατρο. Αν τους πέσει ένα δόντι, δεν υπάρχει πρόβλημα, θα βγει κάποιο άλλο. Άλλωστε, οι καρχαρίες ούτε που χρειάζονται δόντια, σε σκοτώνουν και με τα ούλα τους. Αναγκαστήκαμε να εφεύρουμε το αεροπλάνο για να πετάμε. Όμως τα πουλιά και τα έντομα δεν χρειάστηκε να εφεύρουν τίποτε για να πετάνε. Και καμαρώνουμε γιατί εφηύραμε το GPS. Η αίσθηση προσανατολισμού που έχουμε είναι αξιοθρήνητη. Ένα περιστέρι που έχει μυαλό όχι μεγαλύτερο από το λοβό του αφτιού μας δεν έχει ανάγκη από GPS. Υπάρχει ήδη μέσα του. Τον παλιό καιρό, τα περιστέρια χρησιμοποιούνταν για να μεταφέρουν μηνύματα. Σ’ όποια αποστολή κι αν τα έστελναν, ήξεραν πώς να γυρίσουν πίσω. Όσο για την επικοινωνία, έχουμε εφεύρει τα κινητά τηλέφωνα. Οι φάλαινες σίγουρα μάς κοιτάζουν και λένε: «Εμείς επικοινωνούμε με τη μισή υφήλιο και μάλιστα εντελώς δωρεάν. Δεν χρειαζόμαστε πύργους με κεραίες. Έχουμε πάντοτε σήμα». Παρά τις πολλές εφευρέσεις μας, μόλις και μετά βίας προσεγγίζουμε στο ελάχιστο το βασίλειο των ζώων. Και παρ’ όλα αυτά, τα περισσότερα ζώα αισθάνονται ελεύθερα να κάνουν αυτό που έχουν να κάνουν. Κι εμείς, με όλες τις εφευρέσεις μας, είμαστε τόσο εγκλωβισμένοι, που έχουμε ξεχάσει τη βασική, τη θεμελιώδη επιθυμία που έχουμε: να νιώθουμε ικανοποίηση. ΧΩΡΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ Στη ζωή σου χρειάζεσαι ειρήνη. Έχεις ανάγκη να είσαι ικανοποιημένος. Έχεις ανάγκη να είσαι ευτυχισμένος. Έχεις ανάγκη να αισθάνεσαι σαν το παιδί που ήσουν κάποτε και που εξακολουθείς να είσαι! Άσχετα με το πόσες φορές έχεις κάνει αλλαγή πορείας στη ζωή σου ή το πόσες αλλαγές έχουν συμβεί, αυτά τα θεμελιώδη δεν έχουν αλλάξει. Αν νιώθεις την ανάγκη ν’ ανακαλύψεις κάτι, ανακάλυψε τη δίψα σου για ευτυχία και ικανοποίηση. Ανακάλυψε τη χαρά που εδρεύει στην καρδιά κάθε ανθρώπου. Εκπληρώσου. Όχι μέσω ερωτήσεων αλλά μέσω απαντήσεων. Για κάποιους ανθρώπους, αυτό ηχεί παράξενα. «Τι πράγμα; Όχι ερωτήσεις; Μόνο απαντήσεις; Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις δεν πάνε πάντοτε μαζί;» Όχι. Δεν πάνε πάντοτε μαζί. Να γιατί οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ποτέ τις απαντήσεις. Απλά συνεχώς βρίσκουν όλο και περισσότερες ερωτήσεις. Όταν ήρθα για πρώτη φορά στο Μπόουλντερ του Κολοράντο, πίσω τη δεκαετία του ’70, ερχόταν κόσμος κάθε μέρα για να μου κάνει ερωτήσεις. Ανάμεσά τους ήταν ένας Ινδός


σελ.29

που είχε μελετήσει την Μπαγκαβάτ Γκίτα. Όποτε του δινόταν η ευκαιρία, έκανε ερωτήσεις σχετικά με τη Γκίτα, «Γιατί αυτός είπε αυτό; Τι σημαίνει αυτό; Τι σημαίνει εκείνο;» Συνέχεια ρωτούσε. Τελικά του είπα, «Στην Γκίτα ο Αρτζούνα ρωτά, ο Κρίσνα του απαντά και προoδευτικά ο Αρτζούνα έχει όλο και λιγότερες ερωτήσεις. Μέχρι που ο Αρτζούνα φτάνει στο σημείο να μην έχει πια ερωτήσεις». Είπα λοιπόν, «Δεν αναρωτήθηκες ποτέ σου τι ήταν αυτό που έκανε τον Αρτζούνα να σταματήσει να κάνει ερωτήσεις; Αυτό είναι που χρειάζεται ν’ ανακαλύψεις». Ξέρετε πόσες ερμηνείες κυκλοφορούν στον κόσμο; Θέλω να δω ειδήσεις και μου δίνουν ερμηνείες. Θα έπρεπε απλά να μου δείξουν τα γεγονότα και να με αφήσουν να τα κρίνω μόνος μου. Αντίθετα, λένε, «Αυτό ειπώθηκε, και η δική μου ερμηνεία είναι ότι εννοούσαν αυτό». Κι εγώ λέω, «Μήπως σας φαίνομαι καθυστερημένος; Λες να μην μπορώ να κρίνω μόνος μου; Λες να είμαι ανεγκέφαλος; Λες να μην είμαι σε θέση εγώ να σκεφτώ;» Ο βασικός λόγος που τα λέω αυτά, είναι για να μπορέσεις εσύ να πιεις το νερό, μόνος σου – όχι κάποιος άλλος να πιει το νερό και να σου πει πόσο υπέροχο ήταν. Εσύ είσαι αυτός που διψά και πρέπει να το πιεις μόνος σου. Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ερμηνείες. Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΔΕΑ Κουβαλάς πολλές ιδέες στους ώμους σου, που δεν είναι δικές σου. Τις έβαλαν εκεί κάποιοι άλλοι. Μας αρέσει πάρα πολύ να περνάμε τις ιδέες μας στους άλλους: «Έτσι είναι αυτό, έτσι έχουν τα πράγματα». Απαλλάξου από αυτές τις ιδέες. Αυτές δεν είναι οι δικές σου ιδέες. Ποια είναι η δική σου ιδέα; Η δική σου ιδέα είναι η ίδια που είχες ανέκαθεν: να είσαι ευτυχισμένος. Αυτή είναι η δική σου ιδέα. Και δεν είσαι υποχρεωμένος ν’ απαλλαγείς απ’ αυτήν. Ίσως να έχεις καταλάβει ότι ορισμένα πράγματα σε κάνουν να αισθάνεσαι πραγματικά καλά. Κι αν έκανες έναν κατάλογο με όλα αυτά τα πράγματα, τότε μάντεψε ποιο θα ήταν πρώτο. Η ειρήνη. Η ειρήνη σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο. Βλέπεις ένα καλό έργο; Μπορεί να σε κάνει να αισθάνεσαι καλά. Μια κωμωδία μπορεί να σε κάνει να αισθάνεσαι πιο καλά. Σε μερικούς αρέσει το μασάζ. Αυτό τους κάνει να αισθάνονται όμορφα. Σε άλλους αρέσουν τα παγωτά. Απ’ όλα τα πράγματα που κάνουμε στη ζωή μας για να αισθανόμαστε καλά, η ειρήνη μάς κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα. Η πληρότητα μάς κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα απ’ όλα. Υπάρχουν πολλά πράγματα στον κόσμο που γίνονται υπό όρους. Η πληρότητα δεν έχει όρους. Η ειρήνη δεν έχει όρους. Μερικές φορές οι άνθρωποι ερωτεύονται και το διαλαλούν, «Είμαι ερωτευμένος, είμαι ερωτευμένος». Δύο μήνες μετά λένε, «Τον μισώ αυτόν τον άνθρωπο». Όλα αυτά, μπορούν απλά να μεταστραφούν. Η ειρήνη δεν είναι έτσι. Η ειρήνη είναι πάντοτε καλή. Πού βρίσκεται; Βρίσκεται ήδη μέσα σου. Άφησέ με να σου δείξω πώς να σκάψεις το πηγάδι για να φτάσεις στο νερό, έτσι ώστε, n όποτε διψάς, να μπορείς να ικανοποιείς τη δίψα σου.


σελ.30

Ηάνοιξηέχειέρθει


σελ.31

Είναι άνοιξη. Η σύγκρουση είναι σ’ εξέλιξη. Από τη μια, ο χειμώνας δεν θέλει να παραιτηθεί. Από την άλλη, θέλει να εισβάλλει η ζεστασιά του καλοκαιριού. Αυτό το έργο παίζεται και στον ουρανό με τα σύννεφα, τις αστραπές, τα ουράνια τόξα και τον ήλιο. Στο έδαφος υπάρχουν όλ’ αυτά τα ευαίσθητα μικρά φυτά. Είναι εύθραυστα. Πέρσι το φθινόπωρο, αποτόλμησαν κάτι, «Ο χειμώνας θα έρθει και για να μείνουμε ζωντανά πρέπει να ρίξουμε τα φύλλα μας». Το έκαναν, λοιπόν. Αλλά το πραγματικό ρίσκο δεν αφορούσε το χειμώνα. Το πραγματικό ρίσκο ήταν, «Το καλοκαίρι θα ’ρθει πάλι και τότε θα μπορέσουμε να βγάλουμε τα φύλλα μας και για μια ακόμα φορά θα ολοκληρωθούμε». ò


σελ.32

Έτσι, τώρα είναι έτοιμα, και η παραμικρή ένδειξη πως έρχεται το καλοκαίρι τα παρακινεί να βγάλουν καινούργια φύλλα. Κι αυτά τα τρυφερά φύλλα και τα λεπτεπίλεπτα λουλουδάκια ετοιμάζονται ν’ αναλάβουν τη δέσμευση ότι θα ολοκληρωθούν. Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΗ Αν το έχεις παρατηρήσει αυτό, τότε η ερώτησή μου σε σένα είναι απλά η εξής: αν η άνοιξη ερχόταν στη δική σου τη ζωή, θα ήσουν προετοιμασμένος; Είσαι έτοιμος ν’ ανθίσεις; Αν είσαι, τότε έχω κάτι καλό να σου πω. Η άνοιξη είναι ήδη εδώ. Μπορείς ν’ ανθίσεις! Δεν είναι ώρα για εξηγήσεις. Δεν είναι ώρα για ερωτήσεις. Δεν είναι ώρα για διαφωνίες για το αν η άνοιξη έχει έρθει στ’ αλήθεια ή όχι. Δεν είναι ώρα για οδυρμούς, επειδή το φθινόπωρο θα έρθει και πάλι και τα φύλλα θα πρέπει να πέσουν. Το ξέρεις ότι η άνοιξη έρχεται στη ζωή σου κάθε μέρα και το να είσαι έτοιμος είναι ζωτικής σημασίας; Λέω ζωτικής σημασίας, όχι κάτι υποχρεωτικό. Δεν θέλω να πω ότι αν δεν είσαι έτοιμος, θα έχεις συνέπειες όπως το να πας στην κόλαση ή κάτι τέτοιο. Όταν το καλοσκεφτείς, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει με πάρα πολλές θρησκείες. Η θρησκεία για μένα μοιάζει μ’ ένα δάχτυλο που δείχνει προς το Θεό. Κι όμως, είναι τόσο πολλοί αυτοί που δεν κοιτάζουν εκεί όπου δείχνει το δάχτυλο, αλλά απλά επικεντρώνονται στο δάχτυλο. Και μετά λένε, «Το δικό μου δάχτυλο είναι καλύτερο απ’ το δικό σου. Το δικό μου δάχτυλο είναι μεγαλύτερο απ’ το δικό σου. Το δικό μου δάχτυλο είναι πιο λευκό απ’ το δικό σου». Και κανένας δεν κοιτάζει εκεί όπου δείχνει το δάχτυλο. Αυτό κάνεις κι εσύ στη ζωή σου; Όταν έρχεται ο πόνος, τότε τι κάνεις; Τι είναι ο πόνος; Είναι ένα ξυπνητήρι. Τα ξυπνητήρια έχουν δυσάρεστους ήχους και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Το ξυπνητήρι έχει σκοπό να σε ξυπνήσει. Όχι να σε ξανακοιμήσει. Αν όταν χτυπούσε, ήταν σαν ν’ άκουγες νανούρισμα στην άρπα, εσύ θα χαλάρωνες, «Ααα, το ξυπνητήρι χτυπάει. Τώρα, επιτέλους, μπορώ να κοιμηθώ». Δεν έχει αυτόν τον σκοπό το ξυπνητήρι. Ο ΡΥΘΜΟΣ ΣΟΥ Όταν έρχεται ο πόνος λέει, «Γεια σας. Μήπως δεν ήμασταν συνειδητοί τώρα τελευταία; Ξυπνήστε. Ξυπνήστε». Όμως ο πόνος έρχεται και οι άνθρωποι λένε, «Τι είναι αυτός ο πόνος; Να τον εξετάσουμε. Να τον αναλύσουμε». Δεν είναι για αναλύσεις ο πόνος. Ο πόνος υπάρχει και είναι αποτέλεσμα της εσωτερικής σύγκρουσης, επειδή κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Ως άνθρωπος έχεις ένα ρυθμό. Αυτός ο ρυθμός λέει, «Κουνήσου. Προχώρα. Πήγαινε. Κατανόησε». Κατανόησε τη θνητότητά σου και εμπνεύσου απ’ αυτή για να προχωρήσεις. Κατανόησε, επίσης, την αθανασία σου. Ένα μέρος σου είναι θνητό κι ένα μέρος σου είναι αθάνατο. Σαν να είσαι σάντουιτς. Μέχρι τώρα έδινες πολλή προσοχή στη μία φέτα του ψωμιού, τη θνητή. Πρέπει να δώσεις προσοχή και στην άλλη φέτα, επειδή το θνητό θα φθαρεί. Αυτή είναι η φύση του. Μην σε τρομάζει αυτό. Αντίθετα, να σε εμπνέει για να εστιαστείς στην άλλη φέτα – την αθάνατη – που είναι πραγματικά ωραία, αληθινά απολαυστική. Δώσε προσοχή στην έμ-


σελ.33

Όσο δυνατά κι αν είναι τα δεσμά της άγνοιας, θα σπάσουν. Ο αναζητητής μέσα σου είναι πιο δυνατός από το σύνολο όλων των ερωτήσεων.

πνευση που εδρεύει μέσα στην καρδιά σου. Μέσα σου υπάρχει ένα τύμπανο που ο κτύπος του σε προκαλεί να γνωρίσεις, να κινηθείς, να χορέψεις στο ρυθμό του, να χορέψεις το χορό της κατανόησης και να τραγουδήσεις: «Τι ωραίο δώρο είναι αυτό που μου έχει δοθεί! Κατανοώ τη λαχτάρα μου ν’ ανθίσω». Οι άνθρωποι λένε, «Ψάχνω να βρω κάτι, αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό». Να θυμάσαι το ρίσκο που παίρνουν τα μικρά φυτά όταν ρίχνουν τα φύλλα τους. Χωρίς τη χρήση γρήγορου ίντερνετ ή κάποιων δορυφόρων ή μετεωρολογικών δεδομένων πολλών ετών, αυτά παίρνουν ένα συγκεκριμένο ρίσκο που δεν είναι ρίσκο στην πραγματικότητα. Επειδή η ομορφιά έγκειται στο ότι η άνοιξη θα έρθει. Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ Όταν βλέπω αυτά τα μικροσκοπικά πράσινα φύλλα να ξεπροβάλλουν, λέω στον εαυτό μου, «Προχώρα. Κουνήσου. Μην πανικοβάλλεσαι. Μην αποκαρδιώνεσαι επειδή κάνει κρύο σήμερα. Όσο δυνατό κι αν είναι το κρύο γύρω σου, θα υποχωρήσει». Όσο δυνατά κι αν είναι για σένα τα δεσμά της άγνοιας, θα σπάσουν, επειδή ο αναζητητής μέσα σου είναι πιο δυνατός από το σύνολο όλων των ερωτήσεων, όποιες κι αν είναι, όσα εκατομμύρια κι αν είναι, όση σύγχυση κι αν υπάρχει στον κόσμο. Τέτοια είναι η εσωτερική ορμή. Αυτή η εσωτερική ορμή για αναζήτηση είναι η πιο όμορφη ορμή. Κι αν κάποιος βρίσκεται στη διαδικασία της αναζήτησης, μήπως εγώ πρέπει να του πω: «Εγώ ξέρω ποιο πράγμα θα έπρεπε ν’ αναζητάς»; Όχι. Θα του πω, «Αναζητάς; Θαυμάσια. Συνέχισε ν’ αναζητάς!» Επειδή αν πραγματικά αναζητάς, τότε θα βρεις αυτό που θα σε βοηθήσει να εκπληρώσεις την αναζήτησή σου. Θα το βρεις. Πολλοί άνθρωποι λένε, «Πες μου, πώς συμβαίνει αυτό;» Συμβαίνει επειδή υπάρχουν η δίψα, ο διψασμένος και το νερό. Αν δεν υπήρχε η δίψα, τότε δεν θα υπήρχε ο διψασμένος. Αλλά επειδή υπάρχει η δίψα, υπάρχουν οι διψασμένοι. Κι επειδή υπάρχουν οι διψασμένοι, το νερό θα βρεθεί. Το νερό που αναζητάς βρίσκεται μέσα σου. Γι’ αυτό και θα βρεθεί. Είμαι σίγουρος ότι


υπάρχουν άνθρωποι που θα σκεφτούν, «Ναι, αλλά υπάρχουν κάποιοι που πεθαίνουν στην έρημο από δίψα». Στην έρημο για την οποία μιλώ, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ν’ απομακρύνεις την άμμο της άγνοιας και τότε θ’ αναβλύσει το πιο καθαρό, το πιο όμορφο, το πιο κρυστάλλινο νερό, όπου κι αν βρίσκεσαι. Δεν χρειάζεται να πας σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος. Δεν χρειάζεται να ψάξεις για κάποια όαση, για κάποιο πηγάδι ή για κάποιο ποτάμι. Δεν χρειάζεται να ψάξεις για πουλιά ή για κάποια συστάδα δέντρων. Δεν χρειάζεται να ψάξεις για τίποτα. Μπορείς να βρεις το νερό οπουδήποτε σ’ αυτή την έρημο, επειδή η πιο απίστευτη αντλία το αντλεί αδιάκοπα. Η κάθε αναπνοή αντλεί το πιο απίστευτο νερό που θα ικανοποιήσει τη δίψα σου – η κάθε σου αναπνοή, μέρα και νύχτα. Κάποια μέρα, δεν θα είναι έτσι. Οι άνθρωποι εκπλήσσονται μ’ αυτό κι αυτό εκπλήσσει εμένα. Μην εκπλήσσεσαι. Το ξέρεις αυτό. Υπάρχουν τρία πράγματα: γέννηση, ζωή και θάνατος. Η γέννηση έχει συντελεσθεί, οπότε δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε γι’ αυτή. Το τελευταίο θα συμβεί, ακόμα κι αν δεν το θέλεις. Η


ζωή δεν είναι σαν τη μηχανή που βάζεις κέρματα κι εσύ διαλέγεις, «Εντάξει, θέλω αυτό ή εκείνο. Αλλά αυτό το κουμπί δεν πρόκειται ποτέ να το πατήσω!» Η ζωή δεν είναι έτσι. Δεν είναι στοίχημα. Ότι θα τελειώσει η ζωή είναι βέβαιο. Το να σκέφτεσαι όμως διαρκώς το τέλος της, δεν έχει νόημα. Εστιάσου στη ζωή. Εστιάσου στην πιθανότητα ν’ αναγνωρίσεις ότι το νερό βρίσκεται κάτω από την άμμο, την ίδια αυτή άμμο που φαίνεται τόσο άνυδρη που σε αποθαρρύνει. Κοίταξε τον κόσμο. Δεν είναι αποθαρρυντικός; Ταξιδεύω σε πολλά μέρη και μιλώ για την ειρήνη. Αλλά δεν είναι αυτό με το οποίο ασχολείται ο κόσμος. Ο κόσμος ασχολείται με πράγματα όπως: «Αυτοί οι τραπεζίτες πήραν λάθος αποφάσεις». «Δύο ακόμα άνθρωποι σκοτώθηκαν». Και δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο παρά με το να προσπαθούν να δικαιολογούν όλη την τρέλα του κόσμου: «Η ανθρωπότητα πολεμά καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο». Αλλά στο τέλος κάθε πολέμου και


σελ.36

κάθε μάχης, τι είναι αυτό που θέλουν οι άνθρωποι; Ειρήνη. Κοίταξε μέσα στην καρδιά σου και θα βρεις την πραγματική ουσία της ύπαρξής σου. Κοίταξε μέσα σου και θα βρεις τα πιο όμορφα νερά. Κοίταξε μέσα σου και θα βρεις τις λύσεις που ζητάς. Θα βρεις απαντήσεις για πράγματα για τα οποία δεν είχες καν αναρωτηθεί. Στον ναό της καρδιάς σου, θα βρεις την ιερότερη απ’ όλες τις γραφές που υπήρξαν ποτέ. Μια γραφή που κανένας άλλος δεν μπορεί να διαβάσει και που για την ανάγνωσή της δεν χρειάζεται να ξέρεις κάποια ιδιαίτερη γλώσσα. Μια γραφή που είναι μαζί σου μέρανύχτα. Δεν σε φοβερίζει. Δεν σου λέει τι να κάνεις. Και το πιο απίστευτο απ’ όλα είναι ότι δε χρειάζεται καμία ερμηνεία. ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Είναι ανάγκη να έχεις πίστη; Βεβαίως και είναι ανάγκη να έχεις πίστη, αλλά πίστη σε τι; Άρχισα λέγοντας, «Τα φυτά πήραν ένα ρίσκο». Σύμφωνοι, η λέξη «ρίσκο» δεν ήταν η κατάλληλη λέξη. Αν το καλοσκεφτείς, μπορείς κάλλιστα να την αλλάξεις με τη λέξη πίστη. Να έχεις πίστη ότι η άνοιξη θα έρθει. Σίγουρα θα έρθει. Και να χαίρεσαι. Κατανόησε αυτό που σου έχει δοθεί. Το υπέρτατο δώρο είναι το πηγαινέλα της αναπνοής σου. Θέλεις πραγματικά να ξέρεις αν υπάρχει Θεός; Κι όταν λέω, «Θεός» δεν εννοώ έναν θεό με πρόσωπο, με δύο μάτια και με κακή διάθεση. Γιατί έτσι απεικονίζουν τον Θεό πολλοί άνθρωποι. Μιλώ για την πιο απίστευτη ενέργεια, που δεν έχει ούτε πρόσωπο ούτε δύο μάτια, αλλά που είναι αληθινά παντοδύναμη, παντογνώστρια και πανταχού παρούσα. Που έχει πάθος και συμπόνια. Που διατηρεί την ενότητα του σύμπαντος στην άπειρη έκτασή του. Μιλώ για την ενέργεια που διατηρεί την τάξη των πραγμάτων, που από τη σκόνη δημιουργεί ήλιους, σελήνες και πλανήτες. Που από το τίποτα, δημιούργησε τα πάντα. Δημιούργησε αυτή τη Γη, δημιούργησε φυσικά χαλιά απίστευτης υφής, ουρανούς χωρίς κολόνες – ζωντανούς, όμορφους, διαρκώς μεταβαλλόμενους. Δημιούργησε το φως που είναι μεγαλόπρεπο σε κάθε του απόχρωση. Δημιούργησε νυχτερινούς φωτισμούς που δεν τους χωράει η φαντασία – τη σελήνη, τ’ αστέρια, τα σύννεφα, ολ’ αυτά. Δημιούργησε τις μέρες χωρίς ποτέ να μοιάζει η μία μέρα με την άλλη, δημιούργησε τη στιγμή χωρίς ποτέ να μοιάζει μια στιγμή με κάποιαν άλλη. Δημιούργησε τα δέντρα χωρίς ποτέ να μοιάζει το ένα με το άλλο, δημιούργησε τις χιονονιφάδες χωρίς ποτέ να μοιάζει η μία με την άλλη και δημιούργησε τους ανθρώπους χωρίς ποτέ να μοιάζει ο ένας με τον άλλον. Αυτό θα πει μαστοριά. Και σου έδωσε την ικανότητα να το ζήσεις αυτό – όχι απλά να το δεις, αλλά και να έχεις την ικανότητα να το θαυμάσεις και να πεις, «Τι μεγαλείο!» Όταν βρέχει καταρρακτωδώς, να θυμάσαι τη μεγαλοπρέπεια με την οποία έχεις ευλογηθεί. Να θυμάσαι τις δυνατότητες που υπάρχουν. Να θυμάσαι ότι είσαι μέρος όλου αυτού. Δεν είσαι κάτι αφηρημένο κι άχρηστο που απλά έτυχε να υπάρχει. Όταν υπάρχει τόση μαστοριά, τότε πρέπει να βλέπεις και να θαυμάζεις την κάθε λεπτομέρεια. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε ένας κόκκος άμμου δεν έχει παραπέσει. Ούτε ένα φύλλο, ούτε μία


σελ.37

νιφάδα χιονιού, ούτε μια σταγόνα βροχής δεν είναι παραπεταμένη. Αν το αποδεχτείς αυτό, τότε πρέπει επίσης ν’ αποδεχτείς ότι κι εσύ δεν είσαι τυχαίος. ΔΕΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ικανότητα να θαυμάζεις είναι ένα από τα μεγαλύτερα ανθρώπινα επιτεύγματα. Ο τρόπος με τον οποίο εσύ θαυμάζεις είναι μοναδικός. Η ευγνωμοσύνη σου είναι μοναδική. Και παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Βοηθάς το Θεό με την ευγνωμοσύνη σου; Όχι. Όταν αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη, εσύ είσαι που συγκινείσαι. Όταν θαυμάζεις, εσύ είσαι που γεμίζεις με απίστευτη ευτυχία και χαρά. Έτσι είναι. Σκέφτεσαι τη μέρα σου και αναλογίζεσαι τα προβλήματά σου. Αναρωτιέσαι τι θα συμβεί όταν πεθάνεις, αλλά ποτέ δεν αναρωτιέσαι τι θα μπορούσε να συμβεί όσο είσαι ζωντανός. Κάνεις ερωτήσεις, αλλά τις λάθος ερωτήσεις. Κατά κάποιον τρόπο, σύμφωνα με το επικρατέστερο πρότυπο, σου επιτρέπεται να σκέφτεσαι τον παράδεισο και θέλεις να πας στον παράδεισο όταν πεθάνεις, αλλά δεν σου επιτρέπεται καθόλου να σκεφτείς τον παράδεισο που είναι εδώ, τώρα. Για μένα, αυτή η αντίληψη είναι αλλόκοτη. Δες την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι ωραιότερη από οτιδήποτε έχεις ποτέ φανταστεί. Η άνοιξη έρχεται κάθε μέρα. Αποδέξου τη και άδραξε την ευκαιρία. Να είσαι έτοιμος ν’ ανθίσεις – χωρίς δισταγμό, κάθε μέρα. Και για ακόμη μια φορά να εκπληρωθείς. Να ολοκληρωθείς. n

Δες την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι ωραιότερη από οτιδήποτε έχεις ποτέ φανταστεί.


σελ.38

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη. Κι από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει ειρήνη. Απλά θέλω να σας πω ένα πράγμα: Αυτός ο κόσμος ανήκει σ’ αυτούς που πιστεύουν.


Prem Rawat


σελ.40

Γεννηθήκαμεκαιμετά πέσαμεσεβαθύύπνο


σελ.41

Αναμφισβήτητα, για πολλούς ανθρώπους η ζωή είναι ένας αγώνας. Αγωνιζόμαστε για τόσο πολλά πράγματα. Γιατί; Όταν έχεις δύο δυνάμεις αντίθετες μεταξύ τους, τότε θα έχεις έναν αγώνα. Και για ν’ αποφύγεις τον αγώνα, πρέπει πρώτα ν’ αναγνωρίσεις ποια είναι αυτά τα δύο στοιχεία. Άπαξ και τ’ αναγνωρίσεις, μπορείς να επιλέξεις ποιο από τα δύο θέλεις να κρατήσεις και ν’ απομακρύνεις το άλλο που δεν θέλεις. Ποια, λοιπόν, είναι εκείνα τα στοιχεία στη ζωή μας που μας οδηγούν συχνότερα προς αυτό τον αγώνα; Πώς προκύπτει αυτός ο ò αγώνας;


σελ.42

Εκατοντάδες χρόνια πριν, ένας ποιητής είπε ότι γεννηθήκαμε και αμέσως μετά περιήλθαμε σε βαθύ ύπνο. Ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό. Ξέρω ότι υπάρχει πολύς σκεπτικισμός σχετικά με μια τέτοια άποψη. Αλλά οποιαδήποτε και αν είναι η δική σου πραγματικότητα, εξέτασε για μια στιγμή το ενδεχόμενο ότι γεννηθήκαμε και αμέσως μετά πέσαμε σε βαθύ ύπνο. Και σ’ αυτόν τον ύπνο βιώνουμε όλα τα ψυχικά τραύματα αυτού του κόσμου, όλο το γέλιο κι όλο το δάκρυ. Φαντάσου λοιπόν έναν άνθρωπο που κοιμάται και άλλοτε γελά, άλλοτε πάλι κλαίει, άλλοτε φωνάζει κι άλλοτε παραμιλά. Μοιάζει σαν να βλέπει διαρκώς εφιάλτες. Παρ’ όλ’ αυτά, επιθυμεί πάρα πολύ να εξακολουθήσει να ονειρεύεται, επειδή το όνειρο τον συναρπάζει τόσο πολύ που θέλει να συνεχίσει να κοιμάται. Το να εξετάσουμε το ενδεχόμενο ότι είναι ανάγκη ν’ αφυπνιστούμε, μας είναι όντως πολύ δύσκολο. Αν τώρα δα έλεγες σε κάποιον στο δρόμο, «Κοιμάσαι. Θα ’θελες να ξυπνήσεις;» αυτός θα σε κοίταζε σαν να έλεγε, «Είσαι τρελός;» Όχι μόνο κοιμόμαστε, αλλά μας αρέσει να βρισκόμαστε σε κατάσταση ύπνου. Έχουμε συνηθίσει έτσι. Δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να είμαστε ξύπνιοι. Όταν λοιπόν κάποιος έρχεται και λέει «Αφυπνίσου», αυτό ακούγεται περίεργα. Είσαι τόσο πολύ εγκλωβισμένος μέσα στο όνειρο που δεν καταλαβαίνεις γιατί να σου το πει αυτό. «Τι εννοείς με το ‘‘ξύπνα’’; Είμαι ξύπνιος. Δεν είναι όλα αυτά πραγματικά; Όλα τα καλά, τα κακά, τα ψυχοφθόρα, όλα αυτά που συμβαίνουν σ’ αυτό τον κόσμο, δεν είναι αληθινά;» Πόσοι από μας δεν έχουμε την εμπειρία του σκασμένου λάστιχου και του εκνευρισμού που συνεπάγεται; Πόσοι από μας δεν καίμε αυτό που μαγειρεύαμε ή σκίζουμε κατά λάθος το παντελόνι μας και νιώθουμε αμηχανία; Κι όταν το αισθάνεσαι αυτό, δεν μοιάζει να είναι πραγματικό; Κι όμως, ποια είναι η συνέπεια όλων αυτών που μας συμβαίνουν; Είναι ανάξια λόγου. Ξημερώνει καινούργια μέρα και προχωράς. Δεν θα μπορούσε τότε να είναι αλήθεια ότι όλα αυτά που μας συμβαίνουν σε κατάσταση ονείρου, ενώ είμαστε ξύπνιοι, δεν έχουν αξιόλογες συνέπειες για τη ζωή μας; ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ Δεν αντιλαμβανόμαστε τη δυναμική τού να κοιμάσαι και του να είσαι ξύπνιος. Αλλά κάποιος έρχεται και λέει, «Ξύπνα» κι αυτό που λέει είναι ότι υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις που θα έχει κάποια συνέπεια στη ζωή σου, όχι αρνητική, αλλά θετική συνέπεια. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ότι η ζωή είναι δώρο. Δεν μπορούν να το καταλάβουν. Είναι διαρκώς διχασμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες τους και στον τρόπο με τον οποίο εκτυλίσσονται όλα στη ζωή τους. Είναι παγιδευμένοι σ’ έναν τρομερό, τρομερό εφιάλτη. Και δεν είναι οι μόνοι που ονειρεύονται. Όλοι ονειρεύονται. Βρισκόμαστε στα όνειρα των άλλων κι εκείνοι βρίσκονται στα δικά μας. Στο δικό μας όνειρο βλέπουμε κάποιον να πεθαίνει και στο δικό του όνειρο αυτός βλέπει εμάς να παραμένουμε στη γη, καθώς εκείνος αναχωρεί. Και μας πονάει όταν ατενίζουμε το μέλλον και συνειδητοποιούμε, «Τώρα θα ζω χωρίς αυτόν».


σελ.43

Έρχεται κάποιος και λέει, «Αφυπνίσου!» Είσαι τόσο εγκλωβισμένος μέσα στο όνειρο που λες, «Είμαι ξύπνιος. Δεν είναι αληθινά όλα αυτά;»

Το παρόν δεν μας πονάει. Το μέλλον μας πονάει. Οι αναμνήσεις έρχονται από το παρελθόν: «Άα, αυτός ήταν θαυμάσιος άνθρωπος», και ξέρετε κάτι; Αυτό μπορεί να μην ήταν αλήθεια. Μπορεί να τον μισούσες, αλλά τώρα που έφυγε, κοιτάζεις στο μέλλον και λες, «Όλα τα καλά πράγματα που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, τώρα δεν θα συμβούν κι έτσι θα είναι πολύ, πολύ οδυνηρό». Ποιες είναι λοιπόν οι συνέπειες της αφύπνισης; Αφύπνιση σημαίνει το να αποδεχτείς την όμορφη πραγματικότητα ότι είσαι ζωντανός. Κοιτάζεις, παρατηρείς, βλέπεις, κατανοείς. Και οικοδομείς, διότι κάθε βήμα που κάνεις έχει θετική συνέπεια. Όταν κοιμάσαι, ο χρόνος σχετίζεται μόνο μ’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Ίσως να περιμένεις κάποιον να σε πάει στο αεροδρόμιο. Κοιτάζεις το ρολόι σου και σκέφτεσαι, «Εντάξει, έχω ακόμα τέσσερα λεπτά, έχω ακόμα τρία λεπτά, έχω ακόμα δύο λεπτά. Τώρα όμως πρέπει να φύγω». Αυτό που πραγματικά σου λέει το ρολόι είναι, «Πάει κι άλλο ένα δευτερόλεπτο ζωής. Πάει κι άλλο ένα λεπτό ζωής. Πάει κι άλλη μία ώρα ζωής». Αλλά αυτοί που κοιμούνται δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Μόνον οι αφυπνισμένοι μπορούν να καταλάβουν τη σπουδαιότητα του χρόνου που τους έχει δοθεί. Κατανοείς το σήμερα; Κατανοείς το τώρα; Κατανοείς ότι αυτός ο χρόνος έχει δοθεί σε σένα; Σε σένα ! Αυτό από μόνο του θα ’πρεπε να σημαίνει τα πάντα. Η αντίληψη για το σήμερα, η αντίληψη για το τώρα, δεν μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητή σε κατάσταση ύπνου. Αλλά όταν είσαι αφυπνισμένος, κατανοείς τι σημαίνει να έχεις το σήμερα. Να έχεις το τώρα. Ο ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ Συχνά λέω, «Αυτή η ζωή είναι δώρο». Και δεν μιλώ για τα δώρα που παίρνεις τα Χριστούγεννα ή στα γενέθλιά σου ή για τα δώρα που κάνεις εσύ στους άλλους. Πώς είναι δυνατόν να συγκρίνεις τη ζωή μ’ αυτά τα πράγματα; Δεν είναι κάτι που μπορείς ν’ αγοράσεις σε κάποιο κατάστημα, να το τυλίξεις μ’ ένα όμορφο χαρτί και να το δώσεις σε κάποιον με το σημείωμα, «Σ’ ευχαριστώ» ή «Να τα εκατοστίσεις» ή «Σου πήρα αυτό». Η ζωή είναι ανεκτίμητη. Ξέρεις τι σημαίνει ανεκτίμητη; Γνώρισες ποτέ στ’ αλήθεια κάτι που να ήταν ανεκτίμητο;


σελ.44

Η κάθε αναπνοή είναι ανεκτίμητη. Η ζωή είναι πάνω και πέρα από κάθε αξία που μπορεί ν’ αποτιμηθεί. Η κάθε μέρα είναι απίστευτα πολύτιμη. Η κάθε στιγμή που υπάρχεις και είσαι συνειδητός είναι απίστευτα πολύτιμη. Μήπως το να έχεις αφυπνιστεί σημαίνει να είσαι συνειδητός; Σίγουρα ναι. Αυτό ακριβώς σημαίνει. Καθώς κοιμόμαστε, είναι άφθονα τα νανουρίσματα και το κρεβάτι μαλακό. Και βέβαια, ο ταξιδιώτης είναι κουρασμένος. Γιατί; Διότι ο ταξιδιώτης ξεκίνησε να ταξιδεύει, αλλά δεν ήξερε προς τα πού να πάει. Οπότε, ανηφόρισε ένα τετράγωνο και μετά γύρισε πίσω. Ανηφόρισε κι άλλο ένα και γύρισε πάλι πίσω. Ανηφόρισε κι άλλο ένα και γύρισε και πάλι πίσω. Ζούμε τη ζωή μας με δοκιμές: «Ωραία λοιπόν, ας δοκιμάσουμε αυτό να δούμε πού θα μας βγάλει». Κι αν αυτό δεν βγάλει πουθενά; Επιστρέφουμε και ξαναρχίζουμε από την αρχή. Τι μπορείς να καταλάβεις όταν δεν ξέρεις καν ότι έχεις χαθεί; Οπότε, η αφύπνιση γίνεται τρομερά σημαντική. Και πιστέψτε με, η αφύπνιση δεν θα είναι μέρος του ονείρου σου. Δεν θα ονειρεύεσαι ότι έχεις αφυπνιστεί. H αφύπνιση θα συμβεί μόνο όταν έρθει κάποιος και σου πει, «Ξύπνα». Και τότε πώς θ’ αντιδράσουν πολλοί; «Είμαι ξύπνιος» θα πουν, ή «Γιατί;» ή «Ποιος είν’ αυτός;» Όμως υπάρχει κάτι μέσα σου, που θέλει ν’ αφυπνιστεί. Αυτό είναι που προκαλεί την αντιπαλότητα. Ο μισός σου εαυτός θέλει να κοιμάται κι ο άλλος μισός θέλει να αφυπνιστεί. ΧΟΥΣ ΕΙΣ ΧΟΥΝ Αφυπνίσου λοιπόν και συνειδητοποίησε τι είναι αυτή η ζωή. Και μάθε πως όλα αυτά που βρίσκεις ότι είναι τόσο μαγικά, όλα αυτά που βρίσκεις ότι είναι τόσο απίστευτα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι στοιχεία που έχουν προέλθει από το χώμα. Κι έχουν μια έμφυτη τάση να επιστρέφουν στο χώμα. Αυτό ακριβώς κάνουν. Το σώμα σου συνέχεια αποβάλλει τα νεκρά κύτταρά του. Όσο νεότερος είσαι, τόσο πιο έντονα συμβαίνει αυτό. Όσο μεγαλύτερος, τόσο λιγότερο συμβαίνει.

Κατανοείς το σήμερα; Κατανοείς το τώρα; Κατανοείς ότι αυτός ο χρόνος έχει δοθεί σε σένα;


σελ.45

Η διαδικασία «χους εις χουν», δηλαδή από το χώμα στο χώμα, συμβαίνει όσο είσαι ζωντανός. Ούτε καν περιμένει να πεθάνεις. Το «χους εις χουν» είναι σε εξέλιξη. Στο σύμπαν, υπάρχει μια τεράστια ποσότητα σκόνης που στροβιλίζεται. Και πότε πότε, αυτή η σκόνη συμπιέζεται και σχηματίζει έναν πλανήτη. Η γη δημιουργήθηκε από σκόνη και κάποια μέρα θα ξαναγίνει σκόνη. Η ίδια φύση όλων όσων είναι γύρω σου αποτελεί και τη δική σου φύση, καθώς και τη φύση του κόσμου σου: σκόνη, σκόνη κι άλλη σκόνη. Εκτός από ένα πράγμα. Τη δίψα να αισθάνεσαι το πιο όμορφο, τη δυνατότητα να αισθάνεσαι το πιο όμορφο κι αυτό το πιο όμορφο από μόνο του είναι το μόνο στοιχείο μέσα σου που δεν αποτελεί μέρος της σκόνης. Όλα τ’ άλλα προορίζονται να επιστρέψουν στη σκόνη, στο χώμα, κατευθύνονται προς το χώμα και σίγουρα θα καταλήξουν στο χώμα. Μπορείς να είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Ο «ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» Αν λοιπόν θέλεις να μαγεύεσαι, τότε να μαγεύεσαι από την υπέρτατη ομορφιά που βρίσκεται μέσα σου. Η δίψα να αισθανθείς την υπέρτατη ομορφιά δεν εδρεύει στο μυαλό σου, ούτε στις σκέψεις σου. Εδρεύει στην καρδιά σου. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο ν’ ακούς την καρδιά σου. Στο μυαλό αρέσει να κυνηγάει τον ίδιο του τον εαυτό και να του λέει: «Σκέψου το αδιανόητο. Κατανόησε το ακατανόητο. Δες το αθέατο. Άκουσε αυτό που δεν μπορεί να ακουστεί. Άδραξε το άπειρο. Χρονομέτρησε αυτό που δεν μπορεί να χρονομετρηθεί». Και επαναλαμβάνεται το ίδιο ξανά και ξανά. Κάθε θρησκεία προσπαθεί να προσδιορίσει το απροσδιόριστο. Και οι άνθρωποι τσακώνονται για τη θρησκεία τους. Κάθε θρησκεία λέει: «Αυτός είναι ο Λόγος του Θεού. Αυτή είναι η τελευταία έκδοση. Δεν υπάρχουν άλλες εκδόσεις μετά απ’ αυτή». Κάποιοι λένε με υπερηφάνεια: «Αυτή είναι η πρωτότυπη έκδοση». Άλλοι λένε: «Όχι, αυτή είναι η δεύτερη έκδοση. Αναθεωρημένη». Λες και μιλάμε για τις εκδόσεις των λογισμικών προγραμμάτων του υπολογιστή: Έκδοση 1.0, 2.0, 3.0 κ.λπ. Κατανοείτε τι πραγματικά λέγεται στο Λόγο του Θεού κάθε θρησκείας; Ότι η βασιλεία των ουρανών βρίσκεται μέσα σου; Ότι αυτό που αναζητάς είναι μέσα σου; Αυτό θα το συναντήσεις σε κάθε έκδοση. Στην πραγματικότητα, ο Θεός μιλάει σ’ όλους μας κάθε μέρα. Η φωνή της καρδιάς λέει: «Να εκπληρωθείς. Να χαίρεσαι. Να νιώθεις όμορφα. Να αισθάνεσαι αυτό που είναι ό,τι ομορφότερο. Να κατανοείς και ν’ αποδέχεσαι. Να έχεις διαύγεια. Να μην έχεις αμφιβολίες». Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί ο πόνος είναι οδυνηρός και η χαρά ευχάριστη; Είναι απλό. Η χαρά έχει λόγο ύπαρξης. Ο πόνος, όχι. Η διαύγεια δεν είναι κάτι άγνωστο σε σένα. Η διαύγεια εδρεύει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Δεν χρειάζεσαι τη βοήθεια κανενός γι’ αυτήν. Πίστεψέ με. Για να έχεις διαύγεια πρέπει να έχεις την ικανότητα ν’ απομακρύνεις όλα εκείνα που δεν ανήκουν στη ζωή σου και που είναι η αιτία που βρίσκεσαι σ’ αυτήν την πάλη. Αυτό είναι όλο.


σελ.48

Τι είναι το αύριο; Η μεγάλη ψευδαίσθηση στην οποία πιστεύουν οι πάντες. Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Είναι δυνατόν να περνάς την κάθε μέρα σου με ικανοποίηση; Ναι, είναι. Χρειάζεται να κάνεις κάτι; Ναι, χρειάζεται. Το να βρίσκεσαι σε εγρήγορση δεν είναι εύκολο, ιδίως αν έχεις τη συνήθεια να αποκοιμιέσαι ή αν έχεις τη συνήθεια να μην είσαι συνειδητός στη ζωή σου. Είναι όμως εφικτό; Ναι. Το να μην είσαι συνειδητός, έστω και για ένα δευτερόλεπτο στη ζωή σου, μπορεί να σου φέρει πολύ πόνο. Μπορεί να έχει ολέθριες επιπτώσεις. Αν αναλογιστείς το κόστος αυτών των δύο, η διαφορά είναι εντυπωσιακή: ένα δευτερόλεπτο κατά το οποίο είσαι συνειδητός είναι ανέξοδο σε σύγκριση με την πιθανότητα αγωνίας και πόνου για μια ολόκληρη ζωή. Τι είναι το αύριο; Η μεγάλη ψευδαίσθηση στην οποία πιστεύουν οι πάντες. Κάποιοι αναμένουν την ημέρα που θα ανέλθουν στους ουρανούς, που θα πάνε στον παράδεισο. Αυτό όμως που λέω εγώ είναι ότι υπάρχει παράδεισος μέσα μας. Πήγαινε, λοιπόν, στον παράδεισο μέσα σου. Όσο είσαι ζωντανός. ΦΩΣ Ή ΛΑΜΠΕΣ; Υπάρχουν τόσα πολλά που μας αποσπούν από το τώρα, τόσα πολλά που μας αποσπούν από την πραγματικότητα. Αναζητάς να διώξεις τη δίψα σου ή αναζητάς να σβήσεις τη δίψα σου; Αυτή είναι μια κρίσιμη ερώτηση. Ας πούμε ότι διψάς και είσαι στην έρημο. Φτάνεις σε μια όαση όπου βρίσκονται δύο λακούβες με νερό. Η ταμπέλα στη μία λέει: «Πιες απ’ αυτό το νερό και δεν θα διψάσεις ποτέ ξανά», ενώ στην άλλη λέει: «Αν θέλεις να ξεδιψάσεις, πιες ελεύθερα». Ποια από τις δύο θα διάλεγες; Μπερδεύτηκες; Ίσως να σκεφτόσουν: «Ναι, θέλω να διώξω τη δίψα μου για πάντα». Ε, υπάρχει ένας τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό. Αν το νερό στην πρώτη λακούβα περιέχει δηλητήριο, τότε θα πεθάνεις αν το πιεις και δεν θα διψάσεις ποτέ ξανά. Με τη δεύτερη τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο σκοπός δεν είναι να μη διψάσεις ποτέ ξανά. Αν σκοπεύεις να ζήσεις, σίγουρα θα ξαναδιψάσεις. Ο σκοπός είναι όποτε διψάς να έχεις νερό, ώστε να μπορείς να σβήνεις τη δίψα σου. Πολύς κόσμος πιστεύει ότι άπαξ και «φωτιστείς», αυτό ήταν. Η λάμπα άναψε. Όχι. Ο φωτισμένος δεν σχετίζεται με τη λάμπα, αλλά με το φως. Αν λοιπόν υπάρχει άφθονο φως έξω, σβήσε τη λάμπα. Δεν σου χρειάζεται. Κι όταν σκοτεινιάσει, τότε άναψε τη λάμπα. Δεν έχει να κάνει με τη λάμπα. Έχει να κάνει με το φως. Διαρκώς επιδιώκεις ν’ αποκτάς λάμπες. Έτσι έχεις πολλές λάμπες, αλλά καθόλου φως. Αυτή είναι η κατάσταση σ’ όλο τον κόσμο: πολλές λάμπες, αλλά καθόλου φως. Υπάρχουν κάποιοι που αυτοαποκαλούνται δάσκαλοι, οι οποίοι είναι δάσκαλοι λαμπών,


σελ.49

όχι δάσκαλοι του φωτός, αλλά των λαμπών. Έχουν παλιές λάμπες, καινούργιες λάμπες, φανταχτερές λάμπες και πολύ συντηρητικές λάμπες. Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλάνε τις λάμπες τους, αλλά ποτέ δεν τις ανάβουν. Κουβαλάνε τις λάμπες τους σβηστές μέσα στη νύχτα, από φόβο μήπως και συμβεί κάτι στη λάμπα αν την ανάψουν, θέλοντας έτσι να την προστατέψουν. Με αποτέλεσμα να πέφτουν και να χτυπούν, επειδή τα χέρια τους δεν είναι ελεύθερα για να προστατευτούν. Συνεχώς πέφτουν και χτυπούν. Όλα αυτά τα χρόνια κάποιοι με αποκαλούν δάσκαλο. Στην πραγματικότητα η προσφώνηση αυτή δεν άλλαξε κάτι στη ζωή μου. Αν ούτε ένας δεν με αποκαλούσε δάσκαλο, το ίδιο θα μου έκανε. Αν πάλι κάποιος με αποκαλέσει δάσκαλο και πάλι θα μου κάνει το ίδιο. Αντιμετωπίζω τον εαυτό μου ως δάσκαλο; Όχι. Όμως έχω κάποια σχέση με το φως. Πράγματι, δεν μ’ ενδιαφέρουν οι λάμπες. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ; Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη. Κι από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι σαν και μένα που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει ειρήνη. Θέλω να σας πω ένα πράγμα μόνο: Αυτός ο κόσμος ανήκει σ’ αυτούς που έχουν πίστη. Ιστορικά, έτσι ήταν πάντα. Όταν είπαν «Θα στείλουμε άνθρωπο στο φεγγάρι», υπήρξαν αυτοί που δεν το πίστεψαν και αυτοί που το πίστεψαν. Αυτοί που δεν πιστεύουν, δεν ψάχνουν να βρουν λύσεις. Το μόνο που κάνουν είναι να υπογραμμίζουν ότι είναι ανέφικτο. Αυτοί που πιστεύουν, είναι αυτοί που αναζητούν λύσεις. Γι’ αυτούς δεν υπάρχει εμπόδιο αρκετά μεγάλο ώστε να μην μπορούν να το βγάλουν απ’ τη μέση. Αν πρέπει να υπερπηδήσουν το εμπόδιο, βρίσκουν τρόπο να το κάνουν. Αυτό ακριβώς πρέπει να συμβεί και με την ειρήνη. Πιθανόν να έχεις πέντε λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη. Πιθανόν να έχεις δέκα λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη, όπως π.χ. ότι υπάρχει πολύ μεγάλη απληστία, πάρα πολλή πολιτική, πάρα πολλά στρατεύματα, οτιδήποτε. Δέκα λόγους; Δεκαπέντε; Είκοσι; Εγώ λέω ότι υπάρχουν 6,7 δισεκατομμύρια λόγοι για τους οποίους πρέπει να υπάρχει ειρήνη στη γη – διότι υπάρχουν 6,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι που ζουν σήμερα. Και κάθε άνθρωπος πάνω στη γη είναι κι ένας λόγος για να υπάρχει ειρήνη. Όμως ο περισσότερος κόσμος δεν καταλαβαίνει τι είναι ειρήνη. Ποτέ δεν τη γεύτηκε, ποτέ δεν βρέθηκε κοντά της. Έχει ακούσει μόνο γι’ αυτή. Πιστεύει ότι η απουσία του πολέμου είναι η ειρήνη, όμως ο πόλεμος είναι μονάχα ένα σύμπτωμα. Ας το συγκρίνουμε με την ακόλουθη ιστορία: Έχεις κρυώσει και πας στο γιατρό. Ο γιατρός σε ρωτάει: «Τι έχεις;» Κι εσύ του λες: «Τρέχει η μύτη μου». Ο γιατρός λέει: «Εντάξει, θα τη σταματήσουμε». Και χώνει δύο φελλούς μέσα στη μύτη. «Τώρα δεν τρέχει πια!» Μετά του λες: «Με πονάει ο λαιμός μου».


σελ.51

Κάτι μέσα σου θέλει να ξυπνήσει. Αυτό είναι που προκαλεί την αντιπαλότητα. Το ένα κομμάτι σου θέλει να κοιμηθεί. Το άλλο θέλει να ξυπνήσει. Κι εκείνος σε ρωτάει: «Πότε νιώθεις τον πόνο;» «Κάθε φορά που καταπίνω». «Ε, τότε μην καταπίνεις!» Είναι περιττό να πούμε ότι κανένας δεν θέλει τέτοιο γιατρό. Όμως έτσι προσεγγίζουμε την ειρήνη. Με το να σταματήσουμε τους πολέμους δεν πρόκειται να φέρουμε ειρήνη. Οι πόλεμοι σταμάτησαν πολλές φορές, αλλά έχουν τον τρόπο τους να ξαναρχίζουν. Αν έχουμε μία φωτιά κι εσύ απλά σβήνεις κάποιες μικρές εστίες της εδώ κι εκεί, η φωτιά διαρκώς θ’ αναζωπυρώνεται επειδή δεν έχει κατασβεστεί η αιτία της φωτιάς. Πολύς κόσμος νομίζει ότι αν έχεις ειρήνη συμπεριφέρεσαι σαν φυτό. Έτσι κι έχεις ειρήνη, λένε, χάνεις εντελώς το δυναμισμό σου. Ισοδυναμεί με λοβοτομή. Αυτό δεν είναι ειρήνη. Αυτοί που βρίσκονται σε ειρήνη, σε γαλήνη, είναι δυναμικοί! Γιατί είναι ζωντανοί. Είναι σε εγρήγορση. Προσδοκούν την ευλογία της αναπνοής καθώς μπαινοβγαίνει μέσα τους. Θέλουν να νιώθουν ευγνωμοσύνη κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο. Η ειρήνη εμπεριέχει δυναμισμό. Η ζωή έχει δυναμισμό. Κι έτσι πρέπει να είναι και για σένα. Δυναμική. Ζωντανή. Υπαρκτή. ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ Πολλοί άνθρωποι δεν απορούν πια. Η απορία τους φτάνει μέχρι την ερώτηση: «Γιατί πάνε τόσο αργά τ’ αυτοκίνητα;» Όμως κι αυτό το προνόμιο τούς έχει αφαιρεθεί, αφού έχουν τοποθετηθεί ταμπέλες που τους ενημερώνουν: «Ατύχημα μπροστά». Επομένως τώρα ξέρεις γιατί κινούνται αργά τ’ αυτοκίνητα. Κι ο κόσμος βαριέται. Μη βαριέσαι! Δεν πρέπει να βαριέσαι ούτε ένα δευτερόλεπτο, αν αντιλαμβάνεσαι το νόημα της ζωής. Όπου κι αν πηγαίνεις, όπου κι αν είσαι, στρέψε την προσοχή σου μέσα σου. Κατανόησε. Θαύμασε. Όντως έχουμε μια ευκαιρία στη ζωή. Κι αυτή δεν είναι να παλεύουμε. Η ζωή δεν θα ’πρεπε να είναι μία πάλη. Κατανόηση και θαυμασμός, έτσι θα ’πρεπε να είναι η ζωή σου, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει. Όχι προβολές στο μέλλον. Όχι αναμνήσεις από το παρελθόν. Αλλά να είσαι ξύπνιος και ν’ απολαμβάνεις τη ζωή. Ειλικρινά, κατά τη δική μου άποψη, αν μπορείς ν’ απολαύσεις μία μέρα, τα πήγες καλά. Τα πήγες πραγn ματικά καλά.


σελ.53

Υπάρχει μια φωνή για την ειρήνη που έρχεται και ξανάρχεται στην επιφάνεια, παρά το γεγονός ότι έχει αγνοηθεί πολλές φορές. Είναι η φωνή που δεν βλέπει καμία διαφορά ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Είναι η φωνή που δεν βλέπει καμία διαφορά ανάμεσα σε διαφορετικά είδη διακυβέρνησης. Είναι η φωνή που δεν βλέπει καμία διαφορά ανάμεσα σε μορφωμένους και αμόρφωτους. Σας παρακαλώ, μην πνίγετε αυτή τη φωνή. Βοηθήστε τη. Γιατί η ειρήνη είναι έμφυτη ανάγκη κάθε ανθρώπου.


σελ.54

Σύνδεσμοι: ΛΟΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ wopg.org Ο δικτυακός τόπος Words of Peace Global παρουσιάζει ένα πανόραμα ιστοριών και άρθρων με τα τελευταία νέα, συνομιλίες, webcasts, podcasts, και δυνατότητα δωρεάν αποθήκευσης υλικού σχετικά με το μήνυμα του Prem Rawat. ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ PREM RAWAT tprf.org Ανακαλύψτε περισσότερα σχετικά με τον Prem Rawat, το μήνυμά του και το ανθρωπιστικό του έργο. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ theartoflife.gr Πληροφορίες για το μήνυμα ειρήνης του Prem Rawat, στα Ελληνικά.


Σχετικά με τον Prem Rawat Ο Prem Rawat είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ανθρωπιστής και πρεσβευτής της ειρήνης. Ως υπέρμαχος της ειρήνης, ο Prem Rawat έχει αφιερώσει τη ζωή του για να διαδώσει το απλό αλλά πολύ βαθύ μήνυμα ότι ο δρόμος για την ειρήνη αρχίζει με την αναγνώριση της ειρήνης που εδρεύει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Αυτό το μήνυμα είναι ανεξάρτητο από οποιαδήποτε θρησκεία ή πνευματική πορεία. Ο Prem Rawat ξεκίνησε την αποστολή του για την ειρήνη καθώς και το ανθρωπιστικό του έργο από την παιδική του κιόλας ηλικία. Από 13 ετών άρχισε ν’ απευθύνεται σε παγκόσμια ακροατήρια, αποδεχόμενος προσκλήσεις για να μιλήσει στο Λονδίνο, το Λος Άντζελες κι άλλες μεγάλες πόλεις ανά τον κόσμο. Στην πορεία του έργου του, ο Prem Rawat έχει απευθύνει το μήνυμά του προσωπικά σε πάνω από 12 εκατομμύρια ανθρώπους σε περισσότερες από 50 χώρες. Από μικρές ανεπίσημες συγκεντρώσεις έως μείζονες διεθνείς εκδηλώσεις, από πανεπιστημιακά αμφιθέατρα έως ανοικτά στάδια χωρητικότητας εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων, το μήνυμά του έχει γίνει αποδεκτό με ενθουσιασμό από ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων. Ήδη παρακολουθούν τη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά Λόγια Ειρήνης πάνω από 115 εκατομμύρια νοικοκυριά παγκοσμίως. Η σειρά προβάλλεται μεταγλωττισμένη ή με υπότιτλους σε περισσότερες από 20 γλώσσες. Ο Prem Rawat είναι ο ιδρυτής του Ιδρύματος Prem Rawat (TPRF), ενός οργανισμού μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που έχει σκοπό την εξάπλωση του μηνύματός του για την ειρήνη σε όλο τον κόσμο και την παροχή βασικής ανθρωπιστικής βοήθειας σε ανθρώπους που την έχουν άμεση ανάγκη. Υπό την καθοδήγησή του, το TPRF έχει παράσχει τροφή, νερό και βοήθεια έκτακτης ανάγκης σε πολλές από τις φτωχότερες οικογένειες του κόσμου.


The Prem Rawat Foundation P.O. Box 24-1498 Los Angeles, CA 90024 USA www.tprf.org c The Prem Rawat Foundation.All rights reserved.

ADI περιοδικό, τεύχος 5  

Εκφράσεις από τον Πρεμ Ράβατ - 6,7 δισεκατομμύρια λόγοι συνηγορούν για την ειρήνη.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you