Εκτός από το θέμα της γλώσσας, γενικά η ποίηση του Γ.Ζ. έχει δυο κύριους άξονες: την αγάπη του για την πατρίδα, γι αυτό και τον ονόμασαν «πατριδολάτρη» ποιητή και τον προσωπικό του πόνο σαν πατέρα. Ο Βασ. Κραψίτης στη μελέτη του Ο τραγικός τραγουδιστής αναφέρει: «Ο ποιητής προσφέρεται στον ιερό αγώνα με το καρυοφύλλι και την πέννα». Και ο Δημ. Γιάκος θα τον ονομάσει «Ποιητή του πατρικού πόνου». Και για τα ελεγεία του θα πει: «Όλα είναι λιτά, διαυγή και θυμίζουν τη νεανική Σολωμική νότα».