Page 40

49

www.topontiki.gr

Το Θέμα Θέμα

TO ΠΟΝΤΙΚΙ ΠΕΜΠΤΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

Η τραγωδία στο Φαρμακονήσι και οι ταρζανιές του Βαρβιτσιώτη Διεθνή σάλο συνεχίζει να προκαλεί η τραγωδία στο Φαρμακονήσι, αλλά και οι τουλάχιστον ατυχείς κυβερνητικοί χειρισμοί στην υπόθεση, προεξάρχοντος του υπ. Ναυτιλίας Μ. Βαρβιτσιώτη, ο οποίος αντί οποιασδήποτε άλλης κίνησης, επέλεξε να επιτεθεί στον επίτροπο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς (αναφέρθηκε ευθέως σε αποτυχημένη προσπάθεια μαζικής απέλασης), κατηγορώντας τον ως... υποχείριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας πήρε την πρωτοβουλία να ζητήσει με επιστολή του προς τους Ρομπάι, Μπαρόζο και Σουλτς τη σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. το συντομότερο, προκειμένου να αναθεωρηθεί ο κανονισμός της Ε.Ε. («Δουβλίνο 2») για το μετα-

Όσοι ήταν στο δεύτερο σκάφος είχαν τα πρόσωπά τους καλυμμένα με φουλ φέις. Ο αριθμός του σκάφους ήταν 84030. Με προτεταμένα όπλα μάς είπαν να ανεβούμε στο πλοίο ένας - ένας. Μας ανάγκασαν να καθίσουμε κάτω στο μεγάλο πλοίο. Στους περισσότερους πήραν πράγματα και κινητά και τα πέταξαν στη θάλασσα. Πήραν τα πάντα, ακόμη και τη μηχανή του σκάφους. Μας μετέφεραν σε μια ακτή. Κάποιος από εμάς τηλεφώνησε στον τουρκικό αριθμό έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία. “Οι Έλληνες μας άφησαν εδώ” είπε και η τουρκική Ακτοφυλακή ήρθε και μας πήρε από την ακτή». Στις 12 Σεπτεμβρίου μια ομάδα 12 προσφύγων από τη Συρία, ανάμεσά τους και τρεις ηλικιωμένες γυναίκες, έφτασαν στη Χίο. Τρεις απ’ αυτούς περιγράφουν το τι ακολούθησε. ◆ Αν.Κ.Ν., 28 ετών: «Ξέραμε ότι φτάσαμε στη Χίο από το κινητό μας με τον χάρτη της Google. Ήμασταν σε μια περιοχή με εγκαταλειμμένα κτήρια βιοτεχνιών. Οι λιμενικοί ήξεραν ότι είχαμε φτάσει και μας έψαχναν. Κρυφτήκαμε για κάποιες ώρες και μετά περπατήσαμε ώσπου φτάσαμε σε έναν μεγάλο δρόμο και μας συνέλαβαν. Μας φώναζαν, μας ρωτούσαν από πού είμαστε. Τους είπαμε από τη Συρία και ότι φύγαμε από τη χώρα μας για να μην πεθάνουμε και ήρθαμε σε σας ζητώντας προστασία». ◆ Φ.Κ.Ν., 65 ετών: «Οι λιμενικοί μάς είπαν ότι θα μας πήγαιναν σε ένα άλ-

ναστευτικό. «Καμία δύναμη Frontex και κανένας φράχτης δεν μπορεί να σταματήσει ένα φαινόμενο το οποίο έχει ως βάση την κρίση που επικρατεί στις χώρες απ’ όπου φεύγουν αυτοί οι άνθρωποι. Ούτε θα το καταφέρουμε αυτό υιοθετώντας στον Νότο, κάτω από την πίεση των χωρών του Βορρά της Ε.Ε., όλο και πιο καταπιεστικές πολιτικές απέναντι στους μετανάστες» τονίζει στην επιστολή του ο Α. Τσίπρας. Με πρωτοβουλία εν τω μεταξύ των τριών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (Δ. Παπαδημούλη, Γ. Δραγασάκη, Ρένας Δούρου) που μετέχουν στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Ομάδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (UEL) καθώς και βουλευτές από ένα ευρύ πολιτικό και εθνικό φάσμα ζητούν να διεξαχθεί άμεσα έρευνα

λο νησί κι από εκεί στην Αθήνα. Μίλησαν με κάποιον στο τηλέφωνο. Μας πήραν πίσω στην παραλία όπου βγήκαμε και έφεραν ένα μεγάλο σκάφος. Φόραγαν μάσκες και είχαν όπλα. Μας είπαν να μπούμε στο σκάφος τους, αλλά δεν θέλαμε». ◆ Αρ.Κ.Ν., 42 ετών: «Έβαλαν τα πιστόλια τους στα κεφάλια μας και διά της βίας μας έβαλαν μέσα στο πλοίο. Μας είπαν να κλείσουμε τα κινητά μας. Μας πήγαν μεσοπέλαγα. Είχαν μαζί τους μια λέμβο που όμως η μηχανή της δεν δούλεψε. Μας πέταξαν μέσα στη λέμβο και έφυγαν».

Το... Φαρμακονήσι του Αυγούστου Συνθήκες που παραπέμπουν στην πρόσφατη τραγωδία στο Φαρμακονήσι περιγράφουν δύο Σύροι, καταθέτοντας στην οργάνωση Pro Asyl για την περιπέτεια που έζησαν στο ακριτικό νησί στις 17 του περασμένου Αυγούστου. «Ήμασταν 5 άτομα, όλοι Σύροι. Φτάσαμε ξημερώματα, ήταν ένα μικρό στρατόπεδο, πρόβατα και στρατιώτες. Ακούσαμε τα πρόβατα και νομίζαμε ότι ήμασταν σε χωριό. Είδαμε την ελληνική σημαία και νομίζαμε ότι ήταν κάποια πόλη και θα μας σέβονταν. Ήταν ένας “στρατιώτης” που μας ερεύνησε. Μας κλότσησε, μας έριξε κάτω. Στην αρχή ήταν μόνος του, μετά ήρθε κάποιος άλλος στρατιώτης που δεν μας χτύπησε. Μας πήραν όλα μας τα πράγ-

Η μοναξιά έχει το χρώμα των Πακιστανών, που έλεγε και η Γώγου

με πρωτοβουλία και ευθύνη του Συμβουλίου της Ευρώπης για την τραγωδία στο Φαρμακονήσι και την πρόσφατη στη Λαμπεντούζα. Από την πλευρά τους οι Οικολόγοι Πράσινοι ετοιμάζονται να κινηθούν δικαστικά καταθέτοντας τις επόμενες ημέρες μηνυτήρια αναφορά κατά των φυσικών και ηθικών αυτουργών της τραγωδίας στο Φαρμακονήσι. Με τη λογική ότι οι ένστολοι δεν λειτουργούν ούτε δρουν εξαιτίας προσωπικής στάσης, οι Οικολόγοι Πράσινοι, επικεντρώνονται στις ευθύνες των πολιτικών προϊσταμένων και της ιεραρχίας, που με τις δηλώσεις και τις εντολές τους ενθαρρύνουν τους ένστολους να αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με τον πιο απάνθρωπο τρόπο και να οργανώνουν παράνομες επαναπροωθήσεις.

ματα, μας διέταξαν να μείνουμε με τα χέρια ψηλά και μας έκαναν σωματικό έλεγχο, έψαξαν μέχρι και τα στριφώματα των ρούχων μας. Μας έκλεισαν σ’ ένα μικρό δωμάτιο. Μείναμε στο νησί τρεις μέρες. Την τρίτη ημέρα γύρω στις 11 το βράδυ μας πήγαν με αυτοκίνητο πίσω στην παραλία. Μείναμε από τις 11 μέχρι τις 5 το πρωί με τα χέρια πίσω από την πλάτη. Πέντε στρατιώτες μάς φύλαγαν και πέντε άνδρες ήταν σε ένα σκάφος. Μας ανάγκασαν να μπούμε στο σκάφος δεμένοι. Δύο από τους λιμενικούς φόραγαν μαύρα ρούχα και οι άλλοι στρατιωτικές στολές. Με το σκάφος του λιμενικού κάναμε έναν γύρο του νησιού. Μετά μας έβαλαν σε δύο μικρές λέμβους δεμένες η μία με την άλλη και ένας στρατιώτης τις κρατούσε αρχικά με ένα σκοινί. Ανέπτυξαν ταχύτητα και μετά έκοψαν πάλι. Δημιουργώντας έτσι συνεχώς κύματα μας έσπρωχναν πίσω στην Τουρκία. Η λέμβος, που είχε τα τρία άτομα, άρχισε να βουλιάζει. Είδαμε τα φώτα ενός μεγάλου πλοίου που ήταν της τουρκικής Ακτοφυλακής. Μας μετέφεραν σε ένα στρατόπεδο και μας φωτογράφισαν. Ήμασταν ξυπόλυτοι και τα ρούχα μας τα είχαν πάρει οι Έλληνες». Ανάλογο περιστατικό, αφού οι πρόσφυγες είχαν φτάσει ήδη στη Χίο, περιγράφεται από τους παθόντες ότι συνέβη στις 27 Αυγούστου. «11 το βράδυ φύγαμε από την Τουρκία 4 Σύροι και 2 Σουδανοί. Φτάσαμε

στη Χίο έπειτα από 3-4 ώρες, αφού το τσεκάραμε στον χάρτη της Google. Εγώ άρχισα να τρέχω προς τα βουνά. Τρεις στρατιώτες αρχικά συνέλαβαν 3 από μας, μαζί και τον αδελφό μου, στο τέλος μας έπιασαν όλους και μας είπαν να μας στείλουν σε ένα άλλο νησί. Μας γύρισαν πίσω στη βάρκα με την οποία είχαμε φτάσει, μας υποχρέωσαν να μπούμε μέσα. Ένας από εμάς την τρύπησε για να μην μπορέσουν έτσι να μας στείλουν πίσω. Η λέμβος άρχισε να βουλιάζει, έπεσα στο νερό, δεν ήξερα να κολυμπώ και δεν είχα σωσίβιο. Κουνούσα χέρια πόδια, με άρπαξε ένας στρατιώτης από το κεφάλι και με βούλιαζε. Με έσπρωξε στους υπόλοιπους που φορούσαν σωσίβια και κρατιούνταν από τη βάρκα. Κρατήθηκα από κάποιου άλλου το σωσίβιο. Τελικά πήραν εμένα κι άλλον έναν μέσα στο σκάφος του Λιμενικού, οι άλλοι 4 συνέχισαν να κρατιούνται από τη βάρκα, καθώς την τραβούσαν από το μεγάλο σκάφος. Οι Έλληνες λιμενικοί επισκεύασαν τη λέμβο μας που είχε ένα μικρό κόψιμο. Είδαμε τρία μικρά ακατοίκητα νησιά. Όταν το πλοίο του Λιμενικού πλησίασε εκεί, μας έβαλαν στο φουσκωτό μας που είχαν επισκευάσει και μας άφησαν με ένα κουπί και βγήκαμε στην ακτή. Το Λιμενικό έφυγε. Ήταν 6-7 το πρωί. Ένα τουρκικό ελικόπτερο πέταξε από πάνω μας και μετά ήρθε η τουρκική Ακτοφυλακή. Μας πήγαν στο νοσοκομείο».

1797  
1797  
Advertisement