Page 27

02/26 Η εποχή µας

30/01-5/02

ΠΟΝΤΙΚΙart

www.topontiki.gr

-Aντέχει η Αθήνα άλλους πολυχώρους πολιτισμού; Βασικό θεματικό συμπλήρωμα της ερώτησης είναι η υποερώτηση «τι εννοούμε πολυχώρο στην Ελλάδα;». Εάν θεωρούμε ως πολυχώρο τον χώρο που φιλοξενεί τα πάντα ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση της δεδομένης στιγμής, η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι, η Αθήνα δεν αντέχει άλλους λίγο απ’ όλα χώρους πολιτισμού. Η Αθήνα σίγουρα έχει ανάγκη και υπάρχει άπλετος χώρος για τη δημιουργία οργανωμένων χώρων με σοβαρές υποδομές που μπορούν και θέλουν να στηρίξουν το πολιτιστικό ρεύμα που διαπερνά την πρωτεύουσα σε θέματα μουσικής, χορού, κινηματογράφου, θεάτρου και γενικά τάσεις πολιτισμού και τέχνης είτε από την εγχώρια είτε από τη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή. Το μείζον είναι η σοβαρότητα και το ήθος με το οποίο οι πολυχώροι προσφέρουν το θεματολογικό τους προϊόν στους θιασώτες των θεαμάτων που παρουσιάζουν. Το αθηναϊκό κοινό δείχνει πλέον αρκετά έτοιμο να απορρίψει την αρπαχτή, το φτηνό και το δήθεν, και καλό είναι να το κάνει με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο. Γυρίζω την πλάτη στο πρόχειρο, στο πρόσκαιρο, ενθαρρύνω τη σοβαρή προσπάθεια γιατί είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για την παρακμή.

Σ ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕ

Ο δεύτερος ρόλος… του ΜΗΝΑ ΒΙΝΤΙΑΔΗ Παιδιά. Εσείς που κάθε βράδυ ανεβαίνετε στη σκηνή ενός θεάτρου για να υπηρετήσετε το μεγάλο σας όνειρο παίζοντας δεύτερους ρόλους. Εσείς που κάνετε τέχνη την πιο δύσκολη εποχή της κρίσης, με το μυαλό σας σ’ένα αβέβαιο μέλλον. Εσείς που αμείβεστε με ψίχουλα, που πολλές φορές βάζετε από την τσέπη σας για να πετύχετε έναν στόχο, ν’ανεβείτε ένα σκαλί στην κλίμακα της γνώσης… Εσείς που τελειώσατε πανεπιστήμιο, δραματική σχολή, κάνατε χορό, μάθατε δύο και τρεις γλώσσες για να αντέξετε τον ανταγωνισμό πριν βγείτε στην αγορά εργασίας. Παιδιά . Εσείς που ζείτε στη σκιά των μεγάλων πρωταγωνιστών, που βρίσκεστε στο έλεος του κατεστημένου. Εσείς που τρέχετε στις «οντισιόν» με την ελπίδα ενός μικρού ρόλου, που γίνεστε ευτυχισμένοι μόνο με μια καλή κουβέντα, που συνωστίζεστε σ’ένα καμαρίνι. Εσείς που διαβάζατε με τις ώρες Ουίλιαμς και Μπέκετ, Τσέχοφ και Πιραντέλο, που τρέχατε από τα νταμάρια στο Ηρώδειο κι από το Εθνικό στου Κουν την ώρα που οι συνομήλικοί σας άραζαν μ’έναν καπουτσίνο στον ήλιο. Παιδιά. Εσείς που βλέπετε τον σκηνοθέτη σαν έναν μικρό θεό, που ζείτε με την ελπίδα να πατήσετε το πόδι σας στην Επίδαυρο, που χτυπάει η καρδιά σας κάθε φορά που μια εφημερίδα μπορεί να δημοσιεύσει μια φωτογραφιούλα σας. Εσείς που ξέρετε ότι ο καναπές της δόξας δεν χωράει πολλούς, ενώ οι καρέκλες της αφανούς τέχνης δεν έχουν σκαλίσματα. Εσείς που δουλέψατε νύχτες ατέλειωτες στα μπαρ, τρέξατε με τις ώρες στις πλατείες. Παιδιά του θεάτρου, εμείς οι θεατές σάς ευχαριστούμε από καρδιάς. Για μας είστε οι πρωταγωνιστές…

ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

Λεωνίδας Πετρόπουλος,

ιδιοκτήτης του πολυχώρου Gazarte

Κώστας Νικολός,

θεατής και φοιτητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η ύπαρξη πολυχώρων πολιτισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το πολιτιστικό υπόβαθρο μιας πόλης. Ειδικότερα για την πρωτεύουσα μιας χώρας αυτόματα αντανακλάται το συλλογικό, εθνικό και πολιτιστικό ποιόν αυτής. Στην περίπτωση της Αθήνας παρατηρείται μια πολιτικά στοχευμένη απαξίωση και αδιαφορία για την ενίσχυση τέτοιων δράσεων βέβαια. Στον αντίποδα, όμως, βλέπουμε να δημιουργούνται και να αναδεικνύονται δεκάδες καλλιτεχνικές και πολιτιστικές ομάδες από νέους ανθρώπους με ταλέντο, όρεξη και μεράκι για τη δουλειά τους. Δεν υπάρχει, όμως, ή – για την ακρίβεια – δεν τους παραχωρείται ο χώρος και οι συνθήκες για να δουλέψουν όπως μπορούν και θέλουν, πάνω στο αντικείμενό τους. Σε μια εποχή όπου γιγαντώνεται και μάλιστα εντείνεται η επιθετική απαξίωση από πλευράς πολιτείας. Θεωρώ απαραίτητη και αναγκαία την ύπαρξη και λειτουργία πολυχώρων πολιτισμού σε κάθε γειτονιά και πλατεία. Με αύξηση και ενίσχυση των κρατικών δαπανών. Ξέρω, όμως, πως για να χτιστεί το εποικοδόμημα, δηλαδή ο πολιτισμός, πρέπει πρώτα να φτιαχτεί η βάση, δηλαδή η οικονομία. Στο πλαίσιο όμως της πολιτικής που ασκείται και διαχειρίζεται αυτό το σύστημα, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Για αυτό και μόνο ως χώροι πολιτισμού θα νοούνται τα «σκυλάδικα» και το Μέγαρο Μουσικής.

ΜΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ροµαντικός επαναστάτης Μια νέα βιογραφική μελέτη, που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά την άνοιξη, ρίχνει φως στο πώς ο Μπάιρον μεταμορφώθηκε στον φιλέλληνα που όλοι γνωρίζουμε. Οι μαθητές της γενιάς μου έπρεπε να αποστηθίσουν για το μάθημα της Λογοτεχνίας ένα δίστιχο του Μπάιρον από την «Κόρη των Αθηνών». Όλοι γνωρίζαμε ότι άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι, όπου έφτασε το 1824 για να βοηθήσει έμπρακτα τους Έλληνες στον αγώνα τους. Το πρώτο ταξίδι του Βύρωνα στην Ελλάδα έγινε τα Χριστούγεννα του 1809. Στις οκτώ θυελλώδεις εβδομάδες που πέρασε στην Αθήνα, γνώρισε και ερωτεύτηκε τη 13χρονη κόρη του πρόξενου και της χάρισε το μετέπειτα γνωστό ποίημά του. Προσκαλεσμένος του λόρδου Έλγιν στην Ακρόπολη ένιωσε φρίκη για τον ακρωτηριασμό και την αρπαγή των Μαρμάρων και έγραψε δυο οργισμένα ποιήματα. Εκείνη την εποχή ο Μπάιρον δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την ελληνική υπόθεση. Τι μεσολάβησε και ο ρομαντικός Βρετανός ποιητής μεταμορφώθηκε στον φιλέλληνα που όλοι γνωρίζουμε; Σε αυτό το ερώτημα ρίχνει φως η βιογραφική μελέτη «Byron’s War: Romantic Rebellion, Greek Revolution», εκδόσεις Cambridge University Press, του Ρόντρικ Μπίτον, διευθυντή του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του King’s College του Λονδίνου, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Πατάκη την άνοιξη. Τον Ιούλιο του 1823 ο Μπάιρον σαλπάρει από τη Γένοβα με το μπρίκι «Ηρακλής» για την Ελλάδα, παρασυρμένος από τη συγκίνηση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Έχει προηγηθεί η μύησή του στην επαναστατική οργάνωση των «Καρμπονάρων» αλλά και η φιλία του με τον ποιητή Πέρσυ Σέλεϋ. Σύμφωνα με τον Μπίτον, ο πνιγμός του Σέλεϋ οδήγησε τον Βύρωνα να αναλάβει μια δέσμευση που ξεπερνά τον ευαίσθητο, μελαγχολικό χαρακτήρα του. Η άφιξη του λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι απεικονίζεται στην ελαιογραφία του Θεόδωρου Βρυζάκη (1861, Εθνική Πινακοθήκη). Ο Βρετανός ποιητής εμφανίζεται να έρχεται από το λιμάνι συνοδευόμενος από τον φίλο του Τρελώνυ και με πλήθος οπλιτών που ζητωκραυγάζουν. Τον υποδέχονται οι τοπικές αρχές και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος που τον έχει προσκαλέσει. Ο λόρδος Βύρων ξεψύχησε τη 19η Απριλίου, την επομένη του Πάσχα του 1824, αφήνοντας «μια πολύτιμη παρακαταθήκη στον κόσμο». Σε καμία περίπτωση δεν εννοούσε τα ποιήματά του, υποστηρίζει ο νεοελληνιστής Μπίτον, αλλά τη συμβολή του στην πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώθηκε στο Μεσολόγγι.

LIKE...

Κωστούλα Τωμαδάκη

Ο ΛΟΡ∆ΟΣ ΒΥΡΩΝ

στην ανάρτηση της συγγραφέα Πέπης Μούστου «Ξενύχτησα ένα βράδυ µε τον Πέτρο Τατσόπουλο στο ‘‘Ευθέως’’ του ΣΚΑΪ. Είναι εριστικός, αλλά είναι απολαυστικός, απαντήσεις µεστές περιεχοµένου µε παραποµπές – συγγραφέας άνθρωπος, άλλωστε, και το επικοινώνησε ισορροπηµένα, χωρίς κακίες, to the point. Έχω την εντύπωση ότι είναι ένας της Βουλής που δεν φοβάται να µιλήσει. Είναι πάντα χρήσιµο να ακούς κάποιον

που δεν φοβάται να µιλήσει, ασχέτως αν συµφωνείς µαζί του ή όχι, κι ύστερα είναι ανηφορικό να είσαι συγγραφέας και πολιτικός µαζί. Νοµίζω ότι η πραγµατική ερωµένη του είναι η πολιτική εν τέλει... εξ ου και οι καυγάδες» (Ο χρόνος θα δείξει αν η «σύζυγος» θα φύγει μακριά του…)

1797  
1797  
Advertisement