Issuu on Google+

Η ΤΕΧΝΗ / ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ / ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ / Η ΖΩΗ... ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ Τετάρτη 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010

n.153

Κάννες 2010: Μια χλιαρή χρονιά; Μ. Χρυσοχοΐδης: Ο άνθρωπος μυστήριο Κονιάκ και κακογουστιά για τα «μάρμαρα» Εθνικό Θέατρο: Άρχισαν τα όργανα… Μέγαρο δια το κοινόν

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

art ΠΟΝΤΙΚΙ


2/26

TA ΠΡΟΣ ΩΠΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Λάκης Γαβαλάς

Κανονικά θα έπρεπε να κυκλοφορεί με το όνομά της καρφιτσωμένο στο ντεκολτέ της για να την αναγνωρίζουμε, όπως περιφέρονται στα λόμπι των ξενοδοχείων οι σύνεδροι. Αλλιώς, εξαιτίας της απερίγραπτης ποικιλίας των μεταμφιέσεών της θα παραμείνει μια γνωστήάγνωστη. Και όμως, η κοπέλα που το ένα βράδυ έχει κοντό κατσαρό μαλλί και είναι ντυμένη σαν μια μακρινή χωριάτα εξαδέλφη Τάμτα της Lady Gaga και το άλλο βράδυ έχει μακρύ, ίσιο εξΣτυλιστικά εγκλήματα τένσιον και μοιάζει να έχει ανασύρει τα κουρέλια που φοράει από τα καλάθια των Κινέζων –διαλέγοντας μονίμως ό,τι πιο αταίριαστο–, είναι πάντα η μία και μοναδική Τάμτα. Η τραγουδίστρια που από τότε που ανακάλυψε τους στυλίστες και τους εμπιστεύθηκε τη δημόσια εικόνα της έχασε κάθε στυλ. Και κάθε ελπίδα να κάνει καριέρα. Μόνο περιφέρεται λοιπόν και καμαρώνει… Εμείς τι βλέπουμε; Κάθε μέρα και μια άλλη Τάμτα, η οποία δεν μοιάζει καθόλου με την Τάμτα της προηγούμενης. Είναι ή δεν είναι αυτή; Προκειμένου να εκτεθείς και να βρεθείς να αποθεώνεις μια άγνωστη, της γυρίζεις την πλάτη και συνεχίζεις να αναζητάς την επόμενη φωτεινή ελπίδα της ελληνικής ποπ. Ίσως τελικά, αν αποφασίσει ποια είναι, και… φορέσει τον εαυτό της να γίνει κάτι σαν την Τάμτα των ονείρων της. Στο μεταξύ, συνεχίζει να περιφέρεται σαν ο Ταμτάκος της στυλιστικής παράνοιας.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Στον περίεργο κόσμο της τηλεοπτικής σόουμπιζ, οι «ακραίοι» και «γραφικοί» σχεδιαστές μόδας είναι συνήθως τα θύματα. Ένας μόδιστρος που έχει ντυθεί μπουτονιέρα, ένας άλλος που τραγουδά με φωνή καρακάξας, ένας τρίτος που δίνει συνέντευξη διαφημίζοντας μία διεθνή καριέρα την οποία δεν έχει... Όλοι τους γίνονται αντικείμενα χλεύης στις ειδήσεις του Star ή στα μεσημεριανάδικα ασόβαρων καναλιών. Όλοι πλην ενός. Ο Λάκης Γαβαλάς κάνει τις πιο ακραίες δηλώσεις, ντύνεται με τον πιο ιδιόμορφο τρόπο, κι όμως είναι δύσκολο να τον κοροϊδέψεις προβάλλοντάς τον στο γυαλί. Ο Γαβαλάς λέει αυτά που λένε οι άλλοι, με μία μόνο διαφορά: τα λέει γιατί τα ζει, όχι για να τα πει. Είναι ζωή αυτό που βγάζει προς τα έξω, όχι δηλώσεις της μιας στιγμής για να κερδίσει τηλεοπτικό χρόνο. Την ώρα που οι συνάδελφοί του λένε ακρότητες με το μάτι αγχωμένο να λοξοκοιτάει αν «γράφει» η κάμερα, εκείνος λέει ό,τι του κατέβει. Είναι η διαφορά του εκκεντρικού από τον γραφικό. Τα κανάλια βέβαια κάνουν τη δουλειά τους. Προβάλλουν την εικόνα ή τις δηλώσεις του Γαβαλά σατιρικά ή ειρωνικά, όπως κάνουν για όλους. Μόνο που στην περίπτωσή του, η κοροϊδία είναι λιγότερο αστεία από εκείνον, γι’ αυτό και γυρνάει πίσω στους ρεπόρτερ που την εκτοξεύουν.

Παύλος Χαϊκάλης

Ένας «διαχειριστής» στην Επίδαυρο

Μπήλιω Τσουκαλά Διπλό χτύπημα Μην απατάσθε, δεν είναι μία, είναι δύο: Η Μπήλιω η κουλτουριάρα –το φωνάζει και το όνομα– και η Τσουκαλά η ζημιάρα. Διχασμένη ανάμεσα στους διαφορετικούς εαυτούς της, η Μπήλιω Τσουκαλά κι αν «Έχει γούστο», όπως διατείνεται από τις συχνότητες της κρατικής τηλεόρασης, δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να προτάξει: τη διανοούμενη, που ταιριάζει περισσότερο με το προφίλ της ΝΕΤ ή την ξεσαλωμένη που αρέσει περισσότερο στους τηλεθεατές, όπως πολλάκις έχουν αποδείξει οι μετρήσεις της AGB; Έτσι, προκειμένου και να ευχαριστήσει το κοινό και να κρατήσει την αξιοπρέπειά της το παίζει σε δύο ταμπλό. Τη μια μιλά ως ίση προς ίσους με προσωπικότητες όπως η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ και ο πατέρας Τιμόθεος Φάρος, την άλλη το ρίχνει στο λαϊκό, βαρύ ή μη, καλώντας κομπανίες και καλλιτέχνες του συρμού και λικνίζοντας μπροστά στις κάμερες, με νάζι και χαρά περισσή, τη σιτεμένη θηλυκότητά της. Από τη φιλοσοφία στα μπουζούκια και από τα ντέφια στον Τσέχοφ! Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, όλα τα… χορεύει! Για την τηλεθέαση (που δεν έρχεται), ρε γαμώτο!

art

ΠΟΝΤΙΚΙ

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ ΑΝΝΑ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

Αυτή η καραμέλα περί ιερότητας του χώρου της Επιδαύρου και περί δέους των ηθοποιών που πατάνε τα καθαγιασμένα χώματά του, ύστερα από χρόνια αδιάλειπτου πιπιλίσματος δεν θα έπρεπε να έχει λιώσει; Τι είναι η Επίδαυρος για τους περισσότερους έλληνες ηθοποιούς, κυρίως εκείνους του επονομαζόμενου εμπορικού θεάτρου, αν όχι μια καλή αφετηρία για τις αρπαχτές του παρόντος και του μέλλοντός τους; Δεν αναφέρομαι μόνο στους ατάλαντους ηθοποιούς, αλλά και στα ταλέντα του χώρου. Πάρτε, για παράδειγμα, τον Παύλο Χαϊκάλη, ο οποίος από διαχειριστής της συμφοράς στην τηλεοπτική «Πολυκατοικία» σε λίγους μήνες θα πρωταγωνιστεί στους «Ιππής» του Αριστοφάνη, στο Αργολικό Θέατρο. Για να βγει στη συνέχεια στην πανεθνική πιάτσα, δηλαδή στην υπερήφανη ελληνική επαρχία και να κόψει εισιτήρια από τους παραθεριστές που θέλουν και να γελάσουν (εξαιρετικός κωμικός ο εν λόγω) και να έχουν δει κάτι ποιοτικό – όχι από τα βαριά, ποιοτικό όμως. Κοντολογίς, ο Χαϊκάλης θα κάνει την περιοδεία του φορώντας το φωτοστέφανο του εν Επιδαύρω πρωταγωνιστού, και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου το οποίο υπογράφει την παραγωγή των «Ιππέων» θα κάνει ντου με αρχαίο δράμα –η ποιότητα που λέγαμε– και θα βγάλει μπροστά, ως κράχτη, τον δημοφιλή ηθοποιό για να εκμεταλλευτεί εμπορικά την παρουσία του και το όλο σόου. Αν αυτό είναι κακό; Τίποτα, λένε, δεν είναι κακό στην εποχή του ελεύθερου εμπορίου. Όπως τίποτα, λέω, δεν θυμίζει την Επίδαυρο των περασμένων δεκαετιών: έναν χώρο όπου το δέος ήταν δεδομένο και όχι πολυφορεμένο – στα λόγια.

DESIGN ART DIRECTOR Κυριάκος Κουτσογιαννόπουλος

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ Μαρία Βασιλάκη

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: Γιώργος Ι. Αλλαμανής Λεωνίδας Αντωνόπουλος Xαρά Αργυρίου

Έγινε γνωστή από την περυσινή δραματική σειρά του Mega «Χαρά αγνοείται», στην οποία είχε τη μοναδική τύχη να είναι πρωταγωνίστρια χωρίς να εμφανίζεται. Στον τίτλο υπήρχε το όνομα της ηρωίδας, όλοι μιλούσαν γι’ αυτή, σαν αγνοούμενη όμως παρουσιαζόταν σε πολύ λίγες σκηνές και αυτό ήταν αναμφισβήτητο κέρδος για την ηθοποιό που την Πατρίτσια υποδυόταν. Η Πατρίτσια ΜίΜίλικ Περιστέρη λικ Περιστέρη έγινε γνωστή με τον καλύτερο για εκείνη Χορός αγνοείται τρόπο: μη παίζοντας. Στις λίγες σκηνές που χρειάστηκε να παίξει, ήταν τόσο αδιάφορη ώστε μάλλον υποβάθμιζε παρά ενίσχυε τη θέση της. Κι όμως, ένα χρόνο μετά έγινε φανερό ότι η Πατρίτσια Μίλικ Περιστέρη είναι σε κάτι ακόμη χειρότερη από το να παίζει: στο να χορεύει. Συμμετέχοντας στο τηλεπαιχνίδι «Dancing With the Stars» αποδεικνύει ότι το να είσαι νέα και ωραία δεν συνεπάγεται αυτομάτως την καλή χορευτική επίδοση. Παρότι ανήκει σε μία γενιά που μεγάλωσε από πάρτι σε κλαμπ και από μπαράκια σε ντίσκο, η Πατρίτσια με το ζόρι κινεί τα πόδια της στο ρυθμό της μουσικής, έχει μάλιστα και παράπονα από τους κριτές οι οποίοι επισημαίνουν τις αδυναμίες της, αποκαλύπτοντας έτσι έναν αντιπαθή χαρακτήρα. Αφού δεν χορεύει καλά, γιατί πήγε τότε στο τηλεπαιχνίδι; Μα, για να τη δουν. Όχι να τη δουν να χορεύει, απλώς να δουν ότι υπάρχει. Ένας χρόνος πέρασε από το περσινό σίριαλ και η Πατρίτσια αγνοείτο για όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Τώρα, με την επανεμφάνισή της, αγνοείται ο χορός.

Δημήτρης Κανελλόπουλος Τατιάνα Καποδίστρια Γιώργος Ν. Κορωναίος Γιάννης Κουκουλάς

Μάκης Μηλάτος Ελίνα Μπέη Αγγελική Μπιλλίνη Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Χρυσούλα Παπαϊωάννου Δημήτρης Ρηγόπουλος Όλγα Σελλά Ναταλί Χατζηαντωνίου


4/28

Α πολίτιστη πολιτε ία

Οι ταγοί του έθνους και η κουλτούρα τους

Α

ν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν είχε ανακατευτεί με τη δημόσια τάξη στις κυβερνήσεις Σημίτη, και δεν είχε εξαρθρώσει τρομοκρατικές οργανώσεις, ίσως να ήταν ένα από τα βασικά στελέχη του κομματικού φυτωρίου, δηλαδή της πασοκικής κοινοτοπίας. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των στελεχών φυτωρίου; Άκαμπτος, λάτρης του βαθιού συνδικαλισμού, επαρχιώτης με μια ενδυματολογική αύρα αρχοντοχωριατιάς… Κάτι, δηλαδή, σαν Βούγιας, με λιγότερο μπρίο και ακόμα πιο λίγη προσωπική ιστορία. Ο σημερινός υπουργός Προστασίας του Πολίτη ήταν δραστήριο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από μικρός, γι’ αυτό όταν πρωτοεξελέγη το 1989 ήταν από τους νεότερους βουλευτές. Δικηγόρος Βεροίας, εκείνη την εποχή διακρινόταν για την εμμονή του στις παραδόσεις της συντηρητικής Βόρειας Ελλάδας: ακόμα και σήμερα τονίζει την καταγωγή των γονιών του από τη Μικρά Ασία και την πίστη του στα πασοκικά νάματα του σοσιαλισμού. Ο πολιτικός του λόγος ακουγόταν και συνεχίζει να ακούγεται ξύλινος (κι ας έχει επιτελείο νέων διανοΜιχ άλ ης Χρυ σοχοΐδης ουμένων που δουλεύουν γι’ αυτόν συστηματικά, ενημερωτικά και συμβουλευτικά): δεν επιφυλάσσει στους ακροατές του λεκτικά σχήματα που να υποδηλώνουν πολυπρισματική παιδεία, δεν έχει θεΠάει θέατρο, άραγε; Σινεμά; Βλέπει ατρικότητα, μερικές DVD στο σπίτι; Ποιες ταινίες του φορές μάλιστα θαραρέσουν; Ποιες μουσικές; Πήγε ποτέ ρεί κανείς ότι δεν με χαρά στο Μέγαρο Μουσικής; έχει ούτε κέφι. ΣφιγΈχει, έστω μια φορά, παρακολουθήδια τραγουδάει στο μένος, τελευταία και μπάνιο; Ποιος θα ιδρωμένος, δεν είναι σει όπερα; Τι τραγούδια ακούει, ποια μπορούσε να απαγνωστός ούτε για τις τραγούδια τραγουδάει στο μπάνιο; ντήσει με βεβαιόδημόσιες εμφανίσεις τητα; Ένα πράγμα του οι οποίες περιομόνο είναι σίγουρίζονται στην κομρο: ουδέποτε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επιδίωξε η ματική δραστηριότητα και σε εξόδους με ελάχιπροσωπική του ζωή, οι επιλογές του στον ιδιωτικό στους φίλους σε εστιατόρια. Πάει θέατρο, άραγε; χώρο του να κοινοποιηθούν. Από την άλλη πλευρά, Σινεμά; Βλέπει DVD στο σπίτι; Ποιες ταινίες του η ανάληψη από μέρους του τού τομέα της Δημόαρέσουν; Ποιες μουσικές; Πήγε ποτέ με χαρά στο σιας Τάξης και, ιδίως, η εξάρθρωση της 17 ΝοέμΜέγαρο Μουσικής; Έχει, έστω μια φορά, παρακοβρη επί υπουργίας του, κατά τα φαινόμενα, χάρη λουθήσει όπερα; Τι τραγούδια ακούει, ποια τραγού-

Ο άνθρωπος μυστήριο

Ω ΡΑ ΓΙΑ

και στη δική του ουσιαστική συμβολή, τον υποχρεώνει να μην έχει και πολλά πολλά με τη δημοσιότητα. Όταν είσαι η αιτία να πάνε φυλακή, αφού πρώτα απομυθοποιηθούν ουσιαστικά, μερικοί άνθρωποι που προσπάθησαν να δικαιολογήσουν με τις επιλογές τους τη δράση τους, τότε δεν μπορείς να είσαι σαν τους άλλους. Το μίσος δεν είναι επιδίωξη κανενός κανονικού ανθρώπου, πόσο μάλλον ενός προσώπου που δουλειά του ήταν να τα βάλει με την πολιτική κουλτούρα του μίσους – και τα κατάφερε καλά. Αλλά όταν έχεις τροφοδοτήσει το μίσος εναντίον σου, οφείλεις να προσέχεις. Πρόσεχε και το 2002, προσέχει και σήμερα, που ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει διεισδύσει ακόμα μια φορά στα άδυτα της σημερινής τρομοκρατίας. Τώρα πρέπει να είναι ακόμα πιο δύσκολα. Τώρα τον κατηγορούν για μεθοδεύσεις με τα ΜΜΕ – λες και φταίει ο Χρυσοχοΐδης για την έλλειψη επαγγελματισμού που χαρακτηρίζει μεγάλη μερίδα του ελληνικού Τύπου. Δεν φαίνεται, φυσικά, να πτοείται. Και η μόνη του παρέκκλιση από την κανονικότητα ενός προϊσταμένου της αστυνομίας είναι η ενασχόλησή του με την ιστοσελίδα του στο Facebook και τα μηνύματα μέσω Twitter. Έστω κι αν, και εκεί, βγαίνει βλοσυρός και διδακτικός, αποδεικνύει ωστόσο ότι δεν έμεινε στον κομματικό σωλήνα. Κι ότι πασχίζει να συμβαδίζει με την εποχή του – ακόμα και αν δεν τραγουδάει τα σουξέ της εποχής. Έστω λοιπόν και αν στα λόγια συνεχίζει να μην τα καταφέρνει καλά, τουλάχιστον τον δικαιώνουν τα έργα του. Μεγάλη υπόθεση για σύγχρονο έλληνα πολιτικό.

s Είναι αστέρια της βόρειας Ελλάδας. Οι Χειμερινοί Κολυμβητές είναι μοναδική περίπτωση μουσικού συγκροτήματος που δεν πάει με τους συρμούς, δεν σέρνεται πίσω από κανέναν, δεν μιμείται, δεν ακολουθεί – και παρότι οι εποχές μας δεν φημίζονται για την πνευματικότητά τους, παραμένουν αγαπητοί και με κοινό που συνεχώς μεγαλώνει. Η νέα δουλειά τους, που βρίσκεται στο CD «22 κόκκινα φώτα», κρύβει πολύ συναίσθημα αλλά ακόμα πιο πολύ χιούμορ. Αν πετύχετε πουθενά την παρέα του Αργύρη Μπακιρτζή, εμφανίζονται σε διάφορα μέρη από καιρού εις καιρόν, κι έχετε πληγωθεί ερωτικά, ζητήστε να σας παίξουν τα «Χαμένα φιλιά» και το «Τρένο εξορίας». Κι αν είστε ορεξάτοι κι ακμαίοι, χαλαρώστε κι ακούστε το «Φάρμακο Ντι ντι τι» και το «Καϊμακτσαλάν». Ο ήχος τους έχει μπουζούκι, αλλά αυτό που έχουν δεν ακούγεται σε κανένα μπουζουκτσίδικο. Είναι ακόμα δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Ιδεολογικά, πάτρωνας σχημάτων της παράδοσης, με έμφαση στο Βυζάντιο. Και αισθητικά, λάτρης του μνημειακού κιτς. Στο πλαίσιο αυτής της αγαπημένης αισθητικής του προσπαθούσε να στήσει έναν τεράστιο ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του κανονικού, για να μην ξεχνιόμαστε) στην υπέροχη πλατεία Αριστοτέλους, στο πιο ευρωπαϊκό τμήμα της Θεσσαλονίκης (που οφείλει μεγάλο μέρος της παρακμής της στους πολιτικούς και στους δημοτικούς άρχοντές της). Ώσπου, ευτυχώς, του έκοψε το βήχα ο υπουργός Πολιτισμού. Πώς αντέδρασε στην απόφαση αυτή ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος; Αποκάλεσε τον υπουργό «κατώτερο των περιστάσεων». Χρησιμοποίησε δηλαδή φρασεολογία αντλημένη από το οπλοστάσιο της κιτς αισθητικής του. Τι θα γίνει η πόλη χωρίς αυτόν;

ß Λία Παραλία

ZAPPI N G

Εντάξει, βρε Βάσω,

Σ

ε χτύπησε κι εσένα, Βάσω μου, ο ηφαιστειακός κουρνιαχτός ή αυτό που προσγειώθηκε σβουριχτά στο σβέρκο μου ήταν απλώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Μ’ αρέσει να κάνω γνωριμίες και από πάντα ήμουν ανοιχτή σε καινούργιες συγκινήσεις, αλλά αυτή τη φορά νομίζω ότι θα ξεπεράσω τον εαυτό μου. Να, για δες πόσο προσαρμοστική και πόσο άνετη είμαι με την πρόωρη καλοκαιρία και την πρόωρα αραιοκατοικημένη ντουλάπα μου.

θα σε βγάλω εγώ βόλτα με 25 υπό σκιάν; Με το γούνινο μποτάκι, τύπου χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων, που ξηλωθήκατε φέτος όλες να το αγοράσετε; Λες και δεν θα ’ρχόταν κάποτε καλοκαίρι, λες και δεν θα ’ρχόταν αργά ή γρήγορα ο Ντομινίκ Στρος Καν. Καμώσου τώρα πως δροσίζεσαι με το μάλλινο πουλόβερ κι άσε τα ξώπλατα γι’ αργότερα. Έτσι κι αλλιώς θα έρθουν ξανά στη μόδα, μόνο που τότε θα είναι κρύο, τούρτουρο και χειμώνας, δεν ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια, μπρρρ.

Π

Τ

οιος σου ’πε να τα πετάξεις, Βάσω μου, τα περσινά ξινά σου ρουχαλάκια, τα καλοκαιρινά και τα ντεμί σεζόν, τα ευάερα; Τώρα; Τώρα πώς

η μόνη που ακούω να τιτιβίζει μέσα στη βαριά αυτή ατμόσφαιρα είναι το χρυσό μου, η Μανωλίδου, λα σουσουρελά, λα σουσουρελά. Άφη-

σε τα παιδιά στον Μπουμπούκο να τους διδάσκει αττική σύνταξη και Τζάρτζανο και κείνη ξεχύθηκε σε όλο το μήκος και σε όλο το πλάτος των εκπομπών του Antenna, κάνοντας το μαύρισμα του Ψινάκη να γυρίζει σε λεύκη.

Μ

α πιο πολύ απ’ όλα λατρεύω τον τρόπο που έχει να σοκάρεται όταν επί σκηνής ξεφύγει κανένα μπούτι ή κανένα άλλο πιο ευπαθές όργανο. Αυτή δεν ήταν, βρε Βάσω μου, που πέρυσι ενθάρρυνε τους παίκτες της εκπομπής της να ομολογούν φωναχτά και μπροστά στην κάμερα ότι το έχουν κάνει με τέσσερις, εκ των οποίων ο ένας ήταν πτηνό κι ο άλλος θλων και τέμνον αντικείμενο;

Σ

τις τσιριμόνιες και στα καπρίτσια των ημερών να μην ξεχάσω να συμπεριλάβω και την εμμονή του Κανάκη στην πολυκαιρισμένη καούκα της Τζούλιας και του Μένιου το αποκριάτικο κοτιγιόν. Πουρκουά; Ε, όχι να τους ξανακάνουμε νοματαίους τώρα που άρχισε να μαδάει η γούνα τους. Είπαμε: καλοκαιριάζει...

Η ποντικίνα των καναλιών


Μ Π Α ; ΕΙ ΝΑΙ Κ ΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΙΤΙ Σ Μ Ό Σ ; Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή [gallamanis@gmail.com]

Κονιάκ και κακογουστιά για τα «μάρμαρα» Με βιντεάκια σχολικού επιπέδου και διαφήμιση ποτών, οι Ελληναράδες σκιαμαχούν με τον Έλγιν – τρέμε Μελίνα!

Ω

ραία ιδέα για να πουλήσεις ποτά: πάρε τον αναγνωρίσιμο Ελληνογάλλο τον οποίο ήδη έχεις προσλάβει για να σε διαφημίζει, φτιάξε ένα βιντεάκι για «καλό σκοπό» με σάλτσα ελληνικής λεβεντοπαλικαριάς και νοσταλγίας για το όραμα ζωής της Μελίνας Μερκούρη και… ξαμολήσου στο Ίντερνετ να μαζέψεις υπογραφές. Τι θα ζητάς; Ένα εκατομμύριο άνθρωποι να δουν το βίντεο στο YouTube. com και να διαβάσουν φαρδιά πλατιά τη μάρκα του κονιάκ σου! Τι άλλο άραγε; Ουπς… Συγγνώμη, μέγα λάθος: ένα εκατομμύριο άνθρωποι να υπογράψουν υπέρ της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο στην Ελλάδα του 2010, στη χρεοκοπημένη Ψωροκώσταινα του «μηχανισμού στήριξης» και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Για να δέσει η συνταγή –ή μήπως θα έπρεπε να πούμε «για να πετύχει το "καζάνεμα" του κονιάκ»;–, πάρε μία μισοαγνοούμενη τηλεπαρουσιάστρια και έναν συνταξιούχο ηθοποιό, ρίξε κι έναν υποτιτλισμό στα αγγλικά να καταλαβαίνουν οι Κουτόφραγκοι. Κάπως έτσι λεπτότατα ζητήματα, όπως το αίτημα της επανένωσης όλων των σωζόμενων τμημάτων του Παρθενώνα, εκπίπτουν στη δικαιοδοσία των διαφημιστών. Με βιντεάκια σχολικού επιπέδου και χυδαία διαφήμιση ποτών, οι Ελληναράδες σκιαμαχούν με τον Έλγιν – τρέμε Μελίνα! Στο σχετικό βίντεο διάρκειας 3 λεπτών και 15 δευτερολέπτων (η φράση-κλειδί για την αναζήτηση στο YouTube είναι «bringthemback») το «εύρημα» είναι απλό. Ένας έλληνας κροίσος, τον οποίον υποδύεται ο Σπύρος Φωκάς, κλέβει το ρολόι του Μπιγκ Μπεν και το φέρνει στην έπαυλή του στην Ελλάδα, δήθεν για να το προστατεύσει από την ατμοσφαιρική μόλυνση του Λονδίνου. Βγαίνει σε ένα «παράθυρο» έκτακτου δελτίου ειδήσεων που παρουσιάζει η Έλενα Κατρίτση και λέει ότι το μοναδικό ενδεχόμενο που καταδέχεται να συζητήσει είναι να «δανείσει» για λίγες μέρες στους Άγγλους το εμβληματικό ρολόι. Εκεί, παρεμβαίνει ο Νίκος Αλιάγας ως «δημοσιογράφος και… διεθνής πρεσβευτής της ποτοποιίας τάδε!». Ο ποτο-πρεσβευτής, λοιπόν, μέσα σε μία αποθέωση ξεπερασμένης τηλεοπτικής αισθητικής –μπλου μποξ και ξερό ψωμί!– διαφημίζει το νέο Μουσείο της Ακρόπολης με το σαρδάμ «ένα εκ των ποιών (sic) σύγχρονων όλου του κόσμου». Και «ψήνει» τους χρήστες του Διαδικτύου να υπογράψουν «το δικό τους bring them back». Ο συφιλιδικός και καταραμένος αρχαιοκάπηλος λόρδος Έλγιν

γέμισε περιστασιακά, από το 1801 μέχρι το 1812, σκαλωσιές τον Παρθενώνα και… πριόνισε πολλά τμήματα της διακόσμησης. Τα γλυπτά έστεκαν επί αιώνες στη θέση τους, παρά τα ανά καιρούς «ατυχήματα», με φοβερότερο την ανατίναξη του μνημείου από τον ιταλό αρχιναύαρχο Μοροζίνι το 1687, στο πλαίσιο των ενετο-οθωμανικών πολέμων. «Επιτυχής βολή», έγραψε ο αθεόφοβος Μοροζίνι τότε για το βάρβαρο έργο του, το οποίο μετέτρεψε τον πρώην ναό της Αθηνάς από λειτουργικό κτίριο σε ασκεπή ερειπιώνα. Ασφαλώς και τα γλυπτά πρέπει να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Το θέμα είναι ότι ιδιώτες επενδύουν τα διαφημιστικά τους κονδύλια σε επιφανειακές «on line εκστρατείες», εκεί που το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να ορίζει αυστηρά, δηλαδή επιστημονικά και διπλωματικά, τη διεξαγωγή του αγώνα για τη διεκδίκηση. Διαφορετικά, φτάνουμε στο αστείο έως επικίνδυνο φαινόμενο να μετατρέπεται μία σοβαρή υπόθεση σε πεδίο όπου αναπτύσσονται τα σαπρόφυτα του ακροδεξιού χουλιγκανισμού. Υπερβολές; Καθόλου, φτάνει να ρίξετε μια ματιά στα μηνύματα που αφήνουν οι περισσότεροι ενθουσιώδεις οπαδοί της διαδικτυακής διαφήμισης-πρωτοβουλίας. «Άγγλοι π…ράδες φέρτε τα πίσω!». «Γι’ αυτό ρε είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας!», «σιωνιστές», «ανθέλληνες», «μογγόλοι τούρκοι» και άλλοι χορεύουν καντρίλιες μισαλλοδοξίας και ρατσισμού. Να ’χουν να χαίρονται οι Αδώνηδες και οι χρυσαυγίτες για τους «faggots» Βρετανούς. ΄Η μάλλον, όπως διευκρίνισε μεγαλόψυχα κάποιος πρωτοξάδελφος του Βουκεφάλα, «…όχι όλοι σας, but those who are on the opposites side». Οι «της αντίθετης πλευράς», οι «οχτροί»… «Λυπάμαι, φίλε μου, που εσείς οι Άγγλοι δεν διαθέτετε σοβαρή εθνική ιστορία ώστε να την εκθέτετε στα μουσεία σας», γράφει ένας ανιστόρητος, δίνοντας ρεσιτάλ αυτογελοιοποίησης στο πλαίσιο του διαλόγου –ο Θεός να τον κάνει διάλογο– που έχει αναπτυχθεί με αφορμή το επίμαχο βιντεάκι. Φέρτε πίσω τη σοβαρότητα. Τα γλυπτά θα ακολουθήσουν.


6/30

cove r story

«»

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου ανεβάζει στο δικό της Θέατρο εν Θεάτρω, στην καινούργια σκηνή του Αμφι-Θεάτρου «Είσοδος Κινδύνου», μία… σύγχρονη ελισαβετιανή πρωτοπορία. Δεν είναι σχήμα λόγου. Τα τέλη του 16ου αιώνα διασταυρώνονται απροσδόκητα στην ιστορική τους τροχιά με τις αρχές του 21ου και αναγνωρίζονται σαν χαμένα δίδυμα αδέλφια. Η «Εκδίκηση» μοιάζει εξαιρετικά σύγχρονο έργο. Το έγραψε το 1587 ο Βρετανός Τόμας Κιντ και άνοιξε την πόρτα στους επόμενους, όχι μόνον για θεατρικές τάσεις και λύσεις, αλλά και για τη νεωτερική καταγραφή απύθμενων σκοτεινών πλευρών της εξουσίας, του έρωτα, της μεταφυσικής και του θανάτου, και μάλιστα με γερό έρμα το χιούμορ, ώστε να μην ανατραπεί το καράβι της παράστασης από το βαρύ φορτίο. Φιλόλογος, μουσικός και ηθοποιός, η Ευαγγελάτου παλεύει κυρίως με τη σκηνοθεσία τα τελευταία χρόνια στο Εθνικό και στο Αμφι-Θέατρο, εκπέμποντας το στίγμα της κυρίως σε ένα νεανικό κοινό. Είναι ταυτόχρονα τόσο όμορφη και τόσο «διαβασμένη», που μετά από τα πρώτα λεπτά της κουβέντας ξεχνάς ότι είναι κόρη του Σπύρου Ευαγγελάτου και της Λήδας Τασοπούλου. Το ξαναθυμάσαι μόλις κλείσει το mp3 recorder. Είναι παιδί από ευγενική γενιά.

Κατερίνα Ευαγγελάτου «Ο υπουργός Πολιτισμού δεν φαίνεται πουθενά»

Συνέντευξη Στον Γιώργο Ι. Αλλαμανή Φωτό: Τάσος Βρεττός

art

Πεζόδρομος στην Πλάκα, ανοιξιάτικο πρωί Κυριακής, με τον ήλιο να κυνηγάει τα τραπεζάκια έξω. Από έναν διπλό ελληνικό σκέτο ο καθένας.

Τι έχει να μας πει ένα ελισαβετιανό έργο σήμερα; Κ.Ε.: Το συγκεκριμένο δεν είναι ένα ακόμη ελισαβετιανό έργο. Έχει πολλές καινοτομίες. Είναι η πρώτη τραγωδία εκδίκησης που γράφτηκε ποτέ, μετά είχε τρομερό hit, το ακολούθησαν όλοι: Σαίξπηρ, Μάρλοου, όλοι. Και δώσ’ του σφαγές… Κ.Ε.: ...και δώσ’ του σφαγές, δώσ’ του φαντάσματα.. Επίσης, είναι το πρώτο έργο που χρησιμοποιεί το τέχνασμα του θεάτρου εν θεάτρω. Συνδυάζει με επιτυχία το κωμικό με το δραματικό στοιχείο, έχει και τον πρώτο μακιαβελικό κακό, τον Lorenzo. Ακούγεται πολύ σύγχρονο. Κ.Ε.: Η θεματολογία του είναι ακόμη πιο σύγχρονη, το θέμα της ηθικής, της δικαιοσύνης και της εκδίκησης. «Έχω δικαίωμα να εκδικηθώ, όταν βλέπω ότι κανείς δεν αποδίδει δικαιοσύνη για κάτι που είναι άδικο;», λέει ο Ιερώνυμο, ο πρωταγωνιστής του έργου, που τυχαίνει να είναι και ο δικαστής του ισπανικού παλατιού. Τελικά; Κ.Ε.: Τελικά εκδικείται. Βάζει τους δολοφόνους του γιου του να παίξουν σε μία παράσταση όπου υποτίθεται ότι ο ρόλος τους απαιτεί να σκοτωθούν. Αλλά το μαχαιράκι είναι αληθινότατο. Και σήμερα κυκλοφορούν μερικά αδέσποτα μαχαίρια. Ή μάλλον αδέσποτα καλάσνικοφ από αυτόκλητους εκδικητές. Κ.Ε.: Συγκλονίστηκα με την υπόθεση του 15χρονου Αφγανού και της αδερφής του. Βέβαια, εκτός του πολιτικού σκέλους, αμέσως άρχισα να έχω σκέψεις για τη μοίρα των ανθρώπων, ότι φύγανε από την πατρίδα τους για να μην τους σκάσει μια βόμβα στο κεφάλι, ψάχνανε στα σκουπίδια στην Αθήνα να βρουν κάτι να πουλήσουν, να φάνε ή δεν ξέρω τι. Και ξαφνικά βρίσκουν μια βόμβα.

«Το πιο αστείο για μένα ήταν που είδα στην τηλεόραση διαφήμιση για τον τραπεζικό λογαριασμό “ενισχύστε το ελληνικό κράτος για το έλλειμμα”. Νόμιζα ότι ήταν φάρσα, Ράδιο Αρβύλα ή Ελληνοφρένεια! Μετά καταλαβαίνω, αμάν, ότι δεν είναι πλάκα! Μπορεί κάποιοι να δώσουν 70 ευρώ από τη σύνταξή τους. Ο άλλος που έχει τρία Καγιέν και διαλέγει το χρώμα τους ανάλογα με το χρώμα των παπουτσιών του, αυτός θα πληρώσει ποτέ;»

Λες ότι υπάρχει μοίρα; Κ.Ε.: Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να απαντήσω. Το μόνο που μπορείς να πεις είναι «δεν ξέρω». Και με το τελευταίο γεγονός του χαμού του αδερφού μου, που ήταν ένα σοκ, αυτόματα φιλοσοφείς, δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Προσπαθείς να σκεφτείς τι συμβαίνει για έναν τόσο άδικο χαμό. Λες «μήπως είναι γραμμένο, μήπως μπορούσα να κάνω κάτι να το αποφύγω;». Όμως ξέρεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε πια. Αλλά από την άλλη, το κισμέτ, θα το πω λίγο απόλυτα, είναι ένα γερό πολιτικό κόλπο, πάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν οργανωμένες πνευματικές κηδεμονίες αιώνων. Να είσαι εκεί, στη θέση σου, στη μοίρα σου, στην τάξη σου. Η μοίρα σου είναι η υποταγή σου. Κ.Ε.: Ναι, είναι μοιρασμένο το πράγμα, και το έργο κάπως έτσι το τοποθετεί. Ο Ιερώνυμο δέχεται τη μοίρα, αλλά αποφασίζει πολύ συνειδητά να εκδικηθεί. Με αίμα.

Είναι ένας ψυχρός εκτελεστής, όμως τον κατατάσσουν στον παράδεισο, λέει η Εκδίκηση στο τέλος του έργου: «Θα οδηγήσω τον Ιερώνυμο εκεί που παίζει ο Ορφέας τη λύρα, για να γλυκάνω στην αιωνιότητα την πικρή του μοίρα».

αυτό λέω φταίμε κι εμείς, που δεν διεκδικούμε πιο δυναμικά αυτό που πρέπει. Οι γιατροί φωνάζουν γιατί είναι τρεις μήνες απλήρωτοι. Τι θα έπρεπε να κάνουμε εμείς που είμαστε δυόμισι χρόνια; Να το κάψουμε όλο; Μπουρλότο;

Έναν φονιά; Κ.Ε.: Βέβαια. Και αυτοκτόνησε κιόλας, τελείως κόντρα στη χριστιανική ηθική. Όμως, δεν μπορείς παρά να τον δικαιώσεις όταν δεις όλο το πολιτικό πλαίσιο, ότι όλοι κάνουν μόκο, ότι ο διάδοχος του θρόνου της Ισπανίας δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα νεαρό αγόρι.

Το Υπουργείο Πολιτισμού τι κάνει; Κ.Ε.: Τι μπορεί να πει ο υπουργός Πολιτισμού; Δεν φαίνεται, δεν είναι πουθενά, λυπάμαι πάρα πολύ. Εγώ στην αρχή έλεγα, επιτέλους ένας νέος άνθρωπος, για να δει τα πράγματα, να ασχοληθεί.

Σήμερα γιατί κάνει μόκο ο κόσμος; Ή δεν κάνει; K.E.: Μόκο κάνει ο κόσμος σήμερα λιγότερο από ό,τι παλιότερα. Όλοι μιλάνε αλλά τελικά κάνουν μόκο! Με ποια έννοια; Δεν δρουν. Γιατί το να μιλήσεις, να πεις «θα χυθεί άπλετο φως» και «το μαχαίρι στο κόκαλο» και «θα αποδοθεί δικαιοσύνη» είναι πολύ εύκολο να το πουν όλοι: απλοί πολίτες, υπουργοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι. Το θέμα είναι τι κάνουμε. Εξεταστικές επιτροπές. Στη Βουλή «τρέχουν» δύο τώρα, μία για το σκάνδαλο Siemens, μία για το φαγοπότι στο Βατοπέδι. Θα ακολουθήσει και τρίτη για την οικονομία. Κ.Ε.: Και πότε τιμωρήθηκε κάποιος πολιτικός; Ίσως μόνον στη δίκη των έξι κι αυτή είναι άλλη ιστορία… παράξενη. Πάντως διανύουμε περίοδο εθνικού αυτομαστιγώματος. Ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουμε, τουλάχιστον για το χάλι της οικονομίας, ότι φταίμε όλοι. Και οι Έλληνες στις δημοσκοπήσεις λένε «εντάξει», βλέπεις ένα μαζοχισμό. Κ.Ε.: Το πιο αστείο για μένα ήταν που είδα τις προάλλες στην τηλεόραση διαφήμιση για τον τραπεζικό λογαριασμό «ενισχύστε το ελληνικό κράτος για το έλλειμμα». Νόμιζα ότι ήταν φάρσα, «Ράδιο Αρβύλα» ή Ελληνοφρένεια!

Στην Ελλάδα των δύο τελευταίων ετών τουλάχιστον, από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και μετά, η λέξη εκδίκηση είναι παντού. Κ.Ε.: Φτάνει κανείς στην Εκδίκηση όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Εδώ δεν μπορεί να μη ζητήσει κάποιος εκδίκηση. Βλέπεις το πράγμα να κυλάει και να παραμένει ατιμώρητο. Ξεχειλίζει η οργή, δεν μπορεί να γίνεται ένα έγκλημα και η δίκη να γίνεται μετά από πολλά χρόνια – μιλάω για διάφορες υποθέσεις…

Τελικά πείστηκες; Κ.Ε.: Ακολούθησε η επόμενη διαφήμιση και τότε το συνειδητοποίησα, ενώ στην αρχή νόμιζα ότι ήταν καλοφτιαγμένη πλάκα, με σοβαρή φωνή, είπα μπράβο, τεχνικά ήταν άψογο! Και μετά καταλαβαίνω, αμάν, ότι δεν είναι πλάκα! Μπορεί κάποιοι να δώσουν 70 ευρώ από τη σύνταξή τους. Ο άλλος που έχει τρία Καγιέν και διαλέγει το χρώμα τους ανάλογα με το χρώμα των παπουτσιών του, αυτός θα πληρώσει ποτέ;

Είναι αυτό που λένε οι δικηγόροι ότι «η δικογραφία πρέπει να σκονίζεται». Μέσα σου δικαιώνεις την αυτοδικία; Κ.Ε. Ναι, γιατί πολλές φορές τα πράγματα δεν μπορεί να τα κρίνει τόσο εύκολα ο νόμος και οι άνθρωποι. Πολλές φορές ο νόμος είναι άδικος και εγώ υποκειμενικά λέω «καλά έκανε και τον έσφαξε». Είναι λίγο βαρύ, αλλά και τον Ιερώνυμο σήμερα τον δικαιώνει ο θεατής στο τέλος της παράστασης.

Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο και στις επιχορηγήσεις στο θέατρο. Υπάρχει πολύς προβληματισμός, πολύς θυμός. Κ.Ε.: Είναι ντροπή αυτό το πράγμα. Βέβαια, φταίμε εμείς οι επιχορηγούμενοι στο ότι σιωπούμε, παίρνουμε δάνεια από φίλους, από τράπεζες, καταχρεωνόμαστε, όλοι. Ξέρει κάποιος να υπάρχουν άλλοι που παίρνουν δάνεια για να ξελασπώσουν γι’ αυτά που το κράτος δεν δίνει; Είναι ανήκουστο. Αλλά γι’

Πρακτικά όμως τι γίνεται; Κ.Ε.: Μας δέχτηκε τον Δεκέμβριο η κυρία Μενδώνη, η γενική γραμματέας. Μετά από κάνα μήνα μας δόθηκε η πρώτη δόση από τα περσινά. Ακόμη δεν έχουμε αποπληρωθεί. Για την τρέχουσα σεζόν, που έληξε την Κυριακή των Βαΐων, ακόμα δε μας έχουν πει τι θα πάρουμε και αν θα πάρουμε. Και όλοι κινούμαστε με δανεικά. Να κάνω μια λίγο προβοκατόρικη ερώτηση; Έχεις μια μικρή σκηνή μέσα στο Αμφι-Θέατρο, χωρητικότητας 55 θέσεων. Μπορείς να τη φανταστείς αυτοχρηματοδοτούμενη και να επιβιώνει χωρίς επιχορήγηση; Κ.Ε.: Όχι, με τίποτε. Εφτά ηθοποιοί, με πεντάμηνα συμβόλαια, σκηνογράφος, φωτιστής, μουσικός που γράφει πρωτότυπη μουσική, μεταφράστρια, νοίκι θεάτρου και τόσα άλλα; Δεν γίνεται με τίποτε. Ούτε και αν ήσουν γεμάτη κάθε μέρα, με 55 εισιτήρια; Κ.Ε.: Πάλι δεν γίνεται. Και δεν κάνουμε καμιά υπέρογκη παραγωγή. Βλέπεις το ενδεχόμενο να κάνεις «φτωχό θέατρο» από καλλιτεχνική επιλογή; Κ.Ε.: Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα φτωχικά, όλα με την ίδια λογική ιδωμένα. Γιατί μετά επαναλαμβάνεσαι, τυποποιείσαι. Έρχεσαι εδώ που καθόμαστε να φας ένα γλυκό, έχεις να το πληρώσεις. Δεν έρχεσαι, τρως και «άντε, γεια σας». Δεν μπορείς να αφήσεις τον σκηνοθέτη ή τον ηθοποιό απλήρωτο; Το κράτος πώς το σκέφτεται αυτό; Πάει κάποιος να φτιάξει τη βρύση του υπουργού και του λέει ο υπουργός «λυπάμαι, έλα σε δυο χρόνια να πληρωθείς και βλέπουμε»; Από την άλλη υπάρχει και ο κτηνώδης ρεαλισμός της αγοράς, ο οποίος λέει ότι αν δεν επιβιώνεις, το πολύ να κάτσεις πίσω από μια τηλεοπτική κονσόλα, για ένα σίριαλ του συρμού. Ε.Κ.: Αυτός ο κτηνώδης ρεαλισμός μας έχει σκοτώσει καλλιτεχνικά. Αν θέλουμε ποιοτικό θέατρο, χρειαζόμαστε τακτική επιχορήγηση. Γιατί εκτός των άλλων, το θέατρο είναι και παιδεία. Λέει το κράτος να κλείσουν τα σχολεία; Γιατί λέει να κλείσουν τα θέατρα; Λες ότι είναι το ίδιο πράγμα; Κ.Ε.: Ναι, για μένα είναι στην ίδια κατηγορία. Πώς θα κάνουμε χωρίς χορό, χωρίς θέατρο, κινηματογράφο, χωρίς πινακοθήκη; Οδηγούμαστε σε κάτι


ΠΟΝΤΙΚΙart 21-28.4.10

31/7

πιο σκοτεινό μετά. Θα υπάρχουν μόνο τα σουπερμάρκετ και η τηλεόραση σαν διασκέδαση. Διδάσκεις παράλληλα σε δραματικές σχολές. Τι πιθανότητες έχουν τα σημερινά νέα παιδιά να υλοποιήσουν τα όνειρά τους; Κ.Ε.: Πιθανότητες υπάρχουν πάντα, και μάλιστα τώρα που δημιουργήθηκαν πολλοί χώροι, πολλά νεανικά φεστιβάλ, ομάδες που τρέχουν και συνεχώς ανανεώνονται παίζουν σε διάφορους μη θεατρικούς χώρους. Υπάρχουν ευκαιρίες. Το θέμα είναι πόσο θα επιμείνουν και αν αυτό που κάνουν έχει τελικά και ένα αντίκρισμα σε σχέση με το κοινό. Και με τον βιοπορισμό τους; Κ.Ε.: Αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Πόσο θα επιμείνουν αν δεν βιοπορίζονται; Κ.Ε.: Κάποιοι επιμένουν για πολλά χρόνια. Πολλοί λίγοι ζουν μόνο από το θέατρο και με τα βασικά, χωρίς πολυτέλειες, αξιοπρεπώς. Υπάρχουν νέα παιδιά που έχουν πείσμα, θέληση και όραμα. Αν βέβαια σκεφτείς ότι κάθε χρόνο τελειώνουν 600 ηθοποιοί... Αυτή η «σπουδή θανάτου», και μέσα από το χιούμορ για να αντέχεται, είναι κάτι που θα σε ακολουθήσει και στο ορατό μέλλον ή έχεις στην άκρη του μυαλού σου ότι μπορείς να φύγεις και έξω από αυτό; Κ.Ε.: Αυτό το πράγμα δεν είναι συνειδητό. Είναι και θέμα συγκυριών είναι και θέμα ευχής, δηλαδή «αυτό το έργο θέλω να το κάνω τώρα». Ο θάνατος είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο στη δραματουργία και στην τέχνη γενικότερα. Δεν μπορείς να μην ασχοληθείς μαζί του, είναι εκεί, μπροστά στα μάτια σου, δεν είναι κάτι ειδικό να πεις «ασχολούμαι με τη δράση των Ζαπατίστας την περίοδο 1992-1994». Ο έρωτας και ο θάνατος είναι τα δυο θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα που απασχολούν καλλιτέχνες όλων των φασμάτων. Θα μπορούσε όμως να είναι η πολιτική ή η φύση… Κ.Ε.: Ο θάνατος είναι και μέσα στη φύση και μέσα στην πολιτική και παντού. Είναι η φύση. Και είναι ανεξάντλητος, έχει πιο πολλά πατώματα και από την πολιτική και από την εργασία, έχει πιο πολλά πράγματα να ξύσεις, να πας πιο κάτω, να καλύψεις. Είναι και φόβος και κινητήριος δύναμη. Και υπάρχουν και δυο νάρκες που έσκασαν δίπλα σου, η μια πολύ πρόσφατα, οπότε είναι αναπόφευκτο ότι θα στραφείς να το αντικρίσεις. Κ.Ε.: Όχι δίπλα μου, επάνω μου σκάσανε. Μα βέβαια, δεν γίνεται αλλιώς, δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια, ειδικά όταν κάνεις μια τέτοια δουλειά. Πηγαίνεις κάθε βράδυ στην παράσταση; Κ.Ε.: Σχεδόν σε κάθε παράσταση ήμουν μέσα. Άκρη άκρη, πίσω πίσω, κρατούσα σημειώσεις και άλλαζα στοιχεία κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Συνήθως αρέσει στους ηθοποιούς να υπάρχει ένας διάλογος, μια δημιουργική διαδικασία σε εξέλιξη – όχι σε όλους βέβαια... Θα σκεφτόσουν ποτέ κοινοβιακές φόρμες για μια παράσταση, δηλαδή να πάρεις έναν θίασο και να αποσυρθείτε κάπου για ένα μήνα ή είναι λίγο ντεμοντέ, λίγο sixties αυτό; Κ.Ε.: Δεν είμαι πολύ αυτής της λογικής, γιατί θεωρώ χρήσιμο το διάστημα που πίνεις ένα καφέ μόνος ή κάνεις μια βόλτα για να ξεκαθαρίσει το κεφάλι σου. Και το κοινόβιο έχει μια πίεση, δημιουργεί έναν αυτισμό. Δεν ξέρω όμως, δεν το έχω δοκιμάσει, μπορεί να είναι κάτι πολύ δημιουργικό.


Επισ η μάνσ ε ις

Ο Φρανκ Σινάτρα έχει «αναστηθεί» ουκ ολίγες φορές, ο Έλβις Πρίσλεϊ το ίδιο, ήρθε λοιπόν και η ώρα του Όρσον Γουέλς. Για τις ανάγκες της τέχνης ή του κέρδους; Η απάντηση είναι προφανής. Οι μετά θάνατον συνεργασίες ανθούν, οι πεθαμένοι θρύλοι ξαναζούν και οι ζωντανοί κλέβουν λίγη από τη δόξα τους. Στην αρχαιότητα αυτό λεγόταν ιεροσυλία. Σήμερα βαφτίζεται «τεχνολογική πρόοδος στην υπηρεσία της τέχνης». Ο λόγος για

Προσδοκώ ανάσταση κερδών

Με τα ψέματα ο σύγχρονος χορός αρχίζει και βρίσκει τη στέγη του. Πού; Στις ολοκαίνουργιες αίθουσες του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης στην οδό Πειραιώς. Από τον περασμένο Οκτώβριο, οπότε

Ο χορός στην οδό Πειραιώς

Η Ιουλιέτα αναρωτιέται αν πρέπει να κάνει πάρτι για να γιορτάσει τα 16α γενέθλιά της και «ανεβάζει» ένα βίντεο στο YouTube. Ο Ρωμαίος κάνει την εμφάνισή του πολύ αργότερα, επειδή είναι πολύ απασχολημένος με το Xbox του! Αυτός είναι ο Σαίξπηρ του 21ου αιώνα. Η ιστορία, εν συντομία, έχει ως εξής: ένα αρχικό σενάριο που βασίζεται στην πρωτότυπη τραγωδία και έξι ηθοποιοί της Royal Shakespeare Company θα

Ιντερνετικός Σαίξπηρ

ΠΟΝΤΙΚΙart 21-28.4.10

ποιοι όμως, νεαρής ηλικίας, θα ανακαλύψουν σίγουρα τον Σαίξπηρ. «Τα κινητά τηλέφωνα δεν χρειάζεται να είναι ο Αντίχριστος του θεάτρου» λέει ο Μάικλ Μπόιντ, καλλιτεχνικός διευθυντής της RSC. Το μόνο που έχει σημασία είναι «να έρθουν το κοινό και οι ηθοποιοί κοντά». Ευτυχώς, υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο και κάποιες πρωτοποριακές ιδέες. Τι κι αν δεν έχει μεγάλη σχέση με το πρωτότυπο; Όσο τα σκουριασμένα

ανοιχτή αντιπαράθεση για την «παραχώρηση» μιας μικρής έκτασης του Πάρκου, προκειμένου να πραγματοποιηθούν τα θηριώδη κατασκευαστικά σχέδια της δεύτερης φάσης. Το Μέγαρο «απαντούσε» ότι όχι μόνο δεν κινδυνεύει το πράσινο, αλλά θα διευρυνθεί. Όπερ και εγένετο, μετά την υποδειγματική φύτευση που ακολούθησε. Με μια «μικρή» λεπτομέρεια. Ο χώρος περιφράχθηκε και η πρόσβαση στον θαυμάσιο κήπο απαγορεύθηκε. Τώρα η διοίκηση του Μεγάρου αποφάσισε να ανοίξει τον χώρο, με σκοπό να τον αναδείξει σε ένα από τα πιο όμορφα και ζωντανά σημεία της πόλης. Επομένως, αναμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις με την ακριβή ημερομηνία, που θα πρέπει να την τοποθετήσουμε στις αρχές του καλοκαιριού. Τώρα, με την κρίση και την έλλειψη χρημάτων χρειαζόμαστε διπλά τις καλές ιδέες. | Δημήτρης Ρηγόπουλος

Με απλά ελληνικά αυτό σημαίνει πέντε ευρώ το μήνα για ένα live που στοιχίζει 60 ευρώ (το εισιτήριο). Μαζεύεται η κατάσταση κάπως. Ειδικά στην Ελλάδα που υπάρχει η εξής ιδιαιτερότητα: Η πλειονότητα των συναυλιών γίνεται βασικά τους δύο μήνες του καλοκαιριού. Όλες μαζί. Οπότε, ο οικονομικός προϋπολογισμός πέφτει με τη μία έξω. Και με τις διακοπές ενόψει, μην το ξεχνάμε αυτό… Και μην το γελάτε. Σε λίγο μπορεί να έχουμε δόσεις ακόμα και στα εισιτήρια για τον κινηματογράφο. | Δημήτρης Κανελλόπουλος

Δεν είναι ο καλύτερος χρόνος αυτός για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η απώλεια του Χρήστου Λαμπράκη σε συνδυασμό με μια αίσθηση ότι το επιβλητικό συγκρότημα της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας δεν συγκινεί στο βαθμό που το έκανε την πρώτη δεκαετία της ζωής του δημιουργούν κι εκεί ένα μικρό περιβάλλον έντασης που δεν αποκλείεται να αποδειχθεί χρήσιμη και δημιουργική. Έτσι τους επόμενους μήνες ας προετοιμαστούμε για μια σειρά πρωτοβουλιών με στόχο ένα είδος (ψυχικής) επανασύνδεσης ανάμεσα στο Μέγαρο και στους Αθηναίους ή τουλάχιστον σε εκείνους τους Αθηναίους οι οποίοι δεν αποτελούν θαμώνες του. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να εντάξουμε την πρωτοβουλία για το άνοιγμα του τμήματος εκείνου του Πάρκου Ελευθερίας που περιφράχθηκε ύστερα από τα έργα επέκτασης του συγκροτήματος. Αν θυμάστε, εκείνη την εποχή είχε ξεσπάσει

Μέγαρο δια το κοινόν

μείον. Τα πρώτα εισιτήρια για τον Μπομπ Ντίλαν στοιχίζουν 39 ευρώ, όταν οι τιμές ταμείου (θα) είναι 50 ευρώ. Το ζεστό χρήμα και κυρίως το γρήγορο χρήμα αποτελεί, έτσι όπως έχουμε γίνει, κριτήριο για την πραγματοποίηση μίας συναυλίας. Οι χαμηλές προπωλήσεις θα αποτελέσουν ανασταλτικό παράγοντα, έναν ικανό λόγο ματαίωσης μίας συναυλίας. Η Elevengroup ωστόσο, του Ντέμη Νικολαΐδη, προχώρησε ένα βήμα πιο μπροστά. Πουλάει τα εισιτήρια για τις συναυλίες που διοργανώνει (Rihana, Αerosmith, Cranberries) με 12 άτοκες δόσεις! Είναι μία λύση.

Εισιτήρια με… δόσεις

Ένα από τα στοιχήματα του καλοκαιριού είναι πόσες από τις συναυλίες που έχουν ήδη ανακοινωθεί δεν θα πραγματοποι��θούν τελικά. Εδώ ακυρώνονταν live άλλες εποχές που τα οικονομικά μας ήταν τρόπον τινά ανθηρά, δεν θα ματαιωθούν σήμερα που επίκειται κραχ; – μέσα στο καλοκαίρι, όπως λένε και οι… αστρολόγοι. Οι promoters βέβαια προνοούν. Ανακοινώνουν κατευθείαν ημερομηνίες προπώλησης (σαν ένας άλλος αγώνας δρόμου μεταξύ τους), προσφέροντας μάλιστα τα πρώτα εισιτήρια σε πολύ πιο χαμηλές τιμές σε σχέση με τα μετέπειτα. Μέχρι και 20%

8-9/32-33


έρχονται

τριήμερο για το διόλου ευκαταφρόνητο πλέον κοινό των κόμικς στη χώρα μας. Η παρέα των διοργανωτών δεν είναι καινούργια στο χώρο. Εδώ και πολλά χρόνια, τα παιδιά του Comicdom, μεθοδικά, με συνέπεια και βάσει προγράμματος και πάνω απ’ όλα μη κερδοσκοπικά, κατάφεραν να καθιερώσουν έναν ετήσιο θεσμό-σημείο αναφοράς και συνάντησης για την κόμικς κοινότητα. Αυτές οι λέξεις: μεθοδικότητα, συνέπεια, προγραμματισμός, χωρίς καμιά απαίτηση υλικής ανταπόδοσης, τελικά επιβραβεύονται. Και καθιστούν ακόμη πιο σημαντικό το ούτως ή άλλως σπουδαίο επίτευγμα!

μυαλά ξεσκονίζουν τις αραχνιασμένες παραστάσεις μπας και φανεί καμιά αχτίδα φωτός στον ορίζοντα, κάποιοι προχωρούν ένα βήμα μπροστά. Στην Ελλάδα βέβαια μια τέτοια πρωτοβουλία, με τον αντίστοιχο εθνικό «ήρωα» φυσικά, θα είχε πάει στο εκτελεστικό απόσπασμα, με τον Κώστα Πρέκα εκτελεστή. Δεν πειράζει, αφήστε τους μαθητές να πιστεύουν ότι ο Σολωμός είναι ψάρι. | Ελίνα Μπέη

o mores, τι άλλο θα ζήσουμε πια σ’ αυτά τα μέρη; Από την άλλη, ανησυχούν, διαβάζω, οι δισκογραφικές, επειδή τα «επίσημα» δισκοπωλεία αρνούνται να συμπεριλάβουν στο στοκ τους cd ημεδαπών τραγουδοαστέρων, τα οποία έχουν πρωτολανσαριστεί ως τσόντα των κυριακάτικων φύλλων. Πολύ καλά κάνουν και δεν τα γουστάρουν τα δισκοπωλεία. Εξάλλου, λόγος ανησυχίας ουσιαστικά δεν υπάρχει: αυτά τα cd μπορείς κάλλιστα να τα βρεις και στον Χόντο, δίπλα σε σουτιέν και κρέμες αδυνατίσματος... Το... αποβιωτικό κλισέ «πλήρης ημερών» βρήκε αναμφισβήτητα την ιδανική του έκφραση το περασμένο Σάββατο: στα 92 της έφυγε η χαλκέντερα μπριόζα Άννα Καλουτά. Τέλος εποχής.

φεύγουν

Κρυφή μου ελπίδα, ομολογώ, είναι πως όλη αυτή η στριμόκωλη οικονομοκατάσταση, που όλο και περισσότερο μας στρογγυλοκάθεται στο σβέρκο, θα οδηγήσει συν τω χρόνω και σε μια κάποια εκκαθάριση της ήρας από το στάρι, σε ένα κάποιο συμμάζεμα της ασύδοτης αμετροέπειας και αυθαιρεσίας που χαρακτηρίζει τον δημόσιο και ιδιωτικό νεοελληνικό βίο τα τελευταία 15 τουλάχιστον χρόνια. Αλλά, μπα! Αργούμε ακόμη, ως φαίνεται... Εδώ, λέει, η Τζούλια μήνυσε τον Παπαδημούλη, επειδή ο βουλευτής την κατηγόρησε για φοροδιαφυγή από βήματος κοινοβουλίου. Γιατί, βέβαια, αυτό είπε ο πολιτικός, ανεξαρτήτως των επιμέρους (πορνο)χαρακτηρισμών του, οι οποίοι, απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, πυροδότησαν και την πολυδιαφημισμένη ένσταση της φιλήδονης δεσποινίδας και των συν αυτή. O tempora,

| Γιάννης Κουκουλάς

Κόμικς vs κρίσης

Κάθε χρόνο και καλύτερα πάει το φεστιβάλ κόμικς του Comicdom, που πραγματοποιήθηκε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Παρά τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, που ψαλιδίζει εκδηλώσεις, εκθέσεις και άλλες καλλιτεχνικές «πολυτέλειες», η τεράστια κοσμοσυρροή επί τρεις συνεχόμενες ημέρες στο φεστιβάλ του Comicdom ήταν μια ανάσα αισιοδοξίας, που απέδειξε ότι τελικά η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Χιλιάδες επισκέπτες, δεκάδες νέες εκδόσεις, αμέτρητα φανζίν, συνεχείς συζητήσεις και ομιλίες, σπουδαιότατες εκθέσεις, προβολές ταινιών και ντοκιμαντέρ συνέθεσαν ένα συναρπαστικό

αυτοσχεδιάσουν το υπόλοιπο τμήμα του έργου μέσω μηνυμάτων (tweets) στο Twitter, τα οποία υπάρχουν ήδη στη διεύθυνση www.suchtweetsorrow.com. Η παραγωγή έχει τίτλο «Such Tweet Sorrow», θα διαρκέσει πάνω από πέντε εβδομάδες και θα επιτρέψει στους χαρακτήρες του έργου να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, αλλά και με μέλη του ηλεκτρονικού «κοινού». Μην περιμένετε να ανακαλύψετε τον Λόρενς Ολίβιε. Κά-

δεν με χάλασε που η Φωτεινή Πιπιλή κουτσοχόρεψε στο «Dancing With the Stars». Θέλω να πω, υπάρχουν πολύ χειρότερα πράματα που με διαολίζουν στην ελληνική τηλεόραση. Και, βεβαίως, στην ελληνική πολιτική σκηνή... Μια βουλευτική ρούμπα θα μας εκθέσει, τώρα; Τη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε και τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου ανέδειξαν, λέει, τα μέλη της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου ως κορυφαίες ταινίες της περασμένης χρονιάς. Συμφωνώ και επαυξάνω. Αν και, από την αλλοδαπή σοδειά, προσωπικά θα πριμοδοτούσα το εξαίσιο «Άσε το κακό να μπει» του Άλφρεντσον, που τερμάτισε στην τρίτη θέση. Α, ήρθαν και νέα επεισόδια, σε απευθείας πάντα σύνδεση, στο γονιδιακό σίριαλ του Πασχάλη Αρβανιτίδη. Αυτός ο πάτος, ρε γαμώτη μου, αργεί ακόμα;

και άρχισε τη λειτουργία του το νέο υπερσύγχρονο κτίριο, πολλές (άστεγες) ομάδες έχουν φιλοξενηθεί στο νέο συγκρότημα. Φυσικά, καθόλου «με τα ψέματα», καθώς μαθαίνουμε ότι ήταν αυτός ένας από τους κεντρικούς στόχους του Ιδρύματος. Αφού δεν τα έκανε τόσα χρόνια το κράτος, η ιδιωτική πρωτοβουλία βάζει το χεράκι της. | Δ. Ρ.

Το ΔΝΤ, η συγκαλυμμένη πτώχευση και τα συμπαρομαρτούντα είναι εδώ. Εμείς, άραγε, πού αρμενίζουμε; Ξαναπήγα τις προάλλες στο Αθηνά Live, ένα στέκι ακραιφνώς τζαζομουσικό, που μου θυμίζει έντονα περασμένες δεκαετίες και ξεχασμένα ψυχαγωγικά ήθη... Και θα ξαναπάω βέβαια, αρχές Μαΐου, να δω τον κορυφαίο κιθαρίστα και συνθέτη Τζον Σκόφιλντ. Από την άλλη, κάποιες επιφυλάξεις τις διατηρώ σχετικά με την έλευση του μυθικού Τζέρι Λι Λιούις τέλη Ιουλίου στον Λυκαβηττό... Γίγαντας, δεν λέω, ο ορισμός του μπροστάρη και πιανίστας διαολεμένος, χωρίς καμιά αμφιβολία. Αλλά, ξέρω ’γώ; Μακάρι, πάντως, να αποδειχθώ εγώ φάουλ και μικρόνους και τα 74 χρόνια του αμερικανού μουσικού να αποδειχθούν τελικά ανάξια λόγου. Με το παρδόν και το συμπάθιο, αλλά εμένα καθόλου

Της Τατιάνας Καποδίστρια

την ταινία «Christmas Tails» του Τοντ Τάκερ. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Γουέλς, η φωνή του θα χρησιμοποιηθεί για την ταινία, από κάτι ηχογραφήσεις που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, όπου αφηγείται μια χριστουγεννιάτικη ιστορία. Αν το ήξερε ο Γουέλς, από εκεί που βρίσκεται πιθανόν να σκάρωνε μια φάρσα πολύ πιο διασκεδαστική από την εισβολή εξωγήινων. «Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους» έλεγε η γιαγιά μου. Ευτυχώς όμως αυτήν δεν θα την αναστήσουν γιατί δεν την ήξερε κανείς. | Ελίνα Μπέη


10/34

Επι λογές

Επιμέλεια: Αγγελική Μπιλλίνη

ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

>> Μπορεί όποιος κερδίζει μια θέση στον σύγχρονο

>> Έρχεται στην Αθήνα με το 300 χρόνων Στραντιβάριους βιολί του για μία διπλή εμφάνιση. Ο Τζόσουα Μπελ την Κυριακή συμπράττει με την Καμεράτα και υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ ερμηνεύει το δημοφιλές, στο ρεπερτόριο του βιολιού, Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε μι ελάσσονα, έργο 64 του Φέλιξ ΜέντελσονΜπαρτόλντι. Για την επομένη ο γνωστός και ως «σούπερ σταρ της κλασικής μουσικής» ετοιμάζει

Μαουρίτσιο Κατελάν

(μαζί με τον πιανίστα Σαμ Χέιγουντ) ένα ρεσιτάλ που διατρέχει τρεις αιώνες με έργα Μπαχ, Μπετόβεν, Ραβέλ. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 25 και 26/4

ΤΖΑΖ >> Με πάθος και προσωπική ταύτιση με τα τραγούδια της Μπίλι Χόλιντεϊ, η Ντι Ντι Μπριτζγουότερ ηχογράφησε πριν από λίγο καιρό έναν δίσκοαφιέρωμα στην μεγάλη κυρία της τζαζ, τον οποίο και παρουσιάζει αύριο ζωντανά στο αθηναϊκό κοινό. Το πρόγραμμα «Eleanora Fagan, To Billie With Love From Dee Dee Bridgewater» αντιμετωπίζει τη φωνητική παράδοση της τζαζ με σύγχρονους όρους. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 22/4

ΣΟΟΥΛ

AΚόσμος ΛΟΝΔΙΝΟ παρουσιάζει σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το «Moto perpetuo», αλλά και το Κοντσέρτο για πιάνο (1998), καθώς και την καντάτα «Νενικήκαμεν». Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 27/4

ROCK / TRANCE >> Οι Triffids την Παρασκευή παίζουν στο Gagarin. Το συγκρότημα εκείνο που, για όσους θυμούνται, έκανε και την εναρκτήρια συναυλία του ιστορικού Ρόδον στις 6 Νοεμβρίου 1987. Επιστρέφουν στη χώρα μας χωρίς φυσικά τον David McComb που πέθανε μία εικοσαετία πριν. Τα τραγούδια του όμως θα ακούσουμε. Από τους εναπομείναντες Triffids που επανήλθαν στην ενεργό μουσική δράση τρίατέσσερα μόλις χρόνια πιο πριν. Εκλάβετέ το και ως μία ανάμνηση της νεότητάς σας. >> Από το ροκ στην trance και από τα ροκ κλαμπ στα dance. Αν και μιλάμε για την Ιερά Οδό, που μόνο trance δεν τη λες ως χώρο. Το Σάββατο όμως θα φιλοξενήσει ονόματα της trance σκηνής. Ένα μεγάλο χορευτικό φεστιβάλ. Ηeadliners θα είναι οι Ισραηλινοί Infected Mushroom σε μία live εμφάνιση (και όχι dj-set). Μαζί τους παίζουν οι Astrix, Talamasca, Yahel και U-Recken.

>> Είναι πρέσβειρα καλής θελήσεως της UNICEF και κάτοχος Γράμι. Μιλάμε για την Angelique Kidjo η οποία θα βρεθεί στην Αθήνα για να μας γνωρίσει το καινούργιο της άλμπουμ «Oyo», να μας ταξιδέψει στη μακρόχρονη καριέρα της, αλλά και για να τραγουδήσει κομμάτια του δίσκου «djin-djin» (2007), στον οποίο συνεργάστηκε με τους Κάρλος Σαντάνα, Αλίσια Κις, Μπράνφορντ Μαρσάλις, Τζος Στόουν, Πίτερ Γκάμπριελ και Amadοu & Mariam. Gazarte, 27-28/4

ΑΦΙΕΡΩΜΑ >> Στον συνθέτη, μαέστρο και καθηγητή πανεπιστημίου Γιώργο Αντωνίου είναι αφιερωμένη η επόμενη εμφάνιση της Ορχήστρας των Χρωμάτων, η οποία υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη

ναό της τέχνης να μη θεωρείται πια και τόσο ανεξάρτητος. Αυτό πιθανόν να σκέφθηκαν οι υπεύθυνοι της Tate Modern όταν αποφάσισαν να γιορτάσουν τα δέκα χρόνια λειτουργίας της και τα 45 εκατομμύρια επισκέπτες, με ένα «Φεστιβάλ ανεξάρτητων», με τίτλο «No Soul For Sale». Δέλεαρ η δωρεάν είσοδος, κυρίως όμως οι 70 προσκεκλημένοι, εκπρόσωποι των πλέον εναλλακτικών χώρων από τη Σαγκάη ως το Ρίο ντε Τζανέιρο. Το συμβολικό πλέον Turbine Hall θα αποτελέσει τον πυρήνα των τριήμερων εκδηλώσεων, από τις 14 ως τις 16 Μαΐου. Και επειδή οι ανεξάρτητοι δεν κυκλοφορούν τις συνηθισμένες ώρες, η γκαλερί θα μείνει ανοιχτή ως αργά το βράδυ. «Συνεργοί» στο στήσιμο του event, ο ιταλός καλλιτέχνης Μαουρίτσιο Κατελάν και οι επιμελητές Σεσίλια Αλεμάνι και Μασιμιλιάνο Τζιόνι, οι οποίοι υπόσχονται μερικά από τα πιο συναρπαστικά και πειραματικά δείγματα σύγχρονης τέχνης. Όλα τα έργα θα παρουσιασθούν μαζί, χωρίς διαχωριστικά και τοίχους, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο χωριό τέχνης. Από αυτό το πάρτι γενεθλίων σίγουρα δεν θα ήθελε να λείψει κανείς. Πληροφορίες: www.tate.org.uk

Negative Activity)». Εδώ ο χορός και τα λόγια του Γιόζεφ Φρούτσεκ, της Λίντας Καπετανέα, του Edgen Lame και της 10χρονης Μαριάννας Τζούδα ενώνονται με τη φωνή της Μάρθας Φριντζήλα και τη ζωντανή μουσική του Βασίλη Μαντζούκη και σχηματίζουν ένα «σωματοποιημένο παραμύθι για τον μοναχικό κόσμο των ανθρώπων». Θέατρο Κιβωτός, 22-25/4

ΦΕΣΤΙΒΑΛ >> Μπορεί το 4ο Διεθνές Gay & Lesbian Film Festival της Αθήνας να μην έχει προσκεκλημένη του την Άννα Βίσση, όπως εκείνο της Μυκόνου, αλλά διαθέτει πρόγραμμα πλούσιο και ενδιαφέρον. Στα highlights της διοργάνωσης σημειώστε ένα κινηματογραφικό ταξίδι σε όλο τον κόσμο, την έκθεση των Κωνσταντίνου Ρήγου και Τάσου Βρεττού με τον τίτλο «It’s Not About Sex», το διαγωνιστικό κομμάτι του φεστιβάλ, αλλά και ένα αφιέρωμα στην Monika Treut, καθώς και την προβολή της βραβευμένης στη φετινή Berlinale ταινίας του Michael Stock «Postcard to Daddy». Ταινιοθήκη της Ελλάδας, 23-29/4 >> Το «Λένιν» ήταν ένα από τα επαναστατικά του ψευδώνυμα. Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοβ έγραφε η ταυτότητα του ηγέτη της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του μπολσεβικικού κόμματος για τον οποίο ξεκινά από αύριο κινηματογραφικό αφιέρωμα με αφορμή τα 140 χρόνια από τη γέννησή του, στο πλαίσιο του οποίου προβάλλονται συνολικά 30 ταινίες και ντοκιμαντέρ που με κάποιο τρόπο αφορούν τη ζωή και την πορεία του. Κινηματογράφος Ίλιον, 22-28/4

ΠΡΟΒΟΛΗ ΧΟΡΟΣ >> Λίγο πριν την Παγκόσμια Ημέρα Χορού, η οποία γιορτάζεται στις 29 Απριλίου, η ομάδα RootlessRoot ανεβάζει το «UNA (Unknown

>> Το ταινία του Δημήτρη Αθανίτη με τίτλο «Φιλοσοφία» απέσπασε το 1993 το Βραβείο Φανταστικού στο Φεστιβάλ Δράμας και από αύριο θα προβάλλεται στην Αθήνα μαζί με το φιλμ «Ξένες σε Ξένη Χώρα» του Δημήτρη Παναγιωτάτου. Με πρωταγωνιστές τους Νίκο Χατζόπουλο και Νίκο Ζωιόπουλο η «Φιλοσοφία» που μιλά με σαρκαστικό χιούμορ

για μια πτώχευση οικονομική αλλά και ιδεολογική, γίνεται επίκαιρη όσο ποτέ. Μικρόκοσμος, από 22/4

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ >> Η Ερέτρια, η «κωπηλάτιδα πόλη» όπως την αποκαλούσαν οι αρχαίοι, αποκαλύπτεται στην έκθεση «Ερέτρια: Ματιές σε μια αρχαία πόλη», μέσα από 435 επιλεγμένα αντικείμενα από επτά ελληνικά μουσεία και ένα ιταλικό. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, 26/4-25/8

ΓΛΥΠΤΙΚΗ >> Καλλιτέχνες που σφράγισαν τη νεότερη ελληνική τέχνη, καθώς και ευρωπαίους γλύπτες που υιοθέτησαν μια πιο αφαιρετική διάθεση φιλοξενεί η ομαδική έκθεση «Ευρωπαίοι γλύπτες». Με μια βόλτα στη Γκαλερί Σκουφά θα δείτε από κοντά έργα των: Βασιλόπουλου, Κουλεντιανού, Λουκόπουλου, Μελά, Πανουργιά, Παππά, Ρόκου, Σκλάβου, Φιλόλαου, Vincent Batbedat, Martine Boileau, Eric Claus, Philippe Desloubieres, Rob Stultiens. Γκαλερί Σκουφά, έως 8/5

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ >> «Ήθελα να κρατήσω κάτι από την παλιά ατμόσφαιρα ενός χώρου πολύ σημαντικού, ιστορικού αλλά και για μένα συναισθηματικά φορτισμένου»· έτσι αιτιολογεί η Λίζη Καλλιγά την καινούργια της


ΠΟΝΤΙΚΙart 21-28.4.10

δουλειά. Στην έκθεση «Λίζη Καλλιγά. Μετοίκησις» βλέπουμε τα τεκμήρια μιας μετακόμισης, αφού οι Κόρες του ιερού βράχου φορούν λευκά προστατευτικά υφάσματα και μεταφέρονται από το παλαιό στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 24/4-6/6

ΕΚΘΕΣΗ >> Ο ίδιος λέει πως είναι γιος του Σαλβαντόρ Νταλί, αλλά το όνομά του περιέργως πώς δεν υπάρχει σε καμία βιογραφία του διάσημου ζωγράφου. Πραγματικός ή μη γόνος, πάντως, του μεγάλου σουρεαλιστή, ο Ζοζέ Βαν Ρόι Νταλί εκθέτει δημιουργίες του στην Αθήνα και δηλώνει πως «ανάμεσα στα 55 έργα της έκθεσης ενέταξα και κάποια του πατέρα μου, από τα οποία μερικά έχουν σημείο έμπνευσης την πόλη της Αθήνας». Κέντρο Τεχνών του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων, έως 23/5

και άλλα έργα του συγγραφέα, και με τη Μάρω Παπαδοπούλου επί σκηνής φτιάχνει έναν κωμικό μονόλογο. Θέατρο Εξαρχείων, από 28/4 >> Στον θεατρικό μονόλογο του Δημήτρη Τσεκούρα «Η Μπέμπα», που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση, η σκηνή γεμίζει με γυναικεία παπούτσια όλων των χρωμάτων, των ηλικιών, των στυλ και των εποχών. Η Ναταλία Στυλιανού που πρωταγωνιστεί τα δοκιμάζει όλα και με αυτόν τον τρόπο συναντά τον εαυτό της σε οχτώ διαφορετικές ηλικίες, από ηλικιωμένη ξαναγίνεται μπέμπα και βουτά στα βαθιά της γυναικείας ψυχολογίας. Απλό Θέατρο

ΒΙΒΛΙΟ >> Η περίπτωση της 7ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης έχει ενδιαφέρον, τόσο για επαγγελματίες όσο και για ερασιτέχνες βιβλιόφιλους, καθώς και για όσους θέλουν απλά να γνωρίσουν από κοντά τον πολιτισμό της Κίνας, η οποία είναι η τιμώμενη χώρα της διοργάνωσης. Περιηγηθείτε στους χώρους της και γνωρίστε το σύγχρονο πρόσωπο ενός αρχαίου πολιτισμού μέσα από τα περίπτερα 150 κινέζων εκδοτών, αλλά και μέσα από πολλές παράλληλες εκδηλώσεις. Περισσότερες πληροφορίες: www.thessalonikibookfair.com Helexpo, Θεσσαλονίκη, 22-25/4

ΠΑΙΔΙ ΘΕΑΤΡΟ >> Γνώριμος πλέον στο ελληνικό θεατρόφιλο κοινό, ο Τσεζάρις Γκραουζίνις, μετά το «Δάφνης και Χλόη», το «Περιμένοντας τον Γκοντό» και τον «Ζορμπά» διασκευάζει Μαρκήσιο Ντε Σαντ. Στο έργο «Ντε Σαντ. Στη Ζυστίν…» ο λιθουανός σκηνοθέτης βασίζεται σε μοτίβα από το «La Nouvelle Justine»

A

>> Συμμετέχουν στο cd «Τραγουδάκια γάλακτος» της Μέλπως Χαλκουτσάκη και της Άλκηστης Χαλικιά, αλλά και στην παιδική συναυλία που διοργανώνεται αυτό το Σάββατο. Οι Ανδριάνα Μπάμπαλη, Ο. Περίδης, Χ. Θηβαίος, Σ. Δρογώσης, Σοφία Παπάζογλου και Π. Μουζουράκης τραγουδούν ιστορίες για το «Αβοκάντο», την «Δρακοζωολογία», την «Καραμέλα», την «Αρκούδα», το «Βιολάκι» και τον «Καναπέ». Καλή διασκέδαση παιδιά. Public Café, 24/4

Πρόσωπο

«The Wall» σε περιοδεία

>> Το 1977, στο πλαίσιο της περιοδείας «In

the Flesh» των Pink Floyd, ο Ρότζερ Γουότερς έφτυσε έναν θεατή που τον πλησίασε πολύ στη σκηνή. Αργότερα δήλωσε μετανιωμένος για την πράξη του και είπε ότι θα ήθελε να χτίσει ένα τοίχο ανάμεσα σε αυτόν και στο κοινό. Κάπως έτσι προέκυψε το άλμπουμ «The Wall». Ήταν το δημιούργημα ενός ανθρώπου για να ξορκίσει τα παιδικά του τραύματα, τους καταπιεστικούς δασκάλους στο σχολείο, τον θάνατο του πατέρα του και τον υπερπροστατευτισμό της μητέρας του. Ήταν, ουσιαστικά, «ο τοίχος» του Ρότζερ Γουότερς προς την απομόνωση. Το γεγονός ότι επρόκειτο να γίνει ένα από τα πιο ιστορικά άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μάλλον τότε δεν περνούσε καν από το μυαλό του. Τριάντα χρόνια μετά γιορτάζει αυτή την έμπνευση με μια περιοδεία, προς το παρόν στις ΗΠΑ. Το 1980 και το 1981

Ρότζερ Γουότερς

οι Pink Floyd είχαν ξαναπαρουσιάσει σε περιοδεία το θρυλικό άλμπουμ, ερμηνεύοντάς το ολόκληρο, σε ένα σκηνικό που έδειχνε κάποιον να χτίζει έναν τοίχο ανάμεσα στο γκρουπ και στο κοινό. Έκτοτε ο Γουότερς το παρουσίασε άλλη μια φορά, το 1990, με αφορμή την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η νέα περιοδεία αρχίζει 15 Σεπτεμβρίου στο Τορόντο.

35/11

Γύρω γύρω πόλη... Της Άννας Βλαβιανού

21 Απριλίου. Δεν μπορεί, κάποιο Γιώργο θα έχετε κι εσείς… Μεθαύριο γιορτάζει! Θα είναι και Παρασκευή, νωρίς να πάτε για το κέρασμα. Η Αθήνα τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου είναι ανυπόφορη. Όπου… φτωχός και το καγιέν του στο δρόμο! Την εβδομάδα που μας πέρασε βρέθηκα σε τρία διαφορετικά θεάματα και θα τα σχολιάσω. Την Πέμπτη πήγα κι εγώ στη «Γυναίκα της Πάτρας», να δω γιατί γίνεται πια αυτός ο χαμός, την Παρασκευή είδα τη Μαρινέλλα στο Παλλάς και επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά την άποψη ότι ο Φασουλής, όταν πρόκειται για τη σκηνοθεσία μουσικής παράστασης, ένα πατρόν ξέρει, αυτό κόβει, και το Σάββατο είδα τη συναυλία του Μιχάλη Δέλτα στο Bios. Ας τα πάρω απ’ την αρχή. Η «Γυναίκα της Πάτρας» με απογοήτευσε σκηνοθετικά. Εξαιρετική η Κοκκίδου, αλλά δεν φαίνεται να την αγάπησε την ηρωίδα η σκηνοθέτις της. Τη «Μαιρούλα» την είχε λατρέψει η Κιτσοπούλου. Εδώ, κάποιες φορές τη γελοιοποίησε. Μια πόρνη, μπρουτάλ, βάρβαρη, χωρίς να σε πηγαίνει κάπου η αφήγησή της, χωρίς συναίσθημα, πόνο… Μια επίδειξη ερμηνευτικών ικανοτήτων, μια αφήγηση «ντοπαρισμένη» στα άκρα, απροκάλυπτα ρεαλιστική, χωρίς κάθαρση. Σκηνοθετικά τερτίπια που προτάσσουν την πρόκληση… Σαν θεατής δεν ένιωσα τίποτα γι’ αυτή τη γυναίκα που με έβαλε στη ζωή της, αλλά δεν μ’ άφησε να δω ούτε το δάκρυ της, ούτε την ελευθερία της, ούτε τα τραύματά της… Δεν ήμουν η μόνη που έφυγα απ’ το θέατρο αδιάφορη. Άρα, όλη αυτή η μυθολογία του «σπουδαίου» πώς ίπταται πάνω απ’ την πόλη; Η Ελένη Κοκκίδου μπορεί να καμαρώνει για την ερμηνεία της, η παράσταση όμως, νομίζω, πως απλώς πρέπει να την ευχαριστεί γιατί

τη διέσωσε… Και πάμε στο άλλο μεγάλο «ατού» της πόλης: Η Μαρινέλλα στο Παλλάς! Γιατί, καλοί μου άνθρωποι, συναναστρέφεστε έναν μύθο του τραγουδιού με υλικά… καρναβαλιού Πάτρας; Μια τόσο σπουδαία, ακόμα, φωνή, τι θέλει για να λάμψει; Απλότητα, ατμόσφαιρα, ψυχή. Τι είχε; Τουαλέτες (πάνω από 15 άλλαξε η καλλιτέχνις), μπαλέτα αισθητικής αναψυκτηρίου, ��νορχηστρώσεις κρουαζιερόπλοιου γραμμής Πειραιάς - Σπέτσες, ηθοποιούς τηλεοπτικής αφέλειας (Μέμος Μπεγνής, Τζένη Μπότση) και κείμενα «γράφε να τελειώνουμε…»! Κρίμα για τον Σταμάτη Φασουλή. Έχασε μια σπουδαία ευκαιρία. Να κάνει ένα μιούζικαλ αντάξιο του μύθου που κλήθηκε να θεατροποιήσει. Η παράσταση, ως το… κόκαλο στη λογική: επιφανειακό, πλούσιο, γεμάτο κλισέ θέαμα για το μεγάλο κοινό, δεν προσφέρει τίποτα στη Μαρινέλλα. Όσοι τη θέλουν έτσι την έχουν δει στη Νεράιδα πριν από 20 χρόνια. Γιατί πάλι ένα θέαμα για τις ξανθές με τα δεκάποντα, που θριάμβευσαν στην πρεμιέρα; Κάτι μου λέει πως κι η Μαρινέλλα κάτι άλλο περίμενε… Κι από την… πίστα του Παλλάς, στο νεανικό σύμπαν του Bios. Άλλος κόσμος εδώ. Μπορεί και άλλη χώρα. Ο Μιχάλης Δέλτα, μια αύρα ελευθερίας και καθαρότητας. Οι καινούργιες ηλεκτρονικές μουσικές του αυτονόητες αξίες για τον ίδιο, που ακολουθεί έναν δρόμο ο οποίος δεν ασφυκτιά κάτω από την όποια ματαιοδοξία. Ανάμεσα στο κοινό ο Κωνσταντίνος Βήτα, κάποτε το άλλο του μισό στους Στέρεο Νόβα, ο Πάνος Κούτρας με τη «Στρέλλα» του αυτοπροσώπως, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος και φυσικά η Τάνια Τσανακλίδου εξωστρεφής όσο πάντα: «Σ’ αγαπάω Μιχάλη…». «Αλήθεια; Πόσο;».


12/36

θ έατρο

Της Χαράς Αργυρίου

Στη δίνη των αισθημάτων «Τ

ο θέατρο δεν έχει μνήμη, γι’ αυτό και είναι η πιο υπαρξιακή από τις τέχνες», έγραφε η Σάρα Κέιν το 1998, ένα χρόνο πριν από την αυτοκτονία της. Για τον Έντα Γουόλς το θέατρο είναι μια διαφορετική περιπέτεια, στην οποία «εμπλέκονται» οι νέοι. Γι’ αυτό και έγραψε από την αρχή της καριέρας του έργα για παιδιά και εφήβους. Αγγλίδα η πρώτη (γεν. 1971), Ιρλανδός ο δεύτερος (γεν. 1967), τρομερά παιδιά και οι δύο του θεάτρου, θα μπορούσαν τώρα να συνυπάρχουν στο διεθνές θεατρικό γίγνεσθαι, αν η Σάρα Κέιν δεν είχε κόψει βίαια το νήμα της ζωής της, το 1999. Ωστόσο το έργο της, δυνατό, καταλυτικό, έρχεται και επανέρχεται στις σκηνές, υπενθυμίζοντάς μας πόσο σπουδαίο ταλέντο υπήρξε. Τόσο ο Έντα Γουόλς, το νέο ανερχόμενο αστέρι του ιρλανδικού θεάτρου και κινηματογράφου, με πολλά βραβεία στο ενεργητικό του, όσο και η Σάρα Κέιν είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στη χώρα μας. Το «Crave» (Δίψα) της Σάρας Κέιν, ένα έργο που μας είχε πρωτοσυστήσει ο Λευτέρης Βογιατζής, παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, σε σκηνοθεσία Αλέξη Αλάτση. Το «The New Electric Ballroom» του Έντα Γουόλς, το τέταρτο έργο του μέσα σε δυο χρόνια που βλέπουμε στη χώρα μας, ανεβαίνει στο Θέατρο Χώρα, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Και στα δύο κείμενα οι ήρωες είναι τέσσερις. Το «Crave» είναι το προτελευταίο έργο της συγγραφέως πριν από την αυτοκτονία της. Γραμμένο το 1998, αποτελεί ορόσημο στη δραματουργική πορεία της, επιτυγχάνοντας κάτι που ξεπερνούσε τα ως τότε έργα της: μια αληθινή συμφωνία από φωνές, γεμάτη ρυθμό και λυρισμό, που όμως δεν θυσιάζει την αυθεντικότητα του λόγου. Γιατί όσο κι αν οι φράσεις των τεσσάρων ηρώων του έργου μοιάζουν συχνά ακατάληπτες, μας είναι όλες βασανιστικά οικείες, εκφράζοντας συναισθήματα και καταστάσεις που μας είναι γνώριμα. Η ίδια το θεωρούσε ως το πιο πικρό της έργο και πίστευε ότι, οδεύοντας προς το τέλος, όλα τα πρόσωπα παραιτούνται από κάθε ελπίδα και εύχονται διακαώς να ενωθούν με το τίποτα. Την ίδια όμως στιγμή, συνυπάρχει μια έντονη αίσθηση ομορφιάς και ευθραυστότητας στις ανταλλαγές και τις αναμνήσεις των χαρακτήρων, ακόμα και στις πιο βίαιες και μηδενιστικές σχέσεις. Δεν υπάρχει βία πάνω στη σκηνή, ούτε σκηνικές οδηγίες. Τέσσερα πρόσωπα, δύο άντρες και δύο γυναίκες, και η ίσως όχι τυχαία συνάντησή τους κατά τη διάρκεια μιας νύχτας. Αυτός είναι ο παράξενος κόσμος του «Crave»: ακραίος, επικίνδυνος, γεμάτος σκιές και φαντάσματα. «Οι ήρωες του έργου αποζητούν απελπισμένα τον έρωτα, ξέρουν όμως καλά ότι για να απο-

ε θνικο θεατρο

«Crave» (Δίψα) της Σάρας Κέιν. Μετάφραση - σκηνοθεσία: Αλέξης Αλάτσης. Σκηνικά - κοστούμια: Μαρία Καραθάνου. Παίζουν: Δέσποινα Αναστάσογλου, Μ. Γεωργίου, Β. Ντίνος και Δέσποινα Σαραφείδου. Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου), από 24 έως 29 Απριλίου.

i

«The New Electric Ballroom» του Έντα Γουόλς. Μετάφραση: Γεωργία Ψυχογυιού. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς. Σκηνικά - κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη. Μουσική: Blaine Reininger. Παίζουν: Θέμις Μπαζάκα, Ανέζα Παπαδοπούλου, Μαρία Πανουργιά, Π. Εξαρχέας. Θέατρο Χώρα (Μικρή Χώρα), από τις 22 Απριλίου, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

i

Θέμις Μπαζάκα

Του Δημήτρη Ρηγόπουλου

Άρχισαν τα όργανα…

Τ

Το «Crave» της Σάρας Κέιν και το «The New Electric Ballroom» του Έντα Γουόλς ανεβαίνουν την ίδια εβδομάδα στην Αθήνα

κτήσουν την ευτυχία πρέπει να ρισκάρουν τον ολοκληρωτικό ψυχικό, ίσως και σωματικό τους, αφανισμό. Γιατί ο έρωτας είναι ταυτόχρονα η ελπίδα και η συντριβή τους», εξηγεί ο Αλέξης Αλάτσης. «Όπλο τους είναι οι λέξεις, οι κραυγές, τα αποσπάσματα αναμνήσεων, τα όνειρα και οι εφιάλτες τους. Διψούν για λύτρωση, γιατί μόνο αυτή θα δώσει ένα τέλος». Θα τη βρουν; Οι πρωταγωνιστές του «The New Electric Ballroom» του Έντα Γουόλς συνθέτουν τα κομμάτια μιας γοητευτικά εφιαλτικής ιστορίας. Δύο αδελφές, έγκλειστες στο σπίτι τους από την εφηβεία, αναπαριστούν και αφηγούνται καθημερινά μια συγκεκριμένη μέρα της ζωής τους, που τους στιγμάτισε πριν από 40 ολόκληρα χρόνια. Θεατή και βοηθό σε αυτή την ατέρμονη αναπαράσταση του παρελθόντος καθιστούν τη μικρότερη αδελφή τους, δημιουργώντας μια ασφαλή φυλακή μιας ψεύτικης πραγματικότητας. Ένας άντρας θα εισβάλει σαν καταλύτης και αγγελιαφόρος του πραγματικού κόσμου στον μικρόκοσμό τους, αλλά θα αποτελέσει κι αυτός έναν δυνατό κρίκο για να συνεχιστεί η ιστορία τους. Για πάντα. Τα τέσσερα πρόσωπα, οι «αφηγητές», δημιουργούν έναν «ζωντανό» τόπο δράσης, με τα απαραίτητα μόνο υλικά επί σκηνής. «Μια εξέδρα μνήμης, ερμητικά κλειστή στο παρόν και βαθιά κλεισμένη στα 50s και στις ευτυχισμένες μέρες των προσώπων», σημειώνει ο Δημήτρης Καραντζάς. Οι ηθοποιοί, ντυμένοι με το 50s παρελθόν των προσώπων, μετέρχονται κάθε μέσο και υλικό για να αναπαραστήσουν, να αναβιώσουν και να αφηγηθούν το όνειρο και την απώλειά του.

Μόνο από τις ματαιώσεις παραστάσεων, το Εθνικό είχε απώλεια εσόδων χιλιάδων ευρώ, σε μια εποχή που δεν του περισσεύουν

α όσα συμβαίνουν στο Εθνικό Θέατρο είναι μικρή πρόγευση όσων θα ζήσουμε τους επόμενους μήνες σε πολιτιστικούς οργανισμούς εποπτευόμενους από το κράτος. Με τον ίδιο τρόπο τα αντίστοιχα γεγονότα της Λυρικής Σκηνής αποτέλεσαν προπομπό της άσχημης κατάστασης στην πρώτη μας κρατική σκηνή. Και είναι τώρα η στιγμή που χρειάζεται να δούμε τα πράγματα με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Η απομάκρυνση των 22 (από τους 120) συμβασιούχων του θεάτρου είναι ασφαλώς ένα εξαιρετικά δυσάρεστο γεγονός, που πυροδοτεί στάσεις εργασίας εκ μέρους του σωματείου των εργαζομένων με αποτέλεσμα τη ματαίωση των βραδινών παραστάσεων. Στην Ελλάδα η στάση εργασίας και η απεργία αποτελούν το συνηθέστερο μέσο αντίδρασης των εργαζομένων. Σε αυτό δεν είμαστε μόνοι μας. Σε αυτό όμως που είμαστε μόνοι μας είναι η μονοδιάστατη εμμονή σε ενέργειες που βλάπτουν πρώτα απ’ όλα εμάς τους ίδιους. Εξηγούμαι.

Το σωματείο των εργαζομένων στο Εθνικό κήρυξε στάσεις εργασίας την επομένη της ανακοίνωσης για τη μη ανανέωση των συμβάσεων των 22 εργαζομένων. Η διοίκηση του Εθνικού υποχρεώθηκε στη συγκεκριμένη κίνηση ύστερα από κυβερνητική πίεση. Η οδηγία που έχουν πάρει όσοι δημόσιοι οργανισμοί στελεχώνονται και με συμβασιούχους ήταν να περικόψουν το προσωπικό σε αυτή την κατηγορία των εργαζομένων σε ποσοστό 30%. Το Εθνικό βρίθει συμβασιούχων, αρκετοί από τους οποίους προσελήφθησαν κατά τη διάρκεια της διεύθυνσης του σημερινού διευθυντή κ. Γιάννη Χουβαρδά. Κυρίως πρόκειται για τεχνικό προσωπικό. Οι στάσεις εργασίας συνεχίστηκαν και τη Παρασκευή και το Σάββατο, με το σωματείο να εμφανίζεται προσανατολισμένο στη συνέχιση των κινητοποιήσεων. Μόνο από τις ματαιώσεις των παραστάσεων που αντιστοιχούν στις τρεις πρώτες ημέρες το Εθνικό είχε απώλεια εσόδων χιλιάδων ευρώ, σε μια εποχή που δεν

του περισσεύουν. Ήδη στους διαδρόμους του οργανισμού ακούγονται φήμες για δυσκολία εύρεσης των χρημάτων της μισθοδοσίας του Μαΐου. Λίγα πράγματα είναι πιο οδυνηρά από το να χάνεις τη δουλειά σου. Αν υπάρχει τρόπος να επιστρέψουν οι συμβασιούχοι στις θέσεις τους αυτό θα μπορούσε να γίνει χωρίς την πρόκληση επιπλέον ζημιάς από την ακύρωση των παραστάσεων. Εδώ που φτάσαμε διακυβεύονται «αυτοματισμοί» που τους θεωρούσαμε αυτονόητους. Όπως η ύπαρξη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ή η δυνατότητα του Εθνικού Θεάτρου να πληρώνει κανονικά το προσωπικό του. Και πολύ φοβάμαι ότι δεν έχουμε δει ακόμα τον πάτο του βαρελιού. Σε ένα τόσο ζοφερό περιβάλλον είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναδούμε παλιές συνήθειες που σήμερα κάνουν απλά τα πράγματα ακόμα χειρότερα.


Διαγωνισμός

ΠΟΝΤΙΚΙart 21-28.4.10

Του Βασίλη Λούρα

37/13

…κάτσε καλά! Ένα παγκάκι προκαλεί έκρηξη δημιουργικότητας σε νέους αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, γραφίστες, εικαστικούς

Σ

ε κανονικές συνθήκες ένας διαγωνισμός που γίνεται για να αναδείξει το καλύτερο σχέδιο για το νέο παγκάκι της πόλης θα έπρεπε να περάσει στα ψιλά των εφημερίδων. Θα έπρεπε να αφορά μόνο τις υπηρεσίες του Δήμου και κάποιους επαγγελματίες. Σε μια χώρα, όμως, όπου οι προσκλήσεις ενδιαφέροντος και οι δημόσιοι διαγωνισμοί για θέματα αρχιτεκτονικής και γενικότερης αισθητικής είναι η σπάνια εξαίρεση στον κανόνα, το Athens Bench Mark έχει προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση. Ο λόγος δεν είναι βέβαια ότι το νέο παγκάκι της πόλης θα αλλάξει το επίπεδο της διαβίωσής μας ή ότι θα αναβαθμίσει αισθητικά την Αθήνα, ούτε φυσικά ότι θα φτιάξει το προφίλ του Δημάρχου – αυτό είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει. Ο πολύ σοβαρός λόγος που αυτός ο διαγωνισμός άρχισε να μας απασχολεί και να μας αφορά, είναι γιατί έδωσε βήμα σε νέους αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, γραφίστες, εικαστικούς να αρθρώσουν λόγο. Προκάλεσε μια έκρηξη δημιουργικότητας σε ένα περιβάλλον ομαδικής κατάθλιψης. Εδώ και μερικές εβδομάδες τα e-mails και τα sites κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κ.λπ.) έχουν γεμίσει με πολύχρωμες προτάσεις για το καλύτερο παγκάκι της Αθήνας. Η τελική ημερομηνία για την κατάθεση των προτάσεων ήταν η 6η Απρι-

λίου, ενώ οι 100 καλύτερες προτάσεις θα αναδειχτούν από το κοινό, το οποίο ψήφιζε στο athensbenchmark.com έως τις 18 Απριλίου. Στη συνέχεια, στις 23 και 24 Απριλίου, η κριτική επιτροπή, η οποία αποτελείται από αρχιτέκτονες, designers, δημοσιογράφους κ.ά., θα αποφασίσει για τις τρεις καλύτερες προτάσεις εκ των οποίων η μια θα παραχθεί και θα υλοποιηθεί μαζικά. Μέσα από μια γρήγορη ματιά στις 584 προτάσεις (ρεκόρ συμμετοχής), μπορεί κανείς να διακρίνει πολλές τάσεις. Από την αρχαιολατρία ως τον απόλυτο μινιμαλισμό και από την ακραία υπερβολή έως την αποθέωση της λειτουργικότητας. Επιλέξαμε και παρουσιάζουμε τέσσερις προτάσεις που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

4 από τις 584 προτάσεις Ο Χριστόφορος Μπρέλλης, είναι βιομηχανικός σχεδιαστής με σπουδές στο Royal College of Art. Εργάστηκε επί 10 χρόνια στο Λονδίνο και επιστρέφοντας δημιούργησε στο Antidot design studio. Οι προτάσεις του («Type A» και «Type E») είναι σκόπιμα συμβατικές, αφού έκρινε ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον κρίσης δεν μπορούμε να μιλάμε με

όρους εντυπωσιασμού αλλά με όρους ουσίας. «Οι προτάσεις μας είναι κλασικές, με έμφαση στη λειτουργία, το χαμηλό κόστος, αλλά και τη διαχρονική ποιότητα του αντικειμένου» σημειώνει και συνεχίζει: «Στην προκειμένη φάση θεωρούμε προφανές ότι η λύση που θα υλοποιηθεί θα πρέπει να είναι σεμνή, λογική και χωρίς έπαρση. Τα υλικά που προτείνω είναι ανθεκτικά, οικεία στους πολίτες και γνωστά στους κατασκευαστές - συντηρητές, αλλά και φιλικά προς το περιβάλλον. Παράλληλα, τα ανταλλακτικά είναι λίγα και ο αναμενόμενος κύκλος ζωής πολύ μεγάλος. Τα αντικείμενα είναι ανθεκτικά, ασφαλή και κατάλληλα προς χρήση από όλες τις ηλικιακές ομάδες του πληθυσμού». Ο Σίμος Βαμβακίδης είναι πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονας μηχανικός ΕΜΠ και εργάζεται σαν ελεύθερος επαγγελματίας. Διδάσκει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο από το 2008, όπου εστιάζει στον ψηφιακό και παραμετρικό σχεδιασμό και στην παραγωγή πρωτοτύπων με μηχανικά μέσα. Η πρότασή του («Make (it) your own») «παίζει» με το ερώτημα γιατί όλα τα παγκάκια να είναι ίδια, αφού η χρησιμότητά τους θα ποικίλλει ανάλογα με το σημείο που θα τοποθετηθούν. «Πώς θα ήταν ένα παγκάκι μπροστά από ένα σχολείο, αν ο Δήμος Αθηναίων έδινε τη δυνατότητα στους μαθητές να συμμετέχουν στη διαδικασία σχεδιασμού με βάση ένα απλό αλλά ταυτόχρονα ευέλικτο πρότυπο; Τι θα συνέβαινε με τα παγκάκια ενός πάρκου ή μίας πλατείας»; αναρωτιέται και εξηγεί το σκεπτικό της πρότασής του: «Η ιδέα αυτή είναι ένας τρόπος για να συμμετέχουμε στη διαμόρφωση της πόλης μας. Το “σύστημα σύνθεσης” αποτελείται από οκτώ προφίλ, που λειτουργούν σαν κάθισμα, βάση ή πλάτη. Τα προφίλ μπορούν να τοποθετηθούν μονόπλευρα ή αμφίπλευρα σε έναν άξονα συμμετρίας, αλλά και να αφήσουν κενά, “αγκαλιάζοντας” υφιστάμενα στοιχεία όπως δέντρα και φωτιστικά. Τα κενά στο αστικό αυτό έπιπλο θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν παιδικά καροτσάκια ή καθίσματα ατόμων με κινητικά προβλήματα». Ο Κωνσταντίνος Βαρβιτσιώτης σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και στο Parsons School of Design στη Νέα Υόρκη όπου και δούλεψε για αρκετά χρόνια. Σήμερα εργάζεται ως creative director στην V&O. Με την πρότασή του («i-bench») επιχειρεί να «ρίξει» άπλετο φως στη νυχτερινή Αθήνα. Εξηγεί: «Η έμπνευση για το i-bench (illuminated bench) είναι το φως. Το αττικό φως. Το φως που μας πλημμυρίζει το πρωί και μας λείπει πολύ το βράδυ. Έτσι αποφάσισα να φωτίσω τους νυχτερινούς μας περιπάτους. Μία ακόμη πηγή έμπνευσης ήταν η έλλειψη χρήσης μοντέρνων υλικών και αισθητικής στην πόλη μας. Θαυμάζουμε και διατηρούμε το παλιό χωρίς να αντιπροτείνουμε το καινούργιο. Έτσι η χρήση plexiglass και λευκού αλουμινίου ικανοποιούν την ανάγκη αυτή», ενώ διευκρινίζει: «το i-bench (illuminated bench) είναι και οικολογικό, καθώς χρησιμοποιεί ηλιακή ενέργεια που συσσωρεύεται από φωτοβολταϊκή πλάκα που θα είναι τοποθετημένη στο έδαφος, δίπλα από το παγκάκι».

Επάνω: Αntidot design studio - «Type E» Κάτω: «Make (it) your own», «i-bench», «public space oddity 3»

Ο Χάρης Λαλούσης και η Λήδα Στάμου είναι αρχιτέκτονες μηχανικοί, απόφοιτοι του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες και κατέθεσαν μια κοινή πρόταση με όνομα «public space oddity 3». Ο Χάρης Λαλούσης αναλύει το σκεπτικό της: «Ο δημόσιος χώρος αιχμαλωτίζει αντικείμενα οικιακής, καθημερινής χρήσης και εικόνες ιδιωτικής οικειότητας, τα ενσωματώνει στα δημόσια καθιστικά και τα εκθέτει στην πόλη μέσα σε ένα υλικό-φίλτρο. Το ίδιο το παγκάκι επηρεάζεται και συνδιαλέγεται με το περιβάλλον του ανάλογα με το σημείο της πόλης που βρίσκεται, περικλείοντας άλλο αντικείμενο κάθε φορά που καθορίζει τη χρηστική αλλά και τη σημειολογική του ταυτότητα. Από έπιπλα σπιτιού, ξεχασμένα αντικείμενα από παλιατζίδικα μέχρι σύγχρονα φωτιστικά, βιβλία ή χάρτες της πόλης, τα παγκάκια περιέχουν εικόνες της Αθήνας και της καθημερινότητάς της που τοποθετούνται στον αστικό χώρο μέσα από ένα νέο πρίσμα».


14/38

Ν έες εκδόσ εις

Του Ξενοφώντα Μπρουντζάκη [xenofonb@gmail.com]

Ελίζαμπεθ Στράουτ Ο κόσμος της κυρίας Όλιβ Μετάφραση: Βίκυ Δέμου Εκδόσεις Άγκυρα Σελ. 421 Πρόκειται για ένα βιβλίο που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και, το σημαντικότερο, το σοβαρό βραβείο Πούλιτζερ για τη χρονιά που μας πέρασε. Πού βρίσκεται αυτός ο κόσμος της κυρίας Όλιβ τον οποίο η συγγραφέας μάς παρουσιάζει μέσα από δεκατρείς αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες; Στο Κρόσμπι του Μέιν, της ανατολικότερης Πολιτείας των ΗΠΑ. Μια περιοχή που καλύπτεται από πυκνά δάση και μικρές διάσπαρτες πόλεις. Πρόκειται για έναν τόπο που έχει παρουσιαστεί και στο παρελθόν μέσα από τις σελίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας. Η κυρία Όλιβ είναι συνταξιούχος δασκάλα, η οποία αφού προσέφερε τις γνώσεις της στη μαθητιώσα νεολαία, στη δύση του βίου της καταγίνεται με το να παρατηρεί τις αλλαγές της ζωής και το πέρασμα του χρόνου στους συμπολίτες της – ένας μάλλον εκρηκτικός συνδυασμός για να τον αντέξει μια μικρή πόλη. Η Όλιβ, που πλέον διαθέτει άπλετο χρόνο, παρατηρεί όχι δίχως απελπισία, αλλά και με εκλάμψεις ενθουσιασμού, όλες εκείνες τις διακυμάνσεις των γεγονότων της καθημερινής ζωής των συμπολιτών της, αλλά και των άμεσα δικών της ανθρώπων. Μέσα από αυτή την ποικιλότητα της ανθρωπογεωγραφίας, όπου πολλές ζωές κινούνται στα όρια ενός μικρόκοσμου, η Όλιβ επαναπροσδιορίζεται με το να γίνει η ίδια μαθήτρια του εαυτού της μέσα από μια διαδικασία κατανόησης της δικής της ύπαρξης. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που έχει ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον της ανάγνωσης έως και την τελευταία σελίδα, καθώς διαχειρίζεται τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου με μαεστρία.

Αλμπέρ Καμύ Ο ευτυχισμένος θάνατος Μετάφραση: Ν. Καρακίτσου-Ντουζέ, Μ. ΚασαμπάλογλουΡομπλέν Εκδόσεις Καστανιώτης Σελ. 165

Αλεξάντερ Γουό Βιτγκενστάιν. Μια οικογένεια σε πόλεμο Μετάφραση: Βασίλης Μανουσάκης Εκδόσεις Μεταίχμιο Σελ. 376 Η πραγματικότητα είναι γεμάτη εκπλήξεις· θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει για να ανατρέπει τους κανόνες, με δυο λόγια την ίδια της την ύπαρξη. Αν και οι κοινωνίες διαλαλούν το μέτρο, αυτό που κερδίζει το ενδιαφέρον είναι οτιδήποτε το ξεπερνά. Και η οικογένεια Βιτγκενστάιν φαίνεται ότι το ξεπέρασε κατά πολύ, γι’ αυτό η ιστορία της θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένα αξεπέραστο μυθιστόρημα. Ο Καρλ Βιτγκενστάιν υπήρξε ο γενάρχης αυτής της απίθανης οικογένειας και ίσως ο ηθικός αυτουργός της τραγικής της μοίρας. Μικρός ακόμα εγκατέλειψε το σπίτι του ως άσωτος υιός και μετά από μια περιπλάνηση επέστρεψε στην Βιέννη, όπου και έφτιαξε μια μυθική περιουσία, δημιουργώντας τη βιομηχανία σιδήρου κι ατσαλιού. Παράλληλα με την επιχειρηματική του δραστηριότητα, η οποία αύξανε αλματωδώς την περιουσία του, οι οικογενειακές του επιδόσεις ήταν επίσης εντυπωσιακές, μιας και είχε υπό την αυστηρή επίβλεψή του την ανατροφή των οχτώ παιδιών του. Η επίδραση της δεσποτικής του παρουσίας δεν πέρασε δίχως επιπτώσεις πάνω απ’ τις ζωές των παιδιών, που σφραγίστηκαν από έναν θηριώδη και αδιέξοδο ανταγωνισμό. Νευρικές κρίσεις και μια απερίγραπτη ένταση κυριαρχούσε στις σχέσεις τους, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να αυτοκτονήσουν τρεις από τους γιους του. Ανάμεσα στους δυο παγκοσμίους πολέμους που συγκλόνισαν τον περασμένο αιώνα κινείται αυτό το οικογενειακό έπος, μέσα σ’ ένα μεγαλείο πλούτου, οικογενειακής λατρείας στη μουσική, αλλά και παράνοιας και διαμάχης για το χρήμα. Ξεχωριστή περίπτωση, ο τέταρτος γιος της οικογένειας, ο Πόουλ, ένας παγκοσμίου φήμης πιανίστας, πο�� έπαιζε πιάνο με το ένα χέρι λόγω ατυχήματος, ο οποίος αναδεικνύεται ο τραγικός ήρωας που η απίθανη θέλησή του για ζωή και τελειότητα ξεπερνά κάθε μέτρο. Επίσης, μέλος της οικογένειας υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του περασμένου αιώνα, ο Λούντβιχ. Πρόκειται για μια οικογενειακή βιογραφία που δεν θα σας αφήσει να πλήξετε.

Η γοητεία που ασκεί η λογοτεχνία στους πιστούς της είναι ότι κατορθώνει να συνδυάζει φαινομενικά αντιφατικές καταστάσεις, όπως για παράδειγμα την αναζήτηση της ευτυχίας μέσα από τον θάνατο. Μια τέτοια ιστορία μας διηγείται και ο σημαντικός γάλλος συγγραφέας στο σύντομο αυτό μυθιστόρημά του που φέρει τον τίτλο «Ο ευτυχισμένος θάνατος». Η λέξη θάνατος, ωστόσο, είναι το βασικό θέμα και στους τίτλους που απαρτίζουν τα δυο μέρη του βιβλίου. «Φυσικός θάνατος» τιτλοφορείται το πρώτο μέρος και «Συνειδητός θάνατος» το δεύτερο. Ο Καμύ ξεκινά με τη βασική

αγωνία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι η αναζήτηση της ευτυχίας. Δίχως να το θέτει ευθέως, αλλά υπονοώντας το με κάθε τρόπο, ο συγγραφέας αφήνει ένα ηθικό δίλημμα να συντονίζει το ρυθμό των ηρώων του, τουλάχιστον στα πλαίσια εκείνα που οι ανθρώπινες πράξεις βρίσκονται στο όριο. Εκεί ακριβώς που η ανθρώπινη ύπαρξη γίνεται σπαρακτική. Ο Πατρίς Μερσό και ο Ρολάν Ζαγραίος, ονόματα με τη δική τους μυθολογία, ο Μερσό από τον περίφημο «Ξένο» και ο Ζαγραίος από τον αρχαιοελληνικό μύθο, είναι οι βασικοί ήρωες και συντελεστές του ευτυχισμένου θανάτου. Ο Ζαγραίος,

Φιλίπ Γκούρεβιτς (επιμέλεια) Η τέχνη της γραφής

Κοστάντσο Πρέβε Το ασίγαστο πάθος

Εισαγωγή: Ορχάν Παμούκ Μετάφραση: Μαρίνα Τουλγαρίδου Εκδόσεις Τόπος Σελ. 275

Μετάφραση: Χρήστος Νάσιος Εκδόσεις Πιρόγα Σελ. 296

Ο Φιλίπ Γκούρεβιτς υπήρξε διευθυντής ενός κορυφαίου λογοτεχνικού εντύπου, του «Paris Review», από το 2005 έως και τον περασμένο Μάρτιο του τρέχοντος έτους. Συνέλεξε δέκα από τις τριακόσιες και πλέον συνεντεύξεις που έχουν δοθεί από συγγραφείς στο περιοδικό, από το 1953 που εκδόθηκε το πρώτο του τεύχος. Έτσι, σ’ αυτόν τον τόμο έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε τις διατυπωμένες απόψεις μεγάλων, παγκοσμίου φήμης συγγραφέων, για την τέχνη της γραφής, ενότητα γύρω από την οποία στρέφονται οι συζητήσεις. Οι συνεντεύξεις αυτές έχουν δοθεί σε διάφορους συντάκτες του περιοδικού και αποδεικνύουν περίτρανα, μέσα από τα λεγόμενα κορυφαίων και διαφόρων τάσεων συγγραφέων, ότι στη λογοτεχνία ή πιο συγκεκριμένα στην τέχνη της γραφής δεν υπάρχουν κανόνες. Κάθε συγγραφέας έχει τον τρόπο του και υποστηρίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το λογοτεχνικό είδος που υπηρετεί. Ωστόσο, μέσα από την ανάγνωση αυτών των συνεντεύξεων, ο προσεκτικός αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να σκιαγραφήσει ένα συνολικό πορτρέτο για τους συγγραφείς. Στον παρόντα τόμο παρουσιάζονται οι συνεντεύξεις των Τ.Σ. Έλιοτ, Τρούμαν Καπότε, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Χόρχε Λούις Μπόρχες, Γκράχαμ Γκριν, Ουίλιαμ Φόκνερ, Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και Χάρολντ Μπλουμ. Ονόματα που το έργο τους έχει διαβαστεί και εκτιμηθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Πρόκειται για μια σειρά συνεντεύξεων που δημιούργησαν σχολή για το πώς πρέπει να στήνεται μια συνέντευξη, ώστε να αποτελεί ολοκληρωμένο τεκμήριο της προσωπικότητας του συγγραφέα. Βασικό μέλημα των ανθρώπων του περιοδικού σ’ αυτές τις συζητήσεις δεν ήταν η αντιπαράθεση αλλά η συνεργασία. Γι’ αυτό και τα αποτελέσματα είναι ουσιαστικά και δεν αποβλέπουν στον φτηνό εντυπωσιασμό. Άλλωστε, εδώ πρόκειται για τεράστιες πνευματικές προσωπικότητες και το υψηλό επίπεδο είναι προαπαιτούμενο.

ένας ανάπηρος με μεγάλη περιουσία που εύκολα υποθέτει κανείς ότι δεν μπορεί να τη χαρεί, πράγμα που προσθέτει έναν ακόμα τραγικότερο τόνο στην αναπηρία, δολοφονείται από τον Μερσό. Για τη γνωριμία τους μεσολαβεί μια κοπέλα. Μετά, όλα είναι έτοιμα για να απολαύσει ο αναγνώστης το βαρύ τίμημα της ευτυχίας. Το έργο αυτό γράφτηκε από τον Καμύ τη δεκαετία του ’30 και εκδόθηκε στη Γαλλία μετά το θάνατό του.

Πρόκειται για μια συλλογή δοκιμίων που άρχισαν να γράφονται από το 1989, ημερομηνία σημαδιακή, μιας και το ασίγαστο πάθος για τον κομμουνισμό που κυριάρχησε τον εικοστό αιώνα είχε ξεφουσκώσει με τον πλέον επώδυνο και ταπεινωτικό τρόπο και με μιαν άνευ όρων παράδοση. Σε αυτή τη σύγκρουση των συστημάτων, με την ξεκάθαρη επικράτηση του καπιταλισμού, δεν είναι σίγουρο ότι εξήχθησαν τα σωστά συμπεράσματα. Το βιβλίο αυτό επανακυκλοφορεί στη γλώσσα μας με πολλές προσθήκες στον πρώτο βασικό του κορμό, και ο συγγραφέας μιλά πλέον με απόσταση από τις ραγδαίες εξελίξεις των γεγονότων που άλλαξαν δραστικά τη μορφή του σύγχρονου κόσμου. Ο ιταλός θεωρητικός που υπογράφει τα πολιτικά φιλοσοφικά αυτά δοκίμια έρχεται αντιμέτωπος τόσο με τον νέο κόσμο που προέκυψε όσο και με την εσχατολογική αντίληψη που μιλά για το τέλος της Ιστορίας. Η μαρξιστική του σκέψη και ηθική παραμένουν ακλόνητες, αλλά μετά τα όσα ακολούθησαν την ηχηρή πτώση του σοβιετικού μοντέλου δεν μπορεί να κρύψει και τον συγκλονισμό του. Η άνευ όρων επικράτηση του καπιταλισμού, ο οποίος μεθυσμένος και ασυγκράτητος από τη νίκη του έπεσε με τα μούτρα στο μεγάλο φαγοπότι της ασυδοσίας, είχε σαν αποτέλεσμα να εμφανιστεί η χειρότερη εκδοχή του. Σ’ εκείνες τις ιστορικές στιγμές ο συγγραφέας φαίνεται να μη χάνει την πίστη του στον μαρξισμό και τον κομμουνισμό, αλλά να αναζητά εκ νέου με αξιοζήλευτη τόλμη, το πάθος για την προοπτική. Έτσι κι αλλιώς, τα κείμενα του βιβλίου δεν στερούνται ενδιαφέροντος και αποτελούν μια σοβαρή πρόταση για όσους επιμένουν να πιστεύουν στον επαναπροσδιορισμό της κομμουνιστικής εμπειρίας.


CINE Π Ο ΝΤΙΚΙ

Του Γιώργου Ν. Κορωναίου

ΠΟΝΤΙΚΙart 21-28.4.10

Το μυστικό στα μάτια της

Ένα ανέλπιστα καλό blockbuster και μια εντυπωσιακή ταινία από μια διακεκριμένη εικαστικό ξεχωρίζουν, σε μια εβδομάδα που μετρά ούτε μία ούτε δύο, αλλά πολλές νέες ταινίες στις αίθουσες. Πού ν’ ανοίξουν και οι θερινοί και να πλημμυρίσουμε επανεκδόσεις… Kick Αss

Kick Αss Οι περισσότερες βασισμένες σε κόμικς ταινίες με υπερήρωες καταλήγουν να προδίδουν το υλικό που τις γέννησε, να απογοητεύουν τους φαν και να μην καταφέρνουν να βρουν τον σωστό τρόπο για να μεταβούν από το χαρτί στην οθόνη. Το «Kick Ass» του Μάθιου Βον, βασισμένο σε ένα κόμικς των Μαρκ Μίλαρ και Τζον Σ. Ρομίτα, είναι πιθανότατα το πιο ανατρεπτικό φιλμ που βγήκε ποτέ από την κουλτούρα των χάρτινων ηρώων. Μια ταινία που αφηγείται μια συναρπαστική, μαζί αστεία και σκληρή ιστορία, ενώ σχολιάζει την ίδια την κουλτούρα των υπερηρώων, ακτινογραφεί την εφηβική πραγματικότητα ή την εμμονή με τη φήμη και τη διασημότητα. Πρωταγωνιστής της ένας δεκαεφτάχρονος μαθητής στη Νέα Υόρκη, που δεν έχει πάνω του τίποτα το ξεχωριστό αλλά και τίποτα ιδιαίτερα ενοχλητικό. Ένας απόλυτα συνηθισμένος έφηβος, ο οποίος μια μέρα αποφασίζει να γίνει μασκοφόρος προστάτης των καλών. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια πράσινη στολή δύτη και κάμποση αφέλεια. Δεν πειράζει που η πρώτη του απόπειρα να κάνει το καλό θα τον στείλει στο νοσοκομείο και παρ’ ολίγον στον άλλο κόσμο. Όπως λέει ο ίδιος, «δεν μπορείς να προγραμματίσεις τον εαυτό σου από την αρχή», γι’ αυτό σύντομα θα βρεθεί πάλι στην υπηρεσία του καλού. Ένα από τα κατορθώματά του θα του χαρίσει αρκετή δημοσιότητα στον κόσμο του YouTube για να τον μεταμορφώσει σε διαδικτυακό φαινόμενο, μόνο

που σύντομα θα βρεθεί σε πιο βαθιά νερά απ’ όσο μπορεί να κολυμπήσει. Ευτυχώς γι’ αυτόν ένας πρώην αστυνομικός και η εντεκάχρονη κόρη του, οι οποίοι εκπαιδεύονται εδώ και χρόνια για να πάρουν την εκδίκησή τους από έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών που είναι υπεύθυνος για τον θάνατο της γυναίκας του, θα βρεθούν στον δρόμο του και θα προσφέρουν μερικές αληθινά σπουδαίες στιγμές στην ταινία. Ακροβατώντας ανάμεσα στην ωμή βία και την κωμωδία, φτιάχνοντας δυο μοναδικούς αλλά και μαζί σοκαριστικούς χαρακτήρες στο πρόσωπο του δίδυμου πατέρα-κόρης, το φιλμ του Βον δεν μοιάζει με τίποτα που να έχετε δει. Αστείο και ενοχλητικό μαζί, φτιαγμένο για το πλατύ κοινό, αλλά γεμάτο με αναφορές για τους φαν των κόμικς και παρατηρήσεις για την αμερικανική κοινωνία και τη σύγχρονη ζωή, είναι με διαφορά το πλέον πολυεπίπεδο και ενδιαφέρον blockbuster που είδαμε εδώ και χρόνια. Μια ταινία που είναι βέβαιο ότι θα μεταμορφωθεί σε φαινόμενο στην ποπ κουλτούρα, θα αλλάξει τη σχέση του σινεμά με τα κόμικς και θα εξοργίσει τόσους όσους περίπου θα ενθουσιάσει. Σκηνοθεσία: Μάθιου Βον. Πρωταγωνιστούν: Άαρον Τζόνσον, Κρίστοφερ Μιντζ-Πλας, Κλόε Μορεντζ, Μαρκ Στρονγκ, Νίκολας Κέιτζ, Μαρκ Στρονγκ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 117΄

Γυναίκες χωρίς άντρες Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Σιρίν Νεσάτ, μιας

από τις πιο φημισμένες visual artists των ημερών μας, όπως αναμενόταν είναι γεμάτο από συναρπαστικές για να βυθιστείς σε αυτές εικόνες. Όπως είναι επίσης αναμενόμενο από μια ιρανή καλλιτέχνιδα, είναι βαθιά πολιτικό και αναμφίβολα φεμινιστικό, όμως η πολεμική του δεν γίνεται ποτέ τόσο στρατευμένη ώστε να εμποδίζει την ιστορία να εξελιχθεί με έναν χαλαρό, σχεδόν ονειρικό τρόπο ή την εικονογραφία της να υποφέρει. Το φιλμ ακολουθεί τις ιστορίες τεσσάρων γυναικών στο Ιράν, στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1953, όταν το πραξικόπημα, που οργάνωσε η CIA με την υποστήριξη των Βρετανών, ανατρέπει τον πρωθυπουργό Μοχάμαντ Μοσαντέκ για να ξαναφέρει στην εξουσία τον Σάχη. Οι τέσσερις γυναίκες που εκπροσωπούν τις πιο διαφορετικές πλευρές της ιρανικής κοινωνίας θα συναντηθούν τελικά σε έναν κήπο, φέρνοντας έτσι την ούτως ή άλλως συμβολική φύση της ταινίας πιο κοντά στη δουλειά που η Νεσάτ εκθέτει συχνά σε γκαλερί. Ακόμη όμως κι αν η μυθοπλασία ίσως φανεί ισχνή σε κάποιους, το φιλμ έχει όχι μόνο έναν υποβλητικό, υπνωτικό σχεδόν ρυθμό που σε παρασύρει στον κόσμο του μαγικού ρεαλισμού του, αλλά και στιγμές που είναι αληθινά συγκλονιστικές και που κατορθώνουν να κλείσουν μέσα τους όλη τη δύναμη και την ουσία που περιμένεις από ένα φιλμ σαν αυτό. Σκηνοθεσία: Σιρίν Νεσάτ, σε συνεργασία με τη Σόζα Αζάρι. Πρωταγωνιστούν: Πεγκά Φεριντονί, Αρίτα Σαχραζάντ, Σαμπνάμ Τολουέι. Χώρα: Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία. Διάρκεια: 100΄

Κ άννες 2010

Μια χλιαρή χρονιά;

Η

ανακοίνωση του επίσημου προγράμματος του φετινού φεστιβάλ των Kαννών έκανε μεγαλύτερη αίσθηση για τις ταινίες που δεν συμπεριλάμβανε παρά για αυτές που επιβεβαίωσε ως υποψήφιες για τον Χρυσό Φοίνικα. Το «Black Swan» του Ντάρεν Αρονόφσκι, το «Grand Master» του Γουόνγκ Καρ Βάι, το «Potiche» του Φρανσουά Οζόν και το «Tree of Life» του Τέρενς Μάλικ, ήταν ανάμεσα στα «σίγουρα χαρτιά» του προγράμματος, αλλά που τελικά δεν συμπεριλήφθησαν καθώς δεν ήταν έτοιμα. Για το «Tree of Life» εν τούτοις οι φήμες λένε ότι θα μπει ακόμη και την τελευταία στιγμή, μια που ο Τιερί Φρεμό δήλωσε πως υπάρχει χώ-

39/15

ρος για έξι ακόμη ταινίες στο επίσημο πρόγραμμα. Όσο για αυτές που θα είναι στο διαγωνιστικό, ήδη ξέραμε ότι ο «Ρομπέν των Δασών» του Ρίντλεϊ Σκοτ θα είναι το επίσημο άνοιγμα, ενώ εκτός συναγωνισμού θα προβληθούν η συνέχεια του «Wall Street» του Όλιβερ Στόουν, το «Tamara Drewe» του Στίβεν Φρίαρς και το «You Will Meet A Tall Dark Stranger» του Γούντι Άλεν. Ανάμεσα στους δημιουργούς που θα συναντήσουμε στο διαγωνιστικό μετράμε τους Αμπάς Κιαροστάμι, Μάικ Λι, Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου, τον Τακέσι Κιτάνο και τον Νικίτα Μιχάλκοφ. Στο «Un Ceratian Regard», εκεί που πέρσι θριάμβευσε ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθι-

μου, φέτος, ανάμεσα σε άλλες, υπάρχουν ταινίες του Μανοέλ Ντε Ολιβέιρα, του Ζαν Λικ Γκοντάρ και του Λοτζ Κέριγκαν. Ελληνική συμμετοχή δεν υπάρχει προς το παρόν, αν και ακόμη μένει να ανακοινωθεί το πρόγραμμα της εβδομάδας Κριτικής καθώς κι αυτό του Δεκαπενθήμερου των Σκηνοθετών, οπότε η ελπίδα διατηρείται προς το παρόν ζωντανή. Όσο για τις πρώτες εντυπώσεις; Το πρόγραμμα όπως ανακοινώθηκε δεν ξεσήκωσε κύματα ενθουσιασμού, όμως οι Κάννες είναι πάντα το φεστιβάλ των μεγαλύτερων εκπλήξεων, γι’ αυτό είναι καλύτερα να περιμένουμε μέχρι τον τέλος πριν προβούμε σε κρίσεις οποιουδήποτε είδους…

Το αληθινό μυστήριο σε αυτό το ρομαντικό θρίλερ μυστηρίου είναι πώς ακριβώς κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας από τα χέρια της «Λευκής κορδέλας» ή του «Προφήτη». Βλέποντάς τη βέβαια δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείς το γιατί, όπως επίσης και το γιατί τα βραβεία Όσκαρ λένε περισσότερα για την Ακαδημία και τον τρόπο σκέψης της παρά για την αξία των ίδιων των ταινιών. Η ιστορία ενός ανακριτή που στοιχειώνεται από την ιστορία ενός φόνου που συνέβη το 1974 και από τη ρομαντική του ιστορία με μια συνάδελφό του που δεν είχε ποτέ την κατάληξη που θα ήθελε, είναι ένα καλοφτιαγμένο μεν αλλά στην πραγματικότητα ανέπνευστο μελόδραμα, χωρίς τίποτα αληθινά ξεχωριστό. Αντίθετα, κυλά αργόσυρτα προς ένα όχι και τόσο ανατρεπτικό τέλος και δεν σε πείθει να ενδιαφερθείς ουσιαστικά ούτε για τους πρωταγωνιστές ούτε για τα όποια φαντάσματα που τους στοιχειώνουν. Σκηνοθεσία: Χουάν Χοσέ Καμπανέλα. Πρωταγωνιστούν: Ρικάρντο Νταρίν, Σολεδάδ Βιλαμίλ, Πάμπλο Ράγκο. Χώρα: Αργεντινή. Διάρκεια: 127΄

Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας Τρίτη και τελευταία ταινία βασισμένη στα βιβλία του Στιγκ Λάρσον, μετά το «Κορίτσι με το τατουάζ» και το «Κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά», η «Φωλιά της σφήκας» ολοκληρώνει την ιστορία της χάκερ Λίζμπεθ Σαλάντερ και του δημοσιογράφου Μίκαελ Μπλούμκβιστ στην προσπάθειά τους να ξεσκεπάσουν μια συνωμοσία που πάει χρόνια πίσω και στην οποία η Λίζμπεθ εμπλέκεται προσωπικά. Το γεγονός ότι το φιλμ κλείνει την τριλογία κάνει τα πράγματα να κυλούν πιο γρήγορα και με περισσότερη ένταση απ’ ό,τι στη δεύτερη ταινία, σε καμιά περίπτωση όμως δεν αγγίζουν την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του «Κοριτσιού με το τατουάζ». Ίσως φταίει ότι οι ήρωες έχουν πια εξαντλήσει τη γοητεία τους ή ότι το μυστήριο δεν είναι πλέον τόσο ενδιαφέρον ή πολύ απλά ότι αυτή η γυρισμένη για την τηλεόραση ταινία δεν έχει τίποτα που να την ξεχωρίζει από ένα συνηθισμένο, καλογυρισμένο τηλεοπτικά θρίλερ. Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Άλφρεντσον. Πρωταγωνιστούν Νούμι Ραπάς, Μάικλ Νίκβιστ, Λένα Έντρε. Χώρα: Σουηδία. Διάρκεια: 148΄


16/40

Σ ΥΝΠΛΗΝ

+

Στην Όλια Λαζαρίδου, γιατί επιδιώκει πάντα την ανατροπή μέσα από αναπάντεχες συνεργασίες, χωρίς να κυνηγάει το φάντασμα της «καριέρας». Για το καλοκαίρι ετοιμάζει κάτι ανάμεσα σε θεατρική παράσταση και μουσική συναυλία, συμπράττοντας επί σκηνής με τους Active Member και την ομάδα απεξαρτημένων πρώην χρηστών ουσιών 18 Μποφόρ.

+

Κουβανέζικη βραδιά στο Μέγαρο Μουσικής την Παρασκευή, και ο χώρος, εκτός από το συνηθισμένο του κοινό, φιλοξένησε και πολλούς νέους που δεν συχνάζουν εκεί. Τα πολλά μηχανάκια στο πεζοδρόμιο απ’ έξω, αντί των γνωστών μαύρων Μερσεντές, ήταν κάτι χαρακτηριστικό. Όσο για τα όσα διαδραματίζονταν εντός μόνο θετικά μπορείς να τα πεις: οι καλλιτέχνες ήταν εξαιρετικοί (ειδικά ο Τσούτσο Βαλντές), η διοργάνωση άψογη και το πάρτι κράτησε μέχρι αργά.

+

Οι Modrec απέδειξαν στη συναυλία τους στον Σταυρό του Νότου πως είναι μια κλάση ανώτεροι από τα υπόλοιπα συγκροτήματα του εγχώριου indie ροκ. Καλοδουλεμένο συγκρότημα, με όγκο και υπόσταση επί σκηνής. Κυκλοφορούν και το καινούργιο, δεύτερο άλμπουμ τους αυτές τις μέρες, το «Mascaradiction». Δεν θα χάσετε τα λεφτά σας αν το αγοράσετε, είναι καλό. Έστω και αν μοιάζουν κάπως στάσιμοι, σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ τους.

+

Αξίζουν οι Χειμερινοί Κολυμβητές ούτως ή άλλως και μη χάσετε την ευκαιρία να τους δείτε Παρασκευή και Σάββατο, στον Σταυρό του Νότου. Θα έχουν κάνει και καμία πρόβα παραπάνω, οπότε και θα είναι πιο δεμένο το συγκρότημα. Έτσι, καλώς ή κακώς, δεν θα χρειάζεται να μιλάει τόσο ο Αργύρης Μπακιρτζής. Όχι πως δεν είναι απολαυστικό να τον ακούς να διηγείται ιστορίες και γεγονότα…

+

Το cd των Film Persona. Ένα ηλεκτρικό περιβάλλον μαγικό, μία ταινία που δεν τη βλέπεις αλλά την ακούς. Το συγκρότημα μπορεί να καυχιέται ότι παίρνει μία θέση δίπλα στους Raining Pleasure στο «θρόνο» της εναλλακτικής σκηνής.

+

Ο νέος τραγουδοποιός Ορέστης Ντάντος, κυρίως για τον στίχο του τραγουδιού του «και πες στον Χάρο, θα πάω όταν γουστάρω». Θέλει κότσια να το πεις κι εκείνος δείχνει να τα έχει.

Στα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, τα οποία βρήκαν επιτέλους τον «μεγάλο βωμολόχο» στο πρόσωπο του Λάκη Λαζόπουλου! Και επέβαλαν χρηματικό πρόστιμο στο «Αλ Tσαντίρι», τη μοναδική πολιτική εκπομπή-ξυπνητήρι συνειδήσεων με όπλο τη σάτιρα. Κοκκίνισαν τα μάγουλά τους γιατί ακούστηκαν, λέει, εκφράσεις όπως «κωλότσιχλα», «πουτάνα αγελάδα», «χέζονται» κ.ά. Καλά τους απάντησε ο Λάκης υπαινισσόμενος κρυφή εκστρατεία για να βγει «εκτός παιχνιδιού»: «Οι πολιτικές σκοπιμότητες, οι σκοπιμότητες άλλων καναλιών και το σχέδιο για να σιωπήσει το “Τσαντίρι” σε μένα είναι γνωστές, αλλά δεν είναι και δύσκολο να τις φανταστεί κανείς. Το “Τσαντίρι” δέχεται αυτή την υποβάθμιση ως ένα παράσημο για την πορεία του», είπε. Και κατήγγειλε τους «διορισμένους του ΕΣΡ που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη του Έλληνα». Όχι, τόση πίεση από παντού δεν αντέχεται χωρίς γενναία δόση γέλιου! Διαφορετικά, ένας νέος Δεκέμβρης του 2008 καραδοκεί στη γωνία της Ιστορίας. Αλλά αυτούς τους κοινωνικούς προσεισμούς δεν τους καταγράφουν τα video recorder του ΕΣΡ.

Καλά, σοβαρολογεί ο κ. Χουβαρδάς; Συζητάει με την Ελληνική Θεαμάτων, τον βασικό ανταγωνιστή του Εθνικού Θεάτρου, να μεταφέρει εκεί το «Τρίτο Στεφάνι» επειδή χρειάζεται επισκευή το Κοτοπούλη; Ένα έργο «έβγαλε» τα λεφτά του, τα λεφτά «μας» δηλαδή, και το παραχωρεί; Γιατί δεν αντικαθιστά την κυρία Μεντή που ήθελε να διακόψει και γιατί δεν φτιάχνει τη μαρκίζα στο Κοτοπούλη (περί αυτού πρόκειται) που έχει πρόβλημα; Είναι καιρός να χάνει λεφτά το Εθνικό;

λειτουργήσει –ελλείψει άλλου ανάλογου φορέα– ως η «κιβωτός» του ελληνικού θεάτρου. Αντ’ αυτού μουχλιάζει κυριολεκτικά σε ένα ανήλιαγο υπόγειο, ανάμεσα σε σπασμένες αποχετεύσεις και ποντίκια. Το προσωπικό του έχει να πληρωθεί από τον Ιανουάριο, τα ενοίκια της βιβλιοθήκης παραμένουν απλήρωτα εδώ κι ένα χρόνο –έχει ήδη αποσταλεί εξώδικο εξώσεως, με κίνδυνο 70.000 τόμοι της μοναδικής Θεατρικής Βιβλιοθήκης των Βαλκανίων να βρεθούν έκθετοι στο πεζοδρόμιο–, τα χρέη στο ΙΚΑ αγγίζουν τα 60.000 ευρώ και ο Πρόεδρος Κώστας Γεωργουσόπουλος, ως νόμιμος εκπρόσωπος, αντιμετωπίζει ποινική δίωξη.

Στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο (2) γιατί με την αδιάφορη στάση του έχει εξαναγκάσει το προσωπικό του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο σε επίσχεση εργασίας, με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετείται ο θεατρικός κόσμος της χώρας, καθώς και καθηγητές, διδάκτορες, φοιτητές, δημοσιογράφοι και σχολεία που αναζητούν υλικό αρχείου για τις εργασίες τους, τα ρεπορτάζ τους και τη διδασκαλία. Επίσης, λόγω του οικονομικού τέλματος ματαιώνεται η οργάνωση της τελετής Απονομής Επάθλου «Μαρίκα Κοτοπούλη» κ.λπ. που επιδίδονται ανελλιπώς, ανά διετία, από το 1951, ενώ δεν θα ανοίξει φέτος το Μουσείο της Επιδαύρου που αποκλειστικά το Κέντρο κατ’ έτος εμπλουτίζει και τεκμηριώνει θεματικά. Για να αποτραπούν τα παραπάνω χρειάζεται πρώτα ενδιαφέρον κι ύστερα ένα κονδύλι πολύ πολύ μικρότερο από αυτά που απορροφά λ.χ. το αδρανές ΕΚΕΘΕΧ, για το οποίο ο υπουργός δεν έχει καταλήξει ακόμα τι θα το κάνει: θα το κλείσει ή θα βρει τον τρόπο να γίνει χρήσιμο και παραγωγικό;

σε ποιο ποιοτικό Έβερεστ των δικών του ψευτομεταφυσικών αναζητήσεων έστησε το παρατηρητήριό του;

Η (τηλεοπτική) πραγματικότητα λέει –κατά καιρούς– πως διεθνή καριέρα κάνουν η Άννα Βίσση, ο Κώστας Σόμμερ, ο Αλέξης Γεωργούλης και άλλοι παρόμοιοι, αλλά η (πραγματική) πραγματικότητα λέει πως στα ξένα φεστιβάλ παίζουν ο Ψαραντώνης, οι Callas, οι Film, οι Imam Baldi, οι Berlin Brides, οι Night on Earth και πολλά ακόμη ελληνικά συγκροτήματα που η τηλεόραση αγνοεί γιατί δεν της «κάθονται». Αν αυτή την κακή συνήθεια της τηλεόρασης, να λέει ό,τι της κατέβει, την αναγάγεις στο σύνολο της ενημέρωσης, καταλαβαίνεις τι νέα μαθαίνουμε...

Μπορεί να τη μετάνιωσε τη «Χαβάη» της η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, γι’ αυτό δεν την τραγουδάει πια στις εμφανίσεις της (και καλά κάνει), το πάθημα όμως δεν της έγινε μάθημα. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το ομοίως σαχλό τραγούδι «Απελπιστικά διαθέσιμη» που υπάρχει στο νέο της cd; Ένα δείγμα από τους στίχους, για να καταλάβετε: «Μήπως είμαι νευρική, αρνητική, ειρωνική, αναρχική, εκλεκτική / Απελπιστικά διαθέσιμη / θα το γράψω στο στήθος, στην πλάτη και στους δρόμους θα βγω, παραδίνομαι».

Το νέο συγκρότημα Μέλισσες. Καλό το αμπαλάζ που τους έφτιαξε ο Κωνσταντίνος Ρήγος στο βιντεοκλίπ τους. Μοδάτο, προχωρημένο, british, αλλά ένα γκρουπ θέλει και τραγούδια. Πώς να τσιμπήσει μία μέλισσα... μεταμφιεσμένη;

Στον πρώην γενικό διευθυντή τηλεόρασης της ΕΡΤ Δημήτρη Γόντικα, ο οποίος είχε το θράσος παραιτούμενος να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του γιατί του Στην Άννα Κοκκίνου για τον τρόπο περιέκοψαν τον μισθό-μαμούθ. «ΠροσωΣτην παράσταση «Λεόντιος και Λένα», που ανέβασε το μονόπρακτο έργο του πικά δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να ζήσω σε σκηνοθεσία Λοράν Σετουάν, για Τζον Μίλινγκτον Σινγκ «Καβαλάρηδες στη την οικογένειά μου με αυτά που θεωρεί την αφόρητη πλήξη της. Γιατί αφορά το θάλασσα». Ατμοσφαιρική η παράσταση η εταιρεία ότι μπορεί να προσφέρει. Άρα κοινό μια εργαστηριακή δουλειά ομάδας αλλά δίχως ουσία εν τέλει, αφού η πομπώ- είμαι υποχρεωμένος να βρω κάτι άλλο», ηθοποιών, οι οποίοι προσπαθούν παίδης, τόσο επιτηδευμένη και… μακρόσυρτη αναφέρει χαρακτηριστικά και τονίζει ότι ζοντας να επικοινωνήσουν μεταξύ τους; σκηνοθεσία καθιστά το έργο –έναν μικρό «τα χρήματα που προσφέρουν πλέον για τη θέση μου είναι κατά 60% λιγότερα απ’ Πρόκειται για άσκηση δραματικής σχολής ύμνο στο πένθος– αδιάφορο και κουραόσα έπαιρνα. Μου πρότειναν δηλαδή τον και σίγουρα όχι για παράσταση Εθνικού στικό. μισθό που ορίζει ο νόμος ΠαπακωνσταΘεάτρου! ντίνου, περίπου 5.890 ευρώ μικτά». Κάντε Στον τηλεπαρουσιαστή Κώστα Χαρέναν απλό πολλαπλασιασμό. Πόσα έπαιρΣτον υπουργό Πολιτισμού και Τουδαβέλα γιατί «σοκαρίστηκε» όταν νε τον μήνα από τη δημόσια τηλεόραση ο ρισμού Παύλο Γερουλάνο γιατί έχει είδε μπροστά του μια ουρά από μαμάδες δυσαρεστημένος κύριος Γόντικας; Περίπου εγκαταλείψει στην τύχη του το Κέντρο με παιδάκια που περίμεναν να πάρουν 14.000 ευρώ! Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού αυτόγραφο από την Τζούλια ΑλεξανΘεάτρου - Θεατρικό Μουσείο και τη βιβλι- δράτου. «Αυτός είναι ο πάτος!» είπε. Τι οθήκη του. Το Κέντρο κλείνει 72 χρόνια εννοούσε ακριβώς; Από ποια οπτική γωνία από την ίδρυσή του και θα μπορούσε να παρατηρούσε την εθνική πορνοστάρ; Και

art

ΠΟΝΤΙΚΙ


21.04.2010