Page 1

n.150 Μ. ΠΕΜΠΤΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010 Η ΤΕΧΝΗ / ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ / ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ / Η ΖΩΗ... ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ

art ΠΟΝΤΙΚΙ

ΛΟΥΚΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Από τον Ντέμη Ρούσσο στην Ιζαμπέλ Ιπέρ 82 ώρες πασχαλινού φαρισαϊσμού Μάγια Τσόκλη: Tαξιδιάρα ψυχή Επτά γυναίκες δίπλα σου ΔΕΣΤΕ στο κέντρο;


2/26

TA ΠΡΟΣ ΩΠΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ηλίας Φραγκούλης

«Θεωρώ ότι το άθροισμα των πολιτικών μου εμπειριών θα μου επέτρεπε να αναλάβω και να ασκήσω αποτελεσματικά τα καθήκοντα μιας υπουργικής θέσης». Όχι, δεν είναι το τελευταίο καλύτερο ανέκδοτο ύστερα από εκείνο με τον Τοτό. Είναι δήλωση της «γαλάζιας» βουλευτίνας Έλενας Ράπτη. Το πιο αστείο; Το εννοεί αυτό που λέει η κυρία Ράπτη, το πιστεύει! Πιστεύει, άραγε, και το άλλο που λέει: «Είμαι βέΈλενα Ράπτη βαιη ότι τα προσωπικά μου δεν ενδιαφέρουν την κοινωΤο Υπουργείο τής πάει πολύ νία, καθώς οι πολίτες έχουν πολύ σημαντικά προβλήματα να ασχοληθούν»; Αν δεν ενδιαφέρουν, τότε γιατί τα προβάλλει με τόσο σθένος; Μήπως για όλα φταίνε οι παπαράτσι και οι κακοί δημοσιογράφοι; Αυτοί διαδίδουν τα περί επικείμενου γάμου της με τον δικηγόρο Γιάννη Μαρακάκη; Αυτοί τους καταδιώκουν παντού, δίνοντας φωτογραφίες τους στη δημοσιότητα και εκλιπαρώντας τους για δηλώσεις; Ας μη γελιόμαστε: όταν δεν θέλεις να σε δουν δεν σε βλέπουν. Και η κυρία Ράπτη θέλει να τη βλέπουν, απολαμβάνει πολύ τη δημοσιότητα. Τελικά, ένα Υπουργείο… Δημοσίων Προσώπων θα της ταίριαζε περισσότερο απ’ όλα, όταν και αν η παράταξή της γίνει ξανά κυβέρνηση και την υπουργοποιήσει. Έλενα Ράπτη, υπουργός Δημοσίων Προσώπων. Δεν ακούγεται άσχημο, ε;

Δεν καταλαβαίνω τι λέω; Αν γυρίσετε τους δέκτες σας στο Mad TV και, αντί να παίζει βιντεοκλίπ, ακούσετε κάποιον να μιλάει ελληνικά που δεν καταλαβαίνετε, τότε σίγουρα έχετε πέσει πάνω στην εκπομπή του Ηλία Φραγκούλη «Cinemad». Ο κριτικός κινηματογράφου χρησιμοποιεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας –καλές και κακές, αδιακρίτως– για να διαφημίσει όχι εκείνες αλλά την προσωπική του γλώσσα, ένα ακατανόητο σύμπλεγμα ελληνικών που θέλει να πει: «ακούστε με, είμαι πιο σημαντικός και κουλτουριάρης από εσάς, γι’ αυτό δεν καταλαβαίνετε τι λέω». Με αυτό το προσωπικό στυλ ο Ηλίας Φραγκούλης κατάφερε να αποκτήσει ορκισμένους εχθρούς αλλά και φανατικούς φίλους, άρα έκανε επιτυχώς τη δουλειά του. Τελευταία όμως δίνει συνεντεύξεις αριστερά και δεξιά, στις οποίες μιλάει σαν... κανονικός άνθρωπος, με μία γλώσσα που θυμίζει περισσότερο «πρωινάδικο» παρά αμφιθέατρο πανεπιστημίου. Αν η «δύστροπη» γλώσσα του ήταν δική του, θα ήταν αν μη τι άλλο σεβαστή. Όταν όμως αλλιώς μιλάει στην καθημερινότητά του και άλλα διαβάζει από το οτοκιού στην εκπομπή του, τότε γεννιέται το ερώτημα: Καταλαβαίνει ο ίδιος τι λέει;

Κώστας Καπετανίδης Η ζωή μετά το κλιπ

Κώστας Σόμμερ Ο χορός του μπετατζή Με τη χάρη ενός Robocop και με την ακαταμάχητη γοητεία ενός Exterminator, ο Έλληνας Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ άλωσε τη χορευτική πίστα. Παρασέρνοντας στη δίνη του πρωτόγονου χορού του και τα τελευταία ρετάλια καλού γούστου που είχαν απομείνει στην τηλεόραση. Ο Κώστας Σόμμερ πρόταξε το τετράγωνο θεληματικό σαγόνι του, χάρισε ένα αστραφτερό χαμόγελο στο πολυπληθές κοινό του και επιδόθηκε στον χορό του μπετατζή. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της χορογραφίας που εκτέλεσε (κυριολεκτικά) στο «Dancing With the Stars», σε μια προσπάθειά του να μας θυμίσει ότι υπάρχει. Αν όμως η… συνάδελφός του Σαλώμη κατάφερε να σαγηνεύσει τον βασιλιά Ηρώδη χορεύοντας με χάρη και πετώντας από πάνω της ένα ένα και τα επτά πέπλα της, εκείνος, παραμένοντας απελπιστικά ντυμένος και το κυριότερο απελπιστικά άγαρμπος και αδέξιος, το μόνο που κατάφερε ήταν να μας αποδείξει ότι αν ως ηθοποιός δεν μας έπεισε μία, ως… Νουρέγιεφ δεν μας έπεισε δύο φορές. Να μην επαναληφθεί, Κώστα!

art

ΠΟΝΤΙΚΙ

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ ΑΝΝΑ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

Κάποτε ήταν ο μετρ των βιντεοκλίπ. Οι μεγάλοι σταρ –με προεξάρχουσα τη Δέσποινα Βανδή– τον προτιμούσαν για την οπτικοποίηση των τραγουδιών τους, γιατί ο Κώστας Καπετανίδης είχε ό,τι ήθελαν: Απλοϊκά σενάρια, απλές λήψεις, καλό φωτισμό και ανθρωποκεντρική ματιά. Έτσι έβγαιναν «ωραίες» και «ωραίοι» στο γυαλί, καλυπτόταν ο εγωισμός τους και τον προτιμούσαν για τα επόμενα κλιπ τους. Ο καιρός πέρασε. Το βιντεοκλίπ εξελίχθηκε ακόμα και στην Ελλάδα κι έτσι περισσότερο ευφάνταστοι σκηνοθέτες, όπως ο Κωνσταντίνος Ρήγος ή οι White Room, πήραν τη θέση του πίσω από την κάμερα. O «σκηνοθέτης των σταρ» είχε την τύχη των σταρ που σκηνοθετούσε: από την α΄ εθνική στη β΄, από τις εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις στις μερικές χιλιάδες, από τα κατάμεστα κέντρα στα μισοάδεια. Η αισθητική του ήταν η αισθητική της νυχτερινής Αθήνας των μεγάλων μαγαζιών. Το τέλος τους σήμανε και το τέλος της δικής του κυριαρχίας. Σήμερα το όνομα «Καπετανίδης» στο χώρο της σκηνοθεσίας των βιντεοκλίπ αποτελεί συνώνυμο μίας ξεπερασμένης, ρετρό κατάστασης. Όταν μειώνεται η ζήτηση στη δουλειά σου αλλάζεις δουλειά. Αυτό έκανε και ο σκηνοθέτης, ο οποίος συμμετέχει στην κριτική επιτροπή του «Greek Idol». Ως τι συμμετέχει; Ως σκηνοθέτης ο οποίος υποτίθεται ξέρει να αναγνωρίζει τα νέα ταλέντα. Ένας άνθρωπος που δεν μπόρεσε να εξελίξει τις δικές του δυνατότητες καλείται να μαντέψει την εξελιξιμότητα των άλλων. Συνήθως μιλάει τελευταίος από τα μέλη της επιτροπής. Συνήθως λέει: «οι άλλοι δύο δεν σε θέλουν, κόβεσαι». Κι όταν έχει γνώμη, δεν έχει ποτέ τεκμηρίωση. Ξένος σε ξένο πλαίσιο, αδυνατεί να σκηνοθετήσει τον δικό του ρόλο στο «Greek Idol», έστω και παρωχημένα.

DESIGN ART DIRECTOR Κυριάκος Κουτσογιαννόπουλος

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ Μαρία Βασιλάκη

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: Γιώργος Ι. Αλλαμανής Λεωνίδας Αντωνόπουλος Xαρά Αργυρίου

Στην Ελλάδα του 2010 δεν υπάρχει τίποτα πιο εκκωφαντικά διάσημο από το απόλυτο τίποτα! Η περίπτωση του Χρήστου Ψωμόπουλου είναι χαρακτηριστική εν προκειμένω. Εκπεμπόμενο από τις μεσημεριανές ζώνες της TV και την «κίτρινη» βραδινή ενημέρωση, το όνομά του έφτασε να είναι γνωστό σε όλους. Γιατί τον ξέρουμε; Τι έχει κάνει για να αξίζει την προσοχή μας; Τίποτα. Η ταυτότητά του είναι «εκείνου που τα είχε με την Τζούλια Αλεξανδράτου». Και το αμέσως προηγούμεδιαβατήριό του «εκείνου Χρήστος Ψωμόπουλος νο που τα είχε με την Άννα ΒίσΟ κύριος με θέμα το «τίποτε» ση». Κι όμως, βασιζόμενος σε έναν προβολέα ο οποίος δεν φώτιζε εκείνον αλλά τα πρόσωπα δίπλα του, ο Χρήστος Ψωμόπουλος έγινε οιονεί αυτόφωτος, δίνει συνεντεύξεις, μιλάει με κάθε ευκαιρία, «για όλα!», «σπάει τη σιωπή του» και κάνει δηλώσεις. Θέμα του πάντα το τίποτα: Η ζωή του, οι σχέσεις του, ξανά οι σχέσεις του… «Η δημοσιότητα με κυνήγησε, δεν την κυνήγησα εγώ», δηλώνει μεταξύ άλλων. Θα μπορούσε να τρέξει μακριά της. Εκείνος κόλλησε δίπλα της, σαν σκιά διασήμων. Ο άνθρωπος που κάνει ακόμη και την Τζούλια Αλεξανδράτου να μοιάζει καλλιτέχνις.

Δημήτρης Κανελλόπουλος Τατιάνα Καποδίστρια Γιώργος Ν. Κορωναίος Γιάννης Κουκουλάς

Μάκης Μηλάτος Ελίνα Μπέη Αγγελική Μπιλλίνη Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Χρυσούλα Παπαϊωάννου Δημήτρης Ρηγόπουλος Όλγα Σελλά Ναταλί Χατζηαντωνίου


4/28

Α πολίτιστη πολιτε ία

Οι ταγοί του έθνους και η κουλτούρα τους

Τ

ο lifestyle είναι ακόμα το ίδιο, οι σούπερ ντούπερ Νεοέλληνες (ουάου!) το ξέρουν καλά, το βιώνουν. Αν δεν έχεις ταξιδέψει Νέα Υόρκη (εναλλακτικά, Βερολίνο ή Βαρκελώνη, πιο εναλλακτικά Κούβα, Λατινική Αμερική ή και Αφρική) κι αν δεν ξέρεις με βιωμένες λεπτομέρειες ό,τι γίνεται στη Μύκονο (εναλλακτικά, στη Σαντορίνη ή, ακόμα πιο εναλλακτικά, δηλαδή αριστερά, στη Γαύδο ή στην Ικαρία), δεν είσαι τίποτα. Αν, επιπλέον, είσαι γυΜάγια Τσόκλη ναίκα, ζωηρή και χειραφετημένη, και έχεις και εκπομπή στην τηλεόραση, απογειώνεσαι. Αν μάλιστα είναι και ταξιδιωτική, τότε ίσως μια μέρα να σε φωνάξουν στο ΠΑΣΟΚ, να σε χρίσουν βουλευτή επικρατείας και, χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις, να είσαι εκπρόσωπος του Οι εκπομπές της έχουν έθνους. Με βουλευτικό αυτοκίνητο, γραέναν αέρα ευεξίας. Τουριφείο στο οποίο έχουν στική και σπιντάτη. Στου αποσπασθεί άνθρωποι τουρισμού την ανοχή δεν της επιλογής σου. Κι υπάρχουν οδύνη, λύπη ύστερα από την κατάρδηλαδή, η εκπομπή παίρνει άριστα. και στεναγμός. Στο φολγηση του ασυμβίβαΣτην πραγματικότητα όμως μηδέν: η στου, πρακτικά, χωρίς πραγματικότητα έχει πολιτικά προκλόρ, δηλαδή, η εκπομπή να είσαι υποχρεωμένη βλήματα, ίσως δυστυχία, μπορεί αυπαίρνει άριστα. Στην πραγνα περιστείλεις όποια ταρχισμούς, ενδεχομένως και πείνα ματικότητα όμως μηδέν επαγγελματική δρα– θλιβερά πράγματα, δηλαδή, για στηριότητα. Δεν είναι όσα ευνοεί ο τουρισμός. Κι έτσι, η κι άσχημα. Πίσω από πραγματικότητα δεν είναι το φόρτε την παραπάνω περιγραφή είναι εμφανές το πρόσωτης Μάγιας. Και τότε, γιατί την πήραν στο ΠΑΣΟΚ; πο που διαγράφεται. Μάγια Τσόκλη. Επάγγελμα: Το ερώτημα είναι εύλογο σήμερα, ημέρες κρίσεως. δημοσιογράφος. Ταξιδιωτική ρεπόρτερ με σχετική Όταν όμως έγινε η μετεγγραφή ήταν ακόμα η εποχή εκπομπή, από το 1999, στην κρατική τηλεόραση του flower power, του πολιτικού τραλαλά. Η Μάγια – σήμερα είναι εξωτερική παραγωγή της εταιρείΤσόκλη συγκέντρωνε (συγκεντρώνει) όλα τα στοιας που έχει με το σκηνοθέτη Χρόνη Πεχλιβανίδη, χεία της ιδιότυπης αριστοκρατίας που συγκροτούσε 24.500 ευρώ το επεισόδιο. Οι εκπομπές της έχουν αυτό το τραλαλά. Είναι κόρη διάσημου εικαστικού, έναν αέρα ευεξίας. Τουριστική και σπιντάτη. Στου έχει γεννηθεί στο Παρίσι και έχει ζήσει, έστω και τουρισμού την ανοχή δεν υπάρχουν οδύνη, λύπη για λίγο, εκτός Ελλάδος, είναι ευαίσθητη, οικοκαι στεναγμός. Οι τόποι, συνεπώς, που επισκέπτεται λόγα, κουλτουριάρα, στο παρελθόν έχει ψηφίσει η Μάγια Τσόκλη είναι μαγευτικοί, έχουν ενέργεια Συνασπισμό, κατά καιρούς έχει εκφραστεί υπέρ ή ιστορία, καλό φαΐ και παραδόσεις. Στο φολκλόρ, του λευκού, της αποχής ή του άκυρου, είναι (με

s Το Φεστιβάλ Κινηματογραφικού Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης είναι από τις ελάχιστες εκδηλώσεις με καλλιτεχνικό εύρος, κοινωνική ματιά στη ζωή, νεανικό κέφι και ορμητική σοβαρότητα. Τα χρόνια που λειτουργεί έχει καταφέρει πολλά. Το κυριότερο: να συμβάλει στην άνθιση του ελληνικού ντοκιμαντέρ που, σε αντίθεση με τον παλαιό ελληνικό κινηματογράφο, καταφέρνει να καταγράψει την πραγματικότητα γύρω μας. Εδώ δεν χωρούν πομπώδεις διακηρύξεις, αφ’ υψηλού βλέμματα, δήθεν ποιητικές αναγνώσεις. Το αντίθετο. Νεύρο, διεισδυτικότητα, συγκροτημένη έρευνα και ανυστερόβουλο πάθος (πάθος, δηλαδή, που δεν είναι σίγουρο ότι θα επιχορηγηθεί) μετέτρεψαν τους παρίες του κινηματογραφικού κόσμου σε πρωταγωνιστές. Ο Δημήτρης Εϊπίδης, παρά τις δυσκολίες που κάθε τόσο συναντά, μπορεί να είναι περήφανος για ό,τι έχει ως τώρα κατορθώσει.

Μια flower power ταξιδιάρα ψυχή

Ω ΡΑ ΓΙΑ

τον τρόπο της) κοσμοπολίτισσα και πολιτικά είναι γενικώς και αορίστως. Είναι, δηλαδή, κορίτσι με προσόντα. Και το ξέρει. Γι' αυτό, άλλωστε, όταν ρωτήθηκε από το «Βήμα» αν υπάρχει πιθανότητα, λόγω της βουλευτικής ιδιότητάς της, να αφήσει τη δουλειά στην κρατική τηλεόραση, απάντησε: «Ο λόγος που μου ζήτησαν να γίνω βουλευτής είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος που ζει στον κόσμο και ενδεχομένως να είναι χρήσιμο για μια Βουλή να συμμετέχει σε αυτήν και ένας άνθρωπος που έχει επισκεφθεί και έχει ζήσει σε όλον τον κόσμο. Δεν θα ήθελα όσο διάστημα είμαι βουλευτής να αναστείλω τη δραστηριότητά μου στην ΕΡΤ. Δεν θα ήθελα να σταματήσω να ταξιδεύω» («Το Βήμα», 24.1.2010). Μια ταξιδιάρα ψυχή, λοιπόν, για το σοσιαλισμό. Όπως ο Καβάφης, έτσι και η Τσόκλη. «Η Ιθάκη σ' έδωκεν το ωραίο ταξίδι». Με μοναδική διαφορά ότι το ταξίδι αυτό είναι πρώτη θέση, ο προορισμός είναι κάποιο καλό ξενοδοχείο και όλο το πρότζεκτ έχει τεθεί υπό την αιγίδα της κυβέρνησης.

Η κρίση του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, οι φήμες για κλείσιμό του (που διαψεύστηκαν) και η κρίση στη λειτουργία του (που επιβεβαιώθηκε, αφού και ο διευθυντής του απολύθηκε και συσχετίστηκε επισήμως η καλλιτεχνική δραστηριότητά του με χορηγίες και επιδοτήσεις) αποδεικνύει ότι τελικά η Θεσσαλονίκη έχει χάσει κάθε στοιχείο κοσμοπολιτισμού. Με παρηκμασμένη αστική τάξη, χωριάτες δημοτικούς και νομαρχιακούς άρχοντες, λούμπεν πολιτικούς εκπροσώπους, διαλυμένα πανεπιστήμια, η άλλοτε ζωντανή «συμπρωτεύουσα» σήμερα χωράει μόνο φραπέδες και σκυλάδικα. Μια πόλη σε παρακμή, σε μια χώρα σε παρακμή. Υπάρχουν άραγε δυνάμεις να την ανασυγκροτήσουν; Με ποια νομιμοποίηση; Και με τι κουράγιο;

ß Λία Παραλία

ZAPPI N G

Εντάξει, βρε Βάσω,

Κ

αι δε μου λες; Σε νοιάζει εσένα, Βάσω μου, που ο Αντώνης Κανάκης κάνει πλάκα στον μητροπολίτη Άνθιμο; Ούτε κι εμένα, ποσώς. Ας απειλεί κι ας μηνύει όσο θέλει ο αντικαταστάτης του Χριστόδουλου. Τα «συλλεκτικά» του κηρύγματα από την ΕΤ3, μνημεία μισαλλοδοξίας, βαρβαρότητας και ανοησίας, έπρεπε με κάποιον τρόπο να βραβευτούν και –τι καλύτερο στις μέρες μας– από ένα βιντεάκι στο «Ράδιο Αρβύλα»; Κάπως έτσι έγινε φίρμα η Μαρία Μπεκατώρου, για να μην πω και η σκυλίτσα με τ’ όνομα Σαρδέλα και παρεξηγηθώ.

Α

ν σε πειράζουν τόσο πολύ τα παστά, να μην ξαναδείς, Βάσω μου, το «Dancing With the Stars». Αν θες να ξέρεις, κι εμένα έγινε η γλώσσα μου τσαρούχι από το ίδιο θέαμα. Μα πάνω απ’ όλα με ξενέρωσε και με έβγαλε από τα ρούχα μου η Πιπιλή, που χόρεψε με την ψυχή της τσα τσα τσα γράφοντας στις παλιές της πουέντ το έκτακτο δελτίο ειδήσεων που είχε προηγηθεί για την έκρηξη στα Πατήσια. Δοξάστε την!

Μ

εταξύ μας, δεν νομίζω ότι το έκανε αβασάνιστα, γιατί είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν πρόκειται να της βγει σε κακό όταν θα έρθει η

ώρα της κάλπης. Ποιος θα θυμάται τότε τον έρμο τον μετανάστη ρακοσυλλέκτη, ε; Σιγά... Την άνετη, την τσαχπίνα, την «επικοινωνιακή» κυρία όμως, με τις «γυμνασμένες γάμπες» και το αστείρευτο μπρίο, θα την επιβραβεύσει δια της ψήφου του το τηλεοπτικό εκλογικό σώμα – εδώ θα ’σαι κι εδώ θα ’μαι, Βάσω.

Σ

τις κτηνωδίες των ημερών να μην ξεχάσω να συμπεριλάβω και τα χαμόγελα της ίδιας βουλευτού και χορεύτριας στον Λάτσιο και στον γλεντοκόπο AΝΤ1 την ώρα που ολόκληρη η Αθήνα και τα παραπλεύρως δελτία ειδήσεων είχαν παγώ-

σει στη θέα ενός διαμελισμένου δεκαπεντάχρονου Αφγανού, από τη δική μας Τρομοκρατία...

Μ

έρες που είναι, Βάσω μου, έχω να σου δώσω μια συμβουλή, που αν την ακολουθήσεις ίσως να βρεις το νόημα της ζωής.

Ψ

άξε λοιπόν κι εσύ στα σκουπίδια της πολιτικής μας ζωής. Βάλε το χέρι βαθιά στον κάδο και ψάξε αν σου βαστάει. Όλο και κάτι θα σκάσει στα χέρια σου. Καλό Πάσχα...

Η ποντικίνα των καναλιών


Μ Π Α ; ΕΙ ΝΑΙ Κ ΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΙΤΙ Σ Μ Ό Σ ; Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή [gallamanis@gmail.com]

82 ώρες

πασχαλινού φαρισαϊσμού Από το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης μέχρι το απομεσήμερο του Μεγάλου Σαββάτου ΜΜΕ και Νεοέλληνες υποδύονται τους πενθούντες. Πριν και μετά, όλα έχουν μία τιμή

Δ

εν χωράει σε λέξεις ο φαρισαϊσμός των ημερών. Μέχρι το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης το γλέντι καλά κρατεί στην τηλεοπτική δημοκρατία. Τα κανάλια ξαναστραγγίζουν τη σφουγγαρίστρα, ξαναμαζεύουν και ξαναπουλάνε μισοτιμής τα απόνερα από τη σαμπάνια της εθνικής πορνοντίβας. Οι μισόγλωσσοι παραγωγοί ραδιοφώνου φωνάζουν «γουάου!» και μοιράζουν Σαββατοκύριακα για δύο άτομα με ημιδιατροφή. Οι εφημερίδες και οι αναλυτές των κεντρικών δελτίων ειδήσεων ποντάρουν στο ενδεχόμενο η πτωχή πλην τιμία Ελλάς να τα καταφέρει τελικά, κι ας την έβαλαν στο μάτι οι ξένοι κερδοσκόποι, οι βασικοί ύποπτοι για το χάλι μας. Και ξαφνικά, με το που ξημερώνει η Μεγάλη Τετάρτη, όλοι και όλα αρχίζουν να σοβαρεύουν λες και γίναμε απέραντη ΕΤ3. Δεν είναι τυχαίο που ακριβώς το προηγούμενο βράδυ στην εκκλησία τιμάται η μνήμη της «αμαρτωλής» γυναίκας που μετανόησε, πίστεψε τον Χριστό και έσπευσε να του πλύνει τα πόδια με μύρο. Με μουσική υπόκρουση το τροπάριο της Κασσιανής τα τηλεοπτικά talent shows και τα μεσημεριανάδικα αποσύρονται πίσω από το μοβ παραπέτασμα της θλίψης για το θείο πάθος. Από τις 8.00 το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης μέχρι τις 6.00 το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου μεσολαβούν 82 ώρες. Είναι 82 ώρες υποκρισίας. Μέσα Ενημέρωσης και Νεοέλληνες υποδυόμαστε τους πενθούντες. Το χρονικό διάστημα το ορίζω αυθαίρετα, ασφαλώς, με την… άνεση που έχουμε στην Ψωροκώσταινα να λέμε ο καθένας ό,τι του καπνίσει! Αλλά βιωματικά, ας το πούμε έτσι, αισθάνομαι ότι τόσο αντέχουμε να φοράμε το κακοραμμένο κοστούμι του ρόλου του θρησκευόμενου Νεοέλληνα. Πριν και μετά όλα έχουν μία τιμή. Από τις «λαμπάδες της νονάς» με… ενσωματωμένο τον Μπομπ Σφουγγαράκη, τον Σπάιντερμαν, την Μπάρμπι και όλο τους το σόι, μέχρι την made in China ψησταριά με το ήδη «δουλεύει δε δουλεύει» μηχανάκι για το σούβλισμα του οβελία. Τη Μεγάλη Πέμπτη αρχίζει η μεγάλη έξοδος από το άστυ στην «περιφέρεια». Οι εκ μεταγραφής Αθηναίοι και Θεσσαλονικείς μετεωρίζονται στο μονίμως υπό κατασκευήν εθνικό οδικό δίκτυο, με αυτοκίνητα έμφορτα πραγμάτων και τραπεζικών δόσεων. Η φοβερή μεταπολεμική γενιά έχασε οριστικά το στοίχημα να αναπτυχθεί η Ελλάδα ισομερώς. Αυτό κι αν είναι μόνιμο πένθος. Μεγάλη

Παρασκευή μεσημέρι «νηστεύω και το λάδι», αλλά όλες τις άλλες μέρες τρώω τρισάθλια φαστ φουντ. Εκεί γύρω στο απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου αρχίζουν τα τηλέφωνα, οι πρόβες μπροστά στον καθρέφτη, οι προετοιμασίες για το δείπνο που θα ακολουθήσει το γελοίο πατείς με πατώ σε της Ανάστασης με τα βαρελότα και το συγγενολόι που φιλιέται, ενώ συνήθως θάβει ο ένας τον άλλον όλη την υπόλοιπη χρονιά. Τα προμηνύματα έχουν ήδη διαφανεί από την Κυριακή των Βαΐων, από το βραδινό ζάπινγκ, καθώς οι ίδιες κλασικές «υπερπαραγωγές» του παλιού Χόλιγουντ ξαναζωντανεύουν τις πασίγνωστες ιστορίες της Παλαιάς Διαθήκης σαν προδόρπιο για το κυρίως πιάτο, τα φιλμ με θέμα την Καινή Διαθήκη. Οι αμερικανοεβραίοι κινηματογραφικοί παραγωγοί του περασμένου αιώνα κατάλαβαν εγκαίρως ότι «εδώ έχει ψωμί» και φρόντισαν να στήσουν ταινίες για όλη την οικογένεια: οπτικά εφέ, συγκρούσεις γήινες, μια μικρή αλλά απαραίτητη δόση love story. Κλασική συνταγή με κοινό θρησκειολογικό υπόβαθρο, αφού ο χριστιανισμός και ο μουσουλμανισμός είναι αιρέσεις της ιουδαϊκής θρησκείας, μόνο που αυτό καλύτερα να μην το τονίσει κανείς. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα», λέει το Απολυτίκιο, το οποίο ψάλλεται σε ήχο πλάγιο τέταρτο. Με άλλα λόγια ο Θεός, η μοιραία στιγμή της «επιθεώρησης» που ζυγίζει τους ανθρώπους με κανόνες αυστηρής προσωπικής ηθικής (γιατί οι κανόνες της εκκλησιαστικής ηθικής είδαμε πώς μας κατάντησαν τόσους αιώνες…), δεν έρχεται με ραντεβού. Χτυπάει ξαφνικά και επίμονα την πόρτα σαν τον ακάλεστο νυχτερινό επισκέπτη. Τι σχέση έχει το ξεσάλωμα και το μέχρι τελικής πτώσεως φαγοπότι της Κυριακής του Πάσχα με την ταπεινή αποδοχή του θανάτου, μαζί με μία αχτίδα μεταφυσικής ελπίδας; Διότι αυτό σηματοδοτεί το Πάσχα: η παρηγορητική σκέψη ότι δεν τελειώνουν όλα εδώ. Το πιο γερό χαρτί κάθε θρησκείας, η υπόσχεση για μεταθανάτια ζωή, στροβιλίζεται με τις στάχτες από το προκατασκευασμένο μπάρμπεκιου.


6/30

cove r story

«»

Μιλάει ανοιχτά. Συγκινείται. Εξοργίζεται. Και γελάει πολύ σε δύο περιπτώσεις. Όταν τη ρωτάω αν νέος ηθοποιός, αποφασισμένος να κάνει επιλογές... υψηλού πήχεως, σημαίνει και άδειο πορτοφόλι. Κι αν οι ελπίδες των είκοσι οκτώ της χρόνων προσανατολίζονται σε συγκεκριμένο κόμμα. Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης, εξοπλισμένη και με άλλα προσόντα (έχει σπουδάσει κλασικό και σύγχρονο τραγούδι, κιθάρα και χορό), έβαλε εξαρχής τον πήχη των επιλογών της ψηλά. Είχε βέβαια τη δυνατότητα, αφού το ταλέντο της το διέκριναν πολύ γρήγορα οι κριτικοί, ο κόσμος και το σινάφι της. Αποτέλεσμα; Ένα βιογραφικό που ήδη καταγράφει ένα Βραβείο Μελίνα Μερκούρη και συνεργασίες με τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Γιώργο Μιχαηλίδη, τον Γιώργο Κιμούλη. Στο σινεμά αντίστοιχα η συνεργασία της με την Κωνσταντίνα Βούλγαρη για το «Valse Sentimental» της χάρισε το βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2007. Φέτος, η κριτική την εκθείασε για την ερμηνεία της στη «Χίλντε» της ιψενικής «Κυρίας από τη θάλασσα», που ανέβηκε στο Εθνικό. Ενδιαμέσως, συμμετείχε στην ταινία του Λάκη Παπαστάθη που θα δούμε του χρόνου και προετοιμάζεται να επιστρέψει με πολύ κέφι στον Βογιατζή, ενόψει της παράστασης με το καινούργιο έργο «Τόκος» του Γιώργου Δημητριάδη.

Λουκία Μιχαλοπούλου «Ο χωρισμός έχει γίνει τόσο... SMS»

Συνέντευξη Στη Ναταλί Χατζηαντωνίου Φωτ. Τάσος Βρεττός

art

Μοιάζει με κοριτσάκι. Αλλά αρκεί ένας μεσημεριανός καφές για να πειστώ ότι η Λουκία Μιχαλοπούλου δεν έχει καμία κοριτσίστικη αφέλεια.

Πώς ήταν η εμπειρία σας από τη συνεργασία με τον Έρικ Στούμπε; Λ.Μ.: Πολύ ιδιαίτερη γιατί δεν είχα ξαναδουλέψει με ξένο σκηνοθέτη. Αντιμετώπισα δηλαδή για πρώτη φορά τη δυσκολία της γλώσσας ενός κειμένου που εμείς αποδίδαμε στα ελληνικά, ενώ οι οδηγίες κι όλες οι συζητήσεις γίνονταν στα αγγλικά, που δεν ήταν καν η μητρική γλώσσα του Στούμπε. Κι όμως, τα γλωσσικά εμπόδια λειτούργησαν σε ένα μεγάλο βαθμό απελευθερωτικά, κυρίως στον τρόπο της έκφρασής μας. Γιατί δοκιμάζαμε πράγματα τα οποία, ενδεχομένως, να μην είχαμε την άνεση να τα εκφράσουμε τόσο ανοιχτά με έναν έλληνα σκηνοθέτη. Εδώ, επειδή είχαμε την ανάγκη να επικοινωνήσουμε κι ο μόνος τρόπος άμεσης επικοινωνίας ήταν το συναίσθημα, «ανοίγαμε» ακόμα περισσότερο. Αυτό ήταν το μεγάλο μας κέρδος. Και τη Χίλντε πώς την προσεγγίσατε; Λ.Μ.: Ο Στούμπε πρόσθεσε στον ρόλο ένα στοιχείο που από τον Ίψεν δεν υπερτονίζεται. Στην παράστασή μας βλέπουμε τη Χίλντε να κάνει ένα τεράστιο ξέσπασμα, τη στιγμή που η μητριά της αποφασίζει να φύγει απ’ το σπίτι. Αυτή ήταν μια δική του ιδέα που τη δουλέψαμε μαζί. Έχει πολύ ενδιαφέρον, γιατί έδωσε στον ρόλο χιλιάδες επίπεδα. Παρουσίασε τη νεαρότερη του σπιτιού να φέρνει ουσιαστικά μπροστά στα μάτια των άλλων το πρόβλημα. Έβαλε δηλαδή τη Χίλντε να εκπροσωπεί το ξέσπασμα όλης της οικογένειας. Σε έναν ρόλο αναζητάτε προσωπικά σας βιώματα ή το αποφεύγετε; Λ.Μ.: Σε έναν ρόλο γίνονται όλα. Σαφώς μπαίνω στη διαδικασία να δω τι μου λέει ο ρόλος και πώς μπορώ να τον προσεγγίσω, βάζοντας τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτόν. Από κει και πέρα, ο σκηνοθέτης λειτουργεί σαν κλειδί στις διάφορες κατευθύνσεις που επιλέγω να πάρω. Εκείνος δηλαδή μου ξεκλειδώνει την πόρτα που επέλεξα. Εδώ ανατρέξατε στη σχέση με τη μητέρα σας; Λ.Μ.: Εν μέρει. Αλλά αν το είχα κάνει πολύ αναλυ-

«Η Ελλάδα έχει μια επιφανειακότητα και μια μιζέρια που δεν έχει να κάνει με την οικονομική κρίση. Η μιζέρια της με ενοχλεί σε όλα τα επίπεδα• στις συμπεριφορές, στην εικόνα της χώρας, αισθητικά. Όσο για την κρίση που περνάμε, πιστεύω πως μπορεί να μας οδηγήσει και σε καλύτερα, όπως και οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα που βάζει τους ανθρώπους στη διαδικασία να σκεφτούν ή να αγωνιστούν».

τικά σε σχέση με την εμπειρία μου, θα μίκραινα τον ρόλο. Οι μνήμες λειτουργούν λίγο ερήμην μας. Έτσι κι αλλιώς μας ακολουθούν, γιατί οι μνήμες είναι ό,τι είμαστε. Κι εγώ δεν χρειάζεται συνεπώς να τις επικαλούμαι ή να τις ζορίζω. Απλά προσπαθώ να «ανοίγω» και να αισθάνομαι. Πιστεύω πολύ στο εδώ και τώρα. Στη στιγμή. Η προσωπική δουλειά που κάνω αφορά την ετοιμότητά μου και τον έλεγχο του νευρικού μου συστήματος ώστε να μπορώ να μπω σε μια κατάσταση ξεσπάσματος, όπως κι όταν πρέπει, την κατάλληλη στιγμή. Δουλεύετε και μόνη σας; Λ.Μ.: Είμαι πολύ υπέρ της προσωπικής δουλειάς. Είστε είκοσι οκτώ ετών. Έχετε κάνει όμως ήδη σπουδαίες συνεργασίες και για τις περισσότερες πήρατε πολύ καλές κριτικές. Αυτό σας δημιουργεί το άγχος της συνέπειας και της συνέχειας; Λ.Μ.: Είναι λογικό όταν έχεις ακούσει θετικά σχόλια από ανθρώπους που εκτιμάς να σκέφτεσαι να μην τους απογοητεύσεις. Αλλά η μεγαλύτερή μου έννοια είναι κυρίως να μην απογοητεύσω τον εαυτό μου. Δεν έκανα τις επιλογές μου για να ευχαριστήσω κάποιον άλλο. Τις έκανα με θυσίες, για να ευχαριστήσω τον εαυτό μου και να του αποδείξω ότι μπορώ, με τον τρόπο που θέλω, να ακολουθήσω το δρόμο που θέλω και να κάνω τα πράγματα που θέλω. Φυσικά με ενδιαφέρουν οι γνώμες όσων εκτιμώ. Και απογοητεύομαι όταν βλέπω πως στην Ελλάδα η τόση προσοχή και οι αυστηρές επιλογές δεν έχουν τελικά και τόσο μεγάλη σημασία. Γιατί το λέτε αυτό; Λ.Μ.: Θα μπορούσα κι εγώ να κάνω ένα μικρό σκόντο ώστε να παίξω κάπου, όπου θα μου εξασφαλιζόταν κάποια οικονομική άνεση. Δεν το κάνω γιατί φοβάμαι και σκέφτομαι πώς να διαχειριστώ αυτό που έχω. Αλλά τα πράγματα έχουν γίνει τέτοιος αχταρμάς, ώστε να βλέπεις ανθρώπους που πρωταγωνιστούν σε καθημερινά σίριαλ να πρωταγωνιστούν και στην Επίδαυρο, κάτι που δεν θα έπρεπε

να γίνεται. Αυτή όμως είναι η Ελλάδα. Κι αυτό μου προκαλεί τεράστια θλίψη. Ειδικά στους νέους ηθοποιούς ο χαρακτηρισμός «καλός», εφόσον ταυτίζεται με όποιον κάνει επιλεγμένα πράγματα, σημαίνει συνήθως και φτωχός; Λ.Μ.: Και δεν είναι μόνον αυτό. Φτάνεις ν’ αναρωτιέσαι αν τελικά εκτιμάται στα αλήθεια ό,τι κάνεις. Το θέμα είναι πως άνθρωποι οι οποίοι ακολούθησαν έναν φτηνό δρόμο δεν αντιμετωπίζουν κανένα κόστος. Όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα. Και η μόνη διαφορά είναι ότι εμένα θα μου γράψουν ένα «μπράβο». Κατά τα άλλα, δεν υπάρχουν διαχωρισμοί ούτε ταυτότητες. Έχετε μπει στη διαδικασία να σκεφτείτε να συμμετάσχετε σε ένα σίριαλ; Είναι γνωστό ότι οι ηθοποιοί ζουν κυρίως από την τηλεόραση... Λ.Μ.: Μου έχουν γίνει προτάσεις που ενδεχομένως θα με ενδιέφεραν, αλλά δεν μπορούσα να ανταποκριθώ γιατί ήμουν φουλ στο θέατρο, κι εγώ δυσκολεύομαι να συνδυάζω πολλά πράγματα μαζί. Από κει και πέρα, αν μου προέκυπτε κάτι που θα με ενδιέφερε και δεν θα με έφθειρε, θα το σκεφτόμουν. Αλλά δεν θα ’θελα να είναι μια επιλογή που να με ζορίσει. Γιατί δεν θέλει και πολύ για να φθαρεί το όποιο ταλέντο ενδεχομένως έχει κανείς. Θέλει κι αυτό συντήρηση, όπως και η διάθεση και το πάθος. Είναι σαν μια ερωτική σχέση. Ανήκετε πάντως σε μια γενιά ηθοποιών που, όπως παραδέχονται και οι μεγαλύτεροι συνάδελφοί σας, έφτασε καλύτερα εξοπλισμένη, με χορό, τραγούδι, ξένες γλώσσες. Λ.Μ.: Υπάρχουν ηθοποιοί με δυνατότητες, αλλά όλοι μαζί δεν πιστεύω ότι έχουμε και τόσο υψηλό επίπεδο. Δεν ξέρω ποιος φταίει... Οι σχολές; Η τεμπελιά; Το ότι δεν έχουμε μάθει να δουλεύουμε μόνοι μας; Το ότι μπαίνουμε στο τρέξιμο χωρίς επί της ουσίας να είμαστε και τόσο έτοιμοι; Πάντως, σε σχέση με τους ξένους ηθοποιούς είμαστε πίσω. Σε οποιαδήποτε ξένη ταινία, και όχι απαραίτητα σημαντικού σκηνοθέτη, ακόμα κι ο τελευταίος ρόλος παίζει συγκλονιστικά. Στις δικές μας ταινίες ο πρώτος ρόλος είναι συνήθως απλά καλός. Έχουμε πολλές ελλείψεις, τις οποίες καλούμαστε να καλύψουμε μόνοι μας, γιατί ούτε καν μας τις επισημαίνουν. Είναι δυνατόν, π.χ., να μην έχουμε στις σχολές μάθημα κινηματογράφου και αργότερα να ανακαλύπτουμε εμπειρικά, κοντά στον σκηνοθέτη, πώς θα στηθούμε μπροστά από την κάμερα; Εσείς πάντως έχετε αναλάβει δευτεραγωνιστικούς ρόλους. Έπρεπε να νικήσετε τον εγωισμό σας; Λ.Μ.: Το δικό μου κίνητρο είναι να πιστεύω έναν ρόλο, ένα κείμενο κι έναν σκηνοθέτη. Σαφώς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχεις μεγαλύτερες δυνατότητες να κάνεις ένα πιο ολοκληρωμένο ταξίδι, πράγμα που φυσικά μ’ ενδιαφέρει. Κυρίως όμως πιστεύω στους ρόλους που με ενδιαφέρουν, ανεξαρτήτως της «έκτασής» τους.

Ειδικά γυναίκες ηθοποιοί βγαίνουν κάθε χρόνο όλο και περισσότερες. Αυτό δημιουργεί συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού; Λ.Μ.: Και βέβαια συναντάς ανταγωνισμό και μπαίνεις στη διαδικασία να είσαι πιο επιφυλακτικός ή, λόγου χάρη, να μοιράζεσαι δυσκολότερα τη χαρά σου ή μια λύπη. Από την άλλη, ο ανταγωνισμός δεν καλλιεργείται μόνο από τους ηθοποιούς, αλλά κυρίως από το υπόλοιπο «σύστημα», τους γύρω γύρω. Έτσι όμως κινδυνεύουμε να χάσουμε την ουσία. Δεν έχουμε δα να διεκδικήσουμε και τα Όσκαρ. Ας κοιτάξουμε λοιπόν να κάνουμε καλά και με συνέπεια τη δουλειά μας. Αυτό λέω στον εαυτό μου όταν στενοχωριέμαι με κάτι, αλλά κι όταν παίρνω τα πάνω μου. Ούτε τα βραβεία ούτε οι κριτικές είναι τόσο σημαντικά. Είναι βέβαια ένα «πλαίσιο» που μας βομβαρδίζει και μας ελκύει αληθινά. Αλλά... ας παίξουμε και κάνα ρόλο. Εκτός από ηθοποιός είστε κι ένας νέος άνθρωπος. Μια που διανύουμε μια περίοδο... εθνικής αυτοκριτικής, τι σκέφτεστε για την κατάσταση της χώρας; Λ.Μ.: Ανεξαρτήτως της συγκεκριμένης στιγμής, εμένα ό,τι με ενοχλεί περισσότερο σ’ αυτή τη χώρα είναι η μιζέρια της. Η Ελλάδα έχει μια επιφανειακότητα και μια μιζέρια που δεν έχει να κάνει με την οικονομική κρίση. Η μιζέρια της με ενοχλεί σε όλα τα επίπεδα· στις συμπεριφορές, στην εικόνα της χώρας, αισθητικά. Όσο για την κρίση που περνάμε, πιστεύω πως μπορεί να μας οδηγήσει και σε καλύτερα, όπως και οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα που βάζει τους ανθρώπους στη διαδικασία να σκεφτούν ή να αγωνιστούν. Η οικονομική κρίση δεν σας προκαλεί ανασφάλεια; Λ.Μ.: Φυσικά. Από την άλλη, για εμάς που ασχολούμαστε με το θέατρο το οικονομικό θέμα δεν είναι καινούργια υπόθεση. Άρα η πιθανότητα να μου κόψουν ένα μισθό δεν με σοκάρει. Με προβληματίζει βέβαια. Περισσότερο όμως με προβληματίζει το αν θα έχουν κόσμο οι παραστάσεις. Πολιτικά υπάρχει κάποιο κόμμα που σας κάνει να ελπίζετε για το τέλος της μιζέριας; Λ.Μ.: Όχι. Απλά όχι. Μένετε στη Φωκίωνος Νέγρη, μια κατεξοχήν πολυφυλετική γειτονιά. Τι εικόνες βλέπετε καθημερινά; Σας κάνουν να ελπίζετε, να λυπάστε, να φοβάστε ή τι άλλο; Λ.Μ.: Όταν μένεις εκεί, από ένα σημείο και πέρα, παύεις να λυπάσαι και φοβάσαι. Ειδικά αυτές τις μέρες τρέμεις ακόμα και για το πώς θα μπεις στο σπίτι σου. Βέβαια, όλα αυτά είναι καινούργια για μένα. Μεγάλωσα σε μια τελείως διαφορετική, ήρεμη γειτονιά στα Βριλήσσια. Εκεί έβλεπα πράσινο, έκανα αμέριμνη βόλτες με το ποδήλατο και ξαφνικά είμαι εδώ. Κι αυτό μου προκαλεί έναν φόβο. Φοβάμαι να βγω και να κάνω μια βόλτα. Από το θέατρο φαντάζομαι πως επιστρέφετε στο σπίτι σας περασμένη ώρα. Πώς είναι;


ΠΟΝΤΙΚΙart 1-7.4.10

31/7

Λ.Μ.: Πολύ άγρια. Δηλαδή, πραγματικά τρέμεις για τη ζωή σου. Ειδικά τον τελευταίο μήνα. Προχθές κάποιος μου ζήτησε λεφτά. «Δεν έχω» του είπα, γιατί όντως δεν είχα. «Αν έβγαζα μαχαίρι θα ’βλεπες πώς θα ’βρισκες», μου είπε. Ήταν 2 το πρωί. Για δευτερόλεπτα σκέφτηκα «τι θα κάνω αν πραγματικά έχει μαχαίρι;». Ε, δεν είναι κατάσταση αυτή. Από την άλλη, δεν υπάρχει μια γκετοποίηση και μια δαιμονοποίηση των Εξαρχείων, της Κυψέλης κι άλλων περιοχών; Λ.Μ.: Εντελώς. Πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχει λύση, γιατί τα πράγματα γίνονται όλο και πιο άγρια. Αλλά είναι και οι δουλειές μας στο κέντρο και είναι πολύ δύσκολο να μένουμε εκτός. Λ.χ. το Εθνικό είναι στην Αγίου Κωνσταντίνου. Καμιά φορά βγαίνω σε ένα παράθυρο του θεάτρου για να καπνίσω και πίσω από τα κάγκελα παρατηρώ τι συμβαίνει γύρω γύρω. Σκέφτομαι πως είμαι σ’ ένα κτίριο όμορφο, υπερσύγχρονο και τέλειο, φυτεμένο στο απόλυτο underground. Εντελώς σουρεαλιστική εικόνα. Στο σινεμά έχετε παίξει σε ταινίες όπως της Κωνσταντίνας Βούλγαρη που έθιγαν το θέμα των σχέσεων των νέων ανθρώπων, της έλλειψης επικοινωνίας, των καθημερινών ερώτων, της δυσκολίας έκφρασης του συναισθήματος. Έτσι είναι πραγματικά τα πράγματα; Λ.Μ.: Η εποχή είναι τέτοια που έχει δημιουργήσει στους νέους ανθρώπους ένα κλείσιμο. Υπάρχει μια δυσκολία στο να ερωτευτούμε ή να εμπιστευτούμε ακόμα κι έναν φίλο. Υψώνουμε τοίχους. Γι’ αυτό έχει γίνει της μόδας η κατάθλιψη. Η νέα γενιά προτιμάει να μένει μόνη της. Άλλη μιζέρια κι αυτή! Αλλά ΟΚ, μεγάλε, μπορεί να φας και τα μούτρα σου. Μέσα στη ζωή είναι και να πληγωθείς, να πονέσεις, να χωρίσεις, να τα δώσεις όλα, να ερωτευτείς ή να τα εγκαταλείψεις όλα. Κι όμως, προτιμάμε να είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας, μη τυχόν και χάσουμε κάτι από τον «πολύτιμο» κόσμο μας. Γι’ αυτό υπάρχει και μια ευκολία στο να χαλάμε σχέσεις και να διαγράφουμε οριστικά ανθρώπους. Ευκολία γιατί; Λ.Μ.: Γιατί ο χωρισμός έχει γίνει τόσο... SMS. Πέρα από τις τέχνες, την οικονομική κρίση, τους μετανάστες, το πιο θλιβερό είναι ότι είμαστε ανίκανοι να κάνουμε μια σχέση. Υπάρχει όμως και η αισιόδοξη άποψη, ότι μετά από δύσκολες κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις η ζωή και η τέχνη επαναπροσδιορίζονται. Λ.Μ.: Σ’ αυτό συμφωνώ κι εγώ. Άλλωστε, όταν πιάνεις πάτο δεν μπορείς παρά να αρχίσεις να ανεβαίνεις. Αλλά χειρότερο στάδιο κι από τον πάτο είναι η μετριότητα που τα τελευταία χρόνια είναι βασικό χαρακτηριστικό και στην τέχνη και στη ζωή μας. Τον «πάτο» τον συναντάτε στην καθημερινότητά σας; Λ.Μ.: Τον συναντάω και μάλιστα μ’ ενδιαφέρει να τον συναντάω. Δεν μπορεί να ζεις στον κόσμο σου, αγνοώντας τι υπάρχει εκεί έξω. Πρόσφατα λ.χ. που έγινε η μεγάλη απεργία ενάντια σε όλα αυτά τα μέτρα, η μισή Ελλάδα, αν όχι όλη, ασχολιόταν με το DVD της Τζούλιας. Είναι ένα όμορφο κορίτσι. Αλλά δεν είναι και «κατασκεύασμα» κάποιων ΜΜΕ; Προβλήθηκε χωρίς να έχει καμία άλλη ιδιότητα εκτός από την ομορφιά της. Λ.Μ.: Κι όχι μόνο προβλήθηκε. Έπαιξε και σε ταινία ως ηθοποιός. Γι’ αυτό σας λέω... Χάος.


Επισ η μάνσ ε ις

Ωραία η ιδέα της Didi Music να στήσει ένα καινούργιο θεατράκι, σαν αυτό του Λυκαβηττού, στο Terra Vibe της Μαλακάσας. Χωρητικότητας 2.500 θέσεων, θα φιλοξενεί τις πιο μικρές και πιο, τρόπον τινά, εκλεκτικές συναυλίες. Όπως εκείνες του Έλβις Κοστέλο στις 3 Ιουλίου και της συζύγου του, Νταϊάνα Κραλ, την επομένη. Όμως το πρόβλημα με το Terra Vibe είναι άλλο. Τα περιορισμένα και δύσχρηστα πάρκινγκ. Λίγα αυτοκίνητα χωράνε (πολύ λιγότερα πάντως σε σχέση με τη δυναμική του χώρου), ενώ απαιτείται και αρκετή ώρα να βγεις από αυτά, αφού αναγκάζεσαι να οδηγείς μέσω του δρόμου από τον οποίο αποχωρούν και οι πεζοί. Σε ορισμένες συναυλίες, θυμάμαι, χρειάστηκα μέχρι και 45 λεπτά ώσπου να καταφέρω να βγω μέχρι την... Ιθάκη, συγγνώμη την εθνική

Στους δύο ο τρίτος «καθαρίζει»

Είναι καλός ζωγράφος ο Μέριλιν Μάνσον; Το ερώτημα άκαιρο. Πάνω-κάτω σαν το αν είναι καλή πορνοστάρ η Τζούλια. Άνευ σημασίας. Αυτό που μετράει είναι ότι ο «δαιμόνιος» τραγουδιστής και σόουμαν

Όνομα βαρύ σαν ιστορία

ΠΟΝΤΙΚΙart 1-7.4.10

Περιβάλλοντος πάντως, που καταπιάνεται με τα του λεγόμενου ιστορικού κέντρου, θα πρέπει να αποφασίσει τι θέλει για την κάθε γειτονιά. Αν υποτίθεται στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό και στην Ακαδημία Πλάτωνος υπάρχει ακόμα ελπίδα για κάτι διαφορετικό, θα πρέπει να προσέξει το θέμα των χρήσεων και τον κίνδυνο να φύγουμε από τη μια παγίδα για να πέσουμε αμέσως μετά στην επόμενη. | Δ. Ρ.

απευθύνονται σήμερα αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες. Σε μια εποχή που δεν έχουμε δει την κρίση να κορυφώνεται, οι πίστες αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα (το Αθηνών Αρένα, στην ίδια «πιάτσα» πάνω-κάτω, ακούγεται ότι θα γίνει σούπερ μάρκετ), το κοινό εμφανίζεται τουλάχιστον σκεπτικό, ο κ. Μαρασούλης μοιάζει να είναι θιασώτης του δόγματος «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Μήπως ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε; | Δ. Ρ.

Πέρασα πολλές ώρες διαγώνιας ανάγνωσης μπας και βρω κάποιες προτάσεις, κάποιες ιδέες που θα με έπειθαν να προχωρήσω στην ανάγνωση ολόκληρου του βιβλίου. Και το έκανα σε πολλά βιβλία της. Με τη σκέψη ότι εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτισσές μας (και λίγοι συμπολίτες μας) τα διαβάζουν μετά μανίας, προσπάθησα να της δώσω μια ευκαιρία. Το ομολογώ, απέτυχα. H «ροζ λογοτεχνία» με τα αέρινα εξώφυλλα και τους μελαγχολικούς τίτλους περί χαμένων ερώτων δεν με κέρδισε. Με γλώσσα γεμάτη κλισέ από σαπουνόπερες, προορισμένη να εμπνεύσει τα επόμενα hits της AGB, και την «αγάπη» (αχ! την αγάπη…) να αποτελεί τη διαρκή ατελέσφορη αναζήτηση νεαρών κοριτσιών, δεν μπόρεσα να πάω παρακάτω. Τα ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, το μούχρωμα και ο κατά παραγγελίαν ρομαντισμός, οι λογοτεχνίζουσες τοπιογραφίες, οι wannabe Μαντάμ Μποβαρί και Άννες Καρένινες που πέρασαν αλλά δεν άγγιξαν, δεν μου ’παν τί-πο-τα. Τα μεταχειρισμένα Άρλεκιν είναι πιο φθηνά και δεν υπόσχονται τίποτα περισσότερο από τη φθήνια τους. Και τότε, γιατί η Λένα Μαντά, βραβευμένη πρόσφατα, δια χειρός Βασίλη Βασιλικού παρακαλώ, ως «συγγραφέας της χρονιάς» από το… περιοδικό «Life & Style», κάνει το

Τι βρίσκουν οι άλλοι κι όχι εγώ;

Γράφαμε προ ημερών για το «πολυδιασκεδαστήριο» του κ. Ηλία Μαρασούλη στο Γκάζι, ένα φιλόδοξο κτίριο επί της Ιεράς Οδού, που, καθώς φαίνεται, επιθυμεί να αναδειχθεί σε νέο έμβλημα της περιοχής. Ο εν λόγω χώρος θα δώσει τα διαπιστευτήριά του στις 8 Απριλίου, οπότε και αρχίζει τις εμφανίσεις του στο Acro, ένα από τα κέντρα της υπερκατασκευής, ο Γιάννης Πλούταρχος. Μαζί του ο Γιάννης Γιοκαρίνης και οι Μέλισσες. Το συγκρότημα δεν είναι ακόμα έτοιμο 100% – υπομονή μέχρι το φθινόπωρο. Το ερώτημα βέβαια είναι πού

Εγκαίνια με Πλούταρχο

λερί Bernier-Eliades, ένας από τους πιο σημαντικούς χώρους τέχνης της Αθήνας, με διεθνή παρουσία και αναγνωρισιμότητα, αλλά κατά το κοινώς λεγόμενον «έφαγε τα μούτρα» της. Ο παλιός βιοτεχνικός χώρος που διεκδικούσε πέρασε τελικά στα χέρια κινέζων εμπόρων, οι οποίοι φαίνεται να έχουν πολύ ρευστό στη διάθεσή τους και σαρώνουν ό,τι κινείται κι ό,τι πετάει στην «πλάτη» της Πειραιώς. Το Υπουργείο

ΔΕΣΤΕ στο κέντρο;

Χώρο στο κέντρο της Αθήνας αναζητά ο γνωστός κύπριος συλλέκτης και επιχειρηματίας Δάκης Ιωάννου του ΔΕΣΤΕ. Η εκθεσιακή βάση της Νέας Ιωνίας πέφτει λίγο μακριά και χρειάζεται ένα, ας πούμε, «παράρτημα» στο κέντρο της πόλης. Κάποια στιγμή ακούστηκε ένα ακίνητο στο Μεταξουργείο, αλλά δυστυχώς το πρότζεκτ δεν προχώρησε. Στην ίδια περιοχή το προσπάθησε το καλοκαίρι και η Γκα-

8-9/32-33


μη κι ο ξεφτιλισμένος πολιτισμός, φοβάμαι. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν πάντα και τα καλά και τίμια της υπόθεσης. Η Μίνα Χειμώνα και ο Πέτρος Νάκος,

Από την άλλη, πάλι, παρά τις δυσοίωνες προοπτικές και τα κινδυνολογικά σενάρια που μας ζώνουν πανταχόθεν πια, η ζωή δεν δύναται να σταματήσει, βεβαίως βεβαίως. Και ο πολιτισμός είναι ζωή. Ακό-

Επίδαυρο. Αν επιβιώσουμε ως τότε, θα δώσουμε το παρών...

Μα και το άρτι εξαγγελθέν Φεστιβάλ του Λούκου (διότι, αυτουνού είναι, μη γελιόμαστε), παρά τις περικοπές, τα έχει πάλι τα υποσχόμενα διαμαντάκια του: Ψαραντώνης σε σύμπραξη με Αγγελάκα, Καετάνο Βελόζο, «Οθέλλος» κατά Όστερμαγιερ στην

πάω. Και στον Μπομπ Ντίλαν θα πάω, βέβαια. Διότι, κρίση-ξεκρίση, αλλά ο κατά κόσμον κύριος Ρόμπερτ Ζίμερμαν μάς έρχεται, λέει, στις 29 του Μάη στη Μαλακάσα. Αυτά είναι!

λαηδάνε. Τα δίποδα τούτης της γκαντεμιασμένης επικράτειας, αντιθέτως, με ψαλιδισμένα τα φτερά, ούτε που να σκεφτούν για κελάηδημα. Εδώ, καλά καλά δεν ξέρουν για πόσο ακόμα θα δύνανται να ταΐζουν τα μικρά τους.

άρεστα είναι... Διέψευσε, λέει, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τα κυκλοφορούντα περί αναστολής της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας από Σεπτέμβρη. Απλά, περιμέ-

Ποιος θα το φανταζόταν ότι η Ιμέλντα Μάρκος θα είχε την ίδια τύχη με την Εβίτα Περόν; Ο Ντέιβιντ Μπερν πάντως το σκέφθηκε και αυτό. Έγραψε είκοσι δυο τραγούδια για την πολυσυζητημένη, πρώην πρώτη κυρία των Φιλιππίνων. Πολλά από αυτά τα έχει ήδη παρουσιάσει, αφού δουλεύει το πρότζεκτ πέντε χρόνια. Τώρα όμως ετοιμάζεται να βγάλει και το διπλό άλμπουμ με τίτλο «Here Lies Love», σε συνεργασία με τον Fatboy Slim και με τη συμμετοχή διάσημων ονομάτων, όπως η Σίντι Λόπερ και η Φλόρενς Γουέλς. Όσο για τα περιβόητα παπούτσια της Ιμέλντα, ούτε λόγος. Ο Μπερν, λέει, θέλει να εστιάσει στην προ δικτατορίας Ιμέλντα, στο κορίτσι που του άρεσε να χορεύει στο Στούντιο 54, την εποχή Γουόρχολ. Γι’ αυτό και ευελπιστεί κάποτε το έργο του να γίνει μια «ντίσκο όπερα». Υποστηρίζει δε ότι είναι πιο δύσκολο να γράφεις για ένα αρνητικό πρότυπο. Μπορεί. Το σίγουρο πάντως είναι πως το αρνητικό πουλάει περισσότερο από το «καλό» και ο κ. Μπερν το γνωρίζει. | Ελίνα Μπέη

Ιμέλντα, όπως Εβίτα

ρομηνία. Ε, να πούμε και καμιά μαλακία, μέρα που είναι...

λας – λέμε τώρα... Επιστολή συγγνώμης και μεταμέλειας απέστειλε, λέει, η αμερικανίδα αοιδός Ντιόν Γούργουικ για την άγαρμπη ματαίωση της αθηναϊκής εμφάνισής της στο παρατσάκ. Και ψάχνει νέα ημε-

δεν είναι ο παρακείμενος Θερμαϊκός. Δωδεκάωροι δραματοποιημένοι «Δαίμονες» του Ντοστογιέφσκι, με την υπογραφή του Πέτερ Στάιν, στην Πειραιώς 260; Έλεος! Εδώ, με τους short version αντιπροπέρσινους της Λυμπεροπούλου και αρρωστήσαμε! Μωρέ, Καρβέλας και πάλι Καρβέ-

νουν τον Γερουλάνο να τους επιχορηγήσει. Πάντως, σε συνδυασμό και με την παραίτηση του καλλιτεχνικού διευθυντή Νίκου Αθηναίου «ελλείψει αντικειμένου», κάτι βρωμάει σίγουρα στην υπόθεση. Και

φεύγουν

κανονικά. Προσωπικά δεν τρελαίνομαι καθόλου για πάρτη της, αλλά η συναυλία της Ριάνα την 1η Ιούνη στο Καραϊσκάκη είναι σίγουρα κάτι το θεάρεστον – υποθέτω. Εκείνα τα μίνιμουμ 50 € στην αρένα για να την απολαύσεις δεν ξέρω πόσο θε-

Και μια κι ο λόγος για το Φεστιβάλ Αθηνών, τι έγινε, ρε παιδιά, με τη Φιόνα Σο και την μπρεχτική «Μάνα κουράγιο» της; Το επίσημο πρόγραμμα δεν τη συμπεριλαμβάνει. Υπήρξε κι αυτή ένα από τα ηχηρά θύματα των φετινών περικοπών, όπως σαφώς επισημάνθηκε στη συνέντευξη Τύπου. Αδιάφορον! Τα περισσότερα ρεπορτάζ επί του θέματος τη μνημόνευαν

Υπαίθρια κουρελαρία

Κατεβαίνω τη Συγγρού και από κάθε προσφερόμενη κολώνα της λεωφόρου μου γνέφουν τραγουδιστές, ηθοποιοί, σταρ της εγχώριας σόουμπιζ, μάγοι, ταχυδακτυλουργοί, λαϊκοί ερμηνευτές. Η παράδοση της υπαίθριας κουρελαρίας συναντιέται στην Ελλάδα και σε άλλες υπανάπτυκτες χώρες, όπου για έναν περίεργο λόγο η υπαίθρια αφίσα θεωρείται πιο αποτελεσματική μέθοδος διαφήμισης από άλλες, λιγότερο ρυπογόνες και σαφώς πιο σύγχρονες. Στην εποχή του Ίντερνετ, των free press, του εξειδικευμένου Τύπου, ορισμένοι επιμένουν στην πιο αντιοικολογική και ξεπερασμένη μέθοδο προβολής που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Το κράτος για χρόνια παρακολουθούσε την ιστορία με τη νοοτροπία του «χαμένου από χέρι». Το πρωί τις κατέβαζαν, το βράδυ ήταν πάλι στη θέση τους. Τις τελευταίες εβδομάδες οι επιχειρήσεις καθαρισμού έχουν πυκνώσει, αλλά το χάλι δεν μαζεύεται τόσο εύκολα. Προσωπικά, αν ήμουν καλλιτέχνης, και μάλιστα του έντεχνου τραγουδιού ή του λεγόμενου «ποιοτικού» θεάτρου, θα γινόμουν έξαλλος στην περίπτωση που είχα έστω και έμμεση συμμετοχή σε αυτή την αισθητική βαρβαρότητα. Όσο για τους «καταναλωτές πολιτισμού», έχουμε κι εμείς ένα κρυφό όπλο. Γυρνάμε την πλάτη μας σε θεάματα, συναυλίες, φεστιβάλ που συνεχίζουν να ρυπαίνουν πραγματικά και οπτικά τις πόλεις μας. | Δημήτρης Ρηγόπουλος

ένα μπεστ σέλερ μετά το άλλο; Δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω, δεν με πολυνοιάζει. Δεν με συνδέει τίποτα ούτε με το lifestyle ούτε με το «Life & Style». | Γιάννης Κουκουλάς

επί παραδείγματι, μόλις έφεραν στην Αθήνα, στο θέατρό τους Altera Pars τη συμπαραγωγή τους με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου πάνω στη «Μήδεια» του Ανούιγ. Άκουσα καλά λόγια και θα

έρχονται

όχι μόνο ζωγραφίζει, αλλά βρίσκει και ανθρώπους πρόθυμους να εκθέσουν, πόσο μάλλον δε να αγοράσουν την τέχνη του. Κι όχι μόνο στην παθιασμένη με τη διασημότητα Αμερική, αλλά και στη χώρα μας που από τις 21Απριλίου θα φιλοξενεί έκθεσή του στην Αθήνα. Το αν θα τα κατάφερνε το ίδιο καλά αν δεν ήταν ήδη διάσημος, αλλά ένας νεαρός απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, είναι ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα που όμως δεν έχει μια εύκολη απάντηση. | Γιώργος Ν. Κορωναίος

Απρίλης, άνοιξη, η μέρα μεγάλωσε και επισήμως. Κι ένα ζευγάρι κοτσύφια έφτιαξαν τη φωλιά τους στη λεμονιά του κήπου, ταΐζουν τα μικρά τους σχολαστικά και όλο κε-

Της Τατιάνας Καποδίστρια

| Δημήτρης Κανελλόπουλος

οδό ήθελα να πω, ένα-δύο χιλιόμετρα απόσταση. Μήπως θα λειτουργούν περισσότερα πάρκινγκ φέτος; Μήπως θα είναι και ευκολότερα προσβάσιμα; Θολό το τοπίο προς το παρόν. Και κάτι ακόμα αρκούντως σουρεαλιστικό: Με τρία ακριβά εισιτήρια (VIP λέγονται) κερδίζεις μία θέση πάρκινγκ! Και γιατί όχι ανά δύο όπως θα ήταν, νομίζω, το πιο σωστό. Έτσι, αποκλείονται από τους χώρους στάθμευσης τα ζευγάρια που αποτελούν το πιο σύνηθες τάργκετ γκρουπ μιας συναυλίας – εκτός κι αν η Didi προωθεί τα… τρίο. Επίσης, ένα τελευταίο δυσνόητο ζήτημα, που το θέτω με ερωτηματικό: Για να αποκτήσεις το πολυπόθητο ticket για την είσοδό σου στους χώρους στάθμευσης πρέπει να αγοράσεις ταυτόχρονα και τα τρία εισιτήρια; Έχω καταλάβει καλά; Αν δηλαδή πάρω δύο εισιτήρια σήμερα και μετά από δέκα μέρες αγοράσω άλλο ένα, δικαιούμαι πάρκινγκ; Μπερδεμένες καταστάσεις...


10/34

Επι λογές

Επιμέλεια: Αγγελική Μπιλλίνη

AΚόσμος Ν.ΥΟΡΚΗ

>> «Απομονωμένες μέσα στον ουρανό, αυτές οι σκοτεινές φιγούρες ατενίζουν το Διάστημα, κάνοντας την ερώτηση: πού ταιριάζει η ανθρωπότητα στη ροή των πραγμάτων;» σχολιάζει ο δημιουργός τους. Μην ανησυχείτε. Δεν θα πηδήξουν. Οι κάτοικοι του Μανχάταν μπορεί να τρόμαξαν λίγο με τη νέα εγκατάσταση του Άντονι Γκόρμλεϊ. Ο βρετανός καλλιτέχνης τοποθέτησε 31 αγάλματα μεγάλου μεγέθους, με εκμαγεία από το σώμα του, στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Τέσσερα από αυτά κοιτούν με απλανές βλέμμα το Madison Square Park, κάποια άλλα όμως τοποθετήθηκαν στις κορυφές κτιρίων, κάνοντας στην αρχή τους Νεοϋορκέζους να καλούν σε βοήθεια. «Δεν ξέρω τι θα συμβεί, πώς θα φαίνονται ή τι αίσθηση θα προκαλέσουν», λέει ο Γκόρμλεϊ. «Σκοπός μου είναι να βάλω τα αγάλματα όσο πιο άκρη γίνεται. Θέλω να παίξω με την πόλη και την αντίδραση των κατοίκων της». Και τα κατάφερε. Την ίδια ανησυχία είχε προκαλέσει και το 2007, όταν είχε παρουσιάσει το «Event Horizon» στο Λονδίνο. Τα αγάλματα του Γκόρμλεϊ θα παραμείνουν στο Μεγάλο Μήλο ως τις 26 Αυγούστου. Μετά, πιθανόν να αναζητήσουν ένα άλλο αστικό τοπίο για να ξυπνήσουν τη φαντασία των κατοίκων του.

αυθεντικά τεκμήρια εκείνης της εποχής. Θέατρο Έναστρον.

ΕΚΘΕΣΗ

Θέατρο

>> Στιγμιότυπα παραλίας, καλοκαιριού και χαλαρότητας, αυτή είναι η αφετηρία των πινάκων του Άκη Τσεβή, ο οποίος μέσα από τα χρώματα και τη ρεαλιστικότητα των δημιουργιών του φέρνει το καλοκαίρι πιο κοντά. Στην έκθεση με τίτλο «Λουτρό στο Φως» θα δείτε λουόμενες να βάζουν αντηλιακό, παιδιά να χτίζουν κάστρα στην άμμο, σκυλιά να παίζουν στο νερό και ηλιοκαμένους νέους να δοκιμάζουν τις ικανότητές τους στις παραθαλάσσιες αθλοπαιδιές. Titanium Yiayiannos Gallery, 7/4-2/5

>> Με σαρκασμό, χιούμορ και συγκίνηση αγγίζει το θέμα της απώλειας η παράσταση που παίζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο Θέατρο Βασιλάκου σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη και Hρώς Μιχαλακάκου. Στο «Μην παίζεις με τα χώματα» τρεις γυναίκες ανεβαίνουν στη σκηνή και παρουσιάζουν ένα σπονδυλωτό θέαμα με άξονες τρεις μονολόγους και συνδετικά κείμενα από το βιβλίο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Ιατρείον ασμάτων». Παίζουν: Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη. Θέατρο Βασιλάκου.

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ >> Έναν αιώνα και κάτι μετά τη δημιουργία του ο παλιός λαχανόκηπος των βασιλικών ανακτόρων ανοίγει τις πύλες του στο κοινό. Ο κήπος του Προεδρικού Μεγάρου, που μέχρι πρότινος ήταν ανοιχτός μόνο για τους αξιωματούχους της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας της χώρας, υποδέχεται μία φορά την εβδομάδα, κάθε Κυριακή (10.00-14.00), τους πολίτες που θέλουν να περπατήσουν εκεί που κάποτε έκαναν τη βόλτα τους βασιλείς και να δουν από κοντά τα 140 διαφορετικά είδη και ποικιλίες δένδρων και φυτών, αλλά και το «Ανάκτορο του Διαδόχου», τον σχεδιασμό του οποίου είχε αναλάβει το τεχνικό γραφείο του Τσίλερ. Η προσέλευση θα είναι ελεύθερη, ενώ για την είσοδο θα απαιτείται η επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου.

Ντοκιμαντέρ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ >> Οι μουσικοθεατρικές παραστάσεις της ταιριάζουν. Γι’ αυτό και η Κερασία Σαμαρά, αυτή την περίοδο, επιδίδεται σε αυτές εις διπλούν. Παρασκευή μαζί με τον πιανίστα Γιώργο Κομπογιάννη παρουσιάζει το «Ολοφέγγαρο», ένα ταξίδι που ιχνηλατεί τους δρόμους του φεγγαρόφωτου μέσα από κείμενα των Παπαδιαμάντη, Καβάφη, Λόρκα, και αγαπημένες μελωδίες ελλήνων συνθετών. Ταξίδι όμως επιφυλάσσει στο κοινό και για τα επόμενα Σάββατα, αφού με την παράσταση «Άδεια ποδηλάτου» σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη ξυπνάει αναμνήσεις από την Ελλάδα της πρώτης μεταπολεμικής εικοσαετίας (1946-66), μέσα από

Καρουζάκη στην «Ελευθεροτυπία»: «Κάθε τι μπροστά από αυτό το φόντο αποκτούσε διαφορετικό νόημα. Αλλιώς είναι να βλέπεις ένα παιδάκι να παίζει μπάλα στον δρόμο κι αλλιώς μπροστά από ένα sex shop». Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, έως 25/4

ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ >> Το «roomwithaview», «δωμάτιο με θέα» επί το ελληνικότερον, είναι η νέα οπτικοακουστική εγκατάσταση της Ευανθίας Τσαντίλα, η οποία περιλαμβάνει την προβολή φωτογραφιών και κειμένων σε μεγάλη οθόνη με τη μορφή slide show και μια κυλινδρική κατασκευή με τρία φωτεινά κουτιά. Στην ουσία πρόκειται για ένα πρότζεκτ που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2005 και καταγράφει φωτογραφικά ένα sex shop στο Βερολίνο που λέγεται «Erotica». Η Τσαντίλα αποτύπωσε ό,τι συνέβαινε έξω από το sex shop και σύμφωνα με τα όσα είπε η ίδια στον Γιώργο

>> Γυρίστηκε πέρσι το καλοκαίρι, στη διάρκεια μιας σειράς συναυλιών για την επανένωση των Blur, αυτό το ντοκιμαντέρ με τίτλο «No Distance Left to Run», που κρίνεται απαραίτητο για οποιονδήποτε υπήρξε φαν του σπουδαιότερου ίσως συγκροτήματος της Britpop. Περισσότερο από την κινηματογράφηση των live τους ή μια ανασκόπηση στην καριέρα και τις επιτυχίες τους, το φιλμ και οι «πρωταγωνιστές» του μιλούν με ειλικρίνεια, χιούμορ και χωρίς δισταγμό για όλο το ταξίδι τους, από την πρώτη τους γνωριμία μέχρι σήμερα.

ΒΙΒΛΙΟ >> «Αλτσχάιμερ Trance»: Δεκαπέντε διηγήματα αφορούν δεκαπέντε σκόρπιες μέρες του 2008 και

του 2009. Το βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου έλκει τον τίτλο του από το χάσιμο της συνειδητότητας και το ξύπνημα της αίσθησης. Η γραφή της συγγραφέως, στεγνή και κοφτή, χωρίς τίποτα το περιττό, είναι νουάρ και πριμοδοτείται από τον Νίκο Μουρατίδη, ιδιοκτήτη των εκδόσεων Τετράγωνο, που προωθούν νέα συγγραφικά ταλέντα.

CD >> Οι Massive Attack, ακολουθώντας τον «αργό» ρυθμό του ήχου τους, μετράνε μόνο 5 άλμπουμ σε δύο δεκαετίες μουσικής δράσης. Η επιστροφή τους με το άλμπουμ «Heligoland» έχει πολλές αναφορές στο μουσικό τους παρελθόν, ενδιαφέρουσες συνεργασίες με τον Damon Albarn, την Hope Sandoval, την πρώην μούσα του Tricky, Martina Topley-Bird, τον Adrian Utley (Portishead), τον Tim Goldsworthy (της DFA) κι άλλους πολλούς και είναι ένα από τα καλύτερα που έχουν ηχογραφήσει. Ένα εμβληματικό συγκρότημα, σε μια έντονα δημιουργική στιγμή που τους δικαιώνει απόλυτα.

ΔΩΡΑ >> Μεγάλη Εβδομάδα διανύουμε, το «δώρο του Πάσχα» για κάποιους μόλις μπήκε στον τραπεζικό λογαριασμό και τα shops των μουσείων Μπενάκη και Κυκλαδικής Τέχνης είναι ίσως μία από τις πιο artistic επιλογές για καλαίσθητα πασχαλινά δώρα


Σ ιν ε μά

ΠΟΝΤΙΚΙart 1-7.4.10

35/11

Επιτέλους σοβαρά κινηματογραφικά βραβεία

TV on Καλάθι της Κατερίνας Χριστοφορίδη και λαμπάδες. Από το Μουσείο Μπενάκη, κτίριο οδού Πειραιώς, ξεχωρίσαμε και σας προτείνουμε τα αυγά της Θωμαής Κόντου, τις λαμπάδες της Ειρήνης Γουλανδρή, αλλά και τις δημιουργίες της Κατερίνας Χριστοφορίδη, πολύχρωμα καλάθια και κότες κατασκευασμένες με την τεχνική 3d origami. Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τα πασχαλινά δώρα περιορίζονται σε λιτά πολύχρωμα κοσμήματα γύρω από το σχήμα του αυγού, το οποίο συνδέεται με το θηλυκό στοιχείο και συμβολίζει τη γέννηση και τη ζωή. Η επιλογή δική σας.

A

Η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα έρχεται πρώτη στην κούρσα των υποψηφιοτήτων με έντεκα (ανάμεσά τους φυσικά και η ερμηνεία της εξαιρετικής Μίνας Ορφανού) κι ακολουθούν η «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βουλγαρη και ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου

>> Κυριακή του Πάσχα και αν θέλετε να αποτοξινωθείτε από τα εορταστικά νησιώτικα και τσάμικα που συνόδευσαν το ψήσιμο του οβελία του γείτονα μπορείτε να παρακολουθήσετε μία συναυλία της Σαντέ. Πρόκειται για τη μετάδοση ενός live αφιερώματος με τίτλο «Lovers Live», στο οποίο η βραβευμένη με τρία βραβεία Grammy βρετανο-νιγηριανή τραγουδίστρια, ερμηνεύει κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Προσοχή, εδώ δεν θα ακούσετε τα κομμάτια από την τελευταία δισκογραφική δουλειά της Σαντέ με τίτλο «Soldier of Love», αφού η συναυλία μαγνητοσκοπήθηκε το 2001. Mega, 4/4 στη 1.15

Πρόσωπο

Ο Ίγκι Ποπ στον τόπο του «εγκλήματος» Τάσος Μπουλμέτης, Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου

>> Έπειτα από την εμπορική αποτυχία των δύο

πρώτων τους άλμπουμ οι Stooges χώρισαν. Τον Μάρτιο του 1972 ο Ίγκι Ποπ πήγε στο Λονδίνο για να ηχογραφήσει με τον νέο του συνεργάτη Τζέιμς Γουίλιαμσον. Η άφιξή τους ήταν επεισοδιακή: οι δύο νεαροί είπαν ότι τους περιμένει ο Ντέιβιντ Μπάουι και οι Αρχές αναγκάστηκαν να τους μπουζουριάσουν. Η παρέμβαση του θρυλικού μάνατζερ Τόνι Ντε Φρις ήταν καθοριστική για το μέλλον της ροκ μουσικής, αφού ανέλαβε την ευθύνη και τους έβγαλε από το κρατητήριο. Όταν οι δύο μουσικοί δεν κατάφεραν να βρουν τη χημεία που χρειαζόταν για το επικείμενο άλμπουμ, ο Ίγκι είχε την ιδέα να καλέσουν τους αδερφούς Άστον, τα άλλα δύο δηλαδή μέλη των Stooges. Έπειτα από πολλά προέκυψε το Raw Power, ένα από τα πιο θρυλικά άλμπουμ στην ιστορία της ροκ. Για περισσότερα από 20 χρόνια ο Γουίλιαμσον απέρριπτε όλες τις μουσικές προσφορές που του έγιναν και αφοσιώθηκε στην μελέτη της τεχνολογίας υπολογιστών. Όταν ο Ίγκι ανέστησε τους Stooges το 2003, ήταν με τον Ρον Άστον. Σήμερα, που ο Ρον Άστον έχει πεθάνει –παρεμπιπτόντως ήταν ο μόνος που δεν είχε πέσει στα ναρκωτικά τη δεκαετία του ’70– οι συναυλίες των Stooges θεωρούνται «must». Η επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος μαζί με τον Γουίλιαμσον, 38 χρόνια μετά, είναι γεγονός. Η συναυλία θα γίνει στο HMV Hammersmith Apollο, 2 και 3 Μαΐου.

Ό

ταν λίγους μήνες νωρίτερα μέσα από την κίνηση των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη γεννήθηκε κάτι που ονομαζόταν Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, αρκετοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να μιλήσουν για μια ανούσια κίνηση εντυπωσιασμού, για ένα πυροτέχνημα που δεν θα έχει συνέχεια. Άλλοι έδειχναν να πιστεύουν πως ήταν απλώς ένας μοχλός πίεσης για να πάρουν μπροστά οι μηχανισμοί του Υπουργείου Πολιτισμού, ώστε να διευθετηθεί επιτέλους όχι μόνο ο τρόπος που απονέμονται τα κρατικά βραβεία (που ήταν μέχρι τώρα γραφειοκρατικός, διαβλητός και δίχως βαρύτητα), αλλά και όλο το ομιχλώδες κινηματογραφικό τοπίο. Ενώ όμως το επίσημο κράτος εξακολουθεί να σιωπά επιδεικτικά, την περασμένη Δευτέρα η Ακαδημία Κινηματογράφου ανακοίνωσε με μια συνέντευξη Τύπου, στον τρίτο όροφο του Public, τις υποψηφιότητες για τα πρώτα κρατικά βραβεία που διοργανώνει, κάνοντας τους πάντες να αντιληφθούν ότι τα πράγματα είναι σοβαρά κι επιτέλους διαφανή. Είχε προηγηθεί μια διαδικασία στην οποία οι παραγωγοί και οι δημιουργοί είχαν δηλώσει τις ταινίες τους ως υποψήφιες για τα βραβεία, τα μέλη της Ακαδημίας είχαν πάρει DVD με όλα τα φιλμ που διαγωνίζονταν και ψήφισαν

ηλεκτρονικά τις ταινίες που θα είναι υποψήφιες σε κάθε κατηγορία. Όπως αποδείχθηκε από τις υποψηφιότητες που ανακοινώθηκαν, το σύστημα δούλεψε σωστά. Οι ταινίες που συζητήθηκαν, κέντρισαν το ενδιαφέρον και πήγαν το ελληνικό σινεμά μπροστά φέτος, πρωταγωνιστούν κι εδώ. Η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα έρχεται πρώτη στην κούρσα των υποψηφιοτήτων με έντεκα (ανάμεσά τους φυσικά και η ερμηνεία της εξαιρετικής Μίνας Ορφανού) κι ακολουθούν η «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη και ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου. Τα βραβεία (που δεν έχουν ακόμη πιο φιλικό στον χρήστη όνομα) δεν θα είναι χρηματικά, αφού τα ποσά που συνόδευαν τις βραβεύσεις μέχρι τώρα πιθανότατα αποτελούσαν έναν σοβαρό λόγο για τα... χάλια τους, ενώ η πρώτη απονομή θα γίνει στις 3 Μαΐου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με παρουσιαστή τον Γιώργο Κιμούλη. Όχι, οι της ελληνικής Ακαδημίας δεν ζήλεψαν τη λάμψη των Όσκαρ∙ έτσι κι αλλιώς όλοι μιλούν για μια σεμνή, χαμηλού κόστους τελετή, αλλά μια γιορτή είναι απαραίτητη όταν έχεις κάτι ουσιαστικό να γιορτάσεις. Κι ευτυχώς αυτό το κάτι, που ονομάζεται ποιότητα, αξιοκρατία, ταλέντο, μπορεί να γιορταστεί πλέον στο ελληνικό σινεμά.


12/36

θ έατρο

Της Ειρήνης Σαγιά

Επτά γυναίκες δίπλα σου Στη σκηνή κέρδισαν το χειροκρότημα γιατί ερμηνεύτηκαν αριστοτεχνικά. Στη ζωή η ενσάρκωση αυτών των ρόλων δεν προϋποθέτει πάντα επιδοκιμασία. Από τον θηλυκό πλανήτη στα αθηναϊκά θέατρα, επτά γυναικεία σύμβολα εξηγούν την προσωπική τους διαδρομή

Άννα Καλαϊτζίδου, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Ελένη Κοκκίδου, Άννα Κοκκίνου

Κ

άνω θέατρο γιατί μου επιτρέπει να είμαι δέκα διαφορετικές γυναίκες ταυτόχρονα. Άλλοτε κακιά και στριμμένη, άλλοτε διαταραγμένη κι άλλοτε κοινή θνητή. Όλα μού είναι εξίσου χρήσιμα. Αν δεν είχα γίνει ηθοποιός θα με περνούσαν απλώς για τρελή, με όλες τις μεταπτώσεις που μπορεί να έχω μέσα σε μία μόνο μέρα. Τώρα όλοι με λένε ταλαντούχα», είχε δηλώσει κάποτε σε συνέντευξή της η Τζούντι Ντεντς. Επιστρέφοντας στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα, αναζητήσαμε και βρήκαμε τους γυναικείους ρόλους που ξεχώρισαν στη φετινή σεζόν. Διαφορετικές ηλικίες, χαμένες προσδοκίες, χαριτωμένες ηρωίδες και άλλες που έχουν μαρκαριστεί για πάντα από κάτι τραγικό, γυναίκες της διπλανής πόρτας ή από άλλο... πλανήτη, ακουμπούν σε δικά μας καλά κρυμμένα κομμάτια και έχουν κάτι ενδιαφέρον να μας πουν.

«

Η πρωτόπλαστη Κατερίνα Λυπηρίδου Αυτή φταίει για όλα! Από αυτήν άρχισαν όλα. Αν δεν έκανε πλύση εγκεφάλου στον Αδάμ για να δοκιμάσουν τον απαγορευμένο καρπό, ο Παράδεισος δεν θα ήταν μια μακρινή ουτοπία. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της σε εκείνο το αγγελικά πλασμένο μέρος το έκανε άνω-κάτω. Ανέλυε τα πάντα, έδινε ονόματα στα ζώα και τα πουλιά, μίλαγε ασταμάτητα, έκλαιγε αντί να επιχειρηματολογεί και είχε διαβολεμένη περιέργεια για το καθετί. Όμως, όπως παραδέχεται και ο Αδάμ λίγο προτού πέσει η αυλαία, «ο Παράδεισος ήταν όπου βρισκόταν η Εύα». Τα προβλήματα αρχίζουν με μαθηματική ακρίβεια όταν το «εγώ» γίνει «εμείς». Αυτό όμως είναι και η πεμπτουσία της ίδιας μας της ύπαρξης. Σε έναν κόσμο που οι γυναίκες από μικρές μαθαίνουν ότι τα μήλα βλάπτουν σοβαρά την υγεία –είτε με το δηλητηριασμένο που δάγκωσε η Χιονάτη είτε με το απαγορευμένο που μασούλησε η Εύα–, η θεωρία του άλλου μισού μάς κάνει να αναζητούμε τον επίγειο θεό μας.

Θέατρο του Νέου Κόσμου, «Αδάμ και Εύα. Γράμματα από τη Γη» του Μαρκ Τουέιν, σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης.

Η αξιοσέβαστη πόρνη Ελένη Κοκκίδου «Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες», κραυγάζει το φαλλοκρατικό αξίωμα. Αν όλες οι πουτάνες είναι σαν την Πανωραία, τότε πάσο. Μια γυναίκα με ζωή σαν μυθιστόρημα. Η κακιά μητριά, οι ανίκανοι σύζυγοι, οι απαιτητικοί πελάτες, οι ανατριχιαστικές εκτρώσεις που έγιναν με κουτάλα και χωρίς αναισθητικό. Και αμέσως μετά την ακατάσχετη αιμορραγία σηκώθηκε κι έριξε ένα τσιφτετέλι για να δείξει ότι είναι καλά: «Αυτή είναι η ψυχή μου». Λόγια-χείμαρρος βασισμένα σε αληθινή ιστορία. Και όπως όλες οι πέρα για πέρα αληθινές ιστορίες, είναι τόσο ευφάνταστες που μοιάζουν ψεύτικες. Αλλά δεν είναι. Από Μηχανής Θέατρο, «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά, σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου.

Η ακτιβίστρια Δήμητρα Σύρου Ένα κορίτσι που στα οκτώ του χρόνια δηλώνει με σοβαρότητα ενήλικης ότι είναι διατεθειμένο να αλλάξει τον κόσμο, όταν έφτασε στα 23 πήγε ολοταχώς προς το κάρμα του. Και κάηκε από αυτό. Η Αμερικανίδα Ρέιτσελ Κόρι ήταν ακτιβίστρια με όλη τη σημασία της λέξης και το απέδειξε με αντάλλαγμα τη ζωή της. Πολύ μακριά από τη μόδα των ιλουστρασιόν περιοδικών, που θέλει τις γυναίκες να ισορροπούν σε δωδεκάποντα και να μεγεθύνουν τις βλεφαρίδες τους, η Ρέιτσελ πήγε στη Λωρίδα της Γάζας με ένα λάπτοπ και ένα λιποζάν για τα σκασμένα χείλια της. Όταν ισοπεδώθηκε από μπουλντόζα των ισραηλινών δυνάμεων άμυνας, άφησε τις εφημερίδες όλου του κόσμου να γράψουν την τελευταία σελίδα του ημερολογίου της. Τρελή ή ηρωίδα; Ηρωίδα που ήταν αρκετά τρελή για να νομίζει ότι μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Θέατρο του Νέου Κόσμου, «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι», σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου.

Η μάνα Άννα Παναγιωτοπούλου

Η αντρογυναίκα Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Το όνειρο κάθε γυναίκας: να τα ψέλνει σε έναν άνδρα και αυτός να ακούει. Όμως, κακά τα ψέματα. Για να καθίσει ένας άνδρας να ακούσει το γυναικείο παραλήρημα, πρέπει να είναι ή τσολιάς εν ώρα υπηρεσίας ή νεκρός. Ή και τα δύο. Κάθε φορά που η δόλια μάνα άρχιζε να μιλά στο γιο της, εκείνος άρπαζε το μπουφάν της Χάρλεϊ, καβάλαγε τη μηχανή κι έφευγε. Ώσπου μια μέρα δεν ξαναγύρισε. «Τώρα που σ’ έχω εδώ, θέλω να σου μιλήσω. Όχι σαν μάνα σου, σαν κοπέλα», του λέει ενώ εκείνος βρίσκεται ακινητοποιημένος στο κουβούκλιο δίπλα στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Κάθε βράδυ του φέρνει σπανακόπιτα μέσα στο τάπερ και του ζητάει να καταλάβει ότι κι εκείνη ήταν κάποτε παιδί. Είναι όμως πια πολύ αργά. Θέατρο Χορν, «Το μπουφάν της Χάρλεϊ ή Πάλι καλά» του Βασίλη Κατσικονούρη, σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας.

«Να μην ερωτεύεσαι κανέναν. Άσε αυτούς να σε ερωτευθούν. Αν τους ερωτευθείς όλοι γίνονται ίδιοι, σε πατάνε». Λόγια μεγάλων γυναικών. Και η Τσούνγκα είναι μία από αυτές. Τα φέρνει βόλτα μια χαρά στο περιθωριακό περουβιανό καφενείο της, βρίζοντας τα αποβράσματα που συχνάζουν, μεθοκοπώντας και παίζοντας τα λεφτά τους στα ζάρια. Χωρίς φτιασίδια, με τα μαλλιά τραβηγμένα τόσο σφιχτά σε κότσο που σου δίνουν την εντύπωση ότι πονάνε, με ένα φόρεμα που θα ταίριαζε σε γυναίκες με τα διπλά της χρόνια και με καφέ παντόφλες που την κάνουν να περπατά κοντά στο χώμα, όλοι τη θεωρούν λεσβία. Και το επιβεβαιώνουν όταν γνωρίζει την πανέμορφη νεαρή Μέτσε και την οδηγεί στην κάμαρά της. Στην πραγματικότητα όμως η Τσούνγκα ερωτεύθηκε σε αυτό το κορίτσι τον παλιό της εαυτό, την αληθινή γυναίκα που έχει μέσα της και τόσο επιμελώς κρύβει από τα μάτια των ανδρών, που έτσι και τους ερωτευθείς, πάει χάθηκες. Θέατρο Επί Κολωνώ, «La Chunga», του Μάριο Βάργκας Λιόσα, σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη.

Η χαζή ξανθιά Άννα Καλαϊτζίδου Με κουπ, ηχόχρωμα και νάζι Μέριλιν, φιλοδοξεί να γίνει γραμματέας ενός επιφανούς και ημίτρελου ψυχιάτρου. Όταν της ζητήσει να βγάλει τα ρούχα της στο πλαίσιο μιας νέας ρηξικέλευθης έρευνάς του, εκείνη το κάνει δίχως δεύτερη σκέψη, μιας και το να σκέφτεται δεν είναι το πιο δυνατό της σημείο. Με αφέλεια που θα ζήλευε ακόμη και το πιο διάσημο ανέκδοτο για ξανθιές, αφήνει το οξυζενέ να εισχωρήσει σε κάθε πόρο, εξοντώνοντας και το τελευταίο εγκεφαλικό της κύτταρο. Πίσω και κάτω όμως από όλη αυτή την προσωπικότητα τσιχλόφουσκας, κρύβεται ένα πλάσμα αρκετά έξυπνο για να καταλάβει ότι αν θες να επιβιώσεις πρέπει να κάνεις τη χαζή. Θέατρο Αλίκη, «Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Όρτον, σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος.

Η τρομακτική κούκλα Άννα Κοκκίνου Μία μπεμπέκα, που ράβει ρούχα για κούκλες και για κορίτσια που είναι όμορφα σαν κούκλες. Καταδικασμένη να συμπεριφέρεται για πάντα σαν κοριτσάκι, παρά την προχωρημένη ηλικία της, εξαιτίας ενός τραγικού περιστατικού που συνέβη όταν ήταν παιδί. Από εκείνες τις γυναίκες που μένουν μόνες σε ένα διαμέρισμα, που τις συναντάς πού και πού στο ασανσέρ και όταν σε καλούν για να σε κεράσουν κάτι η ατμόσφαιρα από ξεθυμασμένο λικέρ και μπαγιάτικα σοκολατάκια στο παλιό σύνθετο είναι σχεδόν αποπνικτική. Η περίεργη γεροντοκόρη που όλες οι «ελεύθερες» γυναίκες φοβούνται ότι θα γίνουν. Όσο για τις κούκλες; Αν δεν τις εγκαταλείψεις εγκαίρως, παίρνουν φυσικό μέγεθος, αρχίζουν να μιλάνε και σε στοιχειώνουν ως το τέλος της ζωής σου. Μαύρη κωμωδία, με έμφαση στο μαύρη. Θέατρο Σφενδόνη, «Λα πουπέ», του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου.


Φεστιβάλ

Της Χαράς Αργυρίου

ΠΟΝΤΙΚΙart 1-7.4.10

37/13

Από τον Ντέμη Ρούσσο στην Ιζαμπέλ Ιπέρ

Δ

ίχως λαμπρά ονόματα, λιτό, προσαρμοσμένο στην οικοΘΕΑΤΡΟ: Η Ιζαμπέλ Ιπέρ σαν Μπλανς Ντιμπουά στο «Ένα λεωφονομική κρίση, αλλά με φυσιογνωμία και προσεγμένες στο ρείο», βασισμένο στο «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, σύνολό τους επιλογές, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία του Πολωνού Κριστόφ Βαρλικόφσκι, μας έρχεται από πολυσυλλεκτικό και για όλα τα γούστα, δίνει το σταθερό καλοκαιρινό το Παρίσι. Ο «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» του Ίψεν ανεβαίνει στη ραντεβού του με το κοινό. Ο Γιώργος Λούκος, σαν «ισορροπιστής», σκηνή από σπουδαίους γερμανούς ηθοποιούς (Μπίρμπιχλερ, Ντένε, προσπάθησε να κρατήσει το ισοζύγιο ανάμεσα στο κόστος και τις Βινκλέρ) της Σαουμπίνε, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ. Ο Πέτερ παραγωγές, με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί να επιλέξει στο τι θα Στάιν στήνει μια παράσταση-ποταμό, τους 12ωρους «Δαίμονες» του ακυρώσει. Έτσι χάσαμε το «Bridge Project» με τα σαιξπηρικά «Όπως Ντοστογιέφσκι, με ένα θίασο 30 ηθοποιών, ανάμεσά τους και η Μασας αρέσει» και «Τρικυμία», σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες, το Εθνικό νταλένα Κρίπα. Ο ίδιος επιμελείται το τι θα φάνε και θα πιούνε στα Θέατρο της Βρετανίας με το «Μάνα κουράγιο», σε σκηνοθεσία Ντέδιαλείμματα οι θεατές! Τέλος, ο μύθος του Προμηθέα προσεγγίζεται μπορα Γουόρνερ, με τη Φιόνα Σο και την παράσταση της Σιλβί Γκιλέμ μέσα από τη συνεργασία τριών, του Έλληνα Θόδωρου Τερζόπουλου και του Ρομπέρ Λεπάζ «Εοναγκάτα». Αντ’ αυτών έρχεται η Ιζαμπέλ και του Θεάτρου Άττις, της γερμανικής ομάδας Rimini Protokol και Ιπέρ, που μόνη της σίγουρα δεν φέρνει το... καλοκαίρι. Τα Επιδαύρια της ηθοποιού και περφόμερ από την Τουρκία Σαχίκα Τεκάντ. Από και φέτος αποτελούν μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για να αποκτήσουν ελληνικής πλευράς, το καινούργιο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, νέο προφίλ και ταυτότητα. Σε αριθμούς, αν δούμε τις περικοπές, πέτον «Τόκο», σκηνοθετεί ο Λευτέρης Βογιατζής, σε μια συνάντηση ρυσι το φεστιβάλ υπέστη μείωση 10% (από τα που μόνο ενδιαφέρον μπορεί να κρύβει. Οι 5.300.000 ευρώ του αρχικού προϋπολογισμού «Άγγελοι στην Αμερική» του Τόνι Κούσνερ, ένα σε 4.770.000) και φέτος επιπλέον μείωση 10% έργο γραμμένο στο κατώφλι μιας νέας εποχής, Λιτό και πολυσυλλε(από 4.800.000 ευρώ σε 4.320.000). Αβέβαιη παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράείναι η εισροή των 400.000 ευρώ μηνιαίως κη, με έναν αξιόλογο θίασο. Ο Βασίλης Παπακτικό, το Φεστιβάλ που προέρχονται από τον τουρισμό. Στους βασιλείου αναλαμβάνει να μας ξανασυστήσει Αθηνών και Επιδαύχώρους τώρα, πλην των σταθερών Ηρωδείου, τον «Τυχοδιώκτη» του Μιχαήλ Χουρμούζη, Επιδαύρου (μικρής και μεγάλης) και Πειραιώς μέσα από την παραγωγή «Ο τυχοδιώκτης, του ρου ανοίγεται σε πιο 260, η οποία μεγάλωσε κι άλλο με δύο ακόμη τυχοδιώκτου… Ω! Ελλάς», που βασίζεται στο μαζικές επιλογές, χώρους, έχουμε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, έργο του συγγραφέα. Η Ξένια Καλογεροπούλου το Μουσείο Μπενάκη, τα θέατρα Πόρτα και λέει «Έλα έλα» σε νήπια, αλλά και σε όσους διατηρώντας όμως Ρεξ, ενώ το φεστιβάλ επεκτείνεται και στο αισθάνονται κοντά τους, ενώ ο Τάκης ΤζαμαρΠαλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας. Τέλος, διγιάς είναι υπεύθυνος για το θεατρικό αναλόγιο τη φυσιογνωμία του ατηρείται ο θεσμός των μειωμένων εισιτηρίων «Ανείπωτο – για τον Γιώργο Χειμωνά». και, παρότι χάνει τα –μειωμένα εισιτήρια με τιμές από 5 ευρώ– που θα έχουν από φέτος και οι άνεργοι, εφόσον ΔΡΩΜΕΝΑ: Ο χορογράφος-ακροβάτης Μάρτιν μεγάλα ονόματα για επιδεικνύουν την κάρτα τους. Τσίμερμαν και ο dj μουσικοσυνθέτης Ντιμίτρι φέτος, δεν φαίνεται Μουσική, θέατρο, χορό, δρώμενα και εικαστιντε Περό συστήνονται στο ελληνικό κοινό με το κά περιλαμβάνει το πρόγραμμα του Φεστιβάλ «Όπερ Όπις», μια παράσταση που συνδυάζει να χάνει το ενδιαφέΑθηνών. Επιλέξαμε: με μαεστρία τη μουσική, την τέχνη του τσίρρον του κοινού, που κου, το χορό και τις εικαστικές τέχνες. Ο Τζέιμς ΜΟΥΣΙΚΗ: Ο Ντέμης Ρούσσος –καλά, πού Τιερέ αφηγείται με τον δικό του ιδιαίτερο τρόέχει διαμορφώσει τον θυμήθηκαν;– ξεκινάει την παγκόσμια πο την ιστορία του «Ραούλ», ενός ναυαγού που περιοδεία του από το Ηρώδειο. Στον ίδιο χώρο επιστρέφει στην καλύβα του. στην επί Λούκου Ψαραντώνης και Αγγελάκας υπόσχονται μια εποχή άκρως δελεαστική μουσική σύμπραξη. Είναι ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ: Η βίντεο-εγκατάσταση του νοτιαπό 16 έως 26 χρονών, προσφέρουν κλασική οαφρικανού εικαστικού καλλιτέχνη Ουίλιαμ μουσική σε συνδυασμό με θέαμα και είναι η Κέντριτζ «I Am Not Me, The Horse is Not Mine» πιο hot ορχήστρα των ημερών μας, η Ορχήστρα Νέων Σιμόν Μπολισυνδυάζει αφήγηση, βίντεο, προβολές, φωνητικό και οργανικό σάβάρ της Βενεζουέλας, με μαέστρο τον 30χρονο Γκουστάβο Ντουνταουντρακ. μέλ. Αντίθετα, κλασική αξία στο χώρο η Βασιλική Ορχήστρα Κονσερτχεμπάου του Άμστερνταμ, για πολλούς η καλύτερη της Ευρώπης, ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: Το χαμένο στοίχημα της Επιδαύρου φέτος φαίνεται υπό τον Ντανιέλε Γκάτι, παρουσιάζει Βάγκνερ και Μάλερ. Ο Καετάνο εντονότερα. Ίσως είναι η χειρότερη χρονιά του Γιώργου Λούκου από Βελόσο, ο Βραζιλιάνος Ντίλαν, αναμιγνύει ποπ και ροκ, σάμπα και άποψη επιλογής ελληνικών σχημάτων, μια αναδίπλωση που μυρίζει μπόσα νόβα, φάδος και μπλουζ, με ψυχεδελικούς και πειραματικούς ναφθαλίνη. Μπήκαν όσοι είχαν σωστά «απομακρυνθεί» πριν από ήχους. τρία χρόνια ενόψει της πολυπόθητης ανανέωσης, η οποία ποτέ δεν ήλθε. Τώρα, ξανά μια από τα ίδια, σε επτά και όχι οκτώ ΠαραΧΟΡΟΣ: Τη μνήμη της Πίνα Μπάους τιμά το Φεστιβάλ, με το Χοροθέσκευοσάββατα. Τι να αναφέρουμε; Τους «Ιππής» από τη Θεατρική ατρο του Βούπερταλ να παρουσιάζει τα έργα «Άκουα» και «Νεφές». Διαδρομή (ιδιώτη παραγωγό, δηλαδή), σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Τα 40 χρόνια της καινοτόμου αμερικανίδας χορογράφου Τρίσα Αγρινίου και πρωταγωνιστές τους Παύλο Χαϊκάλη και Γιώργο Αρμένη; Μπράουν και τα 30 του μαέστρου Ουίλιαμ Κρίστι γιορτάζονται με την Τον «Πλούτο» του κατ’ όνομα μόνο Θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία παραγωγή του «Πυγμαλίωνα», του Ζαν-Φιλίπ Ραμό. Η παράσταση με Διαγόρα Χρονόπουλου, με τον υπότιτλο «Πενίας θρίαμβος»; ΄Η το την Ορχήστρα Αρ Φλοριζάν και τη χορευτική ομάδα της Μπράουν φιΑμφι-Θέατρο, με «Οιδίποδα τύραννο» τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη; λοδοξεί να αποτελέσει σταθμό στην παρουσίαση των έργων μπαρόκ Οι κρατικές σκηνές σώζουν λίγο την κατάσταση, με τη «Λυσιστράτη» μουσικής. Μια εκλεκτή ομάδα χορευτών του Μπαλέτου της Νέας Υόρκαι τον «Ορέστη», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και Γιάννη Χουβαρκης, υπό τον Μπενζαμέν Μιλπιέ, τα Αστέρια και Σολίστ του Μπαλέτου δά αντίστοιχα (Εθνικό Θέατρο) και τους «Αχαρνής», από το Κρατικό της Νέας Υόρκης, παρουσιάζουν έργα ρεπερτορίου που διαμόρφωσαν Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με τον Σταμάτη Κραουνάκη στο ρόλο του το ύφος του αμερικανικού κλασικισμού, αριστουργήματα της τέχνης Δικαιόπολη. Το μόνο ενδιαφέρον στα φετινά Επιδαύρια είναι η πατου μπαλέτου στον 20ό αιώνα. Χορός, ήχος, ψηφιακές τεχνολογίες, γκόσμια πρεμιέρα του σαιξπηρικού «Οθέλλου» από τη Σαουμπίνε, σε κοστούμια, μάσκες και αξεσουάρ διασταυρώνονται στο «Stand Alone σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ. Zone» της Ομάδας Συστέμ Κασταφιόρε. Η Τζόνα Μπόκαερ ανήκει στη νέα γενιά αμερικανών χορευτών και επιχειρεί ένα διάλογο ανάμεσα ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: Εδώ οι επιλογές είναι αρκετά πιο ενδιαφέρουστο χορό, τα εικαστικά και το βίντεο στο «Replica». σες: Η Λένα Πλάτωνος μεταφέρει τον ιδιαίτερο ήχο της στο επιδαύριο

Eπάνω: Αφιέρωμα στην Πίνα Μπάους / Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Κάτω: «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ / Πειραιώς 260

«κοχύλι» και παρουσιάζει σε πανελλήνια πρώτη την καινούργια της δουλειά. Το πρωτοποριακό Absolute Ensemble της Νέας Υόρκης συναντά τη μουσική και τα τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη και τα «πειράζει» κατά βούληση. Ακολουθούν τα φάδος της Κριστίνα Μπράνκο, ενώ η αυλαία πέφτει με την «Ερωφίλη - Άσκηση 2» από την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος. Την τελευταία βραδιά θα στηθεί γλέντι με δεκαπεντασύλλαβους, χορό και τσικουδιά!


14/38

Ν έες εκδόσ εις

Του Ξενοφώντα Μπρουντζάκη [xenofonb@gmail.com]

Αντώνης Σουρούνης Νύχτες με ουρά Εκδόσεις Καστανιώτη Σελ. 264 Ο Σουρούνης γνωρίζει την τέχνη της αφήγησης, όπως ο αγωγιάτης το αγώι του. Στο τελευταίο του βιβλίο, μερικές δεκάδες στιγμιότυπων της καθημερινότητας διεκδικούν την αυτοτέλειά τους, μέσα σε μια ποιητική της ζωής, όπως την υπηρετεί και την απολαμβάνει ο συγγραφέας τους, που αποσπά απλές καθημερινές ιστορίες από την ασημαντότητά τους ή τη θνησιμότητά τους (την περιορισμένη τους χρονική διάρκεια) επεκτείνοντάς τες σε έναν λογοτεχνικό χρόνο και χώρο όπου όλα τα μικρά συμβάντα μεγεθύνονται στις διαστάσεις μιας ολόκληρης ζωής. Μια σειρά γεγονότων του μικρόκοσμου επισημαίνονται σαν οι καλύτερες προτάσεις μιας γοητευτικής μυθιστορίας. Ωστόσο, καθώς υπογραμμίζονται όλες αυτές οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας, ο κόσμος μοιάζει να αλλάζει διαστάσεις ως δια μαγείας και το φαινομενικά ασήμαντο αποκτά απίστευτη πολυτιμότητα. Αυτή την τέχνη τού να ανοίγεις τα σύνορα σε επεισόδια ζωής υπηρετεί σ’ αυτά τα μικρά ανθρωποκεντρικά διηγήματά του ο συγγραφέας, που από μιαν ελάχιστη ρωγμή μας αποκαλύπτει ένα ολόκληρο ανθρώπινο σύμπαν. Αβίαστες ιστορίες, που παρουσιάζονται σαν μια ανάσα, που ωστόσο όταν σου λείψει αισθάνεσαι ασφυξία. Γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, όλα τα σύντομα διηγήματα δεν σου αφήνουν αμφιβολίες περί της βιωματικής τους σχέσης με τον δημιουργό τους, που ανακαλεί μορφές ζωής που έχασαν τη λάμψη και τη σημασία τους μέσα από τον ισοπεδωτικό εκσυγχρονισμό του βίου. Τα περισσότερα κείμενα του βιβλίου δημοσιεύτηκαν ανάμεσα στον Απρίλιο του 2008 και τον Οκτώβριο του 2009 στη «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία», αναβιώνοντας τη χαμένη πια σχέση που συνέδεε τον καθημερινό Τύπο με τη λογοτεχνία, μια έλλειψη που σήμερα είναι μελαγχολικά εμφανής.

Άρης Μαραγκόπουλος Ulysses Ένας οδηγός ανάγνωσης Εκδόσεις Τόπος Σελ. 492

Αμίν Μααλούφ Η απορρύθμιση του κόσμου Μετάφραση: Χριστίνα Σαμαρά Εκδόσεις Ωκεανίδα Σελ. 373 Η μετάβαση από τον 20ό αιώνα στο 21ο συνοδεύτηκε από μια σειρά γεγονότων οριακών για την ιστορία, όπου μάλιστα αναπτύχθηκε και μια σχετική εσχατολογία που μάντευε τη συντέλεια του κόσμου. Ωστόσο, πράγματι για όλους εμάς που ζούμε αυτή τη μεταβατική, καθώς όλα δείχνουν, περίοδο, τα σημάδια δεν είναι καθησυχαστικά και, φυσικά, όπως διασαφηνίζει και ο ίδιος ο συγγραφέας, δεν έχουν να κάνουν προφανώς με μεταφυσικές προκαταλήψεις που συνοδεύουν αυτές τις χρονολογικές κομβικές αλλαγές. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν οριακά πλέον οικονομικά, κοινωνικά, οικολογικά προβλήματα, τα οποία απορυθμίζουν τον τρόπο ζωής, τουλάχιστον όπως τον είχαμε εμπεδώσει λίγες δεκαετίες πριν, μεταβολές που παρασύρουν σε μια πνευματική και ηθική παραζάλη. Πάνω σε αυτές τις κοσμοϊστορικές αλλαγές προβληματίζεται ο γαλλολιβανέζος διανοητής Αμίν Μααλούφ, που έτσι κι αλλιώς στη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα είναι εμφανείς και αφομοιωμένες από όλους. Στην προσπάθειά του να ανιχνεύσει τους λόγους της γενικότερης χρεοκοπίας του συστήματος και των αξιών που το διέπουν, προσπαθεί να κατανοήσει το πρόβλημα και να το διατυπώσει, ώστε να φανούν στον ορίζοντα οι πρώτες μελλοντικές απαντήσεις. Η βασική και ενδιαφέρουσα άποψη που διατυπώνεται σ’ αυτό το δοκίμιο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά στην ταυτόχρονη εξάντληση των δυο βασικών πολιτισμικών συστημάτων, όπως αυτά εκπροσωπούνται από τον δυτικό και τον αραβικό κόσμο. Οι δυο αυτοί αντιμαχόμενοι πολιτισμοί, για διαφορετικούς λόγους καθώς φαίνεται, έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, από το οποίο ωστόσο ο συγγραφέας αισιοδοξεί ότι θα βρεθεί μια νέα ελπιδοφόρος διέξοδος που θα δώσει νέα δυναμική στη μοίρα της ανθρωπότητας και θα διαμορφώσει σωτήριες συνθήκες για την περαιτέρω… αντοχή του πλανήτη.

Αποτελεί ένα ακόμα παράδοξο το ότι ο «Οδυσσέας» του Τζόις, ένα από τα πλέον γριφώδη αναγνώσματα του περασμένου αιώνα, απέκτησε αυτή την τεράστια αναγνώριση και δημοφιλία. Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, ο «Οδυσσέας» δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα όπως το «Πόλεμος και ειρήνη», για παράδειγμα, ούτε όπως οι «Δαιμονισμένοι», ούτε ακόμα όπως ο «Μόμπι Ντικ». Δεν είναι εύκολα προσπελάσιμο, έχει βαθμούς δυσκολίας που αποθαρρύνουν παρά ενθαρρύνουν την ανάγνωσή του, πέρα από την αδιαμφισβήτητη αξία του. Παρά ταύτα, έχει δίκιο ο Μαραγκόπουλος στην πρώτη κιόλας πρόταση του οδηγού ανάγνωσης

Ντανιέλ Μπενσάιντ Μαρξ [Τρόπος Χρήσης]

Ανν Σέξτον Ερωτικά ποιήματα

Σχέδια του Σαρμπ Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς Εκδόσεις ΚΨΜ Σελ. 254

Μετάφραση - εισαγωγή - επίμετρο: Ευτυχία Παναγιώτου Εκδόσεις Μελάνι Σελ. 110

Τα συντρίμμια της σοβιετικής κατάρρευσης δημιούργησαν σε όλους εκείνους που βιάστηκαν να πανηγυρίσουν την ψευδαίσθηση ότι σκέπασαν αμετάκλητα και τον μαρξισμό. Οι ορκισμένοι εχθροί του μαρξισμού, όχι κατ’ ανάγκην όπως αυτός εκφράστηκε μέσα από το ολοκληρωτικό και απάνθρωπο καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, έσπευσαν να του κάνουν το μνημόσυνο. Ωστόσο, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οικονομίας, το οποίο αναπτύχθηκε ως ένας θρίαμβος των ελεύθερων αγορών, μέσα σε δυο δεκαετίες χρεοκόπησε άγρια, αποκαλύπτοντας μια ιδεολογία ασυδοσίας και εγκληματικής κερδοσκοπίας, όπου κράτη καταρρέουν με ό,τι αυτό συνεπάγεται, προς χάριν απίθανων εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου που το σαθρό σύστημα ονομάζει τραπεζίτες, επενδυτές κ.τ.λ. Μέσα σε αυτό το κλίμα που αναδεικνύει λωποδύτες, η μαρξιστική μέθοδος ανάλυσης της οικονομίας προβάλλει εκ νέου στην καρδιά των καπιταλιστικών κέντρων ως ένα αξεπέραστο εργαλείο φιλοσοφίας της οικονομίας. Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε με τον πλέον ανατρεπτικό τρόπο τα βασικά περί Μαρξ και μαρξισμού. Σε αυτό βοηθούν ο οξυδερκής, αναλυτικός και ανάλαφρος λόγος του Ντανιέλ Μπενσάιντ, μαζί με τα σχέδια του Σαρμπ. Για όσους θέλουν λοιπόν να πληροφορηθούν ποιος είναι ο Μαρξ, που τόσοι μίσησαν αλλά και περισσότεροι λάτρεψαν και κυρίως τι είπε και τι πρέσβευε αυτός ο μεγάλος φιλόσοφος, δεν έχουν παρά να διαλέξουν μια από τις πιο διασκεδαστικές μεθόδους ανάλυσης του Μαρξ και της σκέψης του, αυτή που προτείνει η παρούσα έκδοση. Φιλοσοφία, οικονομικά, εμπόριο σε μορφή κόμικς, δεν είναι κάτι συνηθισμένο για το αναγνωστικό κοινό της πατρίδας μας και σίγουρα αποτελεί μια σύγχρονη λύση, που θα σας βοηθήσει να αντιπαρατεθείτε… στο καπιταλιστικό σύστημα!

Με τη Σέξτον η ζωή υπήρξε γενναιόδωρη και άδικη ταυτόχρονα, πράγμα που τις περισσότερες φορές συγκροτεί μια δυσοίωνη μοίρα, που σε κρατά δέσμιο στα αδιέξοδα, πραγματικά και επινοημένα. Ανοικονόμητη ομορφιά, συνδυασμένη με οικογενειακά προβλήματα στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, συντέλεσαν στην ψυχολογική αστάθεια της μετέπειτα ποιήτριας. Τι κι αν η ομορφιά τής χαρίστηκε σε μεγάλες δόσεις, έτσι που να θεωρείται πρότυπο θηλυκότητας, ταυτόχρονα με το ταλέντο και την αναγνώριση; Η ίδια προτίμησε τη σκοτεινή όψη αυτού του νομίσματος που δεν εξαγοράζει την απλή ευτυχία. Πληγωμένη ανεπανόρθωτα από τη δική της πραγματικότητα, η Ανν Σέξτον φλέρταρε έντονα με την αποδοχή που κέρδισε, τόσο από το κοινό όσο και από την κριτική, με αποκορύφωμα το Βραβείο Πούλιτζερ. Ωστόσο, η ποίηση μπορεί να αποτελεί το μοναδικό κίνητρο για ζωή; Προφανώς όχι και εκεί φαίνεται να έχασε το στοίχημα με τον εαυτό της η τόσο χαρισματική αυτή γυναίκα, η οποία στο τέλος δεν άντεξε και έδωσε τέλος στη ζωή της. Η ποίησή της είχε εξομολογητικό χαρακτήρα, πιθανότατα σε μια προσπάθεια να λυτρωθεί απ’ τα φαντάσματα που σκίαζαν τη ζωή της. Το ποιητικό της τοπίο είναι σκοτεινό, αινιγματικό, μέσα από λυρικά ξεσπάσματα που εναλλάσσονται με μια δραματική παγερότητα. Στα «Ερωτικά ποιήματα» αυτής της συλλογής, η Σέξτον ξεπερνά τα καταθλιπτικά όρια του εαυτού της, διευρύνοντας τη γυναικεία προσωπικότητα μέσα από τη σεξουαλική της απελευθέρωση, έξω από τον στενό και αποπνικτικό κορσέ της οικογένειας και της εξιδανικευμένης μικροαστικής μαλθακότητας. Πρόκειται για μια σειρά «σωματικών» ποιημάτων, που προσηλώνονται στην ιδέα του έρωτα απέναντι στη ζωή, μέσα από ανεπαίσθητα αγγίγματα.

αυτού του εμβληματικού έργου, στο ότι «δεν υπάρχει αναγνώστης της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα που να μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει διαβάσει έστω και έμμεσα το «Ulysses». Κλειδί ωστόσο για την προσέγγιση αυτού του αναγνώσματος-σταθμού αποτελεί μια αναφορά που βρίσκουμε στη σύντομη σημείωση του συγγραφέα στα πρωτοσέλιδα του βιβλίου, ότι αυτό που έχει να προσφέρει ο Τζόις είναι η «η χαρά της ζωής». Θεωρώ πως αυτό είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει κάθε μεγάλο έργο, αλλά και ο σκοπός κάθε μεγάλου έργου. Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί καλοπροαίρετα κανείς αν στη λογοτεχνία χωρούν οδηγοί ανάγνωσης. Το

δίχως άλλο, ναι. Κάθε άλλη «προωθημένη» άποψη θα σήμαινε ότι κατά κάποιον τρόπο θα πετούσαμε τη φιλολογία από το τρένο. Ο Μαραγκόπουλος σε αυτή την τρίτη, συμπληρωμένη έκδοση για το πώς να διαβάζουμε τον Τζόις, δεν πέφτει στην παγίδα να προβεί σε οδηγίες προς ναυτιλλομένους. Αντίθετα, μοιράζεται τον ειλικρινή του ενθουσιασμό και τη μεγάλη του απόλαυση με τον επίδοξο αναγνώστη ενός μεγάλου έργου. Το εγχείρημα είναι φιλόδοξο και με αυθεντικά κίνητρα, γι’ αυτό και η συντροφιά του Μαραγκόπουλου σ’ αυτό το ταξίδι στην αναγνωστική οδύσσεια του Τζόις κάθε άλλο παρά βαρετή είναι!


CINE Π Ο ΝΤΙΚΙ

ΠΟΝΤΙΚΙart 1-7.4.10

Του Γιώργου Ν. Κορωναίου

O απίθανος κύριος Φοξ Υπάρχουν σκηνοθέτες που ούτε λίγο ούτε πολύ κάνουν με επιμονή, από την αρχή της καριέρας τους ως το τέλος, την ίδια ταινία κάθε φορά. Μπορεί οι ιστορίες, οι εποχές, η γεωγραφία, οι χαρακτήρες, η υπόθεση να αλλάζουν, αλλά τα θέματα που αγγίζουν, το ηθικό, συναισθηματικό και ιδεολογικό τοπίο τους παραμένει πάνω-κάτω το ίδιο. Ο Γουές Άντερσον είναι πιθανότατα ένας από αυτούς τους σκηνοθέτες, μια που από την πρώτη του ταινία «Bottle Rocket» μέχρι αυτήν εδώ δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο εκτός από τη δυσλειτουργική δυναμική των οικογενειών (φυσικών ή «τεχνητών») και τη σκιαγράφηση μιας αληθινής πινακοθήκης αξιαγάπητα αλλοπρόσαλλων χαρακτήρων. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον μικροσκοπικό πλην εμπνευσμένο αμερικανό δημιουργό ότι τεμπελιάζει ή επαναλαμβάνεται, ειδικά όταν το αποτέλεσμα των εμμονών του είναι τόσο έξυπνο, γοητευτικό και μη κατατάξιμο όσο ο «Απίθανος κύριος Φοξ». Βασισμένο σε ένα παιδικό βιβλίο του βρετανού συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ, γυρισμένο με την τεχνική του stop motion animation και με ήρωες μια οικογένεια αλεπούδων και τον διστακτικό να αποδεχθεί τη ζωή του οικογενειάρχη πάτερ φαμίλια της, ο «Κύριος Φοξ» δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα μίγμα του αλλόκοτου και του ιδιοφυούς. Ο μπαμπάς Φοξ μπορεί να ήταν δεινός κλεφτοκοτάς στα νιάτα του, όμως η ζωή του κινδύνου δεν ταιριάζει στη μέλλουσα γυναίκα του κι έτσι αποφασίζει να εγκαταλείψει την παρανομία για μια οικογενειακή ζωή και μια καριέρα σαν συντάκτης σε μια εφημερίδα, η οποία όμως δεν δείχνει να πηγαίνει ιδιαίτερα καλά. Δώδεκα αλεπουδίσια χρόνια κι ένα αλεπουδάκι αργότερα, ο κ. Φοξ περνά κάτι που μοιάζει με κρίση της μέσης ηλικίας και αποφασίζει να κάνει μια τελευταία «δουλειά» εναντίον τριών από τους μεγαλύτερους αγρότες της περιοχής. Το αποτέλεσμα θα είναι όχι μόνο να βάλει σε κίνδυνο την οικογενειακή του γαλήνη και την ίδια του τη ζωή αλλά και ολόκληρη την κοινωνία του δάσους του, όταν εξοργισμένοι οι αγρότες θα κάνουν τα πάντα για την παραδειγματική τιμωρία του Φοξ και των συνεργών του. Ο «Απίθανος κύριος Φοξ» θα μπορούσε στα χέρια κάποιου άλλου να είναι μια απλή παιδική ταινία, όμως ο Γουές Άντερσον ακόμη κι αν αφηγείται μια «παιδική ιστορία» δεν μπορεί παρά να το κάνει με τον δικό του ξεχωριστό, ενήλικο και τόσο ιδιοσυγκρασιακό τρόπο. Από τις ίδιες τις κούκλες που υποδύονται με τόση αληθοφάνεια τους χαρακτήρες, που θαρρείς ότι «παίζουν» στ’ αλήθεια, μέχρι τον τρόπο που απεικονίζει την οικογενειακή ζωή, από τον κόσμο στον οποίο κινούνται, που μοιάζει χαμένος σε μια ρετρό αντανάκλαση της πραγματικότητας, κι ως τις πιο μικρές λεπτομέρειες στη γούνα των πρωταγωνιστών ή στις λέξεις που εκφέρουν, αυτή δεν είναι τίποτα περισσότερο από «μια ταινία του Γουές Άντερσον», μια ακόμη ιστορία για χαρακτήρες που δεν είναι κομμένοι και ραμμένοι από το ύφασμα της πλειοψηφίας και για ήρωες κατά λάθος, μια σχεδόν παλιομοδίτικη, γλυκόπικρη παραβολή για την ίδια τη ζωή στους μοντέρνους, παράξενους, αντιφατικούς καιρούς μας. Σκηνοθεσία: Γουές Άντερσον. Με τις φωνές των: Τζορτζ Κλούνεϊ, Μέριλ Στριπ, Τζέισον Σουόρτσμαν, Μπιλ Μάρεϊ. Χώρα: ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία. Διάρκεια: 88΄

Οι μέρες του Πάσχα ευνοούν τις εκδρομές, τις φαγοποσίες, τις σούβλες, τη χοληστερίνη. Παραδοσιακά δεν ευνοούν το σινεμά. Έτσι, αυτή την εβδομάδα τρεις μόνο ταινίες κάνουν την έξοδό τους στις αίθουσες και απευθύνονται πρωτίστως στην ηλικιακή ομάδα που έχει διακοπές από τα σχολεία. Εν τούτοις, ανάμεσά τους ο «Απίθανος κύριος Φοξ» του Γουές Άντερσον φέρει τα χαρακτηριστικά μιας ταινίας με κούκλες για παιδιά, ενώ είναι στην πραγματικότητα μια από τις πιο γοητευτικές παραδοξότητες της χρονιάς και φυσικά απολύτως κατάλληλη για ενηλίκους

39/15

σε απαγορευμένους κόσμους. Αντιμαχόμενος ανίερους δαίμονες και τρομερά τέρατα, θα καταφέρει να επιβιώσει μόνο αν αποδεχθεί τη δύναμή του ως θεός, αψηφήσει τη μοίρα του και αγκαλιάσει το πεπρωμένο του». Οι προσδοκίες που δημιουργεί το τρέιλερ και ο πρότερος βίος του σκηνοθέτη –η δημοσιογραφική προβολή δεν έγινε εγκαίρως για να επιβεβαιώσουμε τις υποψίες μας– δεν αφήνουν αμφιβολίες πως το αποτέλεσμα δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από μια pulp σαλάτα μυθολογίας και χολιγουντιανής τερατολαγνείας, μιας ανίερης γιορτής των ειδικών εφέ και του χολιγουντιανού χαβαλέ πάνω στους μύθους της αρχαίας Ελλάδας. Το γεγονός ότι το φιλμ ξεκίνησε να γυρίζεται συμβατικά αλλά στη συνέχεια μετατράπηκε σε 3D για μεγιστοποίηση του κέρδους, κάνει σαφείς τις προθέσεις των δημιουργών του, ενώ η συμμετοχή ηθοποιών όπως ο Λίαμ Νίσον ή ο Ρέιφ Φάινς στο καστ του δεν μοιάζει να εξηγείται με άλλο τρόπο πέρα από αυτόν της πειθούς που μπορεί να έχει μια παχυλή αμοιβή. Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέρ. Πρωταγωνιστούν: Σαμ Γουόρθινγκτον, Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, Τζέμα Άρτερτον, Μαντς Μίκελσεν, Αλέξα Ντάβαλος, Τζέισον Φλέμινγκ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 107΄

Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας Η καινούργια ταινία κινουμένων σχεδίων της Dreamworks «πλανεύεται» κι αυτή από την τεχνική του 3D, αλλά σε αντίθεση με το «Ψηλά στον ουρανό» της Pixar δεν το χρησιμοποιεί «διακριτικά» αλλά το κάνει βασικό πόλο έλξης, σε μια περιπέτεια που φιλοδοξεί να εντυπωσιάσει με κάθε τρόπο τους μικρούς θεατές της. Η ιστορία του λαμβάνει χώρα στην εποχή των Βίγκινγκς κι έχει σαν ήρωα τον νεαρό γιο του αρχηγού μιας φυλής σκανδιναβών πολεμιστών, ο οποίος ανακαλύπτει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος να αντιμετωπίζεις τους δράκους εκτός από το να τους σφαγιάζεις. Ο νεαρός θα δείξει στους μεγαλύτερους πως όχι μόνο μπορείς να τους χρησιμοποιήσεις για να πετάς, αλλά ότι μια φιλική σχέση μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα στα τερατώδη ζώα και τους ανθρώπους, δίνοντας στο φιλμ την ευκαιρία να περάσει ένα φιλειρηνικό μήνυμα και να γεμίσει την οθόνη με θεαματικές σκηνές με πτήσεις πάνω στην πλάτη δράκων που θα θυμίζουν –όχι κατά λάθος υποθέτουμε– τις αντίστοιχες του «Αvatar». Σκηνοθεσία: Κρις Σάντερς, Ντιν Ντε Μπλόις. Με τις φωνές των: Τζέι Μπαρούσελ, Τζέραρντ Μπάτλερ, Αμέρικα Φερέρα, Κρεγκ Φέργκιουσον, Τζόνα Χιλ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 97΄

«O απίθανος κύριος Φοξ» / «Η Τιτανομαχία»

Η Τιτανομαχία Η καινούργια επίσκεψη του Χόλιγουντ στην αρχαία Ελλάδα και τη μυθολογία της μοιάζει να αντλεί από την ίδια φλέβα που γέννησε τους «300», αλλά φιλοδοξεί να προσφέρει ακόμη πιο εύκολες και ανόητες απολαύσεις στους επίδοξους θεατές της. Σύμφωνα με την περιγραφή του δελτίου Τύπου της ταινίας, «στην “Τιτανομαχία” ο απόλυτος αγώνας για εξουσία και δύναμη στρέφει τους ανθρώπους ενάντια στους βασιλείς και τους βασιλείς ενάντια στους θεούς. Ο πόλεμος όμως μεταξύ των ίδιων των θεών μπορεί να καταστρέψει

τον κόσμο. Γόνος θεού αλλά μεγαλωμένος από ανθρώπους, ο Περσέας προσπαθεί μάταια να σώσει την οικογένειά του από τον Άδη, τον εκδικητικό θεό του Κάτω Κόσμου. Μη έχοντας τίποτε άλλο να χάσει, ο Περσέας προσφέρεται να ηγηθεί μιας επικίνδυνης αποστολής με σκοπό να κατατροπώσει τον Άδη, πριν εκείνος καταφέρει να ανατρέψει τον Δία και να σπείρει το χάος στον κόσμο. Επικεφαλής μιας γενναίας ομάδας πολεμιστών, θα ξεκινήσει ένα παράτολμο ταξίδι


16/40

ΣΥΝ ΠΛΗΝ

+

Η ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο τραγούδι «Μαμά», διασκευή του «Mama» του Σαρλ Αζναβούρ που περιλαμβάνεται στο νέο του cd. Ακμαίος και σπαρακτικός.

+

Στον Αλέξανδρο Βούλγαρη, για την προσπάθειά του να θεατροποιήσει το «1984» του Τζορτζ Όργουελ. Ωστόσο, η διασκευή, ακριβώς αντίθετη με αυτά που πρεσβεύει το ολοκληρωτικό καθεστώς που περιγράφεται στο βιβλίο, χρειαζόταν περισσότερη καθαρότητα, ενώ η σκηνοθεσία ήταν επαναλαμβανόμενη και πολλές φορές επίπεδη. Το τελικό αποτέλεσμα πάντως είχε ενδιαφέρον.

+

Στον Κρις Ραντάνοφ για το «Σόσιαλ Δομή ΑΕ», έναν μονόλογο βασισμένο σε μαρτυρίες κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της πρώην κομμουνιστικής Βουλγαρίας, που αναλύει πώς το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη με την παρέμβαση της εξουσίας. Ο ηθοποιός, άμεσος και συγκινητικός στην ερμηνεία του, σε σκηνοθεσία δική του, αποδίδει ένα κείμενο δυνατό, που φτάνει στο μεδούλι του θέματος και θέτει το ερώτημα: Πότε μια τραγωδία είναι τραγωδία; Όταν οι θεοί σού ορίζουν τη μοίρα ή όταν οι άνθρωποι με εξουσία, στο όνομα της ειρήνης και του λαού, σου καταστρέφουν τη ζωή;

+

Στον διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο, γιατί φλερτάρει με την ιδέα να παίξει με τη «φωτιά», δηλαδή να φέρει αναγνωρίσιμους σταρ της μικρής και μεγάλης οθόνης στο ιερό αλώνι της Επιδαύρου. Όχι για να επαναλάβουν μανιέρες, αλλά για να αποδείξουν ότι είναι καλλιτεχνικά απρόσμενοι. «Για μένα η Επίδαυρος θα έπρεπε να είναι πολύ πιο ριζική και ίσως δεν τολμάω ακόμη. Για να μην μπαίνει μέσα πρέπει να βάζουμε παραστάσεις για να γεμίσουμε» λέει, «και γεμίζουν αυτές που έχουν σταρ της τηλεόρασης και του σινεμά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι και καλοί ηθοποιοί».

+

Ο κρουστός Ζε Λουίς Νασιμιέντο, που παίζει μαζί με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Στέφανο Κορκολή στο Gazarte. Αν και προέρχεται από μία φανταχτερή χώρα, τη Βραζιλία του καρναβαλιού και του ποδοσφαίρου, εκείνος προτιμάει την ουσία και όχι την επίδειξη. Αν ήταν ποδο-

σφαιριστής, δεν θα ήταν ένας κλασικός βραζιλιάνος γκολτζής. Θα έπαιζε άμυνα. Καλή άμυνα όμως.

+

Το δημοψήφισμα της Τρίτης. Σε μία τηλεόραση στην οποία όλοι μιλούν με μέτρο τους αριθμούς, ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ο μόνος που μιλάει με μέτρο τον άνθρωπο. Οι αριθμοί πρέπει να βρουν τον τρόπο να ευημερήσουν ξανά. Ο κόσμος αντέχει;

+

Στον νεαρό μουσικό Απόλλωνα Ρέτσο, διότι έχει παραδοθεί από μικρός στην τέχνη χωρίς να ψωνίζεται. «Αγαπάω πολύ τη μουσική του Χατζιδάκι. Αλλά δεν τον θεωρώ "συνάδελφο". Είναι το εξ αποστάσεως "αφεντικό" μου. Μακάρι να τον είχα γνωρίσει», λέει ο 19χρονος πρώην μαθητής, που η εφηβική φωνή του είναι ό,τι πιο αναγνωρίσιμο ακούστηκε στα ανά καιρούς Schoolwave Festivals που διοργάνωσε το περιοδικό «Schooligans».

+

Στον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, διότι είναι αφοπλιστικά ειλικρινής όταν ερωτάται (ξανά και ξανά) γιατί δεν μεταφέρει στην τηλεόραση τους «Άγαμους Θύτες». «Ίσως μέσα μου δεν έχω βρει πώς μπορεί αυτό το πράγμα να αποκτήσει το ίδιο ενδιαφέρον με τη σκηνική παρουσία του», ομολογεί. Με άλλα λόγια: «Ξέρετε, δεν ξέρω πώς να το κάνω!» – σπάνια δήλωση στους καιρούς της έπαρσης και του «εγώ θα σας πω τι πρέπει να γίνει…».

+

Τριήμερο πάρτι στο Bios διοργάνωσε το ανεξάρτητο περιοδικό «Velvet» που βγάζουν τα δύο αδέλφια των Callas, του γνωστού εγχώριου indie συγκροτήματος με τον αλλόκοτο ήχο και τις εξωφρενικές εμφανίσεις – βγαίνουν στη σκηνή φορώντας στολές σούπερμαν. Και μάζεψαν εκεί όλο τον ανθό της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής, με μουσική, εικαστικά και άλλα δρώμενα. Προσπάθειες που αξίζουν την αρωγή μας.

+

Στον καθηγητή χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Μιχάλη Αρφαρά, διότι θέτει το ζήτημα της τιμής (κυριολεκτικά) της τέχνης σε εποχή… κραχ. «Τώρα με την κρίση η τέχνη μπορεί να πει πολλά, πράγματα που πρέπει να ειπωθούν», λέει. Και τονίζει: «Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η αγορά της τέχνης θα έχει κάμψη. Τι θα κάνουν οι καλλιτέχνες; Θα αντέξουν για να πουν πράγματα ή θα υποκύψουν σε εικόνες εύπεπτες επειδή θα μπορούν να πουληθούν;».

Στην ακύρωση των πιο πολυαναμενόμενων παραγωγών της Λυρικής Σκηνής, ελλείψει χρημάτων. Κυρίως στη γενική αδιαφορία μπροστά στην κατάρρευση της μοναδικής όπερας της Ελλάδας.

«Κέρδισε 48 ώρες με τον Σάκη» διαφημίζει η τσίχλα. «Βγες στο γυαλί με την Έλενα» διαφημίζει η πορτοκαλάδα. Αφού τελείωσε ο Σάκης Ρουβάς τις τηλεοπτικές του υποχρεώσεις και η Έλενα Παπαρίζου την ηχογράφηση του cd της, τώρα είναι η ώρα οι σταρ να κατέβουν στο λαό. Πάντα όμως με χορηγό.

Το όνομά του είναι Γιώργος Ανδρέου (ενίοτε όμως και Yorgos Andreou) και είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Πρόσφατα υπέγραψε το σενάριο της απίθανης ανοησίας που ακούει στον τίτλο «180 μοίρες», διεκδικώντας τον τίτλο του χειρότερου σεναρίου που γυρίστηκε στο ελληνικό σινεμά από τη χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας. Όμως η επέλασή του δεν σταματά εδώ! Ο κ. Ανδρέου έχει ήδη έτοιμη μια ακόμη ταινία, σε σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή και μουσική δική του, αγγίζοντας το ιδανικό ενός αληθινού auteur. Οι «Αδιάφοροι» είναι η ιστορία μιας παρέας νέων που αποφασίζουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο μέσα από το blog τους και σχεδόν το καταφέρνουν – όχι, το φιλμ δεν είναι επιστημονικής φαντασίας. Η ημερομηνία εξόδου του στις αίθουσες αγνοείται, αλλά αν θα πρέπει να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, δεν μπορούμε να πούμε ότι ανυπομονούμε κιόλας...

Στον Θύμιο Καρακατσάνη γιατί υποστηρίζει εμπράκτως το «κάθε καλοκαίρι και χειρότερα». Ηγείται θιάσων τριτοτέταρτης κατηγορίας και με παραστάσεις μπουλουκτσίδικες οργώνει την επαρχία, κατακρεουργώντας τον Αριστοφάνη. Εις ανάμνησιν… Καρακατσάνη.

Στον Θύμιο Καρακατσάνη (2) που παρουσιάζει «Ιππής» φέτος το καλοκαίρι. Σε εκείνη την τότε, την προ 30ετίας και βάλε, παλιοκαιρισμένη πλέον, μετάφραση του Γιώργου Σκούρτη που είχε χρησιμοποιήσει ο Γιώργος Λαζάνης για το Θέατρο Τέχνης και την, από τότε επίσης, μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Όπερ μεταφράζεται πως ο ίδιος ο Καρακατσάνης θα προσθαφαιρεί, κατά την προσφιλή του συνήθεια, επί του κειμένου, ενώ σε κακό

πλέι μπακ θα παίζεται η μουσική που, σε μακρινή ανάμνηση, θα θυμίζει εκείνη του Μίκη Θεοδωράκη. Ευτυχώς, θα βγάζει λόγο στο τέλος της παράστασης, το μόνο αυθεντικό, έως καλτ, γεγονός στην όλη ιστορία.

Στο αδέξιο τσα τσα που χόρεψε η βουλευτίνα της ΝΔ Φωτεινή Πιπιλή στο «Dancing With the Stars». Όχι τόσο για το αδέξιο, όσο για το βουλευτίνα... Ειδικά σε εποχές που ο λαός χορεύει στο ταψί.

Στην Άννα Βίσση, η οποία εξανίσταται με τις πλαστικές της Μαντόνα. «Παραμορφώθηκε και έχασε αυτή τη γλύκα που είχε στο πρόσωπό της», λέει. Και η ίδια; «Έχω κάνει μπότοξ, έχω υποστεί κάποιες μικροεπεμβάσεις, χωρίς όμως ποτέ να χάσω αυτό που ήμουν». Τι ήταν ακριβώς; Μα, η μαζεμένη νεαρή από την Κύπρο που στα μέσα της δεκαετίας του ’70 τραγουδούσε «Ας κάνουμε απόψε μια αρχή», «Μη βάζεις μαύρο», «Κλαδί ροδιάς» και τα λοιπά. Άλλαξε τίποτα; Ουδέποτε!

Στον τραγουδιστή Πέτρο Γαϊτάνο, διότι, άντε έβγαλε πέντε (δέκα; ή μήπως 15;) cd με βυζαντινούς ύμνους και τα Ευαγγέλια, τι το θέλει το κήρυγμα με επιχειρήματα παιδαριώδη του τύπου «Τα λάθη των ανθρώπων είναι ότι είναι μακριά από το Θεό… Οτιδήποτε είναι μακριά από το Θεό δεν έχει χαρά…»; Στον Μεσαίωνα ολοταχώς. Μία είναι η επιλογή: Εκείνος. Σαν να μη μεσολάβησαν η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η δεκαετία του ’60 και άλλες ασήμαντες λεπτομέρειες της Ιστορίας.

Μεγάλο σουξέ έχουν ο Αντώνης Κανάκης και η παρέα του Ράδιο Αρβύλα και υψηλή τηλεθέαση, ιδίως στο νεανικό κοινό. Γιατί όμως θα πρέπει να πέφτουν σε γυμνασιακές ευκολίες; Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οποιονδήποτε σεξουαλικό υπαινιγμό θυμίζει μαθητές σε «πενταήμερη», αν και οι τέσσερις της παρέας έχουν αφήσει τα σχολεία εδώ και δεκαετίες...

Ωραία η ιδέα της χρήσης του ποιητικού λόγου σε τραγούδια. Ποιήματα των Εμπειρίκου, Σκούρτη, Δημουλά, Νικολακοπούλου, Νικοπούλου κ.ά. αποτελούν πρώτης τάξεως υλικό στο cd «Φ Χρυσός Λόγος». Καλή η σκέψη, άχαρη όμως η πράξη, με το συγκρότημα Άνεμος να ελαττώνει την ποίηση συνθετικά και ερμηνευτικά.

art

ΠΟΝΤΙΚΙ

01.04.2010  

Pontiki Art