Issuu on Google+

Η ΤΕΧΝΗ / ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ / ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ / Η ΖΩΗ... ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Α. Τσίπρας: Το διάβασμα βλάπτει σοβαρά την εικόνα του Με νυστάζει ο Ντίλαν Χίλιες κάμερες, χίλια «όπλα» στη Γάζα Θέατρο: Καλοκαίρι και καταχνιά (;) Χ. Κατσιμίχας: Εσύ χωρίς εσένα

ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ

art ΠΟΝΤΙΚΙ

n.149


2/26

TA ΠΡΟΣ ΩΠΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Δεν θα καταφέρει ποτέ να έχει την επάρκεια ενός Σωκράτη Μάλαμα ή ενός Αλκίνοου Ιωαννίδη. Στα τραγούδια και τις ερμηνείες του θα δείτε συχνά τον στόμφο και την υπερβολή, όχι όμως στο νέο του cd. Ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης έφτιαξε έναν αληθινά αγαπησιάρικο δίσκο, αυθεντικό και ειλικρινή. Λέγεται «Ξένιος / Η Κρήτη εντός μου» και αποτελεί την πιο σημαντική στιγμή της πορείας του. Δεκαέξι χρόνια έμεινε στην Κρήτη. Πήγε για σπουδές και σχεδόν πολιτογραφήθηκε Κρητικός. Οι επιλογές της ζωής ενός ανθρώπου δεν είναι τυχαίες. Άλλοι γεννήθηκαν Κρητικοί. Ο Πασχαλίδης έγινε, κι αυτό τον καθιστά δύο φορές Κρητικό. Στον τρόπο που μοιράζεται κάποια τραγούδια στον δίσκο του με τους Κρητικούς Ψαραντώνη και Βασίλη Σκουλά θα το δείτε. Πριν από μερικά χρόνια, ο Πασχαλίδης γιόρτασε με συναυλία και δίσκο τα δέκα χρόνια του στο τραγούδι, σε μία κίνηση μάλλον εγωκεντρική, αφού η δεκαετία είναι λίγος χρόνος στο τραγούδι για φιέστες. Τα αληθινά του γενέθλια, όμως, βρίσκονται στον νέο του δίσκο. Τίμια και χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Μιλτιάδης Πασχαλίδης Κρητικός από άποψη

art

ΠΟΝΤΙΚΙ

Παρακολουθώντας τον Γιώργο Κιμούλη να ερμηνεύει τον γιατρό στο τηλεοπτικό «Ιατρικό απόρρητο» (το ελληνικό «Grey's Αnatomy») μου έρχεται στο μυαλό μια έκφραση που έλεγε η γιαγιά μου όποτε φορούσα κάτι που θεωρούσε ότι δεν μου ταίριαζε: «Καλέ, τρέχα να το βγάλεις, κλαίει το άμοιρο το ρούχο πάνω σου!». Έτσι ακριβώς κλαίει και ρόλος του γιατρού πάνω στον Κιμούλη. Όχι ότι οι συμπρωταγωνιστές του… γιατροί, νοσηλευτές κ.λπ. (Παναγιώτης Μπουγιούρης, Μάντυ Λάµπου, Σοφία Παυλίδου, Γρηγόρης Σταµούλης κ.ά.) τα καταφέρνουν καλύτερα από τον ίδιο, όμως έχεις μεγαλύτερες απαιτήσεις – ως πότε; Εντάξει, είναι το σενάριο χάλια, είναι όμως και η, γνώριμη πλέον στο κοινό που τον παρακολουθεί, βαρεμάρα του ηθοποιού τόσο έντονη, που και ασθενή ανοιγμένο να έχει πάνω στο χειρουργικό τραπέζι του, ο τηλεθεατής νυστάζει. Είναι εξάλλου μεταδοτικό το χασμουρητό. Και ναι, τηλεόραση κάνουν όλοι –έστω, οι περισσότεροι– για τα λεφτά. Το γνωρίζουμε. Ας μη μας το πετούν όμως με τόση απαξίωση στα μούτρα, υποκρινόμενοι πως στηρίζουν τις επιλογές τους, ότι παίζουν ενώ στην πραγματικότητα μας εμπαίζουν.

Γιώργος Κιμούλης Γιατρός της συμφοράς

Χάρης Κατσιμίχας Εσύ χωρίς εσένα Η επανασύνδεση ύστερα από δέκα χρόνια του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα μόνο ως θετικό γεγονός μπορεί να κριθεί. Κι ας πέρασαν αρκετό διάστημα της χωριστής τους πορείας είτε δίνοντας αποχαιρετιστήριες συναυλίες είτε διανέμοντας την προηγούμενη κοινή τους καλλιτεχνική ζωή σε σειρά cd με εφημερίδα. Παρά τα «πταίσματα», όταν ένα ιστορικό δίδυμο του τραγουδιού συναντιέται ξανά, η είδηση είναι μόνο ευχάριστη. Στον αντίποδα του γεγονότος βρίσκεται η συνέντευξη που παραχώρησε ο Χάρης Κατσιμίχας στην «Athens Voice» την περασμένη Πέμπτη. Είχε καιρό να μιλήσει. Και καλύτερα να αργούσε καιρό ακόμη. Στη συνέντευξηλίβελλο χαρακτηρίζει «άχρωμες, άγευστες και άοσμες» τις θεματολογίες των τραγουδιών του Νίκου Ξυδάκη (ο οποίος έχει μελοποιήσει κυρίως Γκανά, Γκόνη και μεγάλους ποιητές) και «μικροαστικούς νταλκάδες» τα τραγούδια του ισοϋψή των Κατσιμίχα σε κάθε περίπτωση, Νίκου Πορτοκάλογλου. Στη συνέχεια αποκαλεί «ρηχό λυρισμό» τις δημιουργίες του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ο οποίος μπορεί να μην είναι ακόμη 50 ή 60 ετών για να κριθεί συνολικά, όταν όμως φτάσει στην ηλικία του Χάρη Κατσιμίχα πιθανόν η ιστορία να τον έχει τοποθετήσει σε ίση ή μεγαλύτερη κλίμακα. Στο κάτω κάτω ο Ιωαννίδης δεν έχει γράψει το «Ρίτα Ριτάκι». Ο Χάρης Κατσιμίχας κλείνει την επίθεση στους συναδέλφους του αποκαλώντας «μπουρδολογίες» τα τραγούδια ενός άλλου καλού τραγουδοποιού, του Μανώλη Φάμελλου. Η επίθεση αυτή δεν είναι επίθεση σε αντιπάλους. Αν ήταν έτσι, θα αποτελούσε θεμιτή ενέργεια. Χωρίς να καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει, ο Κατσιμίχας επιτίθεται σε «συγγενείς», στη δική του πλευρά του τραγουδιού, στο «αίμα» του. Πιο σημαντική όμως από την απαξίωση των συναδέλφων του είναι η δήλωση ότι «οι μη νόμιμοι μετανάστες να φύγουν αύριο το πρωί» και, λίγο πιο κάτω, η προσθήκη: «είναι πολλοί. Είναι πολλοί για εμάς!». Το ότι στη συνέχεια της συνέντευξης αναφέρει πως ο Καρατζαφέρης λέει αλήθειες δεν είναι παρά το λογικό επακόλουθο του νέου φοβικού Χάρη Κατσιμίχα. Αυτός ο νέος άνθρωπος δεν έχει, ιδεολογικά και αισθητικά, σχέση με τον «παλιό», εκείνον που έγραψε τα τραγούδια. Ο έφηβος ο Φάνης, ο Μάρκος και η Άννα, οι ήρωες των τραγουδιών του ήταν άραγε πάντα νόμιμοι, έδειχναν ταυτότητα στην αστυνομία; Ο Χάρης Κατσιμίχας έπαθε αυτό που παθαίνουν –λίγοι ευτυχώς– δημιουργοί όταν γερνούν: αλλοτριώθηκε. Έχασε τον εαυτό του, την αιτία των τραγουδιών του. Ή, αλλιώς, για να παραφράσουμε ένα τραγούδι του Πορτοκάλογλου που είχε ερμηνεύσει ο «παλιός» Χάρης Κατσιμίχας: «Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα. Ένα αστείο χαζό, εσύ χωρίς εσένα».

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ ΑΝΝΑ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

DESIGN ART DIRECTOR Κυριάκος Κουτσογιαννόπουλος

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ Μαρία Βασιλάκη

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: Γιώργος Ι. Αλλαμανής Λεωνίδας Αντωνόπουλος Xαρά Αργυρίου

Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τη σειρά «Εγκλήματα» του ΑΝΤ1. Εκεί, ο εμπνευσμένος σεναριογράφος Θοδωρής Πετρόπουλος του έδωσε τον ρόλο ενός χασάπη και τον έβαλε να συμπεριφέρεται ως προς όλα γύρω σαν «ένα κομμάτι κρέας». Έκτοτε, όπου εμφανιστεί, στο θέατρο ή στην τηλεόραση, ο Κώστας Κόκλας διαχειρίζεται τους ρόλους με τον ίδιο τρόπο. Εκφέρει τις ατάκες χωρίς καμία πρωτοτυπία και καμία προσωπική εμπλοκή. Μέσα στα χρόνια μεγάλωσε. Δεν είναι πλέον ο «εραστής» αλλά ο «μπαμπάς», όμως ούτε καν η διαφορετική ηλικία αποτέΚώστας Κόκλας λεσε για εκείνον ένα έναυσμα ώστε να Ρόλοι με καρμπόν διαφοροποιήσει τον τρόπο του. Συχνά δεν μοιάζει με ηθοποιό αλλά με δημόσιο υπάλληλο που του ανέθεσαν να πει ένα κείμενο απ’ έξω (ύστερα μάλιστα από την περικοπή του 14ου μισθού του). Αυτός ήταν στο «Λατρεμένοι μου γείτονες» τα δύο προηγούμενα χρόνια, αυτός είναι και στην «Παιδική Χαρά» εφέτος. Μόνο η τηλεοπτική του σύζυγος άλλαξε και τα τηλεοπτικά του παιδιά. Η αποστασιοποίηση δεν είναι κατακριτέα στην υποκριτική. Αντιθέτως, αποτελεί μία ολόκληρη σχολή θεάτρου. Υπάρχει όμως χάσμα που χωρίζει την αποστασιοποίηση από τη βαρεμάρα. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί, κάποιοι μάλιστα σημαντικοί, που έχουν υιοθετήσει έναν τρόπο παιξίματος, μία συγκεκριμένη μανιέρα. Για να υπάρξει, όμως, μανιέρα πρέπει αυτός ο επαναλαμβανόμενος τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει ένας ηθοποιός τους ρόλους του να έχει προσωπικότητα και σήμα ισχυρό. Αλλιώς δεν πρόκειται για μανιέρα αλλά για καρμπόν. Άλλο πράγμα είναι να είσαι πάντα ο εαυτός σου και άλλο να είσαι πάντα κανείς.

Δημήτρης Κανελλόπουλος Τατιάνα Καποδίστρια Γιώργος Ν. Κορωναίος Γιάννης Κουκουλάς

Μάκης Μηλάτος Ελίνα Μπέη Αγγελική Μπιλλίνη Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Χρυσούλα Παπαϊωάννου Δημήτρης Ρηγόπουλος Όλγα Σελλά Ναταλί Χατζηαντωνίου


4/28

Α πολίτιστη πολιτε ία

Οι ταγοί του έθνους και η κουλτούρα τους

Α

πό την εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ένα χαρούμενο παιδί του lifestyle της αριστεράς έως σήμερα δεν έχει περάσει πολύς καιρός. Ωστόσο, όσα πέρασαν ήταν αρκετά για να μετατρέψουν το χαρούμενο εκείνο αγόρι σε συνοφρυωμένο, άτεγκτο επαναστάτη που κατακεραυνώνει τους πολιτικούς αντιπάλους του ευαγγελιζόμενος ένα δικαιότερο μέλλον. Έστω και αν αδυνατεί να περιγράψει τα χαρακτηριστικά του μέλλοντος αυτού, καταφέρνει και συνεχίζει να ηγείται ενός κατακερματισμένου ιδεολογικά, πολιτικά και, κυρίως, συντροφικά οργανισμού όπως ο Συνασπισμός Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πώς; Παριστάνοντας τον οργισμένο και τον τιμητή. Εξοικειωμένος με τους μηχανισμούς κατασκευής της εικόνας, καταφέρνει να κρύβει την προπέτεια, την αλαζονεία του, ενίοτε και τις εκλεκτικές συγγένειες με διακεκριμέΧρειάζεται να δείχνει ότι είναι δεινός νους εξτρεμισμούς που αναγνώστης βιβλίων, επειδή κάπου δεν δικαιολογούνται πρέπει να δικαιολογεί τα τσιτάτα που πάντα στους μαζικούς αγώνες, πίσω από το συνήθως απομνημονεύει για να απασηκωμένο δάχτυλο και τους κλασικούς. «Τον ντά όταν τον ρωτάνε δύσκολα την προσποιητή οργή. Μπαλζάκ;», αναρωτιέΚαι τότε, γιατί προσπαται ο δημοσιογράφος. θεί από καιρού εις καιρόν να πείσει το ακροατήριό «Όχι, όχι, τους κλασικούς του μαρξισμού εννοώ», του ότι είναι και διανοούμενος; Η απάντηση ίσως απαντά ο νυν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. «Κανείς φαντάείναι πιο πεζή απ' όσο φαντάζεστε. Ίσως γιατί είναι ζομαι δεν θα έχει την όρεξη να ασχοληθεί τώρα με φίλος του κομματικού φιλόσοφου Ανδρέα Καρίτζη. την πολιτική οικονομία, με την οποία εγώ ασχολήΉ ίσως γιατί μαγεύτηκε από το έργο του Αλέν Μπαθηκα στα 18 μου. Τον Πουλαντζά τον διάβασα στα ντιού, που «τεκμηριώνει» την ανάγκη ύπαρξης του 20». « Έχετε διαβάσει το “Αντιντίρινγκ”;», ρωτά με κομμουνισμού σε αποσπάσματα δικών του θεατριεμφανή την ειρωνεία ο δημοσιογράφος. «Όχι, πιο κών έργων! Αλλά ας αφήσουμε τ' αστεία. Ο ��σίπρας κλασικά», απαντά ανυποψίαστος ο αρχηγός. «“Κράχρειάζεται να δείχνει ότι διαβάζει βιβλία επειδή τος και Επανάσταση” του Λένιν, “Κεφάλαιο” του κάπου πρέπει να δικαιολογεί τα τσιτάτα που συνήΜαρξ (σε κόμικς;), “Η καταγωγή της Οικογένειας” θως απομνημονεύει για να απαντά όταν τον ρωτάτου Ένγκελς – αλλά εντάξει, ας μη φορτώσουμε νε δύσκολα. Το διάβασμα είναι τμήμα του lifestyle τον κόσμο με αυτά...». «Λογοτεχνία;», τον ρωτά ο του, από την εποχή που, ως δυναμικός νέος στην επίμονος. «Στο χρόνο που χαλαρώνει κανείς, στις τοπική αυτοδιοίκηση, περιέγραφε άλλου τύπου διακοπές, διαβάζω κυρίως ξένους συγγραφείς. Χαδιαβάσματα σε μια συνέντευξη στον «Ταχυδρόλαρώνω με αστυνομικά μυθιστορήματα του Μονταλμο», που ελάχιστοι πρόσεξαν τότε. Στην ερώτηση μπάν, μου αρέσει ο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ, μου αρέσει του δημοσιογράφου αν διαβάζει και τι, ο Τσίπρας πολύ και ο Τζόναθαν Κόου. Όποτε μπορώ και έχω είχε απαντήσει, τότε, ότι έχει στη βιβλιοθήκη του τη δυνατότητα μεγαλύτερου στοχασμού, διαβάζω

s Μετά τη συνταξιοδότηση της Νάνας Μούσχουρη, την απόσυρση του Vangelis στο σπιτάκι του στην Ηρώδου Αττικού (που τελικά η θέα του δεν ενοχλεί όσους βλέπουν την Ακρόπολη απ' την ταράτσα του Μουσείου), ήρθε η ώρα του Ντέμη Ρούσσου. Το πάλαι ποτέ Παιδί της Αφροδίτης ενορχηστρώνει τον δικό του αποχαιρετισμό στην καριέρα (ή μήπως κάνει μια νέα αρχή;) από το Φεστιβάλ Αθηνών. Ενδιαφέρον – διότι το Φεστιβάλ, ανάμεσα στα πολλά ταμπού που άγγιξε, τόλμησε να εντάξει στους κόλπους του και εκδηλώσεις της κατηγορίας του καλτ. Του χρόνου, αν η χώρα δεν έχει καταρρεύσει, να φωνάξετε τον Τζόνι Χάλιντεϊ.

Το διάβασμα βλάπτει σοβαρά την εικόνα του

Ω ΡΑ ΓΙΑ

Η οικονομική δυσπραγία είναι εμφανές ότι δεν θα αφήσει αρνητικά ανεπηρέαστο κανένα από τους πολιτιστικούς θεσμούς αυτό το διάστημα στη χώρα μας. Ανάμεσα στους θεσμούς αυτούς συγκαταλέγεται και η διεθνής έκθεση βιβλίου που γίνεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Την οποία προσπάθησε να παρουσιάσει κραταιή, υγιή και ανεπηρέαστη, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την περασμένη Δευτέρα η διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου Κατρίν Βελισσάρη. Ήθελα να 'ξερα από ποιους προσπαθεί να κρυφτεί η κυρία διευθύντρια; Όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι δεν υπήρχε ούτε δεκάρα για την εκδήλωση – κι ότι λεφτά εκταμιεύθηκαν στο και πέντε, με εντολή του ίδιου του πρωθυπουργού, διότι η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στην Κίνα – και τι θα νομίσουν οι Κινέζοι για μια χώρα που, όποτε νταραβερίστηκαν μαζί της, μόνο προβλήματα αντιμετώπισαν.

και ποίηση». Λένε ότι το πολύ διάβασμα βλάπτει. Από την πολλή οικονομία ο καημένος ο Τσίπρας δεν μπορεί να θυμηθεί ούτε τους στοιχειώδεις όρους – με αποτέλεσμα να τον διορθώνει πατρικά, σαν δάσκαλος, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Τις ιδέες του Πουλαντζά είναι εμφανές ότι τις ξέχασε όταν συνάντησε τον Τσάβες κι εκείνος του υποσχέθηκε να στείλει φτηνό πετρέλαιο στους έλληνες προλετάριους. Τον Τζόναθαν Κόου, γνωστό για τα campus novel του, αποκλείεται να τον διάβασε, εκείνος μιλάει για πραγματικά πανεπιστήμια κι όχι για τα ελληνικά όπου δεσπόζοντα ρόλο παίζουν οι συνδικαλιστές (και) του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αν μελέτησε τον Μονταλμπάν, σίγουρα του διέφυγε η ειρωνεία. Αλλιώς δεν θα είχε απαντήσει, όπως απάντησε, στην ίδια συνέντευξη στον «Ταχυδρόμο», για τον Τσε Γκεβάρα: «Προχθές ήμουν σε ένα σπίτι και, στο τραπέζι, μας είχαν δώσει μια χαρτοπετσέτα Τσε Γκεβάρα. Εγώ την πήρα και τη χρησιμοποίησα, οι σύντροφοί μου δίπλα δεν τόλμησαν να το κάνουν». Μπράβο Αλέξη.

ß Λία Παραλία

ZAPPI N G

Εντάξει, βρε Βάσω,

Τ Θ

ώρα π’ ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι.

α ’θελες, μήπως, να αναμετρηθούμε στη σαχλαμάρα, μέρες που είναι; Λοιπόν, αν έπρεπε να διαλέξω μια από μας τις δυο, εσύ Βάσω μου, φως-φανάρι έχεις το μεγαλύτερο ταλέντο κι όχι η Μανωλίδου που πήγε και στρώθηκε πρώτο τραπέζι πίστα υπερεκτιμώντας τις αντοχές του συγκεκριμένου τηλεοπτικού format.

Τ

ι να μας πει τώρα αυτή η μπεμπέκα μπαταρίας και ρεύματος που να μην το ’χουμε δει και να μην το ’χουμε ακούσει; Στη μακραίωνη ζωή μας

εγώ και ο Ψινάκης τα έχουμε λουστεί όλα, αλλά αυτό το mixage «Βουγιουκλάκη - Χατζηχρήστος» πρώτη φορά στα χρονικά.

Ν

α το προσέξεις αυτό, Βάσω μου, να μην το παραξηλώνεις και να μην «καίγεσαι» με το «καλημέρα σας». Να μη δίνεις λαβή στον Περρή για χαμογελάκια και ευκόλως εννοούμενα και να μην προκαλείς τον Ψινάκη να σου δαγκώσει το χέρι, χραααπ. – Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα αυτιά; – Για να σ’ ακούω καλύτερα, παιδάκι μου. – Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα δόντια; – Για να σε κάνω μια χαψιά, Κοκκινοσκουφίτσα μου....

Α

ν κι εμένα, αν θέλεις να ξέρεις, αυτό που μου άρεσε πιο πολύ στο δάσος με τις τηλεοπτικές κοτσάνες ήταν το μακρύ ζεϊμπέκικο της Στεφανίδου με την καψερή την Τζούλια. Τι άλλο πια έχει κατά νου να μας χορέψει η Κρουέλα για να αποκάμει; Αυτός ο πυρρίχιος πάντως, πάνω στο πτώμα της απισχνασμένης και ακαταλόγιστης πορνοντίβας μόνο με έγκλημα πολέμου ισοδυναμεί και απορώ τι κάνουν αυτοί οι γραφειοκράτες του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Εκεί θα σε δω μια μέρα, Βάσω, εσένα και την Τατιάνα να λογοδοτείτε στην παγκόσμια κοινότητα για εγκλήματα και θηριωδίες κατά αμάχου πληθυσμού. Είπα και ελάλησα.

Σ

τα κουκουρίκου των ημερών να μην ξεχάσω να συμπεριλάβω το πρωινό ξύπνημα του Ραγκούση, που με την τσίμπλα στο μάτι έριξε την ιδέα να αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Κι αν όντως αρθεί, για πες μου κι εσύ, βρε Βάσω, τι θα απογίνουμε χωρίς μισοφαγωμένες τυρόπιτες πίσω από τα γκισέ και άδειες από τη σημαία για shopping; Shopping είπα και θυμήθηκα ότι του λοιπού δεν υπάρχει περίπτωση να βάλεις πάνω σου ταγεράκι sur mesure σαν της Κριστίν Λαγκάρντ. Ό,τι φόρεσες, φόρεσες. Το λουκ της δεκαετίας θα είναι το σταυροκουμπωτό, το τσουρούτικο, το γελεκάκι της Μέρκελ. Φόρα το, μωρό μου, φόρα το μικρό μου, και τσιμουδιά.

Η ποντικίνα των καναλιών


Μ Π Α ; ΕΙ ΝΑΙ Κ ΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΙΤΙ Σ Μ Ό Σ ; Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή [gallamanis@gmail.com]

Χίλιες κάμερες, χίλια «όπλα» στη Γάζα

Το ολοκαίνουργιο ντοκιμαντέρ των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη, σε σενάριο του Νικόλα Ζηργάνου, έδειξε ότι τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να κάνουν (και) τη δουλειά τους

Σ

τη μισογκρεμισμένη ευρωπαϊκή επαρχία μας ζούμε για τις εξαιρέσεις. Ενώ στα περίπτερα μοσχοπουλάει το πορνό DVD μιας τραγουδιάρας, ελαφραίνοντας, δήθεν, το βάρος από την εθνική διαπίστωση ότι ήρθε η ώρα του λογαριασμού, άλλες εικόνες αποτυπώνουν την Ελλάδα της ανθρωπιάς και της δράσης. Εικόνες που δείχνουν τον αγώνα μιας ομάδας συνελλήνων και ξένων ακτιβιστών, οι οποίοι με χίλιες προφυλάξεις, τον Αύγουστο του 2008, έφτιαξαν και έριξαν στη Μεσόγειο δύο καΐκια με έναν ευγενή πολιτικό στόχο: να σπάσουν τον ανάλγητο ναυτικό αποκλεισμό τον οποίο έχει επιβάλει παράνομα το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Ξέρετε, στο μεγαλύτερο σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης του πλανήτη. Πρόκειται για μια «παραλία» της Μεσογείου, απέναντι από την Κύπρο, με μόλις 40 χιλιόμετρα μήκος και 10 χιλιόμετρα πλάτος, όπου συνωστίζονται απελπισμένοι 1,5 εκατομμύριο παλαιστίνιοι πρόσφυγες. Τα κατάφεραν. Οι Ισραηλινοί δεν τόλμησαν να τους βουλιάξουν. Και φέτος, σε λίγες εβδομάδες, εκεί γύρω στα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου, η διεθνής πρωτοβουλία «Free Gaza Movement» σχεδιάζει να επαναλάβει το εγχείρημα, αυτή τη φορά σε μεγαλύτερη κλίμακα, με καμιά δεκαπενταριά πλοία, χωρίς καμιά μυστικοπάθεια. Χίλιες κάμερες, που λέει ο λόγος, σημαίνει χίλια «όπλα» στη Γάζα, μετρημένα και φιλειρηνικά. Όχι καλάσνικοφ και πύραυλοι, αλλά δίκαιη οργή, ανοικτά σύνορα, ανθρωπισμός. Οι εικόνες από τις ερασιτεχνικές κάμερες όσων βρέθηκαν το προπερασμένο καλοκαίρι πάνω στα δύο καΐκια, μαζί με την έμπειρη ματιά των σκηνοθετών Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη και την εξίσου έμπειρη γραφή του σεναριογράφου Νικόλα Ζηργάνου, κατέληξαν στο ντοκιμαντέρ «Γάζα ερχόμαστε» (Gaza we are coming), μία ελληνική παραγωγή για το αραβόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα. Παρήγορη έκπληξη για τα αντανακλαστικά της Ελλάδας που αντιστέκεται ήταν η απονομή σε αυτό το πολιτικότατο τηλεοπτικό ντοκουμέντο των 49 λεπτών (στην αγγλόφωνη εκδοχή του) του Βραβείου Κοινού στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, την περασμένη εβδομάδα. Ιδού η έμπρακτη απάντηση στο ισοπεδωτικό σύνθημα «Αλήτες ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι». Χωρίς φανφάρες και φαρισαϊσμούς, κάποιοι άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης να κάνουν το αυτονόητο: τη δουλειά τους, όσο καλά ξέρουν και μπορούν. Η φετινή

διοργάνωση στη Θεσσαλονίκη περιλάμβανε 189 ταινίες από 42 χώρες, τρία αφιερώματα, δύο εκθέσεις, δύο ημερίδες και δύο εργαστηριακά σεμινάρια. Υπήρξε μία «ειδική ζώνη» για παιδιά με 11 ταινίες τις οποίες παρακολούθησαν περίπου 2.000 μαθητές. Ο αριθμός των θεατών έφτασε τις 45.000, αυξημένος κατά 10% σε σχέση με πέρυσι, ενώ η αγορά ντοκιμαντέρ του φεστιβάλ έγινε εξ ολοκλήρου ψηφιακή, γεγονός που προσέλκυσε μεγαλύτερο αριθμό ενδιαφερομένων. Καλά ακούγονται όλα αυτά. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα είναι περίπλοκη και σκληρή. Το made in Greece ντοκιμαντέρ έχει πάντα πολύ δρόμο να διανύσει. Αφενός για να φτάσει στο κοινό της τηλεόρασης, της κινηματογραφικής αίθουσας, των dvd club και της διανομής στο εξωτερικό. Μονομερείς προσπάθειες των ίδιων των δημιουργών ή εναλλακτικές αίθουσες όπως ο η��ωικός Μικρόκοσμος Film Center είναι απαραίτητες αλλά αφήνονται στην άδηλη επιχειρηματική τους τύχη από το Υπουργείο Πολιτισμού, σε μία χώρα γελοιωδώς αρχαιόπληκτη, όπου ό,τι δεν είναι «λευκό μάρμαρο» δεν αξίζει της παραμικρής υποστήριξης. Αφετέρου το ελληνικό ντοκιμαντέρ «ψάχνεται» θεματολογικά και υφολογικά, αναζητώντας καινούργιες κινηματογραφικές γλώσσες. Πριν από ακριβώς δέκα χρόνια, το 2000, το είδος καθιερώθηκε στην συνείδηση του μεγάλου κοινού με την εξαιρετική «Αγέλαστο Πέτρα» του Φίλιππου Κουτσαφτή. Μεσολάβησαν φιλότιμες δουλειές, με πιο πρόσφατες το «Πάρβας - άγονη γραμμή» (2008 ) του Γεράσιμου Ρήγα για τον γέροντα ιδιοκτήτη καφενείου στη Χώρα της Αμοργού και η ψύχραιμη «Μακρόνησος» (2008) των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου, καθώς και οι τηλεοπτικές δουλειές, κυρίως του Αυγερόπουλου και του Σωτήρη Δανέζη. Ακόμη όμως το ντοκιμαντέρ παραμένει κινηματογραφικό είδος πολυτελείας. Να το πούμε με μια φράση; Η αέναη αναζήτηση χρηματοδότησης καθηλώνει τις καλές ιδέες, άσε που οι καλές ιδέες σπανίζουν. Ας είναι. Επιβιβαζόμαστε κι εμείς νοερά στον φετινό στολίσκο που σύντομα θα σαλπάρει ξανά για τη Γάζα, άοπλος απέναντι στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ. Μαζί με χίλιες αόρατες κάμερες, χίλια ζευγάρια μάτια, χίλια «όπλα». Η ηλεκτρονική δημοσιογραφία και η πολιτική ευαισθησία δεν έχουν πει τον τελευταίο τους λόγο.


6/30

cove r story

«»

Αν βάλεις τα τραγούδια του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στη σειρά, όλα εκείνα που έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες εννοώ, χάνεις το μέτρημα. Είναι πάρα πολλά. Τραγούδια που σφραγίζουν μία πετυχημένη πορεία δεκαετιών. Ωστόσο ο ίδιος παραμένει σεμνός και προσγειωμένος. Και επιμένει να λειτουργεί πάντοτε μέσα σε παρέες. Αυτό το διάστημα ετοιμάζει δύο δίσκους που θα κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο. «Έχω πολύ πράγμα μέσα μου και καταλαβαίνω πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να τα πω», λέει. Το ένα άλμπουμ θα είναι αμιγώς δικό του και το δεύτερο με λαϊκά τραγούδια σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, που θα ερμηνεύσει ο Δημήτρης Μπάσης. Την προηγούμενη Παρασκευή τον είδα live στον Ζυγό, το μαγαζί που εμφανίζεται φέτος μαζί με τον Γιάννη Κότσιρα, την Αφροδίτη Μάνου και τα Κίτρινα Ποδήλατα. Ο χώρος ήταν κατάμεστος, αλλά, όπως λέει και ο ίδιος ο Λαυρέντης, η οικονομική κρίση χτυπάει κι εδώ.

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας «Αριστερός είμαι, όχι μαλάκας»

Συνέντευξη Στον Δημήτρη Κανελλόπουλο Φωτ. Μαριλένα Σταφυλίδου

art

Τον συνάντησα σε ένα καφέ δίπλα στο σπίτι του. Στο στέκι του. Κι εννοείται πως με κέρασε. Ανένδοτος σε αυτό. Δεν δέχτηκε με τίποτε να πληρώσω εγώ.

Λ.Μ.: Καταρχάς κόψαμε τις Κυριακές στο μαγαζί. Ειδικά τις τελευταίες δυο-τρεις εβδομάδες υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Το βλέπεις ακόμα και στους δρόμους τις νύχτες. Ερημιά. Δεν κυκλοφορεί τίποτα. Παίζει μεγάλο ρόλο η ψυχολογία. Ποια είναι η αντίδρασή σας; Ρίξατε τις τιμές τουλάχιστον; Λ.Μ.: Έχουμε ρίξει τις αμοιβές μας. Ξεκινάμε από εκεί. Εσείς, μπορεί, αλλά τα μαγαζιά δεν είδα να μειώνουν τις τιμές τους. Λ.Μ.: Θα αναγκαστούν να το κάνουν. Σφίγγει και ο φορολογικός κλοιός. Νομίζω πως έχετε ευθύνη κι εσείς οι καλλιτέχνες για την κατάσταση που επικρατεί στα νυχτερινά κέντρα. Από τις υψηλές τιμές μέχρι τα πενήντα ευρώ που «σπρώχνεις» στον μετρ για να σε βάλει σε καλύτερο τραπέζι. Και μου έχει τύχει αυτό σε μαγαζί που έπαιζες εσύ. Λ.Μ.: Και τι μπορώ να κάνω; Να γίνω λογιστής ή φοροτεχνικός; Να ελέγχω τα γκαρσόνια; Ή μήπως να γίνω αστίατρος και υγειονομικός να εξετάσω αν είναι καλά και τα ποτά; Το μόνο που μπορώ είναι να ζητήσω από τον ιδιοκτήτη να μειώσει τις τιμές. Όμως, μην ξεχνάτε πως μιλάμε για μερικά μαγαζιά που ενώ συμβαίνει όλο αυτό είναι γεμάτα. Κάποιοι καλλιτέχνες γινόμαστε μόδα και το εκμεταλλεύεται ο καταστηματάρχης. Να σου πω κάτι άλλο όμως; Κάνω ένα σωρό συναυλίες τον χρόνο δωρεάν. Έρχεται κανείς να με δει από εκείνους που διαμαρτύρονται για τις τιμές; Δηλαδή, δεν κατάλαβα; Θέλει να κάτσει ο άλλος πρώτο τραπέζι, να πάρει Dimple, να τσακωθεί με τον μετρ που θα βάλει μπροστά μπροστά τον λαχαναγορίτη με το χρήμα και μετά του φαίνεται ακριβό το μπουκάλι 200 ευρώ; Είμαστε και περίεργοι. Στον Ζυγό από τα χίλια άτομα οι μισοί εκνευρίζονται που τελειώνουμε στις 3 και πηγαίνουν μετά στην Πέγκυ Ζήνα. Αυτούς να σεβαστώ; Θέλω να είμαι ακριβοδίκαιος, βέβαια. Τιμή μου κάνουν που τους αρέσω.

«Τι τα θέλουν τα λεφτά οι παπάδες; Τόσο μεγάλο έργο κάνουν και δεν το ξέρουμε; Δεν μπορώ καν να τους βλέπω. Επισκέπτομαι όμως καμιά φορά το Άγιο Όρος. Έχω γνωρίσει δυο-τρεις γέροντες εκεί καταπληκτικούς. Όχι βέβαια τους Εφραίμ και τους άλλους. Ετούτοι κι αν είναι αδιανόητοι. Τι τα θέλουν άραγε τα λεφτά άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα μέρος για να σώσουν την ψυχή τους;»

πετάγεται ένας και μου λέει: «Μαχαιρίτσα, άλλα τραγουδάς όμως». Σκέψη αριστερής υφής. Είσαι αριστερός; Λ.Μ.: Αριστερός είμαι, όχι μαλάκας. Δεν θα τους κάνω το χατίρι αυτά που βγάζω να τα μοιράζομαι με τον οποιονδήποτε. Τι σημαίνει αριστερός για τον κόσμο αυτόν δηλαδή; Λ.Μ.: Ξέρω ’γώ; Κάτι κομιλφό ίσως. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου παλιά κυκλοφορούσε με ένα αυτοκίνητο της πλάκας για να μην ενοχληθούν οι οπαδοί του. Πάρε ένα καλό για την ασφάλειά σου, του έλεγα. Τη μισή μου ζωή την περνάω στο αυτοκίνητο και τα ξενοδοχεία. Τι θα έπρεπε να κάνω; Να μένω σε πανσιόν για να κάνω τα χατίρια του κόσμου; Ο χρόνος είναι άλλωστε αυτός που αποτελεί το ασφαλέστερο κριτήριο για το ποιοι πραγματικά είμαστε.

Σνομπάρεις το κοινό; Λ.Μ.: Μακριά από εμένα οι ρατσισμοί. Αλλά, πλέον, τους διακρίνω όλους με την πρώτη ματιά. Όπως και τους σκληροπυρηνικούς του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Αυτοί είναι που σε σνομπάρουν, νομίζοντας πως έχουν πιάσει τον πάπα από τα…

Μια και λες για χρόνο, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου λειτουργεί σαν να είναι έφηβος ακόμα. Λ.Μ.: Το θέμα είναι να μη γίνεσαι γελοίος, να μην κάνεις πράγματα που δεν αντέχουν τα κότσια σου, προσπαθώντας να το επιβάλεις. Ο Παπακωνσταντίνου δεν με ενοχλεί. Οι Scorpions όμως, ναι.

Θυμάμαι πάντως πως οι οπαδοί του Παπακωνσταντίνου αντέδρασαν όταν συνεργάστηκε με τον Σαββόπουλο. Λ.Μ.: Δεν τράβηξε η συνεργασία, γιατί ο Σαββόπουλος είναι για όλο τον κόσμο, αποτελεί τρομακτικά μεγάλη περίπτωση.

Οι Scorpions έβγαλαν το καινούργιο τους cd ως δώρο σε μία εφημερίδα. Λ.Μ.: Ψάχνεις ως καλλιτέχνης να βρεις τρόπο πώς θα φτάσει στον κόσμο η δουλειά σου. Γιατί είναι καλύτερο να βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων με 20 ευρώ;

Δεν σου αρέσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου; Λ.Μ.: Καλός μουσικός μεν, αλλά πολύ της μόδας. Τον πατρονάρουν κάποια ραδιόφωνα, τον πατρονάρουν και περιοδικά, μας τα ζάλισαν τόσα χρόνια. Από τη μία το άτεχνο, οι πληβείοι δηλαδή, και από την άλλη να κόβεις φλέβες. Και ο Αγγελάκας. Ο ένας δίσκος που έβγαλε με τους Επισκέπτες είναι καταπληκτικός, ο άλλος για πέταμα. Και το άλμπουμ που κυκλοφόρησε με τον Βελιώτη δεν μπορώ να το ακούσω. Ίσως να είναι πολύ προχωρημένο για μένα.

Δικαιολογείς επομένως τους καλλιτέχνες που δίνουν το καινούργιο τους cd σε μία εφημερίδα; Λ.Μ.: Δικαιολογώ τον κόσμο που αγοράζει τις εφημερίδες.

Ο Σαββόπουλος όμως σαν να το έχει «κάψει» λίγο τελευταία… Λ.Μ.: Δεν έχει σημασία. Και ο Θεοδωράκης, πιθανότατα, το ίδιο. Δεν λέει τίποτε αυτό. Η ιστορία κρίνει το έργο του καθενός. Πότε ένας καλλιτέχνης είναι ανακόλουθος σε σχέση με το έργο του; Λ.Μ.: Όλοι ανακόλουθοι είμαστε. Εγώ έχω μία Τζάγκουαρ∙ μου αρέσουν τα παλιά αυτοκίνητα, οι αντίκες. Πήγαμε πέρυσι λοιπόν σε μία συναυλία στο River Party, όπου και έπαιζα μαζί με τον Μπουλά και τον Σταρόβα. Τελειώνουμε και φεύγουμε, εγώ με την Τζάγκουαρ, ο Σταρόβας με μία νοικιασμένη Μερσεντές και ο Μπουλάς με μία Πόρσε. Στη σειρά. Και τυχαίνει να φρακάρουμε στον κόσμο που αποχωρούσε περπατώντας. Οπότε,

Παίζει ρόλο και σε ποια εφημερίδα το δίνεις πάντως. Ο Κότσιρας το έβγαλε με την «Espresso». Λ.Μ.: Λάθος του. Δικαιολογείς κι εκείνους που τα κατεβάζουν παράνομα από το Ίντερνετ; Λ.Μ.: Μα αν υπάρχει τρόπος να το πάρεις τζάμπα, δεν θα το πάρεις; Τρελός είσαι; Ωστόσο, τίθεται ένα ζήτημα με τα δικαιώματα. Γιατί καλά εγώ που θα παίξω ζωντανά τα τραγούδια μου και θα κερδίσω κάποια χρήματα. Ο Ισαάκ Σούσης πώς θα ζήσει; Και όσο σκέφτομαι πως παλιά θέλαμε να κλείσουμε την ΑΕΠΙ. Μόνο από εκεί θα παίρνουν στο τέλος κάποια χρήματα οι στιχουργοί. Αλλιώς θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά. Παρατηρώ μία πτώση στο ελληνικό τραγούδι. Λ.Μ.: Είμαστε σε κάμψη. Οι ίδιοι οι άνθρωποι βγάζουν χειρότερους δίσκους απ’ ό,τι παλιότερα. Όχι πως δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Του Βασίλη Παπακωνσταντίνου το τελευταίο άλμπουμ είναι καλύτερο από τα προηγούμενα. Της Αλεξίου πάλι δεν με τρέλανε. Δεν είναι κακός, αλλά είναι υπερβολική η διαφήμιση, λες και πρόκειται για τη Μα-

χάλια Τζάκσον. Της Τάνιας ο δίσκος, από την άλλη, δεν είναι τόσο κακός όσο έγραψαν οι εφημερίδες. Βέβαια, όταν δίνεις το δικαίωμα να κυκλοφορήσει άλμπουμ η Τζούλια Αλεξανδράτου καταλαβαίνεις γιατί βουλιάζουμε. Έχω την αίσθηση πως χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Λ.Μ.: Σκέφτομαι να στήσω ένα καινούργιο συγκρότημα. Θα πάρω διάφορα άτομα που έχουμε ήδη καριέρα και θα φτιάξουμε ένα συγκρότημα προσώπων, όπως οι Crosby, Stills, Nash & Young και οι Emerson, Lake & Palmer. Έχω κάνει πρόταση στον Πορτοκάλογλου, τον Θηβαίο, τον Περίδη, τον Γιώργο Ανδρέου να παίζει πιάνο. Στην αρχή με κοίταζαν λίγο περίεργα, αλλά κάποιοι φαίνεται πως θα συμφωνήσουν. Σου αρέσουν οι παρ��ες στη μουσική; Λ.Μ.: Θέλω παρέα στη σκηνή. Από τότε που ξεκινήσαμε με τον Τσακνή και τον Πλιάτσικα δεν μπορώ να είμαι μόνος. Δεν θέλω να κουράσω τον κόσμο. Να βγαίνω τρεις ώρες και να παίζω τα τραγούδια μου δεν έχει νόημα. Και γιατί άλλωστε να βγαίνεις μόνος; Για να κερδίσεις την επιβεβαίωση της ματαιοδοξίας σου; Δεν θέλω και να επαναλαμβάνομαι. Έκανα δύο υπερ-πετυχημένες χρονιές με τον Ζουγανέλη και τους υπόλοιπους. Τρίτη δεν ήθελα, βαρέθηκα. Με τον Τσακνή όμως ήσασταν μαζί μία ολόκληρη δεκαετία. Λ.Μ.: Και κάποια στιγμή κουραστήκαμε. Έχασα την αίσθηση του χρόνου. Βαρέθηκα να πηγαίνουμε στην Καλαμάτα κάθε καλοκαίρι, στο ίδιο θέατρο. Μπήκα στο ταξί μια φορά και μου είπε ο οδηγός «γεια σας, κύριε Τσακνή». Και φέτος στον Ζυγό με μεγάλη παρέα ξανά. Λ.Μ.: Συγκινήθηκα όταν έμαθα πως ήθελε να παίξει μαζί μας και η Αφροδίτη Μάνου. Η ευχάριστη έκπληξη όμως είναι ο Κότσιρας. Δεν εννοώ σαν τραγουδιστής. Εννοώ στα παρασκήνια, ως συνεργάτης, ως τύπος της παρέας, ως χαβαλές. Είχα την αίσθηση πως θα ήταν κάπως πιο κομιλφό τύπος, λίγο της πιο ανώτερης τάξης. Σαν τον Νταλάρα δηλαδή. Όχι πως κατηγορώ τον Νταλάρα. Είναι πρώτος. Υπήρχαν συνεργασίες σου στο παρελθόν που δεν τράβηξαν; Λ.Μ.: Κάποιες αλλιώς τις περίμενα και αλλιώς έκατσαν. Με την Αλεξίου δεν πέρασα καλά εκείνη τη χρονιά. Μου άρεσε πολύ η ιδέα να παίξουμε μαζί, αλλά διάφοροι εξωγενείς παράγοντες δεν μου επέτρεψαν να το χαρώ. Ξεκινήσαμε μια μαλακία με τις αφίσες, αν θα βάλουμε τα ονόματα ή όχι. Μετά λέγαμε πόσες ώρες θα τραγουδήσουμε στη σκηνή, τόσες εγώ και τόσες εσύ. Με τους μανατζαραίους από δίπλα. Δεν τα μπορώ αυτά. Με τον Μητροπάνο στην Αθήνα πέρασα καλά, ενώ στη Θεσσαλονίκη καθόλου. Μου τα είχε πρήξει και το ανομοιογενές κοινό. Να τρώει ο άλλος τη γαρίδα από κάτω και να σε πιτσιλάει στη μούρη.


ΠΟΝΤΙΚΙart 25-31.3.10

31/7

Με κάποιους ίσως να μη γίνεται και να συνεργαστείς. Λ.Μ.: Με τον Νταλάρα δεν ξέρω αν θα μπορούσα να συνυπάρξω. Ακόμα και όταν κάναμε τον δίσκο ήμασταν σε απόσταση. Όπως δεν θέλω να συνεργαστώ, ας πούμε, και με τον Σαββόπουλο. Ίσως και γιατί φοβάμαι μήπως χαλάσω την εικόνα που έχω στο μυαλό μου γι’ αυτόν. Και με τα πολιτικά; Πώς τα πας; Λ.Μ.: Δεν ψηφίζω. Τις ημέρες των εκλογών πηγαίνω στην Τήνο για διακοπές. Τελευταία φορά που ψήφισα ήταν το ’90. Και όταν είχες βάλει για δημοτικός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Χαλβατζή; Λ.Μ.: Ούτε τότε ψήφισα. Ούτε τον εαυτό μου δηλαδή. Για άλλους λόγους ωστόσο έθεσα υποψηφιότητα. Τον αγαπάω τον Σπύρο Χαλβατζή, μου ζήτησε να βοηθήσω και δέχτηκα. ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία... Λ.Μ.: Η ΝΔ δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι πολύ οργανωμένο. Ακόμα και όταν κυβερνούσε η ΝΔ, στην ουσία το ΠΑΣΟΚ βρισκότανε στην εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, είναι τρόπος ζωής. Η επίθεση στον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ σε ενόχλησε; Λ.Μ.: Ως προς το πρόσωπο, ναι. Ως προς τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, καθόλου. Νομίζω πως πρέπει να σφίξουν λίγο οι κώλοι. Αρκετά μας κορόιδεψαν. Να αντιδράσουμε. Όπως μπορεί ο καθένας. Το παιχνίδι, αγαπητέ, είναι στημένο. Ούτε ο Παπανδρέου φταίει ούτε ο Καραμανλής. Υπάρχει σχέδιο από το εξωτερικό να γυρίσουμε στην εποχή της φεουδαρχίας. Οι πλούσιοι να είναι πλούσιοι και οι υπόλοιποι να δουλεύουν γι’ αυτούς. Αρνούμαι να πιστέψω πως ένα κράτος δεν μπορεί να βάλει στο χέρι εκείνους που έχουν εκατομμύρια εκατομμυρίων. Μας δουλεύουν όλοι ψιλό γαζί. Μας έχουν τρελάνει. Χρεοκοπία, χρεοκοπία, άι σιχτίρ. Κι αν χρειαστεί να υποκύψουμε στους απεχθείς όρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου; Λ.Μ.: Γιατί να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο; Μπορεί να χρειαστεί. Το ίδιο έκανε και η Ουγγαρία. Λ.Μ.: Στην Ουγγαρία όμως χρηματοδότησαν τις τράπεζες να έχουν τεράστια κέρδη, όπως έγινε εδώ πέρυσι, με τα τόσο δισεκατομμύρια; Μπορεί το κράτος να τα πάρει από τους τραπεζίτες και όχι από τους φτωχομπινέδες; Και τι θα τα κάνετε, ρε πούστηδες, τα λεφτά, όταν δίπλα σας οι άλλοι θα πεινάνε; Αξία παίρνουν τα χρήματά σου όταν έχουν και οι άλλοι. Φταίει και ο κόσμος βέβαια που παραμένει απαθής. Γιατί αν είναι σήμερα η Ελλάδα, αύριο θα πάρει σειρά η Ισπανία και η Πορτογαλία κ.ο.κ. Και θα κάθεται μόνη της η κωλο-Μέρκελ να πιάνει τον Πάπα από τα ούμπαλα. Η Εκκλησία πάντως αρνείται να φορολογηθεί. Λ.Μ.: Τι τα θέλουν τα λεφτά οι παπάδες; Τόσο μεγάλο έργο κάνουν και δεν το ξέρουμε; Είμαι θρήσκος, θρησκόληπτος δεν είμαι. Με ενδιαφέρει η σωτηρία της ψυχής. Δεν είμαι του υλισμού. Όχι ότι πάω εκκλησία. Δεν μπορώ καν να τους βλέπω. Επισκέπτομαι όμως καμιά φορά το Άγιο Όρος. Έχω γνωρίσει δυο-τρεις γέροντες εκεί καταπληκτικούς. Όχι βέβαια τους Εφραίμ και τους άλλους. Ετούτοι κι αν είναι αδιανόητοι. Τι τα θέλουν άραγε τα λεφτά άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα μέρος για να σώσουν την ψυχή τους;


Επισ η μάνσ ε ις

Αν νομίζετε ότι το φαινόμενο Τζούλια είναι ελληνικό, πλανάσθε. Πρώτη διδάξασα στη σύγχρονη ιστορία η Αν Νικόλ Σμιθ. Κουνελάκι του «Playboy», παντρεύτηκε τον 89χρονο και κατά 63 χρόνια μεγαλύτερό της, ζάπλουτο Χάουαρντ Μάρσαλ, τον «έστειλε» και κληρονόμησε τα πάντα. Μόνο που η ιστορία αυτή δεν είχε χάπι εντ, αφού στο τέλος πεθαίνει και η πρωταγωνίστρια. Για ελληνική ταινία του ’60 καλό σενάριο ακούγεται. Η Royal Opera της Αγγλίας όμως γιατί θα πρέπει να ανεβάσει έργο με τη ζωή της; Και μάλιστα να το χαρακτηρίσει «μέγα γεγονός για

Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι

Σαν ζεστά κουλούρια φεύγουν τα εισιτήρια για το μιούζικαλ της Μαρινέλλας στο Παλλάς. Μόλις κυκλοφό-

Ποια κρίση;

Κρίση;

ΠΟΝΤΙΚΙart 25-31.3.10

| Δημήτρης Κανελλόπουλος

έχω δει κατά καιρούς σε διάφορες περιοδείες του δεν παρουσιάζεται καλύτερος. Τη μία επιλέγει να παρουσιάσει μόνο τα άγνωστά του κομμάτια, την άλλη αφήνει την κιθάρα και παίζει μόνο πλήκτρα κ.ο.κ. Τελευταία φορά τον είδα στο Βερολίνο, στην προ διετίας τουρ του. Βαρέθηκα θανάσιμα. Ήμουν στην αρένα και δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει το live. «Χάλια, ε;» πρόλαβα να ψελλίσω μετά στην παρέα μου που ήταν στην κερκίδα. «Καλά, τρελός είσαι; –με αποπήραν– ήταν καταπληκτικός!».

πρόκειται για περιφερειακά μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους–, αλλά για το Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας (λειτουργεί μόνο η περιοδική έκθεση) και ολόκληρο τον όροφο του Εθνικού Αρχαιολογικού (16 αίθουσες)! Την ίδια ώρα το Υπουργείο, το οποίο έχει στην αρμοδιότητά του και την κρατική μας τηλεόραση, ξοδεύει χρήματα για να λάβουμε μέρος στη Γιουροβίζιον! | Δημήτρης Ρηγόπουλος

Τα τελευταία χρόνια έχει τιμηθεί όσο λίγοι εν ζωή εικαστικοί καλλιτέχνες και έργα του έχουν παρουσιαστεί στις πιο σημαντικές εκθέσεις. Ταυτόχρονα όμως έχει δεχθεί και έντονη κριτική για ορισμένα από τα πιο ρηξικέλευθα και εννοιολογικά έργα του. Σε κάθε περίπτωση, ο Κώστας Τσόκλης έχει επαξίως καταφέρει να είναι από τους ελάχιστους σύγχρονους έλληνες δημιουργούς που με συνέπεια, υφολογική ποικιλία και πολυεπίπεδη θεματική, δηλώνουν ηχηρά την παρουσία τους στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι, χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, επελέγη να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις της Κωνσταντινούπολης που φέτος είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Η έκθεσή του με τίτλο η «Απρονοησία του Προμηθέα» (25 Μαρτίου - 23 Μαΐου) εκκινεί με αφορμή τα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 2007, με τις μεγάλες πυρκαγιές, και απλώνεται σε δυο ορόφους του ιστορικού Σισμανόγλειου Μεγάρου, με

Στην Κωνσταντινούπολη ολοταχώς

Όταν τον Ιανουάριο το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού ανακοίνωσε ότι κλείνουν είκοσι τρία μουσεία (ολόκληρα ή τμήματά τους) και είκοσι τρεις αρχαιολογικοί χώροι σε όλη την Ελλάδα επειδή δεν μπορεί να πληρώσει φύλακες, είχαμε πιστέψει πως όλη η ιστορία ήταν υπόθεση ολίγων μηνών. Αλλά να που φτάνει Πάσχα και από κοντά η έναρξη της τουριστικής σεζόν. Δεν μιλάμε μόνο για χώρους ήσσονος σημασίας –που δεν υπάρχουν ήσσονος σημασίας όταν

Μουσεία ή Γιουροβίζιον;

μπάντα, ενώ έμοιαζε και ο ίδιος περισσότερο κεφάτος. Μέχρι και που κάποια στιγμή μας χαμογέλασε. Ένα γελάκι έσκασε βέβαια, μη νομίζετε τίποτε πιο πολύ. Σημαντική πρόοδος όμως, αν σκεφτούμε πως την προηγούμενη φορά που είχε έρθει, στην Πάτρα, έκανε όλη τη συναυλία με την πλάτη γυρισμένη στο κοινό. Ούτε μία φορά δεν γύρισε να μας κοιτάξει. Λογικό κατά κάποιο τρόπο: ολόκληρος Ντίλαν να παίζει στο γήπεδο της Παναχαϊκής; Αλλά και στο εξωτερικό που τον

Με νυστάζει ο Ντίλαν

Ο Μπομπ Ντίλαν είναι για την Αμερική ό,τι και οι Βeatles για την Ευρώπη. Η μουσική ιστορία της αμερικανικής ηπείρου αυτοπροσώπως. Οπότε, όσοι δεν τον έχετε δει ποτέ ζωντανά δεν πρέπει να λείψετε στις 29 Μαΐου από το Terra Vibe της Μαλακάσας όπου και έρχεται για συναυλία. Εγώ, πάλι, θα το σκεφτώ πολύ αν θα πάω. Διότι ο Ντίλαν στα live του είναι απίστευτα βαρετός. Μόνο μία φορά, θυμάμαι, στον Λυκαβηττό είχε –σχετικά– ενδιαφέρον. Εκεί έπαιξε με μία πιο ηλεκτρική

8-9/32-33


έρχονται

Συνάντησα στον δρόμο τον Πάνο Κούτρα, τον σκηνοθέτη της ελληνικής ταινίας που ακούστηκε περισσότερο από κάθε άλλη φέτος, της «Στρέλλας». Αυτές τις ημέρες ο Κούτρας βρίσκεται στο Λονδίνο για τη βρετανική πρεμιέρα και τον πέτυχα παραμονές του ταξιδιού του. Τον ρώτησα τι κάνει κι αυτό που άκουσα με αποκαρδίωσε. Προσπαθεί να ξεχρεώσει τη «Στρέλλα». Του χρωστάει κόσμος, ρευστό δεν κυκλοφορεί, όλοι χρωστάνε σε όλους. Αν βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση ο Κούτρας με 25.000 εισιτήρια στην πλάτη, σκεφτείτε τι γίνεται πιο κάτω! | Δ.Ρ.

Επιτυχία και χρέη

παρωχημένο και θλιβερά ψευτοζορμπάδικο άσμα του Γιώργου Αλκαίου, το οποίο κοινό κι επιτροπή πρόκριναν ως άξιο να μας εκπροσωπήσει τον Μάιο στο Όσλο. Δηλαδή, και μόνο που ξέρω ότι κυκλοφορεί εκεί έξω, ντρέπομαι – αχ, πόσο ντρέπομαι! Διότι, ρε γαμώτο, υπάρχει Ελλάς και πέρα από το «Οpa!» Ή μήπως, όχι πια; Μήπως, δηλαδή, ο καθαγιασμός της ωραίας Τζούλιας και της σόλοικης, πλην πανέξυπνης, στάσης της (ξέρετε, στα τέσσερα) στο καναπεδάκι της Τατιάνας, δηλώνει κάτι τελεσίδικο για τα ιδανικά αυτού του τόπου; Ο οποίος –με τις AGBίδικες ευλογίες της très comme il faut συνονόματής μου, γαμώ την ατυχία μου– έχει αναγάγει το λούμπεν και το παράταιρο σε εθνικά καθαγιασμένο mainstream;

φεύγουν

Μάντις κακών έγινα, ως φαίνεται, άθελά μου και με το συμπάθειο κιόλας. Διότι ο κύκλος των ματαιωμένων εκδηλώσεων, που επισημαίναμε την περασμένη βδομάδα, ήρθε και τρίτωσε με τη συναυλία της Ντιόν Γουόργουικ στο Μέγαρο. Στο παρατσάκ άλλαξε γνώμη η καλλικέλαδος ντίβα της αμερικανικής σόουλ και μας έγραψε κανονικά, επειδή, λέει, σκιάχτηκε με την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα... Στο καπάκι, κάποια ημεδαπά δημοσιεύματα ψιλοαμφισβήτησαν αυτή την αιτιολογία ματαίωσης, έγινε ολίγον το σύστριγγλο μεταξύ διοργανωτών και ρεπόρτερ, αλλά στην τελική το μόνο που μένει είναι εκείνη η πικρή επίγευση μιας ακόμη ηχηρής ακύρωσης. Μια ακύρωση: αυτό, τελικά, είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει, ως γιουροβιζιονικό έθνος, από την απόλυτη ξεφτίλα που κομίζει το

Γενικά εμείς οι πολύ μοντέρνοι της αρχιτεκτονικής δεν τον συμπαθήσαμε φοβερά τον Ερνστ Τσίλερ. Πολύ «ακαδημαϊκός», πολύ «αναγεννησιακός» και τόσο καλός που «καθυστέρησε» την έλευση των νέων Τσίλερ, ρευμάτων της αρχιτεκτονικής στην Αθήνα. με νέα Ευτυχώς, τώρα έχουμε τη μεγάλη έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη για να συνειδηματιά τοποιήσουμε πόσο τυχερή ήταν η Αθήνα που αυτός ο Γερμανός τα μάζεψε και ήρθε στα μέρη μας, στη ρημαγμένη Ελλάδα του 1864 και άφησε το έργο που άφησε. Αν ζείτε στην Αθήνα ή θεωρείτε τον εαυτό σας Αθηναίο, ένα πέρασμα από το κτίριο της Βασιλέως Κωνσταντίνου επιβάλλεται. | Δ.Ρ.

βίντεο προβολές, «καιόμενες» φωτογραφίες, 50 μικρά ζωγραφικά με τα αποφθέγματα του καλλιτέχνη και τρία μεγάλα ζωγραφικά έργα. Την εποχή που τα greek statistics έχουν γίνει ανέκδοτο και η greek economy παραπαίει, ευτυχώς που η greek art παραμένει ζωντανή. | Γιάννης Κουκουλάς

Κορκολή στη μυσταγωγική αίθουσα του Gazarte. Ένα πιάνο, μια φωνή κι ένας «Πελέ» των κρουστών υπογράφουν κάτι που έκανε κατάσταση στην πόλη πέρα από επικοινωνιακές τζιριτζάντζουλες. Ακόμη πιο πέρα από τον κούφο (και κουφό) μιντιακό παροξυσμό της εποχής, το Δ΄ Διεθνές Συμπόσιο για τον Θουκυδίδη, του Δήμου Αλίμου, φέρνει στην Αθήνα 25 καθηγητάδες από Ευρώπη και ΗΠΑ για μια ιστορικο-λογοτεχνικών αναζητήσεων συνάντηση με την εναρκτήρια εργασία να φιλοξενείται στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στις 8 Απριλίου. Διότι, βέβαια, ελληνική κουλτούρα υπάρχει και πέρα από το κωλοδάχτυλο του «Focus». Το θέμα είναι ότι εσχάτως, κι εμείς οι ίδιοι μόνο μπανίζουμε το κωλοδάχτυλο του DVD και χάνουμε το φεγγάρι...

ρησαν «εξαφανίστηκαν» 13.000 κομμάτια. Να ένα μήνυμα που παίρνει η αγορά του θεάματος. Για να δικαιωθούν όσοι πιστεύουν ότι σε εποχές κρίσης και γενικού στριμώγματος θα πριμοδοτηθούν τα πιο σίγουρα «εμπορικά» χαρτιά που θα βγάζουν τα λεφτά τους. | Δημήτρης Ρηγόπουλος

Η Εθνική Παλιγγενεσία ήγγικεν – ημερολογιακά και επετειακά, τουλάχιστον. Για το εν τοις πράγμασι ορθοπόδισμα του έθνους, τώρα, μάλλον ευρισκόμεθα προς το παρόν κάπου ανάμεσα στο ΔΝΤ και τη Μέρκελ. Ή μάλλον, πιο πεζά και ρεαλιστικά, κάπου ανάμεσα στα καλοσμιλεμμένα μπούτια της Τζούλιας. Κι ενώ ο στραφταλιζέ βόρβορος των ημερών ρέει ασυγκράτητος από ένα μπουκάλι σαμπάνιας, γίνονται πράματα, στην πόλη και αλλού, που μας θυμίζουν πως, ναι, υπάρχει ζωή μετά την τιβί. Η Κική Δημουλά, ας πούμε, παρέλαβε προ ημερών στο Στρασβούργο το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας. Η ποίηση ήταν κάποτε το αποκούμπι μας. Τώρα, τείνει να γίνει το άλλοθί μας. Άλλο καλό και ενθαρρυντικό, η παράταση, μέχρι τα τέλη Απριλίου, της εμπνευσμένης συνεύρεσης Πρωτοψάλτη-

Της Τατιάνας Καποδίστρια

τα καλλιτεχνικά δρώμενα»; Θα μπορούσες να πεις ότι ελλείψει προτύπων ο συνθέτης ΜαρκΆντονι Τέρνεϊτζ και ο Ρίτσαρντ Τόμας που γράφει το λιμπρέτο βρήκαν έμπνευση στην ξανθιά τσούλα-μακαρίτισσα. Τι να κάνει τότε και ο Γιώργος Γεωργίου που εμπνέεται στον αέρα ποιηματάκια τύπου «παππού, παππού… / πού και πού»; Να βρει μια σοπράνο και να πάει στη Λυρική; Ας σοβαρευτούμε. Γιατί ένας οργανισμός με τέτοιο όνομα επιλέγει μια τέτοια θεματολογία; Το τρίπτυχο «αίμα, στέμμα, σπέρμα» πουλά καλά στη Βρετανία – και όχι μόνο. Όλα πια θυσία στην εμπορικότητα. Ευτυχώς που στην Ελλάδα δεν πολυγράφουν όπερες, γιατί από εμπνεύσεις του είδους άλλο τίποτα. | Ελίνα Μπέη


10/34

Επι λογές

Επιμέλεια: Αγγελική Μπιλλίνη

ΣΙΝΕΜΑ >> Το πόσο δημιουργική είναι η σχέση του Κριστόφ Κισλόφσκι με το ντοκιμαντέρ το διαπίστωσαν όσοι παρακολούθησαν το αφιέρωμα στον πολωνό σκηνοθέτη, που προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Καιρός ν’ ανακαλύψει και το αθηναϊκό κοινό τη σχέση του Κισλόφσκι με τις ταινίες τεκμηρίωσης, αφού το αφιέρωμα στο έργο του «κατεβαίνει» αυτούσιο στην πρωτεύουσα και φωτίζει την κοινωνία της Πολωνίας του ’60 και ’70, καθώς και το τότε ασφυκτικό πολιτικό καθεστώς. Παράλληλα με το αφιέρωμα στον Κισλόφσκι, από τη Θεσσαλονίκη μας έρχεται και το αφιέρωμα στον Ολλανδό Γιόρι Ίβενς, τον οποίο οι σινεφίλ θα γνωρίσουν μέσα από είκοσι ταινίες του που καταγράφουν πολέμους, απεργίες, εξεγέρσεις και εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες από όλο τον κόσμο. Ταινιοθήκη της Ελλάδος, 25-29/3

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

τζαζ >> Παρ’ όλο που ο ίδιος ο Μίροσλαβ Βίτους δήλωσε πρόσφατα πως δεν έχει και πολύ καλές αναμνήσεις από την εποχή των Weather Report, στην Αθήνα έρχεται με ένα πρόγραμμα-φόρο τιμής στην εποχή εκείνη. Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο τσέχος μπασίστας, μαζί με τον σαξοφωνίστα Γουέιν Σόρτερ και τον πιανίστα Τζο Ζάβινουλ, συμμετείχε στην μπάντα που ανέβασε στη σκηνή τον τζαζ ροκ ήχο. Οι κακές αναμνήσεις όμως δεν πτόησαν τον 62χρονο σήμερα μουσικό από το να κυκλοφορήσει πέρυσι τον δίσκο «Remembering Weather Report», τον οποίο και θα παρουσιάσει την Κυριακή στην Αθήνα μαζί με την μπάντα του. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 28/3 >> Θαυμάζει την Έλα Φιτζέραλντ, τη Σάρα Βον, τη Ντάινα Ουάσινγκτον και την Αρίθα Φράνκλιν και

>> Φεβρουάριος - Μάρτιος του 2008 και ο Γιώργης Γερόλυμπος, με υποτροφία του Ιδρύματος Φούλμπραϊτ, οδηγεί στους highways των ΗΠΑ, καταγράφοντας με τον φακό του πόλεις και τοπία, εικόνες που παρουσιάζει στην 4η ατομική του έκθεση, με τίτλο «Road Trip: USA.16994.61». Γκαλερί Α.Αntonopoulou.Αrt, έως 29/4

το αποδεικνύει σε κάθε live της. Η Ρόμπιν ΜακΚέλε, η τραγουδίστρια από τη Νέα Υόρκη, έρχεται στο κλαμπ του Μετς και οι εμφανίσεις της ενδείκνυνται για ρομαντικούς και λάτρεις της τζαζ μπαλάντας. Half Note Jazz Club, 26/3-1/4

>> Ταξίδι όμως έκανε και η Λαβίνια Λάσκαρη, όχι στις ΗΠΑ όπως ο Γερόλυμπος, αλλά στην Ινδία, απαθανατίζοντας την καθημερινότητα μιας χώρας εντελώς ξένης σ’ εμάς. Η φωτογράφος στην έκθεση με τίτλο «Time and Sequence» προβάλλει στους τοίχους της γκαλερί 912 φωτογραφίες, με σκοπό να αναβιώσει μαζί με το κοινό τις εμπειρίες της εν κλειστώ. Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, έως 24/4 >> Την Κόκκινη Πλατεία, το Θέατρο Μπαλσόι, την οικία Pashkov, την πρώτη σπειροειδή γέφυρα, το Πλανητάριο, τα ανάκτορα Kuskovo και Ostankino, τον Καθεδρικό του Σωτήρος και άλλα ιστορικά σύγχρονα κτίρια της Μόσχας παρουσιάζει η έκθεση «Μόσχα. 21ος αιώνας», με σκοπό να μας μυήσει στην ατμόσφαιρα και την αίγλη της ρωσικής πρωτεύουσας. Μουσείο της Πόλεως Βούρου Ευταξία, έως 18/4 >> Η τζαζ δεν είναι μόνο μουσική αλλά και εικόνα στην περίπτωση του Χρήστου Κοψαχείλη, που παίζει σε χρώμα άσπρο-μαύρο. Για τη συλλογή φωτογραφιών που παρουσιάζει με τίτλο «Πρόσωπα της τζαζ», ο ίδιος ο καλλιτέχνης ομολογεί πως άρχισε να φωτογραφίζει τους μουσικούς «μαγεμένος από την ένταση που παραμορφώνει τα πρόσωπά τους τη στιγμή που απογειώνουν τα σόλο τους ή από τη γαλήνια έκσταση της περισυλλογής λίγο πριν αρχίσουν τον αυτοσχεδιασμό τους». Bacaro, έως 30/4

κ λ ασι κη Μουσική >> Από το 1985 εμφανίζεται στις μεγαλύτερες αίθουσες συναυλιών του κόσμου και συμπράττει με σημαντικές ορχήστρες. Ο Γιούρι Μπασμέτ, ο οποίος έχει συμβάλει σημαντικά στη διεύρυνση του ρεπερτορίου για βιόλα, έρχεται στην Αθήνα μαζί με τους Σολίστ της Μόσχας και, με τη διττή ιδιότητα του σολίστ και του αρχιμουσικού, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα με έργα Μπάρτοκ, Σοστακόβιτς, Τσαϊκόφσκι και Σούμπερτ. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 27/3 >> Ο «Διόνυσος του πιάνου» είναι το ψευδώνυμο του Ίβο Πογκορέλιτς, του διεθνώς αναγνωρισμένου πιανίστα, ο οποίος συμμετέχει στη συναυλία για τα «200 χρόνια από τη γέννηση του Σοπέν και του Σούμαν». Τη βραδιά διοργανώνει η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Πολωνίας. Μουσική διεύθυνση: Πίτερ Φέρανεκ. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 26/3

A

Κόσμος ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

>> Για δύο πράγματα φημίζεται το Άμστερνταμ. Το πρώτο είναι τα περίφημα coffee shops. Το άλλο η περιβόητη γειτονιά Hoerengracht, το κανάλι με τις ανθρώπινες βιτρίνες και τα κόκκινα φανάρια. Καθώς το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου στις γκαλερί, πόσο μάλλον οι απαγ��ρευμένες στον υπόλοιπο κόσμο ουσίες, η εγκατάσταση «Hoerengracht» των Εντ και Νάνσι Κίνχολτζ είναι ίσως η πλέον αντιπροσωπευτική για την πόλη αυτή. Εξ ου και η παρουσίασή της γίνεται στο Μουσείο Ιστορίας του Άμστερνταμ (έως το καλοκαίρι). Πρόκειται για ένα έργο που οι Κίνχολτζ δημιούργησαν τη δεκαετία του ’80 στο Βερολίνο, βασισμένοι σε φωτογραφίες που είχαν τραβήξει –επί πληρωμή βεβαίως– και έχοντας ως μοντέλα φίλους τους. Σκοτεινά κτίρια, ομοιώματα κοριτσιών που δείχνουν το εμπόρευμά τους σε βιτρίνες και μια πινελιά σουρεαλισμού συνθέτουν ένα από τα πιο πολύκροτα έργα της εποχής μας. Και στη μέση ο επισκέπτης να αναρωτιέται για τη χρησιμότητα της πορνείας. Οι πιο τολμηροί αναμφισβήτητα θα περάσουν και από την αυθεντική γειτονιά, έστω από περιέργεια. Πληροφορίες: www.ahm.nl

Χορός >> Το κύκνειο άσμα του Μορίς Μπεζάρ από τα Μπαλέτα της Λωζάνης θα προσελκύσει τους φιλότεχνους υπέρ των σκοπών της Ένωσης Μαζί για το Παιδί. Στον «Γύρο του κόσμου σε 80 λεπτά» που θα παρουσιαστεί για δύο βράδια, ένας νεαρός ταξιδιώτης ανακαλύπτει τον κόσμο και ταυτόχρονα προσπαθεί να αποφύγει τους προσωπικούς του δαίμονες μέσα από τις μουσικές των Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Στράους, Τσαϊκόφσκι, Μότσαρτ κ.ά. Θέατρο Badminton, 27-28/3

ΑΝΑΤΟΛΗ >> Όσο υπάρχει κοινό που τους παρακολουθεί εκείνοι θα έρχονται στα μέρη μας. Ξανά λοιπόν επί ελληνικής σκηνής οι περιστρεφόμενοι δερβίσηδες, με τη μουσική των Σούφι. Οι μύστες του αρχαιότε-


ΠΟΝΤΙΚΙart 25-31.3.10

35/11

Γύρω γύρω πόλη... Της Άννας Βλαβιανού

A

Πρόσωπο

25 Μαρτίου.

Τα όνειρα του Τακέσι Κιτάνο

>> Όσοι έχουν δει ταινίες του Τακέσι Κιτάνο σίγουρα δεν θα παραξενευτούν από αυτή την

έκθεση που παρουσιάζει το Fondation Cartier pour l’art contemporain του Παρισιού. Ακόμα και αν δεν γνωρίζουν τις άλλες ιδιότητές του: ηθοποιός, σεναριογράφος, ζωγράφος, ποιητής, συγγραφέας, τελευταία και δημιουργός βιντεο-παιχνιδιών και στην Ιαπωνία επιπλέον πασίγνωστος κωμικός και TV persona. Γιατί οι ταινίες του Κιτάνο θα μπορούσαν να είναι πίνακες εν κινήσει. Στο «Παιδί του μπογιατζή», όπως είναι ο τίτλος της έκθεσης από το παρατσούκλι που του είχαν δώσει στο σχολείο, νοσταλγεί την παιδική του ηλικία. Μέσα από πίνακες, βίντεο, παράξενα αντικείμενα, κατασκευές και φανταστικές μηχανές, ο Κιτάνο αποκαλύπτει στον επισκέπτη εκπλήξεις, παίζει με τη σύγχρονη τέχνη και πειραματίζεται με την επιστήμη. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την έκθεση «μια σειρά ονείρων». Όσοι αγάπησαν τις ταινίες του ξέρουν ότι κυριολεκτεί.

Στην κούρσα

Ντοστογιέφκσι, τον Ψαραντώνη και

που σας έβαλαν να τρέχετε πόσες

τον Γιάννη Αγγελάκα στο Ηρώδειο,

επαναστάσεις τολμήσατε;

αλλά και τον Ντέμη Ρούσσο επίσης

Σημαντικό πλεονέκτημα οι αρνήσεις.

στο Ηρώδειο, τη Λένα Πλάτωνος στη

Μπορεί να μη σε πάνε εύκολα

Μικρή Επίδαυρο, τον Οστερμάιερ σε

μπροστά σαν το «ναι», σε μαθαίνουν

διπλό «κτύπημα», και στην Πειραιώς

όμως να υπερασπίζεσαι τον εαυτό

και στην Επίδαυρο, την Ιζαμπέλ Ιπέρ

σου. Τις απόψεις σου. Τις αρχές σου.

στην Πειραιώς, τον Γιάννη Κουνέλλη

Τι να λέμε τώρα!

Ο άνθρωπος

των «όχι» δεν είναι στην εμβέλεια

Τερζόπουλο, τον Λευτέρη Βογιατζή

των επαίνων.

στην Πειραιώς κ.ά.

Κι όμως, ο Γιώργος

Λούκος με τόσα «όχι» κατάφερε

ευρώ τα χρήματα από το Υπουργείο

παροικούντων την Ιερουσαλήμ.

>> Μπορεί λόγω οικονομικών δυσκολιών οι παραγωγές «Εμίλια ντι Λίβερπουλ» και ο «Πειρατής» να ματαιώθηκαν, αλλά η Εθνική Λυρική Σκηνή ενισχύει την πασχαλινή της ατζέντα διοργανώνοντας, μαζί με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων, συναυλία με τίτλο «Αιώνιο φως». Το πρόγραμμα της βραδιάς περιλαμβάνει έργα των Πίνκαμ, Κρότσε, Φορέ, Γκούνταλ και Ράτερ. Συμμετέχουν οι σολίστ Μαρία Μητσοπούλου (υψίφωνος) και Διονύσιος Σούρμπης (βαρύτονος). Θέατρο Ολύμπια, 27/3

ρου δερβίσικου τάγματος, των Μεβλεβί, έρχονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν την εκστατική χορική ιεροτελεστία τους, να αφαιρέσουν τους μαύρους μανδύες τους, να μείνουν με λευκά ενδύματα και να… ξαναγεννηθούν. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 27/3 και Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 28/3

Θέατρο >> Τον μύθο της «παιδοκτόνου» Μήδειας μέσα από την πένα του Ζαν Ανούιγ παρουσιάζει το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, με τη Μίνα Χειμώνα στον ομώνυμο ρόλο. Ενισχύοντας το σκηνικό με τις video art προβολές, ο Νάκος μας μεταφέρει σ’ ένα φλογερό και παθιασμένο περιβάλλον, παραδίδοντας μέσα από την ηρωίδα μαθήματα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και ζωής. Altera Pars, 26/3-10/5

ΜΟΔΑ >> Η εβδομάδα μόδας στη Νέα Υόρκη έριξε αυλαία πριν από λίγες μέρες, αλλά οι fashion freaks μπορούν από σήμερα και για τέσσερις μέρες να παρακολουθήσουν, έστω, την Ελληνική Εβδομάδα Μόδας για να μάθουν τις προτάσεις των ελλήνων σχεδιαστών για τον χειμώνα του 2010. Τις συλλογές

>> Στο πνεύμα των ημερών κινείται και το πρόγραμμα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, παρουσιάζοντας το ορατόριο του Χέντελ «Ανάσταση». Τα γεγονότα γύρω από την Ανάσταση του Ιησού μέσα από τα μάτια τριών κοντινών του προσώπων, του μαθητή του Ιωάννη, της Μαρίας Μαγδαληνής και της Μαρίας του Κλωπά, διηγούνται επί σκηνής η Ορχήστρα Πατρών και οι: Emanuela Galli, Μαίρη Έλεν Νέζη, Ειρήνη Καράγιαννη, Βασίλης Καβάγιας, Vito Priante. Μουσική διεύθυνση: Γιώργος Πέτρου. Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 31/3

τους για την επόμενη σεζόν θα παρουσιάσουν δεκαοκτώ σχεδιαστές, οι: Α. Μπράτης, Χ. Κοτέντος, Delight, Δ. Ντάσσιος, Ε. Καβαθάς, Β. Ζούλιας κ.ά. Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, 25-28/3

Radio on >> O Πάνος Χρυσοστόμου στο Δεύτερο Πρόγραμμα, κάθε βράδυ στις 11, ξεφεύγει από τον ελληνικό και έντεχνο μέσο όρο του σταθμού. Με τις μουσικές του επιλογές να προέρχονται συνήθως από το ξένο ρεπερτόριο και τον ήχο των σάουντρακ να αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της εκπομπής.

>> 5ο VELVET Festival: Στο τριήμερο πάρτι του περιοδικού «Velvet» οι επιλογές είναι πολλές και περιλαμβάνουν live εμφανίσεις, κινηματογραφικές προβολές, μία εικαστική έκθεση σε επιμέλεια Θεοδώρας Μαλάµου, αλλά και DJ sets. Στα highlights του φεστιβάλ σημειώστε την εμφάνιση των Lolek και Lumiere Brother, καθώς και τις προβολές των ταινιών «Λουόµενοι» της Εύας Στεφανή, «Πάρβας, άγονη γραµµή» του Γ. Ρήγα και «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φ. Τσίτου. Περισσότερες πληροφορίες: www.velvetmagazine.gr Bios, 29-31 Μαρτίου

Και

Πολιτισμού κι αυτά είναι όλα.

Δεν

τώρα που αναγκάστηκε να φτιάξει ένα

χρειάζονται μελοδραματισμοί. Μόνο

πρόγραμμα για το Φεστιβάλ Αθηνών

δράση.

και Επιδαύρου καθοδηγούμενο από

με εξέπληξε.

την οικονομική κρίση τα κατάφερε

τα χρώματα» στο Θέατρο Βασιλάκου.

να εκπλήξει τον Τύπο που του «υποκλίθηκε» ξανά. ο Λούκος.

Είναι ευφυής

καλύτερα μπορούσε στην αναγκαία πραγματικότητα.

Οι ιδέες του

σώζουν τους φιλότεχνους.

Είδα μια παράσταση που Το «Μην παίζεις με

Ένα σπονδυλωτό θέαμα με άξονες

Ανταποκρίθηκε όσο

Όχι,

τρεις μονολόγους και συνδετικά κείμενα από το βιβλίο «Ιατρείον ασμάτων».

«Τη ζωή που σκότωσα

εγώ είναι η ζωή που νοσταλγώ. Μόνο που η ζωή δεν μπορεί να

όμως, και τους τυχαίους επισκέπτες

λειτουργήσει σαν αναδρομική

μιας trendy κατάστασης.

έκθεση…».

Όχι,

Ζυγισμένες οι λέξεις

τα δεκάποντα δεν θα συναντήσουν

της Στέλλας Βλαχογιάννη, με

εφέτος τον αντίστοιχο Μπαρίσνικοφ.

σεβασμό στα αισθήματα.

Μια

Ο Ίθαν Χοκ δεν θα ξανάρθει,

ακροβασία ανάμεσα στον σαρκασμό,

οπότε το Κολωνάκι μπορεί να πάει

το χιούμορ, τον φόβο, την απώλεια,

στην παραλία κι όχι στην Επίδαυρο.

τη συστολή και το θάρρος των

Χωρίς γκλαμουριά το αργολικό θέατρο εφέτος, αλλά… no money.

εκμυστηρεύσεων.

Μια παράσταση

σκηνοθετημένη αριστοτεχνικά, με φαντασία και ταλέντο από τη Σοφία

Όπως είπε και ο ίδιος στη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση

Καραγιάννη που παίζει μαζί με

του Φεστιβάλ, το πρόβλημά του

άλλες δύο άξιες συνοδοιπόρους, την

φέτος ήταν οι ακυρώσεις.

ΠΑΡΤΙ

Μειωμένος ο

προϋπολογισμός κατά 20%, 4.320.000

να κερδίσει την εκτίμηση των

ΠαΣΧΑ

στην Ελευσίνα με τον Θόδωρο

«Δεν θα

Θεοδώρα Σιάρκου και την Ειρήνη

έχουμε μεγάλα ονόματα, γιατί δεν

Μουρελάτου.

έχουμε να τα πληρώσουμε».

που «φωνάζει» ότι προέκυψε

Μια παράσταση

Ήταν σαφής, άλλωστε το ξέραμε.

από τη συναναστροφή όλων των

Επικρίσεις δεν υπήρξαν.

συντελεστών της.

Κάποιοι, μάλιστα, πολύ θα χαρούν

αληθινά συγκινητική.

Χειροποίητηκαι Κι επειδή

που φέτος θα δουν: το αφιέρωμα στην

θα συνεχιστεί και μετά το Πάσχα

Πίνα Μπάους, στο Μέγαρο Μουσικής,

(Τετάρτες και Πέμπτες), μην τη χάσετε.

τον Πέτερ Στάιν στην Πειραιώς 260 με


12/36

Τάσ ε ις

Της Τόνιας Μιχαήλ

Τα τρένα που φύγαν... με την Τραβιάτα

Ί

σως και να έχετε δει ήδη το βίντεο σε κάποια Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημοφιλής «La περιήγησή σας στο YouTube. Στην κεντρική Bohème» του Πουτσίνι, η οποία παρουσιάστηαγορά της Βαλένθια, ενώ ο κόσμος κάνει κε πριν από μερικούς μήνες. Εν προκειμένω, η αμέριμνος τα ψώνια του, κάποια στιγμή αρχίζει ν’ εύθραυστη πρωταγωνίστρια Μιμί δεν άφησε την ακούγεται μουσική από τον «Τροβατόρε» του Βέρτελευταία της πνοή στο κρεβάτι μιας σοφίτας ντι. Οι πωλητές πετούν τις σκούφιες και τις ποδιές περιτριγυρισμένη από τους φίλους της, όπως αρτους και, προς μεγάλη έκπληξη των καταναλωτών, χικά θέλησε ο συνθέτης. Πήδηξε με βιασύνη στο αρχίζουν να ερμηνεύουν άριες και αποσπάσματα διερχόμενο από ένα πολύβουο εμπορικό κέντρο με εξαιρετική δεινότητα. λεωφορείο, αφήνοντας πίσω Πώς θα μπορούσε άλλωστε όχι μόνο τους φίλους της αλλά να γίνει αλλιώς, αφού στην και τους εμβρόντητους αρχιΗ όπερα φλερτάρει πρ��γματικότητα επρόκειτο κά διερχόμενους. Καθώς το με την τηλεοπτική κά- λεωφορείο ξεκινούσε, ο αγαγια επαγγελματίες λυρικούς τραγουδιστές που συμμετης Ροντόλφο έτρεξε μερα και πάει παντού: πημένος τείχαν στο χάπενινγκ της για λίγο από πίσω του, μέχρι στις γειτονιές, στους Όπερας της Βαλένθια με που κάποια στιγμή κατέρρευστόχο την προώθηση του σε στο πεζοδρόμιο. Ο Σαϊμίρ σιδηροδρομικούς είδους στο ευρύ κοινό. Η Πίργκου, ο νεαρός αλβανός αντίδραση του κόσμου ήταν τενόρος που ερμήνευσε τον σταθμούς, στις αγοαξιοπρόσεκτη. Την αρχική ρόλο του Ροντόλφο, αισθάνρές και στα αεροδρόέκπληξη και αμηχανία διαθηκε πως τα δάκρυα κύλησαν δέχθηκαν τα χαμόγελα, οι απολύτως φυσικά από τα μια. Θέσεις θεατών φωτογραφίες με τα κινητά, μάτια του. «Όταν οι πόρτες δεν προβλέπονται, τα χαμηλόφωνα σχόλια. έκλεισαν ένιωσα πως δεν ήταν Η συμμετοχή, δηλαδή. Το απλώς οι πόρτες του λεωφοαφού οι τελευταίοι πόσοι απ’ αυτούς πέραρείου, αλλά οι πόρτες της αποτελούν μέρος της σαν αργότερα το κατώφλι ίδιας της ζωής. Όλοι έκλαιγαν. του θεάτρου μένει ακόμη Έκλαψα κι εγώ», δήλωσε πριν παράστασης να αποδειχθεί. Ωστόσο, από λίγο καιρό στους «Times» λίγοι είναι εκείνοι που θα της Νέας Υόρκης. Όσο για διαφωνήσουν ως προς το την παρουσία θεατών σε ενδιαφέρον του πειράματος. Τα περί προσπαθειών απόσταση αναπνοής από τον ίδιο; «Μέσα σ’ αυτή εκλαΐκευσης της όπερας έχουν βεβαίως κατά καιτην ατμόσφαιρα νιώθεις πραγματικά αυτό που λένε ρούς συζητηθεί, περισσότερο από εξονυχιστικά. “μπαίνω στο πετσί του ρόλου”. Ποτέ ως τότε δεν Ωστόσο, όσο κι αν κάποια επ’ αυτού νέα συζήτηση είχα νιώσει την αδρεναλίνη μου σε τόσο υψηλά κινδυνεύει ίσως να κουράσει, η αλήθεια είναι ότι επίπεδα». Το εν λόγω πρότζεκτ ήταν το τρίτο κατά στη συγκεκριμένη κατεύθυνση τα εγχειρήματα σειρά της ελβετικής τηλεόρασης, στο πλαίσιο του μοιάζουν να μην έχουν τέλος. Μέσα απ’ αυτό το γενικότερου προγραμματισμού της να προωθήσει πρίσμα, η πρωτοβουλία της Όπερας της Ζυρίχης την όπερα σε ζώνες υψηλής τηλεθέασης. Το βάπτι–ένα θέατρο γνωστό για την έλξη που ασκεί στους σμα του πυρός ήρθε πριν από τρία ακριβώς χρόνια μεγάλους αστέρες του λυρικού θεάτρου, αλλά και με τον «Μαγικό αυλό» του Μότσαρτ, σε δύο τηλεογια τη δυνατότητά του να δημιουργεί νέους– να πτικά κανάλια. Κι επειδή κάθε αρχή και δύσκολη ή προωθήσει λυρικές παραγωγές ειδικά φτιαγμένες μάλλον δοκιμαστική, το όλο εγχείρημα είχε απλώς για την τηλεόραση, δείχνει να διαμορφώνει μια νέα να κάνει με τη μετάδοση της παράστασης από τη τάση και μάλιστα κερδίζοντας το στοίχημα. Το γεσκηνή της Όπερας της Ζυρίχης στο πρώτο κανάλι, νικότερο background έχει πραγματικό ενδιαφέρον. με ταυτόχρονα ζωντανά ρεπορτάζ από τα παραΠρόκειται για πρότζεκτ που γυρίζονται σε φυσικούς σκήνια στο δεύτερο. Μερικούς μήνες αργότερα, χώρους (σιδηροδρομικούς σταθμούς, αεροδρόμια, τον Σεπτέμβριο του 2007, η ιστορία συνεχίστηκε μ’ λαϊκές γειτονιές κ.λπ.), δίνοντας την ευκαιρία στο ένα βήμα πολύ εντυπωσιακότερο. Την «Τραβιάτα διερχόμενο κοινό να αποτελέσει κομμάτι της ίδιας στον Κεντρικό Σταθμό», η οποία μεταδόθηκε ζωτης παραγωγής. ντανά από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Ζυρίχης, κερδίζοντας μεγάλη δημοσιότητα διεθνώς. Θεατές, παντελώς άσχετοι μέχρι τότε με το είδος, παρέμειναν κυριολεκτικά κολλημένοι στις τηλεοπτικές τους οθόνες. Προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, είναι αλήθεια, επιστρατεύθηκαν διάφορα βοηθητικά στοιχεία, όπως επεξηγήσεις της πλοκής στα διαλείμματα, μελετημένες διακοπές της δράσης όπου προβάλλονταν ανθρώπινες ιστορίες εμπνευσμένες

από την όπερα κ.ά. Όπως ήταν αναμενόμενο, το εγχείρημα υπερέβη τα όρια της Ζυρίχης. H παραγωγή της «La Bohème» διοργανώθηκε σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο της Βέρνης, προχωρώντας ένα ακόμη βήμα παραπέρα: δεν υπήρχε μόνο ένα φυσικό, οπτικό και ηχητικό τοπίο αλλά δύο, ένα φτωχικό διαμέρισμα κι ένα παρακείμενο εμπορικό κέντρο, σχεδιασμένο από τον διάσημο Ντάνιελ Λίμπεσκιντ. Όσο για τα γειτονικά διαμερίσματα, χρησιμοποιήθηκαν όπως ακριβώς είναι, με τους ενοίκους τους. Οι υπεύθυνοι της ελβετικής τηλεόρασης δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους, καθώς το μερίδιο της τηλεοπτικής πίτας το οποίο κατόρθωσαν να αποσπάσουν υπερέβη ακόμη και τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις τους. Η αλήθεια είναι ότι το όλο εγχείρημα δεν είναι χωρίς προηγούμενο, τουλάχιστον τηρουμένων των αναλογιών. Ο λόγος για τη σειρά του NBC στη διάρκεια των ετών 1950-1964, που μεταξύ άλλων συμπεριέλαβε, ζωντανά και στην αγγλική γλώσσα, μια παραγωγή του «Μαγικού αυλού» με τη ματιά του Ζορζ Μπαλανσίν, την πρεμιέρα της όπερας του Μενότι «Ο Αμάλ και οι νυχτερινοί επισκέπτες» και αρκετές ακόμη τολμηρές για την εποχή τους παραστάσεις. Σε ό,τι αφορά το νέο εγχείρημα της ελβετικής τηλεόρασης, η προ μηνών επισήμανση της εφημερίδας «The New York Times» είναι ενδιαφέρουσα: καίτοι πρόκειται για πρότζεκτ απευθυνόμενα στο ευρύ κοινό, η αρχή έγινε με τον «Μαγικό αυλό» του «αιρετικού» Μάρτιν Κουζέι (για τους ενδιαφερόμενους κυκλοφορεί σε dvd από την Deutsche Grammophon). «Το σκηνικό παρέπεμπε σε φυλακή, ακριβώς το αντίθετο από την ατμόσφαιρα παραμυθιού που ίσως θα περίμενε ο περισσότερος κόσμος», δήλωσε στέλεχος της ελβετικής τηλεόρασης. «Ύστερα από την προβολή λάβαμε περισσότερα από χίλια μηνύματα, κυρίως από ανθρώπους οι οποίοι δήλωναν ότι ποτέ ως εκείνη τη στιγμή δεν είχαν δει όπερα. Εν προκειμένω, το τόλμησαν και θέλησαν να μας ενημερώσουν ότι τους κέντρισε το ενδιαφέρον ως το τέλος». Η επιτυχία του εγχειρήματος επιτρέπει τα ακόμη πιο φιλόδοξα σχέδια για το μέλλον. Ανάμεσά τους ολοένα και πιο έντονα κυκλοφορεί η ιδέα μιας «Κάρμεν» που θα γυριστεί σε μια λαϊκή γειτονιά, με τη συμμετοχή στη χορωδία παιδιών που ζουν εκεί. Σύμφωνα με τον διευθυντή της Όπερας της Ζυρίχης Αλεξάντερ Περέιρα, πολλά είναι αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν. Για παράδειγμα, το ανέβασμα μιας «Αΐντα» στον ζωολογικό κήπο, ενός «Κουρέα της Σεβίλλης» σε κάποια ιταλική λοφοπλαγιά ή ακόμη –γιατί όχι;– ενός «Ιπτάμενου Ολλανδού» στο αεροδρόμιο.

Η «Τραβιάτα» του Βέρντι έτσι όπως «ανέβηκε» στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Ζυρίχης


Θ έατρο

ΠΟΝΤΙΚΙart 25-31.3.10

Της Χαράς Αργυρίου

37/13

Καλοκαίρι και καταχνιά (;) Η καλύτερη άμυνα στην κρίση είναι η επίθεση. Γι’ αυτό και ανεξάρτητα από τις προβλέψεις για επιδείνωση, το θέατρο δεν δείχνει διατεθειμένο να οπισθοχωρήσει. Κάθε ένα από τα περιοδεύοντα σχήματα ελπίζει πως το πρόβλημα θα το έχει το αντίπαλο

«Ξύπνα Βασίλη» και «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης»: Δύο ταινίες από τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, φέτος το καλοκαίρι περιοδεύουν ως θεατρικές παραστάσεις

Η

οικονομική κρίση δεν τρομάζει το ελληνικό θέατρο. Ενώ θα περίμενε κανείς το καλοκαίρι πολλοί θίασοι να καθίσουν στον… «πάγκο» ή έστω να το ρίξουν στις βουτιές, υπάρχει μια κινητικότητα αντιστρόφως ανάλογη με την κατάσταση που επικρατεί στις τσέπες μας. Είναι γεγονός ότι τα σχήματα του ελεύθερου θεάτρου και των ΔΗΠΕΘΕ –σε αυτά αναφερόμαστε– ποντάρουν στην περιφέρεια και στις παραστάσεις που θα κλείσουν μέσω των Δήμων. Ωστόσο, πόσες θεατρικές παραγωγές μπορεί να αντέξει η επαρχία σε ένα καλοκαίρι που το ταμείον θα είναι πιο μείον από ποτέ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών σε θέματα οικονομίας; Μολιέρος, Γκολντόνι, Σακελλάριος, Σαίξπηρ, Ψαθάς και Αριστοφάνης καλούνται να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. Οπότε, κοντός ψαλμός αλληλούια! Ο Θέμης Μουμουλίδης επιστρέφει στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι. Κατά την προσφιλή του συνήθεια σκηνοθετεί έργα που έχει ξανασκηνοθετήσει στο παρελθόν (αυτό έκανε πέρυσι και με την «Όπερα της πεντάρας»), άρα δοκιμασμένη η σκηνοθετική συνταγή, χρησιμοποιώντας ονόματα πιασάρικα που θεωρεί ότι θα πουλήσουν. Πρωταγωνιστούν η Ρένια Λουϊζίδου και ο Κώστας Κόκλας, τηλεοπτικό ζεύγος που φέτος πουλάει. Στην εκδοχή της παράστασης η κωμωδία εξελίσσεται σε τρεις διαφορετικές εποχές. Στην εποχή της ιταλικής αναγέννησης, στη δεκαετία του 1940 και σε μια αυθαίρετη και ίσως υπερβατική εποχή, αυτή της πολυχρωμίας, του τσίρκου και της ακροβασίας, από όπου κατάγεται σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο. Τον Βασίλη Βασιλάκη, που υποδύθηκε πριν από 40 χρόνια στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου του Δημήτρη Ψαθά «Ξύπνα Βασίλη», θα ερμηνεύσει εκ νέου, σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή του, ο Γιώργος

Κωνσταντίνου. Ο ηθοποιός που το 1969 ερμήνευσε τον συντηρητικό υπάλληλο ο οποίος συγκρούεται μονίμως με την προοδευτική αδελφή του και τον κομμουνιστή κουνιάδο του, μέχρι που τα κέρδη ενός λαχείου αντιστρέφουν τις πολιτικές του πεποιθήσεις, θα ανεβάσει το ίδιο έργο με μικρές αλλαγές στο κείμενο. Δυστυχώς, ο Κωνσταντίνου δεν μπορεί να ξεφύγει από την καλοκαιρινή «μπουλουκιάδα» την οποία πάντοτε ενισχύει με την παρουσία του, ούτε μετά τη συμμετοχή του στον «Αμπιγιέρ», όπου υποδύθηκε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του. Πολλοί πίστεψαν ότι η επιτυχία που είχε θα τον ωθούσε σε παραγωγές και ρεπερτόριο πιο ποιοτικό. Έσφαλαν! Ο «πρωταθλητής» των καλοκαιρινών, χαμηλής ποιότητας παραγωγών πάντως είναι ο Θύμιος Καρακατσάνης. Περιφέρει τα «κουρέλια» του ονόματος και του σημαντικού ηθοποιού που ήταν κάποτε σε κάθε λόφο και ραχούλα της ελληνικής επικράτειας, παίζοντας Αριστοφάνη. Φέτος θα παρουσιάσει τους «Ιππής», κωμωδία γρ��μμένη το 425 π.Χ. με αφορμή την εμμονή του δημαγωγού Κλέωνα να μη συνάψει ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, γεγονός που οδήγησε στην καταστροφή της Αθηναϊκής Πολιτείας, σε σκηνοθεσία δική του, με τον Βασίλη Τσιβιλίκα δίπλα του. Η μετάφραση του Γιώργου Σκούρτη όπως και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη μας έρχονται από την προ 35ετίας παραγωγή (1979) του Θεάτρου Τέχνης. Όταν δεν γράφει δικά του έργα, το δίδυμο Θανάση Παπαθανασίου - Μιχάλη Ρέππα «ανανεώνει» κείμενα άλλων. Εν προκειμένω, μία από τις αγαπημένες παλιές κωμωδίες του μετρ του είδους Αλέκου Σακελλάριου. «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», που αγαπήθηκε και στο θέατρο και στο σινεμά, ανεβαίνει στη σκηνή, σε μια φρεσκαρισμέ-

νη εκδοχή, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Ρέππα. Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης θα υποδυθεί τον άπιστο Θόδωρο, η Βασιλική Ανδρίτσου τη Φωφώ, τη γυναίκα του, και ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος τον Λευτεράκη. Από τις χειμερινές παραγωγές, αυτές που πήραν το πράσινο φως για το καλοκαίρι είναι το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου, με τη Σοφία Φιλιππίδου, και ο «Μπακαλόγατος», με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Στις παραστάσεις που θα περιοδεύσουν θα πρέπει να προστεθούν και αυτές που θα δούμε στην Επίδαυρο, από κρατικούς και άλλους φορείς: «Ορέστης» σε σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά, με τον Ν. Κουρή, «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Γ. Κακλέα, με τον Β. Χαραλαμπόπουλο από το Εθνικό Θέατρο, «Αχαρνής» σε σκηνοθεσία Σ. Χατζάκη, με τον Στ. Κραουνάκη ως Δικαιόπολη από το ΚΘΒΕ, «Πλούτος» σε σκηνοθεσία Δ. Χρονόπουλου, με τους Μ. Παπαδημητρίου, Αλ. Μυλωνά, Δ. Λιγνάδη από το Θέατρο Τέχνης και «Ιππής» από τη Θεατρική Διαδρομή - ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, με τους Γ. Αρμένη και Π. Χαϊκάλη.

Το παρόν των ΔΗΠΕΘΕ Κρίση μεν αλλά τα ΔΗΠΕΘΕ είναι υποχρεωμένα, εκ της συστάσεώς τους, να ανεβάζουν καλοκαιρινές παραγωγές. Έτσι, όσα δεν μπορούν να κάνουν συνεργασίες μεταξύ τους για να σώσουν την τιμή τους, προσπαθούν να είναι συνεπή με αυτό που καθορίζει το νομοθετικό τους πλαίσιο. Πανηγυρική παράσταση με επιθεώρηση, για να γιορταστούν τα 35 χρόνια γόνιμης δραστηριότητας του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας - Θεσσαλικού Θεάτρου, ετοιμάζει ο Κώστας Τσιάνος. Τίτλος της «Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας», που μπορεί να χαρακτηριστεί και

ως: «Τραγελαφικόν ειδύλλιον μετ’ ασμάτων και χορευτικών εκδηλώσεων». Κι όπου η βοσκοπούλα του κωμειδύλλιου του Δημητρίου Κορομηλά θα «συγχέεται» με την Πηνελόπη της «Οδύσσειας», την Κλυταιμνήστρα της «Ορέστειας», την Ιοκάστη του «Οιδίποδα τύραννου» και τη Γερτρούδη του «Άμλετ», ενώ θα μπορούσε να ’ναι και η Βουλή με αγαπητικούς της τους τριακόσιους που ερωτοτροπούν μαζί της μέχρι να την κατακτήσουν και μετά... μην τους είδατε! Μέρος της παράστασης θα αποτελείται από σημαδιακά νούμερα παλαιών επιθεωρήσεων του Θεσσαλικού που έχει ανεβάσει ο ίδιος, έξι συνολικά («Της Λαρίσης το ποτάμι», «Χαιρέτα μας τον πλάτανο», «Κοντός ψαλμός αλληλούια», «Μπλέξαν οι γραμμές μας», «Μας πήρε το ποτάμι»). Ο Γιάννης Βόγλης, στην πρώτη του καλοκαιρινή παραγωγή ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τολμάει και ανεβάζει την «Ορέστεια» του Αισχύλου, με τον ίδιο στο ρόλο του Αγαμέμνονα και τη Μαρία Κατσανδρή σαν Κλυταιμνήστρα, σε σκηνοθεσία Λ. Θάνου. Τον «Ζουρντέν», ελληνιστί Ιορδάνη, θα υποδυθεί ο Δημήτρης Πιατάς στον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου. Ως σύγχρονη μουσικοχορευτική κωμωδία θα ανεβάσει την κλασική κωμωδία ο Γ. Καλατζόπουλος, σε δική του διασκευή, σκηνοθεσία και στίχους για το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Στα «Μαλλιά κουβάρια» του Νικολάου Λάσκαρη, μία φαρσοκωμωδία που γράφτηκε το 1897 και παρουσιάσθηκε στη Σύρο την ίδια χρονιά, πρωταγωνιστεί ο Γιώργος Παρτσαλάκης, σε σκηνοθεσία Θ. Θεολόγη. Είναι η δεύτερη φορά που ο πρωταγωνιστής θα ερμηνεύσει τον Κώστα Κουντουπή σε αυτή την κωμωδία μετ’ ασμάτων, όπου τα πρόσωπα εμπλέκονται σε παρεξηγήσεις και οδηγούν τη σκηνική δράση σε απροσδόκητες καταστάσεις.


14/38

Ν έες εκδόσ εις

Του Ξενοφώντα Μπρουντζάκη [xenofonb@gmail.com]

Georg Heym Ο κλέφτης Μετάφραση: Γ. Καλιφατίδης Εκδόσεις Νεφέλη Σελ. 168

Αυτή η σύνδεση του καλλιτεχνικού έργου με την εμπορικότητα, το τι δηλαδή αρέσει στο κοινό και τι όχι, είναι η μεγαλύτερη ανοησία που μπορούν να κάνουν οι εκδότες και να στραφούν ενάντια στον συγγραφέα και στην ίδια τους την επιχείρηση. Η λογοτεχνία, όπως και κάθε τέχνη, έχει μια βασική αρχή: δεν έχει κανόνες! Όποιος τους βάζει, διαπράττει βλακεία, όπως ακριβώς διέπραξε και ο εκδότης του Γκέοργκ Χάιµ που προεξόφλησε ότι οι σκοτεινές ιστορίες του θα απωθούσαν το κοινό. Ποιητής, πεζογράφος και δραματουργός, ο Χάιµ ολοκλήρωσε αυτή τη συλλογή –που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη– το 1911, μια δηλαδή χρονιά πριν τον πρόωρο χαμό του από πνιγμό. Οι ιστορίες αυτής της συλλογής διαδραματίζονται στο Βερολίνο της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα και περιγράφουν την άθλια πλευρά της ζωής των ανθρώπων, όπως αυτή εκτροχιάζεται από διάφορες συνθήκες. Η αισθητική απεικόνιση της πραγματικότητας όπως την αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας έλκει την καταγωγή της από τον Μποντλέρ και τον Ρεμπό και θεμελιώνεται από τη στιβαρότητα του Νίτσε. Στις ιστορίες-διηγήματα η ζωή σκιάζεται από την παρακμή τής θνητότητάς της, καθώς ερημώνει και αποσυντίθεται, σε αντίθεση με τη θαλερή και ακμάζουσα παρουσία ενός πανταχού παρόντα θανάτου. Αυτή η ζοφερή εικόνα της καθημερινότητας δεν ενέχει κανένα απειλητικό σημάδι, μιας και εκλαμβάνεται σαν μια δεδομένη πραγματικότητα. Άνθρωποι και φυσικό περιβάλλον αντικατοπτρίζουν τη μελαγχολική τους απελπισία, σαν να είναι ο ένας προέκταση του άλλου.

Κροίσος Εξομολογήσεις ενός διεφθαρμένου τραπεζίτη Μετάφραση: Μάκης και Μαρία Μαλαφέκα Εκδόσεις Κέδρος Σελ. 234

Ίαν Ντέιβιντσον Τα τελευταία χρόνια του Βολταίρου

Esther Duflo Η πάλη κατά της φτώχειας

Μετάφραση: Νίκη Προδρομίδου Εκδόσεις Μεταίχμιο Σελ. 296

Μετάφραση: Α. Δ. Παπαγιαννίδης Εκδόσεις Πόλις Σελ. 86

Ο Βολταίρος, αυτή η κορυφαία φυσιογνωμία των γαλλικών γραμμάτων, ευτύχησε να γίνει διάσημος συγγραφέας σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη τον 18ο αιώνα, επίτευγμα καθόλου εύκολο λόγω προφανώς των συνθηκών, αλλά και των τολμηρών ιδεών των οποίων υπήρξε υποστηρικτής, σε μιαν εποχή που δεν ήταν φιλική απέναντι στα ελεύθερα πνεύματα. Ο συγγραφέας του παρόντος τόμου Ίαν Ντέιβιντσον σκιαγραφεί ένα πολύ ζωντανό πορτρέτο του Βολταίρου, το οποίο βασίζεται κυρίως στην πλούσια αλληλογραφία του με διάφορους επώνυμους και ανώνυμους ανθρώπους της εποχής του. Κατ’ αρχάς, έγινε γνωστός ως συγγραφέας έμμετρων νεοκλασικών δραμάτων, τα οποία έτυχαν ευνοϊκότατης αποδοχής από κοινό και κριτικούς. Τη φήμη αυτή την επέκτεινε και ως ποιητής, κυρίως με την επική του σύνθεση «La Henriade», όπου εκθειάζει τον βασιλιά Ερρίκο τον Δ΄, γιατί έθεσε τέρμα στους γαλλικούς θρησκευτικούς πολέμους ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες. Τέλος, δοξάστηκε και ως συγγραφέας ιστορικών έργων. Όλα αυτά τα δημιουργήματα που του χάρισαν πρωτοφανή φήμη στην εποχή του σήμερα μάλλον δεν χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης. Φυσικά ρόλο έπαιξε και η ανάμιξή του στον Γαλλικό Διαφωτισμό, παρά τη φήμη του ατομιστή και του ανένταχτου που τον συνόδευε. Το έργο ωστόσο που του χάρισε την υστεροφημία ήταν η ιστορία «Καντίντ», το αριστούργημά του. Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στα είκοσι πέντε τελευταία χρόνια της ζωής του Βολταίρου, ο οποίος το 1753 εξορίστηκε από τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ και αναγκάστηκε να κάνει ένα νέο ξεκίνημα ζωής. Μακριά από τη Γαλλία, εξόριστος, ο Βολταίρος ανέπτυξε τις προχωρημένες για την εποχή του ιδέες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Εστέρ Ντυφλό είναι Παριζιάνα και διευθύνει το J-PAL, εργαστήριο κατά της φτώχειας που η ίδια ίδρυσε. Θέση της μπροστά στα συντριπτικά στατιστικά που καταδεικνύουν την εφιαλτική αύξηση της φτώχειας είναι ότι η επιστήμη της οικονομίας μπορεί να δοκιμάσει νέες μεθόδους καταπολέμησής της, ώστε με κάποιον τρόπο να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε μέσα από πειραματικά προγράμματα, σύμφωνα με την επιτυχία ή την αποτυχία τους. Βασικός της στόχος είναι να δώσει σε αυτό που στον παρηκμασμένο και διεφθαρμένο καπιταλισμό της Δύσης ονομάζουμε οικονομία ένα κοινωνικό πρόσωπο, πράγμα που σημαίνει ιδεολογία. Η οικονομία ως κοινωνική επιστήμη, σύμφωνα με τα οράματα της συγγραφέως, είναι ικανή να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα καταπολέμησης της φτώχειας. Η οικονομία, με δυο λόγια, μπορεί να λύνει προβλήματα και όχι να δημιουργεί, όπως αυτό συμβαίνει στις αναπτυγμένες χώρες που αντιμετωπίζουν πολυετή προβλήματα, σε σχέση με τις χώρες που βρίσκονται στο φάσμα της πείνας. Εδώ δεν πρόκειται για περικοπές επιδομάτων αλλά για τρομακτικές πραγματικότητες, όταν σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζούσαν το 2005 με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Το θεαματικό είναι ότι σήμερα, παρότι η Ελλάδα μαστίζεται από οικονομική κρίση, αυτή η τρομακτική πραγματικότητα είναι πέρα από κάθε φαντασία. Ωστόσο, ο λαός μας, μια-δυο γενιές πίσω, έζησε τον εφιάλτη της πείνας, όμως το γεγονός ότι οι διηγήσεις των πατεράδων και των παππούδων μας φαντάζουν τόσο μακρινές σημαίνει ότι προοδέψαμε τόσο ώστε να μην ανησυχούμε για το τι συμβαίνει σε άλλες περιοχές ενός πλανήτη άγνωστου εν τέλει, παρά την ιλιγγιώδη εξέλιξή του.

Πρόκειται για ένα απίστευτο ανάγνωσμα, το οποίο ε��δόθηκε ανωνύμως με το ψευδώνυμο Κροίσος. Για αρκετούς μήνες ακούστηκαν διάφορα μεγάλα ονόματα του γαλλικού τραπεζικού συστήματος να αποδίδονται στον ανώνυμο συγγραφέα. Τελικά, μερικούς μήνες από τη γαλλική έκδοση αποκαλύφθηκε ότι πρόκειται για την Κλερ Ζερμουτί, μια ανεξάρτητη δημοσιογράφο, πρώην αρχισυντάκτρια του ειδησεογραφικού πρακτορείου Capa. Η γαλλίδα δημοσιογράφος, μαζί με ένα μεγαλόσχημο και ανώνυμο τραπεζικό στέλεχος, αποκαλύπτει την τέλεια διαφθορά που επικρατεί στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, μπαίνοντας σε ενδιαφέρουσες λεπτομέρει-

ες. Διαβάζοντας αυτό το πολύ επίκαιρο για την εποχή μας βιβλίο, μιας και αναφέρεται στην πολύκροτη διεθνή οικονομική κρίση που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Lehman Brothers, καταπλήσσεται κανείς όχι τόσο από την απύθμενη διαφθορά του τραπεζικού επενδυτικού συστήματος, αλλά με την ανοχή των κρατών που ουσιαστικά επιτρέπουν νομοθετικά να γίνονται αυτά τα ληστρικά παιχνίδια. Είναι αδιανόητο ένας Σόρος να καταληστεύει την αγγλική οικονομία και προς χάριν μιας διεφθαρμένης ιδεολογίας, που πλασάρεται ως νεοφιλελευθερισμός ή αλλιώς ασυδοσία των αγορών, να μη γίνεται τίποτα. Ο γάλλος τραπεζίτης, ένα ανάλγητο

κάθαρμα, εξηγεί ανωνύμως πώς έκλεβε τα λεφτά του κοσμάκη για να αγοράσει ένα χυδαίο ρολόι κόστους 335.000 ευρώ! Το βιβλίο διαβάζεται σαν ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που κινείται στον κόσμο της φαντασίας, τουλάχιστον για τους κοινούς θνητούς. Πρόκειται για ένα ανάγνωσμα σοκαριστικό, όχι τόσο για τη χυδαιότητα των πρωταγωνιστών του, των τραπεζιτών, ούτε για την αδράνεια του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος που έχει υποταγεί σε τυχοδιώκτες καταχραστές, όσο γιατί αποκαλύπτει την πιο αηδιαστική πλευρά του καπιταλιστικού συστήματος, τη δυσωδία των αγορών και τη σαπίλα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Ιρέν Νεμιρόβσκυ Έξαψη Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου Εκδόσεις Πατάκη Σελ. 200

Πρόκειται για μια συγγραφέα που έγραψε στα γαλλικά, ωστόσο ήταν Ρωσίδα, γεννημένη στο Κίεβο, με πατέρα τραπεζίτη και μεγάλωσε λαμβάνοντας, πέρα από μαθήματα πιάνου, και τη γαλλική παιδεία. Ωστόσο, δυο χρόνια αργότερα από την επανάσταση του 1917 η οικογένειά της κατάφερε να διαφύγει στη Γαλλία. Από την πρώτη της κιόλας συγγραφική απόπειρα διαφάνηκε το λογοτεχνικό της ταλέντο. Στην «Έξαψη» η Νεμιρόβσκυ περιγράφει με ρεαλισμό και με λεπτές πινελιές τη μελαγχολική ατμόσφαιρα της γαλλικής επαρχίας. Συγκεκριμένα, ένα χωριό στο οποίο θα καταλήξει ένας ηλικιωμένος άντρας μετά από μια πολυτάραχη ζωή. Η αφήγηση δεν βιάζεται να φωτίσει τον κόσμο που κινείται μέσα σ’ αυτή την επαρχιακή ατμόσφαιρα, όπου οι ζωές των ανθρώπων θαρρείς πως μιμούνται τους ρυθμούς της εξοχής. Εκεί, βυθισμένος στην αμεριμνησία του, παρατηρεί τις υποθέσεις της ζωής στην επαρχία, το βασικό της περίγραμμα, τα ανθρώπινα πάθη και τον θάνατο. Ο Σίλβιο σύντομα θα συγχρωτιστεί με τους ανθρώπους του άμεσου περιβάλλοντός του, όπως με τους εξαδέλφους του Φρανσουά και Έλεν που περιγράφουν πώς η γνωριμία τους κατέληξε σε γάμο, μετά από μια σύντομη, ωστόσο φωτεινή γι’ αυτούς, συνάντηση. Μαζί τους και ο καρπός του έρωτά τους, η κόρη τους Κολέτ, που έμεινε χήρα μετά τον πνιγμό του άντρα της Ζαν. Τότε είναι που το παρελθόν του Σίλβιο ζωντανεύει και διεκδικεί το μερίδιο που του ανήκει από τη ζωή του και που ο Σίλβιο τόσα χρόνια αρνείται να παραδεχθεί. Τότε όλα υποχωρούν μπροστά στην έξαψη των παθών που σαρώνουν κάθε λογική παρέμβαση.


CINE Π Ο ΝΤΙΚΙ

Του Γιώργου Ν. Κορωναίου

ΠΟΝΤΙΚΙart 25-31.3.10

Σε τεντωμένο σκοινί Βραβευμένο με το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ πέρυσι, το φιλμ του Τζέιμς Μαρς αφηγείται, με τον πιο κινηματογραφικό τρόπο που θα μπορούσατε να φανταστείτε, ένα αληθινά εντυπωσιακό κατόρθωμα. Στις 7 Αυγούστου του 1974, ένας γάλλος ισορροπιστής, ο Φιλίπ Πετίτ, με τη βοήθεια μιας ομάδας ανθρώπων κι ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, περπάτησε πάνω σε ένα συρματόσκοινο ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους του World Trade Center της Νέας Υόρκης. Η πράξη του δεν ήταν μια από εκείνες που αλλάζουν τον κόσμο, αλλά από αυτές που με κάποιο τρόπο αλλάζουν όσους τις βιώνουν και η παράτολμη γοητεία της, η ονειρική σχεδόν μαγεία της παραμένουν ζωντανά στην εξιστόρησή της στο σινεμά. Ο Φιλίπ Πετίτ είναι, όπως εύκολα μπορείς να αντιληφθείς ακόμη κι από τον τρόπο που μιλάει στην κάμερα, ένας άνθρωπος που δεν έχει σχεδόν ποτέ και τα δυο πόδια του στη γη. Τα ύψη τον γοήτευαν από μικρό, η καρδιά του λαχταρούσε να σταθεί πάνω από το κενό, κάτι που πέτυχε αρκετές φορές πριν το μεγάλο του κατόρθωμα το καλοκαίρι του ’74. Οι Δίδυμοι Πύργοι όμως, που τότε δεν είχαν ακόμη παραδοθεί σε χρήση, ήταν κάτι περισσότερο από δυο ψηλά κτίρια και μια ευκαιρία να περπατήσει ανάμεσά τους. Ήταν ένα σύμβολο της ίδιας της αμερικανικής υπεροχής, ένα μνημείο στο χρήμα και τις επιχειρήσεις. Ο Πετίτ ήταν ένας λεπτεπίλεπτος Γάλλος, ένας αιθεροβάμων χορευτής του αέρα και η πράξη του να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στα δύο κτίρια και να σταθεί ανάμεσά τους ήταν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη κατόρθωμα. Με τους Πύργους να μην υπάρχουν πια, το ντοκιμαντέρ του Μαρς αποκτά ένα ακόμη επίπεδο σημειολογίας, η απουσία τους δίνει στην εικόνα τους και στην εικόνα του Πετίτ να περπατά στο ενδιάμεσό τους μια σχεδόν στοιχειωμένη, μελαγχολική υφή. Όμως το φιλμ δεν στέκεται μόνο στον συμβολισμό της πράξης αλλά μετρά τον ίδιο τον «πυρετό» της, την περιγράφει σαν μια σχεδόν κατασκοπική επιχείρηση ή σαν μια ληστεία και της δίνει ανάλογους κινηματογραφικούς ρυθμούς, τη γεμίζει με τους αληθινούς αλλά τόσο ιδιαίτερους χαρακτήρες και σε κάνει να τη ζεις, ακόμη κι αν τώρα, για πρώτη φορά, μαθαίνεις ότι κάτι τέτοιο είχε πράγματι συμβεί. Σκηνοθεσία: Τζέιμς Μαρς. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία. Διάρκεια: 102΄

Οκτώ ταινίες στις αίθουσες από σήμερα, αλλά για μια ακόμη φορά ισχύει το γνωστό «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Από τις οκτώ μάλιστα οι τέσσερις είναι ντοκιμαντέρ, κάτι που πιθανότατα αποτελεί τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ταινιών τεκμηρίωσης στις αίθουσες, μετά από το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ που μόλις τελείωσε στη Θεσσαλονίκη

λειτουργεί στ’ αλήθεια. Όχι επειδή ο Χαραλαμπίδης δεν προσπαθεί. Το φιλμ έχει και χιούμορ και πίκρα και «μαγικό ρεαλισμό», αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να βρει τον κατάλληλο συνδυασμό για να κάνει τα επιμέρους στοιχεία της να δουλέψουν. Ίσως γιατί η ιστορία δεν γίνεται εύκολα πιστευτή ή γιατί το χιούμορ δεν είναι πετυχημένο, ίσως γιατί οι χαρακτήρες είναι περισσότερο καρικατούρες απ’ ό,τι θα έπρεπε ή γιατί ο Ρένος ως σκηνοθέτης δεν μπορεί να βρει τον σωστό ρυθμό σε αυτή την ταινία δρόμου –γεωγραφικού και συναισθηματικού–, κάνοντας την ιστορία να μοιάζει αποσπασματική και το φιλμ να χάνει συχνά το βήμα και τον προορισμό του. Σκηνοθεσία: Ρένος Χαραλαμπίδης. Πρωταγωνιστούν: Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Ζουγανέλης, Τάκης Σπυριδάκης, Άλκης Παναγιωτίδης, Δημήτρης Πουλικάκος, Τιτίκα Σαριγκούλη. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 98΄

ΑΚΟΜΗ Τα παιδία δεν παίζει, των Άγγελης Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα Σε μια γειτονιά της Πάτρας τέσσερα παιδιά που έχουν βαρεθεί να παίζουν ποδόσφαιρο σε πιλοτές και πεζοδρόμια αποφασίζουν να διεκδικήσουν από τον δήμαρχο της πόλης ένα γηπεδάκι και το δικαίωμα στο ασφαλές παιχνίδι. Χωρίς υπερβολικές φιλοδοξίες, δίχως να ωραιοποιεί και να «σκηνοθετεί» υπερβολικά τους μικρούς του ήρωες, το ντοκιμαντέρ αυτό καταγράφει όχι μόνο ένα πρόβλημα για τα σημερινά παιδιά των πόλεων, αλλά κυρίως μια καινούργια γενιά πιτσιρίκων που μεγαλώνουν με τελείως διαφορετικές συνθήκες ζωής. Κι όχι μόνο σε ό,τι αφορά το παιχνίδι.

«Τέσσερα μαύρα κοστούμια» / «Νιάτα σ’ έξαψη»

2019: Νέα φυλή, των Μάικλ και Πίτερ Σπίριγκ Περιπέτεια φαντασίας που διαδραματίζεται σε ένα μέλλον όπου η πλειονότητα των κατοίκων της Γης έχει μετατραπεί σε βρικόλακες και τα αποθέματα αίματος εξαφανίζονται. Ενδιαφέρουσα ιδέα, ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, αλλά εν τέλει θρίαμβος των κλισέ σε μια ταινία που δεν μπορεί να ανανεώσει το είδος των vampire movies, παρά τις όποιες προσπάθειές της. Όταν έρχονται τα σύννεφα, του Ετόρ Ντάλια Στη Βραζιλία της δεκαετίας του 1980 μια 14χρονη θα ανακαλύψει ότι ο πατέρας της έχει ερωμένη, μια γυναίκα που ζει σ’ ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Αυτό θα είναι το πρώτο από μια σειρά μυστικών που θα αποκαλυφθούν και τα οποία αφορούν την ίδια και την οικογένειά της.

Νιάτα σ’ έξαψη Η ιστορία γνωστή: δεκαεξάχρονος νεαρός αποφασισμένος να χάσει την παρθενιά του ερωτεύεται με πάθος συνομήλική του. Όπως σε κάθε ιστορία όμως, έτσι κι εδώ δεν είναι μόνο τι λες, αλλά κι ο τρόπος που το αφηγείσαι. Ο Μιγκέλ Αρτέτα, μεταφέροντας στην οθόνη ένα καλτ βιβλίο της αμερικανικής εφηβικής λογοτεχνίας, το κάνει με την αίσθηση ενός παράξενου χιούμορ και με ένα κωμικό timing που μοιάζει να υποφέρει από λόξιγκα. Τα «Νιάτα σ’ έξαψη» δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται πιο μακριά από τη σεξοκωμωδία του «American Pie», αλλά απέχουν το ίδιο κι από τα ευκολοχώνευτα αστεία που συναντά κανείς στα multiplex. Ξεκινώντας από τους ήρωές του, που ακόμη κι αν ζουν στην πιο... αμερικανική Αμερική που μπορείτε να φανταστείτε ακούνε Σερζ Γκενσμπούργκ και βλέπουν Γιασουχίρο Όζου και καταλήγοντας στον τρόπο με τον οποίο κοιτάζει τις ζωές τους, το φιλμ του Αρτέτα είναι τουλάχιστον ιδιαίτερο. Το ύφος του μεταβάλλεται σχεδόν σε κάθε σκ��νή όπως και η ιστορία του, πηδώντας από την καθαρή κωμωδία σε κάτι παλιομοδίτικα ρομαντικό και από τις ερωτικές εξερευνήσεις των ηρώων του στην πιθανότητα μιας εφηβικής τραγωδίας. Αυτό που δεν χάνει ποτέ όμως είναι το χιού-

39/15

μορ του, το οποίο κατά στιγμές είναι αθώο, πικρό, κυνικό, βαθύ, πονεμένο. Από την επιθυμία για το σεξ μέχρι τις διαψευσμένες ελπίδες, το φιλμ του Αρτέτα και οι λαμπροί νεαροί πρωταγωνιστές του ζωγραφίζουν μια αυθεντική εικόνα της εφηβείας, των προβλημάτων και της δόξας της, δίχως ποτέ να υψώνουν, δίχως να χρειάζεται, τους τόνους. Σκηνοθεσία: Μιγκέλ Αρτέτα. Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Σερά, Ζακ Γαλιφιανάκης, Στιβ Μπουσέμι, Ρέι Λιότα, Τζιν Σμαρτ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 90΄

Τέσσερα μαύρα κοστούμια Η τέταρτη ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη από τη θέση του σκηνοθέτη είναι αυτή που περισσότερο απ’ όλες τις προηγούμενες κάνει φανερές τις αδυναμίες του αντί για τις αρετές του. Οι ταινίες του Χαραλαμπίδη ήταν πάντα «προσωπικές υποθέ-

σεις», φιλμ που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις από τον ίδιο, όχι μόνο γιατί τα έγραφε, τα σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε σ’ αυτά, αλλά γιατί οι ήρωές τους δείχνουν να «γνωρίζονται» μεταξύ τους κι όλοι μαζί να κάνουν «παρέα» με τον Ρένο. Στα «Τέσσερα μαύρα κοστούμια» ο ήρωας και μαζί κι ο δημιουργός τους φαίνεται πως απομακρύνονται από την περιοχή που γνωρίζουν καλά και δοκιμάζουν να περπατήσουν σε χωράφια κυριολεκτικά ξένα. Ο μοντέρνος αέρας ενός σκηνοθέτη, ο οποίος στο παρελθόν ήθελε να κάνει αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά στην Αθήνα, αυτή τη φορά μυρίζει περισσότερο ελληνικό σινεμά του ’50 και του ’60. Η ιστορία τεσσάρων αποτυχημένων νεκροκομιστών που πιστεύουν ότι θα πιάσουν την καλή πηγαίνοντας τη σορό ενός μετανάστη με τα πόδια ως τη Βοιωτία, θα μπορούσε να ανήκει σε μια ταινία του Λογοθετίδη ή του Βέγγου, ωστόσο στην καινούργια της ενσάρκωση μια τέτοια παλιομοδίτικη ιδέα δεν

T 4 Trouble and the Self Admiration Society του Δημήτρη Αθυρίδη Ντοκιμαντέρ για τον Τέρρυ Παπαντίνα, έναν 56χρονο μουσικό που μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και επέστρεψε για να μεσουρανήσει στην πρωτοεμφανιζόμενη ανεξάρτητη ροκ σκηνή της Ελλάδας του ’70. Ταλαντούχος και γοητευτικός, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους μουσικούς της εποχής, έγινε ίνδαλμα, αλλά και φορέας της ροκ υποκουλτούρας, όπου συχνά ενυπάρχουν η αντίδραση και η αυτοκαταστροφή. Νικαριά μου, του Σπύρου Τέσκου Ντοκιμαντέρ για την Ικαρία, τους ανθρώπους και τις παραδόσεις της, που όμως δεν πετυχαίνει να αγγίξει τίποτα πέρα από την επιφάνεια.


16/40

ΣΥΝ ΠΛΗΝ

+

Πόσο διαχρονικά αποδεικνύονται εν τέλει τα τραγούδια των Κατσιμιχαίων! Και πόσο αφορούν τις νέες γενιές που Κατσιμιχαίους άκουγαν και Κατσιμιχαίους δεν έβλεπαν. Έτσι, η συναυλία επανασύνδεσης του ντουέτου το Σάββατο στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, με τον Χάρη να δίνει ξανά το παρών on stage, στέφθηκε με επιτυχία μαζεύοντας όλη την Αθήνα. Και όλες τις ηλικίες. Μαθητές, αλλά και σαραντάρηδες νοσταλγούς της εφηβείας τους. Στήθηκε ένα τρελό πανηγύρι με το «Ρίτα Ριτάκι» και το «Don't Worry, Be Happy», μεταξύ άλλων. Οι Κατσιμιχαίοι της πάλαι ποτέ επαναστατικής καρδιάς μας επανήλθαν.

+

Η ωραιότερη ατάκα για τη σημερινή μας κατάσταση ως έθνους ειπώθηκε από –ποιον άλλο;– τον Λάκη Λαζόπουλο: «Χάσαμε τον πολιτισμό μας και γίναμε κανείς. Ένας κανείς που θέλει να γίνει κάποιος για να ξεχρεώσει κάποτε». Πόσο σκληρό και πόσο ακριβές.

+

Ωραίος, happy και λαμπερός ο Μαρκ Άλμοντ την Παρασκευή στο Gagarin. Γεμάτοι ενέργεια και με απίστευτο φαν την προηγούμενη νύχτα οι Subways στο Κύτταρο. Πάλι καλά που συμβαίνει και κάτι από την ξένη μουσική στην πόλη, γιατί πόσο Θάνο Μικρούτσικο και Υπόγεια Ρεύματα μπορεί να αντέξει ένας φυσιολογικός οργανισμός;

+

Καταπληκτική η Άλισον Μουαγιέ στο Μέγαρο Μουσικής το Σάββατο, με μεστή φωνή και ωραία τραγούδια. Μία τριαντακονταετής πορεία ξεδιπλώθηκε σ’ ένα χορταστικό δίωρο που περιλάμβανε δικά της κομμάτια αλλά και διασκευές. Ωστόσο, δεν ταίριαζε το συγκεκριμένο live στο αυστηρό και άκαμπτο Μέγαρο. Μια ανάλογη τραγουδίστρια θέλει χαλαρότητα, ποτό, ενδεχομένως και τσιγάρο, και κάπως πιο ερωτικό περιβάλλον. Όχι κάθισμα, στατικές καταστάσεις και τυπικά χειροκροτήματα.

+

Στη δημοσιογράφο Σελάνα Βροντή, διότι αποφάσισε να γυρίσει ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστή τον γάτο της, τον πανέμορφο «Ζορό». Κανονικότατο, με σενάριο, σεκάνς, μοντάζ και όλα τα κινηματογραφικώς απαραίτητα. «Ήθελα να αποδείξω πως κάτι ασήμαντο στα μάτια τελικά των άλλων μόνο ασήμαντο δεν ήταν», λέει. Ασήμαντα τα κατοικίδιά μας,

που τους δίνουμε τo ελάχιστο και μας το επιστρέφουν στο πολλαπλάσιο; Ποιοι άκαρδοι άνθρωποι τα λένε αυτά;

+

Ένα μικρό θαύμα συμβαίνει τα τελευταία Κυριακοδεύτερα στο Μικρό Παλλάς με τις εμφανίσεις του Βασιλικού. Ένα πρόγραμμα με όχημα τον τελευταίο αριστουργηματικό (προσωπική εκτίμηση) δίσκο του «Vintage». Λιτός, συγκινητικός, εκφραστικός, σε ένα ιδιοφυές σκηνικό, αλλά και κοστούμια-έκπληξη από τον Άγγελο Μέντη, ο Βασιλικός μας ξεκολλάει από τα «σκονισμένα» Βαλκάνια και μας προσγειώνει στις σκιές και στα μελαγχολικά αδιέξοδα των μεγαλουπόλεων. Καταφέρνει «χιλιοτσαλακωμένα» τραγούδια να τα εξαγνίζει και να τα «λερώνει» ταυτόχρονα, με τις ευφυείς διασκευές του και την σπαραχτική ερμηνευτική του προσέγγιση. Οι τέσσερις παραστάσεις sold out, εξ ου και η παράταση για 28-29 Μαρτίου. Προλάβετε…

+

Στον Νικόλα Στραβοπόδη για την ιδέα και τη σκηνοθεσία του πάνω σε γνωστά κόμικς, μέσα από την παραγωγή «Lonely Tunes». Μια πρωτότυπη ανάγνωση του θέματος, σε μια «σκοτεινή» παράσταση, με χιούμορ και καθαρή ματιά. Δράση, λόγος, μουσική, βίντεο αλληλοσυμπληρώνονταν, με μοναδική αδυναμία τα μερικές φορές «επιτηδευμένα» κείμενα.

+

Στην Μαρινέλλα, η οποία έβαλε στη θέση τους όσους έσπευσαν να «σκίσουν τα ρούχα τους» από ενθουσιασμό ενόψει της παράστασης μιούζικαλ με αφορμή τη ζωή της. «Εγώ δεν είχα την τύχη να πω πάρα πολύ καλά τραγούδια – είπα ωραία τραγούδια. Αλλά έχω το γνώθι σαυτόν. Ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται. Τώρα τα έχουν βάλει όλα σε ένα σακί», είπε. Κι άσε τους Μέμους Μπεγνήδες να δηλώνουν εκστασιασμένοι: «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι τη Μαρινέλλα».

+

Στον πάντοτε οξυδερκή Νίκο Περάκη, διότι «τρομάζει» μεν με την κοινή γνώμη που βλέπει τον κινηματογράφο ως «σπατάλη δημόσιου χρήματος», αλλά έχει μία πληρωμένη απάντηση. «Περιμένω πότε ένας τεχνοκράτης, από αυτούς που επεξεργάζονται τα στοιχεία για τη Εurostat, θα υπολογίσει τι κοστίζουν στον φορολογούμενο οι σπουδές και τα ιατρικά λάθη ενός γιατρού – χώρια οι προμήθειες και τα φακελάκια για να κάνει αυτά που έμαθε», λέει.

Κατσιμιχαίοι (1): Όταν επιχειρείς να κάνεις συναυλία επανασύνδεσης και μάλιστα μετά από δέκα χρόνια απουσίας δεν χρειάζεται να έχεις ένα σωρό καλεσμένους και μάλιστα άσχετους. Κατσιμίχα πήγαμε να δούμε και ακούσαμε Μάνο Ξυδού και Πυξ Λαξ, Rem και Ίγκι Ποπ, Sharpties και Rage Against The Machine κ.ά. Κατσιμιχαίοι (2): Η διοργάνωση πάντως έπασχε. Ακατάλληλο το Ποδηλατοδρόμιο για συναυλίες τόσο μεγάλου βεληνεκούς. Και, βέβαια, διατέθηκαν πολύ περισσότερα εισιτήρια απ’ όσα άντεχε ο χώρος. Μέχρι και πίσω από τη σκηνή αναγκάστηκε να καταφύγει ο κόσμος μη έχοντας πού αλλού να πάει. Σε σημεία δηλαδή που ούτε έβλεπε ούτε άκουγε. Συμβαίνουν εν Ελλάδι αυτά. Αλλά ίσως και να τα αξίζουμε. Διότι, όταν εσύ ως θεατής κάνεις ντουμάνι το χώρο καπνίζοντας αρειμανίως, δεν έχεις δικαίωμα μετά να απαιτείς από τον διοργανωτή της συναυλίας να σου προσφέρει συνθήκες ευρωπαϊκού επιπέδου. Όταν δεν σέβεσαι εσύ, γιατί να σε σεβαστεί ο άλλος;

To «Chart Show» του Alpha. Στις 30 πιο εμπορικές τραγουδίστριες των τελευταίων 50 χρόνων (!) συμπεριελήφθη, βάσει στατιστικής, λέει, η Έλλη Κοκκίνου, που πήγε στην εκπομπή και τραγούδησε playback. Τελικά δεν «πείραζαν» μόνο οι κυβερνήσεις τα στατιστικά στοιχεία. Στον άλλοτε τραγουδιστή της μόδας Διονύση Σχοινά, ο οποίος προέβη σε μία δημόσια εξομολόγηση. Ανακοίνωσε τα δύο ονόματα της Τέχνης, με ταυ κεφαλαίο, που του προκαλούν την ύψιστη συγκίνηση: «Με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Γιώργο Αλκαίο κλαίω» είπε. Τώρα εξηγούνται πολλά…

Για άλλη μια εορταστική σεζόν (τέταρτη στη σειρά!) διαφημίζεται τηλεοπτικά το cd «Απαγορευμένο» της Άννας Βίσση. Μπας και βγάλει τα λεφτά της η πανάκριβη παραγωγή, γιατί με 24.000 αντίτυπα που έχουν πουληθεί μέχρι τώρα τα fabulous έξοδα δεν ισοσταθμίζονται.

Στα δικαστήρια κατέληξαν τα παιδιά και η τελευταία σύζυγος του Άκη ΠάΗ «Στροφή 180 νου ζητώντας από την αδελφή του να τους μοιρών» μεταπαραχωρήσει το αρχείο του, που περιλαμφράζεται και ως βάνει, ανάμεσα σε άλλα, και εκατοντάδες μεταβολή –κι απ’ ότι ακυκλοφόρητα τραγούδια. Δεν ξέρουμε δείχνουν τα πράγμα- ποιοι έχουν δίκιο, ποιος είναι σε θέση να τα τέτοια έκανε και «προστατεύσει» καλύτερα την κληροτο υποψήφιο κοινό νομιά που άφησε, το θέμα είναι όμως της καινούργιας ελληνικής «κωμωδίας». πως άλλη «διαθήκη» κι άλλη μνήμη θα Η ταινία του Νικόλα Δημητρόπουλου κιταίριαζε σε έναν από τους μεγαλύτερους νήθηκε τόσο απογοητευτικά παρά τη σαλαϊκούς δημιουργούς από το να σέρνεται ρωτική διαφημιστική καμπάνια της, που το όνομα και η μνήμη του στις αίθουσες θύμισε την πρόσφατη ανάλογη αποτυχία των δικαστηρίων… των «Επικίνδυνων μαγειρικών». Το είχαμε γράψει και τότε (ως ελπίδα) αλλά φαίνεται Η ρήση «δεν παράγουμε τίποτα» πως γίνεται πραγματικότητα: οι ιθαγενείς ισχύει, δυστυχώς, όχι μόνο για την θεατές δεν δείχνουν να εντυπωσιάζονται οικονομία μας αλλά και για τη μαζική μας πια από τις χάντρες παρά το εντυπωσιακό κουλτούρα. Καινούργια επιτυχημένα τραπεριτύλιγμα. γούδια δεν βγαίνουν, κι έτσι τις Κυριακές στον Alpha, στην εκπομπή Chart Show, Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη είχε να κάνουν αφιέρωμα στα παλιά. Καινούργιες επιλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους. επιτυχημένες εκπομπές δεν βγαίνουν κι Τον «δρόμο Πάριου» (βγάζω το cd μου με έτσι τις Κυριακές στο Mega, στην εκπομπή εφημερίδα, κάνω δωρεάν ρεκόρ και την «The Twenty», κάνουν αφιέρωμα στις παεπομένη ο δίσκος μου εξαφανίζεται) ή λιές. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τον «δρόμο Αλεξίου» (κυκλοφορώ στα δι- τα να κάνεις νούμερα... σκοπωλεία, κάνω πωλήσεις και όχι δώρα). Δυστυχώς, επέλεξε τον πρώτο δρόμο. Τον Δεν έδεσαν Στέφανος Κορκολής και εύκολο, αν και αθλήτρια που θα άντεχε Λίνα Νικολακοπούλου στο νέο cd στην ανηφόρα. της Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Αξιόλογοι και οι δύο, αλλού όμως οι μουσικές του Δήλωσε η Εύα Καϊλή: «Μου φάνηκε ενός, αλλού οι στίχοι της άλλης. Να που η πολύ άρρωστο όλο αυτό με την Τζούχημεία αποδεικνύεται σημαντικότερη από λια Αλεξανδράτου». Όχι πιο άρρωστο από το ταλέντο μερικές φορές. το να σχολιάζει μια βουλευτής ζητήματα πορνό κουτσομπολιού.

art

ΠΟΝΤΙΚΙ


25.03.2010