Issuu on Google+

Η ΤΕΧΝΗ / ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ / ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ / Η ΖΩΗ... ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ

Ώρα Κακλαμάνη, ώρα Παπαθεμελή Ο «ποιητής της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής» Θ. Πάγκαλος: Γίγαντας με πήλινα πόδια Η αφήγηση της… ραπτομηχανής Γ. Αλκαίος: Η Ελλαδάρα τραγουδάει ακόμα

ΝΙΚΟΣ ΠΕΡΑΚΗΣ

art ΠΟΝΤΙΚΙ

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

n.148


2/26

TA ΠΡΟΣ ΩΠΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ρίκα Βαγιάνη

Το μεγαλύτερο ρεζιλίκι της βραδιάς της επιλογής του ελληνικού τραγουδιού που θα μας εκπροσωπήσει στη Γιουροβίζιον δεν ήταν ο νικητής Γιώργος Αλκαίος. Στο κάτω κάτω, ο Αλκαίος δεν παρέστησε κάτι που δεν είναι. Σάρωσε την πίστα, γέμισε τον χώρο με τον γνωστό νεο-σκυλάδικο ήχο του, είδε και τον πατέρα του (τον λαϊκό αοιδό Γιώργο Βασιλείου) να πανηγυρίζει από κάτω, σαν να κέρδισε το άλογό του Σάννυ Μπαλτζή στον Ιππόδρομο. Σκηνές ευτελείς μεν, ειλικρινείς δε. Το Μία alternative αυτοκτονία μεγάλο ναυάγιο της βραδιάς ήταν η παρουσία της Σάννυς Μπαλτζή, μιας άλλοτε εναλλακτικής περσόνας, η οποία είχε δώσει πολλά και ωραία δείγματα στο χώρο της ανεξάρτητης ροκ. Τι απομυθοποίηση ήταν αυτή; Να μετριέται το alternative με το σκυλάδικο και να βγαίνει χειρότερο; Η εικόνα μιας τραγουδοποιού της ανεξάρτητης σκηνής να βγάζει κάθε τόσο τη γλώσσα της για να φανεί το σκουλαρίκι της, ήταν ντροπιαστική για την ίδια. «Κοιτάξτε με, είμαι εναλλακτική», ήταν σαν να έλεγε. Κι από δίπλα ο Βασίλειος Κωστέτσος –η πιο γραφική φιγούρα των εγχώριων σχεδιαστών μόδας– να επιμελείται το ντύσιμο της «εναλλακτικής» καλλιτέχνιδος. Η Σάννυ Μπαλτζή αυτοκτόνησε καλλιτεχνικά εν μία νυκτί. Γιατί αν είναι έτσι το εναλλακτικό, τότε η μέινστριμ κακογουστιά πώς είναι;

Τόσο κουλ; Αν κάτι με εκνεύριζε πάντα στη Ρίκα Βαγιάνη ήταν αυτό το άνευ ορίων κουλ που τη συνόδευε σε κάθε εμφάνισή της. Πολύ κουλ η κυρία, είτε μιλούσε για την coolή Άντζελα Δημητρίου είτε για το νέο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη. Βεβαίως, για κάποιους αυτό το χύμα στο κύμα που τη χαρακτηρίζει μπορεί να θεωρείται και προσόν στον χώρο της τηλεόρασης. Τόσο χύμα όμως καταντάει διαστροφή! Ειδικά όταν είναι ντυμένο με προδιαγραφές χολιγουντιανού κόκκινου χαλιού. Έτσι εμφανίστηκε η Βαγιάνη στη βραδιά για την εκλογή του (ανεκδιήγητου, για άλλη μία χρονιά) τραγουδιού που θα μας εκπροσωπήσει στη Γιουροβίζιον: μέσα στην γκλαμουριά και την πολυτέλεια. Έλα όμως που η (κουλ) άνεσή της, αυτό το είμαστε όλοι μία παρέα (και η Ρίκα το κέντρο της) καθόλου δεν ταίριαζε στις απαστράπτουσες τουαλέτες. Και η ίδια, έξυπνη ούσα, το είχε ψυλλιαστεί. Γι’ αυτό και, αν δεν απατώμαι, ήταν η πρώτη φορά που η κουλ Ρίκα ήταν τόσο ψευτοκούλ, τόσο έξω από τα νερά της (σαν να μην το πίστευε αυτό που την είχαν βάλει να υποστηρίξει), τόσο αμήχανη. Αμήχανη όσο και αυτός ο από καιρό άνευ σημασίας διαγωνισμός τραγουδιού.

Γιώργος Αλκαίος Η Ελλαδάρα τραγουδάει ακόμα

Τρύφωνας Σαμαράς Ο βασιλιάς της τρίχας! Αν κάποτε έπρεπε να κάνεις κότσο τα μαλλιά σου για να φανεί η αρχοντιά σου, σήμερα πρέπει να τα κάνεις… πιστολάκι. Να τα φιλάρεις και να τα αφήσεις να κυματίζουν στο ανοιξιάτικο αεράκι, σαν τα φύλλα της ακακίας, σαν (οξυζεναρισμένες) φτέρες, σαν… Σαν τον Τρύφωνα Σαμαρά, τον κομμωτή-vip, τον σταρ των εξτένσιον, τον μετρ της αφέλειας (από κάθε άποψη). Ο οποίος παίρνει πίσω, με την ετοιμοπόλεμη βούρτσα του, το αίμα όλων των αφανών μπαρμπέρηδων που φρόντιζαν εδώ και δεκαετίες τις εθνικές μας κομμώσεις. Γιατί αν εκείνοι δρούσαν στη σκιά της εκάστοτε κυρίας, ο Τρύφωνας θαμπώνει με τη λάμψη της κατάξανθης μπούκλας του την εικόνα της πελάτισσας και βγαίνει μπροστά! Σε αυτή τη σχέση, το υπέρλαμπρο άστρο είναι ο μπαρμπέρης – και άσε την επώνυμη να κουρεύεται… Ο οποίος μπαρμπέρης Τρύφωνας εμφανίστηκε τις προάλλες και σε τηλεπαιχνίδι, με τσαχπινιά περισσή, με νάζι της σχολής Βουγιουκλάκη και με το φουσκωμένο (εκ γενετής;) χειλάκι του να χαμογελάει ηδυπαθώς στον φακό. Ο θρίαμβος της τρίχας, σε όλο του το μεγαλείο!

art

ΠΟΝΤΙΚΙ

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ ΑΝΝΑ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

Μία φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, αλλά ένα τραγούδι αξίζει όσο εκατομμύρια. Δεν πάει ο πρωθυπουργός να φωτογραφίζεται με Ομπάμα, Σαρκοζί και Μέρκελ για να ενισχύσει την αξιοπιστία της χώρας στις διεθνείς αγορές; Το τραγούδι που επέλεξε η Ελλάδα για το διαγωνισμό της Γιουροβίζιον είναι το αληθινό μας πορτρέτο. Τα άπταιστα αγγλικά του Γιώργου, τα καλοραμμένα κοστούμια και η ευγένεια δεν είναι παρά φτιασιδώματα που διαλύονται, αμέσως μόλις ένας άλλος Γιώργος (ο Αλκαίος), ανάμεσα σε χορό μαυροντυμένων μπρατσαράδων ιθαγενών, φωνάξει ένα ώπα! «Opa» λέγεται το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει στο Όσλο τον Μάιο, τον μήνα δηλαδή που η ελληνική κυβέρνηση θα προσπαθεί να βρει χρήματα να δανειστεί. «Οι Έλληνες συμμαζεύτηκαν, κάνουν περικοπές, δουλεύουν περισσότερο και αμείβονται λιγότερο», είναι το μήνυμα που πασχίζει η επίσημη Ελλάδα να περάσει στους δύσπιστους εταίρους. Και την ώρα που το σελοφάν θα έχει αρχίσει να κρύβει τα κακώς κείμενα, ο Γιώργος Αλκαίος θα ξεχυθεί στη σκηνή της Γιουροβίζιον για να αποκαλύψει με ένα τουρκομπαρόκ σκυλάδικο την αιώνια ελληνική ανεμελιά. Ο τραγουδιστής των νυχτερινών κέντρων, ο αοιδός του «Τι τι τι ε τι τι» είναι η φωνή της Ελλάδας. Δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τον Λευτέρη Πανταζή και την Άντζελα Δημητρίου. Με τα ίδια «πειραγμένα» στοιχεία που μπήκαμε στην ΟΝΕ, με τα ίδια εκσυγχρονίσαμε και τον πολιτισμό μας. Φορέσαμε έναν Δημήτρη Παπαϊωάννου για ψέμα μας, για να περάσει η αλήθεια απαρατήρητη. Όμως η αλήθεια είναι ποτάμι που βράζει. Μόλις δοθεί η ευκαιρία στους Έλληνες να ψηφίσουν συλλογικά, εκείνοι ψηφίζουν «Opa». Το έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν. Τι πάει να πει αυτό; Το σπίτι μας καίγεται κι εμείς φωνάζουμε ώπα!

DESIGN ART DIRECTOR Κυριάκος Κουτσογιαννόπουλος

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ Μαρία Βασιλάκη

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: Γιώργος Ι. Αλλαμανής Λεωνίδας Αντωνόπουλος Xαρά Αργυρίου

Το σαχλοκούδουνο άρχισε ξαφνικά να ηχεί σαν καμπάνα καθεδρικού ναού. Από εκείνες που ο ήχος τους έχει μια άλλη ποιότητα, που χαρίζει ακόμα και ελπίδα. Η μις αβυσσαλέο ντεκολτέ με το α λα Κλάραμπελ χαμόγελο μας θύμισε ότι τα φαινόμενα απατούν. Ακόμη και τα ακραία (μέσα στην ευτέλειά τους) φαινόμενα. Η τηλεπερσόνα Γωγώ Μαστροκώστα, επαγγελματίας των ημίγυμνων εμφανίσεων και πρωταγωνίστρια των εθνικών μας ονειρώξεων, βγήκε και μίληόχι για «Το σεξ και πώς να Γωγώ Μαστροκώστα σε, το αποκτήσετε», όπως θα περίμενε κανείς, αλλά για την Η άλλη όψη της Γωγώς περιπέτειά της με τον καρκίνο. Την οποία πέρασε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς να διαρρεύσει το παραμικρό. Να λοιπόν που ό,τι και να λένε οι μίζεροι Vip αυτής της χώρας, όταν θέλεις να κρυφτείς κανένας δεν σε παίρνει είδηση. Η Μαστροκώστα κρύφτηκε, πολέμησε με αξιοπρέπεια και τώρα που θεώρησε ότι η ιστορία της θα μπορούσε να βοηθήσει δεκάδες γυναίκες που δεν γνωρίζουν τη λέξη πρόληψη, βγήκε και τα είπε. Είναι η πρώτη φορά που την ακούσαμε με τόση συγκίνηση. Και με εκτίμηση.

Δημήτρης Κανελλόπουλος Τατιάνα Καποδίστρια Γιώργος Ν. Κορωναίος Γιάννης Κουκουλάς

Μάκης Μηλάτος Ελίνα Μπέη Αγγελική Μπιλλίνη Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Χρυσούλα Παπαϊωάννου Δημήτρης Ρηγόπουλος Όλγα Σελλά Ναταλί Χατζηαντωνίου


4/28

Α πολίτιστη πολιτε ία

Οι ταγοί του έθνους και η κουλτούρα τους

s Opa – λέει ο Αλκαίος, που τελικά θα εκπροσωπήσει τη χώρα στη Γιουροβίζιον, σε μια παράσταση εμπνευσμένη από τα χορευτικά του Καραγκιόζη. Τουλάχιστον, αυτή η διοργάνωση δεν είναι συνυφασμένη με την εξωτερική πολιτική της χώρας για τον πολιτισμό. Παρά τα χορευτικά του Καραγκιόζη, ελπίζουμε ότι δεν έγιναν και οι λογαριασμοί του Καραγκιόζη – σαν τους λογαριασμούς που η προηγούμενη κυβέρνηση είχε κάνει την εποχή της εκπροσώπησής μας στον ελαφρύ διαγωνισμό από την Άννα Βίσση, όταν από τα λεφτά των φορολογούμενων (και από τα δανεικά) πληρώθηκαν οκτώ επιστημονικοί συνεργάτες για την προώθηση της υποψηφιότητάς μας. Διότι, όπως είχε πει ο Σαλιαρέλης, οι επιστήμονες δεν πάνε μόνο στο γήπεδο. Έχουν ιδιαίτερη προτίμηση και στη Γιουροβίζιον.

Θόδωρος Πάγκαλος

Γίγαντας με πήλινα πόδια

Τ

το υπουργείο του λόγο) να τον ον Απρίλιο του 2000, Ο σημερινός αντιπρόεο τότε πρωθυπουρσουτάρει. Η κανονικότητα, ο Βεδρος της κυβέρνησης έχει νιζέλος δηλαδή, επέστρεψε στο γός Κώστας Σημίτης διαβάσει πολύ, πάει στην έχρισε τον Θόδωρο Πάγκαλο ΥΠΠΟ. Έκτοτε, ο Πάγκαλος, δεν όπερα και στο θέατρο, έχει έκανε καμιά προσπάθεια να τιθαυπουργό Πολιτισμού. Με το σεύσει την αντιπάθεια που έτρεπου ανέλαβε, ο πληθωρικός δει σινεμά και, γενικώς, πολιτικός ακύρωσε μια σειρά φε κατά του Σημίτη – και δεν την είναι από τους ελάχιστους τιθασεύει ούτε σήμερα που ξαναπολιτιστικά πρότζεκτ που είχε στο σημερινό Κοινοβούδρομολογήσει ο προκάτοχός είναι υπουργός. Αυτό το ατιθάλιο που δεν μετέχει της σευτο του χαρακτήρα του είναι το του στο συγκεκριμένο υπουρεθνικής κουλτούρας: ούτε ένα από τα μεγάλα προβλήματα γείο, ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ανάμεσά τους, το δαπανηρότου Πάγκαλου. Το άλλο είναι οι τυρόγαλα ούτε σκυλέ τατο και αμφιβόλων αποτελεπροκαταλήψεις του. Σε συνδυασμό, γίνονται εκρηκτικό μίγμα. σμάτων Φεστιβάλ ΘεσσαλονίΚαι τον κυνηγούν μια ζωή. Κάπως έτσι προέκυψε κης, κατ’ αντιστοιχία του Φεστιβάλ Αθηνών (πριν η μεγάλη ήττα του με την υπόθεση Οτσαλάν. Αλλά τον Λούκο, για να συνεννοούμαστε). Ο Πάγκαλος είχε δίκιο. Ήταν από τους ελάχιστους στην εξουσία κι η πολυσυζητημένη δήλωσή του, του 1993, κατά που δεν ανέχτηκαν την εξαρτημένη σχέση των του τότε καγκελάριου της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ (ή μήπως συνολικά κατά της Γερμανίας;), που τον καλλιτεχνών από τους πολιτικούς. Ο πολιτισμός αποκάλεσε «γίγαντα με πήλινα πόδια», ο οποίος είναι η πρόφαση για τους πολιτικούς να μοιράζουν «θα μπορούσε να θυμίζει τον Πανταγκρουέλ, έναν λεφτά σε καλλιτέχνες και παράγοντες της τέχνης, τεράστιο όγκο με παιδικό μυαλό», δεν ήταν από τις σε πρόσωπα που ορκίζονται στην ελευθερία της έκφρασης, αλλά στην πραγματικότητα είναι, κατά ευτυχέστερες: η Γερμανία, τότε, έπαιζε ρόλο στις βάσιν, δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς ωράριο και κάρεξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία που διαλυόταν, όταν η Ελλάδα στήριζε, στο όνομα του αναδελφισμού, τα – κι αυτό ο Πάγκαλος το αντιστρατεύτηκε. Ίσως τη δολοφονική πολιτική του Μιλόσεβιτς. Αν αναρωμάλιστα η πολιτεία του στο ΥΠΠΟ να ήταν αξιοτιέστε ποιος είναι ο Πανταγκρουέλ, ο Πάγκαλος θα μνημόνευτη, αν σε μια παρόρμηση, λίγους μήνες μετά, δεν προκαλούσε τον Σημίτη (για άσχετο με σας μάλωνε, πιο αυστηρά κι απ’ όσο μαλώνει τον

Ω ΡΑ ΓΙΑ

Τσίπρα. Μυθιστορηματικός ήρωας του Ραμπελαί, ο πατέρας του λαίμαργου κι αστείου Γαργαντούα, συγκαταλέγεται στους μυθιστορηματικούς ήρωες που προανήγγειλαν τον Διαφωτισμό. Ο σημερινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει διαβάσει πολύ, πάει στην όπερα και στο θέατρο, έχει δει σινεμά και, γενικώς, είναι από τους ελάχιστους στο σημερινό Κοινοβούλιο που δεν μετέχει της εθνικής κουλτούρας: ούτε τυρόγαλα ούτε σκυλέ. Στα γεγονότα του Μάη του 1968 ήταν στη Γαλλία – άρα ξέρει και την Ευρώπη, και την κουλτούρα της ανατροπής, και την κουλτούρα της χειραφέτησης. Υπήρξε κομμουνιστής, άρα γνωρίζει άριστα τους ζωτικούς μύθους και τα ζωτικά ψεύδη της ιδεολογίας με την οποία εισήχθη στην πολιτική. Ως συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου πρέπει να έμαθε καλά τον κυνισμό. Κι ως καλοπερασάκιας, έχει χορτάσει γυναίκες, ταξίδια, καλό φαΐ, καλό κρασί… Έχει χιούμορ, ανέχεται τον αυτοσαρκασμό – θα μπορούσε να είναι αγόρι για υιοθεσία. Δεν είναι, όμως, κι όχι επειδή είναι εβδομήντα τόσο χρονών. Διότι, αν και ρέκτης του ορθολογισμού, συμπεριφέρεται συστηματικά σαν παρορμητικό μειράκιον. Για να το πούμε με μια έκφραση που κι o ίδιος χρησιμοποιεί, χύνει συστηματικά καρδάρες γεμάτες γάλα. Συχνά δηλαδή θυμίζει και ο ίδιος τον γίγαντα Πανταγκρουέλ, τον τεράστιο όγκο με το παιδικό μυαλό. Κι όχι μόνο επειδή δεν μπορεί να κρατηθεί όταν τρώει.

  Ξέρει να κερδίζει τις εντυπώσεις. Αγαπά και του αρέσει να τον αγαπούν. Ξέρει να αφήνεται. Ξέρει να εμπιστεύεται. Έχει ηρωικό όνομα, είναι χνουδωτός και παιχνιδιάρης, έχει ζήσει πολλά κι έχει να ζήσει πολλά ακόμα. Ονομάζεται Ζορρό και είναι ζώο. Γάτος. Πρωταγωνιστεί σε ένα από τα ντοκιμαντέρ που παίζονται στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης – προβάλλεται απόψε το βράδυ στο Ολύμπιον. Είναι ο γάτος της σκηνοθέτριας, της Σελάνας Βροντή (ίσως την ξέρετε ως δημοσιογράφο) κι αν νομίζετε ότι ένα ευχάριστο ντοκιμαντέρ είναι μια ταινία χωρίς βαθύτερα κίνητρα, χωρίς δεύτερο και τρίτο επίπεδο, χωρίς μηνύματα και χωρίς συγκίνηση, είστε μακριά νυχτωμένοι. Ο «Ζορρό ο γάτος» έχει πολλά να πει στους ανθρώπους. Είτε σχετίζονται με γάτες είτε όχι.

ß Λία Παραλία

ZAPPI N G

Εντάξει, βρε Βάσω,

Μ

έρες τώρα περιμένω να τοποθετηθείς, Βάσω, για το νέο ριάλιτι του Alpha, την «Νταντά», αλλά εσύ και το ΕΣΡ ποιείτε τη νήσσα Πεκίνου. Κι αφού κάναμε το χρέος μας απέναντι στις ψωνάρες που θέλουν να γίνουν χορευτές, μοντέλα, τραγουδιστές, γαμπροί, νύφες και μάγειροι, ορίστε που ήρθε και η ώρα των παιδιών να γίνουν θέαμα και «διαφημιστικό περιβάλλον» για τηλεοπτική ρεκλάμα, ωιμέ.

Ε

υτυχώς που προλάβαμε να γεράσουμε, Βάσω, κι έτσι δεν διατρέχουμε κανέναν απολύτως κίνδυνο, ούτε εμείς ούτε οι αείμνηστοι γονείς μας, να γίνουμε σόου. Εν τω μεταξύ, και μέχρι να πάρουν μπρος οι θεσμοί που προστατεύουν την παιδική

ηλικία, θα σε πάω, Βάσω μου, κάπου αλλού, εκεί που κλάνει η αλεπού, δηλαδή στον ελληνικό τελικό της Γιουροβίζιον.

Τ

ο ξέρω ότι δεν την είδες κι ότι συνέβαλες κι εσύ με τη βροντερή αποχή σου να καταβαραθρωθούν τα «νούμερα» της ΝΕΤ και να φτάσουν στην προ Μαρινέλλας εποχή: λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τ’ αγόρι μου.

Τ

ο πράγμα είχε δείξει τα χαρτιά του από πολύ νωρίς, αυτό όμως διόλου δεν πτόησε τη Ρίκα Βαγιάνη από το να παρλάρει χαρωπά και ακατάπαυστα, παρασύροντας τη συγκρατημένη φύση της Τζένης Μπαλατσινού στην κοιλάδα με τις

κοτσάνες. Ασφαλώς και δεν πρόκειται να εξαντλήσω την αυστηρότητά μου στις δυο αυτές ωραίες κυρίες, οι οποίες στο κάτω κάτω αμείφθηκαν με ψίχουλα (η μία εξ αυτών), όπως ευφυώς φρόντισαν να μας ενημερώσουν. Αμ πώς...

Κ

αι δεν μου λες; Σε πειράζει εσένα, Βάσω μου, που η Μπαλατσινού δεν άλλαξε πολλές τουαλέτες και η Βαγιάνη δεν άλλαξε συναισθηματική κατάσταση καθ’ όλην τη διάρκεια του σόου; Ούτε κι εμένα. Ποσώς. Είχα άλλωστε να ασχοληθώ με πολλά και διάφορα, μα πάνω απ’ όλα με τη σταθερή συμπαράσταση του Μίμη Πλέσσα στον αμφιλεγόμενο θεσμό. Ας τη βρίσκει ο καθένας όπως νομίζει, φιλενάδα.

Ό

σο για τη Δευτέρα Παρουσία του Γιώργου Αλκαίου, ένα έχω να δηλώσω: Αρκετά πια με τους μοναχοφάηδες Σάκη - Βίσση και πάλι Σάκη με ολίγην από Καλομοίρα. Ας λαδώσει τ’ αντεράκι του και κανένας από την αδίκως χειμαζόμενη μπουζουκοπόπ περιοχή της ελληνικής δισκογραφίας. Κυρίες και κύριοι και αγαπητά μου παιδιά, η γκλαμουριά έλαβε τέλος.

Η ποντικίνα των καναλιών


Μ Π Α ; ΕΙ ΝΑΙ Κ ΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΙΤΙ Σ Μ Ό Σ ; Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή [gallamanis@gmail.com]

Ώρα Κακλαμάνη,

ώρα Παπαθεμελή Αντί να επιβάλλει και να ελέγχει την ηχομόνωση, ο δήμαρχος Αθηναίων οδηγεί στο λουκέτο τα μπαράκια. Κακλαμανισμός, το ποιοτικό άλμα του παπαθεμελισμού

Τ

ο τι ευτράπελες ανακρίβειες ακούγονται αυτές τις μέρες (και τις νύχτες), με αφορμή την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας να περιοριστεί το ωράριο λειτουργίας των μπαρ και των μικρών μουσικών σκηνών, δεν λέγεται. «Ο Τσιτσάνης ανέβαινε στο πάλκο στις εννιά κι έκανε τρεις ώρες πρόγραμμα!», διακήρυττε σε ιστότοπο ένας άσχετος, ο οποίος προφανώς δεν πάτησε ποτέ το πόδι του ούτε έξω από το «Χάραμα», στην Καισαριανή, το νυχτερινό κέντρο όπου «λειτουργούσε» ο μέγας λαϊκός δημιουργός. «Κανείς στην Ευρώπη δεν ξενυχτάει σε μπαράκια. Όλοι δουλεύουν την άλλη μέρα το πρωί», λέει ένας άλλος. Σοβαρά; Δηλαδή στο Λονδίνο, το Βερολίνο, το Άμστερνταμ ή τη Βαρκελώνη ζουν σαν ρομπότ μόνον οι σκληρά εργαζόμενοι; Αυτός προφανώς δεν έχει ούτε ακουστά το θηριώδες ποσοστό 19% που έχει χτυπήσει η καταγεγραμμένη ανεργία, για παράδειγμα, στην Ισπανία. «Είμαστε αποφασισμένοι να βάλουμε τάξη στο άναρχο τοπίο της νυχτερινής διασκέδασης της πόλης, ώστε να γίνει επιτέλους σεβαστό το δικαίωμα των κατοίκων στην ανάπαυση!», δήλωσε ο αντιδήμαρχος Ανδρέας Παπαδάκης, υπεύθυνος για τη δημοτική αστυνομία. Ημιανάπαυσις! Προσοχή! Ανάπαυσις! Σαν σερί από στρατιωτικά παραγγέλματα ακούγεται η σαρωτική απόφαση «να κλείνουν τα ηχεία», σε μια πρωτεύουσα που δεν βρίσκεται δα και στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτιστικής πρωτοπορίας, ούτε καν άνθισης. Ας γίνει λοιπόν «στρατόπεδο». Η ουσία του ζητήματος είναι απλή. Αντί να επιβάλλει την απόλυτη ηχομόνωση, εφαρμόζοντας τις συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές οι οποίες ήδη περιγράφονται στη νομοθεσία και να φτιάξει έναν μηχανισμό ελέγχου μέσω της δημοτικής αστυνομίας, ο δήμαρχος Αθηναίων οδηγεί στο λουκέτο τα αθηναϊκά μπαράκια. Και σε άνθιση τα αντίστοιχα των συνοικιών εκτός κέντρου. Το ζήτημα δεν είναι να το «βουλώσουν» οι μικρές επιχειρήσεις διασκέδασης στο Γκάζι, στου Ψυρρή, στο Κολωνάκι ή στο Παγκράτι, αλλά να μην ενοχλούν. Διότι ηχορύπανση ασφαλώς υπάρχει και είναι αφόρητη. Όμως, καίγοντας συλλήβδην χλωρά και ξερά, ο Νικήτας Κακλαμάνης και η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας στέλνουν το μήνυμα ότι η εξουσία είναι ανίκανη να επιλύσει προβλήματα, γι’ αυτό τα… εξαφανίζει. Φυσικά τα μπαρ και οι σκηνές χωρητικότητας μέχρι 200 ατόμων δεν θα εξαφανιστούν όσα νυχτοπούλια κι αν κυνηγήσει με τη

σφεντόνα ο εξ Άνδρου ορμώμενος δήμαρχος Αθηναίων. Πού απευθύνεται λοιπόν η απόπειρα απαγόρευσης; Μα προφανώς στους νοικοκυραίους ψηφοφόρους, οι οποίοι θα κληθούν ξανά στις κάλπες το φθινόπωρο. «Το μέτρο έχει ξεκάθαρα ψηφοθηρικό χαρακτήρα και δεν είναι τυχαίο ότι ανακοινώθηκε λίγους μήνες πριν από τις δημοτικές εκλογές», δήλωσε ο ιδιοκτήτης ενός μικρού μπαρ στη Σκουφά. Και έχει δίκιο. Κακλαμανισμός, το ποιοτικό άλμα του παπαθεμελισμού. Από το 1993-94, όταν ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης και νυν πολιτικά αγνοούμενος Στέλιος Παπαθεμελής προσπάθησε να βάλει λουκέτο σε όλα τα νυχτερινά κέντρα στις 3.00 τα ξημερώματα («για να παταχθούν οι νονοί του οργανωμένου εγκλήματος», έλεγε ο δαιμόνιος) μέχρι σήμερα η νυχτερινή ζωή παραμένει έρμαιη στα χέρια κυκλωμάτων, διεφθαρμένων Αρχών, συστηματικής καταπάτησης των νόμων. Γι’ αυτά τα καρκινώματα, η ύπαρξη των οποίων βολεύει πολλούς, ελάχιστα γίνονται. Μέχρι να φτάσει κανείς να περιορίσει τη μουσική έχει πάρα πολύ μακρύ δρόμο να διανύσει, εκτός κι αν είναι Ταλιμπάν, όπως αυτοί που μέσα σε μια μέρα απαγόρευσαν τα… κασετόφωνα στο Αφγανιστάν. Τον χειμώνα μέχρι τις 11.00 και το καλοκαίρι μέχρι τις 12.00, λέει, θα επιτρέπεται η μουσική τις καθημερινές. Την Παρασκευή, το Σάββατο, τις παραμονές αργιών και τις αργίες το ωράριο θα επεκτείνεται: τον χειμώνα μέχρι τη 01.00 και το καλοκαίρι μέχρι τις 02.00. Απλοϊκές λύσεις για απλοϊκά μυαλά. Δυνατή μουσική θα πρέπει να υπάρχει σε κλειστό χώρο και με γερή ηχομόνωση. Για τους ανοικτούς χώρους, είτε να ακούγεται πολύ χαμηλά μέχρι κάποια ώρα είτε καθόλου. Και να διεξάγονται συνεχείς έλεγχοι μέσω ειδικών μηχανημάτων - «ηχομετρητών». Να μια καινούργια –για μας– λέξη. Κι αν ο Δήμος επιμένει στην αυστηρότητα, καμία αντίρρηση. Έχεις μπαρ σε κατοικημένη περιοχή και δεν έχεις ηχομόνωση; Να κλείνεις τη μουσική κάποια ώρα κι αν δεν συμμορφωθείς να υποστείς συνέπειες. Αν όμως δεν ενοχλείς, άκου τη, με γεια σου και χαρά σου! Να παρηγορούνται οι ερωτευμένοι, οι πηγμένοι, οι απολυμένοι, οι νέοι των 700 ευρώ ή της απόλυτης εργασιακής αβεβαιότητας, οι «μοναχικές καρδιές», ακόμη και οι νεάζοντες μεσήλικες. Μόνο οι αλκοολικοί πίνουν το ποτό τους στη σιωπή.


6/30

cove r story

«»

Ο Νίκος Περάκης δεν σταματά ποτέ να εκπλήσσει. Τι κι αν έχει υπογράψει τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες, στη νέα του ταινία «Αrtherapy» (στις αίθουσες) αφήνει κατά μέρος την αγωνία του box office, βάζει προς το παρόν μια άνω τελεία στα στραβά της κοινωνικής και πολιτικής μας πραγματικότητας –που έχει καυτηριάσει όσο κανείς άλλος– και στρέφει το φακό του στην ίδια την τέχνη. Χωρίς διάθεση κριτικής ή επιδειξιομανίας, τα πράγματα μιλούν από μόνα τους μέσα από τις αληθινές ιστορίες τριών νέων καλλιτεχνών: του street artist Αλέξανδρου Βασμουλάκη, της τραγουδίστριας Ίλιας Πατάπη και του ηθοποιού Ανδρέα Κωνσταντίνου. Οι περιπέτειές τους στην αρένα της τέχνης μπλέκονται με στοιχεία μυθοπλασίας, όπου κρίνει απαραίτητο ο σκηνοθέτης. Το αποτέλεσμα; Κινηματογραφεί το πιο δημιουργικό κομμάτι της νεολαίας, τρυπώνει στα στέκια τους και παρακολουθεί τις αγωνίες και τις φιλοδοξίες τους, με έναν τρόπο που ίσως μόνο ένας συνομήλικός τους θα το κατόρθωνε.

Νίκος Περάκης «Ακόμη και οι κομμουνιστές έχουν ξεχάσει την αυτοκριτική»

Συνέντευξη Στη Χρυσούλα Παπαϊωάννου Φωτ. Μαριλένα Σταφυλίδου

art

Σαφής, ετοιμόλογος, έτοιμος να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο. Και, φυσικά, με χιούμορ που τσακίζει.

Επιμένετε να ασχολείστε στις ταινίες σας με τους νέους, ενώ πολλοί συνάδελφοί σας έχουν στραφεί στα προβλήματα της δικής τους γενιάς. Γιατί; Ν.Π.: Αν δεν είχα ένα γιο 16 ετών θα είχα πάει προ πολλού σε ένα όμορφο παραλιακό χωριό στη νότια Ταϊλάνδη, όπου σέβονται τους γέροντες και μπορείς να ζήσεις αυτοκρατορικά με τη σύνταξη του ΤΕΒΕ. Στο ίδιο χωριό, το 1986, όταν στην Ελλάδα έπεφταν οι γραμμές του ΟΤΕ, υπήρχε φαξ. Αν υπάρχει στην Ελλάδα κάτι με το οποίο αξίζει να ασχοληθεί κανείς είναι η νεολαία. Ίσως φταίνε και οι ενοχές της γενιάς μου που λούφαρε την Επταετία, οργανώθηκε κομματικά με τη μεταπολίτευση και στη συνέχεια περιδρόμιαζε εκ περιτροπής τα κοινοτικά πακέτα. Η τελευταία ταινία στην οποία ασχολήθηκα με τη γενιά μου ήταν η «Βίος και πολιτεία». Το βάρος του ονόματός σας και οι μεγάλες εμπορικές επιτυχίες που έχετε υπογράψει σας επιτρέπουν να κάνετε ό,τι θέλετε, ακόμα και μία πειραματική ταινία όπως το «Artherapy»; Ν.Π.: Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Υπάρχουν ριψοκίνδυνοι σύμμαχοι με τους οποίους συνεργάζομαι από τις δεκαετίες του ’80 και ’90. Αλλά στην περίπτωση του «Artherapy» βρέθηκαν και νέοι παίχτες, όπως λένε τους παραγωγούς στο Χόλιγουντ. Είδατε, ακόμη κι εκεί αποφάσισαν να δώσουν το Όσκαρ σε μια γυναίκα (Κάθριν Μπίγκελοου), που πήγε να γυρίσει τα παλικάρια στο Ιράκ. Γιατί να μη γυρίσω εγώ στις επικίνδυνες περιοχές της Αθήνας; Για το «Artherapy» θα διεκδικήσω το βραβείο ανδρείας της νεοσύστατης Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Δεν υπάρχει ακόμη στον κανονισμό, αλλά ως μέλος έχω το δικαίωμα να ζητήσω τη θεσμοθέτησή του. Γύρισα δύο φορές νύχτα στην οδό Μενάνδρου! Μετά τη δύση του ηλίου ούτε η αστυνομία δεν περνά από εκεί. Μόνο οι σκουπιδιάρες του Δήμου, γιατί ακόμη κι οι συμμορίες δεν αντέχουν πολύ τη βρωμιά.

«Μαζί με την οικονομία έχει καταρρεύσει και η επιχειρηματολογία της Αριστεράς και της προόδου, που ως τώρα μας άφηνε μια χαραμάδα ιδεολογικής ελπίδας για ένα πιο δίκαιο σύστημα και μια καλύτερη ζωή. Είδαμε και την πολιτική τραγικωμωδία του περασμένου αιώνα, βλέπουμε τους Κινέζους στη γειτονιά μας και Ρώσους εκατομμυριούχους στα θέρετρά μας –να ’ναι καλά– και μαροκινές συμμορίες να αλωνίζουν και φοβάμαι ότι μετά την τρικομματική συμπαιγνία θα συνηθίσουμε και στην τρικομματική Βουλή».

Στην ταινία απομυθοποιείτε κατά κάποιο τρόπο την τέχνη που τόσο αγαπάτε, αφού οι νέοι διαψεύδονται από το κατεστημένο της. Γιατί; Ν.Π.: Δεν απομυθοποιώ την τέχνη. Στο κάτω κάτω, ποιος είμαι εγώ που θα απομυθοποιήσω κοτζάμ τέχνη; Ακόμη κι αν οι δυο μας συμφωνήσουμε πως οτιδήποτε παράγει ο άνθρωπος είναι τέχνη, θα διαφωνήσουν πρώτα οι κριτικοί, οι σημειολόγοι, οι γκαλερίστες, οι δραματουργοί και μετά οι δισκογραφικές, τα μουσεία, τα υπουργεία... Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που βιοπορίζεται κι επιβιώνει με την τέχνη. Κι εγώ μπορεί να γύρισα ένα ψευτοντοκιμαντέρ, αλλά δεν λέω ψέματα. Απλά αφήνω τον καθένα να κάνει και να υποστηρίζει ό,τι πιστεύει. Με άλλα λόγια, βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Κλείσατε τους λογαριασμούς σας με τα... εθνικά μας κακώς κείμενα; Ν.Π.: Καθόλου. Περιμένω μόνο να ανακάμψει λίγο η οικονομία και θα υποστηρίξω κι εγώ το τρικομματικό κλίμα που χρειάζεται για την πράσινη ανάπτυξη, με το σίκουελ «Λούφα και συνδιαλλαγή». Μάλιστα σκέπτομαι να το γυρίσω κι αυτό σαν docudrada, για να αφήσω πολιτικούς και οικονομολόγους να λένε ό,τι θέλουν, τους εφοριακούς να συνδιαλλάσσονται με τις offshore και την αστυνομία να πιάνει όποιον της κάτσει. Οι νέοι πρωταγωνιστές σας είναι δημιουργικοί και φιλόδοξοι. Μοιάζει σαν να «ξεπλένετε» το όνομά τους από τη ρετσινιά που τους έχουν κολλήσει, ότι ανήκουν σε μια άνευρη και απολιτίκ γενιά. Ν.Π.: Πιστεύω ότι εμείς φταίμε για τους άνευρους νέους στα φραπεδομάγαζα. Μην ξεχνάμε ότι και οι παράγοντες των ΠΑΕ που ελέγχουν τα χουλιγκάνια, τα οποία σπάνε τα γήπεδα αλλά και τα γραφεία συνδέσμων, είναι συνομήλικοί μου. Απομεινάρια της γενιάς μου είναι επίσης οι βολεμένοι ιδεολόγοι και αντιεξουσιαστές, που κατεβάζουν πιτσιρικάδες να καίνε βιβλιοθήκες και πρυτανείες. Στη γενιά μου δεν ανήκουν οι πρυτάνεις και οι πανεπιστημι-

ακοί; Στη γενιά μου δεν ανήκουν και οι πατεράδες που έβαλαν στην πολιτική τα παιδιά τους, αυτούς τους λίγους κατάπτυστους νέους; Τους πατεράδες άλλωστε εμείς τους ψηφίζαμε. Μόνο καρπαζιές δεν έφαγα όταν ισχυρίστηκα το ’84 ότι με τη «Λούφα και παραλλαγή» προσπάθησα να κάνω μια πολιτική ταινία. Οι συνάδελφοί σας τότε έγραφαν ότι πρόκειται για φαρσοκωμωδία με φαντάρους. Μου έδωσαν και βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μόνο για να σταματήσουν οι συνάδελφοί μου να γυρίζουν ταινίες με θέμα τον Εμφύλιο. Αυτά πληρώνουμε ακόμα. Η νέα γενιά που αγαπάτε είναι αυτή που θα πληρώσει περισσότερο από όλους τη νύφη, δηλαδή τη χρεοκοπία της χώρας. Πώς βλέπετε το μέλλον της; Σε τι οράματα μπορεί να πιστέψει; Ν.Π.: Σίγουρα όχι σ’ αυτά της γενιάς μου. Αφού επιμένετε να ξύνετε τις πληγές μου, θα σας θυμίσω ότι στην προηγούμενη ταινία μου «Ψυχραιμία» ο πρωταγωνιστής πυροβολεί και σκοτώνει τον φαύλο πατέρα του, έναν διαπλεκόμενο επιχειρηματία, τον οποίο φυγαδεύει στο Βατοπέδι ο πνευματικός τους. Πιστεύω ότι και οι πολιτικοί μας φρόντιζαν για το πολιτικό τους άσυλο. Γιατί αποκλείεται να πήραν μίζες ή προμήθειες από καλόγερους που δεν δίνουν στον Άγιό τους ούτε νερό. Η νέα γενιά θ’ αντεπεξέλθει μόνο αν καταλάβει τα λάθη που έγιναν στο πρόσφατο παρελθόν. Αυτά όμως δεν θα τα μάθει ούτε στο σχολείο ούτε στην ιστορία των νεωτέρων χρόνων. Μόνο εκεί βλέπω τη δική μου ευθύνη και μπάι δε γουέι, που λένε και οι νέοι, και τη δική σας ευθύνη, των ΜΜΕ. Αλλά τι ψάχνουμε τώρα, σε μια χώρα που ακόμη και οι κομμουνιστές έχουν ξεχάσει να κάνουν αυτοκριτική; Πώς νιώθετε που βάλατε ένα λιθαράκι στο να εξελιχθεί η Τζούλια Αλεξανδράτου σε πρωτοσέλιδο; Είχε παίξει στην ταινία σας «Ψυχραιμία»… Ν.Π.: Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι θα αυτοκριθώ εγώ επειδή η Τζούλια αποφάσισε να αλλάξει στραβοδρομία, σταδιοδρομία ήθελα να πω... φροϊδικό lapsus linguae. Στην ταινία μου υποδυόταν ένα θύμα, όπως άλλωστε όλοι οι πρωταγωνιστές. Αυτή συγκεκριμένα ήταν θύμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, γιατί οι μονάδες της στις πανελλήνιες δεν έφθασαν για τη Φιλοσοφική και μπήκε Ποιμαντική που δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις. Αυτό παθαίνουν όσα κορίτσια νομίζουν «ό,τι έχει ο Θεός». Ο Θεός έχει αλλά δεν δίνει... Είχα δει τότε μια καλλονή, απόφοιτο της Θεολογικής, υποψήφια στα καλλιστεία του AΝΤ1. Τι κάνει άραγε τώρα αυτή η κοπέλα, που τα θρησκευτικά έγιναν προαιρετικό μάθημα; Ελπίζω να τους έμαθαν να ψάλλουν και να την ψηφίσει ο Κοντόπουλος στο «Greek Idol». Για να γυρίσουμε όμως στο θέμα μας, την εικαστική θεραπεία, εύχομαι στην Τζούλια να βρει ένα μέντορα σαν τον Τζεφ Κουνς και να κάνουν οικογένεια ή έναν ευφάνταστο κομματάρχη. Γιατί είναι πολλοί αυτοί που θα την ψήφιζαν αυτή τη στιγμή. Κι ας μην ξεχνάμε και την ιστορία μας, τις παραστάσεις στους μελανόμορφους κρατήρες και τις εταίρες και συντρόφους των φιλοσόφων και πο��ιτικών του χρυσού αιώνα. Νομίζω ότι περισσότερο από την

Τζούλια έχουν εκτεθεί οι τηλεπαρουσιαστές και υποκριτές των πάνελ σόου, που ασχολούνται με το αν η λήψη της στύσης έγινε με μονοκάμερο ή τρικάμερο. Εμείς γελάμε με τα στραβά μας, αλλά όταν οι ξένοι κάνουν χιούμορ με τα δικά μας, μας πειράζει. Πώς σας φάνηκε το εξώφυλλο με την Αφροδίτη της Μήλου; Μήπως δεν έπρεπε να τσιμπήσουμε; Ν.Π.: Ίσως είναι προκλητική η συγκεκριμένη χειρονομία, αλλά ως Έλληνας χρειάζομαι υπότιτλο, γιατί στην αντίστοιχη ελληνική νοηματική ο μεσαίος δάκτυλος κινείται πιο κομψά, πλάγια και παλινδρομικά. Δεν έπρεπε φυσικά να τσιμπήσει ο πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος σπούδασε εκεί και γνώρισε και το χιούμορ τους. Με αφορμή το γερμανικό εξώφυλλο θυμηθήκαμε τις αποζημιώσεις από τους Γερμανούς και τις διεκδικούμε –τουλάχιστον θεωρητικά– με πάθος. Την ίδια ώρα, η ελληνική αστυνομία ρίχνει χημικά στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου, του ανθρώπου που συμβολίζει την αντίσταση κατά των Γερμανών. Ν.Π.: Σε ό,τι αφορά τις αποζημιώσεις, τις οποίες –θεωρητικά– θα εισέπρατταν οι συγγενείς των θυμάτων, είχα κι εγώ την εντύπωση ότι οι κυβερνήσεις μας –πρακτικά– είχαν παραιτηθεί, προτιμώντας πάσης φύσεως αντισταθμιστικά προγράμματα και ανταλλαγές, όπως ανταλλαγές εργατικού δυναμικού, τεχνογνωσίας κ.λπ. Δηλαδή, εμείς τους στέλναμε εργάτες κι αυτοί μας έστελναν γεννήτριες Siemens, τηλεφωνικά κέντρα Siemens, ραντάρ Siemens, όλα λίγο τσιμπημένα για να μένει κάτι και για τα κόμματα. Την ιστορία με τον Γλέζο δεν τη βρίσκω ιδιαίτερα σοβαρή. Γιατί στο βιβλίο ιστορίας της Γ΄ Λυκείου έχει μεν μια ολόκληρη σελίδα με τις «εκατόμβες θυμάτων της ναζιστικής Κατοχής», αλλά στο βιβλίο της Γ΄ Γυμνασίου, που έχει μια παράγραφο για το κατόρθωμα του Γλέζου και του Σάντα, δεν έχει τη φωτογραφία τους. Επομένως, ο αστυνομικός ήταν υποχρεωμένος να τον αντιμετωπίσει σαν άγνωστο συνταξιούχο που διαμαρτύρεται μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Πριν λίγες μέρες άνοιξε ειδικός τραπεζικός λογαριασμός αλληλεγγύης για την απόσβεση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Δεν είναι υποκριτικό να καλεί η χώρα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα οι πολίτες και οι ομογενείς της αλλοδαπής, την ώρα που η εκάστοτε κυβέρνηση κάνει τα στραβά μάτια σε κάθε λαμογιά και φοροδιαφυγή; Ν.Π.: Δεν το λένε πολύ, αλλά ο λογαριασμός αυτός άνοιξε για να διευκολύνει τους φοροφυγάδες και τους εισφοροφυγάδες, για να καταθέτουν εκεί, ας πούμε, τον ΦΠΑ που έχουν κατακρατήσει, όταν τους πιάνουν οι τύψεις. Είναι κάτι σαν περαίωση, αλλά πιο διακριτικό. Γιατί είναι ευαίσθητοι άνθρωποι και τους τρόμαξαν τα μέτρα, όπως τρόμαξαν κι ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι με αυτά τα περί άρσης της μονιμότητας και από το σοκ σταμάτησαν εντελώς να δουλεύουν.


ΠΟΝΤΙΚΙart 18-24.3.10

31/7

Η οικονομική κρίση και τα μέτρα που παίρνει ή προαναγγέλλει η κυβέρνηση πυροδότησαν ένα μπαράζ κινητοποιήσεων και απεργιών. Οι Κασσάνδρες προμηνύουν ότι η χώρα θα παραλύσει και από τις απεργίες. Ν.Π.: Ήτανε στραβό το κλίμα… έτσι δεν λέμε; Έτσι όπως εξελίσσεται το έργο, δραματουργικά εννοώ, μαζί με την οικονομία έχει καταρρεύσει και η επιχειρηματολογία της Αριστεράς και της προόδου, που ως τώρα μας άφηνε μια χαραμάδα ιδεολογικής ελπίδας για ένα πιο δίκαιο σύστημα και μια καλύτερη ζωή. Είδαμε και την πολιτική τραγικωμωδία του περασμένου αιώνα, βλέπουμε τους Κινέζους στη γειτονιά μας και Ρώσους εκατομμυριούχους στα θέρετρά μας –να ’ναι καλά– και μαροκινές συμμορίες να αλωνίζουν και φοβάμαι ότι μετά την τρικομματική συμπαιγνία θα συνηθίσουμε και στην τρικομματική Βουλή. Δύσκολοι καιροί για σινεμά, με τα ταμεία άδεια και ολόκληρη τη χώρα να βουλιάζει. Το κινηματογραφικό τοπίο αντανακλά τη συνολική εικόνα της χώρας: ανύπαρκτη πολιτική, μηδέν μπάτζετ, γραφειοκρατία, σκληρά μέτρα. Βλέπετε φως στο τούνελ; Ν.Π.: Ευτυχώς τα ταμεία των κινηματογράφων πάνε καλύτερα απ’ αυτά του Δημοσίου και του Κέντρου Κινηματογράφου. Τους τελευταίους τρεις μήνες, τρεις ελληνικές παραγωγές τα «έσπασαν» με ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες θεατές. Ίσως φταίει και η φτώχεια της τηλεόρασης, γιατί αυτή θα πληρώσει πρώτα τα σπασμένα της ύφεσης και μετά εγώ. Όχι το καημένο το «Artherapy»... Εγώ προσωπικά, που περιμένω εδώ και δυόμισι χρόνια να καταβάλει η συμπαραγωγός μου ΕΡΤ το ποσό της συμμετοχής της στην ταινία «Ψυχραιμία». Ξέρετε, είναι αυτές οι συμπαραγωγές που κάνει για να στηρίξει την ελληνική παραγωγή, κι αν της κάτσει, όπως στις «Σειρήνες στο Αιγαίο», παίρνει τα λεφτά της πίσω και φυσικά στο πολλαπλάσιο. Τι θα απαντούσατε στον υπουργό Πολιτισμού που σας κατέκρινε ως κρατικοδίαιτους δημιουργούς στην έναρξη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης; Ν.Π.: Δεν έμαθα αν απέλυσε κανένα σύμβουλο μετά τη σχετική ομιλία. Αποκλείεται πάντως να την είχε γράψει ο ίδιος. Μάλλον τον απέλυσε, γιατί από τότε δεν ξανάκουσα τίποτα. Αλλά ίσως φταίω κι εγώ που λόγω της δουλειάς με το «Artherapy» δεν έμαθα ποιοι ασχολούνται με τη σύνταξη του νέου νόμου. Πάντως, αυτοί που ξέρουν λένε ότι ο νέος νόμος είναι έτοιμος και λείπει μόνο η υπογραφή του υπουργού Οικονομικών, ο οποίος όμως ζήλεψε το αναπτυξιακό κομμάτι, το οποίο είναι τόσο αναπτυξιακό ώστε θέλει να το βάλει στον δικό του αναπτυξιακό νόμο. Ελπίζω να ισχύσει και αναδρομικά, μήπως πάρουμε τα χρωστούμενα από την ΕΡΤ. Γιατί κι ο παλιός αναπτυξιακός ισχύει ακόμα, αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το σινεμά δεν είναι λίγο ακριβό σπoρ για art therapy; Ν.Π.: Αν σκεφθείτε ότι σε κάθε ταινία δουλεύουν, εκτός από τους ηθοποιούς και καμιά σαρανταριά συνεργάτες, για τουλάχιστον έξι εβδομάδες και επί 12ώρου βάσεως, θα δείτε ότι είναι πιο οικονομικό και αποτελεσματικό από μια ομαδική ψυχοθεραπεία, όπου άντε να πας μια φορά την εβδομάδα και να κάτσεις δυο ώρες. Θα σε βαρεθεί κι ο γιατρός. Ενώ εγώ, πέρα από την απασχόληση με την τέχνη, τους έχω συνεχώς στην τρεχάλα μιας εντατικής εργασιοθεραπείας. Και τους πληρώνουμε κι από πάνω. Βέβαια όλο και λιγότερα, γιατί κι εμείς δεν τα βρίσκουμε στο δρόμο. Και γι’ αυτό θα δείτε ένα λόου μπάτζετ «Artherapy», σε μια λέξη, για λόγους οικονομίας.


Ξεκολλάνε, λέει, τα έργα ανάπλασης του Φαληρικού Δέλτα και πολύ καλά κάνουν. Είναι μια μεγάλη περιοχή 750 στρεμμάτων, από το γήπεδο του Τάε Κβον Ντο μέχρι το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας που παραμένει αναξιοποίητη, παρά τις σημαντικές παρεμβάσεις που έγιναν με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εδώ, στις εγκαταστάσεις του Μπιτς Βόλεϊ, προβλέπεται να διαμορφωθεί και

Ο Λυκαβηττός της παραλίας

ΠΟΝΤΙΚΙart 18-24.3.10

«Έγραψαν» πάλι οι συνδικαλιστές της Λυρικής. Την ώρα που το καράβι βουλιάζει και η Λυρική ματαιώνει τη μία παραγωγή μετά την άλλη, έβγαλαν ανακοίνωση με τα αιτήματά τους, με πρώτο πρώτο την αντίθεσή τους στα μέτρα

Ποιος δεν θέλει 450 εκατομμύρια;

Η περιοδεία των U2 ήταν η πιο επιτυχημένη του 2009 στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το περιοδικό «Billboard». Καλώς μέχρι εδώ. Το «360 Degree» είναι η πιο ακριβή παραγωγή, είναι όμως και σχεδιασμένη σκηνικά έτσι ώστε να την παρακολουθούν περισσότεροι – εξ ου και ο τίτλος. Ο Μπόνο και η παρέα του κέρδισαν ήδη 109 εκατ. δολάρια απ’ αυτήν. Ροκ συγκρότημα αποκαλούνται. Ίσως και να είναι, σε μια εποχή που το ποπ και η ροκ έχουν γίνει ένα. Οι παλιοί μπορεί να θυμούνται το σύνθημα «sex drugs and rock ’n’ roll». Στην πολιτικά ορθή εποχή μας απαγορεύεται και το κάπνισμα. Έτσι, το ροκ ίνδαλμα της εποχής, ο Μπόνο, μπορεί να ποζάρει περιχαρής δίπλα στον Μπους και να μοιράζει τα κέρδη του σε φιλανθρωπίες. Θα μου πείτε, τι θες, να το ρίξει στα ναρκωτικά για να γράφει καλή μουσική; Όχι βέβαια. Ίσως όμως τότε θα πρέπει να μετονομάσουμε τη νέα ροκ. Η (παλιά) ροκ είναι ένα πολυδιάστατο μουσικό κίνημα. Η νέα ροκ είναι μουσική βιομηχανία για τις μάζες. Αρκεί να βάλετε δίπλα δίπλα τον Τζιμ Μόρισον και τον Μπόνο και να

Στην αντεπίθεση πέρασε ο Νίκος Λιώρης της Di-Di Music μετά την περσινή, πολλαπλώς άτυχη, χρονιά και κατασκευάζει έναν δεύτερο Λυκαβηττό, στα πρότυπα του αθηναϊκού με θέσεις αμφιθεατρικές, στο Terra Vibe της Μαλακάσας. Επένδυση σε μια δύσκολη περίοδο, κόντρα στο κλισέ της απαξιωμένης Μαλακάσας «που είναι μακριά» και «πού να τρέχεις» και «πού να παρκάρεις». Και μαζί με τον «Λυκαβηττό» και χώρος στάθμευσης-μαμούθ. Θα του βγει το ρίσκο; | Δ.Ρ.

Πέρασαν τόσες μέρες κι όμως η συγκίνηση παραμένει διάχυτη. Άλλοι, τη βραδιά των Όσκαρ, θυμούνται τη μαμά τους και κλαίνε. Άλλοι θυμούνται τον σκηνοθέτη τους και κλαίνε. Άλλοι πάλι κλαίνε για τα μαύρα τους τα χάλια. Αλλιώς πώς να εξηγήσει κανείς τη συγκίνηση της «Μις… με το ζόρι» Σάντρα Μπούλοκ; Γύρισε τόσες χαζοχαρούμενες ταινίες στην καριέρα της, με εξαίρεση το «Crash» του Πολ Χάγκις, που ξέχασε τι πάει να πει ηθοποιία. Και ξαφνικά βρέθηκε να κάνει το «χρυσό» νταμπλ: να κερδίζει ένα Βατόμουρο (χειρότερης ερμηνείας) και ένα Όσκαρ (καλύτερης ερμηνείας) μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Πήγε μάλιστα και το παρέλαβε το βατομουράκι της, κάτι που θεωρήθηκε από πολλούς ένδειξη χιούμορ. Άλλοι πάλι θα το θεωρούσαν ντροπή, αλλά δεν έχει καμιά σημασία. Γιατί η Μπούλοκ είναι μια ακόμα Τζούλια του Χόλιγουντ. Τα θυσιάζει όλα στον βωμό της

Μις… Όσκαρ με το ζόρι

βρείτε τις διαφορές. | Ελίνα Μπέη

Ροκ κουλουβάχατα

...Κι ο Λυκαβηττός της Μαλακάσας

Εντάξει, ο ελληνικός λαός αυτός είναι. Όπου «ψηφίζει» συλλογικά, προτάσσει το νταχτιρντί. Ο πολιτισμός σε αυτή τη χώρα είναι μικρές μοναχ��κές μειοψηφίες. Όμως, στην επιλογή του ελληνικού τραγουδιού για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον συμμετείχε και επιτροπή. Οι κύριοι Μίμης Πλέσσας, Αντώνης Ανδρικάκης, Ανδρέας Πυλαρινός –ως έγκυρα ονόματα του χώρου– πώς άφησαν να βγει το «Opa» του Αλκαίου; «Η δύναμη της δημοκρατίας», θα πείτε. Όχι, όταν το 50% των ψήφων ανήκει στην επιτροπή. Δεν μπορεί να υπερισχύσει στο γενικό σύνολο κανένα τραγούδι αν δεν έχει υποστηρικτές και εντός της επιτροπής. Τα μέλη της έχουν προσωπική ευθύνη για το έκτρωμα που εν τέλει μας εκπροσωπεί.

Επιση μάνσ ε ις

Επιτροπή για κλάματα

8-9/32-33


φεύγουν

Όχι άλλα αναίτια ριμέικ – σώνει! Καταφθάνει, διαβάζω, νέα βερσιόν του «Καράτε Κιντ» του 1984, με τον γιο του Γουίλ Σμιθ, Τζέιντεν, στο ρόλο του μυθικού Ραλφ Μάτσιο –άντε, πες οκέι– και τον... Τζάκι Τσαν στο ρόλο του μακαρίτη «δάσκαλου» Πατ Μορίτα. Έλεος! Επίσης, όχι άλλες ακυρώσεις – εύχομαι. Άρρωστη με οξεία λαρυγγίτιδα η Μίσια, σοβαρά κλινήρης και η μάνα του Ορχάν Παμούκ, φεύγουν πριν καν έρθουν από τις αθηναϊκές καλένδες δυο ενδιαφέροντα ραντεβού των ημερών. Περονόσπορος έπεσε, διάολε; Είμαστε, όμως... κράτος περιβόλι! Οικονομικο-διαχειριστικό έλεγχο διέταξε, λέει, ο Γερουλάνος στον οργανισμό «Έργο Πολιτών», ο οποίος εδώ και πέντε χρόνια υποτίθεται πως προωθεί το «εθελοντικό ιδεώδες» στην Παλαιοκώσταινα. Τώρα, να πεις ότι το έργο του εν λόγω οργανισμού βγάζει μάτι, δεν το λες. Για το επερχόμε-

νο μιούζικαλ περί Μαρινέλλας λέγαμε εξ ευωνύμων. Ε, και είναι κάτι που με ψιλοχάλασε στο όλο κόνσεπτ: μωρέ, κοτζάμ Μαρινέλλα, μόνο ένας Μέμος Μπεγνής κι ένας Αντώνης Λουδάρος βρέθηκαν να σταθούν στο πλευρό της επί σκηνής; Χάθηκαν οι Μπέζοι, ας πούμε; Γκρινιάζω, το ξέρω, καμιά φορά από κεκτημένη ταχύτητα. Συνεπώς, λέω να μην γκρινιάξω αναίτια και προκαταβολικά για το θεματικό πάρκο που ψήνεται στην Αργολίδα με ατραξιόν τη διαδραστική δυνατότητα του επισκέπτη να γίνει για λίγο Ηρακλής, δοκιμάζοντας την τύχη του σε πέντε από τους 12 άθλους του σωματαρά ημίθεου με τη λεοντή και το ρόπαλο. Μωρέ, μακάρι... Αλλά έχει το άτιμο το κιτς πολλά ποδάρια.

Φοβήθηκε η Ντιόν Γουόργουικ και δεν θα έρθει στην Ελλάδα. Αν πιστέψουμε τη διοργανώτρια εταιρεία, η δημοφιλής τραγουδίστρια, ο Γιάννης Πάριος της Αμερικής για όσους δεν τη γνωρίζουν, απέστειλε e-mail γράφοντας πως ματαιώνει τη συναυλία της επειδή πιστεύει πως κινδυνεύει η ζωή της λόγω των απεργιών και της δύσκολης κατάστασης που επικρατεί εδώ. Παρακαλούνται λοιπόν όσοι είχαν ήδη αγοράσει εισιτήριο να το εξαργυρώσουν στα ταμεία του Μεγάρου και να τρέξουν στο πιο κοντινό σούπερ μάρκετ να προμηθευτούν γάλα, ψωμί και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για να τα έχουν μαζί τους στα καταφύγια. Εμείς, η Ραμάλα και η Γάζα. Γιατί δεν έκανε τη συναυλία της η Ντιόν Γουόργουικ μέσα στην Αμερικανική Πρεσβεία ώστε να μη διατρέχει κανέναν κίνδυνο; Πάντως είναι απανωτά τα χτυπήματα που δέχονται η Τέχνη και ο Πολιτισμός τελευταία. Κάηκε και το νυχτερινό κέντρο του Ρουβά προ ημερών, συνέβη και αυτό με την Ντιόν τώρα… Οι σελέμπριτι που ετοιμάζονταν να φωτογραφηθούν στις πρώτες θέσεις του Μεγάρου ας μην ανησυχούν, σε λίγες μέρες ξεκινάει στο Παλλάς η «Μαρινέλλα το Μιούζικαλ». | Δημήτρης Κανελλόπουλος

Μοιάζει να έχει παραδώσει τα όπλα στο θέμα των Επιδαυρίων ο Γιώργος Λούκος, αν κρίνουμε από τις πληροφορίες που έχουν ήδη διαρρεύσει για το πρόγραμμα του αργολικού θεάτρου. Η πενία και η ένδεια σε συνδυασμό με την ανάγκη να γεμίσει με παραστάσεις τα Παρασκευοσάββατα Ιουλίου - Αυγούστου, για να μην διαμαρτύρονται οι ξενοδόχοι και οι ταβερνιάρηδες της περιοχής, έχει σαν αποτέλεσμα να παρουσιάσει ένα Φεστιβάλ Επιδαύρου βγαλμένο από τη ναφθαλίνη, με αδιάφορες επιλογές, που θυμίζουν εκείνες τις παλιές, τις προ δεκαετίας, τις ανούσιες. Σχήματα που ο ίδιος είχε εξοβελίσει –και πολύ καλά είχε κάνει– τώρα τα επαναφέρει πανηγυρικά, όπως π.χ. το Θέατρο Τέχνης που επιστρέφει με «Πλούτο», το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου το οποίο θα παρουσιάσει Οιδίποδα Τύραννο (με Μαρκουλάκη και Καραμπέτη), αλλά και ελεύθερους παραγωγούς με εμπορικά σχήματα που χρησιμοποιούν σαν κράχτη την Επίδαυρο για να περιοδεύσουν μετά τη χώρα και να τα πάρουν χοντρά. Ελπίζουμε στο υπάρχον πρόγραμμα, ανάγκα… κι άλλου παραγεμίσματος, να μην προστεθούν κι άλλες παραγωγές, όπως ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου ή κάποιο ΔΗΠΕΘΕ που θα έχει ξεμείνει. | Χαρά Αργυρίου

Ο φόβος της σταρ

Επίδαυρος της πλήξης

εμπορικότητας. Τουλάχιστον αυτό δείχνουν οι επιλογές στην καριέρα της. Γι’ αυτό το Βατόμουρο της πάει πολύ. Το Όσκαρ, πάλι, καθόλου. | Ελίνα Μπέη

ναι, αλλά the proof is in the pudding, που λένε και οι Άγγλοι. Στις 15 Απριλίου ντεμπουτάρει το μουσικοχορευτικό έργο των Ρέππα-Παπαθανασίου, σε σκηνοθεσία Φασουλή και με την ίδια τη μεγάλη σταρ (κι όχι ευτυχώς τον Τάκη Ζαχαράτο) στον επώνυμο ρόλο. Αναμένουμε. Αντιθέτως, καθόλου δεν χρειάζεται να αναμένουν οι φίλοι του Μαρκ Άλμοντ, που μετά από τριετή απουσία και 30χρονη καριέρα επανακάμπτει αύριο στο Athens με το επερχόμενο νέο άλμπουμ «Varieté» υπό μάλης. Δεν θα πάω, αλλά πιθανότατα θα είναι καλά. Τα παγκάκια, αυτούς τους σιωπηλούς οσιομάρτυρες του αθηναϊκού τοπίου, επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει ο τρέχων διαδικτυακός διαγωνισμός ντιζάιν του Δήμου Αθηναίων στο www.athensbenchmark. com. Λαμπρή ιδέα! Άντε, και στην πράξη...

έρχονται

Ψήφισμα αλληλεγγύης μάς ήρθε, λέει, από τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων εν Βρυξέλλες με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις στο Ελλάντα. Δεν λέω, μερσί και εύγε, αλλά από λεκτική αλληλεγγύη χορτάσαμε πια. Τίποτα πιο απτό, παιδιά, υπάρχει; Αν υπάρχει, λέει! Μπάτε στο www. petitiononline.com/taxchu/ και δείτε το αδυσώπητο ερώτημα περί του αν πρέπει να φορολογηθεί –άμποτε και επιτέλους– η απροσμέτρητη εκκλησιαστική περιουσία να απαντιέται καταλλήλως και ευθαρσώς από ιντερνετικούς ψηφοφόρους. Πράξτε τα δέοντα, εν Χριστώ αδελφοί! Εμ, εδώ σας θέλω, κυρ-παπάδες μου. Θα συνδράμετε εμπράκτως; Διότι εδώ παίζεται το… κρυφό σχολειό του 2010. Και τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: εν έτει 2010 έχει θέση στη νεοελληνική πραγματικότητα ένα μιούζικαλ με σημείο εκκίνησης τη μεγάλη κυρία Μαρινέλλα; Εγώ λέω

Της Τατιάνας Καποδίστρια

| Δημήτρης Ρηγόπουλος

ο λεγόμενος «Λυκαβηττός της παραλίας», μια υπαίθρια κατασκευή που ήδη υπάρχει (και σκουριάζει;), για να υποδεχθεί συναυλίες και παραστάσεις στη διάρκεια του καλοκαιριού. Καλά, όχι από φέτος, καθώς τα έργα θα πάρουν δύο-τρία χρόνια για να ολοκληρωθούν.

λιτότητας της κυβέρνησης. Σεβαστό. Το καλύτερο βρίσκεται παρακάτω, εκεί που το σωματείο ζητάει την καταγγελία της σύμβασης του ελληνικού κράτους με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για τη δωρεά του τελευταίου, προκειμένου να κατασκευαστούν οι νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αλλά και της Εθνικής Βιβλιοθήκης, στον παλιό Ιππόδρομο, στο Δέλτα Φαλήρου. Με λίγα λόγια, οι συνδικαλιστές ζητάνε να πούμε όχι στα 450 εκατομμύρια που προσφέρει το Ίδρυμα Νιάρχου και να τα πληρώσει ο ελληνικός λαός, επειδή μας περισσεύουν κιόλας. Μιλάνε για «ξεπούλημα» δημόσιας γης, λες και στα 200 στρέμματα του Ιππόδρομου θα χτιστούν μπουζούκια ή εμπορικά κέντρα! Υπενθυμίζουμε ότι μετά την κατασκευή του πάρκου, με την υπογραφή του σημαντικού ιταλού αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο, το ίδρυμα θα παραχωρήσει τα κτίρια στην απόλυτη δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους. Προκειμένου προφανώς να συνεχίσει το τελευταίο το θεάρεστο έργο του, έτσι όπως αποτυπώνεται στην τωρινή, ακμαία κατάσταση και των δύο οργανισμών! | Δημήτρης Ρηγόπουλος


10/34

Επι λογές

Επιμέλεια: Αγγελική Μπιλλίνη

>> Η Μαρία Φαραντούρη, η Έλλη Πασπαλά και η Σαβίνα Γιαννάτου κάνουν ξανά (εμφανίστηκαν μαζί τον περασμένο Δεκέμβριο) επί σκηνής τον γύρο του κόσμου. Στην παράσταση ο «Γύρος του κόσμου με τρεις φωνές!» παρουσιάζουν ένα μουσικό ταξίδι που ξεκινά από την Ελλάδα, τη δημοτική και τη βυζαντινή παράδοση, τα ρεμπέτικα και το έντεχνο και καταλήγει στη Λατινική Αμερική. Μαζί τους εμφανίζεται ο πιανίστας Τάκης Φαραζής. Παλλάς, 18/3 και Κλειστό Γήπεδο ΠΑΟΚ, 18/4

ΣΙΝΕΜΑ >> Μπορεί να μην περιλαμβάνει ταινίες των Αλμοδόβαρ και Αμενάμπαρ, των σταρ της ισπανικής φιλμογραφίας δηλαδή, αλλά η Εβδομάδα Ισπανικού Κινηματογράφου με τίτλο «Εικόνες ενός ευρωπαϊκού ταξιδιού» που ξεκινάει από σήμερα, συγκεντρώνει συνολικά 13 φιλμ μεγάλου μήκους, πέντε εκ των οποίων προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στα highlights της διοργάνωσης σημειώστε τις κλασικές ταινίες «Καλωσορίσατε Μίστερ Μάρσαλ» και «Ο θάνατος ενός ποδηλάτη». Το αφιέρωμα διοργανώνεται από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα. Περισσότερες πληροφορίες: www.tainiothiki. gr/spanishfilmweek. Ταινιοθήκη της Ελλάδος, 18-24/3

>> Ο τίτλος του «Impro Jazz» μαρτυρά τις αυτοσχεδιαστικές διαθέσεις οκτώ μουσικών και μίας ερμηνεύτριας. Στο Τριήμερο Σύγχρονης Τζαζ εννιά καλλιτέχνες από την Ελλάδα, τις HΠΑ, την Ελβετία, τη Γερμανία και την Τουρκία εμφανίζονται σε μορφή τρίο και διηγούνται ιστορίες της τζαζ. Την καλλιτεχνική επιμέλεια του τριημέρου έχει ο Φλώρος Φλωρίδης, ο οποίος συμμετέχει στη διοργάνωση μαζί με τους: Σαβίνα Γιαννάτου, Κen Vandermark, Hans Koch, Nicky Skopelitis, Π. Καραγιώργη, Jan Roder, Michael Griener και Okay Temiz. Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 20-22/3

Κ ΛΑΣ Ι ΚΗ Μουσική

ΠΟΙΗΣΗ >> Μέσα σε μία εποχή που τα μπεστ σέλερ β΄ διαλογής κάνουν ρεκόρ πωλήσεων, μπορεί η ποίηση να αντιμετωπίζεται ως ο φτωχός συγγενής της εκδοτικής δραστηριότητας, όμως έχει κοινό, μικρό αλλά φανατικό, που πιστεύει στη φράση του Ντελακρουά «δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση». Στο πλαίσιο λοιπόν της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, που κάθε χρόνο συμπίπτει με την εαρινή ισημερία, την έναρξη της άνοιξης (21/3), έχουν προγραμματιστεί ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις-δράσεις, ενώ το ΕΚΕΒΙ την αφιερώνει στον Νίκο Καββαδία με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Για παράδειγμα, το βιβλιοπωλείο Ιανός (www. ianos.gr) γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης διοργανώνοντας ένα τριήμερο αφιέρωμα (19-21/3) που κορυφώνεται στις 21 Μαρτίου καλώντας ανθρώπους από τον χώρο του πολιτισμού να διαβάσουν το αγαπημένο τους ποίημα, ενώ παράλληλα συνθέτες, ερμηνευτές και μουσικά σχήματα οργανώνουν ταξίδι στη μελοποιημένη ελληνική και παγκόσμια ποίηση. Στο Public Συντάγματος η Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων προσεγγίζει την ποίηση μέσα από τη ματιά πεζογράφων (23/3), ενώ στο πλαίσιο της Εβδομάδας Ποίησης που διοργανώνει το Bacaro θα βρεθούν στους χώρους του στις 21 Μαρτίου ποιητές, οι Π. Ιωαννίδης, Δ. Καρακίτσος, Σ. Θεριανός, Χριστίνα Οικονομίδου κ.ά.

Μουσική >> Η Άλισον Μουαγιέ συμπληρώνει 25 χρόνια τραγουδιστικής πορείας τα οποία και γιορτάζει με μία παγκόσμια περιοδεία με τίτλο «The Best Of – 25 Years Revisited». Η Μουαγιέ έρχεται το Σάββατο

A

Κόσμος ΛΟΝΔΙΝΟ

«Καλή φωτογραφία είναι αυτή που επικοινωνεί ένα γεγονός, αγγίζει την ψυχή του θεατή και τον αλλάζει επειδή την έχει δει. Με μια λέξη, είναι αποτελεσματική». Ο Ίρβινγκ Πεν πίστευε στη δύναμη του έργου του και δικαίως. Ο καλλιτέχνης που θεωρούσε ότι ακόμα και η φωτογραφία ενός κέικ μπορεί να είναι έργο τέχνης άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του. Τα πορτρέτα του είναι εμβληματικά. Εκατόν είκοσι από αυτά παρουσιάζονται στην National Portrait Gallery του Λονδίνου ως τις 6 Ιουνίου. Πάντα ασπρόμαυρα. Ηθοποιοί, ζωγράφοι, χορευτές, προσωπικότητες από διάφορους χώρους, «ξεγυμνωμένοι» μέσα στο στούντιό του. Ο Πεν δεν ήθελε να φωτογραφίζει τους ανθρώπους στο φυσικό τους περιβάλλον, αλλά να τους «στριμώχνει» στον δικό του χώρο, για να επικεντρώνονται στη φωτογραφία. Πέθανε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς σε ηλικία 92 ετών. Τα πορτρέτα του όμως είναι ολοζώντανα και μας κοιτούν κατάματα. National Portrait Gallery. Πληροφορίες: www.nga.gov

στην Αθήνα και το πρόγραμμα της εμφάνισής της μοιάζει πολύ με το τελευταίο της άλμπουμ, περιλαμβάνοντας 20 κλασικές ηχογραφήσεις και 11 καινούργιες ερμηνείες των πιο αγαπημένων τραγουδιών της. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 20/3

αγαπημένα, όπως το «Tainted Love», το «Torch», το «Something’s Gotten Hold οf My Heart» κ.ά. Gagarin 205, 19/3

>> Τι κι αν το καινούργιο άλμπουμ του Μαρκ Άλμοντ με τίτλο «Variete» αργεί ακόμα; Οι οπαδοί του πρώην τραγουδιστή του συγκροτήματος των Soft Cell έχουν την ευκαιρία να το ακούσουν πολύ νωρίτερα στην αυριανή αθηναϊκή εμφάνισή του, εκεί όπου ο άγγλος καλλιτέχνης εκτός από τα καινούργια του κομμάτια θα παρουσιάσει και παλιότερα

Ο Στάθης Δρογώσης, μετά τις παραστάσεις του στον Σταυρό του Νότου, μετακομίζει στο Gagarin, για να δώσει μία συναυλία με καλεσμένους του τους Ν. Πορτοκάλογλου, Ν. Ζιώγαλα, Μ. Φάμελλο, Νατάσσα Μποφίλιου, Λόλεκ και το συγκρότημα Δραμαμίνη. Gagarin 205, 18/3

>> Ο τρίτος του προσωπικός δίσκος με τίτλο «Η αγάπη στο τέλος» κυκλοφορεί ήδη και δίνει το βασικό υλικό για τις ζωντανές του εμφανίσεις.

>> Παρ’ όλο που ο ούγγρος αρχιμουσικός Ιβάν Φίσερ ήταν εκείνος που καθιέρωσε τα κοντσέρτα «έκπληξη», όπου το πρόγραμμα της συναυλίας είναι άγνωστο στο κοινό, το πρόγραμμα των δύο εμφανίσεών του στην Αθήνα, μαζί με την Ορχήστρα του Φεστιβάλ της Βουδαπέστης, είναι γνωστό και επικεντρώνεται σε έργα του Μπετόβεν, στις Συμφωνίες αρ. 4, 7, 6 και 9. Στην παρουσίαση των Συμφωνιών αρ. 6 και 9 (23/3) συμπράττει η Χορωδία της ΕΡΤ και η Χορωδία Μακεδονία, υπό τη διεύθυνση του Αντώνη Κοντογεωργίου, ενώ συμμετέχουν οι Μυρτώ Παπαθανασίου, Κέλυ Ο’ Κόνορ, Γιόρμα Σιλβάστι και Kristinn Sigmundsson. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 22-23/3

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ >> Οι φωτογραφίες της αλλά και η πολυτάραχη ζωή της απασχολούν σχεδόν απ’ την αρχή της καριέρας της τα μίντια, τα οποία μόλις πριν από δύο χρόνια κατέγραψαν την αποκαθήλωση έργου της από γκαλερί του Γκέιτσεντ επειδή απεικόνιζε δυο κοριτσάκια, το ένα με τα εσώρουχα, το άλλο ολόγυμνο, να χορεύουν στο σπίτι τους το χορό της κοιλιάς. Ο λόγος για τη διάσημη 57χρονη φωτογράφο Ναν Γκόλντιν, η οποία θα βρεθεί αύριο στην Αθήνα, για να εγκαινιάσει την τρίτη ατομική της έκθεση στην Αίθουσα Καμχή, που περιλαμβάνει επιλογή από διάφορα θέματα, καθώς και μία προβολή 300 διαφανειών με θέμα τα παιδιά. Η Γκόλντιν λίγες μέρες μετά (22/3) θα δώσει διάλεξη στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. Αίθουσα Καμχή, 19/3-29/5 >> Νέα Υόρκη, 2009. Βρισκόμαστε στη μετά την 11/9 εποχή, στις μέρες του πρώτου αφροαμερικανού πρόεδρου και της οικονομικής κατάρρευσης. Υπό αυτές τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, ο φωτογράφος Αλέξανδρος Λαμπροβασίλης και ο δημοσιογράφος Αχιλλέας Πεκλάρης έρχονται αντιμέτωποι με 150 διαφορετικά πρόσωπα-πολίτες


ΠΟΝΤΙΚΙart 18-24.3.10

A

Πρόσωπο

Μολίνα στο «Κόκκινο» Η παράσταση του «Red» δεν έχει κάνει καλά καλά επίσημη πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ και όλοι μιλούν για ένα έργο υποψήφιο για Τόνι. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς τους συντελεστές: πρωταγωνιστής είναι ο Άλφρεντ Μολίνα, το σενάριο έχει γράψει ο Τζον Λόγκαν (γνωστός από τον «Μονομάχο») και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάικλ Γκράντεϊτζ, καλλιτεχνικός διευθυντής του λονδρέζικου Donmar Warehouse. Ο Άλφρεντ Μολίνα θα υποδυθεί τον ζωγράφο του αφηρημένου εξπρεσιονισμού Μαρκ Ρόθκο. Ο καλός βρετανός καρατερίστας έχει ξαναφέρει τη συζήτηση για την τέχνη επί σκηνής, όταν έπαιξε στο «Art» της Γιασμίν Ρεζά. Το «Red» είναι ένα δράμα με δύο ρόλους. Συμπρωταγωνιστής είναι ο νεαρός βοηθός του ζωγράφου, μαζί με τον οποίο μιλούν περί τέχνης και αισθητικής. Εξελίσσεται στο στούντιο του Ρόθκο το 1958, την εποχή που έφτιαχνε τις τοιχογραφίες για το εστιατόριο «Τέσσερις Εποχές» της Παρκ Άβενιου. Η παράσταση ανεβαίνει την 1η Απριλίου στο John Golden Theater του Μανχάταν.

του «μεγάλου μήλου», καταγράφοντας το στιγμιαίο αίσθημα. Ο πρώτος φωτογραφίζει τους συμμετέχοντες στο φυσικό τους περιβάλλον και ο δεύτερος τους ανακρίνει σε φιλικό ύφος, με αποτέλεσμα η έκθεση και το βιβλίο με τίτλο «Hopes, Dreams and Hard Times» να παρουσιάζει τα ετερόκλητα πρόσωπα μιας τεράστιας πόλης: έναν αγχωτικό γιάπη, μια πρώην πόρνη από το Μπρούκλιν, έναν ταξιτζή ροκ σταρ, τον Tommy Hilfiger, τον Νόαμ Τσόμσκι, μια Gospel Mama κ.ά. Μουσείο Μπενάκη - κτίριο οδού Πειραιώς, 24/3-18/4

τις τάσεις της μόδας για το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 2010-2011. Όσοι είστε φαν των ντεφιλέ και των κοσμικών event, δηλώστε το παρόν για να δείτε από κοντά τις δημιουργίες είκοσι Ελλήνων και ξένων σχεδιαστών, ανάμεσά τους οι: Francois & Marithe Girbeaud, Αdam Jones, Barbara Bui, Αngelos Frentzos, Ιoannis Guia, Romina Karamanea κ.ά. Συνεδριακό Κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής, 20-23/3

ΜΟΔΑ >> Σιφόν και ταφτά, κορσέδες, φλοράλ πάτσγουορκ και στρατιωτικά τζάκετ, αυτές είναι κάποιες από τις τάσεις της μόδας για την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2010 που στολίζουν ήδη τις βιτρίνες. Πώς διαμορφώθηκε όμως η τέχνη του «ενδύεσθαι» από τον 18ο έως τον 21ο αιώνα, ποια διαδρομή ακολούθησε και γιατί; Τις απαντήσεις θα βρείτε στην έκθεση «Ενδύεσθαι. Για ένα Μουσείο του Πολιτισμού του Ενδύματος» μέσα από κομμάτια ξένων σχεδιαστών, όπως των Mariano Fortuny, Jeanne Lanvin, Christian Dior, Jean-Paul Gaultier, Issey Miyake κ.ά., αλλά και Ελλήνων όπως των Γ. Ευαγγελίδη, Jean Dessès, James Galanos, Γ. Τσεκλένη, Σοφίας Κοκοσαλάκη κ.ά. Η έκθεση διοργανώνεται από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα και βασίζεται στη Συλλογή «Βασίλειος Παπαντωνίου». Μουσείο Μπενάκη, κτίριο οδού Πειραιώς, 24/3-23/5 >> «We all speak fashion…», είναι το σύνθημα της 7ης Athens Xclusive Designers Week, της 7ης Διεθνούς Εβδομάδας Μόδας, που παρουσιάζει

Παιδί >> Αφορά παιδιά έως 14 ετών, γονείς και εκπαιδευτικούς, με διάθεση για τριήμερη περιπλάνηση στον πλανήτη της… τέχνης. Το 5ο Kid & Family Art Festival στήνει στο κέντρο της Αθήνας μια παραμυθοχώρα και μεταφέρει τους επισκέπτες του στο Μαγεμένο Δάσος με τα ξωτικά και τις νεράιδες και στην εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, μέσα από μία σειρά εκθέσεων, θεατρικών παραστάσεων και άλλων δραστηριοτήτων. Τεχνόπολις, 19-21/3

35/11

Γύρω γύρω πόλη... Της Άννας Βλαβιανού

18 Μαρτίου.

Έφτασε η άνοιξη,

αγοραστές στα δισκοπωλεία (ελπίζω

τρεις μέρες έμειναν. Μετά, μια νέα

όχι στους «πειρατές»).

εποχή. Μικρή κι αυτή. Τρεις μήνες.

λοιπόν, παρουσίασε (θα το επαναλάβει

Υποδιαιρώντας το χρόνο νομίζουμε

αυτή την Κυριακή και Δευτέρα) τις

Το

ότι ζούμε περισσότερο.

Ο Βασιλικός,

διασκευές που περιλαμβάνονται στο

περισσότερο δεν είναι εκεί που το

CD του, καθώς και όσες δεν χώρεσαν

περιμένεις. Είναι απρόβλεπτο… Σε

αλλά βάζουν σοβαρή υποψηφιότητα

συναντά, δεν το συναντάς.

για ένα Vol.2.

Άνοιξη,

Εξαιρετική φωνή, με

λοιπόν. Χρώματα και λουλούδια.

εσωτερικό παλμό, βιωμένο αίσθημα,

Στη φύση, στα ρούχα. Εντός μας;

σαφήνεια νοημάτων. Ενδιαφέρουσες

Έφτασε και η εθνική επέτειος,

και καθόλου προβλέψιμες οι διασκευές

φτάνουν και τα ρεπορτάζ στα στέκια

του σε δημοφιλή τραγούδια του Κοέν,

της νεολαίας με το φλέγον ερώτημα:

του Λου Ριντ, ακόμα και του Πολ Άνκα.

«Τι συμβολίζει η 25η Μαρτίου;».

Διασκευές που δεν φώναζαν την…

Όποιος απαντήσει σωστά θα πάρει

εξυπνάδα τους αλλά το συναίσθημά

δώρο το νέο DVD της Τζούλιας.

τους.

Ελλάδα, μια χαρούμενη χώρα! Με τα

πάρτι η συναυλία, χωρίς βερμούτ, αλλά

«Opa» της, τους παλικαράδες της, τις

με διάθεση για χορό και πλατωνικό

ξανθές της, τα χρέη της, τα ιδεολογικά

φλερτ.

της ναυάγια, τις διαδηλώσεις της, την

συμβολαίου», του 30χρονου συγγραφέα

ψηφιακή της εποχή…

και σκηνοθέτη Μάικ Μπάρτλετ, που

Το κάπνισμα

Ωραία ατμόσφαιρα παλιού

Είδα την παράσταση «Όροι

ζει και βασιλεύει στους ναούς της

ανέβηκε για πρώτη φορά το Μάιο

ψυχαγωγίας, γιατί τώρα θεωρούμε πως

του 2008 στο Λονδίνο, στο Studio

θα εφαρμοστεί ο νόμος του περιορισμού

Μαυρομιχάλη, σε σκηνοθεσία Φώτη

στο ωράριο λειτουργίας των μπαρ και

Μακρή.

των μικρών μουσικών σκηνών;

ρεαλιστική περιγραφή του ασφυκτικού

Υπάρχει καμιά περίπτωση ο ξενύχτης να

εργασιακού περιβάλλοντος στις

πάψει να ξενυχτάει; Ο γλεντζές να πάψει

μεγάλες πολυεθνικές, για να εξελιχθεί

να γλεντάει και ο τσάμπα μάγκας να

σε μια γκροτέσκο κωμωδία και να

γίνει κανονικός μάγκας; Καμία!

καταλήξει σε μια τραγική απεικόνιση

Το έργο ξεκινά σαν μια

Άκουσα ένα σπαρακτικό τραγούδι

της βαρβαρότητας με την οποία οι

με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και

πολυεθνικές αντιμετωπίζουν τους

μ’ άρεσε πολύ.

υπαλλήλους τους.

Ο δίσκος δεν έχει

Όχι, δεν είναι

κυκλοφορήσει ακόμα κι αυτό είναι η

επιστημονική φαντασία.

ανδρική εκδοχή τού «Μαμά γερνάω».

για την εταιρεία» δεν είναι κάτι που

Πώς ένας άνδρας αναφέρεται στη μάνα

θα αργήσει να έχει εφαρμογή στην

του, τι θυμάται απ’ αυτήν, πόσο του

πραγματικότητά μας. Το εξωφρενικό

λείπει. Μπαλάντα του Αζναβούρ σε

δίλημμα «δουλειά ή ζωή», που τίθεται

ελληνικούς στίχους Οδυσσέα Ιωάννου.

στο έργο, για πολλούς, από τη δεκαετία

Είδα τον Βασιλικό στο Μικρό Παλλάς και μετά πήγα κι αγόρασα το νέο του CD, το «Vintage».

Έτσι, συνήθως,

λειτουργεί ένα καλό live: στέλνει

Το «Όλα

του ’80 ήδη, δεν είναι καν δίλημμα. Η δουλειά προηγείται!


12/36

Θ έατρο

Της Χαράς Αργυρίου

Ψεκάστε, σκουπίστε… παίξτε! Ένας πρωτότυπος θεσμός ξεκινάει. Στο πλαίσιο του «The 24 Hours Plays» πρέπει να γραφτεί και να παρουσιαστεί ένα θεατρικό έργο. Δύσκολο εγχείρημα όταν ο χρόνος σε κυνηγάει…

Θ

Ιωάννα Παππά, Έ. Λυγίζος, Δήμητρα Ματσούκα, Β. Μαυρογεωργίου, Μάνια Παπαδημητρίου, Κ. Μαρκουλάκης, Β. Κατσικονούρης, Γ. Νανούρης

εατρικός αγώνας ταχύτητας. Κάτι σαν κατοστάρι, όχι σε κουλουάρ, αλλά στη σκηνή του θεάτρου. Αυτή την πρόκληση θέτει στους καλλιτέχνες το «The 24 Hours Plays», το οποίο μας έρχεται –από πού αλλού;– από το Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Το θεατρικό παιχνίδι έμπνευσης, δοκιμασμένο και αγαπημένο εδώ και 11 χρόνια, με 300 επιτυχημένες παραστάσεις στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Λος Άντζελες, το Σικάγο και αλλού, θα λάβει χώρα για πρώτη φορά και στην Ελλάδα, από έναν δυναμικό συνδυασμό καταξιωμένων και ανερχόμενων ηθοποιών. Θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο Χώρα, την Τρίτη 23 Μαρτίου, αποδεικνύοντας ότι πολλά μπορούν να γίνουν μέσα σε 24 ώρες, ακόμα και να γραφτούν έργα που θα γίνουν επιτόπου παράσταση, αρκεί κάποιοι να τολμήσουν να μπουν στη θέση του… σπρίντερ. Συνήθως η διάρκεια των προβών για το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου διαρκεί από ενάμιση μήνα έως τρεις – εκτός εάν μιλάμε για τον Λευτέρη Βογιατζή!

Έ κ θ εσ η

Τι μπορεί να συμβεί όμως όταν όλοι οι συντελεστές πρέπει να ανεβάσουν ένα θεατρικό έργο, έστω και μονόπρακτο των 15 λεπτών, μέσα σε 24 ώρες; Πόσο μάλλον όταν μέσα σε αυτό το 24ωρο πρέπει και να γραφτεί. Οι συμμετέχοντες επιστρατεύουν έμπνευση, οργάνωση, υποκριτική ετοιμότητα και ρίχνονται στη… μάχη. Η διαδικασία ξεκινάει από το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Συγκεκριμένα, τη Δευτέρα 22 Μαρτίου (στις 21.00-22.00) θα γίνει η συνάντηση όλων των συντελεστών. Κάθε ηθοποιός θα φέρει ένα αντικείμενο και ένα κοστούμι μαζί του. Έτσι, εξυπηρετείται το εικαστικό μέρος της παράστασης, αφού ο χρόνος για να ραφτούν κοστούμια και να κατασκευαστούν σκηνικά είναι ανύπαρκτος. Οι συγγραφείς θα εμπνευστούν και θα επιλέξουν τους ηθοποιούς για τους οποίους θα γράψουν το θεατρικό έργο τους. Από εδώ και πέρα οι χρόνοι είναι καταιγιστικοί. Τα κεφάλια μέσα. Η οθόνη του υπολογιστή βγάζει καπνούς. Η συγγραφή ξεκινά. Οι ηθοποιοί φωτογραφίζονται

και περνούν από σύντομο... κάστινγκ ενώπιον των συγγραφέων. Οι σκηνοθέτες διαβάζουν και επιλέγουν τα κείμενα με τους ηθοποιούς που θέλουν να σκηνοθετήσουν. Οι έξι ομάδες έχουν ήδη δημιουργηθεί κι έχουν στη διάθεσή τους συνολικά εννέα ώρες για να μάθουν το έργο, να το στήσουν και να κάνουν τις απαραίτητες πρόβες. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα, γιατί το βράδυ οι πόρτες ανοίγουν για το κοινό. Η ενιαία παράσταση, 90 λεπτών, αρχίζει. Και, ναι, σίγουρα θα υπάρχουν ατέλειες, παραλείψεις, προχειρότητες, λάθη. Αλλά η μέχρι τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι τόσο η ενέργεια και η αδρεναλίνη όσο το κέφι και ο ενθουσιασμός όσων συμμετέχουν συμπαρασύρουν το κοινό. Πώς ξεκίνησε όμως το «The 24 Hours Plays»; Το 1995 στη Νέα Υόρκη η παραγωγός Τίνα Φάλον είχε την ιδέα να ενώσει για πρώτη φορά δημιουργικούς ανθρώπους από τον χώρο του θεάματος και να τους βάλει να δουλέψουν πειραματικά, υπό χρονική πίεση. Σε αυτό το εγχείρημα πήραν μέρος πολλοί γνωστοί

και μη ηθοποιοί, συγγραφείς και σκηνοθέτες. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι σε πρόσφατη παραγωγή συμμετείχαν και οι Τζούλιαν Μουρ, Μαρίσα Τομέι, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και πολλοί άλλοι, και ήταν τόσο αγχωμένοι κι ενθουσιασμένοι όσο και οι νέοι ηθοποιοί. Η συγκεκριμένη παραγωγή επιλέχθηκε από το «Gotham Magazine» της Νέας Υόρκης ως η καλύτερη της χρονιάς. Στο πρώτο ελληνικό «The 24 Hours Plays» συμμετέχουν οι συγγραφείς: Χρήστος Χωμενίδης, Αλέξης Σταμάτης, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κώστας Γάκης, Λένα Διβάνη, Βασίλης Χατζηγιαννίδης, Σάκης Σερέφας, Βασίλης Κατσικονούρης, Μαριάννα Κάλμπαρη, Βασίλης Ραΐσης. Οι σκηνοθέτες: Σίμος Κακάλας, Γιώργος Παλούμπης, Έκτορας Λυγίζος, Γιώργος Νανούρης, Τάκης Τζαμαργιάς, Μάνια Παπαδημητρίου. Και οι ηθοποιοί: Μανώλης Μαυροματάκης, Δήμητρα Ματσούκα, Μίνα Αδαμάκη, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νεκταρία Γιανουδάκη, Ιωάννα Παππά, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης κ.ά.

Της Αγγελικής Μπιλλίνη

Ο «ποιητής της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής»

Ερνέστος Τσίλερ

Προεδρικό Μέγαρο, Ιλίου Μέλαθρον, Εθνικό Θέατρο, Μέγαρο Μελά, Δημαρχείο Ερμούπολης Σύρου και πολλά ακόμα εξαίσια νεοκλασικά φέρουν την υπογραφή του Ερνέστου Τσίλερ, οι δημιουργίες του οποίου αποκαλύπτονται στην Εθνική Πινακοθήκη

Κ

ράτησε στα χέρια του το «αρχιτεκτονικό λίφτινγκ» της Αθήνας και της Ελλάδας, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έως και τις αρχές του 20ού. Ο Ερνέστος Τσίλερ (1837-1923), ο νεαρός αρχιτέκτονας από τη Σαξονία, ήταν μόλις 24 χρονών όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 1861, κι όλα τότε έδειχναν πως ήρθε για να μείνει και να συνεχίσει τη δουλειά των βαυαρών αρχιτεκτόνων του Όθωνα. Ο φιλόδοξος και δραστήριος Τσίλερ, που αγαπούσε τις ελληνικές αρχαιότητες, κατάφερε να βάλει την υπογραφή του σε 500 κτίρια λόγω ταλέντου αλλά και διασυνδέσεων, μιας και από πολύ νωρίς έγινε προστατευόμενος του δανού αρχιτέκττονα Θεόφιλου Χάνσεν, δικτυώθηκε στη βασιλική αυλή του Γεωργίου Α΄, υπηρέτησε την πλούσια αστική τάξη, ενώ δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί με μεγαλοκαρχαρίες της εποχής. Όσα λοιπόν δημιούργησε και οραματίστηκε ο Τσίλερ παρουσιάζει σε λίγες μέρες (από 22/3) η Εθνική Πινακοθήκη, μέσα από μία έκθεση-αφιέρωμα στο έργο του,

στην οποία θα φιλοξενηθούν υδατογραφίες, προσωπικά του αντικείμενα, αλλά και περίπου 400 σχέδιά του από δημόσια και ιδιωτικά μέγαρα (Προεδρικό Μέγαρο, Εθνικό Θέατρο, Δημαρχείο Ερμούπολης, Ιλίου Μέλαθρον, Μέγαρο Μελά κ.ά.), εκκλησίες, διακοσμητικά μοτίβα και έπιπλα, αρχαιολογικά θέματα και μελέτες πολυχρωμίας. Πρόκειται στην ουσία για μια έκθεση που τεκμηριώνει στο… χαρτί την αγάπη του Τσίλερ για το ελληνικό μέτρο και την αισθητική αυτού του τόπου, γεγονός που τον οδήγησε στο να προσαρμόσει τον ομιχλώδη βορειοευρωπαϊκό νεοκλασικισμό του στην ηλιόλουστη Αθήνα, σύμφωνα με τη διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα. «Η αρχιτεκτονική του Τσίλερ είναι φωτοτροπική, συνομιλεί με το φως της χώρας και εξελληνίστηκε, όπως άλλωστε και ο ίδιος ο δημιουργός της». Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η ιστορικός τέχνης και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μονάχου Μαριλένα Ζ. Κασιμάτη, επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης.


έ κθεση

ΠΟΝΤΙΚΙart 18-24.3.10

Του Γιάννη Κουκουλά

37/13

Η αφήγηση της… ραπτομηχανής Το χιούμορ του Τάσου Παυλόπουλου είναι πάντα δηκτικό και τα έργα του παιχνιδιάρικα. Τώρα, στην καινούργια του δουλειά, πρωταγωνίστρια είναι μια ραπτομηχανή που όμως δεν μηχανορραφεί

«Τ

α “Ραπτομηχανικά” δεν έχουν καμίαν απολύτως σχέση με τις μηχανορραφίες». Με την απαραίτητη αυτή διευκρίνιση, υπό τη μορφή υστερόγραφου, στο εισαγωγικό του κείμενο για την έκθεση «Ραπτομηχανικά» (Γκαλερί Καλφαγιάν - Χάρητος 11, Κολωνάκι, 23 Μαρτίου - 8 Μαΐου), ο Τάσος Παυλόπουλος δια της αποφαντικής μεθόδου (υποτίθεται πως) προειδοποιεί τους θεατές των έργων του να αποφύγουν οποιαδήποτε ερμηνεία συνωμοσιολογικού τύπου, να μην αποπειραθούν να του αποδώσουν προθέσεις που (τάχα) δεν έχει. Γι’ αυτό έχει προηγουμένως φροντίσει να καταστήσει πρωταγωνίστρια στο έξοχο παραληρηματικό ονειρικό του αφήγημα (ποιος ισχυρίστηκε ότι ήρθε το «τέλος των μεγάλων αφηγήσεων;») μια… ραπτομηχανή! Συνειδητά αυτοσαρκάζεται όμως! Γιατί η αμέσως προηγούμενη φράση του με την κατακλείδα «… δεν υπάρχε�� αυτό το πράγμα που λέγεται Τέχνη», σε έναν The Democrat κατάλογο για έκθεση τέχνης, εσκεμμένα και πανέξυπνα, παιχνιδιάρικα και υποδόρια, αναιρεί κάθε κυριολεξία, κάθε αξιωματική διατύπωση, κάθε απαράβατη αρχή, κάθε μονοσήμαντη προσέγγιση, κάθε δόγμα, κάθε απόλυτη αλήθεια για την Τέχνη. Ακόμα και την ίδια την Τέχνη. Άλλωστε, στο έργο του Τάσου Παυλόπουλου, ενός εκ των σημαντικότερων σύγχρονων ελλήνων εικαστικών της τελευταίας τριακονταετίας, ολόκληρη η ιστορία και θεωρία της Τέχνης είναι παρούσες, για να διαλυθούν εις τα εξ ων συνετέθησαν αλλά και να ξαναχτιστούν, να αποδομηθούν και να επανασυναρμολογηθούν επαναληπτικά, σε ένα αέναο παιχνίδι όπου τίποτα δεν μένει στο απυρόβλητο, τίποτα δεν είναι ιερό και τα πάντα μπορούν να συμβούν. Τότε, ακόμα και οι ραπτομηχανές μηχανορραφούν. Και δεν το παραδέχονται… Άρα, είναι ο Παυλόπουλος μεταμο-

ντέρνος; Όχι, θα τολμούσα να απαντήσω. Ο εκλεκτικισμός του ποτέ δε γίνεται σχετικισμός. Τα έργα του ευτυχώς ποτέ δεν ομολογούν την ήττα της τέχνης, αντίθετα δεν αποδέχονται καν την ήττα. Όλα είναι τέχνη και όλα μπορούν να είναι τέχνη, χωρίς ποτέ η ανιδιοτελής και δημοκρατική αυτή αγάπη για την τέχνη και τον λόγο να εκπίπτει στον ισοπεδωτικό αγνωστικισμό «τότε τι είναι η τέχνη;», αλλά ούτε και στον ηττοπαθή αφορισμό «άρα τίποτα δεν είναι τέχνη». Οι αναφορές του, οι οποίες δηλώνονται ρητά και κατηγορηματικά, οι δάσκαλοί του που τον συντροφεύουν αλλά και τον βασανίζουν, οι εικόνες που ιδιοφυώς ρετουσαρισμένες αναπαράγει, παραπέμπουν πάντα στις μοντερνιστικές πρωτοπορίες, χωρίς ποτέ να γίνονται βραχνάς αλλά υλικό για παιχνίδι. Η συνθηκολόγηση με το υπάρχον για τον Παυλόπουλο δεν υπήρξε ποτέ, ούτε ως σκέψη. Το δηκτικό του χιούμορ, που απορρέει από μια συνεπή προσωπική φιλοσοφία και στάση

ζωής, δεν είναι ούτε διδακτικό ούτε μηδενιστικό. Είναι απλώς λυτρωτικό και απελευθερωτικό. Τα έργα του κοσμούν ακριβοθώρητες ιδιωτικές συλλογές και μουσεία, τοίχους φίλων και γνωστών, φιλοξενούνται σε εξώφυλλα περιοδικών αλλά και στο καζανάκι ενός μπαρ στα Εξάρχεια, με την εύγλωττη λεζάντα «Τσίσα!». Στο υπέροχο καρναβάλι εικόνων και κειμένων του Παυλόπουλου, που πάντα συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται ιδανικά η Τζοκόντα-Σοπράνο με πρησμένα πράσινα χείλια και το μνημειώδες L.H.O.O.Q., η κραυγή του Μουνκ, ο χορός του Ματίς, η κρήνη του Ντισάν, το αυτί του Βαν Γκονγκ, το μανιφέστο του Νταντά, τα ρέοντα σύμβολα των σουρεαλιστών δεν γίνονται βαρίδια-φετίχ από τα οποία είτε πρέπει να απαλλαχθείς για να απογειωθεί το αερόστατο είτε πρέπει να τα κουβαλήσεις, με κίνδυνο να τυποποιηθείς και να καταρριφθείς λόγω βάρους. Γίνονται αποσκευές που εξαϋλώνονται χωρίς να εξαφανίζονται, προσωπικά αντικείμενα, χρηστικές αξίες, ζωντανές αναμνήσεις. Τα ιερά τέρατα του μοντερνισμού γίνονται φίλοι από το παρελθόν, που μπορεί να ζουν μακριά σου αλλά ποτέ δεν τους ξεχνάς και δεν σε ξεχνούν. Μπορεί κάποτε να τσακώθηκες μαζί τους, να χαθήκατε γιατί έτσι τα ’φερε η ζωή, αλλά ξέρεις πού να τους βρεις. Τους αντιμετωπίζεις με αγάπη και μίσος, όπως αντιμετώπισαν κι αυτοί τους προγενέστερους. Τους έχεις πάντα δίπλα σου στο αερόστατο και από κει ψηλά αγναντεύεις τη Γη με καλή παρέα. Και σταματάς όποτε γουστάρεις για ένα ποτό. Όπως γράφει και ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης σε ένα υπέροχο κείμενό του, προλογίζοντας τα «Ραπτομηχανικά»: «…θεωρώ τον κρανίου τρόπο τού εν λόγω καλλιτέχνη απέναντι στους προδρόμους του ως βέβηλο σεβασμό και

σεβάσμια βεβήλωση. Που σημαίνει, όπως κάνουν πολλά παιδιά με τα καινούργια τους και αγαπημένα τους παιχνίδια, θαυμάζω, χαλάω, διαλύω για να δω τι έχει μέσα (έτσι λέγαμε, μικρά σαν ήμασταν) και συναρμολογώ εκ νέου, με άλλη διευθέτηση, δική μου, του γούστου μου, προσωπική μου, τα κομμάτια από διαφορετικά παιχνίδια για να φτιάξω ένα καινούργιο, πρωτόγνωρο, καινοφανές». Μια τέτοια καινοφανή πραγματικότητα, τη δική του πραγματικότητα δημιουργεί λοιπόν ο Τάσος Παυλόπουλος, που όπως λέει ο ίδιος: «Μέσα σε τούτο το τεφτέρι, ανάμεσα στα βερεσέδια, ο υποσυνείδητος νους μας θα “διαβεί” ένα άγνωστο μονοπάτι. Όλα, εκεί, θα μας φανούν σαν μελαγχολικά αστεία και ανεξιχνίαστες ανοησίες. Σκαρωμένα με πολύ κέφι και πολλή μη οργανωμένη λογική. Σαν οπτικά (καλειδοσκοπικά) λογοπαίγνια, ταγμένα στην αναζήτηση της γελοίας εικόνας και των εξίσου γελοίων εμπειριών μας. Σαν φάρσες, των οποίων ο στόχος (κατά τον Τζορτζ Όργουελ) δεν είναι να εξευτελίσουν τον άνθρωπο, αλλά να του θυμίσουν ότι είναι ήδη ευτελής. Όπως ακριβώς τις απολαύσαμε στις ταινίες της τριλογίας “Οι εντιμότατοι φίλοι μου”. Όλα θα μας φανούν πως γέρνουν μονόπαντα και θα αναρωτηθούμε: “τι είναι η πραγματικότητα;”».

The Soprano


14/38

Ν έες εκδόσ εις

Του Ξενοφώντα Μπρουντζάκη [xenofonb@gmail.com]

Κάρσον ΜακΚάλερς Ανταύγειες σε χρυσά μάτια

Masha Gessen Ο ρώσος μαθηματικός Γκρίσα Πέρελμαν

Μετάφραση: Κωνσταντίνα Τριανταφυλλοπούλου Επίμετρο: Τένεσι Ουίλιαμς Εκδόσεις Μεταίχμιο Σελ. 178 Ένα στρατόπεδο στα σύνορα της Τζόρτζια με την Αλαμπάμα στον αμερικανικό Νότο, είναι ο νοσηρός τόπος που θα εξελιχθεί η «σκοτεινή» ανθρώπινη ιστορία της ΜακΚάλερς. Η βαριά ατμόσφαιρα, που κρατά την καταγωγή της από την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, των φυλετικών διακρίσεων και των προκαταλήψεων, θα σκιάσει τις ζωές των ηρώων της. Μια τραγωδία με αρχαιοελληνικά χαρακτηριστικά θα κορυφωθεί μέσα από τις ζωές δυο παντρεμένων αξιωματικών και των συζύγων τους, ενός υπηρέτη κι ενός αλόγου που εμπλέκεται στην ανθρώπινη αυτή κατάσταση! Μέσα στην ασφάλεια των τακτοποιημένων στρατιωτικών οικογενειών κι αυτή του περιχαρακωμένου στρατοπέδου, τίποτα δεν προμηνύει αυτή τη θύελλα των σχέσεων που ξεσηκώνεται μέσα στις ψυχές και τα σώματα των ανθρώπων, θύελλα που καλύπτεται πίσω από την κοινωνική σύμβαση και τους τρομερούς κανόνες μιας κοινωνίας που υπαγορεύει τις προκαθορισμένες συμβάσεις, μέσα στις οποίες ασφυκτιούν οι πραγματικές ζωές. Το έργο αυτό εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1941, προξενώντας αντιδράσεις που αναφέρονταν κατά κύριο λόγο στον σκοτεινό ψυχισμό της συγγραφέως. Έτσι κι αλλιώς, το θέμα που θίγει το μυθιστόρημα είναι τολμηρό, μιας και διερευνά τη θέση μας απέναντι στο αντικείμενο του πόθου μας. Αναλύει συμπεριφορές απρόβλεπτες και δυσεπίλυτες στην πολυπλοκότητά τους και στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονται. Η ανομολόγητη ομοφυλοφιλία εκφράζεται μέσα από μια ιδιαίτερα τολμηρή και μπερδεμένη κατάσταση, όπου η απόσταση των κρυφών επιθυμιών των ηρώων του έργου είναι ταυτόχρονα τόσο κοντινή και τόσο μακρινή από αυτό που υποδύονται, ώστε οι εσωτερικές εντάσεις να μην έχουν προηγούμενο. Η ΜακΚάλερς χειρίζεται λεπτές ανθρώπινες ισορροπίες, όπου η παραμικρή απόκλιση είναι ικανή να φέρει την καταστροφή, να αποκαλύψει την πιο ανθρώπινη και απαγορευμένη αλήθεια, αυτή του πόθου που υπάρχει ερήμην κάθε κοινωνικού καθωσπρεπισμού, ανατρέποντας τις σταθερές, ιδιωτικές και δημόσιες.

Curzio Malaparte Η τεχνική του πραξικοπήματος

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Σίμος Εκδόσεις Τραυλός Σελ. 336

Η βίαιη κατάληψη της εξουσίας Μετάφραση: Αθανάσιος Παπάς Εκδόσεις Ιωλκός Σελ. 222

Πρόκειται για την ιστορία μιας μαθηματικής ιδιοφυΐας! Ο Γκριγκόρι (Γκρίσα) Πέρελμαν κατέπληξε την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα με το επίτευγμα της λύσης ενός άλυτου μέχρι πρότινος μαθηματικού προβλήματος, εντελώς αποκομμένος από το περιβάλλον των συναδέλφων του, αλλά και αρνούμενος ό,τι έχει θεοποιήσει ο σημερινός, υπό παρακμή, δυτικός πολιτισμός: το χρήμα. Ο Πέρελμαν αρνήθηκε το χρηματικό βραβείο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων που κέρδισε για την επίλυση του μαθηματικού γρίφου, όντας ένας πάμπτωχος άνθρωπος, ο οποίος ζει με την πενιχρή… ρωσική σύνταξη της μητέρας του! Το βιβλίο αυτό προσεγγίζει τη σπάνια προσωπικότητα ενός ανθρώπου ο οποίος διαβιεί πέρα από τα ανθρώπινα, τουλάχιστον όπως αυτά έχουν οριστεί από τις εν διαλύσει κοινωνίες μας. Όλα άρχισαν όταν, τον Μάιο του 2000, το Ινστιτούτο Μαθηματικών Clay της Βοστόνης όρισε τα επτά σημαντικότερα άλυτα προβλήματα των Μαθηματικών και αθλοθέτησε το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων γα το κάθε ένα. Δυο χρόνια αργότερα, στην Αγία Πετρούπολη, την αγαπημένη πόλη του Ντοστογιέφσκι, σαν μια σύγχρονη μυθιστορηματική εκδοχή, ο Γκρίσα Πέρελμαν «ανεβάζει» στο Διαδίκτυο την απόδειξή του για την «Εικασία του Πουανκαρέ». Ένα από τα εφτά άλυτα μαθηματικά προβλήματα είχε λυθεί με αδιανόητες μεθόδους! Τον Αύγουστο του 2006, στη Μαδρίτη, η κοινότητα των μαθηματικών αναμένει με ιδιαίτερη αγωνία τον Γκρίσα, για να παραλάβει το Μετάλλιο Φιλντς, που είναι ισοδύναμο με το Βραβείο Νόμπελ. Ο απίθανος Ρώσος παραμένει κλειστός στο φτωχικό δυάρι του, μαζί με τη μητέρα του, αδιαφορώντας όχι μόνο για την ύψιστη αυτή διάκριση αλλά και για το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό του βραβείου! Τον Οκτώβριο του 2009, στην Αγία Πετρούπολη, ο Γκρίσα απαντά στον πρόεδρο της επιτροπής του Ινστιτούτου Clay που ζήτησε να τον δει: «Η συνάντησή μας δεν έχει κανένα νόημα». Τη σκοτεινή πραγματικότητα αυτού του ρώσου ιδιοφυούς μαθηματικού προσπαθεί να φωτίσει αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

Ιταλός διανοούμενος και δημοσιογράφος, δίχως σταθερότητα στις ιδεολογικές του τοποθετήσεις, ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε υπήρξε άνθρωπος αντιφατικός, δίχως έρμα, που προσαρμοζόταν στις πιο απίθανες και ασύμβατες καταστάσεις. Διακρίθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με το τέλος του οποίου άρχισε τη μακρόχρονη δημοσιογραφική του καριέρα, μεγάλο μέρος της οποίας το πέρασε υπό τη σκέπη του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος που υπήρξε ενεργό μέλος, εκδίδοντας μια σειρά περιοδικών, διευθύνοντας δυο εθνικές εφημερίδες και αρθρογραφώντας σε διάφορες άλλες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 πήρε αποστάσεις από τον φασισμό και εξορίστηκε. Η πολύχρονη εμπειρία του ως ανταποκριτή και διπλωμάτη της Ιταλίας τον ανέδειξε σε έναν βαθύ γνώστη της Ευρώπης, αλλά και των ηγετών της εποχής του. Άνθρωπος με πολύπλευρη δράση, δίχως δεσμεύσεις, πέρασε στο άλλο άκρο της ιδεολογίας κι έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της χώρας του, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, τη γραφή θεατρικών έργων και τη σκηνοθεσία. Η «Τεχνική του πραξικοπήματος» δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1931, χαρίζοντας στον συγγραφέα πανευρωπαϊκή φήμη. Το σημαντικό αυτό κείμενο αποτελεί την πιο «ψυχρή» καταγραφή των επαναστατικών και αντεπαναστατικών κινημάτων της Ευρώπης, στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Πρόκειται για μια αναλυτική όσο και ακριβέστατη, με όλη τη σημασία της λέξης, ανατομία των πιο σημαντικών στιγμών του περασμένου αιώνα. Το πολιτικό αυτό ανάγνωσμα είναι γραμμένο με τη συνδρομή κάθε δυνατού ύφους, από τη δημοσιογραφία ως την ιστορική έρευνα, την τέχνη του λιβέλου και αυτή της δοκιμιακής γραφής, διατηρώντας τη γοητεία της μυθιστορηματικής διαχείρισης του θέματος. Πέρα από τα σημαντικά γεγονότα, ο Μαλαπάρτε φιλοτεχνεί άψογα τα πορτρέτα των μεγάλων πρωταγωνιστών του 20ού αιώνα, όπως αυτό του Μουσολίνι, του Χίτλερ, του Στάλιν του Τρότσκι και του Λένιν.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟ «ΠΟΝΤΙΚΙ» ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ Κορυφαία θεατρικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου κάθε Πέμπτη, από 1η Απριλίου, μαζί με το «Ποντίκι» 1. Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» Μετάφραση: Ιωάννης Γρυπάρης

2. Σοφοκλής «Οιδίπους Τύραννος» Μετάφραση: Φώτος Πολίτης

3. Ευριπίδης «Μήδεια» Μετάφραση: Δημήτριος Σάρρος

4. Αριστοφάνης «Νεφέλαι» Μετάφραση: Γεώργιος Σουρής

5. Σαίξπηρ «Άμλετ» Μετάφραση: Κωνσταντίνος Θεοτόκης

6. Μολιέρος «Ο Φιλάργυρος» Μετάφραση: Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων

7. Γκαίτε «Φάουστ» Μετάφραση: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

8. Όφμαννσταλ «Ηλέκτρα» Μετάφραση: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

9. Ίψεν «Περ Γκυντ» Μετάφραση: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Κάρλος Φουέντες Τα κρυστάλλινα σύνορα Μετάφραση: Μαργαρίτα Μπονάτσου Εκδόσεις Καστανιώτης Σελ. 272 Αυτό που τους ενώνει είναι το μίσος, το πιο αποδοτικό ανθρώπινο συναίσθημα. Τους ενώνει επί ξυρού ακμής, σε μια συνοριακή γραμμή όπου οι ζωές συνωστίζονται πολύβουες, η καθεμιά για λογαριασμό της, ένας ολόκληρος κόσμος σ’ ένα τόπο όπου η ταυτότητα είναι αυτό που θέλεις να απολέσεις και να αποκτήσεις όσο τίποτε άλλο. Ο Φουέντες είναι ένας συγγραφέας που έχει το χάρισμα της γνώσης και του ταλέντου, ένας κοσμοπολίτης διανοούμενος που γνωρίζει το αμέτρητο εύρος μιας συνοριακής γραμμής, εκείνου του βήματος που σε περνά στην απέναντι όχθη, στην άλλη πλευρά της ζωής, που παραμονεύει ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη. Τα «Κρυστάλλινα σύνορα» αποτελούνται από εννιά εύθραυστες ιστορίες, οι οποίες δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1955, αλλά διαβάζονται σήμερα σαν να γράφτηκαν στις μέρες μας, λες κι ο κόσμος δεν αλλάζει. Την αποτυχημένη απόπειρα της ωραίας πρωτευουσιάνας Μιτσελίνα Λαβόρντε να τα βρει με τον γιο ενός «Τσάρου των συνόρων» διαδέχεται ο «Πόνος». Σ’ αυτόν, ο Χουλάν Σαμόρα, που κατάφερε να σπουδάσει γιατρός ώστε να κατευνάζει τον πόνο του άλλου, πονάει από τον έρωτα και τις ταξικές διαφορές. Στη «Λεηλασία», ο μαέστρος της γαστρονομίας Διονίσιο Βάκχος Ρανχέλ δεν γεφυρώνει τις πολιτισμικές διαφορές που τον χωρίζουν από τις ΗΠΑ. Στη «Γραμμή της λήθης», ο φτωχός αριστερός αδελφός ενός ανθρώπου του πλούτου στο αναπηρικό του καροτσάκι βυθίζεται στις σκέψεις του, στα σύνορα που χωρίζουν τις ΗΠΑ με το Μεξικό. Η ιστορία μιας καλόγριας γίνεται η ιστορία της άγριας εκμετάλλευσης του Μεξικού, στο διήγημα η «Μαλίντσιν στις μακίλας». Στο διήγημα που χάρισε τον τίτλο στη συλλογή, ένας μεξικανός εργάτης ερωτεύεται πίσω από μια τζαμαρία μια φοβερή ξανθιά. Ένας οδηγός τουριστών γνωρίζει μια ξεναγό στο «Στοίχημα» και τέλος όλα τα πρόσωπα των ιστοριών που προηγήθηκαν συναντιούνται, έτσι ώστε τα ξεχωριστά διηγήματα να συνθέσουν μια μυθιστορηματική αφήγηση.


CINE Π Ο ΝΤΙΚΙ

ΠΟΝΤΙΚΙart 18-24.3.10

Του Γιώργου Ν. Κορωναίου

Αόρατος συγγραφέας Η Αργυρή Αρκούδα σκηνοθεσίας που κέρδισε πρόσφατα το φιλμ στο Φεστιβάλ του Βερολίνου μπορεί να «διαβάστηκε» περισσότερο σαν πολιτική πράξη για τον συνεχιζόμενο κατ’ οίκον περιορισμό του Ρόμαν Πολάνσκι στην Ελβετία, όμως στην πραγματικότητα, ακόμη κι αν ο παλαίμαχος σκηνοθέτης ήταν ελεύθερος και παρών στο Βερολίνο για να το αποδεχθεί, θα το άξιζε επίσης. Μπορεί ο «Αόρατος συγγραφέας» να μην είναι η ταινία που θα μπει στην ίδια θέση με φιλμ σαν το «Τσάιναταουν» ή το «Μωρό της Ρόζμαρι», αλλά, κακά τα ψέματα, καμιά από τις ταινίες του των δύο τελευταίων δεκαετιών δεν μπορεί να διεκδικήσει μια θέση ανάμεσα σ’ εκείνες. Ακόμη κι έτσι όμως, αυτή η ιστορία πολιτικής ίντριγκας, κρυμμένων μυστικών συνωμοσιών, κατασκοπίας και λογοτεχνικής δεοντολογίας κάθε άλλο παρά απογοητεύει στη μεταφορά της στην οθόνη. Βασισμένο στο βιβλίο του Ρόμπερτ Χάρις, το φιλμ ξεκινά όταν το πτώμα ενός άντρα ξεβράζεται μια χειμωνιάτικη νύχτα σε μια ακτή. Ο νεκρός είναι ο σύμβουλος και «συγγραφέας φάντασμα» του πρώην βρετανού πρωθυπουργού Άνταμ Λανγκ, υπεύθυνος για τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του. Με την προοπτική της καθυστέρησης της έκδοσης του βιβλίου να δείχνει καταστροφική για τον εκδοτικό οίκο, που έχει πληρώσει ένα εξωφρενικό ποσό για τα δικαιώματα, αναζητείται γρήγορα ένας καινούργιος υποψήφιος για τη θέση και βρίσκεται στο πρόσωπο του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, ο χαρακτήρας του οποίου, σαν γνήσιο «φάντασμα», δεν κατονομάζεται ποτέ ούτε στο βιβλίο ούτε στην ταινία. Έχοντας αναλάβει την υποχρέωση να τελειώσει το βιβλίο μέσα σε ένα μήνα, ο βρετανός συγγραφέας θα φύγει εσπευσμένα για την αμερικανική κατοικία του πρώην πρωθυπουργού, για να βρεθεί σε ένα μάλλον άβολο περιβάλλον. Ο θάνατος του προκατόχου του σκιάζει την ατμόσφαιρα, η βοηθός του αφεντικού του δείχνει να είναι περισσότερο αμυντική απ’ όσο χρειάζεται και οι σχέσεις ανάμεσα στον Λανγκ και τη γυναίκα του μοιάζουν να είναι τουλάχιστον τεταμένες. Όταν στην πορεία της διαμονής του στο σπίτι θα ξεσπάσει ένα πολιτικό σκάνδαλο, σχετικά με τον ρόλο που έπαιξε ο τότε πρωθυπουργός στην απαγωγή και τον βασανισμό από τους Αμερικανούς μιας ομάδας Βρετανών που κατηγορούνται σαν τρομοκράτες, η κατάσταση κυριολεκτικά θα παρεκτραπεί. Το γεγονός ότι ο ήρωας θα αρχίζει την ίδια σχεδόν στιγμή να υποπτεύεται ότι ο θάνατος του προκατόχου του δεν ήταν ατύχημα και ότι μπορεί κι ο ίδιος να κινδυνεύει δεν βοηθάει την κατάσταση να αποσυμπιεστεί. Ευτυχώς, μια που ο Πολάνσκι χρησιμοποιεί την ολοένα και αυξανόμενη ένταση σαν παραπέτασμα καπνού για να κρατήσει τα κίνητρα και τις προθέσεις των ηρώων μπερδεμένες και να στήσει πάνω σ’ αυτές ένα απολαυστικό πολιτικό θρίλερ που κυλά με σιγουριά και υπόκωφη ένταση ως την κορύφωσή του. Το βιβλίο του Χάρις είχε προκαλέσει αίσθηση με τον τρόπο που έπλαθε ένα ελάχιστα συγκαλυμμένο πορτρέτο του Τόνι Μπλερ στον ρόλο του πρώην πρωθυπουργού, όμως παρότι η γνώση μιας τέτοιας πληροφορίας στο πίσω μέρος του μυαλού σου βοηθά ίσως να απολαύσεις περισσότερο το φιλμ, στη μεταφορά του Πολάνσκι δεν αποτελεί βασικό της στοιχείο. Αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη

Το καλοστημένο, απολαυστικό θρίλερ του Ρόμαν Πολάνσκι «Αόρατος συγγραφέας» παίζει χωρίς αντίπαλο αυτή την εβδομάδα, έστω κι αν ένα μικρό ισπανικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας υψώνει το ανάστημά του. Τα πολλά εισιτήρια εν τούτοις μάλλον θα πάνε στην ελληνική ταινία «180 μοίρες» που θέλει να γίνει η νέα «Νήσος» και χρησιμοποιεί, ανάμεσα σε άλλα, και δυο από τους πρωταγωνιστές της για να τα καταφέρει...

39/15

ένα αγρόκτημα της βόρειας Ισπανίας όπου ο Έκτορ ζει με τη φίλη του. Μια μέρα, από την πολυθρόνα του στον κήπο, χαζεύει με τα κιάλια το δάσος απέναντι, όταν βλέπει μια κοπέλα να γδύνεται. Ο Έκτορ αποφασίζει να πάει να δει από κοντά, όταν όμως πλησιάζει διαπιστώνει ότι η κοπέλα είναι αναίσθητη. Καθώς στέκεται από πάνω της, δέχεται επίθεση στο μπράτσο με μαχαίρι από έναν άντρα με μακρύ πανωφόρι και μπανταρισμένο πρόσωπο. Από κει, το φιλμ θα πάρει μια αληθινά σουρεαλιστική τροπή και ο ήρωας θα βρεθεί να ταξιδεύει μπρος και πίσω στο χρόνο, σε κάτι που θα μπορούσε να καταλήξει περιγέλαστο, αλλά που, αντίθετα, παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον ως το τέλος. Το σενάριο του Βιγκαλόνγκο τοποθετεί τον εαυτό του συχνά μπροστά σε αδιέξοδο, όμως βρίσκει έξυπνους τρόπους να βγει από αυτό (ή να μας πείσει ότι τα κατάφερε), ενώ η ευρηματική σκηνοθεσία και η «χαμένη» ερμηνεία του Κάρα Ελεχάλντε μεταμορφώνουν αυτό το μικρό θρίλερ σε μια ενδιαφέρουσα ταινία, που πάει πέρα από την άσκηση ύφους και που έχει ήδη εξασφαλίσει τη «σφραγίδα ποιότητας» ενός επερχόμενου αμερικανικού ριμέικ... Σκηνοθεσία: Νάτσο Βιγκαλόνγκο. Πρωταγωνιστούν: Κάρα Ελεχάλντε, Καντέλα Φερνάντεζ, Μπάρμπαρα Γκενάγκα, Νάτσο Βιγκαλόνγκο. Χώρα: Ισπανία. Διάρκεια: 88΄

ΑΚΟΜΗ Είναι όλοι τους καλά, του Κερκ Τζόουνς. Ένας μεσήλικας άντρας, πατέρας τεσσάρων παιδιών, ανακαλύπτει μετά τη συνταξιοδότησή του ότι έχει χάσει κάθε επαφή μαζί τους κι αποφασίζει να αναθερμάνει τη σχέση του επισκεπτόμενος το ένα μετά το άλλο. Η ομώνυμη ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε, πάνω στην οποία έχει βασιστεί το αμερικανικό αυτό ριμέικ, δεν ήταν τίποτα σπουδαίο στην πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον ο ιταλικός συναισθηματισμός μπορεί μερικές φορές να δικαιολογήσει μια υπερβολική μελοδραματικότητα. Εδώ ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, που αναλαμβάνει τον ρόλο που είχε ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο πρωτότυπο, παίζει με όλα τα γνώριμα τικ του τα οποία πια έχουν αντικαταστήσει αυτό που κάποτε ήταν ηθοποιία και το σενάριο χρησιμοποιεί όλα τα κλισέ που μπορείς να σκεφτείς με τον τρόπο που θα περίμενες.

«Αόρατος συγγραφέας» / «Εγκλήματα στο χρόνο»

180 μοίρες, του Νικόλα Δημητρόπουλου. Μια γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αδιέξοδο γάμο θα το σκάσει με τον υποψήφιο διαρρήκτη του σπιτιού της, σε αυτή την «ευχάριστη κωμική περιπέτεια», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της Νικόλα Δημητρόπουλο, που λίγα χρόνια πριν είχε υπογράψει τη σκηνοθεσία στο «Alter Ego» με τον Σάκη Ρουβά. περισσότερο κι από τις πολιτικές προεκτάσεις της ιστορίας του είναι οι μηχανισμοί του θρίλερ και η κινηματογραφική απόλαυση που μπορεί να αντλήσει από αυτούς. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Ο «Αόρατος συγγραφέας» είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά φιλμ που είδαμε τον τελευταίο καιρό, σκεπτόμενο αλλά κι αγωνιώδες, εντυπωσιακό αλλά δίχως καμιά τάση επιδειξιμανίας, ώριμο, με σεβασμό στον θεατή κι απόλυτη γνώση του ρόλου που θέλει να υπηρετήσει... Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι. Πρωταγωνιστούν: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Πιρς Μπρόσναν, Ολίβια Γουίλιαμς, Κιμ Κατράλ, Τομ Γουίλκινσον, Τίμοθι Χάτον κ.ά. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία. Διάρκεια: 126΄

Εγκλήματα στο χρόνο Γυρισμένο με ένα προφανώς μικρό μπάτζετ, σε αυτό που θα μπορούσε να είναι το εξοχικό του σκηνοθέτη, το φιλμ του Νάτσο Βιγκαλόνγκο αποδεικνύει ότι η αποτελεσματικότητα και η γοητεία μιας ταινίας δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένες με το μπάτζετ της. Έχοντας το ύφος μιας καλογυρισμένης b movie και ακολουθώντας μια σεναριακή γραμμή που θα μπορούσε να ξεκινά από ένα αμερικανικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας των 50s, το φιλμ του Βιγκαλόνγκο μετατρέπει μια έξυπνη αλλά μικροσκοπική ιδέα σε μια απολαυστική κινηματογραφική σπαζοκεφαλιά. Η ιστορία ξεκινά σ'

Αγιασμός, του Τομ Ριβ. Σε ένα ήσυχο ιρλανδικό χωριό τέσσερις φίλοι αναζητούν απελπισμένα μια αλλαγή στην καθημερινότητά τους και αποφασίζουν να ληστέψουν ένα φορτηγό γεμάτο viagra. Αυτό που δεν μπορούν να φανταστούν είναι όσα θα επακολουθήσουν…


16/40

ΣΥΝ ΠΛΗΝ

+

Στην ποιήτρια και ακαδημαϊκό Κική Δημουλά, γιατί με τη βράβευσή της με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του ποιητικού και πεζού έργου της πρόσθεσε άλλη μία διεθνή διάκριση στη… συλλογή της.

+

Στους Βασίλη Μαυρογεωργίου, Κώστα Γάκη και Χρήστο Παπαδόπουλο για τη σκηνοθεσία στα «Λιοντάρια», ιδιαίτερα για το εύρημα του προτζέκτορα. Οι ηθοποιοί ζωγράφιζαν με μαύρο μαρκαδόρο σκίτσα σε έναν προτζέκτορα που βρισκόταν επί σκηνής, τα οποία λειτουργούσαν σαν σκηνικό που «γραφόταν» εκείνη τη στιγμή. Ίσως η δραματουργία χρειαζόταν να είναι ακόμα πιο πυκνή, σε αυτή την τόσο «αθώα» αρχικά, μα και τόσο σκληρή θεματική.

Filmcenter. O «Εθνικός Κήπος» του Απόστολου Καρακάση, ένα «πορτρέτο» του μεγαλύτερου κήπου της Αθήνας και των «κατοίκων» του, το «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» του Σταύρου Ψυλλάκη, για την ιστορία μιας ομάδας επικυρηγμένων ανταρτών που κρύβονταν για 14 χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου στην Κρήτη, και το «Σαν τον αέρα που αναπνέω» του Γιώργου Ζέρβα, που καταγράφει μια συνάντηση μουσικών του κόσμου στο χωριό Χουδέτσι της Κρήτης, συνθέτουν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κινηματογραφική πρόταση, σε μια μάλλον αδιάφορη κινηματογραφική εβδομάδα.

+

Ωραία ιδέα τα απογευματινά live στο Half Note από τις 21 μέχρι και τις 27 του μηνός, ολόκληρη την επόμενη εβδομάδα δηλαδή. Δεξιοτέχνες μουσικοί του αυτοσχεδιασμού θα βρεθούν στην ίδια σκηνή με «έντεχνους» τραγουδιστές και τραγουδοποιούς. Ο Μίλτος Πασχαλίδης με τον Θύμιο Παπαδόπουλο λόγου χάριν, ο Στη Ρένη Πιττακή γιατί η ερμηνεία Χρήστος Θηβαίος με τον Γιώργο Κοντρατης στο «Έξι μαθήματα χορού σε… έξι φούρη κ.ά. Και θα είναι και θεματικές οι εβδομάδες» έχει κρατήσει αμείωτο το συναυλίες, για την Ημέρα Ποίησης την Κυενδιαφέρον του κοινού για την παραγωριακή, για την Ημέρα του Νερού τη Δευτέγή. Δύο χρόνια παίζεται η παράσταση ρα κ.ο.κ. Να δούμε πώς θα λειτουργήσουν σε γεμάτο θέατρο και η δυναμική της βέβαια οι συνεργασίες, αν και συνήθως, δείχνει ότι άνετα θα άντεχε και τρίτο. σε ανάλογες περιπτώσεις, οι μουσικοί Ωστόσο, μετά το Πάσχα η αυλαία θα πέσει φτιάχνονται με κάτι τέτοια μεταφέροντας τη θετική τους διάθεση και στο κοινό. οριστικά.

+

+

Στον σκηνοθέτη Δημήτρη Αθυρίδη, διότι ξετύλιξε το νήμα της ζωής ενός αντιήρωα της ροκ σκηνής των seventies στην Ελλάδα, του κιθαρίστα Θόδωρου Παπαντίνα, ο οποίος ζει σήμερα ξεχασμένος στην Αμερική. Το ντοκιμαντέρ «Τ4trouble» ξεκινάει προβολές στον πάντοτε εναλλακτικό και σοβαρό «Μικρόκοσμο» του Ανδρέα Σωτηρακόπουλου, επί της οδού Συγγρού, στις 25 Μαρτίου.

+

Στον σκηνοθέτη και ηθοποιό Άρη Ρέτσο, γιατί είχε το θάρρος να επιλέξει ένα εκ πρώτης όψεως παρωχημένο έργο, το «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, και να το ανεβάσει για να αποκαλύψει αυτό που αρκετοί δεν βλέπουν: το σύγχρονο μήνυμά του, «το greek dream ενός εξαιρετικά γραμμένου έργου, με υπαρξιακά ερωτήματα, με ισορροπία, ρυθμό και μουσικότητα». Το αν θα τα καταφέρει ή όχι θα φανεί στο Θέατρο Αργώ, στην πλατεία Καραϊσκάκη.

+

Τρία ελληνικά ντοκιμαντέρ που διακρίθηκαν σε φεστιβάλ θα προβάλλονται αυτή την εβδομάδα σε ένα κοινό πρόγραμμα στον κινηματογράφο Τριανόν

+

Στην έκθεση Διπολικότητα και Τέχνη, που διοργανώνει το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής σε συνεργασία με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Φοιτητές της ΑΣΚΤ δημιουργούν εξαιρετικά έργα που αφορούν την ψυχική συνιστώσα στην Τέχνη. Προλαβαίνετε ακόμα: μέχρι τις 21 Μαρτίου, Πειραιώς 256.

+

Στον ζωγράφο Εδουάρδο Σακαγιάν, διότι «δεν μασάει» με το τρέχον χρηματιστήριο των εικαστικών, ακόμη κι όταν τον αφορά. Πόσο μάλλον που ένα από τα μέτρα σύγκρισης είναι ο… ομφάλιος λώρος. «Έχω δει πολύ σημαντικά έργα της μητέρας μου, που δεν είναι γνωστή ζωγράφος, να πουλιούνται για τίποτα τη στιγμή που άλλα, τα οποία έχω κάνει εγώ, ενώ δεν είναι κάτι σπουδαίο, πουλήθηκαν πολύ ακριβά», δηλώνει. Και καταλήγει: «Πολύ λίγοι ενδιαφέρονται πραγματικά για την τέχνη ως τέχνη».

Το Πάσχα καταφθάνει, θεωρήστε το σίγουρο. Παίζονται διαφημίσεις του Πέτρου Γαϊτάνου στην τηλεόραση.

«Θα αλλάξει η οπτική μας για την ελληνική συμμετοχή στη Γιουροβίζιον», είχε υποσχεθεί η νέα κυβέρνηση κι εμείς καλοπροαίρετα το πιστέψαμε, γιατί χειρότερα από Σαρμπέλ και Καλομοίρα δεν γίνεται. Κι όμως, να που γίνεται! Ο Γιώργος Αλκαίος εφέτος αποδεικνύει ότι ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο κράτος υπάρχει αισθητική συνέχεια.

Κάτι από Ρουσλάνα, λίγο από «300» (αλλά χωρίς τους κοιλιακούς), λίγο ηλεκτροποντιακό, μια ιδέα από τουρκοέθνικ κι έτοιμο το «Opa» του Γιώργου Αλκαίου που θα συντριβεί –συγγνώμη, θα μας εκπροσωπήσει– στη Γιουροβίζιον. Θα μου πείτε, γελοία τραγούδια αξίζουν σε γελοίες διοργανώσεις, αλλά basta. Τουλάχιστον μέσα από όλο αυτό τον τραγέλαφο ο ερμηνευτής κατάφερε να αδυνατίσει –πώς να βγεις στην ευρωπαϊκή πίστα με παραπανίσια κιλά;–, οπότε ίσως κι αυτό είναι από μόνο του μια νίκη…

Στο ανεκδιήγητο ελληνικό κοινό. Όχι μόνο επειδή ψήφισε ένα τόσο άθλιο κομμάτι, αλλά κι επειδή στήθηκε στην τηλεόραση να θαυμάσει ένα τηλεοπτικό σόου που θύμιζε σχολική γιορτή.

Στον ηθοποιό Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο, διότι όσο προσπαθεί να ξεφύγει ερμηνευτικά από τη «σαπουνόπερα σε συσκευασία δραματικού σίριαλ» που είναι το «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, τόσο περισσότερο παγιδεύεται στην πιο προβλέψιμη μανιέρα. Η έκπτωση ενός ταλέντου, ενδεχομένως προσωρινή.

Στον Σπύρο Παπαδόπουλο, ο οποίος «ξεπέταξε», χωρίς να μπει στην ουσία του ζητήματος, όσους κρίνουν ότι το τηλεοπτικά ντεμοντέ σόου «Στην υγειά μας» που παρουσιάζει στην ΕΡΤ κοστίζει έναν σκασμό λεφτά στους φορολογούμενους. «Είμαι πολύ σνομπ. Είναι άνθρωποι κατώτεροι (των περιστάσεων) για να με κρίνουν» δήλωσε. Προφανώς διότι δεν διασκεδάζουν σκανδαλωδώς αμειβόμενοι έχοντας την ψευδαίσθηση ότι επιτελούν αποστολή.

Στον Αλέξανδρο Μυλωνά, ο οποίος πρωταγωνιστεί σαν Χρεμύλος στον «Πλούτο» που θα παρουσιάσει το Θέατρο Τέχνης το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου. Τον ίδιο ρόλο έπαιζε στην παράσταση του 1994 (που επαναλήφθηκε το 1995 και το 2001), σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το πολύ το «Κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο παπάς. Εκείνος δεν βαρέθηκε; Ή μήπως επανάληψη μήτηρ πάσης ευκολίας;

Πού πας, ρε Καραδήμο; Με μία ιταλικής σχολής χαμηλόφωνη μπαλάντα προσπάθησε να πάρει το διαβατήριο για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, την ώρα που η μέσα μας Τουρκία έστηνε χορό στη σκηνή μέσω άλλων υποψήφιων τραγουδιών... Στα ρεπορτάζ, τις αναλύσεις και συνολικά στον τρόπο κάλυψης της επίσκεψης του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ από τα περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια. Αντιμετώπισαν τη συνάντηση Παπανδρέου - Ομπάμα όπως θα αντιμετώπιζε ένα τοπικό κανάλι της περιφέρειας τη συνάντηση του τοπικού νομάρχη με τον πρωθυπουργό της χώρας.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η Παναγιώτα Βλαντή έχει κάποιου είδους ταλέντο ως ηθοποιός, είναι μάλλον δύσκολο να το δείξει κάτω από τη μάσκα από μακιγιάζ την οποία επιμένει να φορά σε όλη τη διάρκεια της ταινίας του Νικόλα Δημητρόπουλου «180 μοίρες». Είτε έχει μόλις ξυπνήσει είτε έχει μόλις βγει από το μπάνιο, ασχέτως αν είναι στα κατσάβραχα ή στο σαλόνι της, το μέικ απ δεν την εγκαταλείπει ποτέ. Για την ακρίβεια σκεπάζει κάθε χαρακτηριστικό της, κάνοντάς την να μοιάζει με πλαστική κούκλα και καθιστώντας αδύνατη κάθε φυσική έκφραση στο πρόσωπό της – αν υποθέσουμε ότι παίρνει κάποια έκφραση που να δείχνει έστω ελάχιστα φυσική σε ολόκληρο το φιλμ.

Κάθε φορά που γίνονται πορείες στο κέντρο κάποιοι τύποι βγαίνουν στα κλεφτά από τη μάζα των διαδηλωτών και σπάνε το βιβλιοπωλείο Ιανός. Και γιατί να τη γλιτώσει δηλαδή; Επειδή είναι χώρος τέχνης και πολιτισμού; Αλλά πού, αλήθεια; Στην Ελλάδα του Αλκαίου;

Στους χιλιάδες υποψήφιους για τα αμέτρητα TV-reality και τα talent show κάθε είδους. Δεν είναι τα λεφτά που τους σπρώχνουν στο ρεζιλίκι. Η δημοσιότητα είναι. Έστω και αν προϋποθέτει την ξεφτίλα.

art

ΠΟΝΤΙΚΙ


18.03.2010