Page 1

1

“Nihil est in intellectu, quod non sit prius in sensu” Numer 2; Rok I; E-pismo wydawane bezpłatnie

NUMER ŚWIĄTECZNY !


2

AUTOPORTRET– Św. Mikołaj Apostoł Mikołaj urodził się w Patras w Grecji ok. 270 r. Był jedynym dzieckiem zamożnych rodziców, uproszonym ich gorącymi modłami. Od młodości wyróżniał się nie tylko pobożnością, ale także uczuleniem na niedolę bliźnich. Po śmierci rodziców, swoim znacznym majątkiem, chętnie dzielił się z potrzebującymi. Tak np. ułatwił zamążpójście trzem córkom zubożałego szlachcica, podrzucając im skrycie pieniądze. O tym wydarzeniu wspomina Dante w swoim eposie. Wybrany na biskupa miasta Miry (obecnie Demre) podbił sobie serca wiernych nie tylko gorliwością pasterską, ale także troskliwością o ich potrzeby materialne. Cuda, które czynił, przysparzały mu większej jeszcze chwały. Kiedy cesarz Konstantyn I Wielki skazał trzech młodzieńców Miry na karę śmierci za jakieś wykroczenie, nieproporcjonalne do aż tak surowego wyroku, św. Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, by uprosić dla swoich wiernych ułaskawienie.


3

Editorial

Tomasz Kulczycki redaktor naczelny

Zdjęcie na okładce: Studio Ambicja

TEMAT AMBICJI Właśnie przeglądacie, Drodzy Czytelnicy, najnowszy – drugi już z ko-

Boże Narodzenie Po co są święta, dlaczego akurat czerwony Mikołaj?

6-7

lei, świąteczny numer czasopisma wydziałowego „Ambicja”. Numer ten poświęciliśmy świętom Bożego Narodzenia. Cała Redakcja w tym miejscu pragnie przeprosić Drogich Czytelników za

NASZA ROZMOWA Z ks. dr Zdzisławem Kieliszkiem rozmawia Alicja Bukowska

NASZA WIARA Mikołaj zdemaskowany !

pośpiech z wydaniem dwóch numerów (listopadowego i grudniowego) w jednym miesiącu oraz za liczne błędy, któ-

WARTO PRZECZYTAĆ Święta, święta… no i co?

re były widoczne w pierwszym numerze. Pojawiły się dodatkowo kolejne stałe

12 6 8

FELIETONY Z lekkim przymrużeniem...

10

ODKRYWAMY Rekolekcje

16

rubryki. Z ankiety umieszczonej na stronie wydziałowej widać, że większości z Was pomysł na redagowanie pisma wydziałowego przypadł do gustu i wyrażacie opinie „bardzo dobra”, „dobra”. To nas cieszy i motywuje do coraz większego zapału w tworzenie kolejnych numerów pisma.

KONTAKT ambicja.t@gmail.com ZAPRASZAMY DO WSPÓŁPRACY PRZY TWORZENIU PISMA WYDZIAŁOWEGO WSZYSTKICH CHĘTNYCH A W SZCZEGÓLNOŚCI KSIĘŻY ORAZ OSOBY ZAKONNE Redakcja zastrzega sobie prawo do kopiowania artykułów, zmieniania ich tytułów bez zgody autora. Wszelkie kopiowanie jest zabronione

„AMBICJA” Pismo studentów wydziału Teologii Uniwersytetu Warmińsko- Mazurskiego w Olsztynie REDAKCJA Redaktor naczelny: Tomasz Kulczycki, REDAKTORZY Alicja Bukowska, Janusz Ruciński, Grzegorz Węglarz, Mateusz Rutynowski, Maciej Mikołajczyk WYDAWCA Pismo wydaje Wydział Teologii UWM Olsztyn OPIEKUN: Ks. dr Marek Jodkowski


NAJŚWIEŻSZE WYDARZENIA 4

Choinka już stanęła na naszym Wydziale. Zielone drzewko jest uznawane od starożytności jako drzewo święte, posiadającą magiczną moc.

Wszystkim Naszym Czytelnikom z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzymy rodzinnego ciepła i wielkiej radości. Pod żywą choinką zaś dużo prezentów, a w Waszych duszach wiele sentymentów. Niech te Święta Bożego Narodzenia dadzą Wam odpoczynek, oraz nadzieję, że rok 2012 będzie lepszy pod względem ocen, zaliczeń i egzaminów. Tego z serca Wam życzymy Redakcja „Ambicji”


5

P

O

D

E

J

R

Z

A

N

Idą Święta….

Centrum Handlowe „Alfa”, 11 grudnia, godzina 11.35 Szał świątecznych zakupów trwa...

E


6

MIKOŁAJ

Źródło: Kartkireligijne.eu

ZDEMASKOWANY !!! → Janusz Ruciński

Gdyby ktoś nam kazał zamknąć oczy i poprosił nas o to, abyśmy spróbowali sobie wyobrazić świętego Mikołaja, pierwszym obrazem, jaki ukazałby się większości z nas byłby sympatyczny, uśmiechnięty, grubawy staruszek z długą, śnieżnobiałą brodą, ubrany w czerwone wdzianko. Zaś na pytanie co o nim wiemy, po krótszym lub dłuższym zastanowieniu powiedzielibyśmy mniej więcej tyle: Święty Mikołaj mieszka w Laponii (lub na biegunie północnym), ma zaprzęg złożony z sań i latających reniferów, na czele, którego stoi Rudolf – ten z czerwonym nosem. Jego pomocnikami są małe skrzaty, które dbają o to, aby zawartość mikołajowego worka była zgodna ze spisem zamówień na prezenty. Spis ten powstaje na podstawie listów przysyłanych przez dzieci ze wszystkich zakątków świata. Oczywiście Święty kocha bardzo wszystkie grzeczne dzieci, natomiast tym niegrzecznym zamiast prezentu przynosi rózgę. Przychodząc do dzieci szczerzy się od ucha do ucha i woła radośnie „Ho ho ho… Merry Christmas!”. Jeżeli zna język polski, bo na pewno zna, (ponieważ św. Mikołaj musi rozmawiać ze wszystkimi dziećmi na świecie), to woła „Ho ho ho… Wesołych Świąt”. Od kilku lat możemy również oglądać w telewizji Mikołaja w różnych ekstremalnych sytuacjach. A to skacze ze spadochronem, bądź na bungee, innym razem nurkuje, a w ciepłych krajach nawet surfuje na desce. Coraz to nowe filmy świąteczne powstają z jego udziałem. Mass media sprawiły, że dzięki sprawnej promocji ten starszy mężczyzny z brodą, ubrany w czerwony strój, praktycznie zastąpił w powszechnej świadomości tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja biskupa. Stał się on wysokiej klasy gwiazdorem i nie jest taki nudny jak wszyscy inni święci Pańscy, którzy gdzieś w niebie wstawiają się za nami, grzecznie „klepiąc” w naszych intencjach paciorki. Rzecz ujmując krótko - Mikołaj jest The Best!


7

Zastanawiam się, czy ten żyjący na przełomie III i IV wieku biskup z Miry, pomyślałby kiedykolwiek za swego ziemskiego życia, że siedemnaście wieków później stanie się on Number One grudniowego szaleństwa, któremu na imię Gwiazdka. Dlatego specjalnie dla czytelników „Ambicji” postaram się przedstawić kilka faktów z życia tego bardzo popularnego świętego, którego obraz na przestrzeni wieków uległ łagodnie mówiąc zniekształceniu. Około 270 roku po narodzeniu Chrystusa w miejscowości Patara w południowo-zachodniej Azji Mniejszej, nieznana z imienia i nazwiska zamożna kobieta rodzi swojego jedynego syna. Kobieta wraz ze swoim mężem postanawia nadać dziecku imię Mikołaj. Mikołaja od najmłodszych lat cechowała pobożność. Po śmierci rodziców Mikołaj, jako jedyny spadkobierca, odziedzicza cały rodzinny majątek. Jednak pieniądze nie sprowadziły Mikołaja na złą drogę, wręcz przeciwnie. Dobre wychowanie i rozwój duchowy, na które wpływ miał stryj chłopca, sprawiły, iż przyjął on święcenia kapłańskie. Mikołaj daje się poznać, jako człowiek dobrego serca, czuły na ludzką niedolę. Jak podaje tradycja ma on na swoim koncie wiele cudów, które przypisywano mu jeszcze za życia: uwolnienie za jego wstawiennictwem trzech niesprawiedliwie uwięzionych oficerów; pomoc trzem ubogim pannom wydanym za mąż dzięki posagom, których Święty dyskretnie im dostarczył; uratowanie od wyroku śmierci trzech młodzieńców; wybawienie z katastrofy morskiej żeglarzy. Na początku IV wieku zostaje on biskupem miasta Miry, będącej stolicą Licji. W 303 r. za cesarzy Dioklecjana i Maksymiana rozpoczynają się prześladowania chrześcijan. Jak podaje św. Grzegorz I Wielki w żywocie św. Mikołaja, w czasie tych prześladowań, nasz święty został uwięziony. Dopiero na mocy edyktu mediolańskiego, podpisanego w 313 r. przez dwóch cesarzy Konstantyna i Licyniusza, Mikołaj zostaje uwolniony. Dwanaście lat później, w 325 r. biskup z Miry uczestniczy w pierwszym soborze powszechnym w Nicei. To właśnie wtedy miało dojść do starcia między nim, a niejakim Ariuszem, którego rzekomo Święty miał spoliczkować za jego herezję głoszącą, że Syn Boży nie jest Bogiem, a jedynie pierwszym stworzeniem Boga Ojca, zaś Duch Święty jest pierwszym stworzeniem Syna. 6 grudnia prawdopodobnie 346 roku (choć niektóre źródła podają przedział między latami 345 a 352), po długich latach prawych rządów biskupich, życie Mikołaja dobiega końca. Kult świętego zostaje zapoczątkowany krótko po jego śmierci i nic w tym dziwnego, gdyż w oczach ludności już za życia był on uważany za cudotwórcę gorliwego obrońcę wiary. Jego ciało zostaje pochowane w Mirze, gdzie spoczywało do 1087 r. 9 maja tegoż roku zostało przewiezione do włoskiego miasta Bari. 29 września 1089 roku papież bł. Urban II uroczyście poświęcił jego grobowiec w bazylice wystawionej ku jego czci. Wspomnienie świętego przypada na dzień jego śmierci 6 grudnia. Tak, więc można powiedzieć, że sława świętego jest ponadczasowa. Oprócz tego, że dzisiejszy święty Mikołaj obdarowuje prezentami, co jest chyba jedyną pozostałością z faktów historycznych, to obecna forma tej postaci wywodząca się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, zamieniła szaty biskupie na czerwony kubraczek z białym kożuszkiem, a mitrę na czapkę z pomponem. Do tego wszystkiego owa kultura dorzuciła jeszcze Mikołajowi w pakiecie zaprzęg reniferów, zmieniła zameldowanie z Turcji na zimny biegun północny, robiąc z niego przy okazji jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. Dlatego, szanowni Czytelnicy, niech dziecięca wiara w świętego Mikołaja, obdarowującego prezentami nie ustaje w nas do końca życia. Postarajmy się jednak zamienić jego obraz z podstarzałego, nieco wyrośniętego krasnoluda na dostojną postać ubraną w szaty biskupie, wstawiającą się za nami u Boga.


8

Święta… święta … no i co?!

→Janusz Ruciński Ledwie zdążyła opaść zasłona listopadowo-zaduszkowej zadumy, a już media zaczęły nas raczyć pierwszymi, delikatnymi zwiastunami świąt. A to reklama z uroczym, małym, szarym kotkiem, który przeskakuje na małych łapkach przez zaspy śniegu, aby dostać swoją ulubioną karmę, którą notabene „kupowałby” sam. Innym razem zwariowany lemur wpada z gaśnicą do domu i wspaniałą świąteczną ofertą telewizji cyfrowej. Wszelkiego formatu gwiazdy show biznesu doradzają, jaki kupić prezent bliskiej osobie, jak się przygotować do wigilijnej wieczerzy i chwalą się jak będą spędzać ten magiczny czas. Ulice przyozdabiane są kolorowymi światełkami, również witryny sklepowe przybrały świąteczny wygląd. Wydawać by się mogło, że chyba tylko pogoda zapomina o tym, że mamy już grudzień, a do świąt zostało już naprawdę niewiele czasu, bo śniegu jak nie było tak nie ma. I my sami dajemy się wciągnąć w ten wyścig szczurów. Biegamy, załatwiamy, zastanawiamy się, komu jaki prezent kupić, ile potraw przygotować, jakie one mają być, ile ma ich być czy tradycyjnie 12 czy mniej czy więcej, ilu gości zaprosić, w które święto. A tu jeszcze trzeba kupić i ubrać choinkę, wyznaczyć osobę odpowiedzialną za zabicie karpia i… i tak niepostrzeżenie ocknąwszy się, ze smutkiem zauważam, że minęły kolejne święta Bożego Narodzenia. Znowu nam nie starczyło czasu, aby usiąść z rodziną, zaśpiewać wspólnie kolędę, powspominać tych, których zabrakło przy świątecznym stole. Przegapiliśmy też niejednokrotnie okazję do tego, aby pojednać się z tymi, z którymi jesteś zwaśnieni. Jesteśmy tylko bogatsi o otrzymane prezenty, te bardziej lub mniej trafione. Przecież Wigilia i Święta Bożego Narodzenia to szczególny czas, w którym Bóg się rodzi, moc truchleje, Słowo staje się ciałem i pragnie zamieszkać pośród nas, pośród naszych rodzin. Jest to czas, którego niezależnie od wieku wszyscy chrześcijanie rokrocznie wyczekują i rokrocznie marzą o tym, aby te święta były najpiękniejszymi w życiu. Ale im więcej marzą, tym więcej zapominają, że piękne Święta to nie takie, na które dostajemy drogi prezent, mamy dużą ofertę nowych programów świątecznych w telewizji.


9

W końcu przychodzi ten szczególny, jedyny taki dzień w roku, jak mówi o nim piosenka Czerwonych Gitar „Jest taki dzień… bardzo ciepły, choć grudniowy. Dzień, zwykły dzień, w którym gasną wszelkie spory. Jest taki dzień, w którym radość wita wszystkich. Dzień, który już każdy z nas zna od kołyski.” Tak trwa magia tego dnia. W napięciu oczekujemy pojawienia się na niebie pierwszej gwiazdki, która stanie się sygnałem do rozpoczęcia wieczerzy wigilijnej, podczas której łamiemy się opłatkiem, składamy sobie życzenia zdrowia, szczęścia. Niejednokrotnie płyną łzy pojednania. Pięknie przystrojona choinka stoi w kącie i cieszy oczy blaskiem. Suto zastawiony stół, z potrawami, których, na co dzień nie robimy. Wszyscy eleganccy w świątecznych nastrojach. Dzieci wyczekują nadejścia Świętego Mikołaja, który przyjdzie z prezentami. Wszystko piękne, aż chce się rzec „trwaj chwilo, jesteś piękna”. Jednak niestety często tak bywa, że po wieczerzy wigilijnej i obdarowaniu się wzajemnie prezentami, czar pryska, rozchodzimy się, zamykamy w swoich pokojach włączamy telewizję lub komputer i tak spędzamy resztę tego wyjątkowego wieczoru. Rodzinne śpiewanie kolęd zostało zastąpione, puszczaniem ich z mp3, bo wstydzimy się przed sobą, a zresztą często też nie znamy już słów czy melodii. Potem idziemy lub nie na Pasterkę. Pierwszego dnia świąt mamy okazję sobie poleniuchować, bo nie musimy iść do pracy, szkoły, nikt nas nie pogania. Następnym punktem w świątecznym grafiku są odwiedziny gości, podczas których każdy narzeka, że już się przejadł i że święta właściwie już mogłyby się zakończyć, a my oczekujemy jak na zbawienie, kiedy wreszcie sobie pójdą i będziemy mieli święty spokój. Drugi dzień jest jeszcze gorszy, bo tym razem my musimy opuścić swoje domowe zacisze i udać się z rewizytą. Natomiast 27 grudnia, kiedy bezlitosny budzik każe nam wstać do pracy, ze wzruszeniem uświadamiamy sobie, że już po świętach, że było tak jak zwykle. A przecież miało być tak pięknie. Chcąc tego czy nie musimy pogodzić się z tym, że kolejne święta dopiero za rok…

Źródło: dzień.com.pl


10

Świat według Maćka Święta Bożego Narodzenia tracą na znaczeniu? → Maciej Mikołajczyk

,,Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta”… z pewnością każdy z nas pamięta reklamę Coca-Coli, w której leciał podkład muzyczny zaznaczając, że coraz to bliżej nadchodzą Święta. W czasie Adwentu, który sprzyja oczekiwaniu przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa czujemy, że czas leci nieubłaganie… Może warto zatrzymać się choć na chwilę w tej nieustannej gonitwie i pomyśleć nad prawdziwym znaczeniem Świąt. Niech ta otoczka, która jest coraz bardziej skomercjalizowana nie zatrze nam przeżywania prawdziwego Narodzenia Pańskiego. Na początku grudnia zaobserwować można było jak wszystko opiewa w ozdoby świąteczne, reklamując pomysł na prezenty pod choinkę. Z roku na rok prezenty powinny być coraz droższe i jak najlepiej zrobione by dziecko, czy inny członek naszej rodziny cieszył się niesamowitym znaczeniem Świąt… Może używając retrospekcji zastanówmy się jak Święta przeżywali nasi dziadkowie i rodzice… Dla nich nie było ważne co otrzymają pod choinkę (może ze względu na to, że nic nie było) tylko czy rodzina zbierze się cała, by móc uczestniczyć we wspólnej wieczerzy wigilijnej, a później udać się na Pasterkę. Nie mogę sobie wyobrazić czy teraz, gdyby w sklepach nie było prezentów i różnych gadżetów, ludzie by się tak cieszyli ze Świąt, jak nasi przodkowie kiedyś? Oczywiście, nie wszystkich należy wrzucać do jednego worka! Święta to czas, kiedy zapomina się złe rzeczy, które ktoś nam uczynił i wybacza się, bo inaczej nie przeżyjemy ich z odpowiednim zaangażowaniem. Może czas pokaże ludziom, nam, że są wyższe wartości niż prezenty i sztuczna otoczka, którą budują ci, co o Świętach nie mają zielonego pojęcia. Dlatego, dzieląc się opłatkiem, zastanówmy się czy nie chcemy być jednym z trzech króli ofiarując Jezusowi trzy dary: wiarę, nadzieję i miłość. Zatem z okazji zbliżających się Świąt chciałbym życzyć Księdzu Dziekanowi, wszystkim Nauczycielom akademickim i Pracownikom naszego Wydziału, a także moim koleżankom i kolegom (klerykom również), by święta Narodzenia Pańskiego, które są tak ważną uroczystością, spędzili spokojnie, z radością i pełnym zaangażowaniem duchowym.


11

Z lekkim przymrużeniem

Telefony → Alicja Bukowska

Każdy z nas ma telefon komórkowy. Służy on nam do kontaktów z rodziną, znajomymi, do pracy czy do zabawy. Aktualnie za pomocą tego małego, ale bardzo rozwiniętego urządzenia, możemy zrobić prawie wszystko. Sprawdzić pocztę e-mail, wejść na FB, NK, sprawdzić kursy na giełdzie, czytać e-booki. Komputer, a nie telefon. Mimo iż są one tak bardzo rozbudowane, posiadają wiele pożytecznych funkcji, są też niebezpieczne. Dlaczego tak mówię? Większość z nas jest już uzależniona od telefonów. Nie wyjdziemy bez niego z domu, a jak przez przypadek gdzieś go zostawimy, to zaraz po niego wracamy. Paranoja. Sama tego doświadczam, ale nie czuje bym była uzależniona. Fakt, gdy czekam na maila, a szczególnie załącznik z ocenami, sprawdzam pocztę co chwilę. Zazwyczaj jednak telefon idzie w odstawkę. Reaguje tylko i wyłącznie na dźwięk dzwonka połączenia. Nie cierpię pisać smsów. Denerwują mnie i tyle. Wieczorami sprawdzam, co przyszło i odpiszę, jeśli uważam, że tak trzeba. Nie wiem jak można załatwiać jakiekolwiek sprawy smsami. A jak już nie mam wyjścia, wiem, że nie powinnam tego robić i czuje, hmm jak nazwać to uczucie? Nie wiem… Abstrahując od tego. Na jednej z popularnych stron internetowych przeczytałam dziesięć przykładów wybuchających telefonów. Nie było by to takie straszne, gdyby nie fakt, że one zabijają ludzi i powodują obrażenia wśród użytkowników. Oszczędność producentów na częściach, powoduje spięcia w telefonach i fakt,

że komórki zaczynają się nagrzewać i ranić ludzi. Dla mnie logiczne jest, że nie używa się telefonu, który jest podłączony do ładowania. Jak ma działać dobrze, należy go odłączyć, a najlepiej by było, gdyby ładował się wyłączony. Podstawowe zasady, dodatkowo zawarte w każdej instrukcji obsługi, ale telefon wybuchający podczas rozmowy, oj nie. Może mało przykładów, ale jednak bardzo wyraziste. Na dziesięć, aż pięć śmiertelnych. Śmierciożercze telefony. Tego jeszcze nie słyszałam. Obawiać się rozmowy telefonicznej? Tego, że nasz telefon wybuchnie podczas komunikowania się z drugą osobą? „Głupota” pewnie to teraz macie na myśli. Ja z resztą też. Niewiadomo kiedy coś może stać się z telefonem, kiedy zacznie się nagrzewać, w którym momencie nastąpi spięcie. Oczywiście wiecie, że podczas normalnego używania komórki nie powinno się to stać, a jak już się stanie, będzie to wina producenta. Czemu jego? By zmniejszyć koszty produkcji telefonów, oszczędza na częściach, co odbija się na nas i częstymi wizytami w serwisie, bądź wybuchu naszej trzeciej ręki. Nikomu tego nie życzę. Tak na koniec. Wesołych i błogosławionych świąt Bożego Narodzenia oraz wiele szczęścia w 2012 roku.


12 BELFER ROKU 2011 WYDZIAŁU TEOLOGII 



Ks. dr Zdzisław Kieliszek


13

Ksiądz doktor Zdzisław Kieliszek pracuje na naszym wydziale od 2008 roku. Drugi raz z rzędu wygrał pierwszą turę plebiscytu Belfer organizowanego przez RUSS. W zeszłym roku Ksiądz dr zajął zaszczytne trzecie miejsce w II turze Belfra. Jego dowcipy zna chyba już każdy student Wydziału Teologii... W zeszłym roku był Ksiądz bardzo zaskoczony wygraną. W tym roku spodziewał się Ksiądz takiego wyniku? Faktycznie w ubiegłym roku byłem całkowicie zaskoczony wygraną. Nawet nie zauważyłem, że był na wydziale prowadzony konkurs na belfra roku. Dopiero pani Marta Lik, ówczesna przewodnicząca wydziałowej rady studentów, poinformowała mnie, że zostałem uznany za wykładowcę najbardziej lubianego przez studentów. W tym roku już byłem świadomy prowadzonego konkursu i z pewną ciekawością czekałem na jego wyniki. Do prowadzonych przez siebie zajęć wprowadziłem bowiem nowe elementy i byłem ciekawy, jak są one odbierane przez studentów. Jednak podobnie, jak w roku ubiegłym, zupełnie nie spodziewałem się wygranej.

W czym Ksiądz dostrzega swój sukces jako najlepszego Belfra naszego wydziału? Trudno mi odpowiedzieć na to pytanie. Powinno być ono raczej skierowane do studentów. Mogę tylko powiedzieć, że staram się przede wszystkim na zaliczeniach oraz egzaminach uczciwie i rzetelnie oceniać studentów. Wypływa to z mojej troski o ich wiedzę oraz szacunku, jakim każdego ze studentów darzę. Stosunkowo wielu studentów otrzymuje na zaliczeniach i egzaminach z prowadzonych przeze mnie zajęć ocenę niedostateczną, zaś otrzymanie bardzo dobrej też nie jest wcale sprawą łatwą. Zwykle udostępniam studentom wszystkie przygotowane przeze mnie materiały, które mają ułatwić naukę danych przedmiotów. Podaję na pierwszych zajęciach sposób zaliczenia przedmiotu i możliwości uzyskania na zaliczeniach czy też egzaminach punktów bonusowych, np. dzięki regularnemu uczęszczaniu na zajęcia bądź też aktywną działalność na rzecz koła filozoficznego, którego jestem opiekunem. Każdy wykład i ćwiczenia są ponadto ilustrowane licznymi prezentacjami. Na każdych też zajęciach zawsze jest przewidziane miejsce na dowcip. Pojawia się on zwykle mniej więcej w połowie zajęć. Czasem też, gdy przy okazji omawiania określonego zagadnienia przypomni mi się akurat jakaś śmieszna historyjka, opowiadam ją. Widocznie taki sposób prowadzenia wykładów oraz ćwiczeń, a także zaliczeń i egzaminów studentom odpowiada. Pewnie studentom odpowiada także poważne traktowanie ich przeze mnie, ale tego mogę się tylko domyślać…


14

Przedmiot: Filozofia jest jednym z najtrudniejszych wykładów podczas toku naszych studiów. Jak Ksiądz stara się przedstawić myśli mędrców, by studenci zrozumieli tą ciężką materię? Filozofia przy pierwszym kontakcie sprawia wrażenie, że jest nauką bardzo odległą od problemów, z którymi borykają się zwykli ludzie. Jednak w istocie filozofa poszukuje odpowiedzi na pytania, które każdy człowiek sobie zadaje, np. Jaki jest sens ludzkiego życia? Czy śmierć kończy ludzkie istnienie? Jakie są granice ludzkiej wolności? W gruncie rzeczy każdy z wielkich myślicieli zmagał się przede wszystkim z tego typu pytaniami. Dlatego też staram się na prowadzonych wykładach pokazywać studentom, że filozofii uczyć się powinni nie tylko po to, aby zdać w odpowiednim momencie z niej zaliczenie bądź egzamin, ale przede wszystkim w tym celu, aby lepiej mogli zrozumieć, kim jest człowiek i jaki jest sens jego istnienia.

Oprócz nauczania, jakie inne funkcje pełni Ksiądz na Wydziale Teologii? Od blisko roku jestem redaktorem naczelnym jednego z czasopism naukowych Wydziału Teologii „Studia Warmińskie”. Jestem też opiekunem Studenckiego Koła Filozoficznego, które od paru lat istnieje na naszym wydziale. W każdym spotkaniu i podejmowanym przez Koło przedsięwzięciu staram się brać aktywny udział. Ponadto co jakiś czas uczestniczę w pracach rozmaitych komisji, które okazjonalnie bądź stale istnieją na wydziale. Jestem też opiekunem praktyk sądowych i kuratorskich, które odbywają studenci nauk o rodzinie. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze własna praca naukowa, tzn. m.in. przygotowywanie publikacji i wystąpień na różnych konferencjach. Zdarza się czasami, że pomagam w przygotowywaniu sympozjów naukowych, które są organizowane na naszym wydziale. Oprócz pracy na Wydziale Teologii mam również pewne zobowiązania wobec parafii w Dywitach, w której od lipca 2011 roku mieszkam. Według nomenklatury kościelnej jestem tam rezydentem. W miarę moich możliwości czasowych pomagam więc w pracy duszpasterskiej miejscowemu proboszczowi ks. Kazimierzowi Dawcewiczowi. Wspieram go głównie w niedzielę, święta i uroczystości kościelne. Oczywiście, jeśli zachodzi taka konieczność, to i pomagam mu również przy innych okazjach.

Ilość obowiązków nie jest zbyt duża jak na jedną osobę? Dopóki daję sobie z tym wszystkim jeszcze radę, to odpowiem, że nie. Nie będę jednak ukrywał, że czasami trudno mi jest za wszystkimi obowiązkami nadążyć.

Foto: Piotr Dowejko


15

Jak Ksiądz wspomniał, jest opiekunem Studenckiego Koła Filozoficznego. Jak Ksiądz ocenia działalność i zaangażowanie członków Koła? Moim zdaniem Koło rozwija się bardzo dynamicznie i z roku na rok jest coraz lepiej. Cieszy mnie bardzo, że stopniowo studenci przejmują odpowiedzialność za Koło. Nie tylko przychodzą w coraz większej liczbie na spotkania, ale również proponują tematy do dyskusji czy też aktywnie w rozmowach uczestniczą. Pierwsze spotkania wyglądały zwykle w taki sposób, że to ja musiałem animować dyskusję. Obecnie jestem tylko jedną z wielu osób, które zabierają głos w dyskusjach animowanych przez prezesa Koła bądź też jakąś inną osobę. Dostrzegam wielki potencjał w osobach, które w działalność Koła się zaangażowały.

Jest coś, co chciałby Ksiądz zapoczątkować wraz z Kołem? W tym roku akademickim, wiosną bądź latem, chciałbym gdzieś wyjechać z Kołem na parę dni. Byłby to wyjazd o charakterze integracyjno-naukowym. Pragnąłbym, aby takie wyjazdy odbywały się rokrocznie i stały się tradycją Koła. Moim marzeniem jest również cykliczne, tzn. raz w roku, organizowanie przez Koło poważnego sympozjum naukowego. Nie jest to oczywiście proste i wymaga ogromnego doświadczenia. Pierwsze kroki ku zrealizowaniu tego celu chcemy poczynić już w przyszłym roku kalendarzowym. Mamy w planach zorganizowanie filozoficznego sympozjum dla studentów, na razie tylko naszego wydziału. Choć jeśli udałoby się także zaprosić kogoś z zewnątrz byłoby wspaniale. Chciałbym, aby to sympozjum stało się początkiem czegoś naprawdę znacznego, takiego jak np. Tydzień Filozoficzny organizowany na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II przez koło filozoficzne tamtejszego Wydziału Filozofii.

A czas wolny? Jak Ksiądz wypoczywa? W czasie wolnym, rzecz jasna, wypoczywam. W zależności od okoliczności czy też pogody spaceruję, czytam dobrą książkę bądź oglądam rozmaite rozgrywki sportowe. Sam także sport uprawiam. Regularnie – raz w tygodniu – gram w siatkówkę i piłkę nożną. Rzadziej, ale zdarza mi się to także, grywam w tenisa ziemnego i badmintona. Oczywiście w czasie wolnym nie zaniedbuję również moich rodziców, brata i jego rodziny, a także moich dość licznych przyjaciół i znajomych.

Podczas przebywania w parafii św. Józefa w Olsztynie prowadził Ksiądz OAZĘ. Brakuje Księdzu czynnego duszpasterstwa? Z racji pracy na Wydziale Teologii i związanych z tym obowiązków na pracę duszpasterską w wymiarze właściwym proboszczowi czy też wikariuszowi nie mam niestety czasu. Szczęśliwie nie jestem jednak zupełnie z duszpasterstwa wyłączony. Jak wspomniałem, duszpastersko pomagam nieco w parafii w Dywitach. Od paru lat dwa razy w roku – w Adwencie i Wielkim Poście – z pomocą kleryków naszego warmińskiego „Hosianum” prowadzę również rekolekcje dla niepełnosprawnych, tzn. niewidomych i niesłyszących. Poza tym moi dawni przyjaciele z OAZY nie pozwalają mi zapomnieć o sobie i zdarza się, że wyjeżdżam wraz z nim na wakacyjne lub śródroczne rekolekcje organizowane w ramach tego ruchu. Czynnego duszpasterstwa mi więc nie brakuje, choć nie jestem w stanie poświęcić mu tyle czasu i zaangażowania, co dawniej. Dziękujemy za rozmowę i życzymy wielu sukcesów każdego dnia. Rozmowę przeprowadziła Alicja Bukowska


16

„Rada by dusza do raju, ale grzechy nie puszczają” → Alicja Bukowska

Dlaczego i o czym będzie mowa? Mówić, a właściwie pisać będę o rekolekcjach, a dlatego, że mamy jeszcze okres Adwentu, czyli wszechobecnych rekolekcji. Widzę teraz Wasze miny. Spokojnie, nie będzie to nic na wzór palca grożącego nam zza pulpitu ambony. Po prostu rekolekcje mają SENS, a jaki? – to postaram się Wam ukazać.

Przeglądam dwie bardzo ważne dla katolików księgi – Katechizm Kościoła Katolickiego i Kodeks Prawa Kanonicznego. Przeglądam, ale nic nie znajduję na temat rekolekcji. Dlaczego? Dlatego, że rekolekcje nie są obowiązkiem w sensie prawnym. Chrześcijanin zaś ma obowiązek nawracania się, ale wybór drogi zależy wyłącznie od nas. Rekolekcje są pomocą. Szukając materiałów do tego artykułu, jak każdy „normalny” człowiek, wpisałem „rekolekcje” w Google, no i mam! Rekolekcje takie to, a takie. Padają przymiotniki, jakiego typu to rekolekcje lub przez jaki zakon prowadzone, są też nazwiska znanych rekolekcjonistów itp. Bardzo dobrze, że mamy wybór. Jednak najczęściej korzystamy z rekolekcji, które organizują parafie – adwentowe i wielkopostne. Ks. Leszek Slipek podaje argument na korzyść takiego typu rekolekcji: „Prowadzenie rekolekcji, przez kogo innego daje większą szansę poznania prawdy, zobaczenia, że nasze problemy tkwią gdzie indziej, niż nam się wydaje na pierwszy rzut oka”. Sam Jezus Chrystus powiedział: „Prawda was wyzwoli” (J 8, 32). W każdych rekolekcjach chodzi o to, aby poznać prawdę o sobie, stanąć w niej przed Bogiem i nawrócić się całym sercem, aby „wchodzić przez ciasną bramę” do życia wiecznego (por. Mt 7, 13). Jeśli chcemy, by rekolekcje, w których uczestniczymy miały jakikolwiek sens musimy być otwarci na działanie Ducha świętego, który faktycznie prowadzi te rekolekcje, a rekolekcjonista pokazuje nam drogi powrotu do Boga i pomaga wskazać to, co istotne. „Rada by dusza do raju, ale grzechy nie puszczają” – ks. Slipek powie: „człowiek czasem wchodzi w koleinę, z której trudno mu samemu wyjść”. Potrzeba tylko, żeby za naszymi rekolekcjami poszły konkretne decyzje: do raju czy za grzechem? Życzę owocnych wyborów!

W STYCZNIOWYM NUMERZE: UWIERZYŁ BO UJRZAŁ - PRAWDA O ŚW TOMASZU


Ambicja numer 2  

Pismo Wydziału Teologii UWM w Olsztynie

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you