Issuu on Google+

ΤΟ

Έντυπο

ΑΤΑΚΤΟ ΜΑ ΣΥΝΕΠΕΣ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ - ΖΕΦΥΡΙΟΥ- ΦΥΛΗΣ Μάρτιος 2013

http://eak-aliosion.blogspot.com/

http://elme-alzefy.blogspot.com/

Αρ. φύλλου 5

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, Δόθηκε στη δημοσιότητα το σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος για την «αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης». Πρόκειται για ένα τεράστιο και πολύπλοκο ΠΔ 70 σελίδων, με άπειρη θεωρία και γενικότητες, που απέχουν παρασάγγας από την καθημερινή πρακτική της τάξης! Στο άρθρο 2 προβάλλεται ο σκοπός της αξιολόγησης που είναι «η βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας». Βέβαια οι συντάκτες του κειμένου καλό θα ήταν να απαντήσουν σε κάποια κρίσιμα ερωτήματα: 1. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου δεν επηρεάζεται τη στιγμή που οι δαπάνες για την παιδεία βρίσκονται στο 2,51% επί του ΑΕΠ; 2. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου είναι ανεξάρτητη από τα 2000 κενά εκπαιδευτικών; Η παρεχόμενη εκπαίδευση στα παιδιά που δεν έχουν τον καθηγητή τους, στους μαθητές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ που δεν έχουν διδαχτεί βασικά μαθήματα ειδικότητας από την αρχή της χρονιάς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πάρουν δίπλωμα ειδίκευσης θα αξιολογηθεί και από ποιους; 3. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου εξασφαλίζεται με καταργήσεις σχολικών μονάδων, συμπτύξεις τμημάτων (27 μαθητές σε κατευθύνσεις Λυκείων) και με περικοπή ωρών για την κάλυψη των κενών; Ο Φιλόλογος που διδάσκει 1 ώρα Ιστορία αντί για 2 παράγει αποτελεσματικό εκπαιδευτικό έργο; 4. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου δε σχετίζεται με την ουσιαστική, περιοδική καθολική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που έχει καταργηθεί εδώ και δεκαετίες; Με την ανυπαρξία των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών ( ενισχυτική διδασκαλία, σχολικοί ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί); 5. Και τελικά η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου μπορεί να επιτευχθεί σε παγωμένες από το κρύο αίθουσες, με πολλούς μαθητές να υποσιτίζονται, με 1,5 εκατομμύριο ανέργους (πολλοί από τους οποίους είναι γονείς των μα-

θητών μας), με 25000 αστέγους, με 4000 αυτοκτονίες, με μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση που σαρώνει την ελληνική κοινωνία; Το άρθρο 4 καθορίζει τα κριτήρια αξιολόγησης μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται: διαπροσωπικές σχέσεις και προσδοκίες, βαθμός πρόσληψης των δυνατοτήτων και αναγκών των μαθητών, διδακτική ικανότητα, παιδαγωγική κατάρτιση κ.α. Πόσο μετρήσιμα και αντικειμενικά μπορούν να είναι κριτήρια σαν και αυτά; Εξάλλου η εκτίμηση χαρακτηριστικών που επιδέχονται μόνο ποιοτικές μετρήσεις (διδακτική ικανότητα, παιδαγωγική συμπεριφορά, ευσυνειδησία, υπευθυνότητα), αυξάνει σημαντικά το βαθμό υποκειμενικότητας καθιστώντας ουτοπικό το στοιχείο της αντικειμενικής αξιολόγησης! Φ αίνεται πως οι συντάκτες του ΠΔ αγνοούν ότι στην Παιδαγωγική , όπως και σε όλες τις ανθρωπιστικές επιστήμες, δεν ισχύει η αυστηρότητα των θετικών επιστημών. Σωστές παιδαγωγικές ενέργειες είναι δυνατόν να μην φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και το αντίθετο. Εξάλλου, αν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε με ακρίβεια στο σχήμα αίτιο-αποτέλεσμα, τότε θα μπορούσαμε βήμα-βήμα να κατασκευάσουμε έναν άνθρωπο! Όμως η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκη από τις παιδαγωγικές θεωρίες. Το άρθρο 5 αναφέρεται στον ποιοτικό χαρακτηρισμό και την κλίμακα βαθμολόγησης των εκπαιδευτικών οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως εξής: «ελλιπής», «επαρκής», «πολύς καλός», «εξαιρετικός». Ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί ότι οι γενικοί περιγραφικοί χαρακτηρισμοί "επαρκής", "πολύ καλός", "εξαιρετικός" στην συνέχεια αξιολογούνται εκ νέου με εσωτερική βαθμολογία. Δεν αρκεί δύο εκπαιδευτικοί να είναι "πολύ καλοί". Πρέπει να τοποθετηθούν και σε μια κλίμακα ώστε να φαίνεται πόσο πιο "πολύ καλός" (!) ή πόσο πιο πολύ "εξαιρετικός" (!) είναι κάποιος. Πέρα από την πλήρη μη επιστημονική και εντελώς αυθαίρετη λογική του όλου εγχειρήματος, αυτό τελικά σημαίνει σχέσεις υποταγής και εξουσίας στο


ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ συνέχεια...

2

σχολείο, πελατειακές σχέσεις κάθε μορφής και ευχέρεια στην κεντρική εξουσία να προάγει από όλους τους "εξαιρετικούς" αυτούς που έχουν περισσότερα μόρια από το 81 μέχρι το 100! Πρόκειται για μια εντελώς χυδαία εισβολή προσωπικών/πελατειακών σχέσεων στο σχολείο που θα διαλύσουν παντελώς το σχολικό κλίμα. Τέλος το ΠΔ έρχεται ως συνέχεια του Ν. 4024/2011 (ενιαίο μισθολόγιο − βαθμολόγιο), ο οποίος είναι ένας ακραίος νόμος, που συνδέει το βαθμό με τον μισθό. Σύμφωνα με το νόμο αυτό στον επόμενο βαθμό δεν θα προάγονται όλοι όσοι έχουν περάσει με επιτυχία τη δοκιμασία της αξιολόγησης, αλλά ένα ποσοστό τους! Πρόκειται αναμφίβολα για ένα σκληρό και παράλογο νόμο, που θα καλλιεργήσει τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα μεταξύ των συναδέλφων και θα μετατρέψει τον ευαίσθητο χώρο του σχολείου σε ζούγκλα! Το προτεινόμενο σύστημα αξιολόγησης είναι σίγουρο ότι θα καθηλώσει μισθολογικά πολλούς συναδέλφους και κάποιους άλλους θα τους οδηγήσει στην απόλυση ή στον υποβιβασμό βαθμού. Και τούτο διότι εκτός από το Ν. 4024/2011, σχετίζεται με τους νόμους 4057/2012 για το πειθαρχικό δίκαιο των ΔΥ και τον Ν.4093/2012 για την αργία και τη διαθεσιμότητα των ΔΥ καθώς επίσης και με το Ν. 3528/2007 (Δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας). Για την επιβεβαίωση των στοιχείων αυτών παραθέτουμε τα επόμενα. Ν.4024/2011 (Άρθρα 7, 12), Προαγωγή από βαθμό σε βαθμό (Βαθμολογική εξέλιξη). Για την προαγωγή (των εκπαιδευτικών) από βαθμό σε βαθμό λαμβάνονται υπόψη αθροιστικά τα εξής: 1. H αξιολόγησή τους: i. Ο βαθμός επίτευξης της στοχοθεσίας που τους αφορά και ii. Οι διοικητικές ικανότητες και η συμπεριφορά τους στην υπηρεσία. Σημείωση: i. Στοχοθεσία = προβλεπόμενοι στόχοι ii. Συμπεριφορά = οριοθετείται από το πειθαρχικό πλαίσιο, όπως αυτό περιγράφεται στο Ν.4093/2012. 2. Το ανώτατο ποσοστό, επί τοις εκατό, προαγωγής στον επόμενο βαθμό, των κρινόμενων. Το ανώτατο ποσοστό (των κρινόμενων κάθε φορά εκπαιδευτικών) για κάθε βαθμό, είναι το εξής: Από τον ΣΤ→Ε μέχρι και το 100%. Από τον Ε→Δ μέχρι και το 90%. Από τον Δ→Γ μέχρι και το 80%. Από τον Γ→Β μέχρι και το 70%. Από τον Β→Α μέχρι και το 30% των κρινόμενων υπαλλήλων. Σημείωση: Τα παραπάνω ποσοστά είναι τα μέγιστα και μετά από εκτίμηση των υπηρεσιακών αναγκών και των δημοσιονομικών δυνατοτήτων μπορούν να μειώνονται ανά διετία με κοινή υπουργική απόφαση! 3. Ο προβλεπόμενος ελάχιστος χρόνος παραμονής στο βαθμό, που είναι: για τον ΣΤ τα 2 έτη, για καθένα από τους υπόλοιπους βαθμούς τα 4 έτη

και για τον Β τα 6 έτη. Το άρθρο 17, παρ.5 του σχεδίου ΠΔ αναφέρει χαρακτηριστικά: Οι εκπαιδευτικοί που, μετά την αξιολόγησή τους, χαρακτηρίζονται συνολικά ελλιπείς εγγράφονται στον πίνακα των μη προακτέων που προβλέπεται στην παρ. 4 του άρθρου 8 του Ν.4024/2011.......Οι υπάλληλοι που περιλαμβάνονται σε πίνακα μη προακτέων στερούνται του δικαιώματος για προαγωγή για τα επόμενα δύο (2) έτη. Ν.3528/2007 (Δημ. κώδικας) /Άρθρο 95:Παραπομπή μη προακτέου υπαλλήλου. Υπάλληλος, ο οποίος εγγράφεται σε δύο διαδοχικούς πίνακες μη προακτέων στον ίδιο βαθμό, παραπέμπεται μέσα σε δύο (2) μήνες από την κύρωση του οικείου πίνακα υποχρεωτικώς προς κρίση στο υπηρεσιακό συμβούλιο, το οποίο, με αιτιολογημένη απόφαση του και μετά από προηγούμενη κλήση αυτού για να παράσχει εγγράφως ή προφορικώς τις αναγκαίες διευκρινίσεις, μπορεί να τον απολύσει ή να τον υποβιβάσει κατά έναν βαθμό. Κατά της απόφασης αυτής επιτρέπεται να υποβληθεί ένσταση στο Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Η μνημονιακή συγκυβέρνηση των «σωτήρων» της πατρίδας με το 3ο μνημόνιο έχει συμφωνήσει για απολύσεις 25000 Δημοσίων Υπαλλήλων το 2013. Το όχημα για τις απολύσεις κατά δηλώσεις υπουργών θα είναι η αξιολόγηση. Είναι προφανές ότι με το ΠΔ επιδιώκεται η μεταφορά όλων των ευθυνών για τα προβλήματα του δημόσιου σχολείου στις πλάτες των εκπαιδευτικών! Παράλληλα προετοιμάζεται το έδαφος για την αξιολόγηση / αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων με στόχο την κατηγοριοποίησή, την υποβάθμιση ή και το κλείσιμο όσων θεωρηθούν «αντιπαραγωγικά»! Η εκπαιδευτική κοινότητα θα αντιταχθεί συλλογικά στην προσπάθεια αυτή που θέλει ένα χειραγωγημένο δάσκαλο, καθηλωμένο μισθολογικά, με τον εφιάλτη της απόλυσης να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά πως στην Ελλάδα των μνημονίων αν υπάρχει ακόμη δημόσιο σχολείο αυτό οφείλεται στον εκπαιδευτικό που καθημερινά δίνει και την ψυχή του για να στηρίξει τους μαθητές του να σταθούν όρθιοι την ώρα που όλα γύρω τους μοιάζουν διαλυμένα. Η προσφορά αυτή ευτυχώς δεν υπόκειται σε ποιοτικούς χαρακτηρισμούς και κλίμακες βαθμολόγησης…

«ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους» (Δ. Γληνός). Κώστας Λουμιώτης (ΑΙΡΕΤΟΣ ΣΤΟ ΠΥΣΔΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ)


Γενοκτονία – Κτηνοποίηση – Αλληλεγγύη – Εθελοντισμός Μια χώρα που προετοιμάζεται για γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς. Ο ορυκτός πλούτος της περικυκλώνεται από τις δυνάμεις πέραν του Ατλαντικού αλλά και από την ηγέτιδα δύναμη της νέας Ευρωπαϊκής Άριας Φυλής. Ένα κράτος που διαλύει, καταστρέφει, τσακίζει οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν «κοινωνικό κράτος». Ξεπούλημα κερδοφόρων επιχειρήσεων, διάλυση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, διάλυση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, πετσόκομμα συντάξεων, κλπ Οι επίτροποι της νέας Ευρωπαϊκής Άριας Φυλής και οι ντόπιοι πραιτοριανοί εξοπλισμένοι με την εμπειρία από την εφαρμογή των πολιτικών τους σε άλλες περιοχές του πλανήτη (Λατινική Αμερική, «πρώην σοσιαλιστικές χώρες»), δοκιμάζουν σύγχρονες μεθόδους εξανδροπισμού εθνών και λαών. Οι νέες γενιές των εργαζομένων είτε ωθούνται στην εγκατάλειψη της χώρας στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, στη μετανάστευση, είτε στην κατασπατάληση και την αποδιάρθρωση της σε μια καθημερινή ζωή στο περίπου. Σε παρόμοια κατάσταση συνταξιούχοι, οι απόμαχοι των εργαζομένων, βλέπουν οι κόποι «μιας ζωής» να απαξιώνονται και να περνούν «σε άλλα χέρια», ενώ οι ίδιοι στερούνται σταδιακά ή απότομα την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη σύνταξη τους. Στις «πρώην σοσιαλιστικές χώρες» μετά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, ο μέσος όρος ζωής έπεσε κατά πέντε με δέκα χρόνια. Εκατομμύρια ανθρώπων πειθαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Π.χ. υπολογίζεται ότι 800.000 από τη Βουλγαρία σπρώχτηκαν στη φυγή από τη χώρα τους. Οι εταιρείες φαρμάκων των Δανειστών έκοψαν την τροφοδοσία των ασφαλιστικών ταμείων με αντικαρκινικά φάρμακα δηλώνοντας με κτηνώδη κυνισμό: «Πρέπει πρώτα να ξεχρεώσετε αυτά που χρωστάτε». Οι επίτροποι που έχουν έρθει για να μας «εκπολιτίσουν», δεν δέχτηκαν να αλλάξει η φορολογία του πετρελαίου κι ας πάγωνε ο λαός. Η κοινωνία σαν αντικείμενο οδηγείται στο διχασμό. Από τη μια μεριά μια χούφτα πραιτοριανών και από την άλλη μια τεράστια μάζα περιθωριοποιημένων, εξαθλιωμένων πνευματικά και υλικά, περιορισμένων, απομονωμένων ατόμων. Η αύξηση των αυτοκτονιών και των «ψυχοπαθητικών» περιπτώσεων είναι η κορυφή του παγόβουνου στις απάνθρωπες συνθήκες, υλικές και πνευματικές, που φτιάχνονται στην ελληνική κοινωνία. Όμως η κοινωνία σαν υποκείμενο, ο ίδιος ο λαός, τα τελευταία χρόνια αναζητά διέξοδο. Ξεπερνά στερεότυπα που τον εμποδίζουν, αξιοποιεί όποιες δυνατότητες του δίνονται για να εκφραστεί, αμφισβητεί, αναδιπλώνεται, επιλέγει την πολιτική σύγκρουση. Αξιοποιεί τις απεργίες που προκηρύσσουν οι συνδικαλιστές, κάνει τις Πλατείες, αμφισβητεί στις παρελάσεις το ιστορικά γερασμένο πολιτικό προσωπικό, επιλέγει την κεντρική πολιτική σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα στις πρόσφατες εκλογές. Αναζητά τη «νέα ταυτότητα» του στις διαμορφούμενες νέες συνθήκες, ζητάει «να φύγουν όλοι», να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για το ξεπούλημα της Ελλάδας. Παντού αναδεικνύεται το «ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ».

Η μάχη για την επιβίωση Διάχυτα συναισθήματα που καλλιεργούνται και αναπτύσσονται έντονα και με πολλές μορφές στην ελληνική κοινωνία αυτή την περίοδο. Σα συναισθήματα που είναι, αντανακλούν τις σχέσεις μας με τα φαινόμενα της πραγματικότητας και ρυθμίζουν τη δραστηριότητα μας, από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη. Γι’αυτό λοιπόν η έκφραση άλλων συναισθημάτων είναι αποτέλεσμα της τροποποίησης των υπαρχόντων δραστηριοτήτων, εμπλουτισμένων με την πρόσφατη συλλογική μνήμη που καταχτήθηκε από το λαό αναζητώντας διέξοδο. Αγκάλιασε και δοκίμασε στοιχειώδεις τρόπους αντίδρασης και προσωρινής απάντησης (χαράτσια, διόδια, διανομή τροφίμων κλπ), αξιοποίησε συνολικές αντιδράσεις(απεργίες, εκλογές) με βασικό χαρακτηριστικό το «όλοι μαζί». Αναδιπλώθηκε κρατώντας αποστάσεις από αδιέξοδες κραυγές, αφορισμούς, λεκτικές εκφωνήσεις αποκαλύψεων του κακού συστήματος. Ένα ρεύμα «αλληλέγγυων μορφών» αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα, ΌΠΟΥ ΚΙΝΟΎΝΤΑΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΕς ΚΑΤΑΣΤΆΣΕΙς ΑΠΌ ΔΉΜΟΥς ΜΈΧΡΙ ΟΜΆΔΕς ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΊΑςόπου κινούνται παράλληλες καταστάσεις από δήμους μέχρι ομάδες πρωτοβουλίας. Η κατάσταση πνευμάτων, δεν μπορούσε να είναι κι αλλιώς, είναι ποικίλη. Κουβαλάει όλα τα αρνητικά και τα θετικά μιας πραγματικής κίνησης, από την ανιδιοτελή προσφορά στο συνάνθρωπο μέχρι και την επιχειρηματική εκμετάλλευση. Από τη μονόπλευρη στήριξη μέχρι την πολεμική. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δημιουργούνται «κοινωνικοί χώροι» όπου αμφισβητείται έμπρακτα η κτηνοποίηση της κοινωνίας. Αναπτύσσονται αντικειμενικά κοινωνικές σχέσεις αντιμετώπισης των προβλημάτων όλοι μαζί. Προϋπόθεση της διατήρησης και της επέκτασης τους είναι η δημοκρατική λειτουργία και ο δημοκρατικός έλεγχος. Δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας κλειστής ομάδας. Η ενεργητική συμμετοχή σε κάτι κοινό παραγωγώνκαταναλωτών(Τρόφιμα χωρίς μεσάζοντες), ιατρώνασθενών(Δίκτυο κοινωνικών ιατρείων) κλπ, είναι η «ατμομηχανή» για να ανιχνευτεί και να επανακαθοριστεί η νέα «ταυτότητα», ατομικά και συλλογικά. Κρίση – Παραγωγική Ανασυγκρότηση Η «μάχη» για την άμεση συλλογική επιβίωση των εργαζομένων, αν συνεχιστεί, δεν μπορεί να μην κάνει το επόμενο βήμα. Να ανοίξει δηλαδή το ζήτημα «τι παράγουμε και πως το παράγουμε», όχι μόνο θεωρητικά αλλά και σα συμβολή στη διαμόρφωση ενός πολιτικού ρεύματος Απαλλαγής από Μνημόνια - Τρόικα και κοινωνικού μετασχηματισμού. Αφού μιλάμε για επιβίωση στην κρίση είναι αναγκαία η αναφορά στις διάφορες μορφές επιβίωσης. Επιβιώνει και ο ημιάγριος που τρώει ωμό κρέας με νύχια και δόντια. Επιβιώνει και ο ανθρωποποιημένος άνθρωπος που πρώτα το μαγειρεύει. Επιβιώνει και φτωχοποιημένος που παίρνει τις προσφορές των ληγμένων τροφίμων από τις μεγάλες αλυσίδες των σουπερμάρκετ. Όμως επιβιώνει και ο άνεργος που συμμετέχει σαν εθελοντής στη διανομή τροφίμων χωρίς μεσάζοντες. Αφαλωνιάτης Θόδωρος - Χρυσούλα Ψιμούλη

Φόβος – απόγνωση – απογοήτευση – θυμός …

3


Καπιταλισμέ αγάπη μου…π ε θ α ί ν ε ι ς Καπιταλισμέ αγάπη μου... γέρασες!!! Το βλέπω στη καπαρντίνα που περισσεύει στο ύψος των ώμων. Στο λεκιασμένο από τον καιρό πρόσωπο σου. Τις ρυτίδες που αυλακώνουν το μαραζωμένο μούτρο σου. Την καμπύλη της μύτης που έγινε πιο γαμψή στενεύοντας το πτερύγιό της. Τα χείλη σου που στένεψαν πια το χαμόγελό τους. Μόνον αυτά τα μάτια με το βλέμμα του λίγκα έμειναν να με καρφώνουν ξημερώματα γαλήνης και βράδια αντάρας. Τα μάτια που παρέσυραν εμένα που το γάλα της μάνας μου βύζαξα ορκισμένη να σε πολεμήσω και σου παραδόθηκα έρμαιο. Έρμαιο και δούλη στα σχέδια σου που χρόνια πριν με κατέστησαν οργανωτή κι εκτελεστή αντάμα. Τα μάτια που… Με ξεγέλασες γλυκέ μου. Προγαμιαίο συμβόλαιο, διαθήκη ελπίδων κι ονείρων μου με λόγια που η ανάγκη μου να πιστέψω με έκανε να το πράξω. Κι έτσι γενιές δούλων σε άφησα να μου γεννήσεις. Παιδιά υποτελή. Δοκιμαστές μοντέλων ζωής ανέραστης και καταθλιπτικής. Πατρόν των επιδιώξεων σου. Μεταλλάξεις του εγώ σου. Τα θανάτωσες. Τα θανάτωσες τη νύκτα που επέλεξες να αναγεννηθείς αναστατωμένος στη θέα του επικείμενου θανάτου σου. Γιατί… Γιατί αποδείξεις ελλείψεων αδύνατον να βρεθούν μετά το… Το τέλος αποτιμά τη διαδικασία κι αυτή εστάθη ατελής τα σχέδια να πραγματώσει. Τα δικά σου…

Τα δικά σου που απαίτησαν ώρες δουλειάς, ώρες σπαταλημένης ζωής, κατανάλωση κέρδους που θα γεννούσε κέρδος άλλο αυτή τη φορά μεγαλύτερο κέρδος ασυμβίβαστο με το ανθρώπινο κι εγώ… Κι εγώ... ανέραστη και καταθλιπτική εγώ κατάντησα κι άλλο λόγο δεν αποτόλμησα να υψώσω πέραν του ψίθυρου δάκρυ δηλητήριο γελωτοποιός να γίνω φαρμάκι στ’ αφτί σου να ρίξω το τύμπανο να κάψω εγώ... εγώ η μήτρα στέρφα έγινα κόμπο τα σωθικά έδεσα παιδιά άλλα να μη γεννήσω στο όνομα της αγιοσύνης που με βάφτισε κάποια ανατολή στου κόσμου αυτού το πέρασμα άπνοη σου παραδίνομαι τα βράδια που με σπασμούς ιδιοπαθείς γυρεύεις να συντηρήσεις τη ζήση σου που χάνεται κι αρπάζεσαι νύχια γαμψά μπήγοντας στα γοφιά μου που πονάνε κι οργή αιμορραγούν μαζί και αίμα βλαπτικό μα συ δε καταλαβαίνεις μπολιασμένος μ’ αντίδοτο αίμα νάυλον, πλαστικό, αίμα προϊόν σου και χύνεις σπέρμα πυώδη σπορά νέων μορφωμάτων στη μήτρα μου, εγώ… Εγώ με βλέμμα στραμμένο εκεί που σε κάθε ρίγος του αέρα σημαίες και πανώ μου γνέφουν κράτα, εκεί εγώ… Εγώ… θα γεννώ παιδιά μεσ’ απ’ τα σκισμένα γοφιά μου και τα γυάλινα μάτια μου προικισμένα με τ’ όνειρο και την αντάρα της θάλασσας που δε πατιέται, του ανέμου που δε πιάνεται, του βουνού που κρατά τα μυστικά του, εγώ… Εγώ… με το βλέμμα στραμμένο εκεί που ο αγέρας ανεμίζει τις σημαίες και τα πανώ στο γύρισμα της διαδρομής από Χαυτεία προς Σταδίου θα γεννώ το μέλλον όσο εσύ με σπασμούς ιδιοπαθείς θα στέλνεις σπέρμα πυώδη σπορά νέων μορφωμάτων σου στη μήτρα μου εγώ… Καπιταλισμέ αγάπη μου……π ε θ α ί ν ε ι ς . Ασημίνα Λαμπράκου, 1 Μαΐου 2010

4


Για τους γονείς των μαθητών μας Θέλεις να έχω το μεράκι του καλλιτέχνη αλλά πάει καιρός απ...ό το τελευταίο σου χειροκρότημα. Και οι καλλιτέχνες να ξέρεις αν... νιώσουν ότι δεν αρέσουν πικραίνονται, και τότε δεν αποδίδουν. Σε ακούω να με κατηγορείς και να με απαξιώνεις μπροστά στο παιδί σου και ύστερα να αναρωτιέσαι γιατί δεν του εμπνέω σεβασμό. Σε έχω ακούσει να λες ότι παλιά, όταν ήσουν και εσύ μαθητής, οι δάσκαλοι άξιζαν σεβασμό αλλά ξεχνάς όμως και τι σου έλεγαν οι δικοί σου γονείς για εκείνους τους δασκάλους. Θέλεις να είμαι αφοσιωμένος στο λειτούργημά μου, ενώ ξέρεις ότι είναι και επάγγελμα συγχρόνως και σε ακούω να λες ότι είναι πολλά τα 8 κατοστάρικα που παίρνω. Και ακόμα προσπαθώ να εξηγήσω αυτή σου την αντίφαση: να θεωρείς τη δουλειά μου πολύ σημαντική αλλά να μην θεωρείς ότι θα πρέπει να ανταμείβεται και ανάλογα. Σε ακούω που ζητάς να με αξιολογήσουν αντικειμενικά αλλά εσύ λίγες φορές δέχτηκες, ως αντικειμενική, τη δική μου αξιολόγηση για το παιδί σου. Και πάντα είχες δική σου άποψη σαν να ήσουν εκεί στη τάξη. Και συχνά θεωρούσες ότι το αδικώ το παιδί. Μου ζητάς να δεχτώ αυτό που, ίσως αύριο, θα είναι η δικαιολογία για να χάσω τη δουλειά μου και ταυτόχρονα μπορείς και εξεγείρεσαι για μια ανώδυνη μονάδα που έβαλα λιγότερο στο βαθμό του παιδιού σου. Πολύ φοβάμαι ότι πλέον με τη δική μου αξιολόγηση θα έχω το νου μου στις δικές μου επιδόσεις και όχι στου παιδιού σου. Σε έχω ακούσει να εκφράζεις ολοκληρωμένη άποψη και με ύφος ειδικού για το πρότυπο του σωστού δασκάλου και για όλων των ειδών τα παιδαγωγικά θέματα. Και αντί να βάζεις ερωτηματικά, να βάζεις θαυμαστικά. Πώς γίνεται λοιπόν εσύ να είσαι τόσο

σίγουρος και εγώ, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια σπουδών και διδασκαλίας, να ψάχνω ακόμα για τις απαντήσεις ; Με κατηγορείς ότι φταίω εγώ που αναγκάζεσαι να πληρώνεις φροντιστήρια ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι για αυτό φταίει το εξετασιοκεντρικό σύστημα και ίσως και η δική σου ματαιοδοξία που εκτρέφει τη βαθμοθηρία. Σε ακούω να λες συχνά ότι χωρίς φροντιστήριο δεν πας Πανεπιστήμιο (πράγμα που δεν διαφωνώ) και να ρίχνεις τις ευθύνες γι’ αυτό σε μένα. Σκέψου όμως μήπως συγκρίνεις τα ανόμοια. Εγώ, στο σχολείο, έχω να φροντίσω πολλούς και για πολλά ενώ στα φροντιστήρια έχουν λίγους για ένα και μοναδικό: τις εξετάσεις. Σταμάτα λοιπόν να μας συγκρίνεις, γιατί δεν κάνουμε την ίδια δουλειά. Και η αλήθεια είναι ότι όντως είναι αδύνατον - ό,τι και κάνω, όσο καλός και να είμαι να καλύψω εγώ το παιδί σου σε αυτό του το στόχο. Όμως, ακόμα και να ήταν δυνατόν, θα ήταν ολέθριο, για την παιδεία, λάθος να γίνει το σχολείο φροντιστήριο. Το θέμα όμως είναι τι φταίω εγώ γι’ αυτό το απάνθρωπο, για το παιδί σου σύστημα, που τα μεταμορφώνει σε άλογο κούρσας και τίποτα παραπάνω. Και φυσικά ούτε οι συνάδελφοί μου φροντιστές (οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι και εξαιρετικοί καθηγητές) φταίνε γι’ αυτό παρόλο που εσύ τους κατηγορείς ότι σε εκμεταλλεύονται. Όλοι μας είμαστε οι αποδέκτες των αποφάσεων της πολιτικής ηγεσίας και εκεί πάει και η ευθύνη. Σε έχω δει να πιστεύεις οτιδήποτε σου έχει πει για μένα το παιδί σου το μεσημέρι, όταν γυρίζει στο σπίτι όσο και αν ήταν παραμορφωμένο και μεγεθυμένο από τη παιδική ματιά και υπερβολή. Σε βλέπω που δεν δέχεσαι κουβέντα για το παιδί σου και δεν το αφήνεις να μάθει από τα λάθη του, που η ευθύνη πέφτει σε μένα να του υποδεικνύω. Και πώς

πιστεύεις ότι θα ωριμάσει το παιδί σου όταν εσύ θα καθαρίζεις για εκείνο; Σε καταλαβαίνω που δεν αντέχεις να υποφέρει το παιδί σου, όταν εγώ το ζορίζω. Όμως άκου τώρα το πιο σημαντικό πράγμα που μαθαίνει στο σχολείο: να λύνει μόνο του προβλήματά και όχι να παραιτείται. Η ζωή θα το φέρει αντιμέτωπο με προβλήματα και διαφορετικούς ανθρώπους. Η φυγή και η ζωή σε γυάλα δεν νομίζω ότι είναι αυτό που εύχεσαι για το παιδί σου. Είναι μέσα στη δουλειά μου να γίνομαι και μερικές φορές «κακός», εάν μου το επιτρέπεις. Σε βλέπω που με περιμένεις στη γωνία και που με το παραμικρό σκέφτεσαι: «θα του δείξω εγώ». Έχω κάποια νέα για σένα: Είμαι άνθρωπος και ναι κάνω λάθη. Σταμάτα να ζητάς «την κεφαλή μου επί πίνακι» σε κάθε κακή μου στιγμή. Δεν σκέφτεσαι ότι έτσι θα με κάνεις να χάσω την πολυτιμότερη ιδιότητά μου: τον αυθορμητισμό και τη τόλμη μου και ότι ίσως προσπαθήσω να σε έχω ευχαριστημένο με κάλπικο τρόπο. Μήπως αυτό θέλεις από μένα; Να στέκομαι προσοχή και να σε φοβάμαι; Με μερικές ακόμα επισκέψεις στο διευθυντή θα το καταφέρεις. Σε βλέπω που διαβάζεις το παιδί σου χωρίς να σκέφτεσαι ότι έτσι με ακυρώνεις και το εθίζεις στη παραπαιδεία. Και δεν φτάνει αυτό, το διαβάζεις και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας μου την έκπληξη που ήθελα να του κάνω την άλλη μέρα. Πρέπει να ξέρεις ότι η πρώτη μορφή παραπαιδείας είναι πλέον η οικογένεια. Είναι δική μου δουλειά να εντοπίζω τις αδυναμίες του παιδιού σου και να τις εξομαλύνω. Γιατί μου τις καμουφλάρεις όπως - όπως ; Δεν καταλαβαίνεις ότι έτσι δημιουργείς ένα γίγαντα με πήλινα πόδια. Και ότι εγώ με ένα γίγαντα μπροστά μου ξεγελιέμαι και ανεβάζω το πήχη. Συνέχεια στην επόμενη σελ.

5


Για τους γονείς των μαθητών μας

(συνέχεια)

Σε νιώθω να αγωνιάς σε κάθε διαγώνισμα και κάθε εξέταση του παιδιού σου. Καιρός να σταματήσεις. Να καταλάβεις ότι το σχολείο για σένα τελείωσε πριν από πολύ καιρό. Το σχολείο ,να ξέρεις, δεν είναι ούτε δικό σου ούτε δικό μου: είναι των παιδιών. Δεν νομίζεις ότι είναι λίγο υπερβολικό να ασχολείσαι τόσο πολύ με την σχολική ζωή του παιδιού και να προσπαθείς να έχεις τον απόλυτο έλεγχό της ; Στάσου πλάι μου και πλάι στο παιδί σου, γιατί τώρα είσαι μες στη μέση και φράζεις το δρόμο. Σε έχω ακούσει να λες ότι δουλεύω λίγες ώρες τη ημέρα και λίγους μήνες το χρόνο αλλά δεν μου εξηγείς γιατί η δική μου δουλειά παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με άλλα επαγγέλματα του συνδρόμου της «επαγγελματικής εξάντλησης» (burnout). Και θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Νομίζεις αλήθεια εύκολο να πρέπει να φροντίζεις τόσους πολλούς εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους ταυτόχρονα; Επίσης, αφού θεωρείς τη δουλειά μου λειτούργημα - όπως λες - γιατί τη μετράς με μεζούρα και χρονόμετρο; Σε έχω ακούσει πολλές φορές να βάζεις όλους τους δασκάλους στο ίδιο τσουβάλι και ας έχεις δίκιο ότι μερικοί δεν τιμούν το ρόλο τους. Οι γενικεύσεις που κάνεις πραγματικά με πληγώνουν και πυροδοτούν τον κοινωνικό εμφύλιο της εποχής μας. Ακόμα και τώρα που διαβάζεις αυτά που σου γράφω σε νιώθω να γίνεσαι έξαλλος και να θες να μου απαντήσεις. Άκου λοιπόν κάτι : εγώ δεν σε βλέπω ως αντίπαλο. Σε θέλω δίπλα μου. Δείξε μου εμπιστοσύνη και μη μου βάζεις κι εσύ εμπόδια. Και δεν σε κατηγορώ για κάτι. Απλά νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, γιατί με αδικείς λιγάκι και μου χρεώνεις περισσότερα από όσα μου αναλογούν. Και αν πρέπει ως καθηγητής να «καθηγούμαι» (να είμαι μπροστά και να οδηγώ) μην μου αποσπάς τη προσοχή από το τιμόνι γιατί μεταφέρω μικρούς αλλά πολύτιμους επιβάτες. « Παρακαλώ μην ομιλείται εις τον οδηγό. Υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος». Έχω δει τα αντανακλαστικά σου να λειτουργούν μόνο με μένα απέναντι για να με βάλεις στη θέση μου. Δεν σε έχω ακούσει όμως να θεωρείς άδικο για το παιδί σου (και να αντιδράς ανάλογα) τη τραγική κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία σήμερα. Πώς επιτρέπεις να μην έχει το παιδί σου καθηγητές, να μην έχει θέρμανση, να μην έχει βιβλία, να μην παίρνει ουσιαστική μόρφωση και εσύ αγωνιάς μόνο για τους βαθμούς; Το γενικότερο πλαίσιο της εκπαίδευσης και η έλλειψη κρατικής μέριμνας είναι οι πραγματικές αιτίες που φταίνε για την υποβάθμιση της παιδείας. Και εσύ, γονέα, επιμένεις να «πυροβολείς τον πιανίστα» ενώ τα τραγούδια, που του έχουν δώσει να παίξει, είναι που δεν αξίζουν. Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

6

Δεν μπορούμε πια ... Οι χούντες δεν πέφτουν απ' τον ουρανό, ούτε οι δημοκρατίες μετατρέπονται σε χούντες απ' τη μια στιγμή στην άλλη: μεσολαβεί συνήθως μια διαδικασία διολίσθησης, στάδια της οποίας βλέπουμε να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Σε λιγότερο από ενάμιση μήνα έγιναν: 1) συλλήψεις και βασανισμοί αντιφασιστών για να προστατευτούν προκλητικά οι ναζί. Tο θέμα είχε θαφτεί από τη «δημοσιογραφία» των καναλιών μέχρι να αποκαλυφθεί από την Γκάρντιαν. Ο Δένδιας αντιμετώπισε το γεγονός όχι απλά καλύπτοντας τους μοντέρνους ταγματαλήτες, αλλά πηγαίνοντας κι ένα βήμα παραπέρα: παραβιάζοντας την ανεξαρτησία της έρευνας, προκατέβαλε (και φάνηκε σαν να γνώριζε ήδη) στη βουλή το πόρισμα του ανακριτή και τις ιατροδικαστικές εκθέσεις. 2) μαζικές συλλήψεις και ξυλοδαρμοί εργατών γιατί διαμαρτύρονταν που ήταν απληρωτοι, 3) προληπτικές προσαγωγές και συλλήψεις σε μέρες γενικής απεργίας στα προάστια της Αθήνας και κατ’ ουσίαν απαγόρευση των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα με αστυνομικο αποκλεισμό. H κατρακύλα της ΕΛΑΣ οφείλεται σε συγκεκριμένες επιλογές της πολιτικής ηγεσίας του συγκεκριμένου υπουργείου. Αν δεν άπλωναν οι διάφοριοι Δένδιες και Χρυσοχοΐδηδες ένα πέπλο προστασίας πάνω από την ασυδοσία των αστυνομικών οργάνων τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Ο Δένδιας προσωποποιεί την απόλυτη ψευδαίσθηση ότι η Ν.Δ. μπορεί να ανακόψει τις διαρροές της προς τη Χρυσή Αυγή υιοθετώντας τον χρυσαυγιτισμό. 4).στρατιωτικοί και αξιωματικοί "φρουρούσαν" την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή υποκαθιστούσαν την αστυνομία στο έργο της τήρησης της δημόσιας τάξης 5) σύλληψη δημοσιογράφου γιατί αποκάλυψε μια λίστα με τραπεζικους λογαρισμούς στην Ελβετία που ήταν κρυμμένη σε συρτάρι αρχιπολιτικού για χρόνια. Δίκη δημοσιογράφου είναι δίκη πολιτική, στον βαθμό που αντιπαραβάλλεται η προστασία των προσωπικών δεδομένων με την αξία της δημοσιότητας. 6) αναστολή εκπομπής της ΝΕΤ επειδή οι δημοσιογράφοι – παρουσιαστές της σχολίασαν την έκθεση του ανακριτή για τις κακοποιήσεις στη ΓΑΔΑ και τη σχετική δύσκολη θέση του Δένδια, ο οποίος είχε σπεύσει να προδιαγράψει το περιεχόμενο των ιατροδικαστικών εκθέσεων. Όχι απλά λοιπόν δεν έγινε ΕΔΕ για τα βασανιστήρια, έστω και ως τυπική διαδικασία, αλλά αντίθετα κατασταλτική λογοκρισία και παραδειγματική τιμωρία αυτών που τόλμησαν να θίξουν το θέμα. Αυτό το καρναβάλι λέγεται "νομοθετική λειτουργία ευρωπαϊκού κράτους του 21ου αιώνα". Συνέχ��ια σελ. 7


... να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει κίνδυνος ! Συνέχεια από σελ. 6 7) σιωπητήριο επέδειξαν οι ταγοί της ενημέρωσης και στην αστυνομική βαρβαρότητα στις Σκουριές, όπως κατήγγειλαν δημοσιογράφοι της ΕΡΤ3 και …απεπέμφθησαν ομοίως 8) προληπτική λογοκρισία ενός ομοερωτικού φιλιού από ταινία. 9) κατάρρευση της αξιοπιστίας και ειλικρίνειας πολιτικών προσώπων: κωμωδία γύρω από την -πού να ναι, την έχασα- λίστα Λαγκάρντ. Υπουργός Οικονομικών που δίνει δίκιο στην τρόικα για ιδιωτικοποιήσεις χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση, φερόμενος ως σπέσιαλ γκεστ και όχι φορέας της επίσημης κυβερνητικής γραμμής, παίρνοντας δημοσίως το μέρος της άλλης πλευράς δηλαδή της τρόικας. Υπουργοί που είτε εκφράζουν αποστροφή για τις διαδικασίες κοινοβουλευτικού ελέγχου, θεωρώντας τις δυσάρεστο γραφειοκρατικό εμπόδιο (Στουρνάρας) είτε μετατρέποντας την Επιτροπή από Θεσμών και Διαφάνειας σε Άντε-ΝαΞεμπερδεύουμε-Έχουμε-ΚαιΔουλειές ( Νεράτζης). Η αναξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού υπονομεύει την δημοκρατία και δουλεύει υπέρ της ΧΑ 10) Εισβολή και σύλληψη μέσα στο σπίτι μπλόγκερ από την Κέρκυρα που δημοσίευσε φωτογραφίες από τα πίτσι-πίτσι μπάτσων κι φασιστών, ο οποίος –μεταξύ άλλων- κατηγορείται για: διάδοση ψευδών ειδήσεων με σκοπό την ανατροπή του πολιτεύματος!!!.(Έχω στο fb κάτι φωτογραφίες μου με μαγιώ που ενδεχομένως να προσβάλλουν το κύρος της χώρας και να πλήττουν τον τουρισμό, πάω να τις κατεβάσω)

Ενώ λοιπόν εφημερίδες και κανάλια κάνουν λόγο για εμπλοκή και κυβερνητική κρίση στο μνημονιακό μέτωπο, η κυβέρνηση συνεχίσει άτεγκτη το πιο ουσιαστικό της έργο: την ποσοτική και ποιοτική αναβάθμιση της κρατικής καταστολής και των ναζιστικών συμμοριών καθώς και μια οργανωμένη κεντρικά απόπειρα ιδεολογικής νομιμοποίησης του κράτους έκτακτης ανάγκης. Οι ενδοαστικές τριβές περιορίζονται

στο ποιος μπορεί να υλοποιήσει καλύτερα αυτό το καθήκον, αν θα είναι ο ναζιστικός υπόκοσμος ή αν αρκεί ο σκληρός πυρήνας του «δημοκρατικού» κράτους, ή τελικά κάποιος συνδυασμός τους. Με λίγα λόγια το βαθύ κράτος πλαταίνει, βαθαίνει, ενισχύεται. Η κυβέρνηση από τον εθνοσωτήρα Σαμαρά και τον -θα μηνύσω την Γκάρντιαν κάποτε- Δένδια, μέχρι τα ναζιστικά αυγά αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους, προκαλώντας συνεχώς όχι μόνο την αριστερά και την αναρχία, αλλά κι όποιον δε φαίνεται να συντάσσεται ανοιχτά με το φαιό τους όραμα. Πολιτικά οι φασίστες και η κυβέρνηση μπορεί να μην ταυτίζονται, αλλά η διαδικασία εκφασισμού που έχει ξεκινήσει συμπεριλαμβάνει και τις δύο εκδοχές ανασυγκρότησης του μπλοκ

εξουσίας. Είναι φανερό πως το κυρίαρχο παράδειγμα αλλάζει, ιδίως κάτω από τις συνθήκες αποσύνθεσης της τρόικας εσωτερικού και τη δημοσκοπική υποχώρηση των ποσοστών της ΝΔ υπέρ της ΧΑ. Η ΝΔ θα αποτανθεί πολύ πιθανόν στο λαό της ΧΑ, του ΛΑΟΣ, των ΑΝΕΛ ώστε να συγκροτήσει πάραυτα ένα νέο πλαίσιο πολιτικής, κοινωνικής και νομικής αναπαραγωγής της αστικήςκρατικής κυριαρχίας. Το κράτος, εκπροσωπώντας το ατόφιο αστικό συμφέρον, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα αυταρχισμού προς κάθε κατεύθυνση. Όλα αυτά δεν αποτελούν απλώς παρεκκλίσεις από κάποια ιδεατή δημοκρατία, ούτε απλά το πολιτικό συμπλήρωμα της συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Είναι το πολιτικό σχέδιο ανασύνταξης του μπλοκ εξουσίας στα ερείπια των όποιων κατακτήσεων, είναι η εικόνα της κοινωνίας που έρχεται -όποτε κι αν έρθει- μετά την κρίση. Και δεν θα σταματήσουν πουθενά αν δεν τους σταματήσουμε. Αν δεν επεξεργαστούμε ξανά, την ξεχασμένη στα χρόνια της «ανάπτυξης», επαναστατική στρατηγική και τακτική, αν δεν γεφυρώσουμε την αντίσταση με την εναλλακτική λύση, αν δεν να υπερασπιστούμε φυσικά και πολιτικά την παρουσία μας στο δρόμο. Δεν έχουμε απολύτως καμία δικαιολογία να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην εντεινόμενη αστυνομική ασυδοσία και βαρβαρότητα, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κάνουμε συμψηφισμούς και να εφευρίσκουμε δικαιολογίες για λογαριασμό του μονοπωλίου της θεσμικής βίας.

7


Βάσω Κατράκη

8


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟ (μέρος 2Ο) People have the power Αν η δύναμη εκλαμβάνεται ως οικονομικής ισχύς βιώνεται ως κάτι εξωτερικό ως προς εμένα ως προς την ύπαρξή μου, ως κάτι στο οποίο δεν μπορώ να μετάσχω καθώς δεν πηγάζει από εμένα, αλλά από το «έξω» μου. Η πλειοψηφία των πολιτών αφήνεται να φοβηθεί από τα κηρύγματα φόβου της «εθνικής» παράταξης, διότι δεν δύναται να αντιληφθεί τη δύναμή της ως συνόλου. Και αν δεν μπορούν να το κάνουν τώρα, που η δυνατότητά τους να ικανοποιούν τις στοιχειώδεις βιοτικές τους ανάγκες εκμηδενίζεται, πότε θα μπορέσουν; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί σε μία συχνά παραγνωρισμένη αλήθεια: η ανάγκη δεν μπορεί να αφυπνίσει τη δύναμη από μόνη της. Χρειάζεται και τη γνώση. Η αδυναμία αυτή δεν αφορά ακριβώς τη μη συνειδητοποίηση της δύναμης των πολλών, όσο την αδυναμία τους να αναγνωρίσουν τη πηγή της. Την αδυναμία τους δηλαδή να καταλάβουν ότι όταν μιλάμε για τη δύναμη της κοινωνικής αλληλεγγύης, μιλάμε ακριβώς για το ίδιο πράγμα με αυτό που κάνει (ή έκανε μέχρι πρόσφατα) ο καθένας μας στο χώρο εργασίας του: να συν-εργάζεται μαζί με τους συναδέλφους του για την υλοποίηση ενός συγκεκριμένου έργου, βάσει ενός προσυμφωνημένου σχεδίου επιτέλεσής του. Πρόκειται λοιπόν για την αδυναμία των περισσοτέρων να δουν τον εαυτό τους στη βάση αυτού που κάνουν έτσι κι’ αλλιώς, να συνεργάζονται δηλαδή για την καθημερινή, υλική και πολιτισμική, αναπαραγωγή του κοινωνικού συνόλου στο οποίο ανήκουν. Ο λόγος αυτής της μη αναγνώρισης δεν είναι άλλος από την αποξένωση από την ίδια τη δημιουργική μας ικανότητα, που επιφέρει η πραγματικότητα της εκμετάλλευσής μας στους χώρους δουλειάς. Το ίδιο το γεγονός όμως της εκμετάλλευσης, δεν αναιρεί τον συν-εργατικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά εδράζεται σε αυτόν. Αποτελεί το προϊόν, άρα και την απόδειξη, της αντίφασης μεταξύ αυτού του συλλογικού χαρακτήρα, και της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Με όρους λοιπόν κοινωνικής αλληλεγγύης, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής φαίνεται να την προϋποθέτει (συλλογικός, συν-εργατικός χαρακτήρας της παραγωγής) και να την αρνείται (απόσπαση του προϊό-

ντος της εργασίας μέσω της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής) την ίδια στιγμή. Οι περισσότεροι λοιπόν δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους ως σύνολο, διότι αδυνατούν να καταλάβουν ότι η δύναμη αυτή πηγάζει από τη συμμετοχή τους στα εργαζόμενα στρώματα της κοινωνίας μας, στη τάξη δηλαδή των άμεσων παραγωγών. Το ζήτημα της συνειδητοποίησης της δύναμης του κόσμου της εργασίας αποτελεί κομβικό σημείο της διαπάλης για την πολιτισμική ηγεμονία, η οποία φαίνεται ότι από εδώ και πέρα συγκροτείται γύρω από τη διαμάχη μεταξύ της κοινωνικής αξίας της αλληλεγγύης και του δικαίου του Ισχυρότερου, ως προς το ποιό από τα δύο οφείλει να αποτελέσει την ύψιστη κανονιστική αρχή του κοινωνικού μας βίου. Η κοινωνική αλληλεγγύη αναδεικνύεται ως το μείζον πεδίο σύγκρουσης για την πολιτισμική ηγεμονία. Άσκηση προεικονιστικής πολιτικής Όταν πειραματίζομαι στη δημιουργία δομών και οργάνων έκφρασης των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων συμπεριφέρομαι ωσάν να ήμουν ήδη ελεύθερη, ωσάν να ήμουν ήδη χειραφετημένη έναντι «συστημικών» αλλά και «αντισυστημικών» εξουσιών, ωσάν να ήμουν ήδη ικανή να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου. Όταν συμμετέχω σε κινήματα πολιτικής ανυπακοής, οργανωμένα από τα κάτω (συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, αποκλεισμοί δρόμων, καταλήψεις κτηρίων), ασκούμαι στην προεικονιστική πολιτική, στην συναίνεση, και σε αρκετά ακόμη στοιχεία της ίδιας ελευθεριακής μήτρας (όπως η ανακλητότητα των εκπροσώπων, για παράδειγμα). Σε κάθε τέτοια δραστηριότητα θεωρώ τους άλλους ενήλικα άτομα ικανά ν’ αγωνιστούν για να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους άμεσα, χωρίς δηλαδή τη πρότερη ιδεολογική τους κατήχηση σε οποιαδήποτε πρωτοπόρα θεωρία και δράση. Παίρνω δηλαδή «στα σοβαρά» το αίτημα του κόσμου για μία ριζική τομή, όχι μόνο με τα μνημόνια, αλλά και με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τον τρόπο διακυβέρνησης, που μας οδήγησαν σε αυτά. Διεκδικώ έμπρακτα την ανατροπή της αστικής επίθεσης και δυνητικά την ίδια την κατάληψη της εξουσίας. Δίνω περιεχόμενο στην τοπική παρέμβαση χωρίς «κεντρικοπολιτική απεύθυνση» ή πολιτικό βολονταρισμό. Αναμετρώμαι με τη σκόπελο της «εύκολης λύσης» τού σωτήρα όποιας απόχρωσης . (είτε της αριστερής κυβερνητικής ανέφελης λύσης είτε κυρίως της «έσχατης» ευκολίας του

9


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟ νεοφασισμού, της λογικής του φταίνε οι άλλοι, οι διαφορετικοί, οι μετανάστες κ.ο.κ., που φιλοδοξεί να αποτελέσει και την έσχατη λύση του συστήματος) Οι μάχες για κάθε μικρό ή μεγάλο ελεύθερο χώρο, ενάντια σε φαραωνικά έργα και καταστροφικές επενδύσεις για τα λαϊκά συμφέροντα έχουν αφήσει σημαντικό χνάρι που και σήμερα πρέπει να αποτελεί οδηγό για τον τρόπο πολιτικής παρέμβασης και λαϊκής οργάνωσης στο τοπικό επίπεδο.

μενο αλλά όχι υφιστάμενο, επίπεδο της ταξικής πάλης: τα «δωρεάν μαθήματα» δεν μπορούν να αποτρέψουν τον ταξικά επιβαλλόμενο εκπαιδευτικό αποκλεισμό ή την αναπαραγωγική λειτουργία του εκπαιδευτικού μηχανισμού, αντίθετα – οριακά – θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία «φενάκη» για το εκπαιδευτικό κίνημα ή απλά να μετατοπίζουν τα «όρια» των ταξικών φραγμών στο εσωτερικό των λαϊκών στρωμάτων.

Η αλληλεγγύη και οι σχετικές δομές όμως δεν μπο-

Συνεταιρισμοί, κολεκτίβες, δίκτυα αλληλοβοήθειας και πειραματικές μορφές ανταλλακτικής οικονομίας είναι πάρα πολύ σημαντικά πράγματα, πρωτίστως ως εμπειρίες εκπαίδευσης εμάς των ίδιων σε τρόπους συνύπαρξης και κοινωνικότητας ουσιαστικά αποκλεισμένους μέσα σε μιαν αστική, εμπορευματική κοινωνία. Το αν αυτά μπορούν να εξελιχθούν σε πλήρως ανατρεπτικά προγράμματα δράσης εξαρτάται από παράγοντες τους οποίους κανένας ατομικά δεν μπορεί να καθορίσει: από το αν δηλαδή μια συνδυασμένη ιστορική δυναμική, που είναι συνισταμένη πολλών –και αστάθμητων– παραγόντων, ωθήσει προς αυτή την κατεύθυνση, οπότε θα πολλαπλασιάζονται με ορμή που θα είναι όλο και πιο δύσκολο ν’ αναχαιτιστεί και, όσο η υπάρχουσα εμπορευματική δομή καταρρέει, από νησίδες που φαίνονται σήμερα θα αναδύονται σαν μια νέα και συμπαγής ήπειρος. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι αξίζει κανείς να δοκιμάζει, χωρίς να νοιάζεται υπερβολικά για το αποτέλεσμα. Πειράματα αλληλέγγυας οικονομίας, αμεσοδημοκρατικές δομές και ανοιχτοί κοινωνικοί χώροι δείχνουν και φτιάχνουν το δρόμο για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός

ρούν να ιδωθούν ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης και συνακόλουθα της συμμετοχής του λαού σε αυτές ή τουλάχιστον των πληττόμενων στρωμμάτων που τους αφορούν άμεσα οι δράσεις αυτές. Η προσπάθεια οικοδόμησης δομών αλληλεγγύης (συσσίτεια, δωρεάν μαθήματα, παντοπωλεία, ιατρεία κ.α.) χωρίς την παρέμβαση του τοπικού λαϊκού παράγοντα και χωρίς τις μάζες στο πλευρό σου, αναπόφευκτα ενσωματώνεται σε άλλα πολιτικά σχέδια απέναντι στα οποία συνολικά έχεις τοποθετηθεί αρνητικά ως προς τη δυνατότητά τους να επιφέρουν λύσεις στο συνολικό πολιτικό ζήτημα. Οι «παραδειγματικές ενέργειες» μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, μιας άλλης κοινωνικής συνθήκης μπορούν να υλοποιηθούν σε ένα ανώτερο, επιδιωκό-

10

Κάθε σημαντική κρίση, όπως η τρέχουσα, «γεννά» ένα νέο παράδειγμα οργάνωσης και ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων και συγκρούσεων. Σήμερα η παλιά κοινωνική οργάνωση δεν μπορεί να συνεχίσει όπως ήταν, υπάρχει ένα διακύβευμα ιστορικό: ή η υποταγή στην εμβάθυνση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος που οδηγεί σε κάτι νέο για τον αναπτυγμένο κόσμο ή η επανοικειοποίηση με σύγχρονο τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, με νέες κοινωνικές συμμαχίες, του νοήματος της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας. Μαρία Λογιωτάτου


«Όπου Γης… Τέχνη»

Ομάδα Πολιτισμού & Δράσης opοugistechni@gmail.com & fb Με την στήριξη των Εκπαιδευτικών της περιοχής Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, σ’ όλους τους τόπους, από τότε που υπάρχει άνθρωπος παράγεται τέχνη. Μουσική, χορός, γραπτός λόγος, θέατρο, αρχιτεκτονική, ζωγραφική & γλυπτική. Γεωγραφικοί λόγοι, μετακινήσεις πληθυσμών και παραδόσεις διαμόρφωσαν πολιτισμούς, ο καθένας με κοινά ή ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ύστερα «ταξίδευαν». Με την τέχνη ως αφετηρία και οδηγό λοιπόν προχωράμε κι εμείς αναζητώντας τον κοινό τόπο για τη συνάντηση των πολιτισμών, για την επικοινωνία και τη δράση, για τη δημιουργία και την έκφραση. Συναντάμε συχνά την αμηχανία μπροστά στο έντεχνο, κρυμμένη πίσω από προφάσεις του τύπου «η τέχνη είναι πολυτέλεια». Όχι, η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Είναι αναπόσπαστο και αναγκαίο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Η κρατούσα αντίληψη της αισθητικής, έμαθε τα μάτια να μη βλέπουν σε βάθος αλλά τη γυαλισμένη επιφάνεια, την ευτελή, την εύπεπτη. Η τέχνη όμως σαν χθόνια δύναμη κάτω από την επιφάνεια και πίσω από τα πράγματα έψαχνε πάντα την κρυφή γεωμετρία που υπάρχει στη φύση και τις αόρατες στην πρώτη ματιά δομές που υπάρχουν στις σχέσεις των ανθρώπων. Με το πολιτιστικό της αντάρτικο η τέχνη φρόντιζε πάντα να διαρρηγνύει τη συνέχεια στο γνωστό και στο αποδεκτό. Και η κοινωνιολογικά προσανατολισμένη αισθητική αποτιμά την τέχνη με κριτήριο τη συμβολή της στην αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης. Τα δύο διακριτά πεδία, της κοινωνικής αμφισβήτησης και της ρηξικέλευθης τέχνης, μπαίνουν έτσι το ένα μέσα στο άλλο. Αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης λοιπόν. Η κατεύθυνση αυτής της αφύπνισης είναι καθοριστική για τις αξίες που θα ηγεμονεύσουν κοινωνικά τα επόμενα χρόνια ή και δεκαετίες. Θύλακες αντίστασης στη σημερινή αγοραία βαρβαρότητα, που μας επιβάλλεται, υπάρχουν. Επιδιώκουμε όμως ν’ αποτελέσουν και πραγματικά κύτταρα συλλογικής έκφρασης και δράσης, που θ’ αντανακλούν έμπρακτα τις αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της δημοκρατίας. Να αποτελέσουν τόπους συνάντησης ενεργών πολιτών που, ως μέλη της κοινότητας, κρίνουν, αμφισβητούν και αγωνίζονται για δικαιώματα σε μια ζωή με

δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Η ομάδα πολιτισμού και δράσης «όπου γης … τέχνη» απαρτίζεται από ανθρώπους που ζουν ή εργάζονται στη «γειτονιά» μας, στον τόπο αυτό όπου απλώνεται ο Δήμος Φυλής. Δρα μέσω της τέχνης προωθώντας τη συμμετοχή στην κοινωνική αλληλεγγύη, στην προστασία και τη βελτίωση του φυσικού κι ανθρώπινου περιβάλλοντος, στον Πολιτισμό. Δηλαδή, στα ζητήματα που αφορούν όλους μας στο Δήμο, αλλά και ευρύτερα. Η ομάδα «όπου γης … τέχνη» δεν είναι περιχαρακωμένη και κλειστή, αλλά διαμορφώνεται κάθε φορά από τις ανοιχτές διαδικασίες, τις ζυμώσεις και τις αλληλεπιδράσεις. Απευθύνουμε λοιπόν ανοιχτό κάλεσμα σε όλους και όλες για να διαμορφώνουμε από κοινού, με αμφισβήτηση και κριτική, αλληλεγγύη κι ενότητα, τις προοπτικές της ομάδας μας και να συντονίζουμε τη σταθερή παρουσία και δράση μας στον τόπο μας. Οι «οπουγήτες» είμαστε προς το παρόν νομάδες. Οι δράσεις μας στηρίζονται στην αφιλοκερδή συνεισφορά των - με πενιχρά οικονομικά, αλλά με μεράκι - συμμετεχόντων, και στεγάζονται σε χώρους τόσο ιδιωτικούς όσο και δημόσιους. Ζητούμε να μας διατίθενται οι δημοτικοί χώροι και τα υλικά μέσα του Δήμου στις δράσεις της ομάδας, όπως αυτονόητα αρμόζει σε κάθε συλλογικότητα που πρεσβεύει, καλλιεργεί, τηρεί και προωθεί τις δημοκρατικές και κοινωνικές αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού.

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ Ή ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ, 25/10/12, ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ η "τυφλόμυγα", Η 1 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ. Ήταν "οι εννιά βασίλισσες" από την Αργεντινή. Υπήρχε ένα μικρό εικαστικό, βιβλιοφιλικό και μουσικό αφιέρωμα στη Λατινική Αμερική κι η εκδήλωση έληξε με πολύ κέφι. ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 30/11/12, ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ " τυφλόμυγα", Η 2η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ", η επίσκεψη της μπάντας". Παράλληλα υπήρχε μικρή έκθεση βιβλίων με θέματα από τη Μέση Ανατολή και προβολή φωτογραφιών και εικόνων από τη Συρία και την ευρύτερη περιοχή. Η βραδιά έκλεισε με τραγούδι και χορό.

11


Δ. Διαμαντόπουλος

12


Entypo 5 2013 (1)