Issuu on Google+

ΤΟ

Έντυπο

ΑΤΑΚΤΟ ΜΑ ΣΥΝΕΠΕΣ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ - ΖΕΦΥΡΙΟΥ- ΦΥΛΗΣ Απρίλιος 2013

http://eak-aliosion.blogspot.com/

http://elme-alzefy.blogspot.com/

Αρ. φύλλου 5

3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΝΑ ΣΕ ΝΕΑ ΦΑΣΗ Μεγάλη αναταραχή... Η περίοδος, που διανύουμε, παραμένει ιδιαίτερα κρίσιμη τόσο στο ευρύ πολιτικοοικονομικό και κοινωνικό πεδίο όσο και στο εκπαιδευτικό-εργασιακό και το τοπικό πεδίο. Η καπιταλιστική κρίση αλλάζει τις σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις, διαλύει παλιές κοινωνικές ισορροπίες, καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις ζωντανή και νεκρή εργασία, διαμορφώνει ένα νέο μοντέλο αναπαραγωγής και μορφών του κράτους και οξύνει τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Η παγκόσμια οικονομία πολώνεται ανάμεσα στην αλληλεξάρτηση και τον ανταγωνισμό. Η κυπριακή κρίση αποτελεί ένα σημείο καμπής, μια φαινομενικά παράδοξη μεταβολή, στη στρατηγική της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου η βίαιη προσαρμογή άρχισε και συνεχίστηκε με προνομιακό θύμα την εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα, στην Κύπρο η απόφαση του Eurogroup άρχισε έβαλε μπροστά τη διαδικασία εκκαθάρισης με «κούρεμα» της αστικής τάξης. Το «παράδοξο» είναι ότι η κυπριακή αστική τάξη έκανε μια «ανταρσία» για τα δικά της ιδιοτελή συμφέροντα, για να γλιτώσει το «κούρεμα» των καταθέσεων γενικά, αλλά ιδιαίτερα των πάνω από 100.000 ευρώ, ώστε να αποφύγει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Όμως, η τρόικα της επέβαλε μόνο την εξαίρεση από το κούρεμα των καταθέσεων κάτω από 100.000 ευρώ, που σώζει τις λαϊκές αποταμιεύσεις προς το παρόν κι όχι και το τραπεζικό σύστημα! …. Είναι η πρώτη φορά λοιπόν που για την κρίση καλούνται να πληρώσουν και οι μεγαλομέτοχοι και οι μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών τού κάθε κράτους χωριστά. Η … επιλογή τού «ο καθένας πληρώνει για την κρίση του» στην Κύπρο (bail-in αντί για bail-out), αποσυνδέει εμπράκτως το τραπεζικό από το δημόσιο χρέος: Οι μέτοχοι, οι επενδυτές και οι καταθέτες με ποσά άνω των 100.000 ευρώ θα διασώζουν τις τράπεζες μετά το 2015. Ο καπιταλισμός γίνεται λιγότερο παγκοσμιοποιημένος με την επιστροφή στο εθνικό επίπεδο ως προς τη αντιμετώπιση των προβλημάτων. Ο αντίπαλός μας επέλεξε μια ακόμη επιθετικότερη στρατηγική εκκαθάρισης στην κρίση. Φαίνεται ότι η αδιανόητη, έως σήμερα, για ολόκληρο τον πλανήτη επιδρομή στις καταθέσεις είναι μια συνειδητή απόφαση των νεοφιλελεύθερων ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας για να

βαθύνουν την κρίση. Είναι σήμα προς τις αγορές ότι η καταστροφή είναι συστατικό της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: με μοχλό τις τράπεζες η στρατηγική εκκαθάρισης περνά και στην «πραγματική οικονομία». Το bail-in στοχεύει άρα στην ενίσχυση του κεφαλαίου συνολικά στους συσχετισμούς δύναμης. Η συστημική αστάθεια που εισάγεται έτσι οδηγεί σε ευρώ δυο ταχυτήτων, αστάθεια της Ευρωζώνης και σε πιθανότητες διάλυσής της που δεν είναι καθόλου μηδενικές πλέον. Το ευρώ διασπάται, καθώς η αξία του εξαρτάται από τη φερεγγυότητα τόσο του τραπεζικού συστήματος κάθε κράτους όσο και τού ίδιου του κράτους. Η σύμπνοια των αστικών τάξεων όταν επιτίθενται απέναντι στα δικαιώματα των λαών, εναλλάσσεται με τη μεταξύ τους σύγκρουση, τώρα που το ζητούμενο είναι η εκκαθάριση των πλεοναζόντων (χρηματοπιστωτικών) κεφαλαίων. Στην κρίση ο κάθε καπιταλισμός προσπαθεί να εδραιώσει τη θέση του σε βάρος των άλλων. Γι΄ αυτό και, παρά τις ελπίδες των αστών του Νότου ότι η Γερμανία θα φανεί γενναιόδωρη, το πιθανότερο είναι ότι θα συμβαίνει το αντίθετο. Ο φόβος που εκφράζει πλέον η κυβέρνηση και οι λοιποί απολογητές της ελληνικής άρχουσας τάξης, είναι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία το εγχώριο τραπεζικό σύστημα θα «αφελληνιστεί». Η περίοδος «οικονομικής προσαρμογής» λοιπόν κάθε άλλο παρά έχει λήξει. Η κρίση έχει περάσει στο αστικό πολιτικό εποικοδόμημα με σωρεία παραβιάσεων των «ιερών και οσίων» και των φιλελεύθερων «αξιών»: κρατικές ενισχύσεις στον ιδιωτικό τομέα και κρατικοποίηση των ζημιών των ιδιωτών, καθώς τρισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ διατέθηκαν στις δύο πλευρές του Ατλαντικού για να σωθούν οι τράπεζες, αλλά και για να μην κλείσουν βιομηχανίες. Και, αφού εμπεδώθηκε η ιδέα του «κουρέματος» στα ομόλογα, τώρα με την απόφαση της Ευρωζώνης για την Κύπρο, επεκτείνεται και στις καταθέσεις. Ακόμα και τα όρια συμβίωσης καπιταλισμού - αστικής δημοκρατίας δοκιμάζονται, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ολοένα και θωρακίζονται κόντρα στη δημοκρατία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρά την οσμή τεχνοκρατικής ουδετερότητας που αναδίδει, έχει αναδειχθεί σε στρατηγείο πολιτικής με το Eurogroup σε ρόλο εφαρμοστικού βραχίονα. Το Eurogroup αφενός αναλαμβάνει τη στοίχιση των Συν. στη σελ. 2


3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΝΑ ΣΕ ΝΕΑ ΦΑΣΗ (… συνέχεια) προθύμων και την πολιτική απομόνωση των «παραβατών» και αφετέρου την αξιοποίηση του ευρώ ως «μαστιγίου» ευρωπαϊκής και διεθνούς πολιτικής πειθαναγκασμού. Βγαίνουν λοιπόν στην επιφάνεια οι πραγματικοί μηχανισμοί εξουσίας που αποφασίζουν για την τύχη των κοινωνιών, όσο τα δεδομένα των κοινωνικών συσχετισμών δεν μεταβάλλονται. Μήπως τελικά η δημοκρατία παραείναι πολυτέλεια στον καιρό της μνημονιακής επίθεσης και η δικτατορία της αστικής τάξης προετοιμάζει το αυταρχικό πολιτικό περίβλημα που της χρειάζεται σε αυτήν την κρίση; Εκείνο που οι αστοί όλο αυτό τον καιρό αρνήθηκαν πεισματικά να παραβιάσουν ήταν η ψυχή του καπιταλισμού, η αρχή της εκμετάλλευσης! Όλα μπορούν να τα παραβιάσουν προκειμένου να μεταθέσουν τα βάρη στις πλάτες της εργατικής τάξης, προκειμένου να ισοφαρίσουν τη χασούρα τους μέσα από τη συρρίκνωση του εργασιακού κόστους, την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και την αρπαγή των δημόσιων αγαθών. Με όλες τις εσωτερικές του αντιφάσεις, το ευρωπαϊκό κεφάλαιο εμφανίζει ένα σκληρό και αρραγές μέτωπο απέναντι στις εργατικές τάξεις της ηπείρου. Με πρόσχημα τα κρατικά ελλείμματα και χρέη προσπαθεί επίμονα να μετατρέψει τη κρίση του κεφαλαίου σε κρίση της εργασίας με την κατάρρευση των μισθών και της απασχόλησης, των εργατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αλλά και με την υπερφορολόγηση. ...θαυμάσια κατάσταση! Η ύβρις των ευρωπαίων καπιταλιστών προς τα «ιερά και όσια» των καταθέσεων είναι μια λαμπρή ευκαιρία για μας, τους εργαζόμενους και τους ανέργους, να νομιμοποιήσουμε την ύβρι των κοινωνικών αναγκών! Eίναι μια λαμπρή ευκαιρία για μας να αναλύσουμε την κρίση και τις επιπτώσεις της κατάστασης από τη σκοπιά των υποτελών. Eίναι μια λαμπρή ευκαιρία για μας να οδηγηθούμε στη σαρωτική κριτική του καπιταλισμού και την αναγκαιότητα ανατροπής του, να ζωντανέψουμε το -λησμονημένο- όραμα

του μόνου άλλου κόσμου που είναι εφικτός. Είναι προφανές ότι καμιά κρίση δεν ξεπερνιέται από την πολιτική που την δημιούργησε. Είναι ουτοπία να περιμένουμε ότι μπορεί να υπάρξει εφαρμογή ενός προγράμματος ανατροπής της λιτότητας χωρίς σύγκρουση με την Ευρωζώνη. Η ωρίμανση της ανάγκης για μια τέτοια ρήξη αποτελεί προϊόν - πρώτα απ' όλα στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, αλλά και σε τμήματα μεσαίων τάξεων - της επιθετικότητας της Ευρωζώνης αλλά και της εφαρμογής ενός προγράμματος ανατροπής της λιτότητας. Έτσι, όχι μόνο νομιμοποιείται αυτή η ρήξη αλλά και προσδιορίζεται η ταξικά μεροληπτική ταυτότητά της. Δηλαδή, το κοινωνικό, ταξικό και προγραμματικό περιεχόμενο μιας σύγκρουσης προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, που θα αναδείξει την Αριστερά σε ηγεμονική πολιτική δύναμη. Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούν να αποδεχτούν αγώνες και θυσίες μόνο στο όνομα μιας πολιτικής και ενός προγράμματος που θα υπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα για τα οποία η Αριστερά ιδρύθηκε και υπάρχει. Δεν θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις σε ένα τέτοιο κοινωνικό και πολιτικό αγώνα μεγάλων διαστάσεων για να είναι την επόμενη μέρα απλός «παραγωγικός συντελεστής» σε ένα πιο ανταγωνιστικό και «εθνικά κυρίαρχο» καπιταλισμό. Για πολλοστή φορά από το 1821 και μετά η ελληνική αστική τάξη τοποθετεί το ταξικό της συμφέρον πάνω από το «εθνικό», θέτοντας τις δικές της κόκκινες γραμμές. Ταυτόχρονα όμως γίνεται σαφές ότι αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει ηγεμονικά στο εσωτερικό της χώρας ως εγγυητής των εθνικών συμφερόντων. Είναι ελάχιστες και γι’ αυτό ιστορικές οι στιγμές στην πρόσφατη ιστορία μας κατά τις οποίες η εγχώρια αστική τάξη δυσκολεύεται να παρουσιάσει το ιδιοτελές της συμφέρον με τον μανδύα του «καθολικού» και «εθνικού». Αυτός είναι ο λόγος που η ελληνική Αριστερά βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία για μια ηγεμονική παρουσία.

Εκπαιδευτικά Ιστολόγια Προβληματισμού - Ενημέρωσης Παρακολουθήστε την κατάθεση απόψεων και θέσεων. Επικοινωνήστε, τοποθετηθείτε κι εμπλουτίστε το διάλογο που αναπτύσσεται και μέσα από το f/b που υπάρχει στο ekpanoliosion.blogspot.com. Χρησιμοποιήστε τα ιστολόγια για να περιηγηθείτε στις σημαντικότερες πύλες για την παιδεία. Το ιστολόγιο της ΕΛΜE: elme-alzefy.blogspot.com

Το ιστολόγιο των εκπαιδευτικών: ekpanoliosion.blogspot.com

2


ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, Δόθηκε στη δημοσιότητα το σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος για την «αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης». Πρόκειται για ένα τεράστιο και πολύπλοκο ΠΔ 70 σελίδων, με άπειρη θεωρία και γενικότητες, που απέχουν παρασάγγας από την καθημερινή πρακτική της τάξης! Στο άρθρο 2 προβάλλεται ο σκοπός της αξιολόγησης που είναι «η βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας». Βέβαια οι συντάκτες του κειμένου καλό θα ήταν να απαντήσουν σε κάποια κρίσιμα ερωτήματα: 1. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου δεν επηρεάζεται τη στιγμή που οι δαπάνες για την παιδεία βρίσκονται στο 2,51% επί του ΑΕΠ; 2. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου είναι ανεξάρτητη από τα 2000 κενά εκπαιδευτικών; Η παρεχόμενη εκπαίδευση στα παιδιά που δεν έχουν τον καθηγητή τους, στους μαθητές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ που δεν έχουν διδαχτεί βασικά μαθήματα ειδικότητας από την αρχή της χρονιάς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πάρουν δίπλωμα ειδίκευσης θα αξιολογηθεί και από ποιους; 3. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου εξασφαλίζεται με καταργήσεις σχολικών μονάδων, συμπτύξεις τμημάτων (27 μαθητές σε κατευθύνσεις Λυκείων) και με περικοπή ωρών για την κάλυψη των κενών; Ο Φιλόλογος που διδάσκει 1 ώρα Ιστορία αντί για 2 παράγει αποτελεσματικό εκπαιδευτικό έργο; 4. Η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου δε σχετίζεται με την ουσιαστική, περιοδική καθολική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που έχει καταργηθεί εδώ και δεκαετίες; Με την ανυπαρξία των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών ( ενισχυτική διδασκαλία, σχολικοί ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί); 5. Και τελικά η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου μπορεί να επιτευχθεί σε παγωμένες από το κρύο αίθουσες, με πολλούς μαθητές να υποσιτίζονται, με 1,5 εκατομμύριο ανέργους (πολλοί από τους οποίους είναι γονείς των μαθητών μας), με 25000 αστέγους, με 4000 αυτοκτονίες, με μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση που σαρώνει την ελληνική κοινωνία; Το άρθρο 4 καθορίζει τα κριτήρια αξιολόγησης μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται: διαπροσωπικές σχέσεις και προσδοκίες, βαθμός πρόσληψης των δυνατοτήτων και αναγκών των μαθητών, διδακτική ικανότητα, παιδαγωγική κατάρτιση κ.α. Πόσο μετρήσιμα και αντικειμενικά μπορούν να είναι κριτήρια σαν και αυτά; Εξάλλου η εκτίμηση χαρακτηριστικών που

επιδέχονται μόνο ποιοτικές μετρήσεις (διδακτική ικανότητα, παιδαγωγική συμπεριφορά, ευσυνειδησία, υπευθυνότητα), αυξάνει σημαντικά το βαθμό υποκειμενικότητας καθιστώντας ουτοπικό το στοιχείο της αντικειμενικής αξιολόγησης! Φ αίνεται πως οι συντάκτες του ΠΔ αγνοούν ότι στην Παιδαγωγική , όπως και σε όλες τις ανθρωπιστικές επιστήμες, δεν ισχύει η αυστηρότητα των θετικών επιστημών. Σωστές παιδαγωγικές ενέργειες είναι δυνατόν να μην φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και το αντίθετο. Εξάλλου, αν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε με ακρίβεια στο σχήμα αίτιο-αποτέλεσμα, τότε θα μπορούσαμε βήμα-βήμα να κατασκευάσουμε

έναν άνθρωπο! Όμως η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκη από τις παιδαγωγικές θεωρίες. Το άρθρο 5 αναφέρεται στον ποιοτικό χαρακτηρισμό και την κλίμακα βαθμολόγησης των εκπαιδευτικών οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως εξής: «ελλιπής», «επαρκής», «πολύς καλός», «εξαιρετικός». Ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί ότι οι γενικοί περιγραφικοί χαρακτηρισμοί "επαρκής", "πολύ καλός", "εξαιρετικός" στην συνέχεια αξιολογούνται εκ νέου με εσωτερική βαθμολογία. Δεν αρκεί δύο εκπαιδευτικοί να είναι "πολύ καλοί". Πρέπει να τοποθετηθούν και σε μια κλίμακα ώστε να φαίνεται πόσο πιο "πολύ καλός" (!) ή πόσο πιο πολύ "εξαιρετικός" (!) είναι κάποιος. Πέρα από την πλήρη μη επιστημονική και εντελώς αυθαίρετη λογική του όλου εγχειρήματος, αυτό τελικά σημαίνει σχέσεις υποταγής και εξουσίας στο σχολείο, πελατειακές σχέσεις κάθε μορφής Συν. στη σελ. 4

3


ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ (… συνέχεια) και ευχέρεια στην κεντρική εξουσία να προάγει από όλους τους "εξαιρετικούς" αυτούς που έχουν περισσότερα μόρια από το 81 μέχρι το 100! Πρόκειται για μια εντελώς χυδαία εισβολή προσωπικών/πελατειακών σχέσεων στο σχολείο που θα διαλύσουν παντελώς το σχολικό κλίμα. Τέλος το ΠΔ έρχεται ως συνέχεια του Ν. 4024/2011 (ενιαίο μισθολόγιο − βαθμολόγιο), ο οποίος είναι ένας ακραίος νόμος, που συνδέει το βαθμό με τον μισθό. Σύμφωνα με το νόμο αυτό στον επόμενο βαθμό δεν θα προάγονται όλοι όσοι έχουν περάσει με επιτυχία τη δοκιμασία της αξιολόγησης, αλλά ένα ποσοστό τους! Πρόκειται αναμφίβολα για ένα σκληρό και παράλογο νόμο, που θα καλλιεργήσει τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα μεταξύ των συναδέλφων και θα μετατρέψει τον ευαίσθητο χώρο του σχολείου σε ζούγκλα! Το προτεινόμενο σύστημα αξιολόγησης είναι σίγουρο ότι θα καθηλώσει μισθολογικά πολλούς συναδέλφους και κάποιους άλλους θα τους οδηγήσει στην απόλυση ή στον υποβιβασμό βαθμού. Και τούτο διότι εκτός από το Ν. 4024/2011, σχετίζεται με τους νόμους 4057/2012 για το πειθαρχικό δίκαιο των ΔΥ και τον Ν.4093/2012 για την αργία και τη διαθεσιμότητα των ΔΥ καθώς επίσης και με το Ν. 3528/2007 (Δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας). Για την επιβεβαίωση των στοιχείων αυτών παραθέτουμε τα επόμενα. Ν.4024/2011 (Άρθρα 7, 12), Προαγωγή από βαθμό σε βαθμό (Βαθμολογική εξέλιξη). Για την προαγωγή (των εκπαιδευτικών) από βαθμό σε βαθμό λαμβάνονται υπόψη αθροιστικά τα εξής: 1. H αξιολόγησή τους: i. Ο βαθμός επίτευξης της στοχοθεσίας που τους αφορά και ii. Οι διοικητικές ικανότητες και η συμπεριφορά τους στην υπηρεσία. Σημείωση: i. Στοχοθεσία = προβλεπόμενοι στόχοι ii. Συμπεριφορά = οριοθετείται από το πειθαρχικό πλαίσιο, όπως αυτό περιγράφεται στο Ν.4093/2012. 2. Το ανώτατο ποσοστό, επί τοις εκατό, προαγωγής στον επόμενο βαθμό, των κρινόμενων. Το ανώτατο ποσοστό (των κρινόμενων κάθε φορά εκπαιδευτικών) για κάθε βαθμό, είναι το εξής: Από τον ΣΤ→Ε μέχρι και το 100%. Από τον Ε→Δ μέχρι και το 90%. Από τον Δ→Γ μέχρι και το 80%. Από τον Γ→Β μέχρι και το 70%. Από τον Β→Α μέχρι και το 30% των κρινόμενων υπαλλήλων. Σημείωση: Τα παραπάνω ποσοστά είναι τα μέγιστα και μετά από εκτίμηση των υπηρεσιακών αναγκών και των δημοσιονομικών δυνατοτήτων μπορούν να μειώνονται ανά διετία με κοινή υπουργική απόφαση! 3. Ο προβλεπόμενος ελάχιστος χρόνος παραμονής στο βαθμό, που είναι: για τον ΣΤ τα 2 έτη, για καθένα από τους υπόλοιπους βαθμούς τα 4 έτη και για τον Β τα 6 έτη.

4

Το άρθρο 17, παρ.5 του σχεδίου ΠΔ αναφέρει χαρακτηριστικά: Οι εκπαιδευτικοί που, μετά την αξιολόγησή τους, χαρακτηρίζονται συνολικά ελλιπείς εγγράφονται στον πίνακα των μη προακτέων που προβλέπεται στην παρ. 4 του άρθρου 8 του Ν.4024/2011.......Οι υπάλληλοι που περιλαμβάνονται σε πίνακα μη προακτέων στερούνται του δικαιώματος για προαγωγή για τα επόμενα δύο (2) έτη. Ν.3528/2007 (Δημ. κώδικας) /Άρθρο 95:Παραπομπή μη προακτέου υπαλλήλου. Υπάλληλος, ο οποίος εγγράφεται σε δύο διαδοχικούς πίνακες μη προακτέων στον ίδιο βαθμό, παραπέμπεται μέσα σε δύο (2) μήνες από την κύρωση του οικείου πίνακα υποχρεωτικώς προς κρίση στο υπηρεσιακό συμβούλιο, το οποίο, με αιτιολογημένη απόφαση του και μετά από προηγούμενη κλήση αυτού για να παράσχει εγγράφως ή προφορικώς τις αναγκαίες διευκρινίσεις, μπορεί να τον απολύσει ή να τον υποβιβάσει κατά έναν βαθμό. Κατά της απόφασης αυτής επιτρέπεται να υποβληθεί ένσταση στο Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Η μνημονιακή συγκυβέρνηση των «σωτήρων» της πατρίδας με το 3ο μνημόνιο έχει συμφωνήσει για απολύσεις 25000 Δημοσίων Υπαλλήλων το 2013. Το όχημα για τις απολύσεις κατά δηλώσεις υπουργών θα είναι η αξιολόγηση. Είναι προφανές ότι με το ΠΔ επιδιώκεται η μεταφορά όλων των ευθυνών για τα προβλήματα του δημόσιου σχολείου στις πλάτες των εκπαιδευτικών! Παράλληλα προετοιμάζεται το έδαφος για την αξιολόγηση / αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων με στόχο την κατηγοριοποίησή, την υποβάθμιση ή και το κλείσιμο όσων θεωρηθούν «αντιπαραγωγικά»! Η εκπαιδευτική κοινότητα θα αντιταχθεί συλλογικά στην προσπάθεια αυτή που θέλει ένα χειραγωγημένο δάσκαλο, καθηλωμένο μισθολογικά, με τον εφιάλτη της απόλυσης να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά πως στην Ελλάδα των μνημονίων αν υπάρχει ακόμη δημόσιο σχολείο αυτό οφείλεται στον εκπαιδευτικό που καθημερινά δίνει και την ψυχή του για να στηρίξει τους μαθητές του να σταθούν όρθιοι την ώρα που όλα γύρω τους μοιάζουν διαλυμένα. Η προσφορά αυτή ευτυχώς δεν υπόκειται σε ποιοτικούς χαρακτηρισμούς και κλίμακες βαθμολόγησης… «ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους» (Δ. Γληνός). Κώστας Λουμιώτης (Αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Δυτ. Αττικής)


Γενοκτονία – Κτηνοποίηση – Αλληλεγγύη – Εθελοντισμός Μια χώρα που προετοιμάζεται για γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς. Ο ορυκτός πλούτος της περικυκλώνεται από τις δυνάμεις πέραν του Ατλαντικού αλλά και από την ηγέτιδα δύναμη της νέας Ευρωπαϊκής Άριας Φυλής. Ένα κράτος που διαλύει, καταστρέφει, τσακίζει οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν «κοινωνικό κράτος». Ξεπούλημα κερδοφόρων επιχειρήσεων, διάλυση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, διάλυση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, πετσόκομμα συντάξεων, κλπ Οι επίτροποι της νέας Ευρωπαϊκής Άριας Φυλής και οι ντόπιοι πραιτοριανοί εξοπλισμένοι με την εμπειρία από την εφαρμογή των πολιτικών τους σε άλλες περιοχές του πλανήτη (Λατινική Αμερική, «πρώην σοσιαλιστικές χώρες»), δοκιμάζουν σύγχρονες μεθόδους εξανδροπισμού εθνών και λαών. Οι νέες γενιές των εργαζομένων είτε ωθούνται στην εγκατάλειψη της χώρας στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, στη μετανάστε��ση, είτε στην κατασπατάληση και την αποδιάρθρωση της σε μια καθημερινή ζωή στο περίπου. Σε παρόμοια κατάσταση συνταξιούχοι, οι απόμαχοι των εργαζομένων, βλέπουν οι κόποι «μιας ζωής» να απαξιώνονται και να περνούν «σε άλλα χέρια», ενώ οι ίδιοι στερούνται σταδιακά ή απότομα την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη σύνταξη τους. Στις «πρώην σοσιαλιστικές χώρες» μετά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, ο μέσος όρος ζωής έπεσε κατά πέντε με δέκα χρόνια. Εκατομμύρια ανθρώπων πειθαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Π.χ. υπολογίζεται ότι 800.000 από τη Βουλγαρία σπρώχτηκαν στη φυγή από τη χώρα τους. Οι εταιρείες φαρμάκων των Δανειστών έκοψαν την τροφοδοσία των ασφαλιστικών ταμείων με αντικαρκινικά φάρμακα δηλώνοντας με κτηνώδη κυνισμό: «Πρέπει πρώτα να ξεχρεώσετε αυτά που χρωστάτε». Οι επίτροποι που έχουν έρθει για να μας «εκπολιτίσουν», δεν δέχτηκαν να αλλάξει η φορολογία του πετρελαίου κι ας πάγωνε ο λαός. Η κοινωνία σαν αντικείμενο οδηγείται στο διχασμό. Από τη μια μεριά μια χούφτα πραιτοριανών και από την άλλη μια τεράστια μάζα περιθωριοποιημένων, εξαθλιωμένων πνευματικά και υλικά, περιορισμένων, απομονωμένων ατόμων. Η αύξηση των αυτοκτονιών και των «ψυχοπαθητικών» περιπτώσεων είναι η κορυφή του παγόβουνου στις απάνθρωπες συνθήκες, υλικές και πνευματικές, που φτιάχνονται στην ελληνική κοινωνία. Όμως η κοινωνία σαν υποκείμενο, ο ίδιος ο λαός, τα τελευταία χρόνια αναζητά διέξοδο. Ξεπερνά στερεότυπα που τον εμποδίζουν, αξιοποιεί όποιες δυνατότητες του δίνονται για να εκφραστεί, αμφισβητεί, αναδιπλώνεται, επιλέγει την πολιτική σύγκρουση. Αξιοποιεί τις απεργίες που προκηρύσσουν οι συνδικαλιστές, κάνει τις Πλατείες, αμφισβητεί στις παρελάσεις το ιστορικά γερασμένο πολιτικό προσωπικό, επιλέγει την κεντρική πολιτική σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα στις πρόσφατες εκλογές. Αναζητά τη «νέα ταυτότητα» του στις διαμορφούμενες νέες συνθήκες, ζητάει «να φύγουν όλοι», να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για το ξεπούλημα της Ελλάδας. Παντού αναδεικνύεται το «ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ».

Η μάχη για την επιβίωση Διάχυτα συναισθήματα που καλλιεργούνται και αναπτύσσονται έντονα και με πολλές μορφές στην ελληνική κοινωνία αυτή την περίοδο. Σα συναισθήματα που είναι, αντανακλούν τις σχέσεις μας με τα φαινόμενα της πραγματικότητας και ρυθμίζουν τη δραστηριότητα μας, από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη. Γι’αυτό λοιπόν η έκφραση άλλων συναισθημάτων είναι αποτέλεσμα της τροποποίησης των υπαρχόντων δραστηριοτήτων, εμπλουτισμένων με την πρόσφατη συλλογική μνήμη που καταχτήθηκε από το λαό αναζητώντας διέξοδο. Αγκάλιασε και δοκίμασε στοιχειώδεις τρόπους αντίδρασης και προσωρινής απάντησης (χαράτσια, διόδια, διανομή τροφίμων κλπ), αξιοποίησε συνολικές αντιδράσεις (απεργίες, εκλογές) με βασικό χαρακτηριστικό το «όλοι μαζί». Αναδιπλώθηκε κρατώντας αποστάσεις από αδιέξοδες κραυγές, αφορισμούς, λεκτικές εκφωνήσεις αποκαλύψεων του κακού συστήματος. Ένα ρεύμα «αλληλέγγυων μορφών» αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα, ΌΠΟΥ ΚΙΝΟΎΝΤΑΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΕς ΚΑΤΑΣΤΆΣΕΙς ΑΠΌ ΔΉΜΟΥς ΜΈΧΡΙ ΟΜΆΔΕς ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΊΑςόπου κινούνται παράλληλες καταστάσεις από δήμους μέχρι ομάδες πρωτοβουλίας. Η κατάσταση πνευμάτων, δεν μπορούσε να είναι κι αλλιώς, είναι ποικίλη. Κουβαλάει όλα τα αρνητικά και τα θετικά μιας πραγματικής κίνησης, από την ανιδιοτελή προσφορά στο συνάνθρωπο μέχρι και την επιχειρηματική εκμετάλλευση. Από τη μονόπλευρη στήριξη μέχρι την πολεμική. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δημιουργούνται «κοινωνικοί χώροι» όπου αμφισβητείται έμπρακτα η κτηνοποίηση της κοινωνίας. Αναπτύσσονται αντικειμενικά κοινωνικές σχέσεις αντιμετώπισης των προβλημάτων όλοι μαζί. Προϋπόθεση της διατήρησης και της επέκτασης τους είναι η δημοκρατική λειτουργία και ο δημοκρατικός έλεγχος. Δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας κλειστής ομάδας. Η ενεργητική συμμετοχή σε κάτι κοινό παραγωγώνκαταναλωτών(Τρόφιμα χωρίς μεσάζοντες), ιατρώνασθενών(Δίκτυο κοινωνικών ιατρείων) κλπ, είναι η «ατμομηχανή» για να ανιχνευτεί και να επανακαθοριστεί η νέα «ταυτότητα», ατομικά και συλλογικά. Κρίση – Παραγωγική Ανασυγκρότηση Η «μάχη» για την άμεση συλλογική επιβίωση των εργαζομένων, αν συνεχιστεί, δεν μπορεί να μην κάνει το επόμενο βήμα. Να ανοίξει δηλαδή το ζήτημα «τι παράγουμε και πως το παράγουμε», όχι μόνο θεωρητικά αλλά και σα συμβολή στη διαμόρφωση ενός πολιτικού ρεύματος Απαλλαγής από Μνημόνια - Τρόικα και κοινωνικού μετασχηματισμού. Αφού μιλάμε για επιβίωση στην κρίση είναι αναγκαία η αναφορά στις διάφορες μορφές επιβίωσης. Επιβιώνει και ο ημιάγριος που τρώει ωμό κρέας με νύχια και δόντια. Επιβιώνει και ο ανθρωποποιημένος άνθρωπος που πρώτα το μαγειρεύει. Επιβιώνει και φτωχοποιημένος που παίρνει τις προσφορές των ληγμένων τροφίμων από τις μεγάλες αλυσίδες των σουπερμάρκετ. Όμως επιβιώνει και ο άνεργος που συμμετέχει σαν εθελοντής στη διανομή τροφίμων χωρίς μεσάζοντες. Αφαλωνιάτης Θόδωρος - Χρυσούλα Ψιμούλη

Φόβος – απόγνωση – απογοήτευση – θυμός …

5


Καπιταλισμέ αγάπη μου…π ε θ α ί ν ε ι ς Καπιταλισμέ αγάπη μου… Γέρασες Το βλέπω στη καπαρντίνα που περισσεύει στο ύψος των ώμων. Στο λεκιασμένο από τον καιρό πρόσωπο σου. Τις ρυτίδες που αυλακώνουν το μαραζωμένο μούτρο σου. Την καμπύλη της μύτης που έγινε πιο γαμψή στενεύοντας το πτερύγιό της. Τα χείλη σου που στένεψαν πια το χαμόγελό τους. Μόνον αυτά τα μάτια με το βλέμμα του λύγκα έμειναν να με καρφώνουν ξημερώματα γαλήνης και βράδια αντάρας. Τα μάτια που παρέσυραν εμένα που το γάλα της μάνας μου βύζαξα ορκισμένη να σε πολεμήσω και σου παραδόθηκα έρμαιο. Έρμαιο και δούλη στα σχέδια σου που χρόνια πριν με κατέστησαν οργανωτή κι εκτελεστή αντάμα. Τα μάτια που… Με ξεγέλασες γλυκέ μου. Προγαμιαίο συμβόλαιο, διαθήκη ελπίδων κι ονείρων μου με λόγια που η ανάγκη μου να πιστέψω με έκανε να το πράξω. Κι έτσι γενιές δούλων σε άφησα να μου γεννήσεις. Παιδιά υποτελή. Δοκιμαστές μοντέλων ζωής ανέραστης και καταθλιπτικής. Πατρόν των επιδιώξεων σου. Μεταλλάξεις του εγώ σου. Τα θανάτωσες. Τα θανάτωσες τη νύκτα που επέλεξες να αναγεννηθείς αναστατωμένος στη θέα του επικείμενου θανάτου σου. Γιατί… Γιατί αποδείξεις ελλείψεων αδύνατον να βρεθούν μετά το… Το τέλος αποτιμά τη διαδικασία κι αυτή εστάθη ατελής τα σχέδια να πραγματώσει. Τα δικά σου… Τα δικά σου που απαίτησαν ώρες δουλειάς, ώρες σπαταλημένης ζωής, κατανάλωση κέρδους που θα γεννούσε κέρδος άλλο αυτή τη φορά μεγαλύτερο κέρδος ασυμβίβαστο με το ανθρώπινο. Κι εγώ… Κι εγώ.. ανέραστη και καταθλιπτική κι εγώ κατάντησα κι άλλο λόγο δεν αποτόλμησα να υψώσω πέρα του ψίθυρου δάκρυ δηλητήριο γελωτοποιός να γίνω φαρμάκι στ’ αφτί σου να ρίξω το τύμπανο να κάψω εγώ η μήτρα στέρφα έγινα κόμπο τα σωθικά έδεσα παιδιά άλλα να μη γεννήσω στο όνομα της αγιοσύνης που με βάφτισε κάποια ανατολή στου κόσμου αυτού το πέρασμα άπνοη σου παραδίνομαι τα βράδια που με σπασμούς ιδιοπαθείς γυρεύεις να συντηρήσεις τη ζήση σου που χάνεται κι αρπάζεσαι νύχια γαμψά μπήγοντας στα γοφιά μου που πονάνε κι οργή αιμορραγούν μαζί και αίμα βλαπτικό μα συ δε καταλαβαίνεις μπολιασμένος μ’ αντίδοτο αίμα νάυλον, πλαστικό, αίμα προϊόν σου και χύνεις σπέρμα, πυώδη σπορά νέων μορφωμάτων στη μήτρα μου, εγώ… Εγώ με βλέμμα στραμμένο εκεί που σε κάθε ρίγος του αέρα σημαίες και πανό μου γνέφουν κράτα, εκεί εγώ… Εγώ… θα γεννώ παιδιά μες’ απ’ τα σκισμένα γοφιά μου και τα γυάλινα μάτια μου προικισμένα με τ’ όνειρο και την αντάρα της θάλασσας που δε πατιέται, του ανέμου που δε πιάνεται, του βουνού που κρατά τα μυστικά του, εγώ… Εγώ… με το βλέμμα στραμμένο εκεί,που ο αγέρας ανεμίζει τις σημαίες και τα πανό στο γύρισμα της διαδρομής από Χαυτεία προς Σταδίου, θα γεννώ το μέλλον όσο εσύ με σπασμούς ιδιοπαθείς θα στέλνεις σπέρμα, πυώδη σπορά νέων μορφωμάτων σου στη μήτρα μου εγώ… Καπιταλισμέ αγάπη μου… π ε θ α ί ν ε ι ς . Ασημίνα Λαμπράκου Από την υπό δημοσίευση συλλογή: "να εχεις διέξοδο"

6


Για τους γονείς των μαθητών μας Θέλεις να έχω το μεράκι του καλλιτέχνη αλλά πάει καιρός απ...ό το τελευταίο σου χειροκρότημα. Και οι καλλιτέχνες να ξέρεις αν... νιώσουν ότι δεν αρέσουν πικραίνονται, και τότε δεν αποδίδουν. Σε ακούω να με κατηγορείς και να με απαξιώνεις μπροστά στο παιδί σου και ύστερα να αναρωτιέσαι γιατί δεν του εμπνέω σεβασμό. Σε έχω ακούσει να λες ότι παλιά, όταν ήσουν και εσύ μαθητής, οι δάσκαλοι άξιζαν σεβασμό αλλά ξεχνάς όμως και τι σου έλεγαν οι δικοί σου γονείς για εκείνους τους δασκάλους. Θέλεις να είμαι αφοσιωμένος στο λειτούργημά μου, ενώ ξέρεις ότι είναι και επάγγελμα συγχρόνως και σε ακούω να λες ότι είναι πολλά τα 8 κατοστάρικα που παίρνω. Και ακόμα προσπαθώ να εξηγήσω αυτή σου την αντίφαση: να θεωρείς τη δουλειά μου πολύ σημαντική αλλά να μην θεωρείς ότι θα πρέπει να ανταμείβεται και ανάλογα. Σε ακούω που ζητάς να με αξιολογήσουν αντικειμενικά αλλά εσύ λίγες φορές δέχτηκες, ως αντικειμενική, τη δική μου αξιολόγηση για το παιδί σου. Και πάντα είχες δική σου άποψη σαν να ήσουν εκεί στη τάξη. Και συχνά θεωρούσες ότι το αδικώ το παιδί. Μου ζητάς να δεχτώ αυτό που, ίσως αύριο, θα είναι η δικαιολογία για να χάσω τη δουλειά μου και ταυτόχρονα μπορείς και εξεγείρεσαι για μια ανώδυνη μονάδα που έβαλα λιγότερο στο βαθμό του παιδιού σου. Πολύ φοβάμαι ότι πλέον με τη δική μου αξιολόγηση θα έχω το νου μου στις δικές μου επιδόσεις και όχι στου παιδιού σου. Σε έχω ακούσει να εκφράζεις ολοκληρωμένη άποψη και με ύφος ειδικού για το πρότυπο του σωστού δασκάλου και για όλων των ειδών τα παιδαγωγικά θέματα. Και αντί να βάζεις ερωτηματικά, να βάζεις θαυμαστικά. Πώς γίνεται λοιπόν εσύ να είσαι τόσο

σίγουρος και εγώ, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια σπουδών και διδασκαλίας, να ψάχνω ακόμα για τις απαντήσεις ; Με κατηγορείς ότι φταίω εγώ που αναγκάζεσαι να πληρώνεις φροντιστήρια ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι για αυτό φταίει το εξετασιοκεντρικό σύστημα και ίσως και η δική σου ματαιοδοξία που εκτρέφει τη βαθμοθηρία. Σε ακούω να λες συχνά ότι χωρίς φροντιστήριο δεν πας Πανεπιστήμιο (πράγμα που δεν διαφωνώ) και να ρίχνεις τις ευθύνες γι’ αυτό σε μένα. Σκέψου όμως μήπως συγκρίνεις τα ανόμοια. Εγώ, στο σχολείο, έχω να φροντίσω πολλούς και για πολλά ενώ στα φροντιστήρια έχουν λίγους για ένα και μοναδικό: τις εξετάσεις. Σταμάτα λοιπόν να μας συγκρίνεις, γιατί δεν κάνουμε την ίδια δουλειά. Και η αλήθεια είναι ότι όντως είναι αδύνατον - ό,τι και κάνω, όσο καλός και να είμαι να καλύψω εγώ το παιδί σου σε αυτό του το στόχο. Όμως, ακόμα και να ήταν δυνατόν, θα ήταν ολέθριο, για την παιδεία, λάθος να γίνει το σχολείο φροντιστήριο. Το θέμα όμως είναι τι φταίω εγώ γι’ αυτό το απάνθρωπο, για το παιδί σου σύστημα, που τα μεταμορφώνει σε άλογο κούρσας και τίποτα παραπάνω. Και φυσικά ούτε οι συνάδελφοί μου φροντιστές (οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι και εξαιρετικοί καθηγητές) φταίνε γι’ αυτό παρόλο που εσύ τους κατηγορείς ότι σε εκμεταλλεύονται. Όλοι μας είμαστε οι αποδέκτες των αποφάσεων της πολιτικής ηγεσίας και εκεί πάει και η ευθύνη. Σε έχω δει να πιστεύεις οτιδήποτε σου έχει πει για μένα το παιδί σου το μεσημέρι, όταν γυρίζει στο σπίτι όσο και αν ήταν παραμορφωμένο και μεγεθυμένο από τη παιδική ματιά και υπερβολή. Σε βλέπω που δεν δέχεσαι κουβέντα για το παιδί σου και δεν το αφήνεις να μάθει από τα λάθη του, που η ευθύνη πέφτει σε μένα να του υποδεικνύω. Και πώς

πιστεύεις ότι θα ωριμάσει το παιδί σου όταν εσύ θα καθαρίζεις για εκείνο; Σε καταλαβαίνω που δεν αντέχεις να υποφέρει το παιδί σου, όταν εγώ το ζορίζω. Όμως άκου τώρα το πιο σημαντικό πράγμα που μαθαίνει στο σχολείο: να λύνει μόνο του προβλήματά και όχι να παραιτείται. Η ζωή θα το φέρει αντιμέτωπο με προβλήματα και διαφορετικούς ανθρώπους. Η φυγή και η ζωή σε γυάλα δεν νομίζω ότι είναι αυτό που εύχεσαι για το παιδί σου. Είναι μέσα στη δουλειά μου να γίνομαι και μερικές φορές «κακός», εάν μου το επιτρέπεις. Σε βλέπω που με περιμένεις στη γωνία και που με το παραμικρό σκέφτεσαι: «θα του δείξω εγώ». Έχω κάποια νέα για σένα: Είμαι άνθρωπος και ναι κάνω λάθη. Σταμάτα να ζητάς «την κεφαλή μου επί πίνακι» σε κάθε κακή μου στιγμή. Δεν σκέφτεσαι ότι έτσι θα με κάνεις να χάσω την πολυτιμότερη ιδιότητά μου: τον αυθορμητισμό και τη τόλμη μου και ότι ίσως προσπαθήσω να σε έχω ευχαριστημένο με κάλπικο τρόπο. Μήπως αυτό θέλεις από μένα; Να στέκομαι προσοχή και να σε φοβάμαι; Με μερικές ακόμα επισκέψεις στο διευθυντή θα το καταφέρεις. Σε βλέπω που διαβάζεις το παιδί σου χωρίς να σκέφτεσαι ότι έτσι με ακυρώνεις και το εθίζεις στη παραπαιδεία. Και δεν φτάνει αυτό, το διαβάζεις και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας μου την έκπληξη που ήθελα να του κάνω την άλλη μέρα. Πρέπει να ξέρεις ότι η πρώτη μορφή παραπαιδείας είναι πλέον η οικογένεια. Είναι δική μου δουλειά να εντοπίζω τις αδυναμίες του παιδιού σου και να τις εξομαλύνω. Γιατί μου τις καμουφλάρεις όπως - όπως ; Δεν καταλαβαίνεις ότι έτσι δημιουργείς ένα γίγαντα με πήλινα πόδια. Και ότι εγώ με ένα γίγαντα μπροστά μου ξεγελιέμαι και ανεβάζω το πήχη. Συν. στη σελ. 8

7


Για τους γονείς των μαθητών μας (… συνέχεια) Σε νιώθω να αγωνιάς σε κάθε διαγώνισμα και κάθε εξέταση του παιδιού σου. Καιρός να σταματήσεις. Να καταλάβεις ότι το σχολείο για σένα τελείωσε πριν από πολύ καιρό. Το σχολείο ,να ξέρεις, δεν είναι ούτε δικό σου ούτε δικό μου: είναι των παιδιών. Δεν νομίζεις ότι είναι λίγο υπερβολικό να ασχολείσαι τόσο πολύ με την σχολική ζωή του παιδιού και να προσπαθείς να έχεις τον απόλυτο έλεγχό της ; Στάσου πλάι μου και πλάι στο παιδί σου, γιατί τώρα είσαι μες στη μέση και φράζεις το δρόμο. Σε έχω ακούσει να λες ότι δουλεύω λίγες ώρες τη ημέρα και λίγους μήνες το χρόνο αλλά δεν μου εξηγείς γιατί η δική μου δουλειά παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με άλλα επαγγέλματα του συνδρόμου της «επαγγελματικής εξάντλησης» (burnout). Και θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Νομίζεις αλήθεια εύκολο να πρέπει να φροντίζεις τόσους πολλούς εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους ταυτόχρονα; Επίσης, αφού θεωρείς τη δουλειά μου λειτούργημα - όπως λες - γιατί τη μετράς με μεζούρα και χρονόμετρο; Σε έχω ακούσει πολλές φορές να βάζεις όλους τους δασκάλους στο ίδιο τσουβάλι και ας έχεις δίκιο ότι μερικοί δεν τιμούν το ρόλο τους. Οι γενικεύσεις που κάνεις πραγματικά με πληγώνουν και πυροδοτούν τον κοινωνικό εμφύλιο της εποχής μας. Ακόμα και τώρα που διαβάζεις αυτά που σου γράφω σε νιώθω να γίνεσαι έξαλλος και να θες να μου απαντήσεις. Άκου λοιπόν κάτι : εγώ δεν σε βλέπω ως αντίπαλο. Σε θέλω δίπλα μου. Δείξε μου εμπιστοσύνη και μη μου βάζεις κι εσύ εμπόδια. Και δεν σε κατηγορώ για κάτι. Απλά νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, γιατί με αδικείς λιγάκι και μου χρεώνεις περισσότερα από όσα μου αναλογούν. Και αν πρέπει ως καθηγητής να «καθηγούμαι» (να είμαι μπροστά και να οδηγώ) μην μου αποσπάς τη προσοχή από το τιμόνι γιατί μεταφέρω μικρούς αλλά πολύτιμους επιβάτες. « Παρακαλώ μην ομιλείται εις τον οδηγό. Υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος». Έχω δει τα αντανακλαστικά σου να λειτουργούν μόνο με μένα απέναντι για να με βάλεις στη θέση μου. Δεν σε έχω ακούσει όμως να θεωρείς άδικο για το παιδί σου (και να αντιδράς ανάλογα) τη τραγική κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία σήμερα. Πώς επιτρέπεις να μην έχει το παιδί σου καθηγητές, να μην έχει θέρμανση, να μην έχει βιβλία, να μην παίρνει ουσιαστική μόρφωση και εσύ αγωνιάς μόνο για τους βαθμούς; Το γενικότερο πλαίσιο της εκπαίδευσης και η έλλειψη κρατικής μέριμνας είναι οι πραγματικές αιτίες που φταίνε για την υποβάθμιση της παιδείας. Και εσύ, γονέα, επιμένεις να «πυροβολείς τον πιανίστα» ενώ τα τραγούδια, που του έχουν δώσει να παίξει, είναι που δεν αξίζουν. Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός καθηγητής στην περιοχή μας

8

Χριστιανοί και Ναζισμός Για τους Χριστιανούς η ιστορία προχωρά ως εκτύλιξη μιας αναμέτρησης: κάθε λεπτό –ασταμάτητα– η Ανάσταση αναμετράται με τη θανατίλα του παλιού κόσμου. Υπάρχουν, ωστόσο, και στιγμές με μια ένταση ξεχωριστή ένταση, με μια κρισιμότητα αποκαλυπτική: Είναι οι στιγμές στις οποίες εγείρεται με ορμή ένα αντι-ευαγγέλιο και ο άνθρωπος καλείται να διακρίνει μεταξύ αυτού του αντιευαγγελίου και του ευαγγελίου του Χριστού, και να ξεκαθαρίσει με ποιο συντάσσεται, ποιο αποτάσσεται. Ο Ναζισμός, μόρφωμα του 20ού αιώνα και ήδη παρών στον 21ο, εδράζεται στην αρχαία αποστασία. Στην αυτοθέωση μέσω της ισχύος, στην απόρριψη της «εξ ενός αίματος» συγγένειας πάντων των ανθρώπων, στην εξολόθρευση του αδύναμου ως ελαττωματικού. Αυτή η πίστη, που συμποσούται στην ανακήρυξη της γενέθλιας γη και του φυλετικού αίματος σε πηγές του νοήματος, αποτελεί αντίποδα του εκκλησιαστικού γεγονότος. Η χριστιανική συνείδηση οφείλει να είναι σαφής. Και ακριβώς γι’ αυτό προκύπτει θεόρατο πρόβλημα όταν, ευθέως ή εμμέσως, με θράσος ή με κρυφτούλι λέξεων, συνειδήσεις Χριστιανών συντάσσονται με αυτό, που εκ της ταυτότητός τους, αποτάσσονται. Ενδεικτικό αυτής της αποκαλυπτικής έντασης είναι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετώπισε το ανίερο αγκάλιασμα εθνικισμού και εκκλησίας ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, δέκα χρόνια πριν την άνοδο του Χίτλερ στην καγκελαρία. Τα σχετικά αποσπάσματα έχουν αναδημοσιευτεί πολλάκις. Η συγκυρία, όμως, στην οποία βρίσκεται η χώρα μας σήμερα, μας ικανώνει να προσέξουμε ιδιαίτερα τους σκληρούς και ατόφια θεολογικούς χαρακτηρισμούς του, με τους οποίους δείχνει ότι το ζήτημα δεν αφορά ένα σφάλμα παραπάνω, ένα σφάλμα παρακάτω, αλλά καθαυτή την παραμονή των εκκλησιαστικών ανθρώπων στην αλήθεια του Χριστού ή την έξοδό τους από αυτήν. «Αποτελεί βλασφημίαν, ασυγχώρητον βλασφημίαν εναντίον του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, το να κάμωμεν την Εκκλησίαν ένα εθνικόν ίδρυμα […]. Ο σκοπός της είναι υπερεθνικός, οικουμενικός, πανανθρώπινος: να ενώση εν τω Χριστώ όλους τους ανθρώπους, όλους άνευ εξαιρέσεως εθνικότητος ή φυλής ή κοινωνικού στρώματος. “Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην […]”». «Είναι πλέον καιρός, είναι η δωδεκάτη ώρα, να παύσουν οι εκκλησιαστικοί μας αντιπρόσωποι να είναι αποκλειστικά δούλοι του εθνικισμού, και να γίνουν αρχιερείς και ιερείς της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Συν. στη σελ. 9


Χριστιανοί και Ναζισμός

(… συνέχεια)

«…Βλασφημίαν, ασυγχώρητον βλασφημίαν εναντίον του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος» Η από τον Χριστόν δοσμένη και από τους Αγίους Πατέρας πραγματοποιημένη αποστολή της Εκκλησίας είναι: να φυτεύεται και να καλλιεργήται μέσα εις την ψυχήν του λαού μας η αίσθησις και η επίγνωσις ότι κάθε μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι πρόσωπον καθολικόν, πρόσωπον αιώνιον και θεανθρώπινον· ότι είναι του Χριστού και δια τούτο αδελφός όλων των ανθρώπων και διάκονος όλων των ανθρώπων και των κτισμάτων. Αυτός είναι ο από Χριστού δεδομένος σκοπός της Εκκλησίας· κάθε άλλος σκοπός δεν είναι από τον Χριστόν αλλ’ από τον αντίχριστον».[1] Ο π. Ιουστίνος δεν περιμένει να βρει τον αριθμό 666 πάνω στον εθνικισμό, για να τον χαρακτηρίσει προϊόν του αντιχρίστου! Και ποιος χαρακτηρισμός θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχος από το «αντίχριστος» για να σημάνει με διαύγεια την παντελή διαστροφή της εκκλησιαστικής συνείδησης, την οποία μάλιστα ο Πόποβιτς τολμηρά εξισώσει με το μοναδικό ασυγχώρητο –κατά το ευαγγέλιο- αμάρτημα, δηλαδή τη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος; Ούτε και γιατρεύει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν το να βρίσκεται κάποιος στον επισκοπικό θρόνο. Αυτομάτως, συμβαίνουν όλα τα πράγματα στη μαγεία, αλλά ουδέν στην Εκκλησία. Ο οιοσδήποτε χειροτονημένος, λοιπόν, που κομπάζει ότι είναι προεστώς του ευχαριστιακού δείπνου και ταυτοχρόνως επαινεί τον εθνικισμό ως πατριωτισμό, δεν είναι και αληθώς επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού! Καλείται να μετανοήσει, ώστε να δυνηθεί έτσι να γίνει αληθινά ιερωμένος της! Επί πλέον, στο ευαγγέλιο η

«ενδεκάτη ώρα» σημαίνει αυτό που σήμερα λέμε «στο παρά πέντε», σημαίνει δηλαδή την έσχατη ευκαιρία του ανθρώπου για να ανταποκριθεί στο χρέος του. «Δωδέκατη ώρα» είναι η επόμενη στιγμή, η στιγμή της Κρίσης. Ο Πόποβιτς, λοιπόν, θεωρεί ότι με την κρισιμότητα του ζητήματος αυτού βρισκόμαστε στη δωδεκάτη ώρα! Με αυτήν, άλλωστε, την αίσθηση η Σύναξη έχει δημόσια ζητήσει από τον

Νοέμβριο του περασμένου έτους την καταδίκη του ναζισμού, σε κάθε του εκδοχή και μεταμφίεση (τ. 124 / 2012, σ. 82) […]. Στις σελίδες αυτού του τεύχους, που ακολουθούν, προσεγγίζονται παράμετροι του ζητήματος, όπως αυτό ορθώνεται μπροστά μας σήμερα. Από τη μια αναζητούνται οι χρόνιες αλλοιώσεις του εκκλησιαστικού φρονήματος, οι οποίες ευθύνονται για τη σημερινή απήχηση του εθνικοσοσιαλιστικού πνεύματος σε εκκλησιαστικούς χώρους, και από την άλλη φωτίζεται η ιστορία, για να διδάξει πότε και πώς τα αντανακλαστικά των Χριστιανών ίστανται εναργή ή βουλιάζουν μέσα στη σύγχυση και την εθελοδουλία. Με βαθειά την πεποίθηση ότι κάθε ολοκληρωτισμός

είναι απανθρωπία, τα κείμενα του τεύχος πασχίζουν να είναι ταυτόχρονα μαρτυρία και σπουδή, ώστε να συνδράμουν ουσιαστικά την ορθοστασία όσων δεν είναι πρόθυμοι να κλίνουν γόνυ στα είδωλα των ταγμάτων εφόδου. «Η Ορθόδοξη Εκκλησία, πιστή στο Αρχέτυπό της [την Αγία Τριάδα], καλείται […] να κηρύττη με θάρρος μέσα στον ενθουσιασμό και του πιο δίκαιου πολέμου την αγάπη, την κατανόηση, την Ειρήνη, αλλά και μέσα στο πιο στυγνό δικτατορικό καθεστώς το απαραβίαστο των δικαιωμάτων του ανθρώπου, την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου, την Ελευθερία. Το αν δε μιά Εκκλησία κρύττει παντού και πάντοτε, ανεξάρτητα από τις ιστορικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται, το ιδανικό αυτό και στις δυό του πτυχές, αποτελεί κριτήριο της ορθοδοξίας της…»[2]. Από το Προλογικό του περιοδικού «Σύναξη», τ. 125, Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, καθηγητής στην περιοχή μας.

[1] Αρχιμ. Ιουστίνου Πάποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος. Μελετήματα Ορθοδόξου θεολογίας (μτφρ. ιερομ. Αθανασίου Γιέβτιτς), εκδ. Αστήρ, Αθήναι 1974, σσ. 55-56. [2] Παναγιώτης Νέλλας, «Τρεις βιβλικές προϋποθέσεις στο πρόβλημα Ορθοδοξία και Πολιτική», Μαρτυρία Ορθοδοξίας 1971, εκδ. Εστίας, σ. 179.

9


«Όπου Γης… Τέχνη»

Ομάδα Πολιτισμού & Δράσης opοugistechni@gmail.com & fb Με την στήριξη των Εκπαιδευτικών της περιοχής Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, σ’ όλους τους τόπους, από τότε που υπάρχει άνθρωπος παράγεται τέχνη. Μουσική, χορός, γραπτός λόγος, θέατρο, αρχιτεκτονική, ζωγραφική & γλυπτική. Γεωγραφικοί λόγοι, μετακινήσεις πληθυσμών και παραδόσεις διαμόρφωσαν πολιτισμούς, ο καθένας με κοινά ή ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ύστερα «ταξίδευαν». Με την τέχνη ως αφετηρία και οδηγό λοιπόν προχωράμε κι εμείς αναζητώντας τον κοινό τόπο για τη συνάντηση των πολιτισμών, για την επικοινωνία και τη δράση, για τη δημιουργία και την έκφραση. Συναντάμε συχνά την αμηχανία μπροστά στο έντεχνο, κρυμμένη πίσω από προφάσεις του τύπου «η τέχνη είναι πολυτέλεια». Όχι, η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Είναι αναπόσπαστο και αναγκαίο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Η κρατούσα αντίληψη της αισθητικής, έμαθε τα μάτια να μη βλέπουν σε βάθος αλλά τη γυαλισμένη επιφάνεια, την ευτελή, την εύπεπτη. Η τέχνη όμως σαν χθόνια δύναμη κάτω από την επιφάνεια και πίσω από τα πράγματα έψαχνε πάντα την κρυφή γεωμετρία που υπάρχει στη φύση και τις αόρατες στην πρώτη ματιά δομές που υπάρχουν στις σχέσεις των ανθρώπων. Με το πολιτιστικό της αντάρτικο η τέχνη φρόντιζε πάντα να διαρρηγνύει τη συνέχεια στο γνωστό και στο αποδεκτό. Και η κοινωνιολογικά προσανατολισμένη αισθητική αποτιμά την τέχνη με κριτήριο τη συμβολή της στην αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης. Τα δύο διακριτά πεδία, της κοινωνικής αμφισβήτησης και της ρηξικέλευθης τέχνης, μπαίνουν έτσι το ένα μέσα στο άλλο. Αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης λοιπόν. Η κατεύθυνση αυτής της αφύπνισης είναι καθοριστική για τις αξίες που θα ηγεμονεύσουν κοινωνικά τα επόμενα χρόνια ή και δεκαετίες. Θύλακες αντίστασης στη σημερινή αγοραία βαρβαρότητα, που μας επιβάλλεται, υπάρχουν. Επιδιώκουμε όμως ν’ αποτελέσουν και πραγματικά κύτταρα συλλογικής έκφρασης και δράσης, που θ’ αντανακλούν έμπρακτα τις αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της δημοκρατίας. Να αποτελέσουν τόπους συνάντησης ενεργών πολιτών που, ως μέλη της κοινότητας, κρίνουν, αμφισβητούν και αγωνίζονται για δικαιώματα σε μια ζωή με δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Η ομάδα πολιτισμού και δράσης «όπου γης … τέχνη» απαρτίζεται από ανθρώπους που ζουν ή εργάζονται στη «γειτονιά» μας, στον τόπο αυτό όπου απλώ-

10

νεται ο Δήμος Φυλής. Δρα μέσω της τέχνης προωθώντας τη συμμετοχή στην κοινωνική αλληλεγγύη, στην προστασία και τη βελτίωση του φυσικού κι ανθρώπινου περιβάλλοντος, στον Πολιτισμό. Δηλαδή, στα ζητήματα που αφορούν όλους μας στο Δήμο, αλλά και ευρύτερα. Η ομάδα «όπου γης … τέχνη» δεν είναι περιχαρακωμένη και κλειστή, αλλά διαμορφώνεται κάθε φορά από τις ανοιχτές διαδικασίες, τις ζυμώσεις και τις αλληλεπιδράσεις. Απευθύνουμε λοιπόν ανοιχτό κάλεσμα σε όλους και όλες για να διαμορφώνουμε από κοινού, με αμφισβήτηση και κριτική, αλληλεγγύη κι ενότητα, τις προοπτικές της ομάδας μας και να συντονίζουμε τη σταθερή παρουσία και δράση μας στον τόπο μας. Οι «οπουγήτες» είμαστε προς το παρόν νομάδες. Οι δράσεις μας στηρίζονται στην αφιλοκερδή συνεισφορά των - με πενιχρά οικονομικά, αλλά με μεράκι συμμετεχόντων, και στεγάζονται σε χώρους τόσο ιδιωτικούς όσο και δημόσιους. Ζητούμε να μας διατίθενται οι δημοτικοί χώροι και τα υλικά μέσα του Δήμου στις δράσεις της ομάδας, όπως αυτονόητα αρμόζει σε κάθε συλλογικότητα που πρεσβεύει, καλλιεργεί, τηρεί και προωθεί τις δημοκρατικές και κοινωνικές αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού.

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ Ή ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Το Σάββατο 20 Απριλίου συνδιοργανώθηκε με την ΕΛΜΕ και το Σύλλογο ΠΕ Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής στο Δημοτικό Ωδείο (Δημαρχείου 6, Άνω Λιόσια, Πλατεία Δημαρχείου), εκδήλωση με θέμα «Τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη». Η εκδήλωση ξεκίνησε για τους μικρούς μας φίλους στις 17:30 με αφήγηση του παραμυθιού «Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους» του Νικόλα Ανδρικόπουλου. Στις 19:30 ακολούθησε η προβολή της ταινίας «Το λιμάνι της Χάβρης» του Aki Olavi Kaurismaki. Στη συνέχεια, στις 21:10, ακολούθησε συζήτηση πάνω στα θέματα που θίγουν το παραμύθι και η ταινία, όπως είναι η μετανάστευση κι η διαφορετικότητα, τα δικαιώματα κι η δημοκρατία, η αλληλεγγύη και η συνεργασία.


ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ, Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΩΔΙΚΑΣ C ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ (Μέρος Β΄) Το άπειρο υπήρξε, και εξακολουθεί να είναι, μία από τις πιο προβληματικές, αμφιλεγόμενες, παράδοξες αλλά ταυτόχρονα γοητευτικές και γόνιμες μαθηματικές έννοιες. Απασχόλησε όλους τους μεγάλους μαθηματικούς και φιλόσοφους από τον Εύδοξο και τον Αριστοτέλη, μέχρι τον Hilbert και τον Wittgenstein. Ο Reviel Netz, ένας από τους κορυφαίους ερευνητές των αρχαίων μαθηματικών, που μελέτησε διεξοδικά τον κώδικα, επισήμανε μια περίεργη διατύπωση, η οποία, κατά τη γνώμη του, στηρίζει την υπόθεση ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν προσεγγίσει μία έννοια του απείρου παρόμοια με την σύγχρονη, ήξεραν δηλαδή να χειρίζονται το συγχρονικό άπειρο. Η διατύπωση αυτή, που βρίσκεται στην πρόταση 14 της Μεθόδου και αφορά στον υπολογισμό του όγκου μιας κυλινδρικής τομής, είναι η ακόλουθη: «ίσος πλήθει». Η έκφραση είναι απόλυτα τυπική των αρχαίων μαθηματικών όταν συγκρίνουν πεπερασμένα σύνολα. Στο συγκεκριμένο όμως απόσπασμα ο Αρχιμήδης συγκρίνει απειροσύνολα, συγκεκριμένα τα άπειρα τρίγωνα στα οποία μπορεί να διαιρεθεί ένα πρίσμα με τα άπειρα ευθύγραμμα τμήματα στα οποία μπορεί να διαιρεθεί ένα τετραγώνου. Δεν αρκείται να διαπιστώσει, απλά και μόνο, ότι τα δύο σύνολα είναι άπειρα. Δείχνει ότι μέσα από μία 1-1 αντιστοιχία τα δύο αυτά άπειρα σύνολα έχουν τον ίδιο πληθάριθμο, είναι «ίσα πληθει». Ο Netz διαπιστώνει με έκπληξη: «This is no less than the cornerstone of modern Set Theory. Actual infinities were known already to the ancient Geeks». (The A rchimedes Codex, σελ.198). Μόνο που η λακωνική διατύπωση του Αρχιμήδη αποτελεί, μέσα στα συγκείμενά της, μία απλή νύξη, ένα είδος μεταμαθηματικού σχολιασμού που δεν αγγίζει διόλου τον κορμό της απόδειξής του. Θα ήθελα να προσθέσω στην επιχειρηματολογία του Netz, ενισχύοντάς τη, μία δική μου παρατήρηση, βασισμένη σε ένα αποσπάσματα από τον πλατωνικό Θεαίτητο. Αναλύοντας τη λειτουργία της αίσθησης, ο Πλάτωνας μας παρουσιάζει δύο άπειρα σύνολα αποτελούμενα, αντίστοιχα, από τις υποκειμενικές αισθήσεις και τα αισθητά αντικείμενα. Στη συνέχεια, και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο, ορίζει μία 1-1 αντιστοιχία ανάμεσα στα δύο αυτά άπειρα: σε κάθε αίσθηση αντιστοιχεί ένα αισθητό και αντίστροφα. Τα δύο άπειρα συγκρίνονται και εξισώνονται είναι δίδυμα, σαφής διατύπωση της σύγκρισης και εξομοίωσής τους. Αξίζει, πιστεύω, να παραθέσουμε, αποσπασματικά, το σχετικό χωρίο: «της δε κινήσεως δύο είδη, πλήθει μεν άπειρον εκάτερον [….] γίγνεται έκγονα πλήθει μεν άπειρα, δίδυμα δε, το μεν αισθητόν, η δε αίσθησις, αεί συνεκπίπτουσα και γεννωμένη μετά του αισθητού» (Θεαιτ. 156 a5-b2). Ο Πλάτωνας ήξερε να χειρίζεται το συγχρονικό άπειρο. Μόνο που δεν το εφάρμοσε ποτέ στην πράξη για να δείξει, για παράδειγμα, ότι τα τετράγωνα των φυσικών αριθμών είναι τόσα όσα και οι ίδιοι οι φυσικοί αριθμοί, όπως διαπίστωσε, κατάπληκτος, ο Γαλιλαίος. Το ερώτημα γιατί οι αρχαίοι Έλληνες συνέλαβαν θεωρητικά αλλά δεν αξιοποίησαν, στην καθημερινή μαθηματική πρακτική τους, την έννοια του συγχρονικού απείρου, αντίθετα μάλιστα, την απέρριψαν κατηγορηματικά, αποτελεί ένα από τα ανοιχτά και πιο ενδιαφέροντα προβλήματα της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας των επιστημών. Στέφανος Οικονόμου καθηγητής στην περιοχή μας

Βάσω Κατράκη

Ενδεικτική βιβλιογραφία: 1) Stewart Shapiro: Thinking about mathematics: the philosophy of mathematics, Oxford University Press, New York, 2000 2) Reviel Netz-William Noel: The A rchimedes Codex, Weidenfeld & Nicolson, London, 2007

11


Αγώνας διαρκείας σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο Απέναντι στην επίθεση που οδηγεί στην εξαθλίωση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και επιχειρεί να διαμορφώσει νέες εργασιακές σχέσεις σε βάρος των εργαζομένων, έχει γίνει πλέον φανερό ότι κανένας κλάδος δεν μπορεί να κερδίσει μόνος του. Η μόνη αποτελεσματική απάντηση είναι η συντονισμένη οργάνωση της αντίστασης και η συγκέντρωση δυνάμεων στο στόχο για την ανατροπή των μνημονίων και της τρικομματικής συμμορίας που τα εφαρμόζει, δηλαδή, πολιτικός αγώνας διαρκείας με εμπροσθοφυλακή τις εργατικές αντιστάσεις και τον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινούνται οι συντονισμοί που συγκροτούνται διαρκώς και αγωνίζονται. Ως παράταξη και ΕΛΜΕ συμμετέχουμε ενεργά στο Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημοσίου και στο Συντονισμό ΕΛΜΕ & Συλλόγων ΠΕ και στηρίζουμε το Συντονισμό των συλλογικοτήτων των 3 ΔΕΝ. Καθίσταται απολύτως απαραίτητο ένα κέντρο αγώνα συντονισμού των συνδικάτων. Αυτό θα εργαστεί για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, των μισθών και των θέσεων εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την απαγόρευση των απολύσεων, τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων και των κοινωνικών παροχών, την οργάνωση της αλληλεγγύης στους ανέργους και τους απλήρωτους εργαζόμενους, την υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου και την απόκρουση της ποινικοποίησης, της καταστολής και της βίας απέναντι στην απεργία, το συνδικαλισμό και τους αγώνες. Ο συντονισμός των σωματείων με αγωνιστικό προσανατολισμό και των υπόλοιπων κοινωνικών κινημά-

12

των, η κλιμάκωσης του αγώνα απέναντι σε όλες τις πτυχές της μνημονιακής βαρβαρότητας και η απαραίτητη πολιτικοποίηση και γενίκευση των αιτημάτων θα ενίσχυαν αποφασιστικά τόσο τη μαζικότητα όσο και την αποτελεσματικότητα της μάχης ενάντια στις πολιτικές της φτώχειας, της ανεργίας και της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους. Είναι ανάγκη, στο σημείο αυτό, να αναφερθούμε στο τοπικό επίπεδο και στούς αλληλλένδετους μεταξύ τους αγώνες για την προστασία της παιδείας, των εργασιακών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων καθώς και της υγείας και του περιβάλλοντος , με αιχμή την 50χρονη καρκινογόνα χωματερή. Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, όπως και όλα τα υπόλοιπα δημόσια και κοινωνικά αγαθά, αποδομείται συστηματικά και οδηγείται στη θατσεροποίηση. Το δρόμο ανοίγουν το σφαγιαστικό σχέδιο Αθηνά, η επερχόμενη -με ή χωρίς αξιολόγηση - κατάργηση οργανικών θέσεων με τις συνακόλουθες «μετακινήσεις»και απολύσεις, οι περικοπές δαπανών και οι συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων. Το «σχέδιο επίορκος Ζεύς», με την ηθελημένη του ασάφεια, κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Το υποχρηματοδοτούμενο σχολείο-τέρας, τα ασφυκτικά τμήματα των 30 και 35 μαθητών και η συνακόλουθη έκρηξη μαθητικής βίας και διαρροής, είναι προ των πυλών. Ως παράταξη και ΕΛΜΕ στα τρία χρόνια του μνημονίου αγωνιζόμαστε με τις μικρές μας δυνάμεις με συνέπεια ενάντια σε αυτόν το μεσαίωνα, στην επελαύνουσα βαρβαρότητα. Χάρη στην κινητοποίηση όλων των συναδέλφων

της ΕΛΜΕ ΔΕΝ πέρασε η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, ΔΕΝ καταργήθηκε κανένα σχολείο, αλλά αντίθετα λειτούργησαν 2 νέα και ΔΕΝ διογκώθηκαν τα τμήματα των σχολείων. Προς την ίδια κατεύθυνση εργαζόμαστε κι αυτήν την περίοδο, με έμφαση στην προστασία των οργανικών και των συναδέλφων και στην αντίθεση προς την ψευτοαξιολόγηση που φακελώνει και απολύει. Όντας σε συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων συμμετείχαμε στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 2/3 και στο πανεργατικό στις 7/4, που διοργανώθηκαν από αυτά με επιτυχία, σπάζοντας την αδράνεια και το κρύψιμο ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Συνεργαζόμαστε με το Σύλλογο ΠΕ της περιοχής μας τόσο για την επιτυχία των κινητοποιήσεων αυτών, όσο και για την ενημέρωση των γονέων, αλλά και ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας. Έτσι, οργανώσαμε κεντρική εκδήλωση, κι άλλες επιμέρους, για το δημόσιο σχολείο στις 6/4 και προετοιμάζουμε εκδήλωση στις 20/4 για τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα ενάντια στη βία και το ρατσισμό σε συνεργασία και πάλι με την ομάδα δράσης και πολιτισμού «Όπου Γης… Τέχνη». Βρισκόμαστε σε στενή συνεργασία με την Επιτροπή για το κλείσιμο της χωματερής συνδιοργανώνοντας εκδηλώσεις και δράσεις ενημέρωσης κι αφύπνισης των πολιτών και παλεύοντας ενάντια στα εργοστάσια καύσης που μάλιστα ένα θα γίνει μέσα στα Άνω Λιόσια. Τέλος, στηρίζουμε συλλογικότητες αλληλεγγύης που διανέμουν τρόφιμα χωρίς μεσάζοντες ή δωρεάν και αγωνίζονται για την ίδρυση κοινωνικού ιατρείου. Μαρία Λογιωτάτου & ΧΤΚ


Entypo 5 2013