Issuu on Google+

de

timpetoon p

reis

Tim e d t e m d l e er w de om


de redactie:

Shirley Dijkstra Marike van de Belt Wim Velderman Nynke Hallema Mirjam Zengerink Sabri Cicek


Olivier van Noort deed er drie jaar over, toen hij in 1598 als eerste Nederlander in een zeilboot om de wereld voer. De Noordse stern doet het in twee etappes, in de lente heen, in de herfst terug. Philias Fogg deed het in 80 dagen. Volgens Jules Verne. Met een concorde (dat is een vliegtuig dat heel snel kan vliegen) staat het record op zo’n 33 uur, in 1992. En in google earth is een muisklik voldoende om razendsnel de wereld rond te gaan. Wie zaterdag 12 mei bij ons langs komt, kan in een paar uurtjes de wereld rond. En waar kom je dan zo allemaal terecht? Laten we aannemen dat jullie binnenkomen bij de kleuteringang. Rechtsaf slaand komt het rood-wit-blauw je tegemoet. In de groepen 1-2 is Nederland het land dat centraal staat. Ze zijn er zelfs helemaal voor naar de boer gewandeld, om koeien te aaien en melk te drinken. Dat is toch een hele prestatie. Terugwandelend kom je dan plotseling in Suriname. De kinderen in groep 4 weten alles van dat land, en van cacao. Naast Suriname ligt China. Dat wisten jullie vast niet! Een vervaarlijke draak bewaakt China, maar de kinderen van groep 3 zijn niet bang voor hem! Loop maar lekker door, dan kom je vanzelf in Europa. Want daar zijn de kinderen van groep 7 druk mee geweest. Ze zijn zelfs op vakantie geweest, lees hun verhalen maar. Daarnaast hangen de slingers, want Brazilië is het land van Carnaval! Toch hebben de kinderen van groep 6 geleerd, dat het leven in Brazilië niet één groot feest is. Nog een klein stukje, en dan sta je in Rusland, het grootste land ter wereld. Met de langste spoorlijn ter wereld. En de stoerste dansen! En tenslotte, direct naast Rusland, vind je Indonesië. Het land van de Wajang-poppen. En de enge spinnen! Tussen Rusland en Brazilië kun je weer naar buiten. Wandel dan nog even een rondje om de school, want op de ramen vind je alle kinderen van de wereld.


UIT ’T HOOFDENKAMERTJE.

U kent vast wel het gezegde: “Hij die verre reizen maakt, kan veel verhalen”. Na ons schoolproject ‘reis om de wereld’ kunnen de kinderen inderdaad veel verhalen. U leest daarover in deze Timpetoon. En als u onze tentoonstelling bezoekt op zaterdagmorgen 12 mei, dan kunt u niet alleen lezen, maar ook zien, ruiken en proeven wat de kinderen allemaal hebben geleerd op hun reis om de wereld. De groepen 1-2 gingen uit van het gezegde: “Je moet de reis van duizend kilometer beginnen met een eerste stap”. Zij zijn in Nederland gebleven en hebben veel geleerd over de Nederlandse cultuur. Groep 3 ging helemaal naar China en heeft de woorden uit de leesmethode in Chinese karakters leren schrijven. Groep 4 ging helemaal naar Suriname, groep 5 naar Indonesië, groep 6 naar Brazilië, groep 7 maakte een rondreis door verschillende landen van Europa en groep 8 ging naar Rusland. Voor alle kinderen was na hun reis één ding duidelijk: ‘reizen brengt andere culturen dichterbij. Het is toch fantastisch als meneer Hu, de vader van Dennis in groep 8, over ‘zijn’ China komt vertellen. Aangrijpend als de kinderen beseffen hoe goed ze het hier hebben vergeleken met de armoede in de krottenwijken van de grote steden in Brazilië. Het ging in dit project niet alleen om het opdoen van kennis over andere landen, maar ook om het respect voor andere gebruiken en gewoontes. Bekijk de mensen in andere landen eens door een andere bril, laat je eigen ideeën los en probeer je te verplaatsen in die andere mens. Dit was niet zo maar een doelstelling van dit project. Het is een doelstelling die past bij de identiteit van de openbare school, dus ook bij onze school de Timp. Het motto van de openbare school is immers: ‘Niet apart, maar samen’. Samen naar één school, waar leerlingen met verschillende achtergronden elkaar ontmoeten en met elkaar omgaan door kennis te nemen van elkaars cultuur. Niet voor niets luidt één van onze missiestellingen: “We zijn een openbare school waar we begrip en respect vragen en tonen voor andere opvattingen en gedachten”. We hebben deze gedachte gesymboliseerd door middel van de poppetjes op de ramen rondom de school. Het zijn kinderen uit allerlei culturen die elkaar een hand geven om er samen iets moois van te maken. Op de tentoonstelling vindt u ook stands van Unicef en Amnesty. Wij vinden deze organisaties goed passen bij het thema van ons project en leerzaam voor de kinderen. De tentoonstelling is de afsluiting van ons project. Maar daarmee is onze reis nog niet afgelopen. Op dinsdag 5 juni maken we weer ‘een reis om de wereld’, maar dan in 80 dagen. Het is een dans- en toneelvoorstelling gebaseerd op het beroemde verhaal van Jules Verne. Ook tijdens deze reis komen de kinderen in aanraking met allerlei culturen. Van Chinese acrobaten en Turkse dorpelingen tot indianen in Amerika. In de loop van de maand mei gaan we eerst zelf oefenen voor deze avontuurlijke voorstelling. Op 5 juni komen er 3 docenten van theaterbureau Spring naar de Timp om van alle onderdelen een geweldige voorstelling te maken. De voorstelling is ’s middags van 14.45 uur tot 15.30 uur in Sporthal Hasseler Es. U krijgt nog een uitnodiging van ons, maar bij deze bent u al vast van harte uitgenodigd. Wim Kevelham.


Van juf mochten we allerlei spullen meenemen die met Nederland te maken hebben. We brachten erg veel mee. Van heerlijke dropjes die we lekker hebben opgepeuzeld, klompen, een echte houten molen, heerlijke stroopwafels, Delfts blauwe huisjes, placemats van Nederland, boekjes met liedjes van vroeger, een leeg doosje van een Mac Kroket tot boerderijdieren en nog veel meer. We hebben alle spullen uitvoerig bekeken en besproken en daarna hebben we ze een plekje gegeven in de gang bij het kraampje of in de klas op de kast. De spullen en vooral ook alle boeken in de gang hebben ons van alles geleerd. In de bouwhoek hebben we bijvoorbeeld een windmolen en een troon nagebouwd. Met lego hebben we huizen met bijzondere gevels nagebouwd.

De kinderen van groep 1 hebben allemaal een eigen kroon geknutseld en de kinderen van groep 2 hebben een koning of koningin geknutseld deze week. In het speellokaal hebben we deze week Oudhollandse spelen gedaan, zoals zaklopen, sjoelen, spijkerpoepen, hoelahoepen, aardappelracen en blik gooien. We hebben heel enthousiast meegedaan allemaal en vonden het jammer dat ons gymuur voorbij was. De laatste week van ons project moet nog komen. In deze week gaan witte tulpen omtoveren tot gekleurde tulpen en we moeten een geheim werkje maken!!!! We verklappen nog niet wat dit is!!. Komen jullie ook allemaal kijken op 12 mei naar ons deel van de presentatie van het project ‘Reis om de wereld’? Dan kun je de lekkere dropjes zelf proeven en je mag ook proberen of je de sjoelstenen allemaal door de gaten kunt krijgen!


Nederland Bij de kleuters hebben we 3 weken gewerkt over Nederland. In de eerste week hebben we de nadruk gelegd op het thema boerderij. We zijn gezellig met zijn allen naar kaasboerderij Kaamps gelopen om te kijken hoe de koeien in de stal staan en hoe er kaas gemaakt wordt. Daarna hebben we allemaal verse melk geproefd. In de klas hebben de kinderen van groep 2 een groepswerkstuk gemaakt over de boerderij.

Ook hebben we allemaal onze eigen klompen gemaakt met een echte Delfts blauw schildering erop. We hebben geleerd wat een melktank en een melkwagen is en welke dieren je allemaal op een boerderij kunt zien.

In de tweede week hebben we veel geleerd over ons koningshuis. We weten nu dat koningin Beatrix onze koningin is en dat haar zoon Willem Alexander de kroonprins van Nederland is en over een tijdje onze koning wordt. In ons boek van de week stond dat Maxima met hem is getrouwd en dat ze samen kindjes kregen. We hebben goed gekeken naar de Nederlandse vlag en hebben hem nageknutseld, nagetekend en nageschilderd. Ook hebben we geprobeerd het Wilhelmus te leren, maar dat was wel erg moeilijk hoor! Het liedje ‘Ik hou van Holland’ konden we beter onthouden. Natuurlijk hebben we in de kring met onze groep ook Oudhollandse liedjes en versjes gezongen die we bijna allemaal wel geleerd hebben toen we nog peuters waren. Juffrouw heeft zelfs een paar verhaaltjes voorgelezen uit het boekje ‘Jipke en Jannöaken’. Dat is Jip en Janneke in het Twents. Juffrouw moest voor ons wel stukjes vertalen in het Nederlands anders verstonden we er niet veel van.


HANSIE BRINKERS VAN SPAARNDAM

Heel lang geleden woonde er in Spaarndam een jongen, wiens vader sluiswachter was. Toen hij een jaar of acht was, mocht hij van zijn ouders pannekoeken gaan brengen aan een oude blinde man, die eenzaam in de polder woonde. Het was een mooie middag in de herfst toen Hansie Brinkers, zo heette die jongen, met een pakje op weg ging. Hij bleef wel een uur bij de man, die het erg gezellig vond. Toen Hansie terugliep over de dijk merkte hij dat het water hoger stond dan anders en hij dacht eraan hoe boos het water zou zijn op de stevige sluisdeuren van zijn vader. Hij moest er niet aan denken dat het water ooit door de dijk zou breken, de sluizen vernielen en het vruchtbare land overspoelen. Wat zou de wraak van het water op zijn vader groot zijn! Al fantaserend liep hij verder en keek af en toe eens om naar het huisje van de oude man, waarvan de glazen gloeiden in het rood van de ondergaande zon, alsof alles in lichterlaaie stond. Hansie Brinkers merkte wel aan de zon dat hij te lang was weggebleven en dat zijn lange schaduw niet meer op het gras viel. Toen hij er flink de pas had ingezet, hoorde hij iets dat hem stokstijf stil deed staan. Het was het geluid van siepelend water. Hij liet zich van de dijk afglijden en onderaan vond hij een straaltje water dat niet over, maar door de dijk kwam. Een gat, een gat in de dijk! Als het water daar door bleef stromen zou het gat steeds groter worden, totdat de dijk het op die plaats zou begeven. Als het niet onmiddellijk gestopt zou worden, zou een ramp Spaarndam en de wijde omgeving treffen. Bijna onwillekeurig stopte hij zijn vinger in het gaatje en het water hield op met stromen.


In het begin kostte het hem geen enkele moeite om zo het water tegen te houden maar op den duur raakte hij verkleumd door het natte gras en de vochtige nevel die laag over de weilanden en het water lag. Hij begon hard om hulp te roepen maar niemand hoorde hem. Niemand waagde zich zo laat op die donkere dijk. Hij werd hoe langer hoe kouder en stijver en een pijn trok door zijn vinger, door zijn hand en op den duur door zijn hele lichaam. Hij riep om hulp en om zijn moeder. Maar zijn moeder had de deur en de luiken al lang gesloten en had zich voorgenomen haar zoon morgen maar eens onder handen te nemen omdat hij bij de blinde man was blijven slapen. Hansie klappertande zo dat zelfs fluiten hem niet meer lukte. Toen bad hij God om hulp en besloot ten einde raad daar tot de volgende morgen te blijven. De hele lange avond en nacht bleef hij tegen de dijk aan gedrukt zitten. Hij probeerde niet te slapen en een pijn van koude en kramp maakte z'n lichaam gevoelloos. Die nacht scheen eindeloos te duren. Maar toen de nieuwe dag aanbrak kwam er een pastoor over de dijk die de hele nacht aan het bed van een stervende had zitten waken. Hij vond Hansie Brinkers en begreep aan welk onheil men was ontsnapt.


Oud-leerlingen van de Timp. .Ik ben getrouwd met Vanessa, Wat doen ze vandaag de dag. Wat houdt en we hebben twee zoontjes: hun bezig? Hoe kijken ze terug op hun ba- Morris van 6 en Nigel van 4. Ik sisschool.? werk als ambtenaar bij het Land Curaçao. Onze dag ziet er denk ik niet zoveel Jeroen Jansen ,oud-leerling van De Timp anders uit dan mensen in Nederland. We rijwoont en werkt op Curaçao ,schrijft coden alleen veel auto. Dat verbaast veel mensen lumns voor Radio Nederland Wereld Omvan buiten,. Die denken dat we op het eiland roep . Werkte voor de huidige en voormali- alles af kunnen lopen. Ik rij jaarlijks 30.000 ge president van Curaçao. Werkt aan het kilometer, best veel! En de tijden zijn anders: Nationale Plan voor de Wijkaanpak school begint om zeven uur, dus we zitten om (armoedebestrijding). zes uur 's ochtends al in de auto: om vijf uur Fervent jazzliefhebber en eilandbewogaat de wekker. Vanwege de hitte 's middags ner ,die zo’n 30.000 km per jaar rondreist houdt school op om 12.00 uur. Daarna breng ik over dat mooie eiland. Jeroen in gesprek mijn kinderen naar de opvang. We werken net met Wim Velderman: zoals in Nederland van 8 tot 5. Tegen half zeJeroen Jansen, oud-leerling van de ven zijn we dan weer thuis. Je gaat wonen in Timp .Vader en moeder wonen nog altijd aan een hele andere cultuur, men spreekt een ande Noordelijke Esweg, zus Marjolein (ook oud dere taal en het is er dertig graden elke dag. leerling),in de Achterhoek, hoe raak je verDat is een hele overgang. Maar uiteindelijk zeild op een eiland als Curaçao? gaan we ook hier gewoon aan het werk, moet ik “Tijdens mijn studie in Sociologie in Tilburg boodschappen doen en rekeningen betalen. Nakwam ik een meisje uit Curaçao tegen, Vanes- tuurlijk geniet je wel van alle mooie dingen op sa. Ik raakte toen al vrij snel verzeild in de het eiland, maar ik zit niet elke dag meer met Curaçaose scene. We kregen een relatie en open mond naar de blauwe zee te kijken: het toen ging het hard. Na een paar keer wordt gewoon je plek, net zoals Hengelo dat Curaçao was ik er wel uit: dit moest de volooit was. gende stap worden. Curaçao is dan wel een Curaçao op zich is een passie: ik ben dol op dit deel van het Nederlands Koninkrijk maar in eiland en de mensen. Het is totaal niet saai, heel weinig met Nederland te vergelijken. Dat elke dag gebeurt er wat. Door Curaçao heb ik maakte het uitdagend. Gek genoeg wilde mijn een nieuwe passie ontdekt: schrijven. Ik vriendin juist in Nederland blijven! Uiteindeschrijf columns voor de Wereldomroep en het lijk won ik! Antilliaans dagblad. Daarnaast ben ik nog steeds bezig met oude passies als jazzmuziek en luchtvaart. En mijn gezin he, een dagelijkse passie. Curaçaoënaars zijn eigenwijze, trotse mensen. Ze hebben niet zoveel met Nederland vind ik. Ze zijn heel trots op hun eigen cultuur, jij moet je bewijzen. Veel van hen hebben wel in Nederland gewoond of zijn er op vakantie geweest. Maar sinds Curaçao een zelfstandig land is hebben de meeste Curaçaoënaars de neiging om zich een beetje af te


zetten tegen Nederland. Ze willen dolgraag laten zien dat ze het zelfkunnen. Ik vind dat niet erg, gezond zelfs.

ministeries moeten er komen, wat worden onze doelen. Daarna ben ik voor de huidige minister president directeur geweest van het nationaal plan voor de wijkaanpak. Er is veel armoede in de wijken, de bedoeling is om elk De Antillen bestaan eigenlijk uit zes eilanden: jaar 15 wijken op te knappen. Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Op dit moment zijn alle wetten en regels wel Eustatius en Saba. Dat noemden ze vroeger zo'n beetje uitgewerkt. En we hebben nu nede Nederlandse Antillen. In 1986 is Aruba gen nieuwe ministeries die het land op poten een apart land geworden binnen het Koninkmoeten zetten. Iedereen moet alleen wennen rijk. Toen bestonden de Nederlandse Antillen aan de nieuwe manier van werken: we staan dus nog uit vijf eilanden, Aruba ging apart. echt op eigen benen, we kunnen niet meer naar Een paar jaar geleden hebben ze aan alle be- Nederland of de andere eilanden stappen voor woners van die vijf eilanden gevraagd wat ze hulp. Dat is voor sommige mensen echt even wilden: of ze ook net als Aruba een eigen land wennen. We moeten de eigen broek op houden, wilden worden, of ze misschien bij Nederland alsof je 'op kamers' gaat. Iedereen werkt wilden horen of de boel zo laten zoals die is. mee, maar de een heeft er natuurlijk meer zin De eilanden Curacao en Sint Maarten hebben in dan de ander. Ik kan dat ook wel begrijpen: toen gekozen om een apart land te worden als je dertig jaar als ambtenaar hetzelfde binnen het Koninkrijk. Net als Aruba dus. werk gedaan hebt met dezelfde mensen, dan De andere drie wilden juist meer bij Nederis het heftig om ineens met andere mensen land horen en die zijn samen een soort geheel ander werk te doen. Dat is een kwestie meente van Nederland geworden. Voor Curavan trainen en goed begeleiden. çao betekent dat dat ze veel meer dingen zonder hulp van Nederland doen: ze bepalen nu Toen we emigreerden naar Curaçao ben ik rezelf wat ze doen op het eiland zonder dat Ne- gelmatig gaan schrijven voor mijn familie en derland of de andere eilanden het daar mee vrienden in Nederland. Gewoon, om ze te laten eens moeten zijn. Die nieuwe situatie is op 10- weten wat we doen en hoe we het eiland erva10-10 gestart: 10 oktober 2010. Mijn werk is ren. Dat werd opgepikt door een journalist van eigenlijk om ervoor te zorgen dat die overgang de Wereldomroep en uiteindelijk kwam dat bij naar eigen land vlekkeloos verloopt. hen op de site terecht. Omdat ik erg in poli-

Ik was adviseur van de minister-president , toen we na moesten denken over hoe we het nieuwe land zouden gaan inrichten: wat voor

tiek geïnteresseerd ben, heb ik gevraagd of ik mocht proberen om daar regelmatig een column over te schrijven. Dat is nu bijna zes jaar geleden, en ik doe dat nog steeds met veel plezier. In het begin ging het vaak over hoe ik als Nederlander Curaçao bekijk. Inmiddels ben ik er al zo lang dat ik dat niet meer zo interessant vind. Ik schrijf nu veel over de politiek maar ook andere ontwikkelingen op het eiland: de economie, cultuur en hoe onze band met Nederland is.


Jazz en zo. Daar komt de Timp om de hoek kijken! Ik heb enorm veel gehad aan Philip Reyns, ik zat in groep 7 bij hem in de klas. Hij heeft mijn interesse voor muziek aangewakkerd. Hij speelde vaak muziek af in de klas en vertelde daar dan over. Ik vond dat enorm interessant. Toen ik van De Timp af was en naar het Twickel College ging, trof ik daar dezelfde muziekvriendelijke sfeer aan. En ook in die tijd bleef ik Philip opzoeken en leende ik zijn platen. Ondertussen had ik een vriend op school die altsax speelde, ik ging mee naar concerten en toen was ik verkocht. Jazz staat voor vrijheid, er kan zoveel in die muziek, ik verveel me nooit. Het is echt niet saai om 'alleen maar naar jazz te luisteren': het heeft te maken met Blues, Soul, Hip Hop,Klassieke Muziek, Gospel: wat jij wil. Ik heb nog geen Facebook concert georganiseerd maar ik ben overal voor in! Het leven is goed op het eiland! Maar je moet ook weer niet denken dat we elke dag op het strand liggen. Door het mooie weer heb je wel meer aan je vrije tijd vind ik: je kunt er altijd op uit, je bent veel buiten. Maar denk niet dat het altijd relaxt is hier: er wordt hard gewerkt. De plaatjes en verhalen uit de vakantiefolders kloppen niet altijd. Onze Morris zit nu in groep 3 van het basisonderwijs, Nigel zit nog op de crèche. Morris heeft nooit ander onderwijs gekend dus het is lastig vergelijken met Nederland. Het meeste onderwijs wordt in het Papiaments gegeven, de meest gesproken taal hier op het eiland. Papiaments heeft veel elementen van Spaans, Portugees, Engels en Nederlands in zich. Er zijn ongeveer zes scholen die Nederlands als instructietaal gebruiken. Morris gaat naar zo'n school. Toch denk ik dat Morris meer Papiaments dan Nederlands praat: in de klas gaat

weliswaar alles in het Nederlands maar op het schoolplein vaak in het Papiaments. Vroeger was dat zelfs verboden! Het zorgt in ieder geval voor dat onze kinderen perfect tweetalig zijn en dat vind ik heel belangrijk. Ik denk dat je wel kunt zeggen dat de leraren hier wat 'ouderwetser' zijn dan in Nederland. Ze zijn strenger. Een reactie van een leerling wordt niet altijd op prijs gesteld, dan ben je al vrij snel 'brutaal'. En verder moet iedereen hier een soort uniform aan, al valt dat in de praktijk wel mee. Ze moeten een polo shirt aan van de school, een blauwe broek en witte sokken. Het onderwijs is helaas niet zo goed geregeld als in Nederland. Van De Timp kan ik me nog de weeksluitingen herinneren, waar ik fanatiek aan mee deed. Dat hebben we hier niet, het is wat dat betreft wat ouderwetser. Er is een bibliotheek, er worden uitstapjes gemaakt, maar het grootste deel van de ontplooiing vindt buiten school plaats: tijdens de naschoolse opvang en thuis. Van De Timp zijn me de schoolkampen het meest bijgebleven, naast de weeksluitingen en de slotmusical. Ik stroomde halverwege het schooljaar 80/81 dus het was erg wennen voor mij. Ik heb toen veel gehad aan Thijs van der Kaaij, die ik later op Curaçao weer tegen kwam! Ik kan me nog de gevechten herinneren met het Eijmink. Misschien stelde het weinig voor, maar in mijn herinnering waren het soms echte veldslagen. Ik deed daar nooit aan mee want daar was ik veel te stil voor. Op een dag had ik besloten dat ik me moest vermannen en dat het tijd was om me van mijn meest strijdbare kant te laten zien. Slecht idee. Ik liep op zo'n Eijmink jongen af maar het idee om hem te slaan lag wel heel ver van mij af. Dat deed hij wel. Een bult op mijn hoofd later besloot ik om er nooit meer aan mee te doen. En ja, verder


heb ik triomfen gevierd als Theo, naast Thea tijdens de weeksluiting. En ik mocht mezelf spelen tijdens de slotmusical! Als laatste wil ik mijn hobby vliegtuigspotten noemen: doe ik nog steeds maar is op De Timp geboren: ik stapte wekelijks op mijn fietsje richting vliegbasis. Robert Dam z'n vader werkte daar dus zo kwamen we in de cockpit van een F-16 terecht, vergeet ik niet snel! Ik heb goede herinneringen aan de leraren, maar het meest dus aan Philip Reyns, hij gaf mij de liefde voor muziek mee. Maar ik heb van elke leraar wel wat meegekregen. Wim Schuur was ook belangrijk, ik heb hem ooit verslagen in een wedstrijd snel lezen! Wat me beviel was de aandacht voor vrije expressie en de kleinschaligheid. Dat was me op het lijf geschreven. Ik kan me eigenlijk niets herinneren dat me niet beviel. De lessen waren prima, behalve gymnastiek dan: dat vond ik een drama. We kennen allemaal de kinderen die als laatste gekozen werden tijdens het basketbal, handbal etc. Nou, die kozen mij niet eens, hahaha. Ook fraai waren de activiteiten in het Hasseler Hoes, de filmmiddagen. En daar stond tegenover een schuur waar de echt stoere leerlingen gingen 'brommers kiekn' Ik uiteraard niet. Het is fijn dat we nu Facebook hebben want een heleboel klasgenoten 'zie' ik nu nog via internet. Kim Waage, Mathijs Gaalman, Mathijs Haarink, Carla van der werf, Robert Dam, Richard van Heuven, Carla van Lonkhuizen, Marcel Haarms: ik zie ze allemaal voorbij komen. Met Carla van der Werf heb ik nog steeds contact en van de leraren zie ik Philip Reyns nog steeds regelmatig. Als ik in Nederland ben dan probeer ik ze allebei altijd even op te zoeken. Samenvattend Positief vind ik de enorme kansen die het eiland me bied: ik had in Nederland nooit zoveel

kunnen doen in zo'n korte tijd. Na drie jaar werkte ik al voor de Minister-President: probeer dat maar eens in Nederland! De kleine gemeenschap zorgt ervoor dat je snel bekend bent en men jou voor alles vraagt. Ik heb de gekste dingen gedaan. Voor kinderen is Curacao verder ideaal vanwege het weer: ik kan me geen betere plek voor hen voorstellen. Negatief is natuurlijk dat je er niet zo makkelijk vanaf komt! In Nederland pak je de auto, vliegtuig of trein en je bent ergens anders, hier moet alles met het vliegtuig en dat is prijzig. Als je heel lang op zo'n eiland bent dan kun je gaan denken dat de wereld om Curaçao draait in plaats van andersom. Sommige mensen denken dat, en die laten echt van dat gedrag zien uit een dorp: veel roddelen over elkaar. Daar heb ik een grote hekel aan.Nederland .Ik mis vooral mensen, zoals mijn familie en vrienden. Ik ben ook wel meer Twente gaan waarderen sinds ik hier ben. Ik kom daar graag. En rondlopen in een grote stad waar je alles hebt is natuurlijk heel fijn. Aan de andere kant: er wordt hier ook van alles georganiseerd. Binnenkort hebben we weer North Sea Jazz Festival bijvoorbeeld. En als ik echt heimwee krijg dan liggen Albert Heijn, de DA drogist en de Bruna om de hoek, die hebben we hier allemaal. Ik heb nog nooit een plek gehad waarvan ik dacht:"hier wil ik de rest van mijn leven blijven". Ik ben 38!! Zeg nooit nooit, maar we hebben geen plannen om te verhuizen, voorlopig is Curaçao de plek waar we ons thuis voelen. Of het over tien jaar nog zo is: ik heb geen glazen bol.. ”Jeroen Jansen, bedankt voor jouw verhaal. Het ga jou en je familie goed. Jouw verhaal laat andermaal zien dat de Timp (-ers) overal op de wereld te vinden zijn en gelukkig heel vaak met een goed leven.


Groep 3

China

Krijten over China.


China Wij kregen een gastles over China van meneer Hu. Hij vertelde aan de hand van een digibordpresentatie veel over China. Even wat feitjes.  Papier is uitgevonden in China.  De kleur rood is een gelukskleur. Het vuur van de draak is ook rood en de draak is een geluksbrenger.  De Chinese muur is wel 4500 kilometer lang. Het bouwen van de muur was bedoeld om indringers en vijanden af te schrikken/en buiten te houden  Keizer Shen Nung van China ontdekte in 2737 voor Chr. per ongeluk thee doordat tijdens het water koken er per ongeluk theeblaadjes in het water vielen. Dit rook erg lekker en zo is theedrinken ontdekt.  ‘Mandarijn’ is de basistaal.  Het Chinese Nieuwjaar begint altijd op de dag van de 2e nieuwe maan, na de kortste dag van de winter.

groep 3

Wij willen meneer Hu hartelijk danken voor zijn medewerking.

De kinderen hebben veel geknutseld over China. Komt u ook kijken naar hun werkjes tijdens de presentatie?


Anansi - De slimste Een anansi-verhaal over hoe de slimheid in de wereld kwam Meester Superspin Anansi zat te piekeren: Stel je voor dat er iemand bestaat die slimmer is dan ik... Dat kon hij niet hebben, dus besloot hij de wereld in te trekken en alle Slimheid op te kopen. Inderdaad ontmoette hij hier en daar iemand die een heel speciale slimheid bezat, maar niemand lukte het om van Anansi's slimmigheid te winnen. Anansi troggelde alle Slimheid en Slimmigheidjes van iedereen af en borg ze op in zijn kalebas-mandje. Toen hij thuiskwam, begon hij weer te piekeren: Waar moet ik alles verstoppen? "Boven in de katoenboom kankantri," bedacht hij. Hij hing de kalebas aan een draadje om zijn nek en begon te klimmen. Maar de kalebas danste op zijn buik en zat hem dusdanig in de weg dat hij maar niet hogerop kwam. Steeds als hij halverwege de stam van de boom was, gleed hij weer terug. En terwijl hij zo aan het modderen was, hoorde hij opeens de stem van zijn zoontje van zeven jaar: "Pa, waarom heb je die kalebas op je buik gehangen? Waarom doe je hem niet op je rug, als een rugzak, dan klim je in een wip naar boven!" Anansi schrok geweldig. "Verdraaid nog aan toe, hoe komt die jongen erop? De hele wereld heb ik afgereisd en mijn eigen vlees en bloed blijkt slimmer dan ik!" Woedend gooide Anansi de kalebas op de grond. Die brak in vele stukken en alle Slimheid en Slimmigheidjes vlogen weg, de wereld in. Maar vergis je niet... een groot aantal is bij Anansi gebleven en slimheid is erfelijk, zoals iedereen weet. * * * EINDE * * * Toelichting: Anansi de spin is diep geworteld in de Afrikaanse verteltraditie; hij heeft zijn web gesponnen over de Atlantische oceaan en is bekend bij de Afro-Amerikaanse bevolking. Dit verhaal gaat speciaal over de slimheid van Anansi, die bekend staat als een koniman ('koni' betekent in het Sranantonge zoiets als slimheid, slimmigheid onder de mensen werd verspreid, namelijk toen Anansi zijn kalebas kapot had).


Joppe


Maxime


Mart


Auke


Myrthe


Noah J


Pim


Yasmine


Россия Rusland ligt gedeeltelijk in Europa en gedeeltelijk in Azië. Het land ligt eigenlijk gewoon in Europa omdat de belangrijkste delen ervan in het Europese deel liggen. Ruim 70% van de mensen woont in het Europese deel. Rusland is het grootste land ter wereld met de oppervlakte van 17.098.242 km2. Rusland heeft een grote bevolking ,maar een lage bevolkingsdichtheid. Een lage bevolkingsdichtheid is dat er weinig mensen wonen op 1 km2. Van

Флер

(Fleur)

матрешки Overal in Rusland zie je deze matroesjka’s. Het zijn holle poppetjes, waarin steeds weer een kleiner poppetje verstopt zit.


танцевать De kozakkendans is een Russische volksdans. De mannen springen op hun hurken en zwaaien hun benen op. Doe het maar eens na!

балалайка De balalaika is een typisch Russisch instrument. Hij lijkt op een gitaar, maar is driehoekig van vorm.

In Rusland gebruiken ze andere letters: Cyrillische letters.

алфавит

ясмин (Yasmin)


белила синий Россия

красный

Rusland heeft een oppervlakte van meer dan 17 miljoen km2. Daarmee is het het grootste land van de wereld. Het ligt gedeeltelijk in Europa en gedeeltelijk in Azië. Russisch is de officiële taal. Het land heeft ongeveer 147 miljoen inwoners. En 47 provincies. Moskou is de hoofdstad. Ze betalen er met roebels. In Rusland heb je veel bergen, toendras en veel platteland. Rusland heeft een grote bevolking. En een landklimaat. De vlag is van boven tot beneden wit, blauw, rood. Van

Робин (Robin) Волга

Лукас (Lucas)


русский медведь In Rusland kun je nog echte wilde beren tegenkomen. Bruine beren, maar ook ijsberen. De beer is ook een symbool van Rusland. En: hij kan dansen! Maar als we zeggen: de Russische beer komt eraan, dan hoef je niet hard weg te lopen. Want dan bedoelen we dat het heel koud gaat worden.


Waarom de katten op muizen jagen Een korte Vlaamse fabel over een hebberige kat Op een dag besloten de kat en de muis te gaan samenwonen. Ze zochten een huisje, kochten meubels en trokken er in. In die tijd waren de dieren nogal vooruitziend. Ook de kat en de muis spaarden wat ze sparen konden, met het oog op de komende winter. Na een paar weken hadden ze al een pot vet achter de hand. Waar zouden ze die opbergen? De muis stelde voor de pot vet in de kerk te verstoppen. Dat gebeurde.

Een poosje daarna zei de kat bij het opstaan dat hij naar de stad moest om zijn zuster op te zoeken die een kindje had gekregen. Toen hij 's avonds terugkwam, stond de muis in de deur en zei: "Dag vriend, alles goed met moeder en kind?" "Het kon niet beter." - "En hoe heet het kleintje?" - "Pas-begonnen," antwoordde de kat. "Wat een vreemde naam, die heb ik nog nooit gehoord." - "Maar onder het kattenvolk is die naam toch in gebruik," besloot de kat.

Een paar weken later moest de kat opnieuw naar de stad. Nu had een van zijn andere zusters een kleintje gebaard. Tegen de avond was de kat weer terug en op de vraag van de muis antwoordde hij dat de kleine 'Half-op' heette. "Wat een leuke namen," mompelde de muis, zonder er verder over na te denken.

Dagen gingen voorbij, tot de kat opnieuw een dag naar de stad moest. Weer was een van zijn zusters bevallen. De muis lag al in bed toen de kat thuiskwam en vertelde dat het kind 'Heel-op' heette. De muis knikte bij het horen van die naam, maar zweeg. Ze was gewend geraakt aan vreemde namen.

In de maanden die volgden, hoefde de kat niet meer naar de stad. Er waren ook geen blijde gebeurtenissen meer in zijn familie. De winter kwam. Er viel een dik pak sneeuw en het vroor dat het kraakte. Eten werd met de dag schaarser en de nood kwam aan de man. Omdat de kat erover bleef zwijgen, bracht de muis het gesprek op de pot vet die zij hadden gespaard. "Wat vind je, zullen we onze spaarpot aanspreken?" - "Spaarpot?" herhaalde de kat kortaf. "Je weet wel, de


pot vet die we in de kerk hebben verstopt." - "O ja," antwoordde de kat onverschillig. "Kom op, we gaan hem halen."

De muis stond raar te kijken toen ze de pot leeg vond. Nu begreep ze ook de namen van de kindertjes waarvoor de kat steeds naar de stad moest: Pas-begonnen, Half-op en Heel-op. De muis werd kwaad en verweet de kat zijn hebberigheid en diefachtigheid. Want de pot vet was voor de helft toch ook van haar! De kat liet zich niet de les lezen. Hij ontstak in drift, greep de muis en beet het arme beest de kop af. Om die wrede dood uit te wissen, at hij de muis met huid en haar op. Het muizevlees smaakte hem zo goed dat hij sindsdien op de muizenjacht ging. En dat doen de katten tot op de dag van vandaag.

*


een gedicht op de achterkant ‌‌. Alle talen alle volken Zoveel monden Zoveel tongen geen is er normaal Maar uit het hart... Spreken we allemaal eenzelfde taal. Stan Rams


mei 2012: Reis rond de wereld