Page 1

De jongens van de straat Kinderen in sombere wijken in grote steden willen, ondanks hun afkerige en vaak tegendraadse gedrag, net als iedereen verbonden zijn met zichzelf, hun omgeving en onze maatschappij. Ze leven veel op straat en hebben thuis geen ideale voedingsbodem voor een leven in verbondenheid. Gelukkig zijn er mensen die de moeite nemen om contact met hen te maken. Chris Ripken is zo iemand.

In sommige wijken groeit een toenemend aantal kinderen op dat het thuis zwaar heeft, dat de rol van kind al jong achter zich laat en op straat zijn heil zoekt. Vaak zijn het allochtone kinderen, die met velen op een krappe etage wonen in een achterstandswijk vol dichtgetimmerde huizen. Er zijn niet veel mogelijkheden om je deel van de samenleving te voelen. Zij moeten al op jonge leeftijd op broertjes of zusjes passen, zijn tolk voor hun ouders en het begrip zakgeld is hun ouders onbekend. Opgroeien in verbondenheid met jezelf, de ander, de natuur en de wereld, dat gunnen we toch elk kind? Een plek waar je je kunt ontplooien, een fijne omgeving waar je gekend wordt, de weg weet en kunt spelen. Een goede thuisbasis is onmisbaar. Als die er niet is, en je losgeslagen van je familie je heil bij groepsgenoten zoekt, wie biedt je dan de omgeving die je nodig hebt, wie reikt je een hand?

Kleur op straat Kunstenaar Chris Ripken en Hannie Bierens wonen in zo’n wijk. Chris levert als vrijwilliger een ongekende bijdrage aan het leven van een groep Marokkaanse jongeren in zijn Rotterdamse wijk het Oude Noorden, gesteund door Hannie. Chris verstaat de kunst deze kinderen van de straat aan te raken. Hij begrijpt beeldtaal en wat dat met kinderen doet. In een kleurloze wijk zien kinderen een straatbeeldtaal die sturend is, weinig ruimte voor verbeelding overlaat, zoals bepalingen, geboden en verkeersborden. Er is weinig groen, geen kunst, 12

educare | maart 2012

nauwelijks kleur. Chris begon in de wijk donkere hoekjes licht te schilderen, grauwe hekken van vrolijke kleuren te voorzien, schilderde vrolijke beesten op dichtgetimmerde ramen. Stapje voor stapje won hij het vertrouwen van de kinderen. Chris laat hen meehelpen met schoonmaken, schilderen en herstellen. Anonieme zaken maken kinderen makkelijker ka-

Chris geeft jongeren een eigen plek; en taken pot dan een kunstwerk dat ze zojuist van graffiti ontdaan hebben of een muurschildering die ze zelf geschilderd hebben. Met een eigen bijdrage aan de buitenruimte voelen ze zich er veel meer mee verbonden.

Een eigen plek Chris doet op nog andere aspecten van de jongeren van de straat een beroep. Hij geeft ze een eigen plek. Met de kinderen verbouwde hij een ruimte onder een oude spoorlijn om tot een eigen honk. Chris gaf de jongeren taken. Ze kregen de ervaring dat ze op een positieve manier kunnen bijdragen, waardoor hun zelfrespect groeit. Twee jongens zijn er verantwoordelijk voor dat het in hun ruimte schoon en gezellig blijft. Ze zorgen voor een kop thee en zorgen ervoor

Profile for Tijdschrift Educare Archief

De jongens van de straat  

Kinderen in sombere wijken in grote steden willen, ondanks hun afkerige en vaak tegendraadse gedrag, net als iedereen verbonden zijn met zic...

De jongens van de straat  

Kinderen in sombere wijken in grote steden willen, ondanks hun afkerige en vaak tegendraadse gedrag, net als iedereen verbonden zijn met zic...

Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded