Page 1

Nestes tempos nos que o alento foxe do discurso, o arrecendo a libro novo semella case un milagre. Anda a realidade tan pouco amable que xa nin sauda se non é para falar de negocios. Malia todo, aínda quedan motivos para rascar no fondo dos petos case baleiros. E hai un en particular que a min aínda me empuxa cara o medio da rúa, que me enche as libretas de esperanza. A resistencia. A conmovedora pertinacia do que permanece porque debe permanecer. Miren isto, por exemplo. Cultura, tradición, as páxinas dun libro de cántigas repleto de sinaturas desinteresadas... A arte de nadar a contracorrente. Entre os momentos que pagan a pena, hoxe anoto a satisfacción de descubrir que a terra na que sementei os soños máis temperáns non sucumbiu ás pretendidas bondades do esquecemento. Desa doutrina na que todo é novo porque o onte non existe. Na que o leite nace do cartón. Outra razón son eles. Contra os males da desidia, un exército de avoas e de avós. Esas institucións que nos agasallan con merendas consentidoras ao pé da cociña de ferro a cambio de pouco máis que un sorriso. Durante moito tempo, algúns tendemos a pensar que eles, no noso mundo, só son iso, calor. Eu tiven que soprar moitas candeas para decatarme do meu erro. Os avós son patria e son escola. Os avós lémbrannos o que fumos e predín o que seremos. Son o espello que nos devolve a imaxe nidia do que somos. A data na que me encomendaron colleitar cántigas en libreta de pauta estreita non a teño moi clara, pero lembro perfectamente a primeira sensación. Escoitar aquelas cántigas foi asistir con abraio a unha revelación que nin de lonxe me circundara ata daquela. Os avós tamén foron novos. E cultivaban xa, con bastante máis habelencia, aquilo que eu cría patrimonio da miña xeración. Pugnaban por bailar coa máis guapa, sufrían mal de amores e falaban da emigrar. O mesmo ca nós, pero sen abreviaturas. Aquel día, a medida que ía coñecendo o xeito


no que eles cultivaran o seu tempo, avergoñáronseme as mensaxes no móbil, as conversas adolescentes e o verbo inxenuo. Aquel “que sei eu”, aquela cadencia atemporal que lles volvía a xuventude á voz. A pedagoxía das cántigas comezou por esa vía. Pero non rematou aí. Atrás chegarían outras leccións, lentas pero cada vez con máis forza. Hai que poñer moitos quilómetros entre a casa e os pés para descubrir o que somos e o que queda deles en nós. Non é que eu marchase ao estranxeiro e que alí, abafada por un idioma alleo, me decatase dos tesouros que me quedaran atrás. É moito máis sinxelo. É só que, superados con éxito os 16, aquelas estrofas en rima asoante comezaron a tomar senso a cada paso. As cántigas son coma un dicionario da vida. Coma un resorte, cada unha delas preséntase no instante apropiado para ensinarnos que tamén se le o espazo que queda entre os versos. Para convencernos de que a etnografía, a nosa historia, o noso xeito de cantar e de contar, é aquilo que nos distingue e que nos fai un. De que sen pasado non temos futuro e de que agochalo sería, máis que un erro, unha necidade imperdoable. E sobre todo, ensináronme a andar cos ollos ben abertos para buscar iso que lles contaba antes. A heroicidade que mana de todo o que resiste. Eles, os avós, sen dúbida son un exemplo. Pugnan contra o tempo, contra as enrugas, contra a nube que lles ameaza os recordos e contra o noso escaso interese por recoñecerlles o traballo ben feito. Tamén a cultura do país, atrincheirada en pequenos recunchos coma este, desafía os números vermellos para deixar claro que para acabar con ela non é suficiente con roubarlle a carteira. E nas escolas, aínda hai quen quere contarnos que o mundo é un libro e que aínda lle podemos anotar sorrisos nas marxes. Iso é resistir. E estou convencida de que, mentres aínda queiramos apreixar todo isto entre as mans, hai futuro. Tamén para nós. Fátima Fernández

Cóntame e Cántame - Fátima Fernández  

Texto escrito e leído pola xornalista e ex-alumna do CPI Virxe da Saleta Fátima Fernández na presentación do libro Cóntame e Cántame Avoa.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you