Issuu on Google+

THUIS. Wat wilde je worden toen je 16 was? Interview aan de keukentafel “Ik lijk het meeste op...”

60 JAAR

MARTIEN EN DINIE


Open sollicitatie Betreft: sollicitatie vacature boerenknecht. Beste Familie van der Lee, Ik ben al een tijdje werkzaam in de boomverzorging regio Tilburg en ben nu zoekende naar een leuke job dichter bij huis (Uden). Heel toevallig liep ik jullie dochter tegen het lijf. We raakte in gesprek, ze vertelde hoe mooi, zorgeloos zij opgegroeid is op de boerderij. Het klonk als muziek in mijn oren. Aangezien ik een doener ben, graag buiten werk, mijn handen laat wapperen en jullie vast een manusje van alles kunnen gebruiken op de boerderij, dacht ik: ‘Dit is mijn kans.’ Ik heb geleerd kansen aan te grijpen om verder te komen. Bij deze zou ik heel graag een keer langs komen om handen te schudden, mezelf voor te stellen en wat meer over mijn achtergrond en beweegredenen te vertellen. In de hoop dat de click dusdanig is dat ik in de toekomst deel mag uitmaken van jullie boerderijleven met alles wat erbij hoort.

Lieve Dinie, beste Tien “Echte vrienden krijg je niet, en kopen maakt je wereld klein…” Deze regel schiet mij zomaar te binnen als ik aan jullie denk. En wij vinden jullie toch wel echte vrienden! Ik heb mijn verhaal altijd heel goed bij jullie kwijt gekunnen, en er werd ook echt geluisterd. Om met jullie woorden te zeggen het was ook altijd “gezellig” als we bij jullie of ons een keertje tijd hadden om bij te buurten. (De rooie wijn moest wel goed op temperatuur zijn). Lief en leed hebben we samen gedeeld, en vooral door het contact met tante Jaan heb ik een bijzondere band met jullie familie! Verder hebben wij bewondering voor de manier waarop jullie in het leven staan, en zouden het liefst in Polen met jullie willen bijbuurten, met `n Tyske, ‘n vuurtje en een lekkere worst! Maar de tijd he! Wij wensen jullie nog veel geluk, geniet van het niet meer moeten, maar vooral ook van de kleinkinderen! - Liefs Cor en Johanna, Maxend in Nistelrode -

Wat een leuke, lieve, spontane, met gevoel voor humor, ruimdenkende, slimme, goed opgevoedde (in zoverre jullie daarin hebben kunnen bijdragen) alles behalve tamme, brave boerendochter hebben jullie! Ik hoop dat jullie mij uitnodigen voor een persoonlijk gesprek, zodat ik mijn sollicitatie nader kan toelichten. Met vriendelijke groet, Wietse Mélotte Alias pieterje van de Heijden ;)

Drenthenieren! In 1994 heb ik Martien bij de rundveestudieclub leren kennen. Er was meteen een klik. We waren even oud, we molken koeien en we hadden beiden alleen dochters. Zakelijk hadden we dezelfde kijk, hielden van dezelfde humor,


vulden elkaar aan; we versterkten elkaar. Talrijk waren de telefonische contacten over nieuwtjes, prijzen van quota en grond en allerlei zaken, prive aangelegenheden, alles kwam veelvuldig aan de orde. Al snel gingen we gezamenlijk zaken doen en we werden elkaars adviseur. Onze bedrijfsvoering en ontwikkeling is voor een groot gedeelte door ons onderlinge overleg ontstaan. In 1999 begin van het “Drenthenieren”. Ik moest ook eens mee naar Drenthe, grond kopen. ‘Met z’n tweeën durf je meer dan alleen’ is de slogan dan. Heel heel vaak zijn we op pad geweest. We reden vaak verkeerd, zo druk zaten we te buurten. Het was steeds een vakantiereisje met veel plezier en gezelligheid. Zo kom je nog eens ergens. We leerden vele mensen kennen. Eerst kochten we wat kleine percelen. Maar in 2000 waren dat al twee mooie complete drenthse boerderijtjes. We verkochten weer en kochten weer. Het mooie was, we kwamen er samen altijd uit. Hopelijk gaan we nog vaak drenthenieren en mogen we nog veel plezier hebben. - Gerard Krol, Heeswijk-Dinther -

Van Harte Gefeliciteerd met samen 120 zijn! We hebben niet veel beeld materiaal maar jullie blijven bij ons altijd in beeld. Bedankt voor jullie fijne vriendschap. Liefs Toon en Tiny

Dinie en Martien! Op de eerste plaats: Heel hartelijk gefeliciteerd met jullie verjaardagen. Verjaren is niet zo moeilijk, gewoon een questie van in leven blijven, gezond zijn en blijven en vooral geluk hebbben. Eigenlijk is het geen felicitatie waard. Daarom wil ik jullie liever feliciteren met wat jullie van je leven gemaakt hebben. Ik ken jullie al lang, jou Martien al heel lang, al voordat je het in de gaten had kwam ik al bij jullie. Al was ik was nog maar een snotneus van 15 jaar, gingen jullie Pap en Moeder rustig aan de tafel zitten om te luisteren wat ik te vertellen had, niet veel maar toch namen ze de tijd. Er was altijd nog wel ergens een kopje te vinden om koffie in te schenken en een plaats op de volle tafel om een koekjestrommel neer te zetten. Sinds die tijd is het huis verbouwd, zijn allemaal nieuwe inwoners gekomen en toch die gastvrijheid en interesse in ander mensen is gebleven: - dat is een felicitatie waard - . De warmte die er altijd was in jullie huis is ook gebleven. Er waren veel momenten dat jullie eigenlijk geen tijd hadden te luisteren naar het leven van andere mensen; jullie >>


>> hadden verlies en dood te verwerken in eigen omgeving en zelfs eigen gezin. Maar toch door ervaring verrijkt maakten jullie altijd weer tijd anderen bij te staan in de mooie en de moeilijke momenten.

“De gelukkigen voelden zich bij jullie meer gelukkig en de bedroefden kregen kans hun droefheid met jullie te delen”

Dat is een felicitatie waard!

Graag wil ik jullie persoonlijk bedanken voor alles wat jullie doen en zijn. Elke keer als ik jullie bij jullie kom voel ik de persoonlijke aandacht en het medeleven voor mij en mijn werk. Ik wens jullie nog vele mooie en goede jaren. - Toon van Kessel, Zambia -

Met ons vieren hebben we door de jaren heen al verschillende reizen naar het buitenland gemaakt. Aan de hand van onderstaande foto’s willen we herinneringen aan die mooie weken ophalen.

Hier zien we Dinie, ’s morgens vroeg genietend van de eerste zonnestralen, tussen de bloemen en planten. Daarvan kan ze echt genieten.

ben Op deze manier heb en ker e end ill sch we ver tijd een gezeten. Op zijn ker eten drankje en ook lek kant de goe de hoort bij jullie van het leven dat graag hebben

Op deze foto kun je zien dat Ties al op vroege leeftijd bij de rijvereniging is geweest; een echte ruiter. Let vooral op zijn perfecte zithouding.

In Kaprun hebben we veel gewandeld en ook als het regende bleven we niet binnen. Hier zitten jullie samen op een bankje onder de paraplu.

Samen hebben we veel gebuurt en daarom kennen we elkaar voort door en door. En gelachen hebben we niet te weinig.

In het mooie Toscane hebben we veel door de steden gewandeld, waarbij jullie veel aandacht en oog hadden voor de oude gebouwen en nauwe straatjes.

Vooral Ti es is dan kartrekker de . Jouw hu mor en zoals jij dingen ze gt en doet, make n dat wij tijd veel alplezier he bben op onze va kantie

Dinie en Ties, van harte gefeliciteerd met jullie zestigste verjaardag. Wij hopen dat jullie mogen blijven genieten van een goede gezondheid en dat we samen nog vaak op vakantie kunnen gaan. Riky en Gerard


Lieve Dinie, Allereerst natuurlijk van harte proficiat! Nu eens een keertje geen mailtje, sms, appje of belletje maar gewoon een ouderwetse brief. 60 jaar jong, dat is toch weer een mijlpaal erbij die gevierd moet worden. We kennen elkaar al vanaf dat onze kinderen op de basisschool, het Maxend zaten. Dat zijn al heel wat jaren, want ons kiendjes zijn inmiddels volwassen mensen. Graag wil ik even stilstaan bij een paar gebeurtenissen die we meegemaakt hebben (allemaal zou te veel zijn). Als ik aan de begintijd denk, denk ik aan onze reis naar Polen. Met z’n vieren in de auto richting het oosten, Johanna, Betsy, jij en ik. Een reis om nooit te vergeten. De hartelijkheid daar was geweldig. We werden overal met open armen ontvangen en we gingen van

de ene gedekte tafel naar de andere, en we aten gewoon door! En niet te vergeten de wodka “nat drupke”, die stond ‘s morgens al klaar en wij proostten vrolijk mee. We hebben ontzettend veel plezier gehad maar ook gehuild om zoveel gastvrijheid, terwijl ze zelf zo weinig hadden. De warmte van Polen was enorm. De andere gebeurtenis is nog heel dichtbij, de reis naar Frankrijk, naar de Alp d’Hu(z)es. De verrassing die Martien en jij ons bezorgden door daar naar toe te komen ontroert me nog steeds. En Yvonne en ik wisten van niets, hebben gewoon onder jullie balkon doorgelopen, nota bene in het hotel naast dat van ons! Ook deze dagen met jullie zal ik nooit vergeten. Ook hier hebben we gelachen en gehuild en Sjaak was heel dichtbij. Bijzonder om dat samen te delen. Dank jullie daarvoor.

Dinie, tussen deze twee herinneringen zitten jaren waar ik met veel plezier aan terug denk. Mede dank zij jouw warmte en hartelijkheid. De kadootjes van jouw creativiteit, de “spirituele” gesprekken, het delen van gevoelens, de gezelligheid en het plezier, het altijd welkom zijn en daarbij helemaal jezelf kunnen zijn. Ik hoop dat dit nog heel veel jaren mag blijven duren. Het is een voorrecht om jou te kennen en als vriendin te hebben. Hopelijk wordt het voor Martien en jou een onvergetelijke 60ste verjaardag samen met jullie kinderen en kleinkinderen. Jullie kennnende gaat dat helemaal goed komen. Heel veel lieve groeten Ria Jacobs. PS Tel geen dagen, maar zorg dat de dagen tellen.


Hallo Tien en Dinie, Hier een foto van toen Tien samen met Mari Nieuwenhuizen op bezoek was. Dat was sept. ‘95 en Theis was ‘n half jaar.

Van harte gefeliciteerd met de verjaardagen allebei. Hier in Denemarken gaat alles mooi z`n gangetje.De kinderen worden steeds groter en zelf worden we ook ouder!! Op de boerderij gaat het ook goed. Op het moment hebben we 140 melkkoeien en bewerken we 125ha land, hoofdzakelijk met gras en maïs. Vorig jaar heb ik ook 12ha met wilgen gepland voor de verkoop. Theis is inmiddels 18 jaar en rijdt vrolijk rond en woont al ruim én jaar op kamers omdat hij in Sønderborg naar school gaat. Janne is bijna 17 jaar en gaat in Tønder naar school, op het voortgezette onderwijs. Lars wordt volgende maand 13 jaar en gaat elke dag naar Skærbæk naar school.

Hier een foto van onze hobby: fokdag en. Toen werden we derde met de bedrijfs groepen.

Lian heeft sinds bijna een jaar ook een baantje buitenshuis als parttimer werkt ze met licht gehandicapte mensen. En ik (zei de gek) doe elke dag het dagelijkse werk op de boerderij. Als ik terug denk aan de tijd bij de KI dan hadden we altijd wel iets te bespreken achter die auto, of binnen bij de koffie. Moppen vertellen was er ook bijna altijd wel tijd voor. Maar dat is ook al weer een hele tijd geleden. Én hele prettige dag toegewenst! Namens ons allen. Jos, Lianne Theis, Janne en Lars Kroot.

Hier nog wat foto´s van de kids toen ze nog jonger waren!!


“VAN DEZE FAMILIE MOETE ‘T HEBBEN!”


RIA & MARTIEN VAN DEN AKKER Onze Martien is mijn broer. Hij was de eerste van ons gezin die in de boerderij waar hij nog steeds woont geboren is. De kamer waar hij geboren is, is de ruimte rechts vooraan, beneden. Daar sliepen onze ouders. Ik herinner onze Martien ook als een blonde, vrolijke krullenbol, die graag buiten ravotte. Hij had de interesse in de boerderij, maar ging toch toen hij 12 jaar oud was, naar de LTS. De krullen zijn er niet meer, maar zijn vrolijkheid nog steeds. Hij is altijd een aangenaam gezelschap. Martien was een jaar of 13/14 en ging met grote mensen mee op concours samen met zijn vriend Mari v. Lieshout. Wat er gebeurd is weten wij niet, maar hij kwam ‘doodziek‘ thuis en begon over te geven. Ons moeder schrok hevig want er kwam veel rood spul in de emmer terecht. Ze dacht: ‘hij geeft bloed over!’ Ze werd echter gauw gerustgesteld want het bleek aan de lucht die er omheen hing dat het rode wijn was. Tja, te diep in het glaasje gekeken. Ik herinner me ook dat hij, tijdens het ziek zijn van onze vader en daarna, de boerderij moest doen. Dat was geen gemakkelijke taak. Niet lang daarna nam hij de boerderij over onder ongunstige omstandigheden: het was die zomer heel droog, de koeien hadden niet te grazen, er moest nodig gemoderniseerd worden. Wij moesten het gras(gazon) dat we maaiden, naar huis brengen en voor de koeien gooien. Gelukkig hebben Martien en Dinie keihard gewerkt en er een mooi bedrijf van gemaakt. Wat ik ook waardeer in jullie ouders: ze helpen waar nodig is. Ook de bereidheid om de ruimte beschikbaar te stellen om familiebijeenkomsten te organiseren. Het is immers toch altijd weer extra werk en zorg voor hen. Super!!! Verdriet is hen niet bespaard gebleven: het verlies van dochter en zusje Ellen heeft hen diep geraakt. Het mooie is dat Ellen er nog altijd bij hoort. Hij is heel trots op Dinie, zijn dochters en Peer. En wellicht geniet hij straks van zijn tweede kleinkind.


DORY VAN DER LEE Op mijn twaalfde ging ik op kostschool. Onze Martien’, zoals ik hem altijd ben blijven noemen, was toen voor mij mijn kleine, zevenjarige krullenbol. Op kostschool schepte ik op dat ik zo’n vrolijke, grappige broertje Ahad met prachtige lange krullen. Zijn vader was ook heel trots op die mooie krullen van hem. Zijn haren mochten van hem dan ook beslist niet afgeknipt worden. Als je hem vroeg van wie hij die mooie krullen had, zei hij: “van de Spar”. Dat was in zijn jeugd dé kruidenierszaak en waar hij kennelijk dacht dat zijn krullen ook gekocht waren. Martien was een ondernemende jongen die graag buiten ravotte en kattenkwaad uithaalde. Regelmatig zag je hem dan ook met een schaafwond of blauwe plek. Toen hij weer eens gevallen was en daarbij schreeuwde als een mager speenvarken, schrokken zijn ouders, broers en zussen niet bijzonder. Hij uitte zijn gevoelens, zowel positieve als negatieve, namelijk altijd zeer heftig. Omdat hij wat langer tekeer ging dan gewoonlijk werd er uiteindelijk aandacht aan hem geschonken en bleek later dat hij zijn been gebroken had. Hij kreeg een wit gipsverband om tot aan zijn lies dat uiteraard snel van kleur verschoot. Dat gipsen been belette hem niet in zijn bewegingsvrijheid. Binnen de kortste keren kon hij er mee klimmen, rennen en fietsen. Ook kon hij zijn omgeving prachtig vermaken met zijn grappen en grollen. Martien, voor mij ben je nog steeds mijn lieve, grote, vrolijke, sociale, behulpzame broer.


GERARD & MARIA VAN DER LEE Martien als een van mijn 4 broers , gezellig , spontaan een vrolijke noot en houdt op z.n tijd van een grapje. Maar staat vooral voor je klaar als je hem nodig hebt. Is soms een tikkeltje eigenwijs , je bewandelt mooi je eigen weg samen met Dinie en geniet daarvan. Wij als gezinnen gingen vroeger jaren samen op vakantie en jij verzon altijd wel iets zodat we elk jaar weer genoten. Tom , Cees en Loes hebben hierdoor ook een bijzondere band met jullie kinderen, wat elk jaar met kerst weer terugkomt. Martien en Dinie samen 120 jaar ben daar super trots op met alles om je heen kinderen en aanhang en vooral de kleinkiendjes : Peer en Ted. Goede gezondheid heel veel geluk en liefde!


ELLY & PETER VAN TILBURG Als we aan jou denken Dinie dan komen er gelijk een aantal dingen naar boven. Allereerst je zorgzaamheid niet alleen voor eigen kinderen en kleinkind(deren) maar voor vele anderen. Wat wij vooral heel erg gewaardeerd hebben is je liefdevolle zorg voor ons Moeder. Wat werd ze verwend door jou. Een geweldige gastvrouw (niet alleen in het ziekenhuis) heel wat feesten en bijeenkomsten hebben we bij jullie mogen vieren en dan was het altijd op en top verzorgd en nog het meest belangrijk; je voelt je altijd zeer welkom bij jullie . Koffie aan de ronde tafel in de keuken en altijd van alles te buurten. Tuinieren, creatief, lekker koken, altijd actief. Onzen Tien, als jij er bij bent ben je ervan verzekerd dat het gezellig is, stiltes vallen er niet omdat je altijd wel ergens over weet te buurten. Altijd ge誰nteresseerd in een ander. Veel humor en het liefst mensen om je heen. Geen wonder dat zelfs je neven en nichten graag naar je toe gaan ook al worden ze nogal eens een keer voor de gek gehouden. Vertederend te zien hoe je omgaat met Peer. En verrassend dat je zelfs bent gaan hardlopen. (hard??). Zal je toch nog een sportieve vent worden?


THEO & JET VAN DER LEE - BUREN VAN TIEN & DINIE Onze Tien buurt graag en kan ook met iedereen buurten. Dat doet ie dan ook. Zo komt ie ook mooi veel te weten. Ik denk dat ie het ook wel graag weet. Vroeger heeft ie zijn been gebroken, en ook dat kwam doordat ie zo nieuwsgierig was (of is). Hij ging toen in zo’n woonwagen kijken en viel er toen vanaf au… Ook was ie altijd goede vrienden met de mensen uit de buurt, zoals Gradje van Nuland, Albert en Tinie Timmermans, Toontje Theunissen. Vooral Albert en Tinie moesten het nogal eens besnieten en over Gradje reed ie met zijn opraapwagen heen. Met onze kinderen (en vele andere kinderen), moest Tienusoom altijd grapjes maken (tot ze weer naar huis kwamen gejankt). Toch gingen ze er weer graag naar terug. Het is ook ene hendige mens. We kunnen er alles wat ie heeft lenen, daar doet ie nooit moeilijk over. De aanhanger, tuingereedschap, boormachine etc. etc. Ook de van de Lindens lenen het e.e.a., maar meestal moet ie het dan zelf weer terughalen., dat kan daar allemaal. Dinie is nogal eens in d’n hof en tuin bezig. Rond het huis hebben ze het mooi voor elkaar en ook wij profiteren mee: eieren, courgettes, pompoen, pruimen. En allemaal gratis en vers van het land (of kip). Cobra uitlaten wanneer we zelf niet kunnen, nooit een probleem. Dus je begrijpt, deze buren willen we niet kwijt.


COR & ANNET VAN DER LEE Moet ik iets schrijven over onze 10. Eerste gedachte: ‘hij is toch niet dood?!’, hij wordt 60 jaar. Is dat ook al een beetje doodgaan? Het is wel al een heel groot getal. En over doden niets dan goeds. Maar onze Tien is nog springlevend. “Wat doet jullie Tien tegenwoordig?” wordt mij gevraagd. Een antwoord kan ik daarop niet geven. “Zeker rentenieren?” geven ze dan zelf als antwoord. Nou, dat denk ik niet met deze rentestand van tegenwoordig. Grond kopen in Drenthe misschien en dan wel zoveel dat hij al bijna een heel dorp voor zichzelf heeft, zodat hij daar burgemeester of anders wethouder kan worden. Oppassen op Peer is namelijk ook maar 1 dag in de week. Klusjes doen in de huizen van de kinderen want hij heeft ‘o zo`n handige schoonzoons’. Nee, ik denk heel veel buurten! Als de mensen maar niet de deur op slot doen en onder de vensterbank kruipen als ze onze Tien aan zien komen. Waar hij zeker goed in is, dat is handelen. Hij verkoopt mij iets, ik betaal netjes en vervolgens komt hij het gewoon weer lenen en ik zie het niet meer terug. Ja je moet ergens van leven als er geen melkgeld binnenkomt. De koei zal hij niet zo erg missen maar het melkgeld des te meer. Tien en zeker ook Dinie een hele fijne dag en op naar de 70!


HENK & MIEKE VAN DER LEE Onze Tien is humor, lachen, tieren (ik denk dan aan vroeger als de koeien weer eens uit de wei waren: “Godverse, godverse, hoerige, hoerige, nakende nakende enz. “ en zo kon je onze Tien van verre horen. Maar ook huilen. Onze Tien deelt het met anderen die dicht bij hem staan. Altijd oprechte belangstelling voor een ander. (Ook wel een beetje nieuwsgierig maar daar is niks mis mee hoor Tien). Ja, een mensenmens. Je voelt je bij onze Tien altijd op je gemak. Met onze Tien ben je niet in gesprek maar ben je aan het buurten; aan de keukentafel, maar ook zittend op een pak hooi, hangend over de paardentrailer of tussen de koeien in de stal. Gastvrij, dat geldt natuurlijk zeker ook voor Dinie. Het mooie is dat onze Tien met iedereen heen kan doen. Jong, oud , hoog geschoold of wat minder geleerd. Iedereen is gelijk. Op zijn eigen natuurlijke manier heeft ie respect voor iedereen Een fijne broer. Die wil iedereen wel in zijn familie hebben.


MARION & TOINE DE MOL - VAN DER LEE Binnen ons gezin is het wel heel goed toeven. We hebben een hele goede familieband, waar menig familie jaloers op kan zijn. Onze ouders hebben daar uiteraard een grote rol in gespeeld. Je mocht altijd jezelf zijn. Voor mij als jongste heb ik dus ook een makkelijk leven gehad met al die broers en zussen die voor mij het pad vrij gemaakt hebben. Waardoor ik nu natuurlijk ook relaxed in t leven sta. Martien was al getrouwd toen ik nog volop aan het puberen was. Maar dat hij een gezellige jongen was die echt van mensen houdt, was me toen al duidelijk. Hij was altijd omringd door veel vrienden. Maar na verloop van jaren, aangezien we beiden altijd in Nistelrode hebben gewoond, heb ik toch een goede relatie met onze Tien en Dinie op kunnen bouwen. Waar ik natuurlijk heel gelukkig mee ben. Onze Tien, zoals wij altijd zeggen, is une gruwelijk skone mens. ’t Is altijd gezellig met tien in de buurt. “Onze Tien” is iemand met een sterk karakter, niet alleen gezellig maar ook inhoudsvol. Ik ben er trots op zijn zus te zijn. Krijg ook vaak te horen: “jullie Tien des wel zonne skonne mens, as hij er is ist alt gezellig”. Ook kan ik er lekker mee buurten, dan gaat t ook ergens over. Tien staat goed in ‘t leven en is uiteraard duidelijk heel trots op zijn grote gezin. Ik en ook Toine komen graag op de Dintherseweg. Het is vooral zijn humoristische manier van vertellen waardoor iets geweldig mooi wordt en het voorval ansich niet veel voorstelde. Wij wensen Onze Tien en Dinie nog heel veel jaren toe in gezondheid en liefde!!!!!!!


“Thuis op de Dintherseweg was en ben je altijd welkom!” De Zussen. Anke, Maartje, Marjanne, Caren en Liseth. De zussen van der Lee. Gezamenlijk opgegroeid op de Dintherseweg 19 te Nistelrode. Onder de vleugels van Tien en Dinie zijn ze volwassen geworden en daarna uitgeweken naar de stedelijke wereld. Hoe kijken zij terug naar hun jeugd? Een interview. Wanneer besefte je voor het eerst dat je opgroeide op een boerderij?

Caren: Mijn tv-optreden bij Ketchup, waar ik vertelde dat

Marjanne: Toen ik op een dag het gedreun van de hei-

ik boerin wilde worden, was het eerste besef. En de

palen hoorde als kind, wist ik dat er weer iets bijzonders

hele wereld mocht het weten!

aan kwam. De koeien mochten er weer uit. Dat was doodeng, die springende zwaargewichten. Als klein meisje

Wat is het meest memorabele moment voor jou in

was dat ene hels karwei!

of rondom de boerderij?

Maartje: Ik werd een keer thuisgebracht door de moeder

Liseth: Elk ongelukje dat ik heb gehad in of rondom

van een klasgenootje na een kinderfeestje in het dorp.

het huis is me bij gebleven. Ik kreeg alle vrijheid om

Toen ik de deur van de auto open deed, hoorde ik vanuit

te spelen en dus ook te vallen. Ik kan niet zeggen dat

de achterbank een schreeuw van mijn klasgenootje: ‘Snel

ik er kleinzerig van ben geworden.

weg hier mam, het stinkt hier!’

Anke: Maïskneuzen was elk jaar weer een happening.

Anke: Post halen was gewoon een klusje! Daar hadden ze

Met die knappe loonwerkers op de tractor en daarna

in mijn klas nog nooit van gehoord.

huilen dat het was afgelopen!

Liseth: Ja, zaterdagklusjes MOESTEN sowieso. Er was al-

Caren: Spelen na het eten. De geur van de boerderij

tijd wel iets te doen.

die je tegemoet kwam. Het gaf je echt een gevoel van


vrijheid.

geetachtig en een tikkeltje chaotisch.

Marjanne: Echt om nooit te vergeten was de rommel-

Marjanne: Ik vind mezelf creatief, perfectionist-

markt die we bijna elk jaar zelf organiseerde. Toevallig

isch, zelfstandig en organisatorisch sterk, dus ik ben

altijd een weekje nadat de rommelmarkt bij de na-

duidelijk een nazaat van Dinie van der Lee. Papa is

burige manege was geweest.

een bindmiddel en sfeermaker en ik zie mezelf ook

Maartje: Ik kan me niet eens meer herinneren hoe

vaak op die manier.

vaak ik heb opgetreden op de boerderij. Verkleedkleren en een podium waren zo gevonden en publiek

Welke levenslessen van je ouders zou je je eigen

was er altijd genoeg. Tegen wil en dank soms, maar

kind willen meegeven?

daar had deze artiest geen boodschap aan.

Maartje: Geloof in jezelf en geef jezelf de kans om op je bek te gaan. Alleen dan kun je het zelfvertrouwen

Lijk je het meest op je vader Tien of moeder Dinie?

op doen de wereld aan te kunnen.

Anke: Ik heb de rust en het observatievermogen van

Caren: Inderdaad, durf en ervaar! Als kind durfde ik

papa. In een groot gezelschap heb ik meestal een

bijvoorbeeld niet van een hoog pak hooi af te sprin-

passieve rol. Maar de zorgzaamheid heb ik duidelijk

gen. Papa liet me gewoon net zo lang zitten tot ik wel

van mama. Ik wil graag dat iedereen het naar de zin

moest springen. Hij hielp me niet. Als ik dan toch alle

heeft en vind het leuk voor de heerlijke hapjes te zor-

moed had verzameld om te springen, bleek ik het ge-

gen.

woon zelf te kunnen.

Liseth: Ik denk dat ik het meest op papa lijk. Ook ik

Marjanne: Ik heb vanuit thuis een mentaliteit van aan-

ben vrij rustig, maar leg wel makkelijk contact. Ook

pakken meegekregen en dat vind ik heel belangrijk.

mijn ondernemingsgeest heb ik denk ik van hem

Van al die klusjes die we moesten doen, heb ik leren

doorgekregen.

doorzetten en daar pluk ik nu de vruchten van.

Caren: Ik vind het heel fijn om in en om mijn eigen

Liseth: Blijf met beide beentjes op de grond. Volg je

huis te zijn en het daar gezellig te maken. Dat heb

hart en doe dat met overgave, maar blijf wel dicht bij

ik duidelijk van mama meegekregen. Kneuterigheid

jezelf!

kun je het soms noemen, maar dat vind ik een heerlijk

Anke: Stel je open voor iedereen. Het was een zoete

woord.

inval, maar dat moest ook kunnen. Thuis op de Din-

Maartje: Ik heb meer de eigenschappen van papa

therseweg was en ben je altijd welkom!

meegekregen.

Sociaal,

maar

tegelijkertijd

ver-


Maartje: “Geloof in jezelf en geef jezelf de kans om op je bek te gaan.�


“EN VAN DEZE FAMILIE MOETE ‘T HEBBEN!”


BEN & ANNIE SMITS Wij zijn alweer 41 jaar getrouwd. Het is moeilijk om ons Dinie nog te herinneren uit die tijd. Dinie is kraamverzorgster geweest voor onze kinderen. In het begin vond ik (Annie) het spannend dat er iemand kraamverzorgster was bij de geboorte van mijn kind, maar het was eigenlijk heel erg fijn en vertrouwd. Dus ook bij onze Roel is ons Dinie in huis geweest en daar zijn we haar erg dankbaar voor. Dinie kan goed organiseren. Als er ergens wat te doen is regelt ons Dinie het wel! Dinie is eigenlijk niet echt een ondeugend kind geweest, maar ik kan me nog herinneren dat ze een vuurtje gestookt heeft met Hugo Verbruggen. Ze hebben een flinke fik gemaakt. Iets wat je niet zomaar bij onze Dinie verwacht! Iedere keer als we bij jullie het erf op rijden zien we de stier staan, deze is herkenbaar voor jullie boerderij en ontzettend mooi: die zouden wij ook nog wel willen hebben!


WIM & MARJO SMITS Ze zijn toch wel nieuwschierig. Elke zondag kwamen ze naar Boekel,en gingen rond dezelfde tijd weer naar huis,want de koeien moesten gemolken worden. Wij hadden verkering en ik ging voor de eerste keer mee naar Wim zijn huis. Altijd waren Dinie en Tien al naar huis, maar nu wilde ze wel zien wat Wim meebracht. De koeien moesten maar wachten. Zo bleef Tien een keer op den Elzen slapen, natuurlijk bij Wim op de kamer. Kwam ‘s nachts heeeel zachtjes Dinie de kamer binnengeslopen en kroop bij Tien in bed. Vlug een nummertje maken en weer naar haar eigen bed. Wat ze niet wisten dat Wim alles gehoord had, die was namelijk wakker.


RIA & HARRIE VAN DE VELDEN Mijn oudste zus, Eerste zwager, samen 120 jaar ! Staan altijd voor iedereen klaar Ze hebben altijd een luisterend oor Staan iedereen bij met raad en daad Mensen waar je op kan bouwen Mensen om van te houden Gezegde van ons Dinie is: ‘Ik kom altijd met een kromme arm en ga altijd weg met een tas vol. Dat dit nog lang zo mag duren.’


SUZAN & ARIE VAN LANKVEL Hebben

zelf

handjes laten wapperen:

de


VINCENT & JOZÉ SMITS Het eerste is zo ongeveer rond 1972. Ik werkte toen veel bij Jan Coppens [een kippenboer achter opa en oma] en die had af en toe ook wel eens een paar kippen die in de soep mochten, zo ook op een Zaterdag had ik een tweetal Kippen mee naar huis. Die moesten natuurlijk ook nog geslacht worden, ons Dinie, en nog een paar van dur zusjes gingen [moesten] toen op Zaterdag met opa en oma mee naar de kerk. Niemand thuis dus op die Zaterdagavond, dus ik ging de kippen aan het slachten. Toen ik daarbij bijna klaar was, hoorde ik ze weer thuis komen van de kerk. Lomp als ik toen al was verstopte ik vlug de geslachte kippen, dus wat over bleef was een plas bloed Waar ik in ging liggen met het mes boven op me. Ons Dinie had de pech dat ze als eerste binnenkwam, dus je raad wel hoe ze overstuur was! Ze kwekte heel Boekel bij elkaar, maar gelukkig was het maar een grap. Het tweede speelde zich af rond 1975 Toen in die tijd hielp ik jullie pap veel mee op de boerderij. Gradje V. Nuland was toen ook veel bij jullie. Toen kwamen er, altijd op een vast tijdstip bij jullie in de bossen een man en vrouw met de auto die daar de liefde kwamen bedrijven. Ik wist natuurlijk van niets, en als jullie pap en Gradje dan in de avond even een kijkje namen zeiden ze tegen mij dat ze hout gingen kappen! Maar ze gingen een sleuf voor en achter de auto graven, en sloegen even met de hand op de motorkap! Dus je weet wel wat er gebeude, die schrokken zich een hoedje, vol gas weg en belandde natuurlijk in de gegraven greppel.


JET & MARK SCHREURS Halloa Allereerst natuurlijk van Harte Gefeliciteerd met jullie verjaardag! Op zondagmiddag eerst een telefoontje “Waar is het te doen vanmiddag?” Bij mooi weer altijd op de fiets naar Boekel voor een borreltje en wat slappe klets. Na een tijd zegt ons Dinie: “Tien laat mij een keer trekken” en dan is het nicotinegehalte weer op peil. De terugweg steevast een frietje eten in Uden en dan is de zondag weer geslaagd. Komen ze met de auto dan is er de vraag “Wie rijdt er Tien?“ en dan heeft Tien al een borreltje op en is de vraag niet meer zo moeilijk. Heel de familie wordt verwend met een eigen gemaakt potje of schaaltje, dus bij een ieder van ons is ons Dinie in de kast terug te vinden. Met veel plezier als navigator in Bernhoven actief is. Altijd belangstellend en draagt een ieder een warm hart toe!


OME TIEN EN Toen mama hoog zwanger was van Margo, hadden Twan en ik (met name ik, denk ik... Twan was 2,5 jaar) het idee een fikkie te stoken. We zaten tussen de varkensschuur en de zwarte schuur toen jullie moeder ons betrapte. We kregen de wind van voren, terecht, want de zwarte houten schuur had zomaar in vlammen op kunnen gaan. Sindsdien zorgden we er altijd voor dat er 1 wacht hield, omdat Dinie altijd een (goed bedoelde) oogje in het zeil hielt / houdt. gebeurtenis ome 10: met de auto vanuit het dorp aan komen rijden en de motor al uitschakelen om zo motorloos thuis te komen rollen. Record is volgens mij ergens rondom de drempel bij fam. Van de Wetering / Smits. gebeurtenis ome 10: heel rustig in de auto rond rijden en meer rondom kijken dan vooruit. Zodoende is hij een keer tegen een afsluitbord met dwarsliggers geknald, de weg hielt daar namelijk op... gebeurtenis ome 10: Thieu en ik zijn een hele zomer bezig geweest de zolder boven wat nu het achterhuis is / waar Maartje en Dennis woonde op te ruimen. Alle spullen haalden wij naar beneden om deze ruimte vrij en schoon te maken en de rotzooi weg te gooien. Maar ome 10 is lid van de WBZ-club (wie bin zunnig) dus volgens mij is er uiteindelijk niets weg gegaan!? beloftes ome 10: elk jaar beloven dat Frans van de Wielen weer komt mais kneuzen i.p.v. Langenhuizen(wij vonden de vrachtwagens van Van der Wielen leuker om mee te rijden dan de traktoren van Langenhuizen), mits wij mee hielpen (kuil afschieten, koeien / varkens voeren, mengel-bengel-borretje ... beloftes ome 10: binnenkort komt de nieuwe traktor binnen, de huidige was sterk verouderd. Deze dient nog steeds te komen... Of toch niet!? gebeurtenis ome 10: Gratje van Nuland omver gereden met de traktor. Hij was er slecht aan toe maar gelukkig liep het met een sisser af. Eind goed, al goed... Maarten van der Lee

Als ik aan ome Tien en tante Dinie denk, denk ik aan de lekkere zelfgemaakte appeltaart van tante dinie met de verjaardagen, de jonge katjes, met ome Tien naar de koeien, spelen in de hooibergen. Maud van Lankveld

De echte puk

De boerderij van ome Tien en tante Dinie: Hooiberg. Traktor. Met maïskolven gooien in ‘t veld tot huilens en vechtens toe. En de mooiste plek van Nistelrode om verstoppertje te spelen. Thomas van der lee

en muk.. Zij heel klein, hij heel groot! Lindy Smits

Dat ze bij het pompstation aangereden waren met de slang er nog in. Dat ze bijna altijd maar één pak shag hebben met zijn tweeën. Als jullie bij oma aan kwamen dat er overal kinderen uit de auto kwamen gevallen. Roel Smits

Over 36 jaar wil ik net zo zijn als Ome 10: Groot, grappig, sterk, trots, een bietje sportief en goed geboerd. Over 36 jaar wil ik net zo leven als Tante Dinie: Genieten, knutselen, tuinieren, lekker koken, flauwe grappen vertellen en goed zorgen voor de kleinkinderen. Derek van Tilburg


TANTE DINIE Vakantie met ome Tien & tante Dinie is; elkaar al bij vertrek in Nistelrode kwijtraken, een volgeladen Volvo met kinders, tassen & kussens, een hele week met de blote buik onder de boom zitten, omdat het nog zelfs te heet was om te midgetgolfen, samen tellen hoeveel broodjes we dit keer weer hadden gejat bij de supermarkt en soms nog zelfs een krant ongezien kunnen meenemen, voor slechts 3 man betalen bij attractiepark Bellewaarde ipv 12, volgeladen koelboxen met broodjes en drinken als we een activiteit gingen ondernemen, zeggen dat we een jongere leeftijd hadden om zo nog van de korting te profiteren, een gezelligheid met de gehandicapten van het vakantiepark en een eindje wandelen in de bossen met de plaid onder de arm in Vielsalm.  “Hier is de groep!!” Loes van der Lee

Vruuger, toen Ome Tien mèn nog as un heel klèèn jungske zaog, melkte en voeierde ik mee z’n kuuskes Vruuger, toen Ome Tien nog unne boerderij ha…. Wôn we eik komme speulen, maar stonne we gewoon wir de stoep te vege Vruuger, toen Ome Tien nog boer waor…. Spote we de trekker oranje om deur Nisseroi te goan zinge Vruuger, toen Ome Tien nog mais ha…. Ginge we gruwelijk gère mee op de vrachtwage om mee te gaon kneuze Vruuger, Toen Ome Tien nog nie an sport din… dachte we nog dattie niks van Kees Hendriks weg haj Vruuger, toen Ome Tien nog nie zo veul geld ha…. Toen kòòcht ie gin huize vur z’n neefjes! Vruuger waor dus nie alles bitter! Bedankt hè suikeroom ;) Gijs van der Lee

Jullie pap en mam zijn super ouders/grootouders, staan voor alles open. Onze Niek en Jet hebben het ook nog steeds in hun geheugen staan een rondleinding door de farm, ze vonden het schitterend. En de cake van omi wordt weer doorgezet door jullie mam, super net als bij omi ze haald gewoon een stukje cake uit de vriezer, altijd in huis, makkelijk toch? En super gastvrij, laatst nog een workshop gehad met jullie mam als kok, heerlijk gegeten en genoten van jullie stekkie. Om bij de tijd te blijven en nu helemaal 2013, vind ik leuk!! Ronnie Smits en Anke

Ome Tien en tante Dinie, in veel van mijn herinneringen van vroeger komen jullie, de kinderen en uiteraard de boerderij voor. Als klein meisje kwam ik dagelijks bij jullie over de vloer. Het zijn te veel herinneringen om hier op te noemen, maar een aantal zijn me speciaal bij gebleven. Zoals het spelen in de hooibergen, voor op de tractor zitten, de eikelgevechten, de verkleedpartijen, juffrouwtje spelen, maar ook de klusjes op de zaterdag. Wat kon ik opeens snel thuis zijn als we de opdracht kregen om de inrit te vegen. Jullie hebben een ontzettend warm en fijn nest waar ik mooie herinneringen aan heb en nog altijd graag kom! Margo van der Lee


Maar ik moet dan toch heel snel denken (verrassend) aan de koeienstallen en dat wij de koetjes konden kijken. Of die keer dat die koe klem zat tussen een buis en de muur. En die kwam echt niet los. Maar toen kwam ome Tien daaraan met zijn stroomstok en joeg die koe eruit. Wij bijna janken want vonden het zooo zielig. Maar dat is wat de boer doet hè! Sanne van Lankveld Ik herinner me nog goed dat we tijdens het WK (1998) met de vriendengroep/ familie de tractor + koe oranje mochten verven. Vervolgens een rondje Nisseroi met de platte kar. Ieder jaar kwam Piet Langenhuizen met zijn tractoren het mais Kneuzen. Maarten en ik zagen liever Frans van de Wielen komen met zijn vrachtwagens en hier wist ome tien dankbaar gebruik van te maken. Als tien een klusje had voor ons vertelde hij er direct bij als jullie dit klusje goed uitvoeren zorg ik er voor dat Frans vd Wielen dit jaar komt om te kneuzen. Helaas heb ik hem nooit gezien: Chantage..;) Mengel-mengel vaker

borreltje

vernoemd

zijn,

zal maar

ook dat

alsta-

at me natuurlijk ook nog heel goed bij!

Een keer vroeg ik aan ome Tien laat in de middag, Ome Tien jij bent toch boer? hoef je dan niet te gaan melken? waarop ome Tien antwoorde: Bende gek die dames wachten wel! Tante Dinie met al d’r potjes en pannetjes, ze bakt voor heel de familie. Zit je in het klein kapelleke voor de mis van opa en oma, iedereen is er behalve ome Tien en tante Dinie. Even later gaat de deur open, tja het Nistelroy’s kwartierke! Tante Dinie kan net zo’n lekkere cake bakken als die van oma! Zo moeder zo dochter! Geertje van der Velden

Thieu van der Lee

Mijn integratie op de boerderij zal ik nooit vergeten. ‘s Avonds koeien melken met Ome 10, waarbij we door de stal schreeuwden ‘Kuuuus kuuuus kom’. Daarna als beloning voor het harde werk naar de grapjes van ome 10 luisteren en een glaasje cola drinken, geweldig! Lisan van der Lee

Als wij bij jullie hadden gegeten, zeiden wij: "bij ome Tien en tante Dinie krijg je altijd maar een heel klein stukje worst." Noortje van Lankveld


Mijn eerste baantje was op de Dintherseweg 19 welke tevens ook meteen de beste baan is geweest, beter zal het niet meer worden. Iedere ochtend in de melkput waarna tante Dinie het onbijt verzorgde. Uiteraard ontbrak het hier niet aan de benodigde humor over de WBZ-club en mengelbengel-borretje. Nog steeds kom ik heel graag over de vloer en wordt er altijd uitgebreidt gekletst. Ome Tien en tante Dinie van harte gefeliciteerd en dat we nog maar jaren lang elkaars deur plat mogen lopen!!! Martin de Mol (1996, Op de Van der Lee laan) Tien: "Heyyuhhh Rene en Twan, kom is ekkes hier.." Rene en Twan: "Nee Tien, dan moeten we zeker weer meehelpen" Tien: "Nee Nee echt nie, kom maar is ekkes hier, ik wil jullie vertellen welke tractor dat ik ga kopen" (Rene en Twan besluiten direct richting Tien te rennen. Tien bukt vervolgens en fluistert de jongens in het oor: "Doede gullie ekkes meehelpen met mingel mengel borreltje?!" René van der Lee

Op de koffie bij tante Dinie & ome Tien; Samen over de boerderij lopen met de nagefloten vogelgeluidjes van ome Tien in onze oren. Daarna binnen koffie of een glaasje fris met een plak cake gebakken door tante Dinie, net zo lekker als die van ons oma! Sjuul van Lankveld Typisch tante Dinie en Ome Tien volgens Flor en Luuk fietsen rond de boerderie Flor & Luuk

Bij Tien en Dinie op de boerderij is het altijd grote schik. De ene keer omdat we een eikelgevecht hielden met ome Tien, de andere keer moesten we nog even mengelbengelborretje doen. De grappen die we met elkaar uit haalden waren altijd fantastisch zoals de 1 april grap waarbij onze fietsen ineens waren gestolen (Ome Tien had ze verstopt). Gelukkig was ome Tien er als de kippen bij toen Maarten en ik de zwarte schuur in de fik probeerde te zetten. Daarnaast is hij nooit te beroerd om mee te helpen met het sleutelen aan brommers en andere dingen. Als we na een paar uur hard werken klaar waren konden we altijd bij Dinie terecht voor een lekker glaasje fris, koffie of een lekkere koek. Ook met pijntjes en andere dingen weet dokter Dinie wel raad.  Twan van der Lee

Maar ik moet dan toch heel snel denken (verrassend) aan de koeienstallen en dat wij de koetjes konden kijken. Of die keer dat die koe klem zat tussen een buis en de muur. En die kwam echt niet los. Maar toen kwam ome Tien daaraan met zijn stroomstok en joeg die koe eruit. Onvergetelijk zijn natuurlijk die mooie na-zomerse dagen in het begin van de herfst. Die dagen waar we al naar uit keken zodra de eerste sprieten van het maïs te voorschijn kwamen. Die dagen dat we mee mochten op de hakselaar met Ome Tien!! Dat was spektakel!!"

Pieter van Tilburg


"WAT WILDE JE WOrDEN T O E N JE 16 WAS"


3 Oud stagiaires aan het woord Rob Backer, Loosbroek: “In de tijd dat ik stage liep bij jullie pap wilde ik boer worden! Destijds wilde ik het melkveebedrijf van ons pap overnemen. Na veel baantjes geprobeerd te hebben, onder andere elektromonteur, storingsmonteur, ober, zwembadbouwer, werkvoorbereider, calculator, vogelvoerinpakker, sinds 2,5 jaar eigen baas! Nu dus Zelfstandig Zonder Personeel (poen, problemen....) en bouw ik zwembaden en zwembadinstallaties en verhuur me aan installatiebedrijven die nog een paar handjes kunnen gebruiken. Wat me echt is bijgebleven

van de tijd dat ik stage liep bij

jullie is het geouwehoer van jul-

lie pap, de gastvrijheid van jullie

mam, en de gezelligheid in

huis.

Jullie pap heeft de eerste och-

tend dat ik stage liep met mij

gemolken, en daarna had ie

er genoeg vertrouwen in dat ie

maar de varkens ging voeren

of de krant lezen met z’n ogen

dicht. dat er altijd Sky Radio in

de stal aanstond, en als ik hem

verzette naar 3fm, stond ie de

volgende dag weer op Sky Ra-

dio. Elke dag stunten tijdens het voeren met een tractor die nog ouder was dan ik. Samen met oma koeien vangen die ontsnapt waren toen ik bij jullie aan het werk was tijdens de vakantie. Dat zijn de mooiste dingen die me bijgebleven zijn van mijn stageperiode bij jullie. Het was er altijd gezellig en ik

heb er ook veel geleerd.

Marijn Hanegraaf, Vinkel: “Het is wel een tijd geleden, dat was in het eerste school jaar van de MAS, ik was toen 17 jaar oud en wilde thuis ons varkens bedrijf overnemen. Toen we op de MAS begonnen was het verplicht om het eerste half jaar bij een varkensbedrijf stage te lopen en vervolgens het 2e half jaar bij een koeienbedrijf stage te lopen. Na het eerste half jaar kwam de school met jullie adres voor het 2e half jaar om stage te lopen. Ik weet nog dat ik dacht “een koeienbedrijf daar kan ik mooi tractor rijden” maar dat was net even anders. Daar had jullie pap niet echt veel in geïnvesteerd, viel me dat even tegen toen ik kennis kwam maken met jullie pap en mam . Maar... toen de stage begon viel dat toch wel mee. Ik mocht met een oud Fendtje mooi de kuil uithalen en voeren en af en toe het land op. Wat me het meest is bijgebleven is toch dat dat die koeienboer uit Nistelrode 5 meiden had!!!! Zo zei iedereen dat tegen


mij als ik zei waar ik stage ging lopen. Ik weet nog dat we de koeien stal helemaal schoon gespoten hebben, en dat zand van de kuil af halen niet helemaal met de hand moest gebeuren maar dat daar een kraan bij kwam helpen, was dat even prettig, Het was voor mij echt een hele mooie stage plek waar ik veel plezier heb gehad en graag ging werken. Uiteindelijk is het gelukt om ons bedrijf thuis over te nemen, dat is alweer 9,5 jaar geleden. In 2004 heb ik het bedrijf gekocht van ons pap en mam en vervolgens hebben we tot nu toe altijd wel wat gebouwd om te zorgen dat we aan alle regels en wetten voldoen. Ook ben ik in 2004 getrouwd met Ellis en hebben we 2 meiden gekregen van 8 en 6 jaar oud, Naomi en Famke.

Tot slot wil ik graag jullie pap en mam feliciteren met hun 60e verjaardag.

Theo van der Heijden, Uden: “Ik geloof dat het alweer 24 jaar geleden is dat ik op de LAS zat en mocht gaan stagelopen bij Tien van der Lee. Op mijn brommer vanaf de Groot Hei kwam ik dan aangesnord. Ik was er al veel vaker om op zaterdags te helpen. Ik wist dus waar ik terecht kwam en hoge verwachtingen van een luxe tractor had ik dus niet meer. Eigenlijk heb ik tijdens mijn stage Tien en Dinie maar weinig gezien. Ik werd namelijk vroeg in de morgen naar één van Tien zijn zoveel stukken grond gestuurd in Bernheze gestuurd. Hij had zoveel plakken grond dat ik heel de dag met die Oude Fendt

de hort op mocht. Ik werd door

iedere andere weggebruiker

uitgemaakt voor ‘Vuile Hond’

omdat het knipperlicht van de

tractor het weer eens niet deed.

Zo kwam ik \ooit na een hele

dag ploeteren en landrijden

terug op de Dintherseweg en

dan zei Tien: ‘Verrèk, gij bent er

ook nog!’ Was die mij gewoon

vergeten. De tractor werd ieder

jaar uitgestukt door zijn broer

in Boekel. Dan werd er weer een

nieuwe doseerbak ingelast, of

een revisie die er ‘tweedehands’

ingelegd was en och, dan had

je die groot grondbezitter eens

moeten zien: trots dat ‘ie dan was! “Hij heeft alles op die tractor zitten, behalve financiering.” Ik zie Tien en Dinie nog steeds en ik kom ook nog graag bij hun binnenvallen. Tien komt bij mij in de autogarage nog wel eens wat buurten en dat is door de jaren heen altijd prettig geweest. We bespreken samen dan nog wel eens wat en zo geven we mekaar zomaar nog eens goede raad. Sa-

men met Elise heb ik inmiddels 2 zoons: Jayden van 6 en Kay van 4.


DE VERLOREN ZOON... S

Meestal was ik (Sjoerd van der Linde) bij Tien en Dinie te vinden en was het liefst de hele dag samen met Tien aan het werk of op pad. Dan lekker blijven eten want Dinie kookte altijd genoeg zodat aanschuiven geen enkel probleem was. Het kwam ook nog regelmatig voor dat ik na het avondeten door Tien overgehaald werd om nog mee te gaan melken en dan kwam het zelfs voor dat ik bleef slapen/ oppassen om de volgende ochtend (vaak zondag) ook weer mee te helpen. En zelfs dan kwam het ook nog regelmatig voor dat ik op zondagmiddag na het werken mee ging naar Boekel. Dan was ik dus een paar dagen van huis af en dat was altijd beregezellig. Veel mensen dachten dat ze bij Van der Lee ook een zoon hadden, maar als ze dan heel beleefd aan Martien vroegen: “Is da er ok inne van jou?”, dan zei Martien standaard met een schaterend gelach: “Nee, zo’n lelijke hen wij nie”. Daar kun je het dan mee doen als toekomstige knecht van Firma Van der Lee Exploitatie BV. Want ja, in september 1982 zat ik voor de eerste keer op de Fendt 105LS die toen al aan vervanging toe was. Regelmatig smeedde Tien onze toekomstplannen en dan moesten we even snel het smerige werk af maken om daarna samen bij de CeHaVe in Geffen een nieuwe tractor uit te gaan zoeken. Want ja, als ik 16 werd en mijn tractorrijbewijs had dan moest er toch wel een dikke nieuwe Fendt klaar staan. Ik snapte er niets van dat we dan altijd eerst naar die stomme werkplaats van de CeHaVe

spel begon te waarderen.

gingen om onderdelen te halen, we gingen toch een nieuwe tractor uitzoeken? Altijd was er wel een of ander smoesje waarom we die nieuwe tractor nog niet gingen kopen. Jarenlang heb ik vol enthousiasme naar het moment toegewerkt dat ik 16 werd, maar hoe dichter ik bij dat moment kwam, des te meer ik het toneelspel van Tien begon te beseffen. Het heeft enige jaren geduurd voordat ik dat hele

Tien, ik vind het geweldig om te zien hoe jij met kinderen omgaat en hoe je het voor elkaar krijgt om echte vrienden te worden ondanks het grote leeftijdsverschil, want echte vrienden dan waren we toen al en dat zullen we altijd blijven. Wat hebben we toch veel samen uitgevreten en wat heb jullie me een hoop geleerd, daar ben ik jullie eeuwig dankbaar voor. Nog regelmatig kan ik op een feestje een verhaal uit de mouw schudden over wat wij samen allemaal gedaan hebben, en dan ligt iedereen helemaal dubbel van het lachen. Denk aan Roel van Nisseroi: “Au, Au, Tien, Tien er staat stroom op die draad die je achter in mijn broek steekt,” Tien: “Nee jongen, dat kan niet, laat hem eens los”. En weer kreeg hij een optater van het stroomapparaat voor de koeien. En toen hij met zijn staart tussen zijn benen naar huis wilde gaan, sprong hij op zijn fiets en hij vloekte en tierde, want ook zijn fiets stond onder stroom…..


SJOERD VAN DER LINDE

Iedereen had een bijnaam en zo erg dat we ooit niet meer wisten hoe de mensen echt heette: Ik was “Zuurtje”, ons Steven was “Stefjen”, ons Martijn was “Martin Luther Kingsize upside down, Frans Wassenberg was “Frans Wasteenbergkosteenbeetje” en ook ooit noemde we hem “Frans Reinassels”, Peer de Mol noemde we “2degatvanachteren”, dan was er een nog een neef die “Sjokkemeulen” als bijnaam had omdat die met de chocolademelk had geknoeid (hij had nogal wat sproeten) en Ronnie van der Lee “Voor Sperma en Vee” kreeg na een afleidingsmanoeuvre gratis een extra sticker op zijn auto: “En je zult het niet begrijpen, maar ik ben ook goedkoop met pijpen” en ga zo maar door. Tien weet alles en iedereen op te naaien, Cor van Lith was daar een mooi voorbeeld van, die vertelde de roddel, die Tien verzon, wel even aan iedereen in Nistelrode. Want ik had zogenaamd Ria Janssen in de kroeg zien zitten aan een tafeltje met Ad van Liempd, hand in hand wel te verstaan…. Als ik van het Gymnasium naar huis fietste dan had Tien me alweer te pakken. Ik moest eigenlijk geschiedenis leren maar dat was volgens Tien onzin: “Geschiedenis is allang gebeurd en het land moet nog geploegd worden, dus snel naar huis, ik zal er alvast de ploeg aan hangen en dan krijg je 3 gulden per hectare”. Al het land was geploegd en het studeren werd een fiasco, even kwam

er een boycot van ons pap en ons mam: Niet meer naar Tien en Dinie, maar eerst leren. Dat werkte ook niet, maar uiteindelijk is het, mede dankzij de opvoeding die ik bij jullie heb genoten, allemaal goed gekomen. Inmiddels ben ik alweer 6 jaar gelukkig getrouwd met Eefke en hebben we 3 schatten van kinderen. Steeds meer bewondering begin ik voor jullie te krijgen hoe jullie al die kinderen in bedwang kon houden en dan namen jullie mij ook nog mee op vakantie en mee naar uitjes, bijna niet voor te stellen. Ik kom nog heel graag bij jullie want de deur staat altijd open, de koffie is altijd bruin en jullie zijn altijd super geïnteresseerd in hoe het met ons gaat. Ooit zoveel dat ik niet eens de kans krijg om te vragen hoe het met jullie gaat. En als ik 3 of 4 weken niet bij jullie ben geweest dan krijg ik op mijn flikker want dan zeggen jullie in koor: “Sjonge jonge, leef jij ook nog?” Daarom sluit ik af met het doorgeven van ons adres, ook bij ons staat de deur staat altijd open, de koffie is altijd bruin en wij zijn altijd super geïnteresseerd in hoe het met jullie gaat ;-) Heel veel lieve groeten van Sjoerd, Eefke, Isa, Daan en Keet van der Linde. Baansteen 38, Nistelrode


EĂŠĂŠnige woorden

Martien en Dinie, twee ontzettend lieve warme mensen. Dinie zo enorm creatief, weet van alles iets te maken. Ik vind het zo mooi dat ze zo bescheiden is, hier niet mee op de voorgrond wil. Ook als ze hier op bezoek komt is ze altijd warm met haar mooie, lieve ogen. Ze wonen nog op de boerderij en stellen deze voor iedereen open: maken er altijd iets gezelligs van. Ze delen het huis echt met de familie, dat vind ik heel bijzonder. Als ik samen met Anne Catherien vroeger naar Jaan ging kwam Martien altijd even binnen gelopen. Martien is altijd geĂŻnteresseerd in ons, iedereeen voelt zich altijd op zijn gemak bij hem. Lieve Martien en Dinie: Allebei 60 wat mooi. Vier het samen met jullie mooie, lieve dochters waar jullie zo trots op mogen zijn!


NISSEROIS KRUISWOORDPUZZEL Horizontaal 1. Inrit 4. Fruithapje 5. Broer 7. Tijdschrift 8. Adoptieplan 11. Goed eten is 13. Vaatdoek Verticaal 2. Centrum 3. Wat is er goedkoop in Drenthe 4. Zus 6. Kalfjes eten geven 9. Echte tractor 10. Ander woord voor koe 12. Tuinbonen


de wandeling Dinie en ik kenden elkaar al een beetje uit de tijd dat we allebei nog in de kraam werkten in Berkel-Enschot. Toen ben ik op de Dintherseweg komen wonen samen met Wim. Maar dat was voor Dinie en Tien en ook voor ons een drukke tijd, we zaten midden in de kinderen en hadden het druk met het werk op de boerderij. We zagen elkaar dan ook niet heel vaak, af en toe bij activiteiten die georganiseerd waren door de buurtvereniging. Ons contact is veranderd sinds onze Dirk is verongelukt. Jullie pap en mam kwamen vaak langs om te buurten. Ook ik ging wat vaker bij jullie mam op bezoek en elke week bij jullie oma Jaan. Door het veelvuldige contact wat we op dat moment hebben, merk je dat je raakvlakken hebt met elkaar en er ontstaat een band. Sinds een paar jaar wandelen we één keer in de week met elkaar. We praten over de alledaagse dingen die er in die week gebeuren. Soms is het wat langer stil tussen ons en dat geeft ruimte tot nadenken. We praten over onze kinderen en kleinkinderen, de tuin van jullie mam. We gaan niet met elkaar in discussie, dat vind ik fijn aan de gesprekken met jullie mam. We wandelen elke week een keer samen en dat is heerlijk, maar het blijft bij wandelen. Het is niet zo dat we snel ‘zomaar’ bij elkaar op de koffie gaan. De wandeling in het kort: gezellig, ontspannend, fijne gesprekken… Dinie van de Wetering


Grootmoeders Recepten Z AT E R D A G S KRENTENBROOD Bereidingstijd: Techniek: Soort gerecht:

BRUINE HARDE PAP Bereidingstijd: Techniek: Soort gerecht:

30 minuten bakken brood

Ingrediënten voor één brood: 500 gr. zelfrijzend bakmeel, 250 gram witte basterdsuiker, 3 eieren, zout, 3 zakjes vanillesuiker, 1 zakje bakpoeder, half pakje roomboter, 200 gr rozijnen of krenten, flinke scheut melk Bereidingswijze Meng de meel met de basterdsuiker, een snufje zout, bakpoeder en vanillesuiker. Ondertussen staat op een laag vuurtje het halve pakje boter te smelten in de melk. Voeg aan de meel de eieren toe, als de boter is gesmolten voeg je dat met de melk toe aan het meel, het mengsel goed kneden. Als je blaasjes ziet dan is het deeg goed. Tot slot de rozijnen toevoegen, 1 uur in een beboterd en met bloem bestoven bakblik in het midden van de oven op circa 160 graden. Even prikken als je prikker nog met deeg zit, dan steeds een kwartiertje erbij en weer prikken. Krentenbrood direct storten en af laten koelen, eten met een dikke laag ‘echte’ boter erop.

Ingrediënten 2 pakjes Saroma chocoladesmaak, 1 liter melk Bereidingswijze Doe het Saromapoeder in een mengkom en voeg hieraan de melk toe. Mix dit gedurende vijf minuten. Verdeel het mengsel eerlijk over zeven schaaltjes en laat dit ongeveer 20 minuten opstijven in de koelkast.

F R U I T B O R D J E Bereidingstijd: 10 minuten Techniek: schillen en snijden Soort gerecht: tussendoortje Ingrediënten voor vijf personen 2 appels, 1 sinaasappel, 2 bananen, 5 rumbonen Bereidingswijze Schil de appels, bananen en sinaasappel. Snijd al het fruit in dobbelsteentjes en verdeel het fruit over de vijf bordjes. Het geeft voor de kinderen een mooi effect als het fruit decoratief op de bordjes gelegd wordt. Als beloning voor het opeten van het fruit is het aan te raden om in het midden van het fruitbordje een rumboon te plaatsen. Kinderen vinden dit heerlijk en ze slapen er goed van.

FRUITPAP MET KANEEL

FRUITPAP MET KANEEL Bereidingstijd: Techniek: Soort gerecht:

5 minuten mixen dessert

5 minuten mixen dessert

Bereidingswijze Schil de appels, bananen en sinaasappel. Snijd al het fruit in dobbelsteentjes en doe deze vervolgens in een mengkom. Voeg aan de dobbelsteentjes fruit 1 liter yoghurt toe Ingrediënten en 0.5 liter blanke vla. Meng dit met een lep2 pakjes Saroma chocoladesmaak, el door elkaar. Voeg op het laatst kaneel naar 1 liter melk smaak toe. Tip: zet het potje kaneel op tafel voor degene die dit wensen.


Landleven... Wim Lips volgt zijn hart. Sinds enkele jaren is de Nistelrodese hovenier gespecialiseerd in het ontwerpen en aanleggen van energetische tuinen: de FeelGood Garden. Zijn hoveniersbedrijf LipsGroen richt zich volledig op deze nieuwe benandering van tuinontwerp en aanleg. De FeeGood Garden is een eigen concept en een geregistreerd merk van LipsGroen, het hoveniersbedrijf dat Wim Lips al ruim dertig jaar drijft. In samenwerking met Helicon Opleidingen Den Bosch ontwikkelde de

door Wim Lips

ondernemer een speciale opleiding: Ontwerper FeelGoodGarden. “Niet iedereen kan zomaar een ‘energetische tuin ontwikkelen. HIervoor is naast intuïtie ook de nodige kennis nodig. Toch stuitte ik onlangs in Nistelrode op een tuin waar volledig geluisterd wordt naar de geheimen van de natuur. Een tuin waar de energie goed is, door de zorg en de liefde die de eigenaren de tuin kunnen bieden. Ik loop daarom een rondje in de tuin van Dinie en Tien van der Lee. Loopt u met me mee?”


In de hedendaagse hectische wereld van de mens speelt de tuin een belangrijke rol. Het is een verlengstuk van de woning geworden en als het even kan wil men er in leven, werken, eten en vooral rusten. Logisch dat een tuin steeds meer persoonsgebonden is en moet passen als een maatpak.

Uitgangspunt is telkens dat een tuin onderdeel uitmaakt van de grotere ecologische omgeving. In een natuurrijke tuin ontmoet je de dynamiek die je in een natuurlijke omgeving vindt. Een natuurrijke tuin is een tuin waar vogels en insecten voedsel en broedplaatsen kunnen vinden. Het is een tuin waar vooral bijen dracht vinden. Een natuurrijke tuin is ook een tuin waar mensen zodanig kunnen ontspannen dat zij met hun eigen natuur de natuur in de tuin kunnen ontmoeten. Een positieve ontmoeting is vooral afhankelijk van energie in een tuin. EnergieĂŤn komen in positieve en negatieve vorm voor en stromen in banen door of over de bodem. EnergieĂŤn kunnen zich in krachtplekken manifesteren maar laten zich ook voelen in de vorm van een spiraal.

Een tuin waar de energie niet van in balans is heeft soms verstrekkende gevolgen voor de eigenaar. Mensen voelen zich niet goed in een tuin of mijden delen van hun tuin.


“Een energetische tuin is in harmonie met de bewoners.” Natuurlijke materialen zoals hout, steen, en metaal in bepaalde vormen helpen bij balanceren van energy in een tuin. Ook bepaalde bomen en planten hebben invloed op deze balans. Een energetische tuin straalt rust uit en is in harmonie met de bewoners. Het is een tuin die goed voelt, goed groeit en waarin het goed vertoeven is. Dit alles is te realiseren door een juiste afstemming van technieken en materialen. Synergie In de tuin van Dinie en Tien van der Lee voel je dat zij heel erg zichzelf kunnen zijn in en rondom het huis. Dit element voel je als geen ander terwijl je in hun tuin rondloopt. Het is een levenswerk, die elke dag weer energie en tijd vraagt. De bedoeling van een succesvolle tuin is dat er ook energie verworven wordt door de bloemen en de planten. Hieraan twijfel ik zeker niet. Samen met hun vijf dochters en hun eventuele mannen voel ik dat deze tuin hen in alle behoeften voorziet. Zij voelen zich één met de tuin, omdat zij hetzelfde zijn als de tuin. Een tuin met mogelijkheden en een tuin met vrolijkheid en synergie. Een tuin waar iedereen van ons zomaar eens een wandeling zou kunnen maken. Goed voor hart en vaatziekten.


UIERZALF voor mens en kalf


DENNIS VERKUIJLEN 11 Jaar verkering met dochter #2 Maartje van der Lee Oké, je hebt een dochter van vd Lee schoon aan de haak.. wat was je verwachting bij je schoonouders? Tja van der Lee uit Nisseroi….. het kon alle kanten op!? Eerlijk gezegd weet ik dit ook niet meer precies het is al meer dan 12,5 jaar geleden. Wanneer brak het moment aan om je schoonouders te ontmoeten? De eerste ontmoeting was niet officieel en alleen met Dinie. Ik was al even aan het scharrelen met Maartje en na een avondje stappen was ik blijven slapen. Alle dochters moesten zich altijd melden bij Dinie als ze na het stappen thuis kwamen, dus ook Maartje. Ik had aangegeven alleen te blijven slapen als ze dit ook bij Dinie zou aangeven, zodat ze zich niet zouden verbazen ’s ochtends bij het ontbijt. Door de zware stapavond met veel drank had Maartje moeite die ochtend op te staan om te gaan werken bij van Tilburg. Net toen ik me afvvroeg of Dinie haar dochters zou roepen als ze te laat waren vloog de deur open en zag ik aan de reactie van Dinie dat ze niet wist dat ik was blijven slapen. Maartje had dus niks gezegd en een beetje ongemakkelijk meldde ik me aan het ontbijt. Gelukkig was Tien al aan melken en reageerde Dinie als volgt: “Had je niet kunnen zeggen dat die pikbol bleef slapen! Een paar weken later volgde de officiële ontmoeting met Tien en Dinie. Ik kwam Maartje ophalen voor een date en beide zaten toevallig voor het huis een wijntje te drinken. Na een interview van ruim een half uur waarin vooral Tien de vragen stelde, zoals Van welke Verkuijlen bende ge der inne, hoe heet jullie opa, van welk jaar is ie enz enz. zat mijn intake erop. Wat was de eerste indruk van je schoonouders? Gruwelijk nieuwsgierig (vooral Tien), maar daarnaast belangstellend, gezellig en gastvrij. Traditie bij vd Lee is de koeien melken, wat ging er door je hoofd? Deze traditie heb ik erin gebracht! Op zondagavond na de friet hoorde we regelmatig de hoeveelste keer hij weer de melkput in moest. Meestal kwamen we dan uit op 24 duizend en nog wat. Niet dat hij geen zin had, maar op zondagavond had hij opstart problemen. Dus op avond had ik medelijden en ben ik met hem gaan melken. Het was leuk om te doen en Tien vertelde gepassioneerd verhalen hoe hij zijn koude handen opwarmde tussen de uiers en elke koe herkende aan de uier. Tien was duidelijk de meester en ik zijn knecht. Als je het mooiste moment mag beschrijven op Dintherseweg 19, wat is die dan voor jou? Het is moeilijk een moment te omschrijven. Ik geniet van de momenten dat iedereen samen is tijdens een ontbijt, lunch, diner, kerst en sinterklaas. Discussies en problemen die worden besproken aan de keukentafel. De heerlijke verse worst en de verse groenten uit eigen tuin heerlijk klaargemaakt door Dinie. Waar wil je je schoonouders voor bedanken? Tien en Dinie bedankt voor het thuisgevoel wat jullie mij geven!


TIM WIJNEN 3 Jaar verkering met dochter #1 Anke van der Lee Oké, je hebt een dochter van vd Lee schoon aan de haak.. wat was je verwachting bij je schoonouders? Mijn eerste verwachting was dat het echte familiemensen waren die hielden van zoveel mogelijk mensen om hun heen. Allebei afkomstig uit een groot gezin met veel kinderen, ouders van een gezin met veel dochters, meermaals oom en tante van enorm veel neven en nichten. Ik zou niet eens opvallen was mijn stille verlegen hoop, maar niets is minder waar. Wanneer brak het moment aan om je schoonouders te ontmoeten? Het tillen van de zonnebank van Anke van de aanhanger van Tien naar de slaapkamer van Anke, bleek het moment dat mijn schoonvader voor het eerst openlijk uitsprak dat hij ook echt daadwerkelijk mijn schoonvader was geworden. Na een zware lichamelijke inspanning alleen voor echte mannen sprak Tien de legendarische woorden: Hedde ons Ank nou eindelijk de liefde verklaard? Wat was de eerste indruk van je schoonouders? Bij mijn eerste bezoek had ik direct het gevoel dat je altijd welkom bent. Niemand is te veel. Iedereen wordt met veel respect en interesse behandeld en dat is heel bijzonder. Traditie bij vd Lee is de koeien melken, wat ging er door je hoofd? Ik heb net zo lang gewacht met Anke totdat ik zeker wist dat alle koeien uit de stal waren verdwenen. Ik heb het namelijk niet zo op koeien of eigenlijk alle dieren die op een boerderij worden gehouden. Dus ik ben blij dat ik die traditie heb mogen overslaan! Als je het mooiste moment mag beschrijven op Dintherseweg 19, wat is die dan voor jou? Sinterklaas is voor mij elke keer weer een openbaring. Er wordt gelachen, gehuild, verwonderd en blijdschap getoond zonder gêne om cadeau´s en gedichten. Iedereen durft zich open te stellen naar een ander en dat is een groot goed. Waar wil je je schoonouders voor bedanken? Ik wil ze bedanken dat ze me vanaf dag een welkom hebben laten voelen in hun gezin, familie en thuis. En ik wil ze natuurlijk bedanken voor hun fantastische genen die ze door hebben gegeven aan hun oudste dochter.


THIJS VONK 7 Jaar verkering met dochter #4 Caren van der Lee Oké, je hebt een dochter van vd Lee schoon aan de haak.. wat was je verwachting bij je schoonouders? Ik heb geen idee meer wat ik voor verwachtingen had, maar zoals ik er nu tegenaan kijk zou ik indertijd zeker gezegd hebben: ‘dit is boven verwachting!’ Wanneer brak het moment aan om je schoonouders te ontmoeten? Schoonpa en -ma heb ik al ver voor mijn verkeringtijd met Caren ontmoet, het is namelijk een hels karwei om een dochter vd Lee aan de haak te slaan! Met een ouwe besteleend (ja ja speciaal geregeld) kwam ik de plak opgereden om Caren mee op date te nemen. En toen ik behoorlijk nerveus, waar ik natuurlijk niets van liet merken, de keuken binnen kwam gelopen, werd ik met een volle keukentafel vol nieuwsgierige zussen heel hartelijk ontvangen. Uiteraard waren Tien en Dinie er ook om te zien met welke bink Caren op date ging. Dat was mijn eerste ontmoeting met, wat zij toen niet wisten en ik natuurlijk al voor ogen had, mijn schoonouwelui. Heeft overigens nog wel een paar jaar geduurd voordat Caren ook inzag dat ik wel een geschikte vent voor haar zou zijn. Wat was de eerste indruk van je schoonouders? In het bezit van vijf dochters, een boerderij en veel grond, je snapt dat er geen betere eerste indruk mogelijk was! Traditie bij vd Lee is de koeien melken, wat ging er door je hoofd? Wat ging er door mijn hoofd? Er ging van alles door mijn hand en ik dacht vooral niet laten merken dat ik het een klein beetje spannend vind; alleen bij de eerste koe natuurlijk. Toen Tien zei dat ik er wel de slag in had, dacht ik: mooi! geslaagd! M’n HAVOexamen was er niks bij. Als je het mooiste moment mag beschrijven op Dintherseweg 19, wat is die dan voor jou? Er zijn natuurlijk vele mooiste momenten, maar het zit ‘m vaak in de spreekwoordelijke kleine dingen; met de trekker de vastgelopen auto van Marjanne uit de sneeuw trekken (nou ja, mooiste moment...?) of eigenhandig de verstopping in het toilet met een ‘koe-visitatie-handschoen’ verhelpen (nou ja, mooiste moment...?). Waar wil je je schoonouders voor bedanken? Het gevoel altijd welkom te zijn is denk ik de allermeeste dank waard. Maar ik ben ook gruwelijk blij met al het hout voor in de kachel!


KOEN VAN DEN BERK 3 Jaar verkering met dochter #6 Liseth van der Lee Oké, je hebt een dochter van vd Lee schoon aan de haak.. wat was je verwachting bij je schoonouders? Dankzij de enthousiaste verhalen van mijn Oma Habraken, die geregeld ging beppen bij haar vriendin en nichtje Oma van der Lee, had ik al veel goede verwachtingen bij de familie van der Lee. “Da zen zun goei mense doar in Nisseroi”… en nog vele leuke verhalen meer over bijvoorbeeld koeien door de woonkamer. Wanneer brak het moment aan om je schoonouders te ontmoeten? Dat was op kerstavond 2009. De hele familie zat al aan de lange tafel in de keuken toen Liseth en ik als laatste binnen kwamen. Toch wel een spannend moment was dat! Ik weet nog goed dat Tien als eerste opstond en naar mij toe kwam gelopen om een hand te geven. “Gvd, Liseth had niet verteld dat haar vader ZÓ groot was!” dacht ik toen Tien voor mij stond en een enorme hand uitstak. Maar het was een hele vriendelijke handdruk, warm welkom en met vragen als “Dus gij bent een Van den Berik?” en “En hoe heet ullie opa”? was het ijs snel gebroken. Wat was de eerste indruk van je schoonouders? Dat was de indruk van twee hele lieve, geïnteresseerde en gezellig mensen en een warm welkom. En dus dat verhaal van hierboven. Traditie bij vd Lee is de koeien melken, wat ging er door je hoofd? Niet veel mensen weten dat ik deze schoonzoon-traditie van het koeien melken ontsprongen ben. Ik hoop dat ik nu toch nog steeds verkering mag hebben met jullie Liseth! Als je het mooiste moment mag beschrijven op Dintherseweg 19, wat is die dan voor jou? Alle momenten waarop iedereen gezellig bij elkaar is vind ik mooi. Genieten van het lekkere eten, gezellig bijpraten met iedereen, lachen met peerke, Waar wil je je schoonouders voor bedanken? Dat jullie mij altijd een heel warm welkom geven, altijd geïnteresseerd zijn in hoe het gaat, de gezellige momenten die ik bij jullie beleef. En eigenlijk wel voor het zijn van een soort tweede thuis!


Nachtelijke boerderijbezoeken


“En we eindigen bij familie Van der Lee aan de keukentafel.”

Brechtje van den Nieuwenhuizen - Vaste bezoeker van Dintherseweg 19 na een avondje stappen. Net terug van een weekje Italië met school, compleet uitgeput, maar een avondje Lunenburg missen is geen optie. Dus een sprong onder de douche, een greep uit het fantastische (kerstpakketten en verjaardagen) assortiment aan dranken bij pa en ma en hopsakee op de fiets. Snel naar de Dintherseweg waar we met alle meiden blijven slapen. Altijd gezellig om bij v.d. Lee binnen te komen. Nooit stil, want er is altijd wel iemand thuis en meestal zelfs het hele huis vol. Met z’n allen naar boven een stempel natekenen onder de zonnebank, want dat scheelt toch weer 7,50 gulden. En snel op de fiets naar de Luun. Onderweg wordt de fles van hand tot hand gepaatst om er maar voor te zorgen dat we al lekker gezellig zijn als we binnenkomen en zo min mogelijk geld nodig hebben. Vooruit die ene gulden voor de garderobe kan er nog net vanaf en een paar muntjes kopen voor de eerste uren zit er ook nog net aan van het zuur verdiende champignon-pluk-geld. Hopsakee een paar tequilla achterover slaan en onze avond kan niet meer stuk. Het lef neemt toe en de oude biertjes op de bar worden zonder enige gene achterover gedrukt. Dan nog even langs Heeswijk-Dinther, Loosbroek, Vorstenbosch en Geffen je mooiste glimlach opzetten en de biertjes komen rijkelijk binnenstromen. 3.00 uur, pats boem, mijn licht gaat uit. Lunenburg feest nog vrolijk verder maar de vriendinnen worden in touw gezet om een goede oplossing te bedenken voor mijn rit naar huis. Een hele vage bekende heeft toevallig een auto, dat komt goed uit. Ik word in de auto gezet, raampje open, hoofd naar buiten en rijden maar. In de autospiegel ziet de bestuurder nog net wat slingerende, dronken meisjes zonder licht de auto achterna rijden: “Hij zal haar toch wel op de Dintherseweg afzetten?” Een half uur later, 3x in de sloot gefietst, maar nog allemaal jolig en tevree arriveren de dames op de Dintherseweg: “Waar is …?” Paniek alom! Na een grote klopjacht zonder resultaat toch maar moeders uit bed halen die de schrik van haar leven krijgt als ze te horen krijgt dat er ééntje mist. Maar dan bij toeval, blijkt de schaduw voor aan de weg, helemaal geen schaduw te zijn. Ik lig vredig tussen de blaadjes mijn roes uit te slapen. “ZE IS TERECHT!!” Eind goed, al goed en met een heerlijk gebakken eitje eindigen we één van de vele fantastische avonden aan de keukentafel bij familie van der Lee.


“Tien en Dinie, dank voor jullie huis. We hebben genoten.” Mirjam van de Wetering - Vaste bezoeker van Dintherseweg 19 na een avondje stappen.

Wanneer Tien en Dinie hun jaarlijkse vakantie vierden met de kinderen, en Anke en Maartje oud genoeg waren en ervoor kozen om thuis te blijven, was het voor ons ook 1 groot feest vakantiegevoel. 1 hele week een huis voor ons alleen was voor ons een heel volwassen gevoel. Elke avond bier drinken, kaartje blazen of het bierspel spelen en sigaretten roken in de huiskamer ipv stiekem in het bos. Het weekend was vaste prik “De Luun” van tevoren natuurlijk indrinken en daarna half aangeschoten met een fles passoa richting Loosbroek om te feesten. De tent was om 2u gesloten en wij goed dronken. We hadden nu een huis voor ons alleen! Dus de after party was op de Dintherseweg. Taxibussen vol mensen en scharrels van die avond gingen mee. Het feestje ging door. Muziek aan, bier op tafel en natuurlijk de gebakken eieren. De bedden lagen boven vol met alle stelletjes die die avond waren gevormd.... Ook wanneer familie Van der Lee niet op vakantie was stond het huis voor ons open. Zaterdagavond indrinken en dan richting “de Luun”. ‘s Nachts was het ook weer vaste prik eieren bakken bij v.d Lee met Pieter van de Heijden, Dennis van Asseldonk, Arjan van Uden en nog andere mensen waar we die avond lol mee hadden. Tien en Dinie heel hartelijk dank voor jullie huis. We hebben genoten!!!!!


“Jullie genoten met ons mee via de wastunnel op de slaapkamer.” Willem van den Elzen - Vaste bezoeker van de Dintherseweg 19 na een avondje stappen. Lunenburg, Morgenzon, Uden, d’n Hoan, de Harmonie, kermis, carnaval, oud- en nieuwjaar. Het maakte niet uit, we begonnen en eindigden lichelijk vol met verhalen op de Dintherseweg. Zo kan ik me voorstellen dat jullie het geluid van een Ford transit (taxi) die bij jullie de plak op komt rijden nog zo voor de geest kunnen halen. Eenmaal bij jullie thuis na het stappen de frietpan aan en standaard loempia’s, veel loempia’s! Ik kan me niet herinneren dat we ooit zonder hebben gezeten.”Zachtjes in het washok”, zei Marjanne of Caren dan altijd. Maar zo nuchter als we waren konden wij ons dat na een paar minuten al niet meer herinneren. Ik kan me dan ook dan ook voorstellen dat jullie via de wastunnel die op jullie slaapkamer uitkomt regelmatig mee hebben kunnen “genieten” van onze nachtelijke avonturen. Nabuurten, ouwehoeren en pas naar huis kunnen als het aangevraagde liedje van “the Box” voorbij is gekomen. Om vervolgens het standaard fietstochtje naar de andere kant van Nisseroi te maken. Veel schik gehad! Ook als we niet op op stap gingen heb ik me bij jullie altijd heel welkom gevoeld. Bedankt!


“En dan ze lief aankijken of ze ons naar Zeeland wilden brengen.” Dorien van der Lee - Vaste bezoeker van de Dintherseweg 19 na een avondje stappen Zaterdagavond..... het is weer zover. Tien en Dinie zijn weg, dus dat wordt “stiekem” op stap gaan. We zijn bijna 16 en mogen natuurlijk nog niet iedere week op stap, laat staan een paar zaterdagen achter elkaar. Maar deze keer zijn Tien en Dinie weg, dat wordt naar de Luun. Eerst de kelder plunderen, maar niet alles, want ze mogen niet weten dat wij op stap gaan, dan gezellig met iedereen indrinken en naar de Luun. Hopend binnen te komen met een valse ID, maar samen met Anke en vriendinnen moet dit geen probleem worden. Na een lange nacht in de Luun, naar huis liften, want ons taxi geld was binnen een uur opgedronken, eenmal afgezet door een of andere grote pickup,is op Dintherseweg 19 het licht nog niet gedoofd. Maartje, Anke en vriendinen zijn er ook en worden nog eitjes gebakken en nagebrabbeld. Wat was het weer een mooie avond en hoe stoer om als 15 jarige al naar de Luun te gaan. Thuis had ik verteld dat we braaf thuis waren gebleven, maar waarschijnlijk had de rookwalm in mijn kleren en mijn schorre stem me al veraden, maar ons pa en ma deden net alsof ze van niks wisten, pfoeh nu kwamen Tien en Dinie er zeker niet achter dat we “stieken”naar de Luun waren. Maar natuurlijk waren er ook geen stiekeme momenten. Zaterdagavond gezellig naar Marjanne en Caren om vervolgens naar de Morgenzon in Zeeland te gaan. Op d Dintherseweg 19 was het altijd gezellig en hoe fijn was het om even kleren te wisselen met Marjanne en Caren en soms ook stiekem van Maartje. Je was altijd verzekerd van een mooi outfit als je bij Dintherseweg 19 was geweest. In de speelkamer nog een wijntje en dan Tien of Dinie lief aankijken of ze ons naar Zeeland wouden brengen om vervolgens tot sluitingstijd in de Morgenzon te blijven en dan met de smoes thuis komen, dat de grote Disco bus eerst over Oss en omgeving reed en dan pas Nistelrode, daarom waren we zo laat...... Op Dintherseweg 19 aangekomen, niet even zachtjes doen, want er lagen immers ouders op bed, nee luidruichtig nog een eitje bakken en nog wat drinken en met een beetje geluk waren de zussen ook thuis, dan was het helemaal luidruchtig en natuurlijk Kei Gezellig! Als het echt te bont werd kwam Dinie naar beneden om toch even rustig aan te doen en naar bed te gaan. Ook als Caren of Marjanne waren vergeten te melden bij Dinie dat ze thuis waren, kwam ze even naar beneden om te kijken of iedereen weer veilig thuis was. Tsja ik kan zo nog een pagina vol schrijven, maar wat me het meeste is bijgebleven, dat het altijd Gezellig was en dat ik me altijd heel Welkom heb gevoeld en dat ik heel blij ben dat ik in mijn jeugd bij jullie heb mogen doorbrengen!!!


“Beter een goede buur,

dan een verre vriend!”


ONZE GEN

MANNEN IN TWEE

ZIJN ZO GEZINNEN

TE ZEGOPGEVOED.

Wij de familie van der Linde wonen alweer sinds jaar en dag in de boerderij naast buurman Tien en buurvrouw Dinie. Het boerderijtje waar jij Tien in jouw jonge jaren veel kattenkwaad uithaalde. Bijvoorbeeld koeken of worstbij de Professor uit de keukenkast halen om dat dan samen met Gradje op te peuzelen. Hadden jullie eerder een Professor als buurman, daarna bewoonde een verstrooide professor als buurman met zijn gezin de buurhoeve en nu zoveel jaren later woont er alleen de verstrooide professor met zijn lief. Jullie vroegen je af wat voor een vlees jullie in de kuip hadden toen wij hier kwamen wonen. Maar toen jij Tien bij het voorbijgaan al de klompen op het dak zag liggen en hoorde van gaten die in de deur geschopt waren dacht jij dat jij het met de nieuwe buurfamilie wel zou kunnen vinden en dat was en is ook zo. In de zomer als de regeninstallatie stil viel, lieten bij ons de vier zonen alles uit handen vallen om maar zo snel mogelijk bij jullie te komen, de eerst aanwezige mocht dan de trekker rijden bij het verleggen van de pijpen. Sjoerd als jongste viste dan regelmatig achter het net, maar op de dagen dat de anderen naar school moesten, was hij de man en mocht hij de trekker in de kruipversnelling over het land rijden. Onze Ruud heeft jarenlang bij jullie beiden op de boerderij gewerkt en samen met jou Tien veel kattenkwaad uitgehaald. Zo heeft eens een stier van ons bij jullie in de melkstal tussen de koeien gestaan. Wij hadden dikgebilde koeien; doch de stier was maar heel gewoontjes van bouw. Tegen Gradje zeiden Ruud en jij Tien dat er een vaars was gedekt door een stier van van der Linde en jullie lieten hem geloven dat het een kalf werd van een van de andere dikbilstieren. Uiteindelijk kocht Gradje, verlekkerd door deze gegevenheid het kalf nog voor dat het geboren was. Op de dag van de geboorte moesten jullie Tien en Ruud het kalf bijna tegenhouden in plaats van met veel moeite geboren laten worden. De teleurstelling bij Gradje, dat er maar een heel gewoon kalfje werd geboren, was van zijn gezicht af te lezen. Tien jij zei dat dikbilkalfjes wel eens vaker fijn geboren werden maar dat Ruud maar eens naar de tong moest kijken want die was bij dikbilletjes altijd dik. Waarop Ruud om de teleurstelling van Gradje nog groter te maken riep: hij heeft geen dikke tong hij heeft helemaal geen tong! Samen met jou Tien hebben onze Ruud en later onze Sjoerd heel veel gewerkt en ook gebouwd waar onze jongens ontzettend veel van geleerd hebben. En met veel plezier samen met jou, zoals ook vermeld in de bijdrage van Sjoerd, veel mensen voor de gek gehouden. Ook moesten onze jongens vaak oppassen op de meiden van jullie, ze bleven dan ook bij jullie slapen. Toen onze mannen wat ouder werden en de meiden vanzelf ook vroeg jij Tien je zelf af jij rond de bedden van de meiden niet wat prikkeldraad of schrikdraad zou moeten spannen. Onze mannen zijn zo te zeggen in twee gezinnen opgevoed. Op een der verjaardagsfeesten wilden de dames aan het eind van de avond hun partners verzoeken om mee naar huis te gaan. Die zaten echter met zijn allen lekker buiten met een pilsje en hadden nog niet direct zo’n behoefte om mee te gaan. De dames klaagden binnen tegen elkaar over de onwilligheid van de mannen. Wacht maar zei mijn Tonneke ik heb hem zo meer naar huis. O ja hoe doe je dat dan was de vraag. Ik vraag of hij mee naar huis gaat en zeg dat ik vanavond geen hoofdpijn heb, zei Tonneke. De daad werd bij het woord gevoegd en het werkte perfect! Zo kunnen we nog uren vertellen, maar dat doen we nog wel een keer als we bij jullie beiden naar alle verhalen komen luisteren! Geniet ervan Ruud en Tonny


C U LT U U R T I P S LITERATUUR:

FILM: Flodder

Eens in de zoveel tijd wordt deze klassieker opnieuw uitgegeven. En terecht. De avonturen van Donald Duck zijn meeslepend, groots en geven invulling aan de diepere laag van ons bestaan. Een must have op ieders boekenplank.

Voor het geval je deze nog gemist had. Precies en meeslepend portret van gewone mensen in een villawijk: Zonnedael. Heerlijk typische komedie van Dick Maas, zoals ze alleen in Nederland gemaakt kunnen worden. Flodder is doorspekt met heel veel functioneel naakt en politiek incorrecte situaties.

Donald Duck

THEATER: THe Lion King Hoe zet je een dierenrijk op het toneel? Joop van den Ende Theaterproducties draait er z’n hand niet voor om. Een olifant, luipaard, giraffe, neushoorn, zebra, vogel, leeuw; je kan het zo gek niet bedenken of je ziet ze tijdens The Lion King voorbij komen. Er zijn 25 verschillende diersoorten vertegenwoordigd in deze musical. Je komt eigenlijk ogen te kort om alle dieren goed te bekijken.


SJOERD VERHAGEN / NIEK VAN HEES / RUUD WIJNEN / JAAP VAN LIEROP / BERRY VERMEEREN / SIMON GOVERS/ GERARD BLOEMERS / GIJS MEULEPAS / PERRY BAX / JAN COMMANDEUR / SJOERD VERHAGEN / NIEK VAN HEES / RUUD WIJNEN / JAAP VAN LIEROP / BERRY VERMEEREN / SIMON GOVERS/ GERARD BLOEMERS / GIJS MEULEPAS / PERRY BAX / JAN COMMANDEUR /SJOERD VERHAGEN / NIEK VAN HEES / RUUD WIJNEN / JAAP VAN LIEROP / BERRY VERMEEREN / SIMON GOVERS/ GERARD BLOEMERS / GIJS MEULEPAS / PERRY BAX / JAN COMMANDEUR / SJOERD VERHAGEN / NIEK VAN HEES / RUUD WIJNEN / JAAP VAN LIEROP / BERRY VERMEEREN / SIMON GOVERS / GERARD BLOEMERS / GIJS MEULEPAS / PERRY BAX / JAN COMMANDEUR SJOERD VERHAGEN / NIEK VAN HEES / RUUD WIJNEN / JAAP VAN LIEROP / BERRY VERMEEREN / SIMON GOVERS / GERARD BLOEMERS / GIJS MEULEPAS / PERRY BAX / JAN COMMANDEUR


The Making Of THUIS magazine

Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van anderen. Ontroering om vele mooie woorden. Een kleine greep uit de fotoscala van de redactie. Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van anderen. Ontroering om vele mooie woorden. Een kleine greep uit de fotoscala van de redactie. Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van anderen. Ontroering om vele mooie woorden. Een kleine greep uit de fotoscala van de redactie. Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van anderen. Ontroering om vele mooie woorden. Een kleine greep uit de fotoscala van de redactie. Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van anderen. Ontroering om vele mooie woorden. Een kleine greep uit de fotoscala van de redactie. Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van anderen. Ontroering om vele mooie woorden. Een kleine greep uit de fotoscala van de redactie. Het was genieten! De plannetjes smeden. De ideeën spuien. Lachen om mooie herinneringen. Gieren om bepaalde uitspraken van an-


Colofon 1e Druk © september 2013 THUIS is een eenmalige uitgave waarin het leven van Martien en Dinie van der Lee door hun eigen omgeving prachtig is samengevat. Tekst “Thuis op de Dintherseweg was en ben je altijd welkom”- Tim Wijnen “Landleven” – Anke van der Lee Overige teksten – ingezonden en geschreven door personen zelf Art direction Van der Lee B.V. Fotografie Brechtje Akdemir - van den Nieuwenhuizen Maartje van der Lee Caren van der Lee Opmaak/dtp Marjanne van der Lee Productie en begeleiding Anke van der Lee Maartje van der Lee Marjanne van der Lee Caren van der Lee Liseth van der Lee Eindredactie Anke van der Lee Maartje van der Lee Marjanne van der Lee Caren van der Lee Liseth van der Lee Uitgave 60 jaar Martien en Dinie van der Lee Online versie Vraag Tien en Dinie naar de hyperlink


“Ontdek je plekje” VOLKSVERHUIZING NAAR TEXEL

FRIESLAND ONTDEKKEN MET RENÉ QUOTUM QUOTUM WISSELEN IN WISSELEN IN DRENTHE DRENTHE QUOTUM QUOTUM WISSELEN IN WISSELEN IN DRENTHE QUOTUMDRENTHE WISSELEN IN DRENTHE

WEEKENDJES WEG IN AMSTERDAM

MOOI WONEN IN BREDA

MOOI WONEN IN NISTELRODE

MOOI WONEN IN DEN BOSCH

3-LANDENPUNT SCHIN OP GEUL


“Blij dat we er nog zijn!”


“Bijna doodervaring” Door Anke van der Lee

Toen ik een jaar of elf was, vond ik het heerlijk als er op de misse weer eens een grote stapel stro stond van een meter of vier, vijf hoog. Dat is voor elk kind een waar speelparadijs. Daar was ik in m’n eentje helemaal opgeklommen en ik vond het erg stoer om aan ons pap (die stond te praten met een vertegenwoordiger) te laten zien hoe ver ik bij het randje durfde te komen. Maar als ons pap druk in gesprek is, kun je roepen wat je wilt maar hij hoort dan vrij weinig. Omdat ik meer op ons pap gefocust was dan op het randje, viel ik van de stapel stro naar beneden op het beton. Zwaar overstuur met m’n hele gezicht open liep ik naar ons pap toe. Zijn overbezorgde commentaar luidde: ‘ga maar efkes naar binnen daar is ons mam’. Uiteindelijk heb ik met een gezicht onder de korsten een week lang met een rietje moeten eten.

“Volvo! The best a family can get!” Door Maartje van der Lee

Jaaa aan de Dintherseweg zijn verschillende Volvo’s versleten. Of ze stierven aan ouderdom en brachten bijvoorbeeld hun laatste jaartjes door op een verlaten filmset of ze raakten zo bekneld dat Heijden hen verloste van het baasje. Deze beknellingen waren nooit ver van huis: Een keer op de dintherseweg en één keer ’t Maxend. Beide keren bestuurd door mama…. En beide keren mij als medepassagier… Zo ook een ochtend begin jaren 90. Ik kreeg een beugel: Eindelijk! Spannend, want Wentink was niet de meest warme orthodontist en het beloofde wat pijn te veroorzaken. Ietwat gespannen reden mama en ik ’t Maxend op en daar gebeurde het: De meest lange voorkant van een auto was in een fractie een Smart geworden. Wij beide erg geschrokken, maar al snel realiseerde ik me dat Wentink nu zou ontploffen, want we zouden te laat komen. Mijn angst was dus voornamelijk op hem gericht. Beide ongedeerd met trillende knieën bij Clazien en Theo binnen ons verhaal gedaan. Einde blauwe Volvo… Of zomaar vanuit het blauwe weggetje de dintherseweg oprijden… bijna einde grijze Volvo…


“In één klap van ‘t paardrij-virus af.” Door Marjanne van der Lee

Dat Dorien van der Lee zo enthousiast met paarden was, wilde niet zeggen dat ook wij meiden Van der Lee aan de knollen mochten. ‘Ga eerst maar eens een paar keer met haar mee de stallen uitmesten en als je het dan nog steeds leuk vindt, zullen we nog wel eens kijken.’ Logisch dat de zweep en de teugels op het Maxend bleven en wij op de Dintherseweg genoegen namen op de enkele bezoekjes van Dorien als ze met wat paarden het erf op kwam. Met lichte spanning stapte ik op de veel te grote viervoeter en ik dacht écht dat ik heel rustig met mijn schenen een tik gaf tegen de buik van dat lieve beest. Dus niet. Het beest sloeg op hol. Rengalop heb ik me later laten vertellen. Op het Molendellen werd Dorien met open mond steeds kleiner en het Maxend kwam in een razend tempo steeds dichterbij. In alle snelheid en woeste drang om maar op het paard te kunnen blijven zitten, vond ik de teugels maar niet, waardoor de manen van het paard te maken hadden met een oerkracht van een kind dat dacht dat het laatste uur geslagen was. In een vlaag van enige scherpte besloot ik me van het ding af te laten vallen. Nog op het zand met stenen alvorens ik als dwaas met beest en al de ‘grote weg’, het Maxend op zou schieten. Daar lag ik, ijlend en met een flinke scheur op mijn voorhoofd te wachten op pap en mam die als ambulancebroerders met de Volvolance aan kwamen snellen. Op naar het ziekenhuis. Na wat controles, een kleine hersenschudding en een flinke wond mocht ik gelukkig weer naar huis. Ik heb me een week heerlijk lang laten verwennen door pap en mam, wat me nog minstens zo bij staat als het ongelukje zelf. Of ik nog wilde paardrijden? Ook daar was ik snel van genezen.

“Hutten bouwen is één, inrichten...” Door Caren van der Lee

Prachtig! Het was heerlijk winters weer, de zon scheen en een strak blauwe hemel. Nog hossend van de carnavalsavond ervoor gingen Maarten en ik een hut bouwen. Achter de ‘zwarte schuur’ hadden we een ruime hut gebouwd, een paar dakplaten ertegen aan en klaar waren we. Tja, als het bouwen van de hut zo snel gaat, dan maar extra aandacht voor de inrichting ervan. In de ‘zwarte schuur’ stonden op zolder nog een paar leuke lessenaartjes. Maarten en ik hadden bedacht dat het prachtig zou staan bij de inrichting. Alleen, de tafels moesten nog even naar beneden. Briljant idee: ik bond


de tafels vast aan een touw en hees ze voorzichtig naar beneden waar Maarten stond om de tafel aan te pakken. Perfect! De eerste tafel ging voorspoedig naar beneden (uiteraard van een niet omheinde zolder, ofwel alle kanten van de zolder waren open). De tweede tafel bleef even steken. Nog met het touw (waar de tafel aan vast zat) nog in mijn hand, checkte ik waarom die tafel bleef steken. POF! De tafel schoot naar beneden en ja, zo snugger om het touw meteen los te laten was ik niet… bungelend aan de balken viel ik uiteindeljik op de betonnen vloer. Van mijn carnavalscoupe en schmink was niets meer over. Een kant van het gezicht volledig onder het bloed en mijn longen die ingeklapt waren liep ik richting keuken. Mama zag me aankomen en wist dat het hommeles was! Papa met zijn ‘dreuge’ grapjes om te checken of ik alles nog wel wist. Uiteindelijk op naar het ziekenhuis met de ambulance en uiteindelijk met roze koeken en de hond die een dagje binnen mocht (dat was mijn grootste wens) liep alles met een sisser af.

“Mijn compressorvinger…” Door Liseth van der Lee

Ik kan me het nog goed herinneren.. Het was zondag, de dag had iets heugelijks. Ik denk dat dat kwam omdat het een zonnige zondag was en papa nooit op deze dag werkte. Deze bewuste zondag was hij aan het sleutelen in het werkhok. Ik zie hem nog staan met een blauwe overal aan zijn overvolle werktafel met gruwelijke herrie op de achtergrond. Samen met ons Caren stonden we in de deuropening van ons paps werkhok een Danone-toetje te eten. De compressor draaide op volle

toeren. Je weet wel, dat ding waar

wij onze fietsbanden mee op

pompen.

Het bandje van de compressor

ging zo snel dat het me wel een fijn

schuurgevoel zou geven als ik

mijn vinger erop zou leggen.

Voordat ik me kon bedenken hing

mijn vingertop aan het laatste vel-

letje van mijn middelvinger. Pap wikkelde een theedoek om

mijn vinger, sprong in de Volvo en

we haalden mama bij oma Nis

op, met volle toeren gingen we naar

het ziekenhuis. Met 8 hechtingen en een groot

wit verband zat mijn eigen vingertop

er enigszins weer aan. Zelf vind ik het doodnormaal dat ik zo’n vinger heb en dat de compressor de oorzaak is, het herinnert me aan een onbezorgde boerderij tijd..


Ook geschikt voor kinderen onder de 16 jaar!


Thuis magazine