Page 1

Τεύχος #012 • 30 Ιουνίου 2010 • 15θήμερη Εφημερίδα Πόλης • Διανέμεται Δωρεάν

Ο ΕΜ ΠΙ ΘΡΙαμβος του κασσετοφώνου του Γιάννη Φαρσάρη

Μιλούν στο Μόνιτορ Monsieur Minimal Film Οι Λόγοι που αγαπήσαμε την Ευρωπαική Γιορτή Μουσικής

James Οι θρύλοι της indie σε αποκλειστική συνέντευξη


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Τεύχος #012 • 30 Ιουνίου 2010 • 15θήμερη Εφημερίδα Πόλης • Διανέμεται Δωρεάν

ΣΤΗΛΕΣ: :04

ΕDITORIAL

Εκδότης: Νίκος Κατζηλάκης Ο ΕΜ ΠΙ ΘΡΙαμβος του κασσετοφώνου

:05

του Γιάννη Φαρσάρη

Μιλούν στο Μόνιτορ Monsieur Minimal Film

POLITICO

της Μαρία Ψαρρά

Οι Λόγοι που αγαπήσαμε την Ευρωπαική Γιορτή Μουσικής

:06

James

COSMOS

Οι θρύλοι της indie σε αποκλειστική συνέντευξη

τoυ Paul Krugman

:07

CITY LIFE του Στέλιου Πετράκη

Tεύχος #12

ΘΕΜΑΤΑ:

Σύμβουλοι Έκδοσης: Σάντρα-Οντέτ Κυπριωτάκη, Ανδρέας Κορακάς Αrt Director: Σάββας Καραμπίνος Συνεργάτες: Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Μαρία Αναστασάκου, Νίκος Αστρουλάκης, Στέλλα Μελίνα Βασιλάκη, Ουρανία Γιαλυτάκη, Πόπη Γκερούση, Φανή Καλαθάκη, Αγάπη Καλούδη, Κώστας Καρνίκης, Κώστας Μαρκάκης, Νίκος Νεφέλικας, Ευάγγελος Παπαδάκης Σίσσυ Παπαδογιάννη, Γιάννης Παπιδάκης, Στέλιος Πετράκης, Γιάννα Πλαϊνιώτη (Λονδίνο), Στέλιος Πλαϊνιώτης (Κουάλα Λουμπούρ), Μαρία Σαρρή, Στέλλα Τουρνά, Μαρώ Τσαγκαράκη, Κατερίνα Τσαπάκη (Βαρκελώνη), Μιχάλης Χαραλαμπάκης, Στέλιο Χουστουλάκη Μαρία Ψαρά

:14/17

Ειδικές συνεργασίες: John Pilger, The New York Times Syndicate, Τhe Guardian Syndication, Ελευθεροτυπία

του Ανδρέα Κορακά

του Γιώργου Κουμπαρούλη

Διόρθωση: Νίκος Ζερβουδάκης

:09

:18/19

της Σάντρας Οντέτ Κυπριωτάκη

MONSIEUR MINIMAL - FILM

:08

ΒΑΔΙΖΩ & ΠΑΡΑΜΙΛΩ

ATHENS CALLING

:10

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΗΣ του Μιχάλη Χαραλαμπάκη

:12

ΑΣΤΙΚΗ ΛΗΘΗ

του Γιάννη Φαρσάρη

:28

AGENDA

:29

DAY&NIGHT

EΥΡΩΠΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

INTERVIEW

του Στέλιου Πετράκη

:20

INTERVIEW JAMES

Εικονογράφηση: Γιάννης Κουβίδης Μαρία Αντωνοπούλου Φωτογράφοι: Νίκος Βιτσαξάκης, Μαριάννα Καράλη Νίκος Κουτάντος, Κυριάκος Κουτουλάκης Νικόλας Λεβεντάκης, Νικήτας Μιχαλάκης, Στέλιος Παπαρδέλας, Φώτης Σέρφας, Μανώλης Σκαντζάκης, Jannik Weylandt Διαφήμιση: Μηνάς Λευκόχειρ, Αρισταγόρας Σκουλουδάκης Νομικός σύμβουλος: Πρόδρομος Λιλίτσης

του Hλία Αραβίδη

Λογιστήριο: Δημήτρης Θεοδοσούλης

:22

Υπεύθυνος Διανομής: Κώστας Κατζηλάκης

TRANSIT «OSAKA»

της Mαρίας Αναστασάκου

:26

FASHION «Street Fashion»

της Αγάπης Καλούδη

ΜΟΝΙΤΟΡ Free Press Κρήτης Έβανς 10, ΤΚ 71201, Κρήτη Τηλ 2810240998 e-mail: onmonitor@gmail.com 15θήμερη εφημερίδα, διανέμεται δωρεάν. Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου της έκδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή έγκριση του εκδότη. Οι απόψεις που παρουσιάζονται στα άρθρα δεν συμφωνούν απαραίτητα με τις απόψεις του εκδότη

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ:

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: Καφέ/μπαρ/πολυχώροι: FloCafe Kοραή & Περδικάρη / Draft Αρκολέοντος 9 / Tramezzini café 25ης Αυγούστου αρ. 33 / Μπισκότο Χάνδακος 36γ / Indigo 25ης Αυγούστου αρ. 76 / Επι χάνδακος Χάνδακος 43 / Ουτοπία Χάνδακος 51 / Central park Αρκολέοντος 19 / Samaria Deliciozo Αρκολέωντος 9 / Φιξ Περδικάρη 4 / Καφέ Σπόρος Πλατεία Δασκαλογιάννη / Take 5 Αρκολέοντος 7 / La brasserie Πλατεία Κοραή 15 / Guernica Ανδρέου Κρήτης 2 / Τίτα Μπρίκι Μεραμπέλλου 16 / Play House Κοραή 2 / JailHous Aγιοστεφανιτών 19α / Bar Mare Bar & Food Παραλιακή – Πλατεία Ξενία / Ηριδανός Ανδρόγεω 8 / Βlow Up Ψαρομηλίγκων 15 / News Café Μινωταύρου 32 / Barock café Αρχάνες Ηρακλείου / Μουσική Σκηνή Μύλος Λαχανά 13 Ιδρύματα/Μουσεία: Κυλικείο Πανεπιστημίου Κρήτης Λεωφόρος Κνωσσού / Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Νυμφών 3 Υπαίθρια σημεία: Πλατεία Λιονταριών (Στ’ Ωρολόι) / Πεζόδρομος οδού Ανδρόγεω (tobacco shop) / Πεζόδρομος οδού Δαιδάλου / Εμπορικό κέντρο Τalos Plaza Σοφοκλή Βενιζέλου & Μίνωος / Σταθμός Επιβίβασης Λιμένος Ηρακλείου Καταστήματα/Επιχειρήσεις: Περβολαράκη Καλοκαιρινού 55 / Περβολαράκη Μειντάνι / Αντονέλλα Σμύρνης 20 / Μ&D Hair Spa&Style Aνδρόγεω 4 / Zen Mιλάτου 20 Βρεφονηπιακός Σταθμός Δημιουργία Εργοτέλους 76 / Dvd club Mινωταύρου 1 / Τhrix Mιλάτου 21 Βιβλιοπωλεία: Κουναλάκης Έβανς 83-85 / Δοκιμάκης Ταγματάρχου Τζουλάκη 8 / Κίχλη Καντανολέων 13 / Lexis Έβανς 56-58 / Κυριάκης Έβανς 85-87 / Παπασωτηρίου Κοραή 17 / Αναλόγιο Ρούσσου χούρδου 8 / Road Xάνδακος 29 / Ελευθερουδάκης Οδός 1821 αρ. 10 / Κύβος Ζωγράφου 6 / Μικρός Ναυτίλος Κοραή 4 / Φωτόδεντρο Κοραή 21 / Κύβος Λ. Δημοκρατίας 8 / Κύβος the copyshop Μύσωνος & Δωδεκανήσου Δισκοπωλεία: Δισκόραμα Δικαιοσύνης 11 / Μετρόπολις Δαιδάλου 19 Κινηματογράφοι/Θέατρα: Βιτσέντζος Kορνάρος Μαλικούτη 1 / Πολυχώρος Σινε Τεχνόπολις Λεωφόρος Α. Παπανδρέου 116 Αμμουδάρα / Σινεμά Odeon Σοφοκλή Βενιζέλου & Μίνωος / Θέατρο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» Μεραμπέλλου 1 Εστιατόρια / Fast Food: Καγιαμπής Μονοφατσίου 12 / Λούκουλος Κοραή 5 / Πλάνη Πασιφάης 8 / Goody’s Μιχελιδάκη 6 / Πράσσειν Άλογα Χάνδακος&Κυδωνίας 21 / Σιγά-Σιγά Μινωταύρου 2 / Η Κουζίνα της Πόπης Σμύρνης 19 / Κοινοπολιτεία Αρετούσης 2 / Νότιο Σέλλας Μεραμβέλλου 13 Ταξιδιωτικά γραφεία: Landmarks Travel Σμύρνης 10 Ξενοδοχεία: Marin Dream Hotel Δούκος Μποφώρ 12 / Lato Boutique Hotel Eπιμενίδου 15 ΧΑΝΙΑ: Δύο Λουξ-Art Cafe Σαρπιδώνος 2 / Blue Safran Restaurant Café Bar Ακτή Τομπάζη 30 Παλιό Λιμάνι / My Café - Restaurant Σκαλίδη 37 / Γρηγόρης Μικρογεύματα Πλατεία 1866 αρ. 29 / Γρηγόρης Μικρογεύματα Πλατεία Ελευθερίας 13 / Καταστήματα Περβολαράκη Τζανακάκη 34 / Ξενοδοχείο Σαμαριά Πλατεία 1866 / Ταμάμ Ζαμπελίου 49 / Τυπογραφείο Μπετόλο 28 Πλ. Μητροπόλεως / Κουκουβάγια Τάφοι Βενιζέλων / Το μοναστήρι του Καρόλου Χατζημιχάλη Νταλιάνη 22 / Έβερεστ Πλατεία 1866 / Ιπποπόταμος Σαρπηδόνος 6 ΡΕΘΥΜΝΟ: Figaro Art & Music café Βερνάρδου 21-23 / Βιβλιοπωλείο Δασκαλάκη Βοσπόρου 6 ΑΓ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Café Du Lac 28ης Οκτωβρίου 17 / Πολυχώρος Περίπου 28ης Οκτωβρίου 25 Για θέματα διανομής καλέστε στο 6973 656 536

3


EDITORIAL:

Ή

ταν ένα τριήμερο που μας έφερε υπερβολική κούραση, συσσωρευμένη από τις 40 ημέρες προετοιμασίας - παρά τη σημαντική συμβολή ανθρώπων του Δήμου και επιχειρηματιών - από τα αρχικά τηλεφωνήματα στο Δίκτυο της Ευρωπαικής Γιορτής της Μουσικής, ως το χέρι χέρι μοίρασμα flyers σε περαστικούς, και την τελευταία κούρσα στο αεροδρόμιο με την τελευταία μπάντα που έφυγε για Αθήνα, ανανεώνοντας ραντεβού, και ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις, ευχές. Ήταν μια γιορτή που επέτρεψε σε ένα σημαντικό κομμάτι νεολαίας – η οποία ήταν πεταμένη στα αζήτητα από πολλές απόψεις – να εκφράσει εαυτόν, να δει μια διαφορετική πόλη έστω και για τις λίγες ώρες που διήρκεσε η γιορτή. Είχαν προηγηθεί μοναδικές στιγμές, όταν τα παιδιά των Lumiere Brother, ξετύλιγαν το μοναδικό ταλέντο τους, δείχνοντας μας οτι ώριμες, και εμπνευσμένες μουσικές δεν μπορεί να είναι προνόμιο μόνο ώριμων ηλικιακά καλλιτεχνών, το κρεσέντο του monsieur minimal, ενός ανθρώπου που έχτισε μια καριέρα εκπληκτικών μουσικών ηχοχρωμάτων και συνθέσεων με το –διεθνές-σπαθί του, το άψογο τελείωμα βραδιάς των FILM, του γκρουπ με τις τεράστιες προοπτικές να αποτελέσουν ένα σοβαρό εξαγώγιμο μουσικό προιόν, οι μελωδίες των δικών μας tropical storm, kangoors, Μάνου Παπαδάκη, το φοβερό ροκάρισμα της κοραή από τους pulse, τους philter, και έπειτα των Mr Roussos, Quickara, Girls on Dexx, το ξέσπασμα χορού με τους Ska Bangies, το μοναδικό πάρτυ των kick us music και των side effect στην Μεραμβέλλου. Η μοναδική Φιλαρμονική του Δήμου. Οι Χορωδίες του Δήμου και του Πανεπιστημίου. Ανταμοιβή, ουσιαστική, η συγκίνηση, μετά από τόσο κόπο, ακούγοντας παιδιά να μας λένε με ζήλο, «να ξαναγίνει», «να αλλάξει η πόλη», να μάθουμε, να προσπαθήσουμε τουλάχιστον, οτι διασκέδαση δεν είναι μόνο το γκλάμουρ, η πασαρέλα, το λούστρο. Οτι ένα κουτάκι μπύρας ίσως είναι υπεραρκετό για ένα εκπληκτικό σαββατοκύριακο. Οτι υπάρχουν μουσικές, που μπορεί να σου αλλάξουν κοσμοθεωρία για το τι εστί ψυχαγωγία, τρόπος ζωής, συντροφικότητα. Οτι το ταλέντο αυτής της πόλης ξεχειλίζει, σε τέτοιο βαθμό, που ψάχνει τρόπους δημιουργικού ξεσπάσματος. Και μπορεί να ξαναχτίσει σμπαραλιασμένες γέφυρες με ανθρώπους από τις υπόλοιπες πόλεις του νησιού, όπως κατέδειξε η συνεργασία με τους αξιολογότατη ομάδα Χiamass στα Χανιά. Σχεδόν κανείς δεν πίστευε οτι μια πόλη σαν το Ηράκλειο θα μπορούσε να πάρει τέτοια μορφή, έστω για λίγες ώρες. Για χρόνια μας είχαν εκπαιδεύσει στον πεσιμισμό, μας είχαν επιβάλλει οτι κάθε τι εναλλακτικό σε αυτόν τον τόπο γεννιέται για να πεθάνει. Ε, λοιπον, κυρίες και κύριοι, μαντέψτε συμβαίνει: η πόλη του περιθωρίου, τολμά να θέλει να μπεί στο επίκεντρο....Welcome to your city!

Νίκος Κατζηλάκης

4

φωτ. Στέλιος

Χουστουλάκης

WELCOME TO YOUR CITY


POLITICO:

΄ Η kinky συνταξη και η “αθάνατη Μεσόγειος” της Mαρίας Ψαρά

Η

Μαριέτα Χρουσαλά στο «Αβέρωφ», η Τζούλια Αλεξανδράτου στο Πολεμικό Μουσείο, γαμήλια δεξίωση στο Πάρκο Στρατού. Τι έγινε ρε παιδιά; Είναι ξαφνικά kinky τα μουσεία και η πολεμική ιστορία της Ελλάδας και συρρέουν μοντέλα και μοντελοπνίχτες ή έγινε της μόδας το γαμήλιο γλέντι ανάμεσα σε κανόνια –ένεκα του κανονιού που μας έρχεται; Γιατί, παιδιά, μας έρχεται! Και το χειρότερο είναι ότι έρχεται και το Ασφαλιστικό! Τι έρχεται δηλαδή; Μας ήρθε... Αλλά δεν έχω καταλάβρει βρε παιδιά. Υποτίθεται ότι οι Ελληνες βγαίνουν στη σύνταξη πολύ νωρίς και γι’ αυτό έχουν φέρει σε δύσκολη θέση τα ασφαλιστικά ταμεία, που συμπαρασύρουν ολόκληρο το κράτος. Αυτό δεν έλεγαν τα γερμανικά δημοσιεύματα με τα κ... δάχτυλα; Γι’ αυτό δεν μας εγκάλεσαν πολλάκις (το βλέπεις το στιλ, έτσι;) που «ενώ οι Γερμανοί δουλεύουν ως τα 65 τους χρόνια,

καλούνται να ταΐσουν τους Ελληνες που κάθονται βγαίνοντας στη σύνταξη από τα 58»; Πράγμαται, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο μέσος όρος της ηλικίας είναι τα 58 χρόνια για την Ελλάδα, τα 60 για τη Γαλλία και τα 65 για τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Αυστρία κ.λπ. Αλλά λέει και άλλα ο ΟΟΣΑ: πότε ακριβώς βγαίνουν στην πραγματικότητα στη σύνταξη οι κάτοικοι της καθεμιάς από τις παραπάνω χώρες, ανεξαρτήτως της ηλικίας που ορίζει ο νόμος. Γράφει λοιπόν πολύ εύστοχα ο Γ. Δελαστίκ στο «Έθνος»: «Οι Γάλλοι είναι όντως οι ευτυχέστεροι: 60 ορίζει ο νόμος, στα 58,7 βγαίνουν στην πραγματικότητα στη σύνταξη κατά μέσο όρο. Μακάριοι. Οι Αυστριακοί είναι οι μεγαλύτεροι «απατεώνες». Μπορεί ο νόμος να ορίζει στα 65 και θεωρητικά να είναι και σκληρός, αλλά αυτοί κατά μέσο όρο

την «κοπανάνε» και βγαίνουν στη σύνταξη στα... 58,9 χρόνια! Αρχοντες οι Αυστριακοί, οι... «Γάλλοι των επαρχιών του Ράιχ»! Η «αθάνατη Μεσόγειος» το κάνει πάλι το θαύμα της: στα 65 υποτίθεται ότι βγαίνουν στη σύνταξη οι Ιταλοί, στην πράξη όμως βγαίνουν μόλις στα 60,8. Εκεί κοντά βρίσκονται και οι Ισπανοί: τυπικά στα 65, στην πράξη όμως στα 61,4 χρόνια τους βρίσκονται ήδη στη σύνταξη.... Σαφώς μικρότερη απόκλιση μεταξύ νόμιμου και πραγματικού ορίου στην ηλικία συνταξιοδότησης παρατηρείται στη Βρετανία: αντί για τα 65 βγαίνουν στα 63,2. Συνολικά πάντως βλέπουμε ότι, λίγο πολύ, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδείγματα ο πληθυσμός βγαίνει στη σύνταξη από 1,8 έως και... 6,1 (!) χρόνια νωρίτερα από τα 65 που είναι το υποτιθέμενο όριο. Μοναδική εξαίρεση -ποιος άλλος;- οι...

ταλαίπωροι Ελληνες! Με όριο το σούπερ - χαμηλό των 58 χρόνων, βγαίνουν στη σύνταξη κατά μέσο όρο στα... 62,4 χρόνια!!! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Οι Ελληνες βγαίνουν στη σύνταξη 4,4 χρόνια... αργότερα (!) από το νόμιμο όριο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι Ελληνες βγαίνουν ήδη στη σύνταξη, έστω και οριακά, αργότερα από τους... Γερμανούς!!! Στα 62,4 εμείς, στα 62,1 χρόνια οι Γερμανοί!» Το πιάσατε το υπονοούμενο αδέρφια; Και μετά μας πείραξε και συζητάμε 3 εβδομάδες που ο γιος του Ζαγορίτη υπηρετεί στο... τριεθνές Παγκρατίου, Κολωνακίου και Αμπελοκήπων και ο εγγονός του Ναυάρχου τάδε κάνει το γαμήλιο γλέντι στο ιστορικό «Αβέρωφ». Όχι ότι δεν έχουν κι αυτά τη σημασία τους, αλλά εδώ ο κόσμος χάνεται και η Τζούλια... στο πολεμικό μουσείο χτενίζεται! Ελεος!

5


COSMOS:

Επανεξετάζοντας την αξία των επαγγελμάτων Δουλειά για το μέτοχο, δουλειά για την κοινωνία

του Pierre Rimbert*

Λ

ίγες βδομάδες πριν από τις εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο εντάθηκε ο δημόσιος διάλογος για τις κοινωνικές ανισότητες, διάλογος που τροφοδοτήθηκε από την ύφεση, τις απερισκεψίες που διέπραξε το Σίτι, αλλά και από την προοπτική νέας διακυβέρνησης. Μάλιστα, μια έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα αποκάλυψε το κρυφό πρόσωπο του υπάρχοντος συστήματος αμοιβών. Η επιμονή στην αξιολόγηση κάθε πράγματος αλλά και όλων των ανθρώπων με κριτήριο την απόδοσή τους σε χρήμα -το κλασικό ερώτημα, τι προσφέρετε στους μετόχους- ήταν μοιραίο ότι κάποια μέρα θα στρεφόταν εναντίον των αξιολογητών, και μάλιστα από διαφορετική σκοπιά: κι εσείς τι προσφέρετε στην κοινωνία; Αυτήν ακριβώς την αντιστροφή της προοπτικής υπογραμμίζει έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα από το New Economic Foundation. Τρεις βρετανίδες ερευνήτριες, η Εϊλις Λόουλορ, η Χέλεν Κέρσλεϊ και η Σούζαν Στιντ, προσεγγίζουν το ζήτημα των ανισοτήτων συγκρίνοντας τις αμοιβές διάφορων επαγγελμάτων που επιλέγονται από τα άκρα της κλίμακας των εισοδημάτων με την «κοινωνική αξία» που δημιουργεί η άσκησή τους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητριών, στην περίπτωση ενός εργάτη που δουλεύει σε εργοστάσιο ανακύκλωσης και αμείβεται με ωρομίσθιο 6,10 στερλινών (σχεδόν 7 ευρώ), «για κάθε στερλίνα που δαπανάται για τη μισθοδοσία του, αυτός δημιουργεί αξία 12 στερλινών για το κοινωνικό σύνολο». Αντίθετα, όσον αφορά «τα golden boys των επενδυτικών τραπεζών, των οποίων οι ετήσιες αποδοχές κυμαίνονται μεταξύ 500.000 και 10 εκατομμυρίων στερλινών, για κάθε στερλίνα χρηματοοικονομικής αξίας που δημιουργούν καταστρέφουν κοινωνική αξία 7 στερλινών». Συνεπώς, ο απολογισμός των δραστηριοτήτων των καλύτερα αμειβόμενων στελεχών αυτού του τομέα αποδεικνύεται αρνητικός για το κοινωνικό σύνολο. Το ίδιο συνάγει, εξάλλου, κανείς και από τη χρηματοοικονομική καταιγίδα η οποία από το 2008 μας επιφέρει αλλεπάλληλα πλήγματα... Η κοινωνική αξία Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της κοινωνικής αξίας που προσφέρει μια θέση εργασίας ονομάστηκε «κοινωνική απόδοση μιας επένδυσης» και οδηγεί την κρατούσα οικονομική θεωρία στην παγίδα που της στήνουν τα ίδια της τα επιχειρήματα. Υποτίθεται ότι οι υψηλοί μισθοί

αντανακλούν την προσφορά των υψηλόβαθμων στελεχών στην πορεία της επιχείρησης. Οπως τονίζουν οι ερευνήτριες, «η ορθόδοξη οικονομική σκέψη μάς λέει ότι η χρησιμότητά μας είναι ανάλογη των χρημάτων που κερδίζουμε. Οσο περισσότερα χρήματα κερδίζουμε τόσο περισσότερο χρήσιμοι είμαστε. Μάλιστα, απ’ όλα αυτά συνάγεται ότι, για να μεγιστοποιηθεί η συλλογική ευημερία, πρέπει να αυξάνεται το συνολικό εισόδημα». Ομως, όταν αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με βάση αυτές τις αρχές, τότε οδηγούμαστε όχι μόνο στο να υποτιμήσουμε εντελώς την οικιακή εργασία, η οποία κατά κόρον ανατίθεται στις γυναίκες, αλλά και στο να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η οικονομική διαδικασία επεκτείνεται πολύ πέρα από τη χρηματική ανταλλαγή. Πράγματι, η παραγωγή και η κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών συνεπάγονται, ανεξάρτητα από τη θέλησή μας, «εξωτερικό κόστος» και «εξωτερικά οφέλη» τα οποία άλλοτε είναι άμεσα και άλλοτε ετεροχρονισμένα: ένα αυτοκίνητο εκτελεί μεταφορικό έργο αλλά ταυτόχρονα ρυπαίνει, ένα βιβλίο είναι μέσο αναψυχής αλλά ταυτόχρονα μορφώνει. Ετσι συμβαίνει και στην περίπτωση των επαγγελμάτων. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, την περίπτωση ενός διαφημιστή. Ο στόχος της επαγγελματικής του δραστηριότητας είναι η αύξηση της κατανάλωσης, η οποία συνεπάγεται, αφ’ ενός, τη δημιουργία θέσεων εργασίας (στους τομείς της διαφήμισης, της βιομηχανίας, του εμπορίου, των μεταφορών και των μέσων ενημέρωσης) και, αφ’ ετέρου, την υπερχρέωση των νοικοκυριών, τη ρύπανση, την παχυσαρκία και την αύξηση της χρήσης μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Με μια ολόκληρη σειρά ευρηματικών -αν και μερικές φορές λιγάκι τραβηγμένων στα άκρα- υπολογισμών, οι τρεις ερευνήτριες αξιολογούν καθένα από τα παράπλευρα οφέλη και τα κόστη της υπερκατανάλωσης που αποδίδονται στη διαφήμιση. Στη συνέχεια, το μόνο που απομένει είναι ο συσχετισμός τους: «Για κάθε στερλίνα θετικής αξίας που δημιουργεί ένας διαφημιστής καταστρέφει 11,5 στερλίνες κοινωνικής αξίας». Η ακριβώς αντίθετη κατάσταση παρατηρείται στην περίπτωση ενός εργαζόμενου στην καθαριότητα των νοσοκομειακών εγκαταστάσεων. Πρόκειται για μια δουλειά βαριά κι ανθυγιεινή, σχεδόν «αόρατη», κακοπληρωμένη, με ελάχιστη κοινωνική αναγνώριση, συνήθως με το καθεστώς της υπεργολαβίας. Κι όμως, δεν συμβάλλει απλώς στη γενική λειτουργία του συστήματος υγείας, αλλά και στην ελαχιστοποίηση του μεγάλου κινδύνου των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων. Οι τρεις ερευνήτριες στηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τα συμπεράσματά τους σε ένα άρθρο του «British Medical Journal»,

το οποίο εστιάζει στα οφέλη που συνεπάγεται η πρόσληψη επιπλέον προσωπικού στον τομέα της καθαριότητας και στο κόστος των παθολογιών που αναπτύσσονται μέσα στα νοσοκομεία (από παθογόνους μικροοργανισμούς που έχουν αποκτήσει εντυπωσιακή ανοσία στα αντιβιοτικά που αφθονούν σε αυτό το περιβάλλον). Καταλήγουν δε ότι «για κάθε στερλίνα που δαπανάται για τον μισθό τους, η δραστηριότητά τους παράγει δεκαπλάσια κοινωνική αξία», ενώ πιστεύουν ότι, «πιθανότατα, οι υπολογισμοί τους δεν έχουν κατορθώσει να συλλάβουν και να αποτυπώσουν ολόκληρη την προσφορά αυτού του επαγγέλματος». Επίσης, με αυτή τη μέθοδο αποδεικνύεται ότι ένας φοροτεχνικός σύμβουλος, χάρη στις ικανότητες του οποίου το κοινωνικό σύνολο στερείται φορολογικών εσόδων, καταστρέφει 47 φορές περισσότερη κοινωνική αξία απ’ όση δημιουργεί. Αντίθετα, μια εργαζόμενη σε βρεφονηπιακό σταθμό, με τις υπηρεσίες που προσφέρει στα παιδιά αλλά και με την εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου για τους γονείς έτσι ώστε να μπορούν να εργαστούν, προσφέρει στην κοινωνία οφέλη 9,43 φορές μεγαλύτερα από τον μισθό που λαμβάνει. Οι ψευδαισθήσεις Μέχρι πολύ πρόσφατα, οι ανισότητες δικαιολογούνταν με την «trickle-down theory», σύμφωνα με την οποία ο πλούτος των πλέον εύπορων στρωμάτων της κοινωνίας αποβαίνει τελικά προς όφελος όλων των μελών της, καθώς ένα μέρος του διαχέεται και καταλήγει στα χέρια ακόμα και των φτωχότερων. Εντούτοις, σήμερα οι ανισότητες έχουν αρχίσει να ανησυχούν ακόμα και τους συντηρητικούς, καθώς η αύξησή τους διαλύει ακόμα και τις τελευταίες από τις ψευδαισθήσεις που είχε δημιουργήσει η θεωρία της «ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης». Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια κυβερνητική έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο Ιανουάριο προχωράει σε λεπτομερή ανατομία της βρετανικής κοινωνίας στην οποία έχει παγιωθεί το ρήγμα των ανισοτήτων: το 10% των πλουσιότερων Βρετανών κατέχει πλούτο ενενήντα επτά φορές μεγαλύτερο από εκείνον του φτωχότερου 10%. Ομως, παρά το γεγονός ότι όλες οι διαπιστώσεις συγκλίνουν, ποια κυβέρνηση θα τολμήσει να υιοθετήσει τις δύο θεραπείες που γνωρίζουμε για την ώρα; Κι αυτές συνίστανται στη φορολογία, η οποία θα περιορίσει σημαντικά τον πλούτο που συσσωρεύουν τα άτομα που διαθέτουν εξαιρετικά υψηλά εισοδήματα, καθώς και στην καθιέρωση περιορισμών στην ελευθερία των ανταλλαγών, έτσι ώστε να χαλαρώσει η πίεση που ασκείται στους χαμηλούς μισθούς. * Δημοσιογράφος

6


CITY LIFE:

Βόλτα στη φεστιβαλική πόλη

Α

πό τη στιγμή που ανακοινώθηκε δυο - τρεις εβδομάδες πριν, πως θα παίξει φεστιβάλ στο Ηράκλειο με reggae, ποπ ροκ, τζαζ, funk, hip-hop μουσικές στις 18-19-20 Ιουνίου, το μόνο που έκανα ήταν να μετράω τις μέρες ανάποδα, με την ανυπομονησία και τη δυσπιστία για την απήχηση του φεστιβάλ να πηγαίνουν χέρι – χέρι. Οι μέρες περνούσαν και η αγωνία για το πρωτόγνωρο αυτό γεγονός, για τα δεδομένα της πόλης πάντα, μεγάλωνε. Μέρα 1η... 18 Ιουνίου... Η πρώτη μέρα. Το παρτάκι που θα έπαιζε το βράδυ στη Μεραμπέλλου έμελε να είναι προφητικό για το μέλλον της γιορτής. Κατά τις 10 βγαίνω από το σπίτι με κατεύθυνση προς το Μπρίκι, αισιόδοξος, αν και στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε ακόμα ο φόβος ότι θα ήμασταν μόνο γνωστοί και φίλοι. Έξω από τη Λότζια έχει αρχίσει να στήνεται το stage για τις επόμενες μέρες. Στρίβω δεξιά στο στενό, απέναντι από το σιντριβάνι πίσω από τον Αγ. Τίτο, ακούγοντας περισσότερο φωνές παρά μουσική να έρχονται από τη Μεραμπέλλου. Ο κόσμος στο στενό απερίγραπτος, άγνωστες φάτσες παρέα με γνωστές, όλοι κρατώντας γλειφιτζούρια στα χέρια, μπαινοβγαίνουν στο μαγαζί και χαζεύουν το τοίχο που προβάλλεται η πιο urban έκθεση φωτογραφίας. Κάπου εκεί ανάμεσα στην απογοήτευση μου για τις φράουλες που σερβίρονταν στην είσοδο και δεν πρόλαβα, και στις μπύρες που ακολούθησαν, η μνήμη μου με εγκαταλείπει. Ίσως να έφταιξαν λίγο και οι επόμενες 2 μέρες. Όσοι ήταν εκεί σίγουρα θα θυμούνται καλύτερα. Μέρα 2η... Την επόμενη μέρα δήλωσα το παρών στη Λότζια από νωρίς το απόγευμα κιόλας. Ήταν μια καλή ευκαιρία να γνωρίσω τους καλλιτέχνες και να παρακολουθήσω το sound-check. Δυο-τρεις ώρες υπερβολικής ζέστης και ιδρώτα μετά, και έπειτα από πολύ τρέξιμο όλων των εμπλεκομένων ώστε να πάνε όλα κατ’ ευχήν, η βραδιά επιτέλους άρχισε.

του Στέλιου Πετράκη φωτ. Στέλιος Χουστουλάκης

Δε νομίζω πως υπάρχουν λέξεις στο λεξιλόγιο μου ικανές να την περιγράψουν. Εκατοντάδες κόσμος ήρθε έκατσε, άκουσε τους καλλιτέχνες. Δεκάδες άνδρες, μαζί τους και εγώ, ερωτεύτηκαν τις τρείς γυναίκες (ονόματα δεν λέμε...) που πέρασαν πάνω από το stage της Λότζιας εκείνο το βράδυ. Και όλα αυτά, την ώρα που τα event στη Κοραή και τη Μεραμπέλου καλά κρατούσαν, με ροκ και ηλεκτρονικούς ήχους, ανάβοντάς μου φωτιές, αφού δεν ήξερα τι να πρωτοακούσω. Η βραδιά φυσικά δεν τελείωνε με τίποτα αν δεν έκανες και μία μεταμεσονύχτια βόλτα από τη Κοραή, είχες - δεν είχες κουράγιο. Εκείνο το βράδυ χορέψαμε, ερωτευτήκαμε και ακούσαμε μουσικάρες ολοζώντανα. Φεύγοντας από τα Λιοντάρια το μόνο που μου χρειάζονταν ήταν λίγος ύπνος. Μέρα 3η... Τελευταία μέρα του φεστιβάλ και η όρεξη έχει φτάσει στο ζενίθ. Η Λότζια με μια πρώτη ματιά, μάλλον αργεί να ξεκινήσει, έτσι ξεκινάω εγώ για Μεραμπέλλου. Η μουσική απίστευτη, από παιδιά που δηλώνουν ερασιτέχνες. Σκηνικό που θυμίζει πιο πολύ γκέτο πάρτι στο Μπρόνξ όπως χαρακτηριστικά μου δήλωσε ένας από τους καλλιτέχνες. Έπειτα από αρκετή ώρα επιστρέφω στη Λότζια όπου η reggae είχε τη τιμητική της. Μπύρα στη μπύρα αφού το κλίμα την σήκωνε, δεν σταμάτησα καθόλου να κουνιέμαι με το ρυθμό του jamαρίσματος. Επιστρέφω τρέχοντας στο «γκέτο πάρτι» και τα πόδια μου παίρνουν φωτιά από το τέμπο της μουσικής. Η ώρα περνάει και για ακόμη μία φορά κάνω ένα γρήγορο σπριντ πίσω στη Λότζια ώστε να προλάβω να ακούσω τους ταλαντούχους πιτσιρικάδες της SKA και να μπερδέψω ξανά τον εγκέφαλο μου με την απότομη αλλαγή ειδών μουσικής. Αν νόμιζα πως είχα χορέψει σε όλη μου τη ζωή, τότε μάλλον είχα γελάσει τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτό ήταν το δίδαγμα που αποκόμισα την μία ώρα που ακολούθησε μέχρι να λήξει το μουσικό τριήμερο του Ηρακλείου. Γούσταρα, Χόρεψα, Γέλασα, κι όλα αυτά δυστυχώς εν μέσω εξεταστικής...

7


ΒΑΔΙΖΩ & ΠΑΡΑΜΙΛΩ:

Ρε! Μη τα φας όλα συ! του Aνδρέα Κορακά

Η

σχέση μου με τη μουσική είναι σχέση ερωτική. Δηλαδή δεν είναι, αλλά πάντα ήθελα να αρχίσω ένα κείμενο με αυτό το λυρικό τρόπο. Η σχέση μου λοιπόν με τη μουσική είναι μια εξυπναδιά που λέγαμε μικροί: Η πέτρα πετρώνεται, το νερό νερώνεται, η μουσική;;;; Μουσικώνεται… και δώσ’ του γέλια! Με αυτά τα γέλια και τη μουσική να ριζώνει μέσα μας μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε μέχρι σήμερα, τη δύσκολή μας αυτή εποχή όπου τα γιατί και τα διότι φάγανε τον Παναγιώτη. Κακά τα ψέματα (μα γιατί δε λέει ποτέ κανείς «καλά τα ψέματα»;) χωρίς μουσική δύσκολα θα επιβιώναμε. Η μουσική είναι πέπλο που καλύπτει το σκοτεινό μας εαυτό κάνοντάς τον σκοτεινότερο. Είναι η ηρεμία και η έντασή μας, είναι αυτό που μας ενώνει και κυρίως είναι κι αυτό που μας χωρίζει. Για όσους δεν την ευχαριστούνται τη μουσική και τόσο είναι απλά ένα μέσο να ανήκεις σε μία ομάδα, ένα προσιτό για όλους life style και για τους πιο in και τους πιο περιθώριο. Για όλους έχουν οι 7 νοτούλες και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Ας ανοίξουμε λοιπόν στο διαπασών τη μουσική που θέλουμε να ακούσουμε… είναι πολύ χρήσιμο και πάρα - πάρα πολύ ψυχοθεραπευτικό, γιατί έτσι όχι μόνο ακούμε αυτό που θέλουμε αλλά και καλύπτουμε τη μουσική των άλλων. Κι αυτό, όσο να ‘ναι, μετράει πιο πολύ!

Live μουσικές σκηνές

Ο Α

Μετά τους James και οι AC/DC στο Ηράκλειο;

κούγεται απίστευτο; Και όμως κυκλοφορούν πολλές φήμες γύρω από αυτό. Ψαγμένοι χρήστες του διαδικτύου λένε πως σε πολλά μουσικά forum αναπαράγεται αυτή η πληροφορία ή ευσεβής πόθος, όπως το δει ο καθένας. Δυστυχώς στο επίσημο site των AC/DC δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο και σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της στήλης το μόνο γεγονός που φαίνεται να «κολλάει» τα μέλη του group στο να έρθουν στο νησί είναι ότι έχουν ξαναρθεί παλαιότερα στο Ηράκλειο οπότε ίσως να ήταν προτιμότερο να δώσουν το παρών σε ένα μέρος που δεν έχουν «ξανασυναυλιαστεί». Τι; Δεν ξέρατε ότι οι AC/DC έχουν ξανάρθει στο Ηράκλειο;;; Κι όμως υπάρχουν αποδείξεις! Το διάσημο hard rock συγκρότημα ήρθε εδώ για το λανσάρισμα του LP τους «For those About to Rock (We Salute You). Τότε βέβαια δεν ήταν και πολύ διάσημο στους Κρητικούς μουσικόφιλους. Λέγεται μάλιστα ότι ζήτησαν να παίξουν σε καφενεία σε Αυγενική, Αγία Βαρβάρα, Τεφέλι, Άρβη, Σκοτεινό και Κλίμα αλλά κανείς καφετζής δεν δέχτηκε να τους φιλοξενήσει. Τελικά και με τα πολλά, τους παραχωρήθηκε ένας χώρος μέσα στην πόλη του Ηρακλείου, στις αρχές της λεωφόρου Δημοκρατίας δίπλα στο Πάρκο Γεωργιάδη, κάτω από το άγαλμα της Ελευθερίας. Το show είχε τελικά μεγάλη και απρόσμενη επιτυχία και έτσι πάνω στο τσακίρ κέφι οι AC/DC συνέχισαν να τραγουδούν και μετά την προκαθορισμένη λήξη της συναυλίας. Εκεί που τα σπάγανε λοιπόν, κάποια στιγμή ο Angus Young κοίταξε το ρολόι του και είδε ότι το καράβι της επιστροφής έφευγε σε μισή ώρα. Έτσι είπε στην υπόλοιπη μπάντα να τα μαζέψουν όπως - όπως για να μη χάσουν το καράβι αλλά πάνω στη φούρια τους ξέχασαν να μαζέψουν το διάσημο promo υλικό του δίσκου τους, τα ρετρό κανόνια εποχής ένα εκ των οποίων υπάρχει και στο εξώφυλλο του εν λόγω δίσκου τους. Μία βόλτα σας μέχρι το άγαλμα Ελευθερίας θα σας πείσει «δια του λόγου το αληθές»! Τσεκάρετε το!

8

ι μουσικές live σκηνές δεν είναι το καλύτερό μου. Μου βγάζουν κάτι σε camping (ίσως να φταίει η λέξη «σκηνή») οποίο επίσης δεν είναι το καλύτερό μου. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να κρύψω ότι έχω περάσει υπέροχες στιγμές σε live συναυλίες που έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια μέσα μου και πραγματικά μου χάρισαν εμπειρίες που ποτέ και με τίποτα δε θα τις άλλαζα. Για καλή μου τύχη μάλιστα και ύστερα βέβαια από πολύ κυνήγι για την εξασφάλιση ενός εισιτηρίου είχα τη χαρά να παρακολουθήσω στη ζωή μου κάποιες από τις πιο εμβληματικές συναυλίες των τελευταίων 20 ετών: Τη συναυλία για το millennium των Oasis στο στάδιο Wembley τo 2000 στο Λονδίνο, τη συναυλία των U2 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, τη συναυλία της Μαντόνας στο Central Park, την αποχαιρετιστήρια συναυλία του Φρανκ Σινάτρα στο Λας Βέγκας, τους Metallica μαζί με τον Παβαρότι στο San Francisco, την αποχαιρετιστήρια συναυλία των Scorpions στο Μπάαντεν Μπάαντεν στη Γερμανία… τι να πρωτοθυμηθώ πια! Αααα, να μην ξεχάσω να αναφέρω πως το καλύτερο με τις live συναυλίες είναι η δυνατότητα που σου δίνουν να λες ψέματα (για λόγους εφέ) ότι ήσουν και συ εκεί!


ATHENS CALLING: Soundtrack κειμένου ‘lemonade‘‘ -Cocorosie

Τα κορίτσια στην πόλη το καλοκαίρι… της Σάντρας-Οντέτ Κυπριωτάκη

Π

ερπατάνε και οδηγάνε ξυπόλητες, φορώντας μακριά φουστάνια. Στρώνουν το μαντήλι τους στο Σύνταγμα -συμμετέχοντας στο «Free camping movement»- για να δηλώσουν υπέρ των ελεύθερων παραλιών και χώρων, για ελεύθερο κάμπινγκ. Δεν τις νοιάζει αν δεν έχουν «μια». Περνάνε φίνα και τζάμπα. Ζητάνε από τους φίλους τους να τους κερνάνε χρωματιστά κοκτέιλ. Ερωτεύονται τους πάντες και τα πάντα. Και το δείχνουν. Μιλάνε με άγνωστους στην στάση. Ξεπατικώνουν στα μπράτσα τους τατουάζ-καρδούλες από τα γαριδάκια. Ξεφυλλίζουν χαζά περιοδικά αλλά διαβάζουν Μπάουμαν. Πάνε σε (τζάμπα) Κυριακάτικα μπάρμπεκιου και φέρνουν μια φανταστική πατατοσαλάτα της μαμάς. (Κάθε Κυριακή, από τις 17.00, στο 6 d.o.g.s, στην Αβραμιώτου. Ακολουθεί live). Γράφουν όλες τις σημειώσεις τους με πολύχρωμους μαρκαδόρους. Δεν τα καταφέρνουν ποτέ με τα deadlines. Κι όλο τρέχουν. Κάνουν (κρυφά) στο σαλόνι τους, power yoga με το dvd της Ελένης Πετρουλάκη. (Κάνει δουλειά, αλήθεια σας λέω). Πάνε σε hardcore metal συναυλίες και κάνουν μικρά crowd surfing! Σκόνη, βροχή και σκισμένα παπούτσια… Στην επιστροφή, στριμώχνονται σε αυτοκίνητα άγνωστων και τις παίρνει ο ύπνος. (Το Sonisphere festival, 24/6, στο Terra Vibe, «τα’ σπασε»!). Δεν κανονίζουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Φυτεύουν μπανανιές στην βεράντα τους. Χώνουν πολύχρωμους αναδευτήρες στους κότσους τους. Τα κορίτσια της πόλης, κάθε μέρα ντύνονται κάτι άλλο. Την μια μέρα «ναυτάκια» με navy look, την άλλη είναι σε μια καυτή ζούγκλα και φοράνε (καυτά) τζιν σορτς και (καυτά) animal print μπλουζάκια. Και την άλλη μέρα ξυπνάνε και δεν τους αρέσει τίποτα. Βγαίνουν μέρα-

μεσημέρι μ’ ένα ανάλαφρο, μάξι, βραδινό φόρεμα. Ή μ’ ένα total φλοράλ look. Και δεν θέλουν να πληρώνουν μια περιουσία για όλα αυτά. Και θέλουν να έχουν και Λονδρέζικο αέρα και να είναι σε εξαιρετικό value for money. Και κάπως έτσι, τα κορίτσια της πόλης, ανακάλυψαν και αγάπησαν τα ρούχα Peacocks. Τα ριγέ ενώνονται με τα λουλούδια, τα απλά μακό «αράζουν» πάνω σε τρελά prints, αστικά τζιν -για όλες τις περιστάσεις- τρέχουν πάνω σε άνετα παπούτσια. Και σανδάλια και κοσμήματα και μαντήλια. Τα κορίτσια της πόλης, έμαθαν ότι τα Peacocks είναι τα ρούχα που βάζεις όταν θέλεις να νιώσεις άνετα. Αυτά που σε βολεύουν και νιώθεις πάντα ωραία όταν τα φοράς: σπίτι, βόλτα το σκύλο, καφές, σινεμά, ραντεβού, μια απρογραμμάτιστη, νυχτερινή βουτιά στην θάλασσα. Και φοράς το «φουστάνι-που-δεν-βγάζω-από-πάνω-μου» και είναι Peacocks. Ύστερα, τα κορίτσια της πόλης, μάθανε ότι τα Peacocks είναι και για τα αγόρια (τους).

Κι εγώ ύστερα έμαθα ότι τα Peacocks υπάρχουν και στο Ηράκλειο. Και αν δεν τα ξέρεις ήδη, να πας τώρα να τα δοκιμάσεις. Για να σου φτιάξει η διάθεση (Σοφοκλή Βενιζέλου, Μίνωος & Πελασγών – Εμπορικό κέντρο Talos Plaza, 2810 252344).

9


ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΗΣ: Soundtrack κειμένου ‘‘Smack my bitch up’’ - Prodigy

Ο έρωτας στα χρόνια της βουβουζέλας του Μιχάλης Χαραλαμπάκης

http://urbanpoetic.wordpress.com

Τ

ρίτο διάζωμα, δεύτερη κερκίδα από τα δεξιά, λίγο δίπλα από το φουαγιέ του γηπέδου και το ματς είναι Αργεντινή - Γερμανία, προημιτελικός του παγκοσμίου κυπέλλου. Τελικά όμως, αυτό δεν ήταν το σημαντικότερο πράγμα που μου συνέβαινε. Αυτό που μέτραγε πιο πολύ ήταν ότι ήσουν δίπλα μου και φύσαγες με δύναμη τη βουβουζέλα σου μικρή μου αφρικάνα. Μου είχες πάρει βέβαια τα αυτιά, αλλά χαλάλι. Είχες σώμα που κόλαζε και άγιο και έτσι όπως τη φυσούσες όμορφα και ωραία, σκεφτόμουν ότι πραγματικά θα πρέπει να είχες πολύ δυνατά πνευμόνια και έναν πραγματικά υγιή οργανισμό. Ή ότι θα έπαιρνες ωραίες πίπες. Αλλά όπως και να είχε, σημασία δεν μου έδινες. Εσύ εκεί να φυσάς τη βουβουζέλα σου και εγώ αντί να κοιτάω τις τρίπλες του Μέσι, να κοιτάω τη δική σου μέση και να ζητιανεύω ένα βλέμμα. Και ξεκινώντας από τα βασικά: να κάνεις ένα γαμημένο διάλειμμα! Σε σαξοφωνίστρια έπεσα γαμώ την τύχη μου;

βάσιμος, αν την βλέπεις και κάνεις σαν να είδες τον χάρο. Αυτή λοιπόν, τα έκανε όλα σωστά. Έπαιζε στα δάχτυλα τη βουβουζέλα της και φαινόταν έμπειρη. Δεν είχε άγχος, αλλά αυτοπεποίθηση, συνδυασμένη με ανεξάντλητες δυνάμεις και φυσικές αντοχές. Της έβαζα έντεκα με άριστα το δέκα και το έξτρα ένα ήταν η βουβουζέλα μου που ετοιμαζόταν να χλιμιντρίσει. Όπως καταλαβαίνετε, τα συναισθήματά μου ήταν αγνά, νομίζω πως ήταν έρωτας, ναι έρωτας ήταν. Ξαφνικά, κοιτάει προς το μέρος μου και μου κόβονται τα πόδια. Παίρνω το πιο απενεχοποιημένο βλέμμα μου και το παίζω κουλ και άνετος. Βάζει γκολ η Αργεντινή στο 90’ και το γήπεδο γίνεται ντέφι, αλλά εγώ εκεί ατάραχος, σαν τον Μαγγελάνο να αγναντεύω θάλασσες και

Η βουβουζέλα είναι αφρικανικό προνόμιο, ιερό φαλλικό σύμβολο, φόρος τιμής και φάρος γνώσης πελάγη εκεί πάνω από το τρίτο διάζωμα. Της στέλνω σήματα μορς με τον τρόπο μου και λίγο πριν της πω το «βούλε βουβουζέλ αβεκ μουά» αυτή μου κάνει νόημα να σταματήσω. Φυσικά, δεν είμαι χτεσινός, ξέρω ότι είναι η ώρα για τα παιχνιδάκια μας και παίζω μπάλα

Στο τα- ξίδι μου στη Νότια Αφρική, έζησα πολλές ωραίες στιγμές. Οι αφρικάνοι, οι νοτιοαφρικάνοι για την ακρίβεια, είναι ωραίοι τύποι και πολύ κουλ. Δεν είναι όλοι μαύροι, γι’αυτό και αναμιγνύονται πιο εύκολα στο πλήθος και είναι γενικά αρκετά συμπαθείς και πρόσχαροι. Όλοι έχουν το κολλημένο γέλιο του Μαντέλα και φαίνονται καλοκάγαθοι και εξυπηρετικοί. Οκ, δεν έχουν Ακρόπολη, δεν έχουν μουσεία, δεν είναι σαν και εμάς, λαός με ιστορία, με Πλάτωνα και Αριστοτέλη, Γαρμπή και Βίσση, αλλά κάνουν ότι μπορούν. Και παρά τη μικρή τους ιστορία, προσπαθούν να κρατάνε έθιμα και παραδόσεις και να διατηρούν πράγματα που τους κρατάνε ενωμένους. Η βουβουζέλα είναι αφρικανικό προνόμιο, ιερό φαλλικό σύμβολο, φόρος τιμής και φάρος γνώσης. Στη διαδικασία κοινωνικοποίησης και εύρεσης ταιριού, η βουβουζέλα έπαιζε πάντοτε σπουδαίο ρόλο. Η μικρή αφρικάνα, δεν επιτρέπεται να αγγίξει ανδρικό μόριο, αν δεν κάνει το αγροτικό της στη βουβουζέλα. Δεν είναι θέμα μόνο δύναμης, είναι και θέμα τεχνικής. Για παράδειγμα, η βουβουζέλα δεν βγάζει τον ίδιο ήχο αν την πιάνεις με το ένα χέρι ή με τα δύο, ενώ πολύ σημαντικό κριτήριο βουβουζελο-ικανότητας είναι ο τρόπος με τον οποίο την προσεγγίζεις. Με λίγα λόγια, ο βαθμός σου δεν είναι προβι-

10

απευθείας, τριπλάροντας τον τελευταίο αμυντικό και πηγαίνοντας για το νικητήριο γκολ. Κάνω κίνηση. Νιώθω υπέροχα, τόσο όμορφα σαν να αιωρούμαι. Κοιτάζω με ευθυμία το έδαφος, όντως αιωρούμαι. Κάτι μαντραχαλάδες αφρικάνοι, 2 με 2,5 μέτρα ύψος (πρόχειρη εκτίμηση), με σηκώνουν στον αέρα και φαίνονται τσατισμένοι. Φοβάμαι, αλλά σκέφτομαι ο φόβος θα είναι. Αυτό δεν βοηθάει, γιατί φαίνονται συγγενείς εξ’ αίματος της δεσποινίδος με διάθεση να διασπείρουν τα πανικόβλητα αιμοπετάλια μου μέχρι τη στρατόσφαιρα. Η κοπέλα τελικά όντως προσπαθούσε να με διασώσει από αυτούς, αλλά όσο εγώ την κοίταζα σαν χάνος, εκείνοι ήταν πίσω μου και φόρτωναν. Τελικά, η Αργεντινή πέρασε στον ημιτελικό, το γκολ δεν το είδα, το γκομενάκι το έχασα και τις έφαγα κιόλας. Όποιος μου πει ότι οι βουβουζέλες δεν είναι το πιο εκνευριστικό πράγμα του παγκοσμίου κυπέλλου, δεν ξέρει τι του γίνεται!


Δεν μου αρέσουν οι συναυλίες, ΠΕΙΡΑΖΕΙ; του Στέλιου Χουστουλάκη

Ό

πως και να ‘χει, οι συναυλίες είναι το αλατοπίπερο στην υπέροχη σαλάτα που λέγεται καλοκαίρι! Υπάρχουν όμως φορές που στη σαλάτα σου βρίσκεις μια τρίχα, και αυτό είναι αρκετό για να σου κοπεί η όρεξη. Ακολουθεί ιεροσυλία ρε! Δέκα λόγοι για τους οποίους αντιπαθώ τις συναυλίες: Η «πχιότητα» του ήχου: Δεν θέλω να είμαι αγενής, αλλά υπάρχουν συναυλίες με τόσο δυνατή μουσική που ακόμη κι ο Κουασιμόδος θέλει τα λεφτά του πίσω. Ακόμη κι αν η ένταση είναι ανεκτή, κάποιες φορές ο ηχολήπτης είναι τόσο πωρωμένος με τις κιθάρες που θεωρεί ιερή του υποχρέωση να καλύψει όλα τα υπόλοιπα όργανα και να μας χαλάσει τη βραδιά. Πολύς κόσμος ρε! Δηλώνω αγοραφοβικός. Δεν μου αρέσουν οι πολυπληθείς συναυλίες. Επιπλέον θεωρώ παράλογο να πηγαίνεις σε μια συναυλία όταν «δεν κολλάς». Δε γουστάρω παππούδες στη συναυλία του Χατζηγιάννη, ούτε σκυλούδες στους Rotting Christ. Τα κουβαδάκια σας και σ’ άλλη συναυλία! Οι «καλλίφωνοι» fans: 1996. Η πρώτη συναυλία των Ημισκουμπρίων με την περιβόητη δισκάρα «Ο δίσκος που διαφημίζετε». Δίπλα μου ακριβώς στέκεται ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι. Εφηβεία-μεταφώνιση-σπυράκια και μια φωνή που όμοιά της δεν έχω ακούσει και ούτε πρόκειται να ακούσω εκτός κι αν πεθάνω και πάω στην Κόλαση. Φίλε αναγνώστη, αν έχεις έστω και την παραμικρή υποψία ότι τραγουδώντας θα ενοχλήσεις τον συνάνθρωπό σου, βούλωσέ το ή ρίχτο στην παντομίμα.

Οι αναβολές: Ήρθαν οι Depeche Mode αλλά ο τραγουδιστής τους έπαθε γαστρεντερίτιδα; Στα @@ μου! Βγες πάνω και προσπάθησε δώστα όλα, κι ας σε βρίσουν. Είναι καλύτερο από το να μην εμφανιστείς καθόλου. Πάλι καλά που δεν είμαι fan γιατί θα ήμουν ο πρώτος που θα γύριζε το πούλμαν της μπάντας ανάποδα βρίζοντας θεούς και δαίμονες. Φίλοι μουσικόφιλοι, κάπου εδώ σταματάω τις αηδίες και απλώς συμπάσχω. Τα θηλυκά κουνούπια: Καλά, αυτός δεν είναι ιδιαίτερος λόγος για να αντιπαθείς τις συναυλίες, απλά όταν σημείωνα τις ιδέες για το κείμενο ήρθε στο μυαλό μου μια παλιά διαφήμιση του πάλαι ποτέ κραταιού AUTAN (ναι διάβολε, Autan!) όπου διαδραματιζόταν σε ένα θερινό σινεμά, και σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο η ίδια διαφημιση να γυριστεί στη συναυλία των Scorpions. Μη δίνετε σημασία... Οι τύποι με τα κινητά: Μα το Δία, πλήρωσες 100 για να δεις τους Radiohead και αντί να τα σπάσεις όλα προτιμάς να δεις (και να ακούσεις) το αγαπημένο σου τραγούδι από την οθόνη του κινητού σου, έτσι επειδή θεώρησες cool να το έχεις βιντεοσκοπημένο; Και εσύ θα χάσεις το κομμάτι, και θα σπάσεις τα νεύρα των γύρω σου. By the way, αν ποτέ χρειαστεί να κάνεις I.Q. Test φρόντισε να βάλεις μέσον για να το περάσεις... Οι πόζεροι: Εξαιρετικά αφιερωμένο στα τυπάκια που αντιγράφουν με το χειρότερο τρόπο το ντύσιμο και την κίνηση του τραγουδιστή: Αγαπητέ μουσικόφιλε, στην Αυτοκρατορία της Ποζεριάς δεν είσαι ο Αυτοκράτορας, δεν ανήκεις καν στην αυλή. Είσαι ένας απλός υπήκοος που τη στιγμή που βγαίνει η μπάντα σου στη σκηνή απλώς υποκλίνεσαι. Θέλεις να νοιώσεις καλύτερα; Φτιάξε τη δική σου μπάντα και κάνε συλλογή από χαλασμένα ζαρζαβατικά. Yay! Οι υπερτιμημένες μπάντες: Δίνεις ένα σκασμό λεφτά, κι αυτό που δικαιολογημένα περιμένεις είναι μια αξιοπρεπή εμφάνιση. Έλα όμως που κάποιες μπάντες απλώς είναι χάλια, μιας και ο γαμηστερογαμάτος ηχολήπτης απουσιάζει, τα ειδικά εφέ είναι ανύπαρκτα και κάποιος κατά λάθος έβαλε πολύ.... καπνό στο τσιγάρο του μπασίστα. Κλασικό και αναπόφευκτο παράδειγμα: Οι Deftones. Οι τύποι στην κονσόλα: Αχ αυτοί οι ηχολήπτες! Θα έπρεπε να υπάρχει νόμος για το συγκεκριμένο πόστο. Έχεις τέλειο μουσικό αυτί και πτυχίο Πολυτεχνείου; Μας κάνεις! Δε μπορείς να θυμηθείς την τελευταία φορά που υπήρξες νηφάλιος σε sound check και αγνοείς τι πάει να πει «καλώδιο δύο δρόμων»; Μαγκιά σου, αλλά εμείς τι σου φταίμε; Ζε κονκλούζιον: Δεν έχω ιδέα από συναυλίες. Όμως, έχω την υποψία πως οι άνθρωποι πηγαίνουν σε αυτές με μια παράξενη δίψα μέσα τους. Μια επιθυμία να γίνουν ένα με τη μπάντα που παίζει, με τον τύπο στην κονσόλα, με τον παράφωνο διπλανό τους, να γίνουν ένα με τον κόσμο διάβολε! Ίσως όχι κι ένα με τα κουνούπια. Αν και μέσα στο κατακαλόκαιρο αυτό δεν το γλυτώνεις :)

11


ΑΣΤΙΚΗ ΛΗΘΗ:

ΕΜ ΠΙ ΘΡΙαμβος! του

Ε

Γιάννη Φαρσάρη

http://www.johnnie-society.org

ίναι μερικά μόνο δευτερόλεπτα στη ζωή που γράφουν ανεξίτηλα την ιστορία. Πρέπει να ήσουν τρελό πιτσιρίκι ακόμα, όταν ένας θείος από τη Γερμανία έφερε δώρο ένα πικάπ στην οικογένειά σου. Πέντε δίσκοι όλοι κι όλοι έλιωναν μέρα – νύχτα, αλλάζοντας την ατμόσφαιρα του σπιτιού. Στην επόμενη γιορτινή οικογενειακή σύναξη, ήρθαν όλοι στο κέφι μετά το φαγητό και ξεκίνησαν ένα πρωτόγονο karaoke - με ένα κουτάλι αντί για μικρόφωνο - προσπαθώντας ουρλιάζοντας να σκεπάσουν τη φωνή του τραγουδιστή. Είδες κι εσύ ενθουσιασμό στο κοινό, παίρνεις το κουτάλι – μη χάσεις! – και αρχίζεις να άδεις με εκφραστικότατες κινήσεις. Ένα τρανταχτό γέλιο, αντί για χειροκρότημα, ταρακούνησε το σπίτι. Έτρεξες ντροπιασμένος να κρυφτείς στο δωμάτιό σου, ακούγοντας την πιο πικρόχολη θεία σου να σχολιάζει δηκτικά: «Τραγούδησε σαν σαρανταπεντάρι δισκάκι στις 78 στροφές…». Αυτό ήταν. Μίσησες την μουσική άπαξ και δια παντός. Τα επόμενα χρόνια προσπέρναγες αδιάφορα τους φίλους γύρω σου όταν παθιάζονταν με τραγουδιστές και συγκροτήματα. Απέφευγες να αγοράζεις δίσκους, δεν έπαιρνες μέρος στο χέρι-με-χέρι νταλαβέρι της μασημένης κασέτας, δεν πήγαινες σε συναυλίες… Τα πάντα άλλαξαν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και αφορμή ήταν η εμμονή του πατέρα σου να ακούει κάθε μεσημέρι ειδήσεις από το Δεύτερο Πρόγραμμα. Λαγοκοιμήθηκες κουρασμένος στο κρεβάτι των γονιών σου με το ραδιόφωνο ανοιχτό και η υποβλητική φωνή του Μανώλη Νταλούκα άρχισε να παρουσιάζει πρωτόγνωρα για σένα τραγούδια στην εκπομπή του «Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες».

Κι όταν καμιά φορά τη νύχτα σε πιάνουν τα σεκλέτια σου και θέλεις νότες για να ξεθυμάνεις, παγώνεις έναν σκωτσέζο στο γυαλί και κάθεσαι αυτοκρατορικά μπροστά στον υπολογιστή σου... Αυτό ήταν. Κόλλησες και τα μεσημέρια σου απέκτησαν λόγο και αφορμή. Η ξενάγηση σ’ έναν νέο ηλεκτρικό κόσμο έγινε καθημερινή υπόθεση. Η συλλογή σου με τις ενενηντάρες κασέτες πρέπει να βρίσκεται ακόμα σε κάποιο πατάρι του πατρικού σου σπιτιού. Λες να παίζουν ακόμα, μετά από τόσα χρόνια; Θυμήσου να το τσεκάρεις με την πρώτη ευκαιρία… Τα τελευταία χρόνια έχεις σταματήσει πια να συλλέγεις μουσική κι ας περηφανεύεται ο κολλητός σου πως έχει στους σκληρούς του 158.000 τραγούδια σε μορφή mp3. Τρία λεπτά να βάλεις το τραγούδι, χρειάζεται 330 συνεχόμενες μέρες για να τ’ ακούσει όλα. Άσε τον κολλητό να χαίρεται με τα terabytes του, εσένα το CD-player του αυτοκινήτου σου έχει χαλάσει εδώ και καιρό. Και δεν πας να το φτιάξεις, γιατί υποσυνείδητα δεν θέλεις πια να ακούς μουσική όταν οδηγείς. Προτιμάς τη δημιουργική σιωπή, αυτή είναι που σου λείπει στην καθημερινότητά σου κι όχι τα κονσέρτα για βουβουζέλα… Κι όταν καμιά φορά τη νύχτα σε πιάνουν τα σεκλέτια σου και θέλεις νότες για να ξεθυμάνεις, παγώνεις έναν σκωτσέζο στο γυαλί και κάθεσαι αυτοκρατορικά μπροστά στον υπολογιστή σου. Το Youtube είναι πάντα εκεί για να σε ταξιδέψει όπου τραβάει η όρεξή σου και η περιπλάνηση κρατάει ώρες. Αφήνεις το μυαλό σου να χαθεί στους συνειρμούς και, σχεδόν με αυτόματες κινήσεις, φτιάχνεις μόνος σου το μουσικό πρόγραμμα που κανένας dj και κανένας παραγωγός δεν κατάφερε ποτέ να σου προσφέρει… Κι όταν σηκώνεσαι από τον υπολογιστή για να κοιμηθείς, νιώθεις τόσο τυχερός όσο ο αυτοκράτορας της Αυστρίας που είχε τον Αμαντέους Μότσαρτ αυτοπροσώπως στην αυλή του να παρουσιάζει κονσέρτα βιεννέζικου κλασικισμού. Τι να τις κάνεις, ρε κολλητέ, τις συλλογές από mp3’s – λες κι είναι γραμματόσημα – άχρηστες θα είναι σε λίγο καιρό, βγήκανε ήδη τα mp4. ΕΜ ΠΙ ΦΟΡτωστα και πάμε..! Είναι δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες…

12


13


FESTIVAL:

ν η τ ε μ α σ ή π α γ α ς υ ή ο κ ι π σ ι υ ο ο γ ό Μ ς η τ Οι Λ ή τ ρ ο ι Γ ή κ ϊ α π ω Ευρ μπαρο γου Κου

ρ του Γιώ

Το Ευρωπαϊκό πρόσωπο του Ηρακλείου: Το Ηράκλειο είναι μια ωραία πόλη, αλλά δεν μοιάζει με ευρωπαϊκή - όχι ότι μοιάζει κάποια άλλη ελληνική πόλη. Το διήμερο Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής έδωσε μια αίσθηση γαλλικού Technoparade και γερμανικού Fusion στο Mecklenburg. Με τόσους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν σε τόσα διαφορετικά σημεία της πόλης θα μπορούσε να πει κάποιος - αν ήθελε να υπερβάλλει και λίγο - πως το Glastonbury festival ήρθε πιο κοντά στο Ηράκλειο. Επομένως έμοιαζε ή ήταν μια γνήσια ευρωπαϊκή πόλη - τουλάχιστον ως προς τη μουσική! Το Line-Up: Όλοι το ξέρουμε. Ήμασταν εκεί, τους ακούσαμε, τους σχολιάσαμε, μας άρεσαν και σίγουρα ευχαριστηθήκαμε που ήρθαν αξιόλογοι και ανερχόμενοι καλλιτέχνες όπως οι Film, οι Lumiere Brother, ο Μάνος Παπαδάκης, οι Ska Bangies και αυτοί είναι μόνο μερικοί από όλους όσους εμφανίστηκαν. Ακόμα πιο πολύ μας άρεσε που δεν ακούσαμε μόνο ένα είδος μουσικής π.χ. rock, αλλά ακούσαμε τα πάντα: Jazz, Blues, Reggae, Electro κτλ και σχεδόν παντού έβλεπες ένα νέο καλλιτέχνη να παρουσιάζει τη δουλειά του. Το αντίδοτο του Μουντιάλ: Ας μην λέμε ψέματα, το τελευταίο 20ήμερο όλοι - κατά βάση οι άντρες ασχολούμαστε και βλέπουμε φανατικά μπάλα, αγώνες, στοίχημα, πρώτος σκόρερ κτλ. Το διήμερο Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής μας έβγαλε απ’ όλα αυτά, από τον καναπέ, από τον πυρετό του Μουντιάλ και του στοιχήματος και μας έβαλε όρθιους μπροστά από... μουσικές σκηνές και DJs μαζί με πολύ

14

κόσμο, πολύ κέφι, πολλή μουσική και σχεδόν καθόλου… GOOOAAAL!!!!! Κατά της οικονομικής κρίσης: Ξαφνικά όλος ο κόσμος είναι στο κέντρο του Ηρακλείου και δεν λέει να φύγει, βολικό; Απίστευτα! Όπως και να το κάνεις όλοι κάποια στιγμή θα πεινάσουν και θα διψάσουν και δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουν από αυτό το event. Άρα φαγητό έξω, σουβλάκια, burger και κάθε είδους έτοιμη αηδία είναι ό,τι χρειάζεται, και μετά από το φαγητό (καλά και πριν, δεν είναι θέμα), τι καλύτερο από μια δροσερή μπύρα! Tα μαγαζιά στο κέντρο μαζί με τα περίπτερα κάνουν υπερκαταναλώτικο party και η οικονομική κρίση... πάει για coffee, τόσο απλά! Κατά του σκυλάδικου: Σε μια πόλη που ο κόσμος ακούει φανατικά σκυλάδικα από το πρωί που θα ξυπνήσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες που θα πάει για ύπνο μετά από το ατελείωτο clubbing, το διήμερο αυτό ήταν μια εναλλακτική μορφή διασκέδασης και ψυχαγωγίας σε σημείο που κανείς δεν μπορούσε να το αποφύγει. Όλοι όσοι πήγαιναν κάπου έπαιρναν μια γεύση. Οι περισσότεροι έμειναν απλά στην γεύση, αλλά κάποιοι είπαν να δοκιμάσουν λιγάκι κι έτσι στάθηκαν μαζί μας μπροστά στη Λότζια, στην Πλατεία Ελευθερίας, στην οδό Μεραμπέλλου, στη Χάνδακος. Πληρωμή κατά την έξοδο: Όταν πάμε έξω συνήθως πληρώνουμε κατά την είσοδο ή κατά την έξοδο, όχι όμως σε αυτό το festival… κανείς δεν μας ζήτησε λεφτά για να δούμε όσους εμφανίστηκαν, ούτε για τίποτα από όσα έγιναν. Ναι, αυτό που λέω ευγενικά είναι

ντος ος Κουτά

τ. Νίκ ύλη / φω

ότι ήταν τζάμπα και βόλεψε! Το περίπου κακό: Η συναυλία τελείωσε, ο κόσμος κατέβηκε από την σκηνή, οι θεατές πήγαν για πότο, όμως κάποιοι από εμάς ξεχαστήκαμε από την συζήτηση και μείναμε λίγο παραπάνω και είδαμε τα χαλάσματα που έμειναν πίσω. Η εικόνα του κέντρου ήταν πολύ άσχημη, σκουπίδια πολλά και παντού και κάπου εκεί όλοι σκεφτήκαμε ότι δεν υπάρχει λόγος να μην προσέχουμε το χώρο όπου περνάμε καλά. Όμως δεν γινόταν κι αλλιώς, οι κάδοι ήταν όλοι γεμάτοι κι έτσι αναπόφευκτα λειτούργησε ο νόμος της βαρύτητας. Ίσως θα έπρεπε ο δήμος να έχει φροντίσει να υπάρχουν περισσότεροι κάδοι ώστε να μην δημιουργηθεί αυτό το σκηνικό. Αλλά για να μην κράζουμε μόνο, όταν μετά από δυο ώρες γυρίσαμε στο κέντρο δεν υπήρχε τίποτα κάτω, τα πάντα είχαν μαζευτεί. Γι’ αυτό μερικές φορές ίσως είναι καλό να περιμένουμε λίγο πριν αρχίσουμε να κρίνουμε. Είναι ξεκάθαρο πως μας άρεσε και κυρίως γιατί το Ηράκλειο ήταν στην λίστα των πόλεων που διοργάνωσαν το festival στην χώρα μας και εκτός αυτού έδωσε στην πόλη έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Τι θέλουμε; Να ξαναγίνει και μάλιστα με ακόμα πιο πολλή δημοσιότητα, υποστήριξη και δυναμική. Γιατί; Γιατί για δυο μέρες στο Ηράκλειο επικρατούσε ένα τεράστιο party και κανείς δεν έδειχνε ότι θέλει να τελειώσει.

*Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων Ραδιοφωνικού Σταθμού Παν/μίου Κρήτης


15


Ηράκλειο, έχεις ταλέντο Μια μικρή ανασκόπηση στις ντόπιες μπάντες και τους DJs που μας χάρισαν τις μουσικές τους στην πρώτη διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής στην πόλη. Επιφυλασσόμαστε για εκτενέστερο και πληρέστερο αφιέρωμα σε επόμενο τεύχος. Ως τότε, keep on rocking us! The Wagons Η βραδιά της 18ης Ιουνίου άνοιξε δυναμικά στην Κοραή με τους Wagons. Πρόκειται για μια νεοσύστατη σχετικά μπάντα, made in Iraklio. Ο Στέλιος, ο Δημήτρης, ο Μάριος κι ο Γιώργος, από το 2008 έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους και συνδυάζουν τα indie μουσικά τους ακούσματα, γράφοντας τη δική τους μουσική. Είναι νέοι, φρέσκοι, και ξεσηκωτικοί κι αυτό το ζήσαμε από πρώτο χέρι όσοι βρεθήκαμε στη σκηνή της Κοραή το Σάββατο. (myspace.com/thewagons) PhILTER Τους PhILTER λίγο - πολύ όλοι τους γνωρίζουμε. Τους έχουμε δει να ανοίγουν lives του Craig Walker, των Matisse, των Raining Pleasure, τους έχουμε ακούσει στα γνωστά live-άδικα της πόλης, αλλά μια επανασύσταση ποτέ δεν βλάπτει.

16

Η Καλλιόπη και η Alice στα φωνητικά, ο Ανδρέας στην κιθάρα, ο Μάικ στο μπάσο, κι ο Σάκης στα ντραμς είναι μια ετερόκλητη εκ πρώτης όψεως παρέα, που όμως παντρεύει μαγικά τα post-punk, indie rock και garage ακούσματα της. Πήραν τη σκυτάλη από τους Wagons κι η Κοραή έγινε… Μαλακάσα! (myspace.com/philtertheband) Why Not Αν και τοπική μπάντα, έχουν καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό: ο ήχος τους να είναι αναγνωρίσιμος. Ο Μάνος Σμαργιαννάκης κι ο Μανόλης Λιακάκης σχημάτισαν τους Why Not το 2005 κι έκτοτε μετράνε πολλές live εμφανίσεις δίπλα σε γνωστά ονόματα της εγχώριας σκηνής, εντός κι εκτός Κρήτης, καθώς και μια πρώτη δισκογραφική δουλειά σε rock – pop - blues ύφος. Μας ρόκαραν στη Λότζια το Σάββατο και μας έκαναν για άλλη μια φορά περήφανους που είναι «δικά μας παιδιά». (myspace.com/whynottheband) Tropical Storm Roots, rock, reggae. Η μουσική των Tropical Storm πέφτει αναζωογονητικά πάνω σου, σαν τροπική θερινή βροχούλα. Είτε παρακολουθήσεις live

τους στα Τέρτσα είτε στην πλατεία της Loggia, σύντομα θα νιώσεις τη reggae να κυλάει στις φλέβες σου και να σε λικνίζει στους λυτρωτικούς ρυθμούς της. Άνοιξαν το live της Κυριακής και μας ταξίδεψαν πραγματικά. Κρήτη vs Jamaica, 1-0. (myspace.com/tropicalstormreggae) The Kangoors Βάλε λίγη ροκ, μια γερή δόση funk, μερικές θαυματουργές σταγόνες ψυχεδέλειας και γαρνιτούρα blues, κι έτοιμο το μουσικό κοκτέιλ των The Kangoors. Ανέβηκαν στη σκηνή της Λότζια την Κυριακή και για άλλη μια φορά μας εξέπληξαν με το τι ωραίες αντι-mainstream μουσικές παράγει αυτή η πόλη. (myspace.com/thekangoors) Μάνος Παπαδάκης Δεν είναι μόνο η χαρακτηριστική χροιά της φωνής του που τον έχει κάνει τόσο δημοφιλή. Ο Μάνος Παπαδάκης, ένα από τα σημαντικότερα νέα ταλέντα της ελληνικής έντεχνης μουσικής, έχει ήδη στο «οπλοστάσιο» του σπουδαίες συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες της ντόπιας και της εγχώριας μουσικής σκηνής, αλλά και μία πετυχημένη δισκογραφική δουλειά. Έδωσε την

απαραίτητη ελληνική ροκ και έντεχνη πινελιά στη βραδιά της Κυριακής στη Λότζια, και το φανατικό κοινό του ήταν εκεί. (myspace.com/manospapadakis) Pulse. Μια πενταμελής μπάντα με βάση την Αθήνα, αλλά καταγωγή (τεσσάρων από τα πέντε μέλη της), κρητική. Οι Pulse. γράφουν αγγλικό στίχο, κι εναλλάσσουν μελωδικές γραμμές με σκληρές κιθάρες, ατμοσφαιρικά φωνητικά, και προ-ηχογραφημένα εφέ, σε alternative ροκ μουσικές. Έδωσαν το δυνατό παλμό τους το βράδυ του Σαββάτου στην Κοραή, κλείνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη βραδιά στην πιο ροκ σκηνή της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής, στο Ηράκλειο (myspace.com/pulsefield) DJ Iannis Papidakis Για τους φανατικούς αναγνώστες του Μόνιτορ – και όχι μόνο – ο Γιάννης Παπιδάκης δεν χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για τον στηλο-βάτη της στήλης της μουσικής. Μοιραία, ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να «ανοίξει» αυτή τη μεγάλη γιορτή που για πρώτη φορά διοργανώθηκε και στην πόλη μας. Το εναρκτήριο πάρτι στο Τίτα Μπρίκι


πλημμύρισε τον πεζόδρομο της Μεραμπέλλου με τις εκλεκτές μουσικές του Γιάννη και όλα προϊδέαζαν για την επιτυχημένη συνέχεια του φεστιβάλ… Ειρήνη Παπαδάκη Αγαπάμε να ακούμε Ειρήνη Παπαδάκη στον Kiss Fm τα πρωινά, αλλά και τα βράδια στο ΦΙΞ ή στα πιο happy πάρτι της πόλης. Άνοιξε τη βραδιά στον πεζόδρομο της οδού Μεραμπέλου την Παρασκευή, και μας έβαλε για τα καλά στο κλίμα του street party με τις ανεβαστικές soul – funk και λίγο από blues, μουσικές της. Manolito Έχει περάσει από τα decks πολλών και ιστορικών μαγαζιών της πόλης όπως Ήμερος, ¾, Φλού, Jam και πλέον είναι εκ των βασικών DJ του ΦΙΞ. Πήρε τη soul-funk σκυτάλη από την Ειρήνη και συνέχισε το πάρτι στη Μεραμπέλλου. Willie Brown Οι περισσότεροι τον ξέρουν σαν Willie Brown και λιγότεροι σαν Τάσο Γρυλλάκη. Τον θυμόμαστε στη Guernica και στο Φλου και τώρα πια τον ακούμε στο Τίτα Μπρίκι. Μεγάλη του αγάπη είναι

η blues, στα άδυτα της οποίας μας ξενάγησε το βράδυ του Σαββάτου στη Μεραμπέλλου. Μιχάλης Λαμπράκης Jazz Trio Δεν έχουμε και πολλά σχήματα jazz στο Ηράκλειο. Το Μιχάλης Λαμπράκης Jazz Trio αποτελείται από το Μιχάλη Λαμπράκη, το Πολύδωρο Φραντζεσκάκη, και τον Γιάννη Καπετανάκη, οι οποίοι πειραματίζονται με τους jazz ήχους και κυρίως με την post-bop και hard-bop, και όσοι πέρασαν από την Χάνδακος την Κυριακή, είχαν την τύχη να τους απολαύσουν live. (myspace.com/michaellambrakis) Kick Us Musiq Ο Peter Pan, ο DJTzinas κι η παρέα τους βάζουν στο μίξερ funk, hip-hop, breakbeat, breakbeat και afro μουσικές, καθώς και λίγη live τρομπέτα, και κάνουν πάρτι που αφήνουν ιστορία. Όπως αυτό στη Μεραμπέλλου, που έβγαλε τους γείτονες στα μπαλκόνια τους κι έριξε εμάς στο αυτοσχέδιο dancefloor να χτυπιόμαστε σαν διονυσιασμένοι. (myspace.com/kickusmuziq) Side Effect Crew Yo Yo! Το πρώτο B-Boys Crew στην Κρήτη από

το 1999, έφερε κυριολεκτικά τα πάνω κάτω στην Μεραμπέλλου. Ήρθαν κι έδεσαν τα χορευτικά κι ακροβατικά κόλπα των break boys της ομάδας, με τις hip-hop και breakbeat μουσικές των Kick Us. Και μόνο για το κέφι τους να χορεύουν τόσες ώρες μπροστά σε ένα συνεχώς εναλλασσόμενο κοινό, τους βγάζουμε το καπέλο. (myspace.com/side_effect_crew) Lego Boy Από τότε που ξεκίνησε ως μέλος των Cosmic Sound το 1999, o Γιάννης Μιχελινάκης aka Lego Boy, μέχρι σήμερα, έχει διανύσει μεγάλη μουσική πορεία. Το 2008 διακρίθηκε στο Coca Cola Soundwave vol.2 με το κομμάτι “Don’t Cry” (feat GAD) και την ίδια χρονιά κυκλοφορεί την πρώτη του συλλογή “Down and Dirty”. Πέρσι το κομμάτι του “Life in Space” συμπεριλαμβάνεται στο soundtrack γνωστής αμερικάνικης σειράς καθώς και σε συλλογή της Sony Music Entertainment Γερμανίας. Φέτος ξανασυνεργάζεται με τους GAD στο δεύτερο δίσκο τους, με το κομμάτι “True Love”. Tώρα μαθαίνουμε ότι έχει στα σκαριά το νέο του δίσκο και περιμένουμε με ανυπομονησία – ενώ ακούμε τα νέα του tracks στο YouTube. (www.legoboy.gr)

Girlz on Dexx Κορίτσια και Decks, σέξι συνδυασμός. Η Έρη κι η Χριστίνα έβαλαν φωτιά στα decks του La Brasserie (κατά το κλασικό DJικό κλισέ), και όσοι βρέθηκαν εκεί το Σάββατο, κούνησαν τα κορμιά τους με electronica, dance, minimal house μουσικές. Quickaras O Quickaras, κατά κόσμο Κώστας Καρνίκης είναι από τις περσόνες της πόλης που δύσκολα περνάει απαρατήρητος. Εκτός από guest star στις στήλες της μουσικής του Monitor, πέρασε κι από τα decks του La Brasserie το βράδυ του Σαββάτου, για να μας μυήσει στους ρυθμούς της trip-hop και της funky house. Mr Roussos Τον κ. Ρούσο τον ακούμε κάτι μεταμεσονύχτιες ώρες στα party zone του ραδιοφώνου αλλά και στα καλύτερα dance parties της πόλης, μόνο ή πλάι σε δημοφιλείς εγχώριους και ξένους DJs. Το Σάββατο μας έβαλε στα βαθιά νερά της deep tech και minimal house κι εμείς κολυμπήσαμε (χορέψαμε) για τα καλά. (myspace.com/ mr_roussos)

17


INTERVIEW:

Ο

ι Film και ο monsieur minimal. Οι μέν τετραμελής μπάντα απο την αθήνα με σκοτεινό εναλλακτικό ποπ-ροκ ύφος που παραπέμπει σε παλιότερες δεκαετείες, ο δε, ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος, «Κύριος» της ελληνικής minimal pop σκηνής, με μουσική που σου φτιάχνει τη μέρα και σε κάνει να ερωτευτείς. Διέσχισαν λοιπόν το νότιο Αιγαίο, διεύριναν τους μουσικούς μας ορίζοντες και ξεσήκωσαν με το μοναδικό τους στύλ, όλους εμάς στο Ηράκλειο που είχαμε τη τύχη να τους δούμε ζωντανά στο φεστιβάλ για την ευρωπαϊκή γιορτή της μουσικής. Τους συναντήσαμε, τους γουστάραμε, τους γνωρίσαμε και τους ρωτήσαμε! του Στέλιου Πετράκη

MONSIEUR MINIMAL Από το 2007 έως τώρα ακολούθησες μια τρελή ανοδική πορεία στο χώρο της ελληνικής (και όχι μόνο), μουσικής σκηνής. Το 2006 μπορούσες να μαντέψεις κάτι τέτοιο; Και τι  προβλέψεις και όνειρα κάνεις για το μέλλον σου στο μουσικό  χώρο;   Πραγματικά νομίζω ότι στάθηκα αρκετά τυχερός και δεν είμαι καθόλου αχάριστος. Είμαι πολύ ικανοποιημένος με όσα έχω καταφέρει  σε όλο αυτό το διάστημα αλλά δεν σου κρύβω ότι κοιτάζω ακόμα πιο μακριά. Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ πραγματικά  με την μουσική γράφτηκα σε μια ομάδα μουσικής παραγωγής  όπου και παρακολούθησα μαθήματα έτσι ώστε να μπορώ να γράφω την μουσική έτσι όπως την είχα στο μυαλό μου. Ξεκίνησα καθαρά για να κάνω αυτό που γουστάρω γεμάτος όνειρα κ φιλοδοξίες. Φανταζόμουν τα πάντα και  τίποτα μαζί. Ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον. Εύχομαι μόνο να είμαι καλά, υγιείς στο σώμα κ στο μυαλό. Όσο γραφώ την μουσική που γουστάρω θα συνεχίζω να ονειρεύομαι. Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις να γράφεις μουσική;   Όλη αυτή η μουσική που είχε συγκεντρωθεί μέσα στο κεφάλι μου από τα τόσα χρόνια ακρόασης αλλά και ένα σωρό προσωπικών εμπειριών ζωής. Αφορμή αποτέλεσαν οι raining pleasure με τις πρωτόγνωρα υπέροχες μουσικές για την ελληνική έως τότε πραγματικότητα και στην συνέχεια η ταινία 24 hour party people που μου έκανε να σκεφτώ τι πραγματικά θέλω να προσπαθήσω να κάνω στην ζωή μου.   Ποιά ήταν τα είδη μουσικής που σε στιγμάτισαν ώστε να καταλήξεις να γράφεις τη μουσική που γράφεις σήμερα;   Οι μουσικές μου αναφορές κ επιρροές έχουν να κάνουν ασυνείδητα με τα τέλη της δεκαετίας 80 και συνειδητά με τις αρχές των 90ς και την εναλλακτική σκηνή της ροκ. Η ανεπανάληπτη λοιπόν μουσική των 80’ς. Η σκηνή του grunge με τους nirvana και

18

όλους τους υπόλοιπους από το Seattle,η μουσική αφυΐα τοy Moby, το αριστουργηματικό o.k computer των Radiohead, η ονειρική pop των belle and Sebastian και του Jens lekman, η ερωτιάρικη διάθεση του jj Johansson είναι μερικα από τα ονόματα που συμπληρώνουν το πάζλ των μουσικών επιρροών. Στην συνέχεια είχα πάντα τα αυτιά μου ανοιχτα και παρακολουθούσα όλα τα μουσικά ρεύματα από βρετανική και φιλανδική καθαριστική ποπ μέχρι electronica, βερολινέζικη tech house και πολλά από τα σημερινά νέα ειδή. Τι υπήρχε στο μυαλό σου κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του «πάστα φλώρα», από πού άντλησες την έμπνευσή σου; Το πάστα Φλώρα είναι πιο πολύ κάτι σαν δώρο προς όλους αυτούς που με αγάπησαν μέσα από το lollipop και με στήριξαν αλλά δεν μπορούσαν να τo καταλάβουν. Ήθελα να απευθυνθώ σε ακόμη περισσότερο κόσμο που θέλει να ακούσει κάτι διαφορετικό με ελληνικό στοίχο. Υπάρχει όμως  τρομερός κομπλεξισμος με την ίδια μας την γλώσσα. Σε όλη αυτή  λοιπόν την διάρκεια της μουσικής μου ενασχόλησης ήταν αδύνατο να μην αποτυπώσω κάτι και με ελληνικό στοίχο (με αυτόν επικοινωνώ καθημερινά και με αυτόν ερωτεύομαι). Μερικά από τα κομμάτια υπήρχαν πολύ πιο πριν από το lollipop. Για μένα ο στοίχος  είναι ένα επιπλέον μουσικό όργανο. Μπορεί στην συνεχεία να θελήσω να κάνω κάτι και στα γαλλικά που με τρελαίνουν. Αν και προς το παρόν τα αγγλικά είναι αυτά που με γοητεύουν περισσότερο. Ένιωσα και νιώθω εντελώς ανεξάρτητος μέσα στην εταιρία μου και ήθελα να το κάνω  πρώτα για μένα και μετά για να το ακούσει και  ο κόσμος και να το ευχαριστηθεί όσο είναι δυνατόν.   Τους δίσκους σου, τους ακούς δυνατά στο σπίτι ξανά και ξανά ή μήπως η όρεξή σου έχει χαθεί έπειτα από τις δεκάδες φορές που έχεις ακούσεις τα κομμάτια στο στάδιο της δημιουργίας τους;   Γενικά μου αρέσει να ακούω τις μουσικές μου δυνατά σπίτι μου. Ειδικά στο αυτοκίνητο όπου με συνοδεύουν κατά την διάρκεια ενός ταξιδίου. Συχνά ανακαλύπτω καινούργια «κολλήματα» και στο lollipop και στο πάστα Φλώρα. Αλλά τώρα έχω επικεντρωθεί στο επόμενο μου Αγγλόφωνο άλμπουμ το όποιο είναι σχεδόν έτοιμο και από το όποιο περιμένω πολλά ...έρχεται του χρόνου με το καλο.


Κώστας Μπόρσης των

FILM

Είναι γνωστό πως το κοινό που προτιμά τη μουσική που παίζετε είναι περιορισμένο στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε σχέση με το εξωτερικό. Υπάρχει κάτι που σας κρατάει εδώ και τι είναι αυτό; Είναι αλήθεια οτι δεν είναι στις πρώτες προτιμήσεις του ελληνικού κοινού αυτό που κάνουμε, όπως δεν είναι συνήθως στην Ελλάδα στην πρώτη προτίμηση η ψυχαγωγία αλλά η διασκέδαση. Επίσης, όμως, είναι γεγονός οτι σταθερά αν και αργά, το κοινό που θέλει να ψάξει και να ακούσει διαφορετικά και πιο «περίεργα» πράγματα, το κοινό που θέλει να «ταξιδέψει» πιο μακριά, γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο! Και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Στην Ελλάδα, μουσικά, μας κρατάει..και ταυτόχρονα μας «σπρώχνει» αυτό το κοινό, που μας έφερε ως εδώ και συνεχίζει να μας στηρίζει και να μας ακολουθεί..και τους ευχαριστούμε για αυτό. Κάτι που δεν θα πάψει ποτέ να μας δίνει δύναμη..και κυρίως για το εξωτερικό. Πριν από 10 χρόνια θα φανταζόσασταν του εαυτούς σας, μέλη σε μια πολύ επιτυχημένη μπάντα; 10 χρόνια πρίν ευχόμασταν πολλά περισσότερα και φανταζόμασταν αυτό που μας συμβαίνει τώρα, σαν κάτι που ίσως δεν μπορούσε να φτάσει ως εδώ. Η επιτυχία, δεν έχει να κάνει με την ποσότητα, ούτε με την αναγνωρισιμότητα. Είναι περισσότερο μια ικανοποίηση, απέναντι στοον εαυτό σου, σε όλους όσους σε πιστεύουν και στο δείχνουν και κυρίως στην πίστη στην δουλειά σου. Βάλαμε πολλά στοιχήματα με τον εαυτό μας. Τα πιο σημαντικά ήταν αυτό, της αισθητικής, του βασικού μας concept, του χρόνου και της αντοχής σε αυτόν. Μέχρι στιγμής το κερδίζουμε! Αν η μουσική και μόνο ήταν αρκετή για το βιοπορισμό σας, θα τα παρατούσατε όλα για να αφοσιωθείτε σε αυτή; Πώς θα ήταν μια τέτοια ζωή; Δεν νομίζω οτι υπάρχει μουσικός που δεν θα το έκανε αν του δινόταν η ευκαιρία! Χωρίς να είναι αυτσκοπός ο βιοπορισμός απ την μουσική, η τρέλα του μουσικού του κάθε καλλιτέχνη, τον οδηγεί κάθε φορά, είτε σε φωτεινά ή σκοτεινά μέρη..δεν είναι εύκολο να είσαι ούτε στο ένα ούτε στο άλλο συνεχώς.. Δεν έχω ζήσει μια τέτοια ζωή που να μπορώ να τα παρατήσω όλα για την μουσική και να ζώ απο αυτή. Δεν ξέρω πως θα είναι όταν έρθει...προσαρμόζεσαι φαντάζομαι..απλά για μένα, για εμάς, θα είναι δύσκολη προσαρμογή...ο στόχος δεν αλλάζει!

Κινηματογραφικό όνομα, κινηματογραφικό το εξώφυλλο του “persona” και μουσική που αρμόζει σε ρομαντικό δράμα. Πως έχει προκύψει όλη αυτή η αισθητική; Κυρίως απ την μούρλα μας για το σινεμά και τις ταινίες! Αν δεν κάναμε μουσική θα κάναμε σινεμά! Σκεφτόμαστε σε πλάνα, σε κάδρα, σε ρακόρ, σε σενάρια και πλοκή..σκεφτόμαστε κάθε τραγούδι σαν σκηνή και κάθε δίσκο σαν ταινία. Άρα και κάθε live σαν προβολή. Είναι περιέργο και ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό, πως μπορεί μια ομάδα αυτοδίδακτων μουσικών, να δεί, να ακούσει και να παράγει μουσική..όπως και για κάθε άνθρωπο, οι ήχος, οι ήχοι είναι στην ουσία εικόνες ή αισθήσεις ή αναμνήσεις, πέρα απο ήχοι και μελωδίες. Η μουσική κατά τη γνώμη σας μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ή απλά υπάρχει μόνο με σκοπό να συνοδεύει τις στιγμές μας; Σαν συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, να συμπληρώσω μόνο οτι, η μουσική είναι μια μορφή τέχνης. Και όπως όλες οι τέχνες, έχει ως σκοπό, να μπορεί να βάζει τον άνθρωπο σε σκέψεις. Μέσα απο αυτή την διαδικασία, κανονικά, υπό φυσιολογικές συνθήκες, μπορούν να αλλάξουν πράγματα, καταστάσεις και άνθρωποι. Το οτι μέσα απ το χρήμα, την «επιτυχία», την εμπορικότητα κλπ, έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να στην άκρη και δεν δίνουμε σημασία συνήθως στο τι ακούμε, πως το ακούμε και τι μας λέει, είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα, που έχει πολλά παρακλάδια! Σε μια χώρα, που δεν έχει μέχρι στιγμής μουσική παιδεία απ το σπίτι μέχρι και τα σχολεία (η ώρα του χαβαλέ), που δεν δίνει σημασία στην εξέλιξη νέων καλλιτεχνών, περιμένεις να έχει παθητική στάση απέναντι σε ακόμα ένα μέσο της ανθρώπινης εφυϊας και δημιουργικότητας. Δεν ξέρω ποιός διαβάζει σήμερα τους στίχους που ακούει, ποιός αγοράζει ή ψάχνει ένα δίσκο συνολικά σαν έργο.. Η μουσική έχει δείξει στο παρελθόν, οτι μπορεί να ξεκινήσει, να διατηρήσει και να ολοκληρώσει αλλαγές στον κόσμο και στον άνθρωπο. Κάποια στιγμή θα το ξανακάνει.. Πως θα απαντούσατε σε ένα σενάριο που θα σας ήθελε μέλη σε 4 διαφορετικά συγκροτήματα σε μερικά χρόνια; Όπως ακριβώς το είπες..σαν σενάριο! Και πολύ ενδιαφέρον μάλιστα! Δεν νομίζω οτι μπορεί αυτό να συμβεί έτσι όπως το περιγράφεις, δηλαδή και για όλους μας ταυτόχρονα! Έχουμε συνηθήσει να δουλέυουμε παρέα, που αν ακόμα έπρεπε ή τύχαινε να κάνουμε μουσική εκτός FILM, πάλι μαζί θα την κάναμε.

19


INTERVIEW:

james

Οι θρύλοι της indie σε αποκλειστική συνέντευξη

Eπιστρέφετε στα μέρη μας και για πρώτη φορά θα παίξετε στην Kρητη ! Ποιες είναι οι προσδοκίες σας; Θα παρουσιάσετε τραγούδια από τα δύο νέα μίνι άλμπουμ; Το περιμένουμε με πολύ ανυπομονησία.Είναι υπέροχο που θα ερθούμε στην Κρητη για πρωτη φορα! Έχουμε πολλούς φίλους στην Αθήνα και δεν έχουμε επισκεφτεί ξανά την Κρητη. Οι Έλληνες μας έχουν φερθεί πολύ όμορφα, και σαν κοινό είναι φανταστικό, πολύ δεκτικό, με απίστευτες αντιδράσεις. Ακόμα, θα παίξουμε κομμάτια τουλάχιστον από τον πρώτο νέο δίσκο, τα οποία δεν τα έχουμε δοκιμάσει ποτέ σε συναυλία –οπότε πρέπει να κάνουμε πρόβες για να δούμε πώς θα τ’ αποδώσουμε. Αλλά, μέχρι να έρθουμε, σίγουρα θα έχουμε συμπεριλάβει τα περισσότερα από αυτά σε άλλα gigs. Συμβολίζει κάτι τ’ όνομα του συγκροτήματος; Γιατί James και όχι κάποιο άλλο όνομα; Λοιπόν, θέλαμε ένα όνομα το οποίο να μην έδινε σε κανέναν την παραμικρή ιδέα με τι θα μοιάζει η μουσική. Μας άρεσε η ιδέα ότι θα ήταν κάποιο όνομα, γιατί θα έδινε στη μπάντα κάτι σαν προσωπικό χαρακτήρα. Σχετικά με το όνομα James, δεν γνωρίζω για να είμαι ειλικρινής. Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι είναι τ’ όνομά μου –που ισχύει– αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να μαντέψω γιατί είπαμε το γκρουπ James εκείνες τις πρώτες ημέρες. Νομίζω όμως ότι ο πρώτος κιθαρίστας της μπάντας, ο Paul Gilbertson, ήταν εκείνος που πρότεινε το όνομα, καθώς ήταν φανατικός θαυμαστής των Orange Juice –ο κιθαρίστας των οποίων (και είδωλό του) ήταν ο James Kirk. Πως καταφέρατε να συνεργαστείτε με τον Brian Eno; Η συνεργασια μας με το Βrian ήταν σίγουρα ενα απο τα highlight της καρίερας μας! Ο Flea των red hot chilli peppers και o Michael Stipe των REM μας έκαναν αυτη την ερώτηση γιατί ήθελαν πολύ να συνεργαστούν μαζί του! Αισθανόμαστε πολύ τυχεροί μέχρι και σήμερα που δουλέψαμε μαζί με τον Brian μιας που είναι πολύ δύσκολο να αναλάβει παραγωγές , μη ξεχνάς τη θητεία του στους U2! Μπορείς να μου ονοματίσεις τρεις «desert island» δίσκους, ταινίες και βιβλία; Δίσκοι: έναν οποιονδήποτε από τους Doors, Velvet Underground και Captain Beefheart. Ταινίες: Ο Ελαφοκυνηγός, Star Wars Trilogy, Spinal Tap.

20

του Ηλία Αραβίδη

Βιβλία: Adrift (Steven Callahan), Έγκλημα και Τιμωρία (Ντοστογιέφσκι), [σ.σ.: το τρίτο δεν μπόρεσα να το απομαγνητοφωνήσω, αλλά πρόκειται για μία συλλογή μικρών ιστοριών ενός Γάλλου συγγραφέα]. Πώς θα χαρακτήριζες, με μια-δυο λέξεις τα ακόλουθα άλμπουμ των James: Stutter/ Gold Mother/ Seven/ Laid/ Wah Wah/ Pleased to Meet You/ The Night Before/ The Morning After; Stutter: Παραφροσύνη. Gold Mother: Όμορφο, ξεσηκωτικό. Seven: Μεγαλοπρεπές, θεαματικό. Laid: Θερμό, σαγηνευτικό. Wah Wah: Τρέλα, ομορφιά. Pleased To Meet You: Απογυμνωμένο, φιλόδοξο. The Night Before: Πανηγυρικό, αλλόκοτο. The Morning After: Ληθαργικό, θαλπερό. Έχετε καμία αγαπημένη μπάντα, την οποία πρέπει να προσέξουμε; Δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό πέρα των Frazer King από το Μάντσεστερ, μία πανέμορφη μπάντα η οποία ηχεί σαν μείξη Happy Mondays και μπλουζ μουσικής.

Μπορεί να σας αποδοθεί ότι πολλά από τα σχήματα που έπαιξαν support για εσάς, συνάντησαν αργότερα μεγάλη επιτυχία, όπως οι Stone Roses, Happy Mondays και Coldplay. Τι έχεις να σχολιάσεις γι’ αυτό; Ειλικρινά δεν γνωρίζω πώς προέκυψε αυτό! Θέλω να πιστεύω ότι τους βοηθήσαμε, όπως και εμείς άλλωστε στο παρελθόν βοηθηθήκαμε από άλλα σχήματα. Ίσως θα έπρεπε να ιδρύσουμε ένα label, εάν γνωρίζαμε. Πάντως, είναι πολύ ωραίο να γνωρίζεις ότι έχεις συμβάλλει σε κάτι τέτοιο. Έχεις κανένα αντίδοτο για την οικονομική κρίση; Τουλάχιστον στις συναυλίες μας θα κάνουμε τα πάντα για να περάσει καλά ο κόσμος, έστω για μία ημέρα, να χαμογελάσει. Μελλοντικά σχέδια; Η φετινή χρονιά είναι πολύ φορτωμένη. Θα έχουμε ένα πολύ πηγμένο καλοκαίρι, με πληθώρα φεστιβάλ, ενώ θα κυκλοφορήσει και το μίνι άλμπουμ μας τον Αυγουστο! Ανυπομονούμε όλοι μας να επισκεφτούμε την Κρήτη στις 24 Ιούλιου και να γινούμε μια μεγάλη παρεα! Να είστε κάλα!


21


TRANSIT: Soundtrack κειμένου ‘‘Bullet train to Osaka‘‘ - The Smashing Pumpkins

Osaka δεν έχει konnichi-wa εδώ!

Ό

κειμ. & φωτ. Μαρία Αναστασάκου

σο καλά και να καταλαβαίνεις τα γιαπωνέζικα, στην Osaka ποτέ δε θα σου πούνε “konnichi-wa”. Αυτό όμως που θα συνειδητοποιήσεις ότι σου λένε είναι: “Mo kari makka?”. Όσο λοιπόν εσύ θα απαντάς με τις γνωστές φράσεις ευγενείας, πιστεύοντας ότι με αυτή την εύηχη καλοδεχούμενη πρόταση σε καλωσορίζουν στον τόπο τους και σου δείχνουν τη φιλοξενία τους, αυτοί απλά θα σε ρωτάνε αν και με ποιον τρόπο βγάζεις λεφτά! Όσο άσχετο και αν ακούγεται, έτσι είναι – και αυτό συμβαίνει μόνο στην Osaka, καθώς από το 16ο αιώνα οι πολίτες της και κυρίως η τοπική αυτοδιοίκηση επένδυσαν υπέρογκα ποσά στο εμπόριο με συνέπεια να δημιουργήσουν μια σημαντική και ανταγωνιστική κοινωνία εμπορίου. Έτσι λοιπόν αυτή η νοοτροπία του τύπου “για να βρίσκεσαι στην Osaka, μάλλον εμπόριο κάνεις”, έχει περάσει στο αίμα τους. Βέβαία, η συγκεκριμένη πόλη έχει κατακτήσει και ακόμα υποστηρίζει κάποιες πρωτιές στη βιομηχανία της Ιαπωνίας και πλέων παγκοσμίως, όπως η μοναδική και ποιοτική παραγωγή bunraku και kamigata kabuki (είδος κούκλων και ενδυμάτων θεάτρου και κουκλοθέατρου). Μεγαλύτερη δε ήταν η προσπάθεια τους να εδραιώσουν και να διατηρήσουν την Osaka ως την «κουζίνα της Ιαπωνί-

22


23


ας». Κάτι που πραγματικά ένας ψαροφάγος - Έλληνας θα εκτιμήσει δεόντως! Έτσι λοιπόν, ακόμα και σήμερα θεωρείται η Μέκκα της μαγειρικής, ενώ για το περιβόητο έδεσμα oba-chan (= γιαγιάδες) γίνονται σφαγές στην αγορά. Οι Οσακιανοί έχουν ψύχωση με το φαγητό, αλλά ζητάνε και υψηλή ποιότητα στα εδέσματα τους, καθώς είναι αμείλικτοι με τις χαμηλές ποιότητες. Χρόνια τώρα προσπαθούν να αφανίσουν με κάθε τρόπο ολόκληρη τη χλωρίδα και πανίδα της λιμνοθάλασσας Seto προκειμένου να έχουν φρέσκα θαλασσινά στο πιάτο τους. Μοναδική εμπειρία είναι το παραδοσιακό τοπικό τετράγωνο sushi (Osaka-zushi), το ψητό χέλι (Unagi), το οποίο το χρησιμοποιούν για τόνωση του οργανισμού (κάτι σαν το Powerade) αλλά και τα Kitsune udon και Okonomiyaki, τα οποία σας τα αφήνω για έκπληξη! :-P Δεύτερη κατα σειρά πόλη της Ιαπωνίας σε επίπεδο βιομηχανίας, εμπορίου και τεχνολογίας, η Osaka είναι γνωστή για την έντονη καθημερινή ζωή, για τα τοπικά εστιατόρια και για το κουκλοθέατρο Bunraku. Αν και η πόλη δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν της Ιαπωνίας (όπως το Kyoto και η Nara) για το οποίο φρόντισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, αποτελεί όμως μία βιτρίνα για το πως κινείται η χώρα σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Αν καταφέρεις αν βρεις Ιάπωνα άνω των 70 και μπορέσεις να συνεννοηθείς, θα σου πει ότι κάποτε η Osaka αποτελούσε ένα εξωτικό μέρος με κανάλια και ποτάμια να διαπερνάνε ολόκληρη την πόλη και ξύλινα σπιτάκια εκατέρωθεν των όχθων. Σήμερα λοιπόν, βλέπεις αυτό ακριβώς το πράγμα, μόνο που έχει τροποποιηθεί «λιγάκι», λόγω των βομβαρδισμών του Β’ Π.Π., των τόνων μπετόν που έριξαν για την αναστύλωση της πόλης, το μπάζωμα των περισσοτέρων καναλιών για την εκμετάλλευση χώρου και της κατασκευής ενός ουρανοξύστη – τοπόσημο – με ρόδα “London Eye” style στην κορυφή του (HEP Five complex). Αν και μετά από αυτό το βιασμό που υπέστη η πόλη, σήμερα είναι εμφανείς οι προσπάθειες για τη επαναφορά και ανάδειξη της χαμένης ομορφιάς, με την ανακαίνιση μερικών ξύλινων κατοικιών και την δημιουργία μεγάλων ζωνών πρασίνου και ελεύθερων χώρων στο κέντρο της πόλης. Εξακολουθεί βέβαια να θεωρείται μια ελκυστική χαβούζα με την πρώτη ματιά. Αλλά θα δείξει... Η ασφάλεια που νιώθεις καθώς κινείσαι στο σκληρό “underworld-style” ιστό της πόλης, είναι ανεξήγητος. Τίποτα δε σου μοιάζει οικείο και ελάχιστα σου θυμίζουν φυσικά, ενώ κανονικά θα έπρεπε να φοβάσαι και τη σκιά σου ειδικά το βράδυ, αλλά για κάποιο λόγο ενσωματώνεσαι και εσύ σε αυτό το τεχνητό περιβάλλον και το παίζεις και λίγο σκληρός στον εαυτό σου καθώς παρασύρεσαι από το mode της πόλης. Αγορές... άπειρες και παντού, με πολλούς δρόμους να θυσιάζονται στο βωμό της ενιαίας αγοράς. Αν θέλεις ιατρικά και φαρμακευτικά μαντζούνια, θα τα βρεις στη Dosho-machi, αν θέλεις πυροτεχνήματα και παιχνίδια θα στραφείς στη Matcha-machi-suji, η οποία είναι και δημοφιλής προορισμός για χάσιμο χρόνου στα μαγαζιά. Όσο για εστιατόρια, θέατρα και εμπορικά κέντρα θα πας στην Umeda, στο Shin-Sai-basho και στη Namba! Επίσης κάθε Κυριακή γίνεται μια ανοιχτή αγορά δυτικά του Tennoji Station, που ονομάζεται «Η αγορά του Κλέφτη». Εκεί μπορείς να δεις-βρεις-αγοράσεις ότι πιο περίεργο έχουν δει τα ματάκια σου σε αγορά. Έχεις στη διάθεσή σου μια τεράστια γκάμα προϊόντων όπως απλές ρεπλίκες οπλών, αθώα παιχνίδια, γιαπωνέζικη πορνογραφία και διάφορα φετιχιστικά παιχνίδια που δε θα τα πρότεινα για σουβενίρ, και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς... Προσοχή όμως, γιατί οι πωλητές συνήθως κατάγονται από τις κατώτερες «κάστες» των γιαπωνέζων, αλλά όσο έντιμοι και να μοιάζουν, you never know. Αλλά πρέπει να είσαι extra careful καθώς περνάς στη γέφυρα για να φτάσεις στην αγορά. Η μυρωδιά μπορεί να σε σκοτώσει! Αν πάλι έχεις όρεξη για wild-nightlife... ετοιμάσου να θαφτείς στο έδαφος. Τουλάχιστον δύο ορόφους κάτω θα βρεις τα καλύτερα, σε γειτονιές που γενικά δε σου λένε τίποτα. Βέβαια αν εμφανιστείς στην Dotomboridori δίπλα στο Dotombori-gawa (ποτάμι) θα βρεις τα περισσότερα κλαμπάκια και μπαράκια της πόλης ανά τετραγωνικό πόδι. Αυτό όμως που θα σου πρότεινα είναι να περιπλανηθείς στην περιοχή και να επιλέξεις το πιο περίεργο... η γιαπωνέζικη hip-hop του ενός μέτρου θα σε αιφνιδιάσει! Η αλήθεια είναι ότι η Osaka δεν είναι προορισμός για να δεις την παράδοση και την ιστορία της Ιαπωνίας, αλλά είναι ένα τέλειο σημείο διαμονής για να πας αλλού να δεις αυτά που ζητάς (Kyoto, Nara, Koya-san, Kobe). Enjoy it λοιπόν, και γύρνα αρκετά!

Πρώην κανάλι, νυν δρομάκι!

Δοκίμασε την τύχη σου...

Πάνω στη γέφυρα του gawa τα αφρο-γιαπώνια πουλάνε τέχνη

Tips: . Κάνε δίαιτα πριν πας γιατί: Osaka wa kuida-ore! . Support Saporo! . Αν πας καλεσμένος σε ένα σπίτι, φρόντισε να κρατάς πολλά δωράκια,

αλλιώς την πάτησες, και το χειρότερο είναι ότι δε ξέρεις με ποιον τρόπο! Αν σε καλέσουν έξω για φαγητό, τα έξοδα δικά τους και φρόντισε να μην τους εκνευρίσεις! Αν σταματήσεις ένα ταξί, μη κάνεις κίνηση να ανοίξεις ή να κλείσεις την πόρτα. Η σκέψη μετράει εδώ! Όταν μπαίνεις σε ένα χώρο φόρα παντοφλάκια! Πρόσεχε: σε κάθε δωμάτιο διαφορετικά! Ακόμα και εκεί που ο βασιλιάς πάει μόνος του. Και σίγουρα αν βαρεθείς, μπορείς να φύγεις ΒΟΛΙΔΑ!

. . .

Shinsaibashi και όλα εκτός κλίμακας

24

.


FASHION:

Street Fashion Styling: Αγάπη Καλούδη / Photography : Νικήτας Μιχαλάκης Make up: Νίκος Βρέτζος / Ηair Styling: Γαλάτεια Βερυκοκίδη

Απο αριστερά Μαρία, 23 ετών, το αγαπημένο της χρώμα είναι το πράσινο. Φοράει φόρεμα και γιλέκο, peacocks Mood: Ερωτευμένη με τον Γιώργο ... Πεταλουδίτσες πετούν ανέμελες. Γιάννης: 22 ετών, λατρέυει τη μεξικάνικη κουζίνα. Φοράει: βερμούδα, μπλούζα και καπέλο από το κατάστημα oviesse, πάνινα παπούτσια από το κατάστημα peacocks. Mood: Ανάλαφρος Βάσια: 22 ετών, δεν αποχωρίζεται ποτέ τις πλατφόρμες της. Φοράει: φούστα μπλούζα και ζώνες από το κατάστημα oviesse . Mood: flying me to the moon Θανάσης: 24 ετών, χόμπι του η καταδύσεις. Φοράει: τζιν, και μπλούζα απο το κατάστημα oviesse, παπούτσια, peacocks . Mood: Οτι να ΄ναι Κέλυ: 22 ετών, τις αρέσει πριν κοιμηθεί να τρώει γιαούρτι με φρούτα Φοράει: φόρεμα από το κατάστημα peacocks. Mood: Welcome summer

26


Κέλυ: φοράει: φόρεμα oviesse, πουκάμισο peacocks. Mood: Welcome love Γιάννης: φοράει, τζιν και μπλούζα, oviesse. παπούτσια peacocks. Mood: Ημαστε σε καλό δρόμο

Μαρία: φοράει: μπλούζα και σορτς oviesse, γιλέκο και πέδιλα peacocks. Mood: Χαρούμενη Βάσσια: φοράει: μπλούζα, φούστα, μαντήλι, καπέλο , peacocks. Mood: love the sunshine

27


AGENDA: LIVE: 1/07@ BIG FISH - Ηράκλειο Eleni Fureira live..

4/07@ ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ - Ηράκλειο

Μετά το θρίαμβο στο Ηρώδειο ο Ψαραντώνης στο Θέατρο των Αγρών. Ο μεγαλύτερος κρητικός καλλιτέχνης η πιο γλυκιά λύρα της Κρήτης σ ενα αυθεντικό ξέσπασμα ψυχής σε μια συναυλία που θα μείνει αξέχαστη.

6-7/07@ ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ - Ηράκλειο Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου ξεκινάει έναν νέο κύκλο συναυλιών (ή καλύτερα «ζωντανών μουσικών αναζητήσεων»)αυτό το καλοκαίρι,έχοντας πάντα στο μυαλό του ότι η τέχνη δεν είναι απλή διασκέδαση αλλά βαθύς στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. 10/07@ Κηποθέατρο «Ν. Καζαντζάκης» - Ηράκλειο

Συναυλία έντεχνης παραδοσιακής μουσικής με το Μιχάλη Φραγκιαδάκη και την «ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΉΧΟΥ»

EVENTS: 4 Ιουλίου - Νammos beach bar - Ηράκλειο ANNA MARIA X & Mr Roussos 5 Ιουλίου - Big Fish - Ηράκλειο MOSHI

ΘΕΑΤΡΟ: Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΚΡΗΤΗΣ παρουσιάζει την κωμωδία του Μολιέρου «Ο ΑΡΧΟΝΤΟΧΩΡΙΑΤΗΣ» Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΚΡΗΤΗΣ παρουσιάζει την κωμωδία του Μολιέρου «Ο ΑΡΧΟΝΤΟΧΩΡΙΑΤΗΣ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου. Παίζουν: Δημήτρης Πιατάς, Τζόυς Ευείδη. Κηποθέατρο «Ν. Καζαντζάκης». ΔΕΥΤΕΡΑ 5, ΤΡΙΤΗ 6 και ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010 στις 21:30.

28


DAY&NIGHT: Εφημερεύοντα φαγοπωλεία Παρασιές Εξελιγμένη κρητική κουζίνα για στιβαρές επιλογές με ενδιαφέροντα large πιάτα με large περιεχόμενο. Λιτή διακόσμηση και μεγάλη γκάμα επιλογής κρασιών με ετικέτες απ’όλη την Ελλάδα. Ζητείστε για επιδόρπιο λουκουμάδες με παγωτό κανέλλα! Ανοικτά και το μεσημέρι. Λυσ. Καλοκαιρινού 10, 2810225009 Λίγο Κρασί, Λίγο Θάλασσα Κλασσική επιλογή για ψαρολαγνεία! Ένα στέκι που δεν αδειάζει καμία ώρα της μέρας! Προνοήστε να κλείσετε τραπέζι εγκαίρως ακόμα και για το μεσημέρι. Ψαράκι και όχι μόνο με θέα τον Κούλε. Μαρινέλη & Μητσοτάκη, 2810300501 Βράκας Petite στέκι με θαλασσινά πιάτα και ευχάριστη διάθεση, απέναντι από τον Κούλε. Καταφέρνει πάντα να έχει μια πολύ cozy ατμόσφερα. Λ. Μαρινέλη 1, 2810243243 Λούκουλος Κλασσικό ρεστωράν της πόλης, με διαχρονικούς οπαδούς και formal προφίλ. Γευματίστε στην όμορφη αυλή του ή εντός του νεοκλασικού κτιρίου στο οποίο στεγάζεται. Δοκιμάστε απαραιτήτως πίτσα με prosciutto! Κοραή 5, 2810224435 Καγιαμπής «Κόκκινες» γεύσεις, ιστορικό περιεχόμενο, κλασσικό κρητικό φαγάκι και ωραίο χύμα κόκκινο κρασί, για χαλαρά γεύματα και πολιτικο-καλλιτεχνικές συζητήσεις. Ζητείστε για επίλογο μια παραδοσιακή σφακιανή πίτα και θα μας θυμηθείτε! Μονοφάτσιου 12, 2810226286 Τα Πρασσειν Αλογα Μικρή ιταλική trattoria με θαυμάσιες κλασσικές επιλογές και μενού που δεν μας μπερδεύει. Χάνδακος & Κυδωνίας 21, 2810283429 Οδός Αιγαίου Κλασσική αξία που πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα ό,τι έχει να κάνει με τους καρπούς της θάλασσας. Gourmet επιλογές και ενδιαφέρουσες ετικέτες με φόντο το νέο λιμάνι του Ηρακλείου. Οδός Αιγαίου, Πόρος, 2810244410 Ιστιοπλοϊκός όμιλος Από την παραγωγή στην κατανάλωση, δίπλα στη μαρίνα της πόλης θα βρείτε αυτό το στέκι για φρέσκο ψάρι και πιάτα θαλασσινών. Μας κερδίζει πάντα η ποιοτική του, low-profile ατμόσφαιρα. Λιμάνι Ηρακλείου, 2810228118 Έργανος Αν οι ρυθμοί σας δεν σας επιτρέπουν να δραπετεύσετε σε κάποιο από τα κοντινά χωριά της πόλης για γνήσια κρητική κουζίνα, τα μακαρόνια με ανθότυρο, το βραστό ζυγούρι, η κοκκινιστή αίγα και τα παραδοσιακά πιταράκια θα σας μυήσουν στα βάθη της κρητικής διατροφής. Rustic αισθητική με ακούσματα λύρας. Γ. Γεωργιάδη 5, 2810285629 Ο Παρασκευάς Νεανική ατμόσφαιρα και θαλασσινα πιάτα για χαλαρές βραδιές. Στην πλατεία του Ιστορικού Μουσείου. Γρεβενών 1, 2810244024 Η Κοινοπολιτεία Θα νιώσετε ότι γευματίζετε στο σπίτι της γιαγιάς, μιας και το στέκι στεγάζεται στο ισόγειο παλαιάς αστικής νεοκλασσικής κατοικίας. Πατάτες στη ξυλόσομπα, κόκκορας κρασάτος και κάποια πολίτικα πιάτα. Αρετούσης 2 & Μεραμπέλου, 2810390088 Νότιο Σέλλας Κλασσική φοιτητική, κι όχι μόνο, αξία με ενδιαφέρουσες προτάσεις μεζέδων. Ένα chill-out μεζεδοπωλείο. Μεραμβέλλου 13, 2810 240027
 Οι Κούπες Μια καλά δοκιμασμένη συνταγή, με σταθερή αξία, με οικεία ατμόσφαιρα και ενδιαφέροντα πιάτα. Αγ Τίτου 22, 6977259038 Τα Σαρανταυγά Στην κεντρική αγορά του Ηρακλείου, αυτό το παραδοσιακό καφενείομεζεδοπωλείο δεν υποδύεται κανένα ρόλο. Μας αρέσει γιατί μας θυμίζει στέκια παλαιότερων εποχών, με μουσικό χαλί ήχους από κομπολόγια. Οδός 1866 (αυτό με...40 αυγά στην ταμπέλα) Έτερον Εκάτερον Μικρό και λαχταριστό καφενείο μεζεδοπωλείο με πιάτα ημέρας και κεφάτη διάθεση. Ένα all-day long στέκι στην κεντρική αγορά της πόλης. Οδός 1866 αρ.54, 2810214363 Λίγο απ’όλα Σε ένα εκπληκτικής αισθητικής νεοκλασσικο κτίριο του κέντρου στεγάζεται αυτό το so busy μεζεδοπωλείο. Funny διάθε-

ση, ευχάριστες γεύσεις, ελληνική μουσική. Eυρώπης 26. Οι Εφτά Θάλασσες Μας αρέσει για την πολύ προσεγμένη του αισθητική, τις πρωτότυπες μεθόδους σερβιρίσματος αλλά και το περιεχόμενο τους. Στην πλατεία του Δημαρχείου Αλικαρνασσού. Ηρακλείτου & Ηροδότου 1, Ν. Αλικαρνασσός, 2810342945 Τhe Mexican Το μοναδικό μεξικάνικο εστιατόριο της πόλης για βραδιές με ethnic διάθεση σε αισθητική και γεύσεις. Υπενθυμίζουμε ότι μεξικάνικο δεν σημαίνει απαραίτητα και καυτερό. Viva Mexico! Χάνδακος 71, 2810220334 Ο Ιππόκαμπος Γευματίστε με θέα το θαλάσσιο μέτωπο στο διαχρονικής αξίας στέκι θαλασσινών επιλογών. Μεγάλο ατού η απλότητα του. Σ. Βενιζέλου 3, 2810280240 The Golden Dragon Για βραδιές με oriental διάθεση σε ύφος και γεύση. Εδώ θα δοκιμάσετε κινέζικη, ταυλανδέζικη, ινδική αλλά και ιαπωνική κουζίνα (βλέπε σούσι). Προσεγμένος χώρος και ζεστός φωτισμός. Ευγενικού & Αγιοστεφανιτών 4, 2813006654 China Town Αυθεντική κινέζικη κουζίνα. Μας αρέσει για την αμεσότητα του, τα εξαιρετικά πιάτα του αλλα και για το Σάκε! Δοκιμάστε την κοτόσουπα με το γάλα καρύδας (αν πετύχετε και βροχερό καιρό ακόμα καλύτερα). Θερίσσου 53, 2810313007 Ο Σπόρος Στην Πλατεία των Δικαστηρίων, θα βρείτε αυτό το so simple στέκι, για καφέ που εξελίσσεται σε κρασάκι, με λαχταριστούς σπιτικούς μεζέδες. Πλατεία Δασκαλογιάννη Σιγά-σιγά Κεντρικό μεζεδοπωλείο της πόλης με ρεμπέτικα ακούσματα και Handmade διακόσμηση. Ανοικτά και το μεσημέρι. Μινωταύρου 2, 2810227779 Alfredo La vera cucina italiana! Εδώ θα βρείτε την αυθεντική ιταλική pizza με το λεπτό ζυμάρι και την πραγματική ιταλική καρμπονάρα (χωρίς κρέμα γάλακτος). Εxtra + : η νωχελική του ατμόσφαιρα. Γ. Γεννηματά 2 Μασταμπάς, 2810214141 Η Πλάνη Το στυλάτο μεζεδοπωλείο της πόλης με ενδιαφέρουσες παραλλαγές μεζέδων και εναλλακτική ατμόσφαιρα. Πασιφάης 8 Δευκαλίωνας Παραδοσιακή ταβέρνα στην πολυσύχναστη πλατεία του Ιστορικού Μουσείου με μεγάλη γκάμα επιλογών και εξαιρετικό service. Αν σταθέιτε τυχεροί, θα δειπνήσετε υπό μελωδίες ακορντεόν live εκτελεσμένες απ΄τον ιδιοκτήτη. Λυσ. Καλοκαιρινού 8, 2810244215 Η Κουζίνα Της Πόπης Κεντρικό μεζεδοπωλείο που μας θυμίζει στέκι εξωτερικού με ασυνήθιστες προτάσεις μεζέδων, πολίτικη κουζίνα και χαρούμενους τοίχους. Δοκιμάστε τα falafel! Ανοικτά και το μεσημέρι. Σμύρνης 19, 2810222124 Γερώνυμος Κρυμμένο στέκι για τους ψαγμένους του αντικειμένου, με την ψησταριά απ’έξω να μας καλοσωρίζει με ευχάριστες μυρωδιές. Ο μικρός του χώρος ενώνει όλες τις παρέες σε μία. Αμνισσού 11, 2810 242447 Ο Γάμος του Καραγκιόζη Νεανικό μεζεδοπωλείο με χαρούμενη διάθεση και ένα τριώροφο σφουγγάτο που θα σας κάνει ευτυχισμένους. Οι ενδιαφέρουσες ξύλινες φιγούρες του Καραγκιόζη στους τοίχους θα σας ταξιδέψουν στο χρόνο. Γραμβούσης 6-8 Στου Τερζάκη Η χαρα του ψαροφαγά! Εδώ θα βρείτε εξαιρετικής ποιότητας θαλασσινά πιάτα κι όχι μόνο. Το προτείνουμε επίσης για το άψογο service του και την τοποθεσία του στη γραφική πλατεούλα του Αγίου Δημητρίου. Ανοικτά και το μεσημέρι. Πλ.Αγίου Δημητρίου, 2810 221444 Αλλα κι άλλα: Χαμηλού κόστους κουτούκι, μια αξιοπρεπής εναλλακτική γωνιά με ζωντανές ρεμπέτικες βραδιές. Πεζόδρομος οδού Καγιαμπή 16, 2810220760 Παλιό καφέ: το ρακάδικο με τη διαχρονική, «χύμα» απλότητα, και τις ωραίες παρέες. Πεζόδρομος οδού Καγιαμπή 13, 2810289547 Blue Safran: Σε ένα πανέμορφο ανακαινισμένο νεοκλασσικό κτίριο, δίπλα στο Μεγάλο Αρσενάλι, με εξαιρετική μεσογειακή και μοντέρνα κρητική κουζίνα. Τάφοι Βενιζέλων, Χανιά, τηλ 2821027449 Ταμάμ: Από τα πιο ιδιαίτερα και όμορφα εστιατόρια των Χανίων, με μουσειακό περιεχόμενο (πρώην οθωμανικό λουτρό), και μοναδικό συνδιασμό οριεντάλ και κρητικών γευσεων. Ζαμπελίου 49, Χανιά, τηλ 28210 96080

Για επείγοντα περιστατικά καφεστιατόρια Central park Το μαγαζί που άνοιξε τον «χορό» των καφέ γύρω από τον πνεύμονα πρασίνου του κέντρου. Φαγητό και καφέ με μπόνους τo «σήμα κατατεθέν», σούπερ σφηνάκι κρέμας καραμελέ. Καλό σέρβις Αρκολέωντος 19, 2810346500 Draft café Μπυραρία-καφέ-restaurant «μεστές» ηλικίες, καλή κουζίνα, καλή εξυπηρέτηση. Αρκολέοντος 9, 2810301341 Tramezzino Επαναστατικό σε concept, τιμές και ποιότητα καφέ. Δοκιμάστε έναν από τους δεκάδες συνδυασμούς του ομώνυμου παραδοσιακού ιταλικού σάντουιτς. Η καλύτερη μακαρονάδα pesto στην πόλη. 25ης Αυγούστου 33, 2810220348 Παγοποιείον Συνδυασμός καφέ και εξαιρετικής διεθνούς και κρητικής κουζίνας, ευφάνταστο μενού, όμορφο περιβάλλον Πλατ. Αγ. Τίτου, 2810346028 Veneto Βενετσιάνικη ατμόσφαιρα, δημιουργική μεσογειακή κουζίνα και καλό σέρβις με εκπληκτική θέα στο παλιό λιμάνι Ηρακλείου. Επιμενίδου 45 τηλ 2810223686  Mare Σε γαλήνια τοποθεσία με θέα το απέραντο γαλάζιο, για καφέ, εξαιρετική κουζίνα, και ποτά ως αργά  Σοφοκλή Βενιζέλου (Πρώην Ξενία) τηλ 2810241946 Τυπογραφείο Μοναδική σύζευξη ποτού, καφέ και αυθεντικού ιταλικού φαγητού, σε ένα κοσμοπολίτικο, arty περιβάλλον, συνοδευμένα ενίοτε με ζωντανή τζάζ.  Μπετόλο 28&Πλατεία Μητροπόλεως, Χανιά, τηλ 28210 40920 Μy-Café Bar-Restaurant Κομψή ατμόσφαιρα, εξωτική κουζίνα, “ταξιδεμένες”, από Ιταλία μέχρι Βενεζουέλα γεύσεις καφέ, mainstream μουσική.  Σκαλίδη 37, Χανιά τηλ 28210 79288

Για έκτακτες ανάγκες καφεπωλεία Eπι χάνδακος Τεράστια γκάμα μπύρας, γενναιόδωρη περιποίηση, και πολλά cookies με τον καφέ ή το τσάι. Jazz και κλασσικά ακούσματα. Χάνδακος 43 Ουτοπία Οι 30 somethings το θυμούνται από τις ένδοξες εποχές της Χάνδακος, όταν ο κόσμος ξεχείλιζε στα πεζοδρόμια. Μεγάλη ποικιλία ροφημάτων, και τι φοντί! Χάνδακος 51, 2810341321 Μπισκότο Το newcomer της Χάνδακος. Φρέσκια άποψη για το τι εστί καφέ σήμερα, στο εσωτερικό δίνει την αίσθηση Σουηδικού εξοχικού. Δυνατό του σημείο, guess what… τα μπισκότα! Xάνδακος 36γ, 2810-288977 Σαμαριά Deliciozo Ποικιλία γλυκών, χυμών, pastries, καφέ, φιλική διάθεση και πολιτικές συζητήσεις. Αρκολέωντος 9, 2810 301341 Newscafe Περιμετρικά του πάρκου Θεοτοκόπουλου, πολυσύχναστο δημοφιλές πέρασμα, για καφέ με κρουασάν και πράσινη θέα. Ανοικτό μέχρι αργά Μινωταύρου 32 , Πάρκο Θεοτοκόπουλου, 2810 301527 Στ’Ωρολόι Καφές on the go και μεγάλη γκάμα αυθεντικού ιταλικού παγωτού. Πλ. Νικ. Φωκά, 2810282353 Indigo Φρεσκογεννημένο, με ωραία αισθητική και ακόμη ωραιότερη θέα στην πλατεία του Αγίου Τίτου. Φρέσκα σάντουιτς, καλός καφές, ακόμα καλύτερη εξυπηρέτηση. 25ης αυγούστου 76 Ηριδανός Από τα γνωστότερα και παλαιότερα της πόλης. Δύο όροφοι για καφέ και αργότερα ποτό, συζήτηση και εφημερίδα. Αψεγάδιαστο. Ανδρόγεω 8, 2810226321 Μαρίνα Αναμφισβήτητα στο πλέον προνομιακό σημείο της πόλης, απέναντι από το ενετικό φρούριο, το δημοτικό καφέ εκπλήσ-

σει ευχάριστα με τις μουσικές επιλογές του που κινούνται απο café del mar και 60s έως το ελληνικό νέο κύμα. Παλιό λιμάνι Ηρακλείου Καφενείο Βαλτέ Τζαμί Ευχάριστο που κάποια πράγματα παραμένουν θετικώς αναλλοίωτα. Ένα μουσειακό καφενείο. Πλατεία κορνάρου Κουκουβάγια Μοναδικό στέκι λόγω της εκπληκτικής θέας – με όλη την πόλη των Χανίων στο πιάτο, της θετικής αύρας, και του διάσημου κέικ σοκολάτας! Τάφοι Βενιζέλων, Χανιά, τηλ 2821027449

Διανυκτερεύοντα μπαροποτοπωλεία Τιτα Μπρίκι Το νέο στέκι, “αδελφάκι” της Guernica, με «ψαγμένες» φάτσες, και μουσικές rock, soundtrack, musical, funk, indie. Και οι “δικοί μας” Γιάννης Παπιδάκης και Γιώργος Σμυρνάκης on the decks! Μεραμπέλλου 16 Dish bar Ελληνική μουσική, νοστιμότατη κουζίνα, θετική ατμόσφαιρα, υψηλή δημοφιλία Πλατεία Αγ. Τίτου, 2810227118 La Brasserie Μπαρ με γαλλική αύρα –κυριολεκτικώς. Indie, alternative, house, funk, υπό το φώς των black lights. Συχνά ζωντανά jazz και rock συγκροτήματα. Κοραή 15, 2810223580 Guernica Το underground στέκι με το υπερκαλλιτεχνικό όνομα. Βραδιές Britpop, lounge, aλternative rock, electronica. Νice drinks! Κρήτης 2 Blow up Εμπνευσμένο από την ταινία του Michelangelo Antonioni. To μοναδικό με δημιουργική εμμονή για «περιθωριακές» μουσικές. Βραδιές Punk, goth, indie, σε πρωτο πλάνο. Γνήσιο cult οδός. ΚΡΗΤΗΣ 4 Levare Τρελά doggy nights με πολύ snoop doggy dog και ακόμη περισσότερους dogαδες. Συνηθως ακολουθεί..μαγειρίο Νικολούδης για βραστό Γ. Παπανδρέου 54, 2810828222 Ενοδία Μοναδικό για την ποιοτική ελληνική μουσική του. Έντεχνο, ροκ, λαικό,ethnic, με θετική ατμόσφαιρα. Πηγαίνετε νωρίς! Κοραή 2, 2810226085. Habanero Τρελά λατινοαμερικάνικα βράδια και μαθήματα λάτιν χορού κάθε βράδυ, απ’ευθείας από το Μεξικό (και όχι από την Κούβα) Χάνδακος 55 Φιξ Γαλλικό καφέ σε ρετρό ύφος, με ατμοσφαιρικό, βαρύ ξύλινο μπάρ και μουσικές του κόσμου. Περδικάρη 4, 2810289023 
 Παγοποιείον Σημείο αναφοράς, δημιούργημα πάθους και τέχνης, μουσικές όλου του φάσματος από 5 ηπείρους. Μνημειώδεις τουαλέτες. Πλατ. Αγ. Τίτου, 2810346028 Room 109 Μοναδικός industrial χώρος υψηλής αισθητικής, χορευτική μουσική με θέα το παραλιακό μέτωπο. Σοφ. Βενιζέλου 109, 2810261615 Cream Ατμόσφαιρα πάρτυ, άψογο σέρβις, σφηνάκια που ρέουν, pop μουσική Ιδαίον Άνδρον 11. Τηλ. 2810 30002 Route 66: Διαχρονικό ροκάδικο καφέ μπάρ, εμπνευσμένο από αμερικανικές road movies. Τσόπερ, ποτό κι ευθύτητα Χάνδακος 46 Take 5: all time classic, από τα πρώτα μπαρ του είδους του στην πόλη. Το ξεφάντωμα των –άντα σε μουσικές disco, house, pop. Οι πιστοί του θαμώνες δεν θα το ξεπεράσουν ποτέ. Τη μέρα ανοικτό για καφέ. Αρκολέοντος 7,2810226564 Figaro Art-Cafe : Ατμοσφαιρικό, καλλιτεχνικό στέκι υψηλής δημοφιλίας και αισθητικής, από τα must see του Ρεθύμνου. Στα decks (και εδώ), ο «μετρ» Γιάννης Παπιδάκης. Χατζημιχάλη 22, Ρέθυμνο τηλ 28310 22334 Jailhouse: Το πετρόχτιστο στέκι των «Μινωταύρων». Σωστά ποτά, προσιτές τιμές, συχνές live rock βραδιές όλων των ειδών! Αγιοστεφανιτών 19α τηλ 6945286036 Café Du Lac: Ίσως το δημοφιλέστερο καφέμπαρ του Αγίου Νικολάου, με προνομιούχο θέα στη λίμνη, chill out διάθεση, και «ψαγμένες» μουσικές. 28ης Οκωβρίου αρ 17, Άγ. Νικόλαος τηλ 28410 26837

29


Mουσικό τεύχος Φωτογράφιση: Mανώλης

Σκαντζάκης


MONITOR No12  

free press newspaper