__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 1

10+1 πρόσωπα συνομιλούν με τον Συνδετήρα

Εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη 1


Οι ιστορίες συμβαίνουν σε αυτούς που μπορούν να τις αφηγηθούν.

Εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη, 2020 - 2021 2


3


4


Τα πρόσωπα και οι ιστορίες τους Ο Συνδετήρας κατάφερε να συνδέσει «10+1 πρόσωπα», που αφηγήθηκαν μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο Πέτρος Κόττης, ο Στέργιος Γκόγκος, η Αλεξάνδρα Φεφοπούλου, η Μαρία Πετρίδου, ο Χρήστος Δημητρίου, ο Τάκης Πετρόπουλος, ο Στέλιος Μαλακόπουλος, ο Ηλίας Μάστορας, ο Κυριάκος Ιωσηφίδης, η Μαριάννα Πέππα και ο Σά-

κης Δημόπουλος αφηγήθηκαν την ιστορία τους στη δημοσιογραφική ομάδα των Εκπαιδευτηρίων Βασιλειάδη. Οι συναντήσεις μας γίνονταν εκείνα τα Σάββατα, που η πανδημία τα έκανε να φαίνονται απλή προέκταση της εβδομάδας. Οι ιστορίες ακούστηκαν μέσω της οθόνης, όπου η πανδημία την έκανε να φαίνεται προέκταση της ζωής μας. Άνθρωποι μας ταξίδεψαν εκεί, που δε χρειαζόταν κανένας κωδικός μετακίνησης. Βρεθήκαμε από το δάσος μαύρης πεύκης του Ολύμπου στη Λαϊκή Δημοκρατία

του Κονγκό και στην Καταμάρκα της Αργεντινής με όχημα μία βέσπα. Στα χωριά της Τανζανίας ήχησαν στα αυτιά μας οι στίχοι «Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι σε μια τόση δα στιγμή μπορεί όλα να χαθούν μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου; ». Ένας φωτογράφος απαθανάτισε ένα παιδί με πρόβλημα όρασης την ώρα που έπαιζε ποδόσφαιρο με μία μπάλα που κουδουνίζει και έδινε πάσα σε παιδιά σε περισσότερες από 150 χώρες στον κόσμο. Την ίδια στιγμή ένας σκύλος -συνοδός έβγαινε βόλτα με ένα παιδί με αυτισμό, ένας αθλητής με πρόσθετα μέλη έκανε το όνειρό του όραμα και μία ομάδα με χρώματα αποτύπωνε σε έναν τοίχο ένα μήνυμα για την προστασία του περιβάλλοντος. Κάτω από το mural, ένας άστεγος έβρισκε «φιλόξενο» μέρος, για να στεγάσει τη ζωή του και δεχόταν την αγάπη, το χαμόγελο κι ένα πιάτο φαγητό από τα μέλη του Δείπνου Αγάπης. Λύσαμε ένα σκαφάκι από την Αρετσού και βγήκαμε στον Θερ-

μαϊκό, γιατί ακούσαμε τον ποιητή να προτρέπει «να μην τολμήσεις να την δεις ποτέ απ’ την ξηρά» Και τώρα που ο Συνδετήρας πήρε την τελική του μορφή τον αφήνουμε από τα δικά μας χέρια σε όσους θα σκύψουν στις σελίδες του και θα ακούσουν όσα «10+1 πρόσωπα» μοιράστηκαν μαζί μας. 5


Περιεχόμενα Ο Πέτρος Κόττης είναι υπεύθυνος του γραφείου εναλλακτικού τουρισμού Experience Olympos, σελ. 8 Ο Χρήστος Δημητρίου είναι φωτογράφος, σελ. 12 Ο Ηλίας Μάστορας είναι εμπνευστής της παγκόσμιας καμπάνιας A Ball for All, σελ. 16

Ο Στέλιος Μαλακόπουλος είναι παγκόσμιος πρωταθλητής στίβου, σελ. 20 Ο Τάκης Πετρόπουλος είναι ιδρυτής του μοναδικού κέντρου εκπαίδευσης σκύλων βοηθών για παιδιά με αυτισμό στην Ελλάδα Friends for Life, σελ. 24 Ο Κυριάκος Ιωσηφίδης είναι Συντονιστής της ομάδας UrbanAct,σελ. 28 Η Μαρία Πετρίδου διατηρεί το κατάστημα Πετρίδη στη Θεσσαλονίκη, σελ. 32 Η Μαριάννα Πέππα είναι η ιδρύτρια της ομάδας Δείπνο Αγάπης, σελ. 36 ο Σάκης Δημόπουλος είναι ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ

Μέχρι την Τανζανία, σελ. 40 Ο Στέργιος Γκόγκος και η Αλεξάνδρα Φεφοπούλου είναι οι Worldvespa, σελ. 44 6


Συντακτική Ομάδα A΄ Γυμνασίου Μιχαήλ Καζούκας Βασίλης Μπακογιάννης Γεώργιος Παρτσουνίδης Περσεφόνη Φωτιάδου Β΄ Γυμνασίου Χριστίνα Ηλιάδου Θεοδόσιος Καραδάκης Παναγιώτα Κωστάρα Ιωάννης Παπανάγνου Φωτεινή Πετρίδου Γεώργιος Χατζηιωαννίδης Α΄ Λυκείου Παντελής Γκανάτσας Συντονίστρια Δάφνη Θεοχάρη 7


8


Ο Πέτρος Κόττης συνομιλεί με τον Συνδετήρα Ο Όλυμπος είναι το Όλον Είμαι ο Πέτρος Κόττης. Eίμαι 34 χρονών και ασχολούμαι με τον εναλλακτικό τουρισμό και συγκεκριμένα με την οργάνωση περιηγήσεων. Η σχέση μου με τα αυτοκίνητα ξεκινά από τότε που μπορώ να με θυμηθώ, ως αγάπη και πάθος. Η αγάπη συνδυάστηκε και με την επαγγελματική μου πορεία, καθώς για περισσότερα από 10 χρόνια-σχεδόν 15-υπήρξε η κύριά μου απασχόληση, δραστηριοποιούμενος στα ανταλλακτικά αυτοκινήτων και την οργάνωση συνεργείων. Πήρα τα βουνά οριστικά από το καλοκαίρι του 2017, οπότε και ξεκίνησε η σκέψη και η έρευνα για την πραγματοποίηση του εγχειρήματος … Πάντα όμως τα βουνά και οι θάλασσες -3η μεγάλη αγάπη η ιστιοπλοΐα- ήταν τα καταφύγιά μου. Μία περιπέτεια στον Όλυμπο που θα θυμάμαι είναι από το καλοκαίρι του 2020 που με τη συνοδεία άλλων 4 αυτοκινήτων 4x4 γυρίσαμε, κυριολεκτικά, όλο τον Όλυμπο. Συνολικά, πάνω από 200 χιλιόμετρα, εκ των οποίων περίπου τα 130 εκτός δρόμου, με διανυκτέρευση στα 2500 μέτρα και υπέροχες εικόνες σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Από τις καστανιές και τις οξιές, τα έλατα και τη λίμνη στον νότιο Όλυμπο, στο απόκοσμο αλπικό τοπίο πάνω από τα 2000 μέτρα και κατάληξη στο μαγικό δάσος

μαύρης πεύκης και τις βάθρες-φυσικές πισίνες-στο βόρειο κομμάτι του μοναδικού αυτού ορεινού όγκου. Αγαπημένη μου διαδρομή, αν και είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω, θα διάλεγα τη δια9


δρομή προς τη λίμνη του Κατή, στο νότιο κομμάτι του Ολύμπου. Και αυτό, γιατί συνδυάζει πολλές εικόνες και πληροφορίες σε λίγα χιλιόμετρα. Θα ήθελα να έχω συνεπιβάτη σε μια εκτός δρόμου διαδρομή τους φίλους μου. Αν και η πάρα πολύ όμορφη δουλειά μας είναι να δείχνουμε αυτές τις ανεπανάληπτες εικόνες σε όλο τον κόσμο και

το ευχαριστιόμαστε όσο λίγοι, είναι ένα σκαλί παραπάνω να τις μοιράζεσαι με τους δικούς σου ανθρώπους. Καταλαβαίνεις και νιώθεις τι σημαίνουν

οι εικόνες αυτές, για εκείνους

λίγο

περισσότερο

από τους υπόλοιπους… Ο Όλυμπος είναι …ΤΟ ΒΟΥΝΟ.

είναι

Είναι

φύση,

βουνό,

είναι

άνθρωποι, είναι μυθολογία, είναι ιστορία -και νεότερη, όχι μόνο αρχαία-, είναι θάλασσα, είναι το Όλον!

10


11


12


Ο Χρήστος Δημητρίου συνομιλεί με τον Συνδετήρα Όλοι οι άνθρωποι είναι φωτογραφίσιμοι και φωτογενείς Είμαι ο Χρήστος Δημητρίου. Eπαγγελματίας φωτογράφος. Φωτογραφίζω κυρίως καταστήματα, σπίτια, ξενοδοχεία. Παράλληλα με το επαγγελματικό μου έργο, φωτογραφίζω και για την προσωπική μου ευχαρίστηση. Συμμετέχω σε εκθέσεις και αναρτώ τις φωτογραφίες μου σε site. Έγινα φωτογράφος, όταν στα 16 αποφάσισα να παρακολουθήσω την ομάδα φωτογραφίας στο πολιτισμικό κέντρο του Δήμου Θεσσαλονίκης, στο «Νεανικό Σταυροδρόμι». Εκεί υπήρχε σκοτεινός θάλαμος, φωτογραφίζαμε με φιλμ τα οποία εκτυπώναμε. Ήταν κάτι μαγικό! Μετά από έναν χρόνο μαθημάτων αποφάσισα ότι θα γίνω φωτογράφος, σα μια νεανική παρόρμηση και σκέψη που τελικά έγινε και πραγματικότητα. Τελειώνοντας το Λύκειο, έγινα βοηθός ενός επαγγελματία φωτογράφου. Στην αρχή πειραματικά και προσωρινά. Μα τελικά έγινε μόνιμο.

Όταν ανακοίνωσα την επιλογή μου σχετικά με τα επαγγελματικά μου στη μητέρα μου, αυτή δεν αντέδρασε. Έχω άλλους τρεις αδερφούς, από τους οποίους ο ένας σπούδασε γιατρός, ο δεύτερος έπιασε δουλειά στην τράπεζα και ο τρίτος είναι ακτινολόγος. Είχε ικανοποιηθεί, λοιπόν, από το γεγονός ότι σπούδασαν οι τρεις. Έτσι κι εγώ είχα το ελεύθερο να ασχοληθώ με τη φωτογραφία. Είχα την ευχή της και τη στήριξή της. Αυτό το γεγονός με απελευθέρωσε και ασχολήθηκα με αυτό που αγαπώ ανενόχλητα και χωρίς πίεση από το σπίτι. Αναλογική ή ψηφιακή φωτογραφία; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αποτυπώνεται το φως σε μία επιφάνεια, σε έναν αισθητήρα, σε ένα χαρτί. Αυτό που αποτυπώνεται μας 13


προκαλεί τα συναισθήματα, τη συγκίνηση είτε είναι χαρά είτε είναι λύπη είτε η καταγραφή ενός γεγονότος. Πέρα, λοιπόν, από το ίδιο το μέσο, αυτό στο οποίο πιστεύω είναι η ματιά του φωτογράφου. Καλύτεροι φωτογράφοι γινόμαστε βλέποντας εμείς διαφορετικά τα πράγματα, όπως τα αισθανόμαστε ή όπως θέλουμε εμείς να τα καταγράψουμε. Η αναλογική φωτογραφία είχε την αίσθηση της αναμονής του αποτελέσματος, που μεγάλωνε τις προσδοκίες. Έτσι, όταν μετά την εκτύπωση υπήρχε μία πολύ καλή φωτογραφία, η χαρά μου ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Η ψηφιακή έχει μία ευκολία. Τη βλέπεις. Σου αρέσει χωρίς να μπαίνεις σε βάθος, στα καλά ή στα κακά της στοιχεία. Στο drone με συγκινεί η αλλαγή της οπτικής. Σου δίνει την δυνατότητα να εξερευνήσεις το θέμα σου από μια άλλη διάσταση, να το δεις κατοψικά και να επανεκτιμήσεις

την ομορφιά του. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Είμαι από τη Λήμνο και κάθε χρόνο πηγαίνω διακοπές στο νησί και βγάζω φωτογραφίες από παραλίες, ακρογιάλια και σχηματισμούς βράχων που μου αρέσουν. Μου κάνει εντύπωση πόσο διαφορετικά βλέπω το μέρος με τη χρήση του drone. Αγαπημένος φωτογράφος είναι ο Bernard Plossu, ένας Γάλλος φωτογράφος, ο οποίος

ταξίδεψε πάρα πολύ. Οι φωτογραφίες του είναι ασπρόμαυρες κατά 80% και δίνουν την αίσθηση του ταξιδιού. Μπορεί να μην είναι τεχνικά πολύ σωστές, αλλά σου μεταφέρουν αυτό που ένιωθε ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή που είδε ένα πουλί να πετάει ή όταν είδε έναν άνθρωπο να περνάει τον δρόμο. Όλο αυτό μου φάνηκε πολύ μαγικό, δηλαδή πόσα μπορεί κάποιος να μεταφέρει μέσα από μία φωτογραφία. Έτσι, εμπνεύστηκα τις πρώτες μου φωτογραφίες. Αυτό είναι μια πολύ καλή εκπαίδευση για

έναν αρχάριο, να προσπαθεί να μιμηθεί τις φωτογραφίες του φωτογράφου που θαυμάζει και έτσι να μπαίνει στη θέση του, να βλέπει όσα αντιμετώπισε, για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα. Τι φακό χρησιμοποίησε; Πώς ήταν το φως εκείνη την ώρα; 14


Μία φωτογράφιση που θα θυμάμαι ήταν της Αντριάνα Σκλεναρίκοβα. Μου τηλεφώνησε μία συνεργάτιδα από ένα περιοδικό. Εγώ δεν το πίστεψα, γιατί η Σκλεναρίκοβα ήταν σούπερ μόντελ, δούλευε στο εξωτερικό και νόμισα ότι μου κάνανε πλάκα. Τελικά ίσχυε. Ήμουν τυχερός που την φωτογράφισα Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ο επαγγελματισμός της και η συνέπειά της.

Μία φωτογράφιση που με έφερε σε αμηχανία; Φωτογραφίζαμε μία γνωστή ηθοποιό, η οποία άρχισε να μιλάει πολύ άσχημα σε αυτούς που επιμελούνταν το μακιγιάζ και το ντύσιμό της, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένταση την ώρα της φωτογράφισης. Ήταν μία συμπεριφορά που μας έφερε όλους στα όριά μας. Όταν

έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που βλέπεις στην τηλεόραση, σχηματίζεις μία ιδανική εικόνα. Από κοντά βλέπεις ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι με ανασφάλειες. Θα ήθελα να φωτογραφίζω πορτρέτο. Κάθε

πρόσωπο είναι διαφορετικό. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ψυχή, διαφορετική ματιά, διαφορετικές εκφράσεις. Ένα πρόσωπο είναι σαν ένα τοπίο. Πάντα διαφορετικό. Πάντα αλλάζει. Είναι μεγάλη πρόκληση να φωτογραφίσεις έναν οποιοδήποτε άνθρωπο. Όλοι οι

άνθρωποι είναι φωτογραφίσιμοι και φωτογενείς, αρκεί να αποκτήσεις επικοινωνία με τον φωτογραφιζόμενο κι αυτό είναι από τα μαγικά πράγματα στη φωτογράφιση. 15


16


Ο Ηλίας Μάστορας συνομιλεί με τον Συνδετήρα Ο Λέανδρος έδωσε πάσα σε τυφλά παιδιά σε όλο τον κόσμο Είμαι προπονητής στο σκάκι και εκπαιδευτής νέων. Πριν 25 χρόνια βρέθηκα στη θέση του τερματοφύλακα σε ομάδα τυφλών και όταν χάσαμε τον πρώτο αγώνα, οι τυφλοί ποδοσφαιριστές μου είπαν με ειλικρίνεια «κοίταξε, Ηλία, εμείς να αλλάξουμε δε γίνεται. Μπορούμε να φέρουμε έναν βλέποντα τερματοφύλακα που να τα πηγαίνει καλύτερα από σένα». Έτσι, αντικαταστάθηκα και συνέχισα την εθελοντική μου δράση ως διαιτητής στο ποδόσφαιρο τυφλών. Η πρώτη μου εμπειρία με άτομα με οπτική αναπηρία ήταν με τον Στράτο, όταν ήμουν 12 ετών. Παίζαμε σε ένα τουρνουά σκάκι σε εξωτερικό χώρο. Ιούνιος. Άρχισε να βρέχει και όλοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Εμείς είχαμε αποφασίσει ότι θα συνεχίζαμε την παρτίδα, μέχρι να τελειώσει. Εφτά χρόνια μετά, ήμουν προπονητής του, όπως και της ομάδας της Σχολής Τυφλών. Επίσης, συγκάτοικος του για εφτά χρόνια.

Ένας άνθρωπος με οπτική αναπηρία είναι όπως οι υπόλοιποι που αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της καθημερινότητας. Ένας άνθρωπος που τα καταφέρνει στα δύσκολα. Ζώντας καθημερινά με τυφλούς ανθρώπους αρχίζεις να μη βλέπεις την αναπηρία αλλά την ικανότητα. Συγκατοικώντας 7 χρόνια με τον Στράτο, στο σπίτι έκανε περισσότερα πράγματα από μένα.

Το ποδόσφαιρο τυφλών είναι extreme sport. Ένας τυφλός περπατάει έξω με ένα μπαστούνι ή ένα σκύλο-συνοδό. Μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο, λειτουργεί αυτόνομα. Μπορεί να χτυπήσει και βάζει γκολ σε έναν τερματοφύλακα που βλέπει, ενώ συνεργάζεται με άλλους τυφλούς ποδοσφαιριστές. Είναι ένα παιχνίδι συμπερίληψης, 17


που απαιτεί συνεργασία βλεπόντων και τυφλών. Για μένα είναι συγκλονιστικό να το παρακολουθώ από τη θέση του διαιτητή. Η μπάλα για τα τυφλά παιδιά ξεκίνησε από ένα παραμύθι που έγραψα και μεταφράστηκε στη γλώσσα Μπράιγ. Κάναμε μία θεατρική αφήγηση στη Σχολή Τυφλών και ήρθε ο Λέανδρος, ένας μπόμπιρας 3 ετών, για να πει τον γρίφο του παραμυθιού. Ο

Λέανδρος δε γεννήθηκε τυφλός αλλά μετά από κάποιο πρόβλημα υγείας έχασε την όρασή του. Για να τον ευχαριστήσω, του χάρισα μία μπάλα ενηλίκων τυφλών. Ήταν πολύ βαριά. Είκοσι χρόνια στον χώρο, δεν είχα συνειδητοποιήσει την ανάγκη να δημιουργηθεί μία μπάλα ελαφριά, για να μπορεί να παίζει ο Λέανδρος με τις αδερφές του και να την παίρνει μαζί του στο σχολείο. Η μπάλα έχει «ταξιδέψει» μέχρι στιγμής σε 150 χώρες. Πίστευα ότι είχα ταξιδέψει σε αρκετές χώρες, καθώς ήμουν υπεύθυνος διαιτησίας σε όλο τον κόσμο - 2004 και 2008 διαιτήτευσα στους τελικούς των Παραολυμπιακών αγώνων - και υλοποιούσα σεμινάρια σε 60 περίπου χώρες. Η μπάλα με ξεπέρασε. Όραμά μας είναι να κουδουνίσει η μπάλα και να μεταφέρει το μήνυμα για την ισότιμη εκπαίδευση και το παιχνίδι όχι μόνο στα διαλείμματα στο σχολείο αλλά και στα

πάρτι, στις εξόδους μας, στη συνύπαρξή μας με τους άλλους, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση.

18


19


Ο Στέλιος Μαλακόπουλος συνομιλεί με τον Συνδετήρα Όραμα είναι ο τρόπος να γίνει το όνειρο πραγματικότητα Είμαι ο Στέλιος Μαλακόπουλος. Σπούδασα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας και τώρα σπουδάζω στο τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η ιστορία μου είναι κάπως διαφορετική από αυτή ενός παιδιού που σπουδάζει, από την άποψη ότι πριν περίπου πέντε χρόνια είχα ένα πολύ σοβαρό τροχαίο ατύχημα, κατά το οποίο ακρωτηριάστηκαν και τα δυο μου πόδια. Ξύπνησα κάποια στιγμή στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου και ενώ δεν ήξερα ακριβώς τι μου είχε συμβεί - μιας και κατά την διάρκεια του τροχαίου δεν είχα τις αισθήσεις μου - όταν άκουσα τους ιατρούς να μου λένε «Στέλιο, έχεις υποστεί διπλό ακρωτηριασμό », ο χρόνος για μένα πάγωσε. Δεν ήξερα τι να πω, πώς να αντιδράσω. Ήταν εκείνη η στιγμή που κατάλαβα πως εκείνο το παιδί, που μέχρι τότε νόμιζα πως ήταν άτρωτο, τελικά δεν ήταν.

Πέρασα πολύ καιρό καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι και παρόλο που ήταν μια δύσκολη περίοδος, είχα κοντά μου τους φίλους μου, την οικογένειά μου, τη σύντροφό μου. Δε με άφησαν στιγμή να νιώσω μόνος μου σε αυτή την περιπέτεια. Είχα, όμως, και άπλετο χρόνο, για να σκεφτώ και να αναθεωρήσω πολλά πράγματα για τη ζωή. Ξεκίνησα να εκτιμώ περισσότερο τον χρόνο και το πόσο παραγωγικά πρέπει να τον αξιοποιούμε, γιατί, όταν βρίσκεσαι καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι και στερείσαι ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, δηλαδή το να περπατάς, καταλαβαίνεις τι έχει ουσιαστικά νόημα στη ζωή και τι μπορεί να σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Θεωρώ πως το είχα διαχειριστεί από την αρχή καλά το ατύχημα και ήθελα να συνεχί20


σω απεγνωσμένα τη ζωή μου. Ήθελα να δω ποιες είναι αυτές οι λύσεις, που θα με κάνουν να συνεχίσω τη ζωή μου και αυτές ήταν τα τεχνητά μέλη. Κάποια στιγμή ξεκίνησα να περπατάω. Βέβαια δεν περίμενα ποτέ ότι θα ήταν τόσο δύσκολη η πρώτη φορά που φόρεσα τα προσθετικά μέλη και στάθηκα όρθιος. Ένιωσα ότι χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου! Ζαλιζόμουνα τις πρώτες στιγμές που σηκώθηκα όρθιος, γιατί είχα ξεχάσει πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο από το ύψος σου αλλά παράλληλα έβλεπα πως η πρόοδός μου ήτανε συνεχής. Βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με τον μήνα, τα βοηθήματα που χρειαζόμουνα, για να περπατήσω ήταν λιγότερα. Ξεκίνησα στην αρχή ανάμεσα σε δύο μπάρες, είχα ένα πι και στο τέλος, περίπου τέσσερις μή21


νες μετά, ήμουνα σε θέση να κάνω ακριβώς ό,τι έκανα και πριν το τροχαίο. Η αποκατάστασή μου είχε φτάσει σε πολύ καλό βαθμό. Η μόνη διαφορά πλέον ήταν πως δεν έπαιζα μπάσκετ. Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσα με τον αθλητισμό. Η ζωή μου ήταν ο αθλητισμός, πριν το ατύχημα. Και αυτό μου στοίχιζε πολύ. Το καλοκαίρι του 2016, παρακολουθούσα τους Ολυμπιακούς Αγώνες

του Ρίο. Τότε είχα δει όλα τα παιδιά της εθνικής ομάδας, είχα δει και κάποιους φίλους που έκανα κατά τη διάρκεια του ατυχήματος. Μετά το ατύχημα είχαν γίνει φίλοι μου κάποιοι παραολυμπιονίκες, που είχαν έρθει και μου μιλήσανε και στο σπίτι … Και τότε συνειδητοποίησα πως αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου: Ήθελα να συμμετάσχω στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Πήρα, λοιπόν, τον προσθετικό, που μου έχει φτιάξει τα μέλη, για να περπατάω και του είπα πως απομένουν τέσσερα χρόνια μέχρι

τους επόμενους Παραολυμπιακούς Αγώνες και πρέπει να βιαστούμε. Χρειαζόμουν κάτι που θα μου έδινε τη δυνατότητα να τρέχω. Ήθελα να ασχοληθώ με τον στίβο. Και γιατί με τον στίβο; Το μπάσκετ σε παραολυμπιακό επίπεδο παίζεται μόνο σε αναπηρικό αμαξίδιο και εγώ ήθελα απεγνωσμένα να κάνω κάτι που να είμαι όρθιος. Δεν ήθελα να είμαι σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο. Η

πρώτη φορά που φόρεσα τα αθλητικά τεχνητά μέλη ήταν μία τελείως διαφορετική αίσθηση. Ένιωσα ότι πετούσα, ένιωσα ότι είχα υπερδυνάμεις. Είχα την αίσθηση ότι ήμουν δεμένος για πολύ καιρό και ξαφνικά με απεγκλώβισαν. Βέβαια, ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή να συνηθίσω τα τεχνητά μέλη και να ξεκινήσω να τρέχω αλλά από την πρώτη χρονιά ξεκίνησα να διακρίνομαι σε εθνικό επίπεδο και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την αυτοπεποίθησή μου. Μάλιστα την πρώτη χρονιά έσπασα τα πανελλήνια ρεκόρ στα σπριντ, κάτι που θεωρήθηκε τεράστια επιτυχία. Αλλά εκείνη τη χρονιά είχα βάλει έναν άπιαστο στόχο μαζί με τον προπονητή μου, να διεκδικήσω την πρόκριση για το παγκόσμιο πρωτάθλημα που γινόταν εκείνη τη 22


χρονιά στο Λονδίνο. Βέβαια, ήταν σχεδόν απίθανο να το κατορθώσω, αλλά εγώ μέσα μου, μιας και είχα κάνει τόσο γρήγορα αυτά τα βήματα, είχα την αίσθηση ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Τότε, λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Αποδέχτηκα πως σε αυτό που έχω επιλέξει να κάνω, μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που να είναι πιο

καλοί από εμένα, πιο ικανοί από εμένα, να έχουν γενετικά χαρακτηριστικά καλύτερα από τα δικά μου. Έτσι, ξεκίνησα να δουλεύω σκληρά, ξεκίνησα να δουλεύω πολύ σκληρά και την επόμενη χρονιά όχι μόνο κατάφερα να εξασφαλίσω την πρόκρισή μου για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αλλά κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο στα 200 μέτρα, το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα. Το 2019 έσπασα το παγκόσμιο ρεκόρ σε άλμα εις μήκος και βγήκα 5ος στα 200 μέτρα, αλλά δε θέλω να σταθώ στις επιτυ-

χίες. Πιο πολύ θέλω να σταθώ σε έναν στόχο, σε ένα όνειρο. Και το δικό μου όνειρο είναι να συμμετάσχω στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2021 και μετέπειτα σε όσες ακόμη Ολυμπιάδες μού δώσει τη δύναμη ο Θεός. Είμαι σίγουρος πως όλα τα παιδιά και όλοι έχουμε όνειρα και φιλοδοξίες. Απλά αυτά τα όνειρα πρέπει να τα μετατρέψουμε σε ένα όραμα. Το όραμα δεν είναι το ίδιο με το

όνειρο. Το όνειρο είναι απλά μία ιδέα. Το όραμα είναι ο τρόπος για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα.

23


24


Ο Τάκης Πετρόπουλος συνομιλεί με τον Συνδετήρα Η ενημέρωση είναι η μεγαλύτερη βοήθεια Είμαι ο Τάκης (Αναγνώστης) Πετρόπουλος. Εκπαιδευτής σκύλων -συνοδών για παιδιά με αυτισμό. Η σχέση μου με τα ζώα ξεκινά από την παιδική μου ηλικία. Είμαι από τη Μηχανιώνα, οπότε είμαι μεγαλωμένος σε χωριό. Από μικρό παιδί, για να φάω το φαγητό μου με πήγαιναν με το καροτσάκι στις κοτούλες και στα κατσικάκια. Ανατρέχοντας σε ένα άλμπουμ φωτογραφιών, από τα 3 μου ήμουν παρέα με θεόρατα σκυλιά. Πάντα ήξερα ότι αγαπώ δύο πράγματα: τα σκυλιά και τους υπολογιστές. Τελικά, επέλεξα να σπουδάσω Φυτική και Ζωική Παραγωγή, κάτι που ήταν αρκετά υποτιμημένο στην Ελλάδα. Πήγα κόντρα σε αυτούς που έλεγαν απαξιωτικά ότι θα γίνω «τσοπάνης με πτυχίο». Ακολούθησα το πάθος μου για τα ζώα. Μια μέρα είδα ένα βιντεάκι με ένα σκυλί που έβαζε πλυντήριο, βοηθώντας ένα άτομο σε αμαξίδιο. Είπα ότι αυτό θέλω να κάνω. Έκανα αιτήσεις στο εξωτερικό, είχα απορρίψεις. Είχα μία θετική απάντηση και πήγα στην Ιρλανδία. Ο αυτισμός είναι φάσμα. Έχει πολλές εναλλαγές. Πολλά παιδιά έχουν λόγο, ενώ άλλα όχι. Άλλα έχουν υπερκινητικότητα, ενώ άλλα παιδιά στο φάσμα όχι. Υπάρχουν

περιπτώσεις που ο αυτισμός συνοδεύεται από νοητική υστέρηση. Στον αυτισμό είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι τα παιδιά κλείνονται στον εαυτό τους και δεν εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους εύκολα. Έχουν διαταραγμένο το αισθητηριακό σύστημα. Μια 25


αγκαλιά μπορεί να την αντιληφθούν ως αγκάθια ή για να αισθανθούν την αγκαλιά να χρειάζονται έντονη πίεση. Εκπαιδεύουμε αρχικά τον σκύλο μόνο του και στη συνέχεια έρχεται η επαφή με το παιδί. Μια βόλτα, η αγορά τροφής ή παιχνιδιού για τον σκύλο γίνονται κίνητρο, να βγει το παιδί από το σπίτι.

Η ενημέρωση είναι η μεγαλύτερη βοήθεια σε αυτήν την προσπάθεια. Το να γίνονται projects στα σχολεία πάνω στον αυτισμό είναι μεγάλη βοήθεια. Ο σκύλος -βοηθός ακολουθεί μετά την ενημέρωση. Με βλέπουν στο σούπερ μάρκετ με τον σκύλο και όταν με ρωτάνε προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι ο σκύλος είναι συνοδός ατόμων με αυτισμό κι ότι αυτά τα άτομα δεν είναι λίγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην αναπηρία πολλές φορές είναι η αποδοχή. Οι ίδιοι οι γονείς πολλές φορές δυσκολεύονται να πουν ότι το παιδί τους έχει αυτισμό και να προσπαθήσουν να βοηθήσουν την κατάσταση και να τη βελτιώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Μπορεί και οι ίδιοι να πέσουν σε κατάθλιψη με αποτέλεσμα να μην ενημερώνονται, να μη δρουν, να μη θέλουν να βγαίνουν τα παιδιά από το σπίτι. Τα ονόματα των σκύλων είναι ονόματα από καρτούν. Ariel, Aladdin, Beauty, Beast, Blossom και Buzz. Ονόματα οικεία στα παιδιά. Τα σκυλιά-συνοδοί μπορούν να μπαίνουν όπου και οι άνθρωποι: σε μουσεία, εστιατόρια, σούπερ μάρκετ, αεροπλάνα, λεωφορεία. Δεν είναι κατοικίδια. Είναι εργαζόμενοι-βοηθοί ανθρώπων με αναπηρία. Τα συναισθήματα μου, όταν βλέπω τους σκύλους με τα παιδιά; Περηφάνια, ανατριχίλα, συγκίνηση. Αν δεν ήμουν εκπαιδευτής σκύλων-συνοδών, θα ήθελα να δουλεύω σε ζωολογικό κήπο. Να βρίσκομαι με ζώα και να τα φροντίζω.

26


27


28


Ο Κυριάκος Ιωσηφίδης συνομιλεί με τον Συνδετήρα Θέλουμε να ομορφαίνουμε τη ζωή μας και των διπλανών μας Εγώ ξεκίνησα ως φωτογράφος. Έτυχε να έχω ενδιαφέρον για τα graffiti και άρχισα να τα καταγράφω. Aυτό με οδήγησε στην επαφή με τα πρώτα παιδιά, αυτούς που ξεκίνησαν τα graffiti στα τρένα στην Αθήνα. Βγάλαμε ένα περιοδικό, αυτό έσπρωξε τη φάση λίγο παραπάνω με φεστιβάλ, φτάνοντας έτσι στις μεγάλες τοιχογραφίες και στα μεγάλα projects. Πάντα με υπομονή, πολύ χρόνο και κόπο δημιουργήθηκε αυτό που είμαστε σήμερα και το χαιρόμαστε πολύ. Η Urban Act είναι μία ομάδα που ξεκίνησε το 1998 με μία άλλη ονομασία. Λεγόταν Carpediem, «άδραξε την ημέρα, ζήσε την ημέρα, την ώρα, τη στιγμή ». Θέλουμε να ομορφαίνουμε τη ζωή μας και των διπλανών μας. Θέλουμε να ανοίξουμε το graffiti σε άλλους δρόμους έκφρασης και τέχνης μέσα από τις μεγάλες τοιχογραφίες. Το graffiti είναι η αποτύπωση του ψευδώνυμου που έχει επιλέξει ο καθένας, για να ονομάζεται στον τοίχο είτε είναι απλή υπογραφή είτε κάποιο πιο σύνθετο. Συμβαίνει σε δημόσιο χώρο και σε οποιαδήποτε επιφάνεια. Είναι πειραματισμοί. Με τον χρόνο εξελίσσεται, αλλάζει. Δημιουργούνται, έτσι, παρακλάδια της τέχνης του δημόσιου χώρου. Στα προγράμματα των τοιχογραφιών που υλοποιούμε, εκτός από τα σπρέι χρησιμο-

ποιούμε πινέλα, ακρυλικά. Γίνεται μία μείξη. Και ο χώρος που περιβάλλει το κτίριο, που θα παρέμβουμε, μας λέει κάτι και καθορίζει τη θεματική μας. Τα πιο γνωστά προγράμματα που τρέχουμε είναι το «Ζωγραφίζουμε σχολικά κτίρια», 29


το «Χρώμα στα νοσοκομεία», που το ξεκινήσαμε πριν χρόνια αλλά φέτος λόγω κορωνοϊού το τρέχουμε σε αρκετά νοσοκομεία. Το «Χρώμα στα νησιά» είναι παρέμβαση σε ακριτικά νησιά, συνήθως στα λιμάνια τους. Έχουμε κάνει μία τέτοια πολύ μεγάλη παρέμβαση στον Αη Στράτη. Πριν από έξι μήνες, ξεκινήσαμε συνεργασία με την ομάδα «Βαρδάρη». Θα κάνουμε μία σειρά από τοιχογραφίες που στοχεύουν στο να αναδείξουν την ιστορία της περιοχής. Παίρνουμε υλικό από παλιές φωτογραφίες, από αρχειακό υλικό και προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα παζλ για την περιοχή, ώστε ο κόσμος να αρχίσει να τη μαθαίνει. Η τοιχογραφία στην ΕΡΤ3 για μας είναι ένα δίπολο του καλού και του κακού: ο κακός λύκος και η κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε έργο, βέβαια, το προσλαμβάνει κανείς, όπως νιώθει. Μπορεί να περάσει κάποιος και να τον ταξιδέψει κάπου και κάποιος

άλλος να πει με σιγουριά «αυτό είναι το θέμα». Η πιο πρόσφατη τοιχογραφία μας στη Θεσσαλονίκη είναι στο 7ο Λύκειο Καλαμαριάς, όπου το ενδιαφέρον είναι ότι δεχτήκαμε πρόσκληση από τους ίδιους τους μαθητές. Συνήθως μας καλούν σύλλογοι γονέων, οι διευθυντές ή οι καθηγητές των σχολείων. Το 15μελές του σχολείου ανέλαβε όλη την οργάνωση. Εμείς κάναμε την έρευνα

να βρούμε τους χορηγούς, να στηρίξουμε το project με τα καλαθοφόρα και τα υλικά. Ήταν απίστευτο, γιατί είχαμε και συμμετοχή ξένου καλλιτέχνη από την Ιταλία. Το θέμα της τοιχογραφίας είναι σχετικό με την προστασία του περιβάλλοντος.

30


31


32


Η Μαρία Πετρίδου συνομιλεί με τον Συνδετήρα Ο πατέρας μας ξεκόλλησε πάρα πολύ από τα τετριμμένα της εποχής Το μαγαζί, το οποίο έχει συνδέσει το όνομά του με τον εξοπλισμό ορειβατών και πεζοπόρων, ξεκίνησε από τον παππού, ο οποίος άνοιξε ένα κατάστημα με είδη προικός, κουστούμια, πουκάμισα. Σιγά σιγά επεκτάθηκε σε τρία, τέσσερα μαγαζιά. Μετά συρρικνώθηκε λίγο. Όταν τον χάσαμε, ο μπαμπάς μου ήταν αυτός που έκανε μια τεράστια στροφή στον τομέα. Ξεκόλλησε πάρα πολύ από τα τετριμμένα της εποχής και έκανε κάτι καθαρά για χόμπι. Αυτό που του άρεσε. Δεν τον ένοιαζε το επάγγελμα ως επάγγελμα. Τον ενδιέφερε απλά να περνάει καλά, να περνάει ο κόσμος καλά. Πήγαιναν πολλοί φίλοι του στο μαγαζί, συζητούσαν, ταξίδευαν και έτσι ξεκίνησε το μαγαζί και με τα χρόνια πήρε τη σημερινή μορφή. Όταν πέθανε ο παππούς, ο μπαμπάς μου και τα αδέρφια του πήρανε στο μαγαζί τη γιαγιά, για να τους βοηθάει, για να μην είναι μόνη της στο σπίτι και στενοχωριέται.

Αποδείχτηκε εξαιρετική ταμίας και έχει αφήσει εποχή. Υπάρχουν πελάτες που έρχονται και ακόμα αναφέρουν τη γιαγιά. Ήταν φυσιογνωμία με τον τρόπο της. Ο μπαμπάς ήταν ένας άνθρωπος που λάτρευε τα ταξίδια και τη φύση και τα λατρεύει ακόμα. Είχε το δικό του ξύλινο σκαφάκι, το οποίο ήταν παρκαρισμένο στην Αρετσού, πήγαινε και το έβγαζε βόλτα το απόγευμα. Φυσικά του άρεζαν και οι μηχανές,

αφού τότε ήταν η εποχή της μοτοσυκλέτας και μάλιστα τα κοντινά, σε χιλιόμετρα ταξίδια, τα έκανε με τη μηχανή. Πήγαινε εκδρομές στο Άγιον Όρος, στον Όλυμπο αλλά χωρίς εξοπλισμό, δηλαδή όχι αυτό που έχουμε τώρα στο μυαλό μας. Ανέβαινε στον Χορτιάτη με χιόνια, φορώντας, εκτός από το στρατιωτικό τζάκετ, νάιλον γκέτες, με 33


μεγάλη πρακτικότητα και αυτό είναι κάτι που ζηλεύω. Ο μπαμπάς μας γενικά δεν το πολυσκέφτηκε. Είναι έτσι ως άνθρωπος. Ούτε τώρα το πολυσκέφτεται. Όλο το μαγαζί αποτελεί μια συλλογή από αντικείμενα που ανέκαθεν του άρεζαν. Έγινε λάτρης αυτών των ειδών και απλά ό,τι μας αρέσει το παραγγέλνουμε, έρχεται, το χρησιμοποιούμε και το προσφέρουμε και στον κόσμο.

Ρίσκαρε, γιατί το μαγαζί ήτανε πολύ πρωτοπόρο και ειδικά για εκείνη την εποχή. Έφερνε περίεργα πράγματα από Ινδία, Λονδίνο, πλεκτά από Πακιστάν, χειροποίητα και υφαντά και του βγήκε μάλλον και το ένστικτο. Τώρα μπορείς να βρεις σε μας αδιάβροχες κάλτσες, φίλτρα για καθαρισμό νερού, σπίρτα που τα τρίβεις σε οποιαδήποτε επιφάνεια και ανάβουν. Έχουμε σφυρίχτρες υπερήχων για εκπαίδευση σκύλων, σαμπουάν για μπάνιο στη θάλασσα, το οποίο φυσικά δεν αφήνει αποτύπωμα στο περιβάλλον. Το να ανέβω στον Όλυμπο δε θα έλεγα ότι είναι μόδα. Μόδα μπορούμε να πούμε ότι είναι το τένις ή ίσως ένα διήμερο στα Ζαγοροχώρια. Μόδα ήταν κάποια στιγμή οι βάθρες στον Όλυμπο που είναι χαμηλά. Γιατί εκεί η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη και είναι πολύ ευχάριστο. Όλοι θέλησαν να δουν κάτι διαφορετικό πέρα από τις παραλί-

ες. Μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο μαγαζί, σίγουρα δε μου αρέσουν οι διακοπές  σε ξενοδοχείο. Θεωρώ πως έχω περισσότερες επιλογές και λόγω εξοπλισμού από κάποιον άλλον. Επίσης μου αρέσουν τα ταξίδια με χιλιόμετρα και η φύση. Όταν πηγαίνω σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, μου αρέσει να περπατάω σε αυτήν και να βρίσκω τα περίερ-

γά της σημεία.

34


35


36


Η Μαριάννα Πέππα συνομλεί με τον Συνδετήρα Ας κοιτάμε τους ανθρώπους όχι με αποτροπιασμό, αλλά  με ευαισθησία  Το Δείπνο Αγάπης είναι μία ομάδα ανθρώπων-συνοδοιπόρων, που κάνουν ένα όμορφο και ιδιαίτερο ταξίδι προσφοράς, κάθε Τρίτη,  Πέμπτη και Σάββατο, παρέχοντας σε αστέγους έτοιμο φαγητό, γλυκό, νερό, φρούτα, τσάι ή χυμό και πρωτίστως την αγάπη μας και το χαμόγελό μας. Στο Δείπνο Αγάπης, ο καθένας,  καθ’ όλη  τη διάρκεια της διαδρομής, κουβαλάει κάτι. Ο ένας  κουβαλάει νερό,  γι ’ αυτό είναι «ο γάργαρος». Ο άλλος  κουβαλάει γλυκά και είναι ο «γλυκούλης» ή η «γλυκούλα». Άλλος θα κουβαλάει τα φαγητά και τα πιρούνια… Αν εγώ κρατούσα 5 σακούλες, με το που θα της έδινα, απλά θα ακολουθούσα τη βόλτα. Θέλω, λοιπόν, η συμμετοχή να είναι ενεργή και ουσιαστική. Δεν υπάρχει  η φιλοσοφία του να τελειώσουμε ,να ξεμπερδέψουμε, να γίνουν τα πράγματα πιο γρήγορα. Το 2014 ήταν η εκκίνηση. Επιστρέφοντας στο σπίτι με ταξί, στην Πανεπιστημίου,

 μου έκανε εντύπωση ότι έβλεπα ανθρώπους να κοιμούνται στα παγκάκια, στις στοές, στις πλατείες και στις γωνίες των δρόμων. Και δεν ήταν κάτι αποσπασματικό. Ήτανε κάτι που έτεινε να γίνει σχεδόν κανονικό. Εκεί, λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να συνηθίσω την εικόνα, αλλά να δραστηριοποιηθώ. Να κάνω κάτι και να πάψω να είμαι αμέτοχη.

Δε θέλω  να αισθάνονται ότι υπάρχει μία σχέση ομάδας -φορέα και ωφελούμενων και ότι οι άνθρωποι τους οποίους βοηθάμε διαχωρίζονται με κάποιον τρόπο από εμάς. Όταν οι ίδιοι κάποτε αισθανθούν ότι θέλουν να μοιραστούν κάποια πράγματα μαζί μας, επαφίεται καθαρά στους ίδιους να το κάνουν. Και έχει συμβεί σε εξαιρετικά συ37


γκινητικές ιστορίες να μοιραστούν  πράγματα μαζί μας, αυτό το οποίο φέρουν φορτίο στην ψυχή τους  και το κάνουν, γιατί μας εμπιστεύονται, γιατί ξέρουν ότι δεν είναι κάτι το οποίο  θα το αξιοποιήσουμε με οποιοδήποτε τρόπο. Οπότε δεν τους ρωτάμε. Αφήνουμε τους ίδιους, όταν και όποτε και αν θελήσουν, να μοιραστούν τη δική τους ιστορία.

 Εμείς στα δικά μας βίντεο

αποκρύπτουμε το πρόσωπο των αστέγων. Όταν θα

έρθει κάποιο μέσο, για να καλύψει τη δράση μας, θα τους ενημερώσουμε και η αλήθεια είναι πως είναι εξαιρετικά τιμητικό το ότι και οι ίδιοι θέλουν  να εμφανιστούν. Είναι λες και νιώθουν ότι, μέσω της παρουσίας μας, έχουν εμπιστοσύνη στα μέσα. Θεωρώ ότι έχουν χτιστεί  σχέσεις εμπιστοσύνης. Έχουν υπάρξει πολλές φορές που μπορεί να βρέχει καταρρακτωδώς και να μας προσφέρουν ομπρέλες. Μας λέ-

νε «Παιδιά, πηγαίνετε σπίτι. Θα κρυώσετε ». Μέχρι το πρώτο lockdown, φροντίζαμε 200 ανθρώπους. Σε κάθε μας εξόρμηση στο πρώτο lockdown παρατηρούσαμε ότι υπήρξε μία αύξηση 50 ανθρώπων που δυσκολεύονταν πολύ περισσότερο και διέμεναν  είτε σε εγκαταλειμμένα κτίρια  είτε ως φιλοξενούμενοι. Γιατί και οι κατηγορίες αυτές συγκαταλέγονται στον ευρύτερο όρο 

της «αστεγίας». Δηλαδή άστεγοι δεν είναι μόνο αυτοί που βλέπουμε στον δρόμο, που θα κοιμηθούν στο πεζοδρόμιο. Υπάρχει και μία πολύ μεγάλη  κατηγορία ανθρώπων και αυτή η συγκεκριμένη κατηγορία θεωρώ ότι είναι εκείνη, που θα αυξηθεί και τώρα λόγω των συνθηκών μετά κι από έναν χρόνο lockdown. Συνεπώς, θεωρώ δεδομένο ότι θα έχουμε μία περαιτέρω αύξηση. Πλέον έχουμε φτάσει στα 350 άτομα. Θα ήθελα να βάλουμε ένα λιθαράκι, ώστε ο κόσμος να αλλάξει λίγο τη νοοτροπία του και την προσέγγισή του. Ίσως το να  θεωρούν  ότι  αυτοί οι άνθρωποι είναι «αόρατοι»,  να είναι ακόμα χειρότερο από την απέχθεια που μπορεί να έχει κάποιος αποτυπωμένη

 στο

πρόσωπό

του.

Έχουμε 38

δει

τέτοιες

περιπτώσεις


άσχημων  συμπεριφορών. Μιλάμε για ανθρώπους, οι οποίοι  θα περάσουν το βράδυ έξω, θα κοιμηθούν σε ένα πεζοδρόμιο, θα κοιμηθούν σε ένα παγκάκι, σε μία πλατεία. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Σε πολλούς τα έφερε έτσι η ζωή και  ενδεχομένως να  έκαναν  κι οι ίδιοι κάποιες κακές επιλογές. Έχουνε βρεθεί σε δυσμενή θέση και χρειάζονται πραγματικά στήριξη και φροντίδα.

Θεωρώ ότι είμαι ευλογημένη ακόμα και γιατί έχω τη δυνατότητα να κάνω μπάνιο με ζεστό νερό, τον  χειμώνα να έχω την κουβέρτα και το πάπλωμα μου, σταθερά ένα πιάτο. Είναι πράγματα που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αν μη τι άλλο, ας κοιτάμε αυτούς τους ανθρώπους όχι με αποτροπιασμό, αλλά  με ευαισθησία, γιατί θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν δεχτεί πολλή σκληρότητα στο παρελθόν και έχουνε μάθει να μην είναι ανοιχτοί. Έχοντας, όμως, βιώσει και δεχτεί πολλή σκληρότητα από τον κόσμο, το να ζητήσει κάποιος βοήθεια το κάνει με ενοχές. Χαίρομαι, όταν νιώθουν οικειότητα απέναντί μας. Μοιράζονται μαζί μας τα προβλήματά τους, μας ζητάνε να τους βοηθήσουμε και πολλές φορές, καταλαβαίνω, ότι η κοινωνία μας τους αντιμετωπίζει ως ανθρώπους «δεύτερης ή τρίτης διαλογής ». Σιγά σιγά, όμως, η κοινωνία αλ-

λάζει και αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει, χαίρομαι πολύ. Εκτιμώ όλα όσα έχουμε, αλλά θέλω η δράση αυτή να μην έχει ταβάνι. Να έχετε και εσείς το ανικανοποίητο και να θέλετε συνέχεια το κάτι παραπάνω, όταν είναι για καλό. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να κάνουμε, αρκεί να το σκεφτούμε καλά και σεβόμαστε  καθετί που έχουμε.  

39


40


Σάκης Δημόπουλος συνομιλεί με τον Συνδετήρα Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο δεδομένα θεωρείς όσα είναι κοντά σου; Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο μου -Εφαρμοσμένη Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας- θέλησα να ανακαλύψω τον εαυτό μου μέσα από ένα ταξίδι μακρινό και να δοκιμάσω τα όριά μου, να εξερευνήσω τον εαυτό μου ταυτόχρονα με μία χώρα. Ως φοιτητής με το πρόγραμμα Erasmus είχα κάνει ταξίδια, στη Ρουμανία, στην Πολωνία, στην Ισπανία. Λίγο πριν πάρω πτυχίο, πραγματοποίησα το πρώτο μου ταξίδι εκτός Ευρώπης. Επέλεξα να πάω στην Τανζανία, όπου την πρώτη φορά αυτά που είδα, με προβλημάτισαν πολύ, με αποτέλεσμα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ και να καλέσω κάποιους μουσικούς μαζί μου. Όταν αποφάσισα να πάω για δεύτερη φορά, σκέφτηκα να κάνω κάποιες δράσεις, για να εκφράσω τις σκέψεις και τους προβληματισμούς για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν εμάς, τους λευκούς, για όσα τους έχουμε κάνει στο παρελθόν. Υπάρχει

ένα μοτίβο δωρητή και ικέτη. Αυτό δεν μου άρεζε. Γι ’ αυτό, στο δεύτερο ταξίδι μας σκεφτήκαμε να συμπεριλάβουμε την τέχνη ως μία μορφή επικοινωνίας, στην οποία δίνεις το χρόνο σου, για να δείξεις ότι νοιάζεσαι. Έτσι πήραμε μαζί μας ζωγραφιές που έκαναν μαθητές του 1ου ΓΕΛ Συκεών της Θεσσαλονίκης, στις οποίες έβαλαν χρώμα τα παιδιά στην Τανζανία. Σκεφτόμαστε ως συνέχεια της δράσης να ταξιδέψουμε με τους μουσικούς, των οποίων τα κομμάτια ακούγονται στο ντοκιμαντέρ, να κάνουμε συναυλίες στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα και να συνεχιστεί το ταξίδι, χωρίς να ξέρουμε που θα καταλήξει. Είναι κάτι που δεν έγινε μία φορά. Συνεχίζουμε, χωρίς να μας καθοδηγεί το αποτέλεσμα. Μας καθοδηγεί το κίνητρό μας. 41


Στο ντοκιμαντέρ «Μέχρι την Τανζανία» ακούγεται συνεχώς μουσική. Όταν ήμουν φοιτητής, είχα στα ακουστικά τα τραγούδια που έβαλα αργότερα και στο ντοκιμαντέρ. Όταν, λοιπόν, ήρθε η ώρα που θα ξεκινούσα το ντοκιμαντέρ, είπα να βάλω τα τραγούδια που άκουγα στο πρώτο μου ταξίδι στην Τανζανία και ταίριαζαν πολύ με τις εικόνες. Κάθε στίχος που ακούγεται δηλώνει κάτι και δένει με τις εικόνες. Όπως, μου έλεγε και ο μοντέρ, «Είναι σαν να κάναμε 10 video clips και βάλαμε λίγο ταξίδι μέσα». Θυμάμαι ότι μοντάραμε για 15 μέρες, όλη μέρα μπορεί 15 ή 16 ώρες. Κρύβεται πολλή δουλειά πίσω από το τελικό αποτέλεσμα. Αν κάποιος το σκεφτόταν, πριν αρχίσει ένα τέτοιο εγχείρημα, ίσως και να μην το ξεκινούσε. Αλλά ακούσαμε τα κίνητρά μας. Στην αρχή ξεκινήσαμε να πάμε ένα ταξίδι. Τηλεφώνησα σε έναν παρουσιαστή, για να

με συνοδεύσει, να τραβήξουμε κάποιες φωτογραφίες, να τις διαδώσουμε στα social και να γράψουμε κάποια άρθρα. Το άκουσε ένας κινηματογραφιστής και είπε ότι θα έρθει και αυτός. Βλέπαμε ότι πάμε να κάνουμε κάτι πολύ καλό και έχουμε όλα τα μέσα. Βρέθηκαν άνθρωποι οι οποίοι μας δώσανε drone και πολλά άλλα πράγματα. Θα συνόδευα το ντοκιμαντέρ με έναν στίχο ενός τραγουδιού ο οποίος λέει «Έχεις

σκεφτεί ποτέ πόσο δεδομένα θεωρείς όσα είναι κοντά σου; Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι σε μια τόση δα στιγμή μπορεί όλα να χαθούν μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου; » Αυτόν τον στίχο τον είχα συνδέσει με τις εικόνες, όταν ήμασταν σε ένα ορφανοτροφείο με παιδιά, που είχαν χάσει τους γονείς τους. Ο κόσμος της Αφρικής είναι ένας κόσμος εξαιρετικός. Ένας κόσμος φιλόξενος, χαμογελαστός, καλοσυνάτος.

42


43


44


Η Αλεξάνδρα και ο Στέργιος συνομιλούν με τον Συνδετήρα Ο Άγιος Βασίλης και το ξωτικό με τα κοντά μαλλιά Είμαστε ο Στέργιος και η Αλεξάνδρα. Στη Βολιβία μας λένε «ο Άγιος Βασίλης και το ξωτικό με τα κοντά μαλλιά». Ταξιδεύουμε με μία βέσπα, τον Κίτσο. Του δώσαμε αυτό το όνομα, επειδή τον φορτώνουμε σαν γαϊδουράκι με όλα μας τα πράγματα. Στέργιος: Ξεκίνησα να ταξιδεύω το 2013. Άκουγα διάφορες ιστορίες για την Αφρική και το πόσο δύσκολο, επικίνδυνο και αφιλόξενο μέρος είναι και λέω: «Ωραία εκεί θα

πάω». Την συγκρίνανε με την Ελλάδα και μου έλεγαν «Κάτσε εδώ. Εκεί δεν έχουν αυτό, εκείνο, το άλλο». Κι επειδή ό,τι μου λένε να μην κάνω, αυτό θέλω να πραγματοποιήσω, λέω «Τέλεια. Θα πάω εκεί». Πούλησα ποδήλατο, παλιό κινητό, ό,τι δε χρειαζόμουν κι έφυγα. Στην Αφρική γνώρισα τυχαία την Αλεξάνδρα, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, σε μία ελληνική κοινότητα. Το Κονγκό είναι στην καρδιά της Αφρικής. Χωριστήκαμε για τέσσερις –πέντε μήνες, γιατί συνέχισα να ταξιδεύω και η Αλεξάνδρα σπούδαζε έκανε μία έρευνα για το διδακτορικό που είχε ξεκινήσει - και ξανασυναντηθήκαμε τυχαία στη χώρα της Νότιας Αφρικής, στο Γιοχάνεσμπουργκ. Από το 2014, λοιπόν, ταξιδεύουμε παρέα, εγώ, η Αλεξάνδρα και ο Κίτσος. Ο Κίτσος είναι από τις παλιές βέσπες. Είναι μία παλιά που βγάζει πολύ καπνό και

έχει κινητήρα τεχνολογίας του 1950. Αυτό αποδείχθηκε πολύ καλό, γιατί σε χώρες, που δεν υπάρχουν συνεργεία, μπορείς να τη φτιάξεις εύκολα. Επίσης, χαλάει πιο δύσκολα, γιατί δεν έχει πολλούς αυτοματισμούς. Ο Κίτσος ήταν ένας ακόμη λόγος που 45


με έσπρωξε στην Αφρική. Όλοι μου έλεγαν ότι πρέπει να πάρω μία μεγάλη μηχανή. Σε κάποιες ανηφόρες, επειδή έχουμε και πάρα πολλά πράγματα χρειάζεται σπρώξιμο ή κάνουμε οτοστόπ σε κάποιο φορτηγό και ανεβάζουμε και τη βέσπα πάνω. Έτσι η περιπέτεια γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Στο Κονγκό που είχε πολλή λάσπη ή άμμο μέσα στη ζούγκλα, μπήκα στο φορτηγό με άλλους 20 -30 ντόπιους και ταξιδεύαμε για τρεις βδομάδες μέσα στο φορτηγό. Κοιμόμασταν κάτω από το φορτηγό, πίναμε νερό από τα ποτάμια. Αν πήγαινα με μία μεγάλη μηχανή, δε θα το ζούσα αυτό. Στην Ελλάδα δεν είχα βρει αυτό που ακριβώς ήθελα να κάνω. Κι αυτός ήταν ένας καλός λόγος, για να φύγω. Τελείωσα το δημόσιο σχολείο της Σταυρούπολης. Μετά δούλεψα σε διάφορες δουλειές, κυρίως στον τουρισμό, σε καφέ, εστιατόρια, σε μπαρ, σε νησιά. Πέρασα από μία σχολή τεχνική. Έμαθα να επισκευάζω κινητήρες, αυτοκίνητα

και μηχανές πιο πολύ σα χόμπι. Μέχρι και στο ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας είχα περάσει,

46


αλλά δεν πήγα ποτέ. Μετά πέρασα στην Σχολή Εμποροπλοιάρχων, όπου τρόμαξα. Όταν έφτασα με το καράβι στη Μασσαλία, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα λόγο να εί-

μαι σε αυτή τη σχολή. Δεν είχα σχέση με τη θάλασσα. Τελικά βρήκα αυτό που μου αρέσει να κάνω με τον Κίτσο. Να έχω μία κάμερα, να βγάζω φωτογραφίες και βίντεο και να τα δημοσιεύω. Την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή την πήρα στο Μάλι. Μπήκα σε ένα κατάστημα Samsung και τους ρώτησα ποια ήταν η φτηνότερη κάμερα και την πήρα.

Αλεξάνδρα: Εμείς ανήκουμε στη γενιά που τελειώσαμε το σχολείο και σπουδάσαμε με την προοπτική ότι θα δουλέψουμε πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μας. Εγώ τελείωσα Φιλοσοφική και έχω κάνει Μεταπτυχιακό στην Κοινωνική Ανθρωπολογία. Δεν έχω εξασκήσει τίποτα από τα δύο. Εμείς, λοιπόν, τι κάνουμε; Είναι ένας τρελός 47


συνδυασμός που έχει φωτογραφία, βίντεο, συγγραφή, σε σχέση πάντα με το ταξίδι. Σε κάποια φάση εγώ έκανα μεταφράσεις, υποτιτλισμό, ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών και Ισπανικών. Κάναμε κάποια στιγμή και pet-sitting. Αρθρογραφούμε σε κάποια περιοδικά στο εξωτερικό, συνοδεύοντας το κείμενο με φωτογραφίες. Όταν επιστρέψαμε στην Νότια Αμερική μετά από 2,5 χρόνια, που γυρίσαμε στην Ελ-

λάδα, για να δουλέψουμε και να δούμε τους δικούς μας, επισκεφτήκαμε την Παταγονία, για να βγάλουμε καλύτερες φωτογραφίες και τελικά βαρεθήκαμε. Ήταν η μόνη φορά που δεν ακούσαμε το ένστικτό μας. Έχουμε την τάση να αποφεύγουμε τα τουριστικά μέρη. Απλά βάλαμε στο κεφάλι μας φωνές άλλων κι όχι τις δικές μας. Είχαμε ωραίες φωτογραφίες αλλά δεν είχαμε ιστορίες. Ο Στέργιος τολμάει χωρίς να σκέφτεται πολύ. Εγώ σκέφτομαι πολύ και πολλές φορές δεν τολμάω. Όταν ξέσπασε η πανδημία, αποφασίσαμε να μείνουμε στην Αργεντινή. Ήμασταν τυχεροί, γιατί η επαρχία στην οποία βρισκόμαστε άργησε να έχει κρούσματα. Ήταν ο τελευταίος νομός που ήρθε κρούσμα. Εδώ στην Καταμάρκα είμαστε έναν χρόνο και κάτι και περιμένουμε… Μας δόθηκε η ευκαιρία να οργανωθούμε σε άλλα πράγματα

αυτό το διάστημα. Έχουμε μία εφαρμογή στο κινητό που καταγράφουμε κάθε μέρα τα έξοδά μας. Ο μέσος όρος εξόδων του ταξιδιού στη Νότια Αμερική είναι 10 ευρώ το άτομο την ημέρα, ζώντας και ταξιδεύοντας. «Ρύζι και χώμα» λέγεται το βιβλίο στο οποίο περιγράφω το ταξίδι του Στέργιου στην

Αφρική. Από τη μέρα που έκλεισε την πόρτα του πατρικού του σπιτιού στη Θεσσαλονίκη μέχρι που βρήκε πώς θα έφευγε και για πού θα έφευγε. Όταν ταξιδεύουμε, οι αποστάσεις είναι μεγάλες και μιλάμε ατελείωτα. Ο Στέργιος μού λέει τις ιστορίες του 48


από το ταξίδι στην Αφρική. Συνδυάζω την αγάπη μου για την ιστορία του Στέργιου με την αγάπη μου για το γράψιμο. Είναι μία αφήγηση που δεν απευθύνεται σε μηχανόβιους ούτε σε επιστήμονες. Είναι η εμπειρία του Στέργιου μέσα από αυτά που είδε και μέσα από αυτό που είναι, από ό,τι έχει εκπαιδευτεί να βλέπει. Όταν ήταν φιλοξενούμενος σε καλύβες φτωχών ανθρώπων στην Αφρική, μοιράζονταν το φαγητό τους που ήταν ένα πιάτο ρύζι. «Ρύζι και χώμα», λοιπόν, με το χώμα να συμβολίζει τις δυσκολίες στις διαδρομές.

49


50

Profile for theocharidafni

Συνδετήρας, Εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη  

Όμιλος δημοσιογραφίας, 2020-2021 Ιστορίες 10+1 προσώπων

Συνδετήρας, Εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη  

Όμιλος δημοσιογραφίας, 2020-2021 Ιστορίες 10+1 προσώπων

Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded