Page 1

Gui贸ns finalistas


SUMARIO   Categoría: Alumnado de Primaria e 1º ciclo da ESO 

As reflexións de Raquel  ..............................................................  3  A orixe das miñas visitas ao psiquiatra ........................................  5  Un gran problema  .....................................................................................  7  El secreto de Pitágoras 

........................................................................ 9 

    Categoría: Alumnado de 2º ciclo    Confesións sobre tanxencias 

........................................................... 11 

PDM ..............................................................................................................  13  As matemáticas están en todo  ...........................................................  15        Categoría: Alumnado do IES Monelos    Mi vida matemática 

......................................................................

Recorrido polas matemáticas 

.........................................................

15 19 

    Categoría: Maiores de 18 anos 

Redondillas matemáticas  

........................................................

24


As reflexións de Raquel    Ola  a  todos!,  como  non  me  coñecedes  preséntome,  son  Raquel  Estévez,  estudante de todo un pouco ou iso intento.  A verdade e que non me podo queixar  das  notas, teño unha media, (por certo moi fácil de achar agora que coñezo as  x i  e  as  fi  ), de 9,3333333…, que como é periódico, podería estar así un bo anaco. Nas  notas o meu titor puxo que debería relaxarme, pero a verdade e que tampouco me  estreso  moito.    Para  min  os  tres  días  antes  dos  exames  son  os  fundamentais,  o  primeiro  deses  días,  estudo  a  metade  da  primeira  parte  do  segundo  tema  ,  o  segundo día, a metade do que me faltaba por estudar do segundo tema, e a terceira  parte do primeiro tema, e o terceiro,  pois….pois o que me quede.  PUUF que lío de  fraccións!.  Non sei porque Enrique Octavo as tivo que inventar.  Din  que    as  Matemáticas  son  ciencias  exactas  algún  día  o  entenderei,  pois   case sempre me saen as contas con resultado inexacto e absurdo, pero que  se lle  vai facer?   Ben,  continuo.  O  outro  día  o profe  díxonos  que  as  Matemáticas podían  ser  graciosas, quedeime un pouco… anonadada! E dixen en voz baixa, YO ESTO NO ME  LO  PIERDO!,  pois  nunca  escoitara  semellante  cousa.  Nisto  o  profe  acércase  e  pregúntame:   ‐  Te sabes algún chiste de matemáticas?   ‐  E salto eu toda convencida  MÁS O MENOS!    

Como dunha cousa, que non ten máis que problemas, contas sen  solucións 

reais, números que razoan eles sós, operacións de tipo fino 90  60 90,  integrais, e  demais operacións que se lles ocorreron a persoas  que se aburrían moito, se pode  facer un chiste?.  Non o sei, o único que sei e que levo  moitas tardes rompendo os  miolos, pensando en  como facer un chiste ca raíz cadrada de todos os números ata  o 20.    

Por certo,  antonte  falando  ca  miña  irma  de  7  anos  (lévolle  seis,  e  dicir,  eu 

teño sobre uns 13 ou algo así) , díxome que sacara un 4 en mates.  Sorprendinme  moito, xa que nas clases ela é unha pequena Einstein, con teorema propio e todo.  Púxena a proba e  pedinlle  polo tanto que me escribise o número máis grande que  soubera,  eu  esperaba    que  me  escribise  cifras  e  cifras  sen  control,  pero  cal  foi  a 


miña sorpresa?.    Colleu  unha  cartolina  e  debuxou  un  0    duns  corenta  e  pico  centímetros de diámetro. Despois desta proba de destreza, pregúntolle, a ver, e 2 e  2  cantos  son?  Ao    que  ela  me  di,  pensas  que  son  tonta  ou  que  comín  potitos  caducados!  Hermanita,  son  22,  eu  son  a  máis  mellor.  Eu  sorprendida  díxenlle:  Nena, que chispa tes, de maior serás mechero, AHMM!! E por certo, a máis mellor?.  Anda, anda colle ciencias que polo que vexo as linguas,  non son o teu .   Despois de estar alucinando tanto tempo como a raíz de 4, por a metade de  8,  mais  o  triplo  de  6,  menos  21  minutos,  uhm...  uns  300  segundos  aproximadamente, sáltame ela toda chea de razón, a ver tontiña, e que me vai caer  un dente, e estiven botando contas, voume facer rica a conta do Ratoncito Pérez, 20  dentes de leite a 10 € por cada un, gañarei uns 200 €, dentro de 10 anos, sobre uns  7300 días, 175200 horas e uns cantos segundos,  terei o suficiente para sobrevivir  sen  traballar,  por  iso  vou  pasar  de  estudar  e  organizar  axeitadamente  os  meus  bens. Despois de toda esta retaíla de contas sen ton nin son, descubrín que a miña  irmá era unha calculadora humana, pois sempre podes contar con ela. Pero algo lle  debeu  fallar  nas  contas,  porque  esa  noite,  cando  ía    a  ser  por  fin  recompensada,  escríbelle una nota o Sr Pérez e ponlle:   Querido  Ratoncito  Pérez.  Me  van  a  caer  también  los  colmillos.  Quiero  negociar,  cara a cara.  Para rematar, direivos que  debe ser cousa de familia iso de equivocarse nas  Mates.  O  outro  dia  a  miña  nai  plantou  unha  árbore…  e  saíulle  con  raíz  cadrada  exacta!. A miña familia, dáme medo.  E falando de medo, agora que xa queda pouco  de  curso  e  se  acerca  a  xeometría,  teño  medo  que  cando  o  meu  profesor,  me  diga  que  a  caixas  dos  diagramas  estatísticos  de  caixa  e  bigotes,  son  cuadriláteros  con  cuartís, un home que quere romper dentes, saia por exemplo de detrás das gabetas,  e me diga que non, que teñen que ser  bolsas …  ESFÉRICAS!. En  fin tamén me da  medo  que    agora  que  xa  dominaba  eu  os  números  mezclados  co  abecedario  (  A,B,C…), a X se perda e haxa que buscala día  si e día tamén, co difícil que resulta  atopala.   E resumindo, como o bo se breve, dúas veces bo, despídome!    Raquel Estévez Prado   IES San Mamede – 2º ESO­         


A orixe das miñas visitas ao psiquiatra    O  título  do  meu  matmonólogo  xa  o  di  todo  pero,  para  que  me  entendades  mellor, vou intentar explicarvos o fondo da cuestión.   Hoxe, cando viña de camiño, non puiden evitar lembrarme da miña infancia.  Non, non nacín aquí por se o estabades pensando. Foi todo a raíz dun comentario  que escoitei na radio sobre o fracaso escolar.   Para min é moi normal que haxa rapaces parvos. Si, si, eses que non saben  ler nin escribir e suspenden cinco ou seis en segundo de ESO. Como se chamaban..?  Ah, si! Superdotados!   Seguro  que  algún  de  vós  se  sinte  identificado.  Pero  cando  comeza  todo?  Botade a vista atrás e recordade aqueles terribles primeiros anos de vida. Aqueles  anos nos que os pais, en vez de lernos contos para durmir, en vez de cancións de  berce, nos ensinaban libros de matemáticas. Aí está a orixe do problema! Iso si que  deixa traumas! Os nosos pais non nos dicían “durme, meu neno, durme que ven o  coco”  Non,  a  nós  dicíannos:  “durme,  meu  neno,  durme.  Se  non  dormes  ven  Pitágoras”  Lembro  que  eu  non  choraba  coma  os  outros  nenos…  Non,  eu  choraba  h2=a2+b2, h2=a2+b2. As matemáticas eran parte da miña vida. Tanto, que para min  os coches non facían pi – pi – pi senón 3,14 – 3,14 – 3,14.. Eu, no parque, non me  tiraba polo tobogán; describía unha función decrecente. Tampouco contaba ovellas  para durmir, facíalles enquisas e calculaba a media. Nin preguntaba por papá nin  por mamá, resolvía o sistema.   Pero sei que aínda había casos peores. A algúns rapaces non os  castigaban  mandándoos  para  o  seu  cuarto.  Que  va,  dicíanlle:  “pórtate  ben  anda,  que  mañá  lévote comigo para o Departamento de Matemáticas. Xa verás que ben o pasas”. Iso  si  que  era  cruel,  peor  que  estar  na  cadea.  O  curioso  é  que  a  iso,  hoxe,  chámanlle  terapia de choque.  Máis  tarde  souben  que  as  matemáticas  xa  existían  antes  de  Cristo  e  que  tamén el foi unha vítima coma min. A proba máis evidente coñecédela todos: Que  fixo cos pans e cos peixes cando tivo a mínima oportunidade? Multiplicalos. Xesús  xa predicaba no monte Sinaí: “ax2+bx+c=0. Moisés, isto é unha parábola”. Supoño  que agora entenderedes por que se “perderon” algúns mandamentos. 


Onte pola tarde aburríame e púxenme a calcular que teño 991 semanas, 4955 días,  118 920 horas, 7 135 200 e 428 112 000 000 segundos. Agora 428  112 000 001,  428  112  000  002.  Tamén  calculei  a  idade  en  milésimas  de  segundo,  multipli‐ queinas por pi e dividín entre o seu cadrado. O resultado coincide exactamente co  que dicían as ovellas nas enquisas.  Polo  menos,  ao  longo  dos  anos  tamén  aprendín  que  as  matemáticas  teñen  aplicación na vida real. Sen ir máis lonxe, nas perruquerías non utilizan o diagrama  de caixas pero si che cortan o bigote.  Para rematar, eu creo que o planeta ten un problema moi grave porque se  está a quedar sen xenios. Pitágoras morreu, e Diofanto, e Arquímedes, e… E a min  xa me está doendo a cabeza.    Bruno Iglesias Cid  IES San Mamede – 2º ESO­                                 

Gañador na categoría           


Un gran problema    Como  expresar  as  Matemáticas?  Ese  mundo  tan  complicado  e  difícil  de  entender! Pois as podes expresar cun sorriso, deses de falsos a máis non poder, ou  cunha cara de decepción que nin ti podes con ela.  Para  escribir  este  Matmonólogo  estiven  pensando  toda  a  noite  antes  do  exame  de  Matemáticas,  que  coma  todos  estaba  nerviosa  e  non  podía  durmir.  Quizais era polas poucas ganas de atoparme co profesor. Aínda non logro entender  como puido estudar esta materia tan ....tan.... Como describila?   Onde estaba? Xa me lembro! Que a noite anterior ao exame de Matemáticas,  concretamente ao exame das Funcións, deume para pensar bastante. Para pensar,  en que quizais este non era o mellor momento nin lugar para expresar a miña ira  contra as Matemáticas, xa que isto terano que ler e escoitar moitos profes de Mates  e supoño que non lle fará moita graza que critique o seu traballo.   Daquela,  dinme conta de que, por moitos motivos que teña para criticalas,  vaime  ser  imposible  facelo  aquí  porque  como  me  baixen  a  nota  xa  suspendo.  E  claro, os meus pais non ven moi ben iso de suspender!   Pois  iso,  que  non  estou  aquí  para  criticar  as  Matemáticas.  Pero,  pensando  ben,  tampouco  se  me  ocorre  nada  bo  que  dicir.  Porque  se  digo  que  son  marabillosas, que son incribles, que son un mundo cheo de misterios, que son unha  pasada,  que  podería  estar  falando  todo  o  día  delas,  etc.  ...,  etc.  ...,  etc.  ...se,  o  de  Mates,  é un profesor listo decataríase de que todo isto está en ton irónico. Que o  meu  profesor  de  Lingua  aprendeume  moi  ben!.  Pero  claro,  se  é  un  profesor  que  non se “pispa” de nada, diríame que moi ben, que non saco un 10 en Matemáticas  porque non quero.   Un  momento,  que  son  un  mundo  cheo  de  misterios,  iso  si  que  é  verdade.  Porque  misterios  hai,  e  ben  deles.  Por  exemplo,  o  das  ecuacións.  Estas  si  que  me  traumatizan, que se tes que poñer as “x” para un lado, os números para outro. Que  martirio!.  Que  podería  estar  falando  todo  o  día  delas?  Iso  tamén  é  verdade,  pero  pasaría o día dicindo cousas malas, porque boas non sei ningunha.  Creo que chegou o momento de dicir algo malo sobre as Matemáticas. E se  digo que son insoportables, que ninguén as pode ver, que son moi pesadas, que é a 


materia que  máis  odio  e  que  é  imposible  que  ninguén  pase  unha  hora  enteira  sentado facendo ecuacións? Creo que o profesor pensará que odio as Matemáticas,  e mentira non diría ningunha.   Entón,  volvemos  ao  mesmo.  Estamos  rodeados  de  profesores  de  Matemáticas e, eu, non lle quero facer a pelota nin moito menos. Só quero expresar  o que sinto polas Mates. Pero, se digo que me encantan, estaría a mentir, pero se  digo que as odio, non diría mentira ningunha.   E  aquí  sigo  eu,  cos  meus  problemas.  E  este  problema,  quizais  se  podería  resolver cun sistema ou mesmo cunha ecuación?  Pero é que claro, antes dun exame, que podo dicir? Xa non vexo  a hora de  que remate este día, para poder deitarme outra vez e deixar en paz este problema  que  só  me  fai  pensar  en  Matemáticas.  Parece  que  non,  pero  falar  así  delas  faite  esquecer  un  pouco  do  exame.  Aínda  que,  sabes  que  á  mañá  seguinte  alí  estará  esperándote o exame sobre o teu pupitre e alí estarás ti para facelo e despois darllo  ao  profesor  para  que  o  corrixa.  Pensándoo  ben,  aínda  teño  uns  cantos  días  para  pasalo  ben  ata  saber  a  nota,  porque  como  lle  diga  aos  meus  pais  que  suspendín  mates, moita graza non creo que lle faga.   Pode parecer mentira, pero  aquí estou eu,  escribindo  isto a noite  antes  do  exame. E como xa é tarde e todos estarán a durmir ou a sufrir igual que eu, decidín  contarllo  a  alguén.  E  ese  alguén  pode  ser  calquera  que  agora  mesmo  estivese  a  atender.                                                    Paula Rodríguez Peña  IES San Mamede ­ 2º ESO­          


El secreto de Pitágoras     

Hola, os  quiero  contar  un  gran  secreto  que  he  guardado  durante  miles  de 

años. Está relacionado con un gran matemático griego llamado Pitágoras o, como  yo le llamaba, Pitt.   

Bueno, pero antes quiero presentarme: soy el número 7, la raíz cuadrada de 

49, la  suma  de  6  más  1,  la  resta  de  13  menos  6,  la  división  de  14  entre  2  y  el  resultado de x al cuadrado igual a 37 más 13 menos 1.    

Como llevo  miles  de  años  viviendo,  he  conocido  a  muchos  matemáticos 

importantes: Arquímedes, Diofanto, Tales de Mileto y muchos más. No obstante ya  os he dicho que la persona de la que quiero hablar es Pitágoras y su secreto.   No me voy a enrollar más y voy a empezar a contaros la historia: todos conocéis el  famoso  Teorema  de  Pitágoras  y  pensaréis  que  fue  obra  de  Pitt.  Pues  no,  estáis  confundidos,  no  fue  él,  sino  Diodoro  Mecraford.  No  estoy  loco  y  os  lo  digo  de  verdad, Pitt no era malo, pero ese teorema, os repito,  no era suyo.   

Para que  lo  entendáis bien  entremos    en  situación: nos  encontramos  en  el 

siglo VI a.C., cuando la gente no tenía ni cuartos de baño, ni ordenador, ni Internet,  ni microondas, ni móvil ni nada de esas cosas raras que tenéis ahora. No obstante,  en esta época, había dos cosas que os van a sorprender mucho y que tienen que ver  con esta historia: las cartas y el tute.   

Raro ¿verdad? Pitágoras y Diodoro Mecraford vivían en el mismo lugar, en 

Samos (Grecia).  Eran  muy  amigos,  se  llevaban  fenomenal  y  eso  era,  sobre  todo,  porque tenían las mismas aficiones: las Matemáticas y el tute. Pero los dos estaban  enamorados de Márgara, la verdad es que no sé que veían en ella porque era fea,  pero fea fea, incluso, casi difícil de mirar, (sinceramente para mi  gusto el número  13), pero les gustaba a los dos. Y eso últimamente los estaba enfrentando, hasta el  punto  de  que  Pitt  le  robaba  las  gallinas  y  le  deshacía  la  cama  a  Diodoro,  quien  respondía  haciéndose  pasar  por  el  fantasma  de  su  difunta  madre  por  las  noches  para asustarle.  Al final entraron en razón y los dos se dieron cuenta de lo que ocurría, o se  jugaban el amor de Márgara en una partida de cartas o iban a acabar mal. Así que  hicieron una apuesta que consistía en poner en común las cosas que le encantaban:  el tute, Márgara y sus logros Matemáticos. Diodoro demostró que  “ la hipotenusa 


al cuadrado es igual a la suma de los cuadrados de los catetos ” y Pitt estableció la  clasificación  de  los  números  en:  triangulares,  cuadrados  y  perfectos.  Decidieron  jugar una partida de tute, el ganador se quedaría con los resultados Matemáticos y  el amor de Márgara.     

Llegó la  mañana  de  la  verdad,  los  dos  se  reunieron  en  la  casa  de  Márgara 

con su madre Penélope como único testigo. Empezaron a jugar,  Diodoro repartió  las cartas y Pitt se dio cuenta de que las había colocado de forma que a él le tocaran  las peores, y se empezó a poner nervioso. Pronto se le pasó el nerviosismo porque  le consiguió ganar el as de oros y cantó las cuarenta con el rey y el caballo de copas.  Más tarde,  cuando Pitt se levantó para ir a beber, Penélope observó que Diodoro  estaba cambiando sus cartas. Las trampas de Diodoro se sucedieron a lo largo de  toda la partida, pero a pesar de ello el ganador fue Pitt, que se quedó con Márgara   y  con  el  resultado  Matemático.  Así  es  como  llegó  a  las  manos  de  Pitt  el  teorema  ahora  conocido  con  su  nombre,  que  como  vemos  en  la  historia  se  lo  ganó  honradamente.    

Este es el Secreto de Pitágoras que yo, el número 7, os  acabo de revelar.  

Raquel Souto Janeiro  IES San Mamede ­ 2º ESO­                                  

                                         


CONFESIÓNS SOBRE AS TANXENCIAS    Bueno,  antes  de nada,  eu  chámome  Alexandre Blanco, e xa estiven aquí  o ano  pasado.  Posiblemente  recordaredes  que  eu  falaba  que  a  regra  de  tres  me  tiña  posuído. Pois agora dareivos dúas noticias.  Unha boa e outra mala. Primeiro a boa:  Esta é que, tras un proceso de desintoxicación puiden deixar o vicio ese que tiña de  aplicar  descontos  e  demais  vainas  matemáticas.  Sereivos  sincero,  non  foi  fácil,  tiven  que  pasar  un  proceso  estatístico.  É  dicir,  tablas,  medias,  medianas,  desviacións típicas e demáis por un tubo. Pero ao final deixeino. Pero volvamos ao  noso: a mala noticia é a seguinte: vivo atormentado. Si señores, unha persoa coma  min, cun Corpo atlético, este perfil de modelo etc etc etc... vive atormentada. Non o  parece, verdade? Pois crédeo. E preguntarédesvos por que, seguro. Pois diréivolo, a  ver se me podedes axudar. Vivo atormentado polas tanxencias.  Son  uns  seres  viles  e  malvados,  con  escuras  intencións.  Non  poden  estarse  quietos, teñen sempre que facer algo. Pero aínda por riba, os malbichos estes son  uns sibaritas!! “Non, non, eu non corto a este círculo completamente, eu só o toco  neste punto”. Dáballes así ó revés que que que que.... Vese que poñen en práctica  eso  de  que  é  mellor  insinuar  que  ensinar...  Estoume  indo  do  tema.  Procedamos.  Todo  isto  comezou  ós  principios  do  curso.  Minto,  mellor  dito  comezou  aos  mediados. Estaba eu tan tranquilo en educacion plástica e visual cando a profesora  tivo a marabillosa idea de explicar unhas “divertidísimas cousas” que tiñamos que  estudar  para  o  exame.  Recapitulemos:  Divertidísimas,  Estudar,  Exame.  Acaso  poden  esas  palabras  ir  xuntas  nunha  frase  afirmativa?  Eu  creo  que  non.  Pero  ao  caso. Esas cousas resultaron ser as tanxencias.  Cando empecei a estudalas semellaban normais, Pero e que estas non se limitan  á  educacion  plástica,  nooooooooooon.  E  que  estan  en  todas  as  ramas  das  matemáticas,  físicas  e  químicas.  Na  estatística,  as  rectas  crúzanse,  os  vectores  tamen poden tocarse, etc. Etc. Etc.... O caso e que vivo con medo a que un dia veña  unha  recta  e  intente  secuestrarme...  Fixádevos  se  estou  mal  que  non  soporto  cruzarme con ninguen. Tenche tela. Sabedes o difícil que é ir pola rua sen cruzarse  con  ninguen??  Véxome  obligado  a  trazar  vectores  paralelos  pola  rúa.  Si  sei  que  sona  un  pouco  estraño,  pero  certas  persoas,  bueh,  podemos  permitirnos  realizar  certos cambios matemáticos no mundo. Si, temos un don. 


Pois iso. Eu viñen aqui non polo premio, nen siquera por participar, senón para  buscar  axuda.  Necesito  quitarme  de  enriba  este  fantasma  matemático.  Un  momento...  Que  é  isto  que  hai  ó  final  do  papel?  Dios  mio!!!  outra  tanxenciaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!   

                                                          Alexandre Blanco.   IES A Xunqueira I ­3º ESO­ 

                                                                                                         Gañador na categoría 


PDM   PDM. Exacto, si. Profesores de matemáticas. É un tema un pouco “delicado”,  pero penso que o saberei levar ben.  O primeiro que eu quero saber; como unha persoa normal e corrente decide  facerse PDM? Pode ser, que un día calquera que te esteas lavando os dentes, miras  fixamente  ao  espello  e  dis  “ 2πR ,  de  maior  vou  ser  profesor  de  matemáticas”,  ou  quizais cando na clase preguntan a todos, un por un “que vas ser de maior?” tes a  calculadora  diante  e  pensas  “arriscarei  a  miña  vida,  serei  profesor  de  matemáticas”.  Como  o  meu  PDM,  sempre  nos  saca  delicadamente  o  tema  de  que  imos  estudar,  e  logo  di  “e  ningún  ten  pensado  facer  a  carreira  de  matemáticas?”  Acto  seguido  todos  miramos  para  o  libro  e  facemos  como  se  non  escoitásemos  nada.  Logo tamén está o tema da boa fama que teñen as matemáticas, pobres. Eu  persoalmente  non  me  fixeron  nada  malo,  non  teño  problemas  con  elas…  Os  problemas  ter  téñenos  elas  e  despois  é  a  min  a  quen  me  toca  arranxarllos!  Pero  realmente eu non odio as matemáticas, quizais case me atrevería a dicir que me..  que ME GUSTAN! Espero que non sexa nada grave que non se poida  curar cun bo  exame de sociais.   Co que estaba, e que se ti con 16 anos dis que de maior vas ser profesor de  matemáticas  mínimo  péganche  unha  “colleja”.    E  que  claro,  unha  cousa  é  velo  e  outra selo. Igual hasta é entretido, pero eu penso, unha vida por diante, dende os  18  poñamos  ata  os  23  estudando  MA‐TE‐MÁ‐TI‐CAS  e  despois  de  pasarte  cinco  anos  pelexando  cos  números,  méteste  nun  sitio  a  falar  outra  vez  sobre  MATEMÁTICAS. Nun sitio cheo de adolescentes, que como moito  o  único número  que  lles  interesa  é  o  69,  que  o  90%  deles senten  FOBIA  cara as  matemáticas  e  aí  estás  ti  dende  os  23  aos  65  (como  atrasen  a  xubilación  70)  explicando  sempre  o  mesmo.  Agora  mesmo  falo  dos  profesores  de  matemáticas  en  secundaria.  Operacións  con  números  reais, álxebra, progresións,  porcentaxes,  funcións  e  algo  de trigonometría, e para que? Para que en 4º de eso haxa que coller a calculadora  para sumar 13 + 2, si, vale, experiencia propia.  Pero  pese  a  estes  3·10 8   inconvintes;  por  certo  xa  me  esquecía  a  notación  científica O D I O A, mira que é fácil pero cousa que máis odie, a parte de cando se 


me atasca o pan do bocadillo no aparato, non a hai! E que eu persoalmente prefiro  escribir  os  oito  ceros!  Ben,  pese  a  todos  eses  inconvintes  seguen  existindo  profesores  de  matemáticas.  E  sorprendentemente  en  todos  os  sitios  hai  sempre  máis profesoras ca profesores, non sei eu que pode influír, como non sexa cousa do  período…  Por  unha  parte  admíroos,  e  ademáis  son  todos  iguais,  teñen  todos  a  mesma  forma de saír desa situación de cando non se lles ocorre a solución dalgún  exercicio… Dinche “este mirádeo ben na casa, pensádeo e xa o corriximos mañá”, a  frase esa débenlla ensinar na carreira. Ou tamén cando non entendemos algo eles  teñen  que  explicárnolo  con  mil  exemplos  ata  que  o  entendamos,  a  discorrer  se  teñen  que  poñer.  O  meu  PDM  para  explicarnos  algunhas  curvas  cónicas  díxonos  “Ides  ao  supermercado  e  pedides  que  vos  corten  o  salchichón/chourizo  (usou  as  dúas versións). Se volo cortan  formando un ángulo recto, o  contorno das lonchas,  o  que  sería  a  pel,  son  circunferencias.  Se  se  lle  vai  un  pouco  a  man,  e  o  cortan  oblicuamente obteríanse  elipses. ” Vedes, este exemplo seguro que a poucos máis  se lle ocorreu, porque “cada maestrillo tiene su librillo”.   E  agora  parándonos  a pensar  que  sería  de  nós  sen  as  matemáticas,  sen  os  profesores  de  matemáticas!?  Eu  non  aprendería  a..  a…    a  facer  as  caixiñas  de  Ruffini, nin.. nin a resolver inecuacións. Vaia, o que é a base da miña vida. Así que,  aínda que eu non o vaia facer, animádevos a estudar a carreira de matemáticas oh,  todo son vantaxes: diversión constante, cerebro exercitado, unha gran aportación  ao que é a vida e o máis importante tres meses de vacacións.  Por certo, pretendía ser sarcástica.                                        María Losada González  IES San Mamede ­4º ESO­   Maceda 


As matemáticas están en todo    Ola,  canto  tempo  sen  vervos  dende  a  última vez!  Ben,  preséntome para  os  que  non  me  coñezades:  chámome  Santiago  Valencia  e  teño  152  anos,  pero  aínda  non acabo de pegar o estirón. Que lle imos facer!  O outro día estaba no meu sofá de ver o fútbol vendo, claro está, o Barça ‐  Madrid  e  decateime  dunha  cousa:  as  Matemáticas  están  presentes  ata  no  fútbol.  Por exemplo:  Os goles dos xogadores. Nese caso a min gústame o 42, goles que leva o Cristiano.   Os números das camisetas. Aquí prefiro o 7.  Os puntos que un equipo lle leva ao outro. Aquí tamén me gusta o 7,aínda que hai  un mes gustábame o 10. Vaia parvada, non?  Nos resultados, 1‐2 por dicir un. Que eu non son do Real Madrid nin nada...!   Pero e que ata nas aliñacións dos adestradores! Ti colles a do teu favorito, no meu  caso o Mourin... Del Bosque, e les: 4‐3‐3 ofensivo. Que ti les  isto, sumas e pensas:  aquí hai 10, falta 1, xogamos con desvantaxe.   Tamén está moi presente cando vas comprar lambetadas: as nosas prezadas  “tijuanas”,  que  valen  35  céntimos.  Aínda  que  tes  unha  moeda  de  50  céntimos  no  peto,  pagas  cun  billete  de  5  euros  para  ir  de  “sobrao”  e  devólvenche  4.65  euros.  Parece  un  problema  de  mates,  non?  Pois  a  iso  me  refiro,  a  vida  é  regulada  polas  mates.  Estaba eu cun dos meus amigos o outro dia vendo a tele, e puxeron o anuncio  este de... non vou nomear o Ikea, non imos facer publicidade de balde, e aparecía a  frase esta de “non e máis rico o que máis ten senón o que menos necesita”, e dixen:  teño  que  pór  algunha  frase  célebre,  para  comentar  no  monólogo.  Unha  frase  do  tipo:  • "As  Matemáticas  poden  ser  definidas  como  aquel  tema  no  que  nin  sabemos  nunca o que dicimos nin se o que dicimos é verdadeiro." de Bertrand Russell.   Primeira  parte:  As  Matemáticas  poden  ser  definidas  como  aquel  tema  no  que  nin  sabemos nunca o que dicimos. Estou de acordo. Nunca sei de que estamos a falar en  clase. Segunda parte: nin se o que dicimos é verdadeiro. Si, si, ... isto aplícoo eu aos  meus exames. 


• "As matemáticas  son  unha  ximnasia  do  espírito  e  unha  preparación  para  a  filosofía" de Isócrates.  Si,  isto  é  verdade.  O  meu  espírito  suspendeu  ximnasia,  e  de  filosofía...  non  podo  dicir nada que non sei o que é.  • “As  matemáticas  son  coma  o  amor:  unha  idea  simple  pero  que  pode  complicarse” de R. Drabek.    Aquí  podo  contar  por  experiencia  que  é  verdade.  Eu  amo  a  unha  rapaza  con  loucura, barbaridade, tolería, como diría un monomio “chámalle x”. E a pesar de ser  algo  moi  simple...  é  bastante  complicado,  digamos  que  é  como  unha  ecuación  de  grao superior sen solución.   Isto  é  todo.  Espero  que  pasarades  un  bo  intre  rindo  comigo.  Agora  marcho,  porque o que se vai sen que o boten volve sen que o chamen.    Santiago Valencia Bahamonde  IES San Mamede ­ 3º ESO­                                        Maceda 


Mi vida matemática           

Hola, me presento, soy Xabi y estoy aquí... por estar.  Vengo por una sencilla 

razón: quiero explicaros mi concepto de  las “Matemáticas” y los usos a los que he  podido aplicarlas a lo largo de mi ya dilatada vida.         

Mi mala relación con las matemáticas empezó al empezar Primaria. Aunque 

al principio de curso pensé que no eran tan difíciles como decía mi hermano, poco  a  poco  vi  que  no  eran  lo  mío.  Os  explico  lo  que  fui  aprendiendo  y  a  qué  las  fui  aplicando:  A los 5 o 6 años pues que te voy a decir, uno más uno y poco más. Me valían  para contar los goles de los clásicos Barça‐Madrid (o Madrid‐Barça, según se mire),  porque  entonces  aún  no  daba  contado  los  goles  que  le  metían  a  mi  equipo  de  fútbol.  A  los  7  u  8  años  me  empecé  a  interesar  por  la  Fórmula  1  y  Moto  GP.  Ya  había aprendido a contar hasta 50, así que ya podía contar las veces que Alonso y  Pedrosa se salían de la carretera. También me apasioné por los  típicos cochecitos  de  juguete,  esos  que  aunque  los  quieras,  tus  abuelos  te  seguirán  comprando  pelotas  de  goma;  así  que  lo  de  contar  carreras  ganadas  y  piñazos  varios  tuvo  su  utilidad. Y ya contaba las choscas en el fútbol.  A los 9 y 10 años ya me dejé de historias de coches y de motos, me centré en  las Matemáticas. ¿Por qué no os reís? ¡Que era un chiste! Bueno, ahora sin bromas  (ahora entiendo, por estos momentos me echaban fuera de clase). A estos años ya  había aprendido a multiplicar, a ver si me explico, que me sabía la tabla del 2 y me  creía  un  dios.  Y  después  de  las  multiplicaciones  llegaron  las  divisiones,  esto  que  tanto  le gusta a la profesora  y los  alumnos  odiábamos, que llevo 3,  que bajo  el 9,  que 3 por 7 son 58. ¡Un lío total!  A los 11 y 12 años ni te cuento, si ya me creía Dios sabiéndome la tabla del  2, pues ahora era lo siguiente. Pues esto de que vas en 6º, eres el amo y los demás  son  unos  renacuajos  ignorantes  de  la  vida,  ¿no?  ¿O  me  vas  a  decir  que  miento?  Pues  eso,  que  iba  en  6º.  Éramos  los  grandes  del  patio,  todo  marchaba  bien  hasta  que  tocaba  la  sirena  y  venía  “Matemáticas”,  que  seguían  dándoseme  mal,  aunque  yo  creo  que  la  culpa  no  era  mía,  seguro  que  era  de  Zapatero,  que  por  entonces  mandaba y tenía la culpa de todo. A lo que iba, que los libros eran muy difíciles, y 


eso no  era  lo  peor,  lo  insoportable  era  esa  vocecilla  aguda  gritando:  ¡Xabier,  nos  esquezas copiar os enunciados!   Aquella profesora insoportable y su vocecilla, los madrugones, Zapatero y los  libros difíciles, el acabar de los recreos,… marcaron para siempre mi relación con  las matemáticas. Y para rematarla tus padres, empeñados en preguntarte “¿Qué tal  el  examen  hijo?”  Y  tú  les  respondías  “¡Muy  bien,  papá  y  mamá,  fallé  en  una  cosa  muy  difícil!”  Y  tú  pensando:  “Eso  de  multiplicar  no  lo  dimos  este  curso,  no  podía  entrar en el examen, ¡vaya morro!”  Y  aquí  estoy  ahora,  en  el  Instituto,  y  esto  ya  es  un  disparate  de  fracciones,  ¡fracciones y más fracciones! Y eso no es lo peor, que en la regla de tres es X, que no  es  Y.  ¡A  mí  que  más  me  da  que  sea  X  o  Y,  o  que  se  llame  Manolo!  Y  las  raíces  cuadradas ya no te digo, que si es aproximada o que si es entera, que ni una ni otra  utilizo para nada, que yo sepa. ¿Y lo de las operaciones con ángulos? Nada, que por  encima de liarme ya no les encuentro utilidad (al menos por ahora).  Mira,  yo  no  sois  de  esos  que  hacen  un  monólogo  por  hacer,  lo  hago  para  intentar  explicaros  mi  concepto  de  las  matemáticas  y  para  que  si  queréis  encontrarle aplicaciones prácticas, aprovechéis mis ideas:  A  mí  me  valen  las  matemáticas,  por  ejemplo,  cuando  voy  a  las  rebajas  y  calculo:  la  camiseta    sin  descuento  valía  20  euros,  entonces  con  el  50%  vale  X.  También para sumar las notas de los exámenes y hallar la media de la evaluación,  aunque  en  el  boletín  siempre  venga  más  baja  (aún  no  debo  tener  práctica  bastante).  Eso  y  poco  más,  controlar  la  clasificación  del  fútbol,  con  el  Depor  en  cabeza, y los días que faltan para acabar el curso, que me va llegando.  Y  así  termino  mi  monólogo.  Si  os  ha  gustado,  bien,  y  si  no  os  gustó  no  me  echéis la culpa a mí, yo estoy aquí para contaros mis usos de las matemáticas, no  me  da  la  cabeza  para  más,  así  que  pensad  vosotros,  que  eso  no  es  lo  mío.  ¡Hasta  pronto!    Xabier Cañizo Blanco  IES Monelos  ‐1ºESO‐       


Recorrido polas matemáticas   

Bo día a todos. ¿Non vos resulta curiosa a existencia de certos números como  o número ‘i’?  Ben,  se lembramos a  nosa vida  con respecto ás matemáticas  todo  era  moito  menos…complexo.  A  nosa  maior  preocupación  comezou  en  sumar  sete  e  cinco  (sempre  precisábamos os dedos para axudarnos), e era o mesmo proceso ao restar.  As  segundas  complicacións  chegarían  coa  chegada  das  multiplicacións  e  das  divisións.  É  aquí  onde  comezan  a  aparecer  os  difíciles  problemas  de  que  se  tiñas  catro  bicicletas  e  querías  repartilas  con  dous  amigos,  gran  acto  de  xenerosidade  pola  túa  parte,  tocaríanlle  dúas  a  cada  un.  Este,  foi  sen  dúbida,  o  comezo  dunha  importante diferenciación: “cadeiras non é o mesmo que mesas”, ou mesmo “peras  non son o mesmo cas mazás”   ¿Ou dirédesme agora que endexamais tivéchedes a un sabio profesor que vos  recordara que as cadeiras non son o mesmo cas mesas?  Ben,  despois  surxiron  os  números  romanos,  dos  cales  as  únicas  utilidades  reais son con respecto da historia…e dos encrucillados, por suposto.  Pero,  coma  sempre,  os  matemáticos  non  satisfeitos  con  facernos  pasar  por  semellantes sufrimentos idearon unha nova forma de complicarnos a nosa vida: os  números negativos e os números decimais.  Primeiro  de  todo  están  aqueles  números  que  son  algo  así  como…  os  nosos  inimigos, os números negativos. Agora están aparecendo moitos alcumes para eles  como  “números  vermellos”.  Estes  números,  foron  os  ideados  para  as  débedas,  ¡como non tiñamos suficiente con contar o que temos, agora contamos o que non  temos, ¿non?!   Pero  non  contentos  con  isto,  aparecen  os  decimais,  que  por  facilitarnos  a  existencia deciden dividir tres mesas entre dúas persoas. Xa sabedes a cada unha  tócalle  unha  mesa  e  a  outra  repártena  con  dúas  patas  para  cada  un  e  medio  taboleiro, o normal…De todos xeitos non todo é malo, porque aquí é cando se nos  permite demostrar o noso arte do debuxo coas moedas dun euro, dun céntimo, etc.  Despois  dun  tempo,  non  de  todo  a  gusto  con  vernos  debuxar  moedas,  e  aceptando as nosas habilidades pictóricas deciden inventar a xeometría. 


Así, fixemos  novos  inimigos,  por  variar  un  pouco…si,  si,  estou  a  falar  dos  triángulos, dos cuadriláteros, dos poliedros e todas esas figuras, sumándolle tamén  os cambios de unidades.  ¿Tantos  anos  insistíndonos  en  que  en  que  diferenciásemos  as  peras  das  mazás para que agora veñan a confundirnos dicíndonos que os metros poden ser o  mesmo que os centímetros? Pois a min non me acaba de convencer esa idea, pero  que se lle vai facer… polo menos eran as unidades fáciles, porque despois entrabas  en áreas, metros cadrados, metros cúbicos…e iso… iso si que era por complicarnos  a vida.  De todos xeitos, se continuamos o camiño ao longo das matemáticas comezan  a aparecernos na mente, claro está que as potencias coas raíces.  As potencias…as potencias…contra elas non teño nada en contra,  pero o que  endexamais  comprendín  é  porqué  decidiron  darlle  outro  nome  distinto  á  multiplicación.  Pero, as raíces…contra elas….pff…eu, non as entendo. Si é certo que son máis  estéticas,  mellor  á  hora  de  debuxar…pero  é  que  son  bastante  inútiles…¿Porqué?  Sinxelo,  ensínanche  unha fórmula rarísima  que  tan  só  o profesor  se  lembra,  para  que  despois  che  digan  “usa  a  calculadora”  e  segundo  sobes  de  curso  xa  nin  iso,  deciden que as deixes sen resolver porque “é inexacto o resultado que des”. ¿Entón  para que nos ensinan a resolvela?  Pero  foi  por  aquel  entón  cando  comezamos  a  iniciarnos  no  mundo  dos  monomios  e  polinomios…cos  seus  graos…coas  súas  cousas  imposibles…  Ben,  a  min,  de  feito,  é  unha  das  cousas  que  máis  risa  me  producen…sempre  lémbrome  dunha compañeira de clase que xa farta deles chamáballes “polimonos”.  Pero  a  falta  de  pouca  dificultade  deciden  engadir  letras  nas  matemáticas.  ¿Porqué?  En  realidade  nin  os  matemáticos  máis  experimentados  poderían  contestarcho con lóxica… pero sempre buscan unha boa escusa dicindo “non, é que  para atopar incógnitas que non sabemos as nomeamos con letras”. Cando din ese  tipo de cosas nótase que nin eles mesmos cren o que din…   De  todas  formas,  eu  aínda  me  lembro  das  primeiras  ecuacións  que  aprendemos  a  facer…  eran  tan  complicadas…  “x+2=0”  pff…  e  a  de  horas  que  podiamos  pasarnos  tratando  de  resolvela…  pero  é  que  ten  sentido,  con  eses 


conceptos tan difíciles de que se cambias de lado o número se cambia á operación  contraria…  Foi pasando o tempo e chegamos a unhas más complicadas de   “2x+x+1‐3x=2x(‐50+1)” vamos, as que agora parécennos unha parvada.  Pero  có  das  ecuacións…  eu  sempre  lembro  unha  fase  que  adoitan  dicir  bastante  os  pais  a  de  que  se  non  che  din  algo…  é  porque  realmente  non  é  importante, ¿non?  Entón…¿non é o mesmo con isto?, si es que os matemáticos son uns cotillas…  e despois falarán das veciñas que pasan o día falando no patio de ventás…se case é  máis perigoso ter un veciño matemático.  ¡Ah!, Agora que me lembro, esquecérame de falarvos das tortas.  Perdón, perdón, se volo digo así non o comprenderedes…¿pero si vos falo de  fraccións?  Foi  grazas  a  elas  que  aprendemos  a  cortar  tortas  ou  o  que  ben  sendo  o  mesmo, círculos, cadrados, triángulos, hexágonos…Aínda agora penso que foi unha  das ensinanzas máis útiles, ou polo menos a aplicación…  Pero non nos desvíemos do tema, que aínda recordo, e máis ben como para  esquecerme, da xeometría.  Este  foi  o  primeiro  paso  para  a  tolemia,  porque  ao  principio  ensínanche  a  diferenciar cadrados, de círculos e triángulos entre outras cousas. Pero despois vas  pola rúa e comezas a ver triángulos e círculos por todas partes.  ¿E  porqué  triángulos?  Simple,  os  triángulos  están  en  todos  lados,  de  feito,  agora mesmo aquí al hai un triángulo, e tamén alí, e… mellor paro.  Triángulos cos seus 180º na suma dos ángulos interiores, coa súa hipotenusa  e  os  seus  dous  catetos,  coa  súa  apotema…en  fin,  foi  cando  comezamos  con  Pitágoras,  unha  relación,  ata  o  de  agora  de  odio‐amor.  Porque  ao  principio  o  odias… pero despois cando saen novas cousas nas que hai dúas opcións, aínda que  sexa a máis longa, acudirás ao seu teorema.  Pero  entre  Pitáoras  e  Tales  non  teño  moi  claro  cal  fixo  o  teorema  máis  útil,  pero do que estou convencida é que en realidade foi un complot para arruinarnos a  vida.  ¡Ah!  Pero  non  esquezamos  que  tamén  está  o  número  π,  ese  que  de  tantos  males tamén é culpable. 


Despois entraron  en  vigor  as  ecuacións  de  segundo  grao  e  os  sistemas  de  ecuación, vamos, que se ti xa pensabas que eran uns cotillas os matemáticos, con  isto  quedaba  aclarado,  porque  se  antes  non  lles  chegaba  con  non  saber  unha  cousa… agora querían saber dúas cousas distintas ao mesmo tempo.  Ademais de aparecer con isto os problemas indiscretos que din así:  “María é o dobre de maior que Ana e esta á súa vez ten un cuarto da idade de Sofía.  Se a suma das idades é de corenta e seis anos, ¿Qué idade ten cada unha?”  Pois,  a  parte  de  que  non  ten  solución  con  números  enteiros  neste  caso…  ¿Porqué  temos  que  investigar  as  idades?  A  ver,  se  cho  din  desa  forma  está  claro  que non queren que o saibas.  De todas formas, este non é o único problema, porque a parte de ser cotillas  deciden ser adiviños .  De  feito,  hai  xente  que  cre  que  as  meigas  non  existen,  pero  iso  é  porque  convertéronse en matemáticos. ¿Cómo? Probablemente cunha iniciación de tirarse  por un barranco cunha escoba e mentres resolver un problema de probabilidade.  É aquí onde empregan varias bolas de cores, aínda que non as conxuntan moi  ben, porque mesturar bolas azuis, con vermellas, negras e amarelas…  Pero a probabilidade comeza có aburrimento dun matemático, que non debía  ser demasiado intelixente, e para impresionar a outros matemáticos decide meter  nunha bolsa opaca unhas bolas de distintas cores, xeralmente os cores que dixen  antes, e entón decide que quere predicir as posibilidades de coller as bolas dunha  cor.   Vamos,  que  uns  pasan  o  tempo  escoitando  música,  outros  lendo,  e  outros  sacando as posibilidades de coller unha bola vermella dun saco…pero cada un cos  seus gustos, que eu aí non me meto.  Segundo  imos  coñecendo  en  profundidade  ás  matemáticas  quizás  menos  lóxica  ten…  pero  seguimos  coa  conciencia  de  que  os  triángulos  o  son  todo  cando  empezas con trigonometría.  É  nesta  sección  onde  descobres  que  é  algo  innecesario,  sobre  todo  polos  problemas  de  que  tes  unha  torre  que  non  sabes  canto  mide,  pero  si  que  sabes  o  ángulo  con  que  o  ves.  Porque  todos,  cando  saímos  da  casa  imos  pola  rúa  cun  transportador de ángulos para saber a que ángulo vemos as cousas.  


Pero eu me pregunto, tendo tanta tecnoloxía, ¿non era máis simple utilizar o  internet móbil, e buscar en google?  Pero non, os matemáticos deciden empregar o seno, o coseno…e todas estas  cousas trigonométricas.  Despois  disto  aparecen  as  inecuacións,  que  máis  adiante  dirache  o  profesor  que  somos  nós  quen  complicamos  as  cousas,  pero  o  espírito  barroco  dos  matemáticos non ten nada que ver, ¿non?  Foi  aquí  onde  pensei  que  xa  non  podía  complicarse  máis  a  cousa,  e  facendo  demostración  de  valentía  decidín  seguir  estudando  matemáticas,  porque  xa  sabedes, o que non arrisca non gaña.  Pois  ben,  eu  seguín  co  meu  camiño  das  matemáticas,  esquecéndome  do  horrible  pasado  xa  contado.  Pero,  cando  comezou  outra  vez  o  curso,  despois  da  emoción de reencontrarte con vellos amigos… esa emoción disipouse ao ver o libro  de matemáticas.  E  comezas  a  ver  sucesións,  límites  (nestes  xa  nin  os  pensas,  total,  se  pos  infinito, seguro que non fallas, o número seguro que está comprendido en infinito,  ¿non?),  aparecen  tamén  ecuacións  (xa  sabes,  para  “relaxarte”),  e  tamén  aparece  Gauss  nas  nosas  vidas,  ese  que  fixo  un  método  de  que  baixas  un  número,  multiplicas  por  outro,  e  baixas  e…  ao  final  tes  unha  conta  que  ocupa  unha  folla  completa e o peor é que está, aparentemente, mal resolta.  E  reaparecen  as  inecuacións  e  a  trigonometría  e  despois  disto  os  números  complexos  (que  deben  ser  das  cousas  mellor  nomeadas  nas  matemáticas),  vectores…en  fin,  cousas  coas  que  comezas  a  ter  unhas  gañas  exponenciais  de  deixar todo e ir a vivir a unha illa deserta ou, en su defecto queimar toda proba da  existencia das matemáticas no mundo.  Aínda así, deber ser que os estudantes de hoxe en día debemos ser un pouco  masoquistas,  porque  seguimos  con  elas,  e  tamén  pensamos  que  é  probable  que  fora peor non haber coñecido estes infernos matemáticos.  Pero  por  deixar  de  queixarme  desta  ciencia,  vouvos  deixar  cunha  última  advertencia: ¡coidado cos teitos elípticos!  Paula Pérez Torres   IES Monelos, 1ºBACH.  Gañadora na categoría   


REDONDILLAS MATEMÁTICAS  Hoy es mi mayor anhelo,  Con la venia del Jurado  Dirigirme al alumnado   Del Instituto Monelos. 

Con circos y gladiadores  Roma, gran civilización  Tenía una numeración  Que era de las peores. 

Así que, a guisa de prólogo,  Con las presentaciones ya vamos:  Yo me llamo José Ramos  Y este es mi matmonólogo. 

Y desde Grecia hasta Creta  Los hombres que allí vivían  Para contar día a día  Utilizaban las letras.  Y creedme que era así  Pues el más famoso ejemplo   Que persiste en nuestro tiempo,   Es el famosísimo pi. 

Y como la famosa plática  De Shakespeare, ser o no ser,  Quisiera darme a valer  Y hacerla de Matemáticas.   

Matmonólogo es concepto  Que no está en los diccionarios,  Y eso que he buscado en varios,  Aunque el término es perfecto.   

“Mat”,  matemáticas indica,  Como evidencia el prefijo,  Y “Monólogo” es sufijo  Que palique significa.   

Y pese a mates explicar,  Aprovecho la experiencia  Y compagino la ciencia   Con el arte de rimar.  Nuestros ancestros contaban  Los primeros naturales  Cuando al cazar animales  ser líderes se disputaban.  Y aquel que más abatía  Contar debía saber  Si quería llegar a ser  El primero en jerarquía.   

Era el arrojo muy fiero  De esos hombres primitivos,  Que contaron positivos   Y se olvidaron del cero.   

Y aunque resulte inaudito  Tardó el cero en aparecer  Y eso que era fácil de hacer  Con un simple circulito.   

Y con Tales de Mileto  Y Pitágoras de Samos  Fue como comenzamos  A enfrentarnos a este reto.  Y las mates estudiamos.   

La Edad Media ¡qué demencia!  Época de oscurantismo  Peste, hambruna, belicismo  Y un retroceso en la Ciencia.    

Los algoristas surgieron  Y en contra de los abacistas,  Magos e incluso alquimistas,  Sus números impusieron.   

Y como a usar comenzaron  El sistema decimal,  Y en modo posicional,  Las mates mucho avanzaron.   

Y los números se hicieron  Atractivos al humano  Que con juicio muy sano  Una ciencia en ellos vieron.    

Y aunque los pasos primeros   Los dio en la Filosofía  Pronto adquirió autonomía  Y tomó otros derroteros.         


Y para comprobar la estética,  de esta ciencia hoy milenaria  recito en forma palmaria  estas fórmulas geométricas:   

Para el área calcular  de un círculo sin problema,  apréndete este poema  y los pasos que hay que dar.  Debes proceder así:  El radio al cuadrado elevar  y el valor multiplicar  por el celebérrimo pi.   

Si tenemos una esfera  y el área de la misma,  sin romper mucho la crisma,  calcularla yo quisiera,  debo dedicarme un rato  a leer la estrofa anterior,  luego tomar su valor  y multiplicarlo por cuatro.   

Si tenemos otra esfera  y el volumen de la misma  sin romper mucho la crisma,  calcularlo tú  quisieras,  ahí donde tú la ves,  léete la estrofa anterior,  luego toma su valor  y divídelo por tres.  Mas aún no cantes victoria,  pues en vez de ser tomado  el radio elevado al cuadrado,  al cubo debe serlo ahora.   

Ya en el siglo diecisiete  De un manzano se cayó  El fruto que Eva a Adán entregó  Tentada por la serpiente.   

Fue la segunda manzana  Más famosa de la historia  Que de forma aleatoria  En Newton hizo diana.   

Y al tal golpe recibir,  De forma tan casual,  La ley gravitacional  Fue fácil de descubrir. 

Y la ley así es sabida:  Dos objetos diferentes  Que se encuentran frente a frente  Se atraen con fuerza obtenida  Al multiplicar sus masas,  Y dividiendo el resultado  Por su distancia al cuadrado.  ¡Mas no me sale, algo pasa!    ¡Ah! Ya sé lo que atrás dejé  Tengo que multiplicar delante  Por un valor que es constante  Representando por G.    Es la ley universal  Que así Newton formuló.  Pero él también nos legó  El cálculo diferencial.    Y aunque se le atribuyó  El merito de este invento,  Hay quien se cree que es un cuento  Y que Newton lo robó.    Y a Newton se le acusaba  De ladrón y de truhán  Que lo robó a un alemán  Que Gott Liebnitz se llamaba.    Y al margen de estos asuntos  Surgió una nueva teoría  Que algunos aborrecían:  Teoría de conjuntos.  Y creedme si os digo  Que gracias a la letra i  Extraer cualquier raíz  De un número negativo  Es problema baladí.    Y después de estos dislates  Más de uno se pregunta  Y dubitativo barrunta  ¿Para qué sirven las Mates?    Pregunta típica de alumno  Que no le gusta estudiar  Pues si quisiera indagar  Vería que hay todo un mundo  Enorme para abarcar. 


Las mates no son un coco  Y para comprenderlas  Con cariño hay que cogerlas  Y practicarlas un poco.  Estudiad todos los temas  Mas no lo hagáis en verano  Y en vez de ver Gran Hermano  Resolved muchos problemas.    Y si no os salen muy bien  Que os sirva de consuelo  Que los profes del Monelos  A veces pifian también.    Corre un dicho popular  Que reza que el matemático  Tiene que ser un lunático  Un genio o un loco de atar.    Tópico absurdo y corriente  Pues para matemático serlo  Solo hay que pretenderlo  Y estudiar… sencillamente.    No hace falta ser muy listo  Ni ser persona muy culta,  Aunque en España resulta  Más fácil ser un Ministro.    Y aquel que no sea torpe  Y apruebe la Selectividad  Tiene ahí una Facultad,  En la que no hay nota de corte.    Y ya no os abrumo más.  De acabar va siendo hora  Pues más de un bostezo aflora  Entre las filas de atrás.    Y no sería muy normal  Que al ser este un matmonólogo  Si habéis escuchado el prólogo  No llegaseis al final.    Teorema que se aprenda  Ha de tener conclusión  Tras ardua demostración  Yendo por la buena senda  Que nos dicta la razón. 

Buscando originalidad,  Para acabar el discurso,  En las bases del concurso  Se me exige sin piedad  Un máximo de mil palabras.  Así que, ¡abracadabra!,  Sin hacer muchos esfuerzos  He logrado conseguir  Palabras exactas mil  Que conforman estos versos.    Y por haber soportado  Este palique de mates  Y no arrojarme tomates,  Os doy gracias de buen grado.  Ya solo resta al jurado  Dar la sanción a este vate  Que esto os ha recitado.  José Manuel Ramos González  IES A Xunqueira I  Gañador na categoría 

 

Matmonologos 2012  

Relación dos guións finalistas que participaron no V Certame de Matmonólogos celebrado na Aula Xurxo Lobato do IES Monelos (A Coruña), o pas...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you