Issuu on Google+

Tajemnica kina

Fragmenty rozmowy z Martinem Widmarkiem

na podstawie książki Martina Widmarka i Heleny Willis z serii Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai

Dorota Karaś: Szwedzkie kryminały od kilku lat podbijają świat. Książki Henninga Mankella, Stiega Larssona mają miliony czytelników, nie tylko miłośników tego gatunku. To z tego powodu zaczął pan pisać kryminały dla dzieci?

Tłumaczenie: Barbara Gawryluk Adaptacja i reżyseria: Ireneusz Maciejewski Scenografia i lalki: Dariusz Panas Muzyka: Old Time Radio

Martin Widmark: Moje książki z cyklu „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai” ukazują się od 2002 roku, „Millenium” Stiega Larssona wyszło trzy lata później. To nie z tego powodu zainteresowałem się kryminałem. Jestem nauczycielem, zauważyłem pedagogiczne zwycięstwo powieści kryminalnej. W każdej jest wewnętrzna dramaturgia, która przemawia do dzieci. Pojawia się przestępca, który zostaje ukarany – dzięki temu mały czytelnik poznaje społeczne normy. Zauważyłem też, że dzieciom bardzo podoba się, gdy wydarzenia, które opisuje się w książce, są dorosłe i całkiem poważne. Dzieci lubią być poważnie traktowane. Wiele osób mówi mi, że ich dzieci nauczyły się czytać właśnie na moich książkach. Moim zdaniem to właśnie dzięki strukturze kryminału – dziecko chce wiedzieć, co się dalej wydarzy i nawet nie wie, kiedy uczy się czytać.

Asystent reżysera: Jakub Ehrlich Inspicjent: Zbigniew Okęcki Obsada Lasse: Jakub Ehrlich Maja: Wioleta Karpowicz Zorban, Złodziej: Piotr Kłudka Komisarz, Teodor: Jacek Majok Iva Ross, Sprzedawca słodyczy, Złodziej: Hanna Miśkiewicz Panna Lund, Złodziej: Magdalena Żulińska

Prapremiera światowa: 8 listopada 2012 roku Przedstawienie dla dzieci w wieku od 6 lat

(…) Skandynawska literatura dla dzieci znana jest z tego, że porusza trudne, odważne tematy: śmierć, choroby, przemoc, uzależnienia, seks. W pana cyklu „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai” ich nie znajdziemy. Świat jest niemal idealny, dzieci nie stykają się z żadnymi traumami. Dorośli powinni dbać o to, żeby dzieci pozostały dziećmi. Powinniśmy dać im spokój. Świat, o którym piszę, jest szczęśliwy, pogodny, bo bardzo chcę, żeby właśnie w takim otoczeniu żyły. Cała reszta to pomyłki dorosłego świata.

Jeśli dziecko ma kontakt z narkotykami, to jest to porażka rodziców, wychowawców, nauczycieli. Chcę, żeby przy moich książkach dzieci świetnie się bawiły, dlatego pokazuję im świat, w którym są okropni przestępcy, niezbyt sprytni dorośli i świetne dzieci, które sobie kapitalnie dają radę. W książkach dla najmłodszych dzieci pokazuję świat taki, jaki chciałbym, aby był. Nie uciekam jednak od problemów – w powieściach dla starszych dzieci, w wieku 9–11 lat, pojawiają się już poważniejsze tematy. (…) Szwedzki liberalny model wychowania dzieci w Polsce często podawany jest za przykład, wielu pedagogów i rodziców ocenia go pozytywnie. Jak sprawdza się w Szwecji? Szwedzi bardzo cenią demokrację. Dzieci odgrywają w naszym społeczeństwie bardzo specyficzną rolę. Zwracamy uwagę na to, jak ważnym i wartościowym okresem jest dzieciństwo. Przez całe lata w każdym domu i w szkole funkcjonował model, w którym dziecko było partnerem dorosłych. Każda decyzja była podejmowana wspólnie, rodzice czy nauczyciele wszystko uzgadniali z dziećmi – żyjemy przecież w demokracji, a dziecko powinno mieć takie same prawa jak starsi. Gdzieś się w tym jednak pogubiliśmy, zrzuciliśmy na dzieci własną, dorosłą odpowiedzialność.

Jakie są konsekwencje? Dzieci często w ogóle nie słuchają dorosłych, mają złe oceny, nie widzą dla siebie przyszłości. Szwedzka szkoła jest odbiciem naszego społeczeństwa. Bardzo długo pilnowano w niej zasady równości, partnerstwa, równouprawnienia płci. Aż nagle okazało się, że jest ona bardzo niespokojnym miejscem. Teraz powoli wracamy do roli nauczyciela jako autorytetu i pedagoga, człowieka, który stawia granice, a nie kolegi, starającego się wejść w skórę dziecka. Mamy w tej chwili konserwatywny rząd, który często posługuje się słowem „autorytet”. W ten sposób balansujemy między dwiema skrajnościami, wychowaniem autorytarnym i liberalnym – moim zdaniem lepiej byłoby znaleźć jakiś złoty środek. (…) Co przeszkadza panu w literaturze dla dzieci? Nie podoba mi się moralizowanie, irytuje mnie narzucanie prawd absolutnych dzieciom. Często pisarze – pod pozorem pisania dla dzieci – przerabiają swoje dzieciństwo i własne problemy. Dziecko, biorąc taką książkę, nagle znajduje się w świecie, który niekoniecznie musi je obchodzić. Tekst pochodzi z dwutygodnik.com


MIEJSKI TEATR MINIATURA

Dobry detektyw posiada specjalne umiejętności. Jedną z najważniejszych jest spostrzegawczość. Dzięki niej detektyw potrafi zauważyć drobiazgi, których inni nie widzą i rozwiązać najtrudniejsze zagadki.

ul. Grunwaldzka 16 w Gdańsku | tel. (58) 341 12 09, 341 01 23 teatr@teatrminiatura.pl | www.teatrminiatura.pl www.facebook.com/teatrminiatura Dyrektor naczelny i artystyczny: Romuald Wicza-Pokojski Główna księgowa: Mirosława Walczak Konsultant programowy: Bogumiła Szachnowska Kierownik techniczny: Edward Rewers Koordynator pracy artystycznej: Wanda Matczuk-Szmidt Impresariat: Magdalena Zabłotna | Emilia Orzechowska Marketing: Barbara Szewczyk Kontakt z mediami: Agnieszka Kochanowska Korepetytor muzyczny: Jerzy Stachurski Akustyka: Adrian Amrugiewicz | Adam Pniewski (współpraca) Oświetlenie: Wiesław MIlimen | Marian Kaczmarek (współpraca) Garderobiana: Lena Ormińska Obsługa sceny: Zbigniew Okęcki (brygadzista) | Tomasz Okęcki Jacek Kaczkowski | Jerzy Baca (współpraca) Pracownia teatru: Krzysztof Lewandowski (kierownik pracowni) Regina Biała | Maja Garbarska-Stachuła | Arkadiusz Szeklicki Sławomir Wymysłowski | Rudolf Szymański (współpraca) Aleksandra Kołwzan (praktykantka)

1

Sprawdź swój detektywistyczny talent – znajdź różnią się obrazki.

2 hau hau

hau hau

nowa zagadka do rozwiązania!

Biuro Organizacji Widowisk: Agnieszka Grewling-Stolc (kierownik) Renata Szeklicka | Małgorzata Chalimoniuk tel. (58) 341 94 83 | organizacjawidowisk@teatrminiatura.pl W repertuarze Teatru Miniatura: Afrykańska przygoda, Czerwony Kapturek, Piotruś Pan, Tajemnica diamentów, Thermidor roku 143

Partner premiery

Mecenas

Patroni

Teatru

medialni

Miniatura

Wsparcie

Współpraca

20 szczegółów, którymi

GRRR

GRRRR


Program do spektaklu "Tajemnica kina"