Page 1


ฝนตกหนักมาหลายชั่วโมง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มาร์ลิน นางฟ้าสีน�้ำเงิน นั่งมองสายฝนที่ก�ำลังโปรยปราย “วันนี้คุณเมฆท�ำงานหนักจังนะ” เธอพึมพ�ำ


“ฝนเริ่มซาลงแล้ว” เธอพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นพลางเปิดหน้าต่าง แล้วยืนมือออกไป น�้ำฝนหยดลงที่ฝ่ามือดัง แปะ แปะ


แสงแดดเริ่มทอแสงผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง “คุณตะวันก�ำลังจะมาแล้ว” มาร์ลินเริ่มเก็บของ เตรียมตัวออกไปสร้างสายรุ้ง หยิบชุดขึ้นมาสวม หยิบหมวกขึ้นมาใส่


“ลัล ลั้ล ลัล ลา วันนี้ต้องเป็นวันดี วันดีๆ แน่นอน” เธอร้องเพลงด้วยอารมณ์เบิกบาน บินผ่านทุ่งดอกไม้หลากสี สวยงาม บินผ่านหน้าบ้านเพื่อนๆ ของเธอ “ช้าไม่ได้แล้ว ต้องบินให้เร็วกว่านี้” เธอบอกกับตัวเองอย่างขึงขัง เพราะเธออาศัยอยู่ที่ทุ่งดอกเนโมฟีลา อันห่างไกล จึงต้องเร่งรีบมากกว่าเพื่อน


มาร์ลินบินเร็วมาก จนไม่ทันได้ระวัง โครม! เสียงดังสนั่น มาร์ลินบินชนกับนกน้อยขนส่งเข้าอย่างจัง นกน้อยบาดเจ็บ ข้าวของกระจัดกระจาย


“ขอโทษนะนกน้อย ฉันรีบเร่งจนไม่ได้ระวัง ท�ำให้เธอต้องบาดเจ็บ” เธอพูดด้วยความรู้สึกผิด พลางช่วยเก็บของ “ไม่เป็นไรหรอก เธอรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา” นกน้อยบอก


หลังจากที่มาร์ลินช่วยนกน้อยเก็บของเสร็จ เธอก็รีบบินไปหาเพื่อน แต่กลับเจอแค่ เซเลอรี่ นางฟ้าสีเขียว เพียงตนเดียว “มาร์ลิน เธอมาช้าจัง ทุกคนกลับไปหมดแล้วล่ะ” เซเลอรี่พูดอย่างลนลาน


“ทุกตนโมโหมาก ที่สร้างสายรุ้งไม่ทันเวลา พากันเก็บเอาสีกลับไปหมด ทั้งเมืองจึงกลายเป็นสีหม่น ทุกคนก�ำลังเดือดร้อน” เซเลอรี่เล่าปัญหา ที่เกิดขึ้นให้ มาร์ลินฟัง


คุณเต่าทองไม่มีสีแดง สีส้มของฟักทองที่น่ากินหายไป ไม่มีใครจ�ำคุณผึ้งจดหมายได้เพราะไม่มีสีเหลือง แม่น�้ำสีด�ำคล�้ำ ไม่มีใครเข้าใกล้ เพราะสีครามหายไป ดอกลาเวนเดอร์หม่นหมอง เพราะถูกเก็บเอาสีม่วงไป


“ฉันขอโทษนะ เซเลอรี่” “ไม่เป็นไร ฉันไม่โกรธเธอหรอก” เซเลอรี่ตอบกลับอย่างเข้าใจ มาร์ลินเสียใจ ที่ตนเองเป็นสาเหตุของปัญหา ท�ำให้ทุกคนต้องล�ำบาก จึงคิดอยากจะขอโทษเพื่อนๆ “เซเลอรี่พาฉันไปหาเพื่อนๆ หน่อย ฉันต้องไปขอโทษพวกเขา”


เมื่อมาร์ลินและเซเลอรี่ มาถึงนางฟ้าตนอื่นกลับท�ำหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมพูดคุย ไม่ยอมพูดจากับใคร


มาร์ลินร้องไห้เสียใจที่เพื่อนๆ ไม่ยอมคุยด้วย “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันช่วยเอง” เซเลอรี่อาสา ว่าแล้วเซเลอรี่ก็สั่นกระดิ่งอย่างแรงจนเกิดเสียง กริ๊ง...ง กริ๊ง...ง กริ๊ง...ง ทุกคนตกใจ พลางหันมาทางต้นเสียง


มาร์ลินได้โอกาสก็ไม่รอช้า รีบพูดความในใจ “ทุกคนฉันขอโทษนะ ที่มาช้า” เธอพูดทั้งน�้ำตา พร้อมกับเล่าให้ทุกคนฟังว่า ที่มาช้าเป็นเพราะเหตุใด


เมื่อทุกคนได้ฟัง ต่างรู้สึกเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น จึงพากันเข้าไปขอโทษมาร์ลิน และช่วยกันคิดแก้ปัญหา


“ฉันว่าพวกเรา น่าจะสร้างบ้านอยู่ด้วยกันนะ” บัมเบิลบี นางฟ้าสีเหลืองเสนอ


ทุกคนครุ่นคิดสักพัก ก็ได้ลงความเห็นกันว่า เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก มาร์ลินดีใจที่เพื่อนๆ เข้าใจและให้อภัย


หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว นางฟ้าที่เก็บเอาสีมา จึงปล่อยสีกลับคืนตามเดิม


สีแดงของคุณเต่าทอง ฟักทองมีสีส้มน่ากิน ทุกคนจ�ำคุณผึ้งจดหมายได้ แม่น�้ำสีครามสดใส ดอกลาเวนเดอร์ระบ�ำเริงร่า ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติสุข


สุดท้าย นางฟ้าทุกตนร่วมแรงร่วมใจ ช่วยกันสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา เพื่ออยู่ด้วยกันอย่างสันติสุข และออกไปสร้างสายรุ้งแสนสวยเส้นใหม่ อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้ง 7 ตนเสมอมา


ประวัติผู้เขียน

นามปากกา ล่ อ ง ห น ชื่อจริง ณัฐพล ฉัตรมงคลยิ่ง ชื่อเล่น ปอนด์ เกิดวันพฤหัสบดีที่ 22 ธันวาคม 2537 ภูมิล�ำเนา จังหวัดนครราชสีมา นักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาเทคโนโลยีมัลติมีเดีย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ล่ อ ง ห น

longhonstory


มาร์ลิน นางฟ้าสีน�้ำเงิน อาศัยอยู่ในทุ่งดอกเนโมฟีลาแสนห่างไกล แต่แล้ววันหนึ่ง เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ท�ำให้ผู้คนเดือดร้อน มาร์ลินจะแก้ไขปัญหาได้อย่างไร

ล่ อ ง ห น longhonstory

Rainbow edit  
Rainbow edit  
Advertisement