Page 1

ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ 5ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΦΥΛΛΟ 6, ΜΑΡΤΙΟΣ 2010

ïõóßá... ∆ΕΝ ΕΙΝΑΙ Θ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΑΜΑ. Α. ΘΕΜΑ ΑΝΘ ΡΩΠΙΑΣ!

Παιδιά θύματ α...

0 200.00 παιδιά χωρίς α ματ δικαιώ

∆ια φα χρον ινό ικό μεν ο

ην Ζητούν τ ας μ προσοχή

Τ τη ο δ ς ρά πρ μα οσ φυ γι

άς

εν τύπω


02

Με λένε ΠΡΟΣΦΥΓΑ

ïõóßá...

εν τύπω

ΦΥΛΛΟ 6ο Δημοσιογραφική Ομάδα 5ου ΓΕΛ Κατερίνης σχ. έτος 2009-2010 Ηπείρου 10 - Τηλ. 23510 46177 Fax: 23510 46169 e-mail: mail@5lyk-kater.pie.sch.gr

Με λένε ΠΡΟΣΦΥΓΑ Δεν έχω πατρίδα! Κυνηγημένος ζω και ψάχνω Αλήθεια τι; Οι ισχυροί της γης με ξεσπιτώνουν ΠΑΝΤΑ. Παιδί γυμνό περιπλανιέμαι! Χωρίς γονείς, θεούς, χώμα κι ελπίδα! Με λένε ΞΕΝΟ όπου κι αν πάω! Με λέγαν ΞΕΝΟ κι από κει που ξεριζώθηκα!

Μαθητές που συμμετέχουν:

Παιδί προσφύγων είμαι ΠΑΝΤΑ…!

1.Κοκκινάκη Παναγιώτα Α3 2.Κωστίκου Μαρίλη Α3 3.Κυτίδης Τάσος Α3 4.Κοκόγια Αποστολία Α3 5.Λένα Νίκος Α3 6.Τσούπος Σταύρος Α6 7. Ευθυμιάδου Ευφροσύνη Β2 8.Ιωσηφίδου Μαρία Β2 9.Κατσιούλα Σοφία Β2 10.Κοκτσίδου Αναστασία Β3 11.Μανουσαρίδου Άννα Β3 12.Μαχαιρίδου Ιωάννα Β3 13.Μπουρνάκα Αθηνά Β3 14.Νάκα Άννα Β3 15.Παπαθανασίου Όλγα Β4 16.Παναγιωτή Ζωή Β4 17.Παρθενάκη Μαρία Β4 18.Πασχούλη Ερασμία Β4 19. Χολίδου Μαρία Β5 20.Ψαριάη Βασιλική Β5 Συντονίστριες: 1.Καρπούζα Κ. - Φιλόλογος 2.Μεταξιώτη Π. - Φιλόλογος 3.Πεσερίδου Ι. - Φιλόλογος/Δημοσιογράφος

Φίλοι μου; Εκείνοι που μιλούν την ίδια… γλώσσα! Όλου του κόσμου οι πρόσφυγες! Φίλοι καλοί μου; Τα πουλιά! Κλαιν και πετούν μαζί μου, όταν θυμάμαι και γυρνώ σε… όσα ΕΧΑΣΑ!

Ευχαριστούμε θερμά για την οικονομική ενίσχυση στην έκδοση του παρόντος εντύπου τους: -κ. Δημήτρη Ζήκο, πρόεδρο, & το Δ.Σ. του Συλλόγου Ηπειρωτών Ν. Πιερίας -τον κ. Χοτοκουρίδη Λάζαρο, Πολιτικό Μηχανικό

Οργάνωση Εντύπου: ΑΣ ΙΔΑ Ν. ΠΙΕΡΙ ΙΑ ΕΦΗΜΕΡ ΙΑ ΑΔ Μ ΔΟ ΕΒ

60100 25ÇÓ ÌÁÑÔÉÏÕ 19 Ô.Ê. 26707 X. FA 1 37 ÔÇË. 23510 73 ail.com enimerosipierias@gm

Με λένε πρόσφυγα Γιατί ζω με τη φυγή! Αλήθεια όμως τη διαλέγω; Πόσους αιώνες άραγε με λένε πρόσφυγα; Πόσους αιώνες ζω και θα ζω ξεσπιτωμένος; Ως πότε θα με λένε επικίνδυνο; Ως πότε θα με λέτε ΚΑΠΗΛΟ της δικής σας πατρίδας; Ως πότε θα καπηλεύομαι το μόχθο, τις δουλειές σας, τους θεούς σας; Με λένε ΞΕΝΟ όπου κι αν πάω! Με λέγαν ΞΕΝΟ κι από κει που ξεριζώθηκα! Ως ΠΟΤΕ θα με λένε, Θεέ μου, ακόμα ΠΡΟΣΦΥΓΑ;

Αφιερωμένο από τη δημοσιογραφική ομάδα του σχολείου μας σε όλα τα παιδιά που έζησαν την εμπειρία της προσφυγιάς!


03 Συνηθισμένοι άνθρωποι... ασυνήθιστες ζωές...

Πώς να προβληματιστώ, αν δεν γνωρίζω το φαινόμενο;

Πρόσφυγας και Μετανάστης. Γλωσσάρι Ποια η διαφορά; Μανουσαρίδου Άννα, Παπαθανασίου Β3

Τ

α τελευταία χρόνια υπάρχει μια αυξανόμενη σύγχυση στην κοινή γνώμη σχετικά με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που εν μέρει οφείλεται στο ότι και οι δύο κατηγορίες χρησιμοποιούν πλέον τις ίδιες οδούς και τα ίδια μέσα για να μετακινηθούν από τη μία χώρα στην άλλη. Όλο και πιο συχνά μάλιστα, παρατηρούμε ότι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο στους τόπους όπου καταλήγουν: με επιφυλακτικότητα και δυσπιστία που πολλές φορές φτάνει ακόμα και στην απόρριψη. Στην πραγματικότητα όμως, πρόσφυγες και μετανάστες έχουν πολύ διαφορετικές αφετηρίες και ανάγκες: Οι μετανάστες ωθούνται από τη φτώχεια και την ανέχεια να αφήσουν τη χώρα τους με σκοπό να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους - αν αποφασίσουν να γυρίσουν πίσω, θα συνεχίσουν να έχουν την προστασία της

πατρίδας τους. Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την εστία τους επειδή απειλείται η ζωή ή η ελευθερία τους - αν επιστρέψουν στον τόπο τους, πολλές φορές κινδυνεύει η ίδια τους η ζωή. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν δικαίωμα να κάνουν αίτηση για άσυλο σε μια άλλη χώρα, δηλαδή να ζητήσουν προστασία και να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Όσο περιμένουν να εξεταστεί το αίτημά τους ονομάζονται αιτούντες άσυλο. Ορισμένες φορές γίνεται επίκληση του ασύλου από άτομα

που δεν είναι πρόσφυγες με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται η σχετική με το άσυλο διαδικασία. Η προσφυγική ιδιότητα και κατάσταση δεν είναι μόνιμες. Όταν οι λόγοι φόβου δίωξης εκλείψουν, αρκετοί πρόσφυγες επιστρέφουν στην πατρίδα τους, προσπαθώντας να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος και χρόνο. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου ο εθελοντικός επαναπατρισμός δεν είναι εφικτός και οι πρόσφυγες καλούνται να κάνουν ένα νέο, πλην δύσκολο, ξεκίνημα ζωής στη χώρα υποδοχής.

Όλγα, Β4

Μετανάστευση (εσωτερική/εξωτερική): ομαδική ή ατομική μετακίνηση από την πατρίδα σε άλλη πόλη ή χώρα κυρίως για ανεύρεση εργασίας. Προσφυγιά : η εξαναγκαστική φυγή από τον μόνιμο τόπο εγκατάστασης ή την πατρίδα ενός ατόμου. Άσυλο : ο χώρος που παρέχεται προστασία σε καταδιωκόμενα άτομα /πολιτικό άσυλο : το δικαίωμα ενός αλλοδαπού να γίνει δεκτός σε μια χώρα, επειδή διώκεται στη δική του λόγω πολιτικών φρονημάτων.


04

ΠΑΡΕΛΘΟΝ - ΠΑΡΟΝ - ΜΕΛΛΟΝ

ÐÑÏÓÖÕÃÉÁ:

Ένα διαχρονικό φαινόμενο

Λένα Νίκος, Α3 Τσούπος Σταύρος, Α6

Α

πό τότε που ο άνθρωπος, διωγμένος, εγκατέλειψε την Εδέμ, ξεκίνησε ένα μακρύ κοπιαστικό ταξίδι. Άνθρωποι, φυλές, λαοί βρέθηκαν και βρίσκονται σε συνεχή περιπλάνηση. 1922: Ç ìåãáëýôåñç ìåôáêßíçóç ðëçèõóìþí óôçí éóôïñßá Με το διωγμό του 1922 άρχισε το πιο μακρύ, το πιο θεαματικό οδοιπορικό στην ιστορία. Πρόκειται για την αναγκαστική μετακίνηση δύο εκατομμυρίων χριστιανών και μωαμεθανών και στις δυο ακτές του Αιγαίου. Για περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια στα βάθη της Μικράς Ασίας ανατράφηκαν πολλοί απόγονοι των ανήσυχων πνευμάτων που είχαν ακολουθήσει τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών και το δράμα που ξέσπασε από αυτή με κορύφωμα το ολοκαύτωμα της Σμύρνης άρχισε ο ξεριζωμός χιλιάδων ανθρώπων. Η μετακίνηση ξεκίνησε καιρό πριν την καταστροφή της Σμύρνης. Όσο, όμως, η μακρινή πραγματικότητα του πολέμου πλησίαζε, η φυγή του κόσμου ακολουθούσε ξέφρενο ρυθμό. Η μεγάλη προκυμαία της Σμύρνης γέμιζε ασφυκτικά. γυναίκες που θρηνούσαν, μανάδες χωρίς φαί για τα μωρά τους… Τους Έλληνες της Σμύρνης ακολούθησαν οι Έλληνες της Θράκης. Βλέποντας τα χωριά τους να ερημώνουν, το στρατό να αποχωρεί, παρατούσαν επιτόπου τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τα υπάρχοντά τους κι εγκατέλειπαν, προκειμένου να επιστρέψουν στην Παλιά Ελλάδα.

Χολίδου Μαρία, Β5

«Σημείο αναφοράς για την προσφυγιά»

Πόντος. Μία λέξη που περικλείει μια ιστορία αιώνων, μία ιστορία χαράς αλλά και λύπης. λύπης Κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει πως αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα προσφυγιάς που γνώρισε η ελληνική κοινωνία κοινωνία. Ας κάνουμε λοιπόν λοιπόν, μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν για να γνωρίσουμε όλοι μας μας, Πόντιοι και μη, την ιστορία τους που σφράγισε το παρελθόν παρελθόν, επηρεάζει το παρόν και θα καθορίσει το μέλλον. Εγκαταστημένοι στις παρυφές της περιοχής του Πόντου, ο αριθμός του πληθυσμού τους αρχικά έφτανε τα 2 εκατομμύρια εκ των οποίων 700.000 ήταν Έλληνες. Μπορεί για τα σημερινά δεδομένα ο αριθμός αυτός να φαντάζει μικρός, ωστόσο αποτελεί σημαντικό επίτευγμα των Ελλήνων του Πόντου που υφίσταντο επανειλημμένα σφαγές, εξισλαμισμούς και κατατρεγμούς από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Νεότουρκοι, που κατείχαν τότε την εξουσία, προσπάθησαν να διευθετήσουν το λεγόμενο αυτό «ποντιακό πρόβλημα» (1915) , όμως γρήγορα φάνηκαν οι πραγματικές τους προθέσεις που δεν ήταν άλλες από τον αφανισμό των αλλοεθνών αλλόθρησκων αυτών ανθρώπων από την επικράτειά τους με τη μορφή γενοκτονίας. Προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους χρησιμοποίησαν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο. Στόχος τους δεν ήταν άλλος από την εξόντωση μέσω επώδυνων αγγαρειών. (Αμελέ Ταμπουρού). Όταν αποκαλύφθηκε ο σκοπός της δημιουργίας αυτών των ταγμάτων οι Έλληνες στρατιώτες προσπάθησαν να γλιτώσουν με κάθε τρόπο, ακόμη και με την λιποταξία. Τότε οι τουρκικές αρχές εξαπέλυσαν περίπολο προκειμένου να συλλάβουν τους λιποτάκτες. Όταν αυτό συνέβαινε, η τιμωρία δεν ήταν άλλη από την αγχόνη για τους ίδιους και τους ομοϊδεάτες τους και ο βιασμός για τις γυναίκες. Ο τελικός απολογισμός αυτού του σχεδίου εξόντωσης; 351.000 Έλληνες εξολοθρεύτηκαν ενώ 400.000 κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην τότε Σοβιετική Ένωση. Το 1923, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ό,τι ελληνικό στοιχείο είχε απομείνει στον Πόντο κατέφυγε στην Ελλάδα με σκυμμένο το κεφάλι από τις κακουχίες. Οι άνθρωποι αυτοί, που περικλείουν μέσα τους αιώνες μικρασιατικής κληρονομιάς, δεν υπέστησαν μόνο την γενοκτονία από τους ξένους, αλλά, έπειτα ήρθαν αντιμέτωποι και με την περιφρόνηση των συμπατριωτών τους στην Ελλάδα που τους θεωρούσαν ξένους μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

Παιδιά: Θύματα του πολέμου… Μανουσαρίδου Άννα, Β3 Τα παιδιά-πρόσφυγες καταβάλλουν βαρύτατο τίμημα, υποσιτίζονται, μαστίζονται από ασθένειες, δεν εμβολιάζονται και δεν πάνε σχολείο. Και μόνο η περιαγωγή τους σε κατάσταση προσφυγιάς προκαλεί ανεπούλωτες βλάβες στον παιδικό ψυχισμό. Θα ήθελα λοιπόν για αυτόν τον λόγο να επισημάνω την ανάγκη παγκόσμιας κινητοποίησης για την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια πρόσφυγες με τις οικογένειές τους και να υπογραμμίσω τους σοβαρούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα προσφυγόπουλα. Οι κίνδυνοι αυτοί είναι: -Κίνδυνοι κατά τη διάρκεια της φυγής τους από τις εστίες τους. Βία, ασθένειες, πείνα ή και θάνατος καθώς προσπαθούν να διαφύγουν. Μπορεί να χωρισθούν από τις οικογένειές τους και διατρέχουν τον κίνδυνο να στρατευθούν δια της βίας σε ένοπλες ομάδες, να πέσουν θύματα trafficking, επικίνδυνης εργασίας ή και σεξουαλικής εκμετάλλευσης. - Κίνδυνοι στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που συνωστίζονται σε συνθήκες φτώχειας σε καταυλισμούς εσωτερικά εκτοπισμένων πληθυσμών και σε προσφυγικά στρατόπεδα αυξάνουν τους κινδύνους ασθενειών, βίας, κακομεταχείρισης και εκμετάλλευσης. Τα προσφυγόπουλα αντιμετωπίζουν διακρίσεις και μερικές φορές φυλάκιση καθώς συχνά δεν έχουν ταυτότητα ή επίσημα χαρτιά. -Έλλειψη νόμιμης αναγνώρισης. Αρκετές χώρες δεν έχουν επικυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ του 1951 για τους πρόσφυγες και δεν αναγνωρίζουν εσωτερικά εκτοπισμένους πληθυσμούς μέσα στα εθνικά τους σύνορα..


ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ και ελληνισμός

Ευθυμιάδου Εφροσύνη, Β2 Παπαθανασίου Όλγα, Β4

“Πόνος και τρόμος και κατήφεια κατέλαβε τότε το έθνος. Η πληροφορία περί σφαγών στη Μικρά Ασία, η εμφάνισις συμμοριών, η απροκάλυπτη χαρά των Τούρκων, η σύγχυσις διαταγών και πληροφοριών, όλα κορύφωναν την ταραχή και τη συγκίνηση του πληθυσμού της Θράκης.” Άφηναν πίσω μια παρουσία αιώνων. Ήταν ένα ξήλωμα ανθρώπων από τις εστίες τους, από τη γη στην οποία έζησαν, φυλάγοντας και τις Θερμοπύλες του Έθνους. Τώρα, τους τράβηξαν το έδαφος από τα πόδια τους. Διώχτηκαν από το χώρο όπου αγωνίστηκαν να στεργιώσουν, δημιούργησαν και ξεκίνησαν να μεταλαμπαδεύσουν τον πολιτισμό τους, το φως του Ελληνισμού και την αγάπη του Χριστιανισμού, σε μια μεγάλη περιοχή του πλανήτη μας. Τώρα και οι Θρακιώτες, μαζί με τους άλλους, πήραν το δρόμο για την Ελλάδα, πρόσφυγες. Δεν κινδύνεψαν βέβαια οι ζωές τους. Αυτά που συνέβηκαν στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία δεν έγιναν και στη Θράκη. Ο τόπος που άφηναν ήταν εύφορος, λόγοι για ξενιτεμό δεν υπήρχαν και μέχρι τότε η μετανάστευση από τις Σαράντα Εκκλησίες ήταν μικρή. Μετά το 1922 πολλοί έφυγαν για την Αμερική. Ήταν επόμενο, αφού όλοι σκόρπισαν και η Ελλάδα δεν επαρκούσε να απορροφήσει το σύνολο των προσφύγων. Από τους πρώτους ξενιτεμένους στην Αμερική, πριν από την προσφυγιά, είχε ιδρυθεί Σύλλογος με τον τίτλο ΚΑΡΠΟΔΑΙΜΩΝ, που είχε στείλει και χρήματα για την Αστική Σχολή. Μετά, ενίσχυε και βοηθούσε όσους κατέφευγαν στο Νέο Κόσμο. Πολλοί από τους πρόσφυγες του 1922 που εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Μακεδονία και στη Δυτική Θράκη, υπέστησαν, 19 χρόνια μετά και δεύτερη προσφυγιά, κατά τηΒουλγαρικήΚατοχήτωνπεριοχώναυτών, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατέφυγαν κυρίως στη Θεσσαλονίκη, την προσφυγομάνα, όπου και πολλοί έμειναν για πάντα. Καλό θα είναι να κάνουμε έναν παραλληλισμό των παραπάνω, με αυτά που συμβαίνουν τώρα με τους Βορειοηπειρώτες, τους Πόντιους στα Βαλκάνια, και όχι μόνο. θα εννοήσουμε νομίζω πολλά. Παρά το θεσπισμένο Διεθνές Δίκαιο και τις όποιες δραστηριότητες των Διεθνών Οργανισμών, αγαθές ή ιδιοτελείς των ισχυρών, αναφύονται και σήμερα δισεπίλυτα και τραγικά προβλήματα προσφύγων σε όλο τον πλα-

05

νήτη μας. Σαν εκείνα που ευαισθητοποίησαν τους συγγραφείς μας, τον Ηλία Βενέζη για τη “Γαλήνη” και το Νίκο Καζαντζάκη για το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, και άλλους. Η καλύτερη ανάλυση της λέξης προσφυγιά που βρήκα, περιλαμβάνεται σε ένα άρθρο του Μάριου Πλωρίτη στην εφημερίδα το Βήμα (24 Μαρτίου 1991) με τον τίτλο “πρόσφυγες μια απαιώνια τραγωδία”. Είναι από τον “Πλαταϊκό”, λόγο του Ισοκράτη που έγραψε για τους Πλαταιείς, για να τον εκφωνήσουν στην Αθηναϊκή Εκκλησία του Δήμου, όταν η πόλη τους καταστράφηκε από τους Θηβαίους το 374 π.Χ. Το κομμάτι του λόγου αυτού που παρατίθεται δείχνει τις αθλιότητες της προσφυγιάς και τα αδιέξοδα της. “Ποιους θα μπορούσε να βρει κανείς περισσότερο δυστυχισμένους από μας που, μέσα σε μια μέρα, χάσαμε και την πατρίδα μας και τη γη μας και την περιουσία μας και τώρα στερημένοι απ’ όλα τα απαραίτητα, πλανιόμαστε εδώ κι εκεί σαν ζητιάνοι, μη ξέροντας που να στραφούμε και υποφέροντας σ’ όποιο μέρος κι αν καταφύγουμε. Γιατί, αν βρούμε εκεί δυστυχισμένους ανθρώπους, πονάμε, αφού αναγκαστικά, εκτός απ’ τις δικές μας συμφορές μετέχουμε και στων άλλων τις λύπες. Κι αν πάλι βρεθούμε ανάμεσα σ’ ευτυχισμένους, πονάμε πιο πολύ όχι επειδή φθονούμε τα πλούτη τους, αλλά επειδή, μπροστά στην ευτυχία τους, νιώθουμε πιο βαθειά τη δική μας κακοπάθεια… Αληθινά, τι νομίσετε πως νιώθουμε βλέποντας τους γονείς μας να ζουν άθλια γερατιά και τα παιδιά μας ν’ ανατρέφονται όχι όπως εμείς είχαμε ελπίσει, παρά άλλα να καταντάνε δούλοι εξαιτίας μικροδανείων, άλλα να μπαίνουν υπηρέτες, κι άλλα να παλεύουν για τον επιούσιο όπως μπορούν, με τρόπο που δεν ταιριάζει ούτε στα έργα των προγόνων τους, ούτε στην ηλικία τους, ούτε στη δική μας περηφάνεια. Και το πιο σπαρακτικό, απ’ όλα, να βλέπεις να χωρίζονται όχι μόνο πολίτες από συμπολίτες, αλλά και γυναίκες από τους άνδρες τους και θυγατέρες από τις μητέρες τους, κι όλοι οι συγγενικοί δεσμοί να διαλύονται, όπως έγινε με πολλούς συντοπίτες μας εξαιτίας της κατάρας που μας βρήκε.’’

``Γιατί αφού χάθηκε η κοινή ζωή μας ο καθένας δεν στηρίζει πια τις ελπίδες τον παρά στον εαυτό του μονάχα. Και βέβαια, δεν ξαστοχάτε - νομίζουμε - και τις άλλες ντροπές και ταπεινώσεις που γέρνει η φτώχια και η προσφυγιά, και που εμείς τις νιώθουμε στην ψυχή μας πιο βαριά απ’ τους άλλους, αλλά δεν τις ξεστομίζουμε, επειδή ντρεπόμαστε να συζητάμε μια-μια τις δυστυχίες μας.”


06 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΚΤΣΙΔΟΥ, Β3

...Αλλά τί συμβαίνει με το φαινόμενο της προσφυγιάς σήμερα;

Ç ÅëëÜäá, üðùò êáé ïé ðåñéóóüôåñåò ÷þñåò ôïõ êüóìïõ Ý÷ïõí áíôéìåôùðßóåé ôï öáéíüìåíï ôçò ðñïóöõãéÜò. Åßôå õðÞñîáí ïé ßäéïé äéùãìÝíïé (óôï ðáñåëèüí Þ óôï ðáñüí) áðü ôïí ôüðï äéáìïíÞò ôïõò ëüãù èñçóêåßáò, åèíéêüôçôáò, ðïëéôéêþí ðåðïéèÞóåùí ê.á. , åßôå Ýãéíå Üöéîç ðñïóöõãéêþí ðëçèõóìþí óôç äéêÞ ôïõò ÷þñá. Ç ãåíéêÞ êñßóç ðïõ èá äçìéïõñãçèåß óå ìßá ÷þñá åßíáé áíáìåíüìåíç. ¼ðùò êáé íá Ý÷åé üìùò, ïé ðñüóöõãåò äåí ðñÝðåé íá áíôéìåôùðßæïíôáé ìå å÷èñéêüôçôá. Ãéáôß ãéá íá êáôáöýãïõí óå ìéá îÝíç ÷þñá , óçìáßíåé üôé ðßóù óôïí ôüðï ôïõò áíôéìåôþðéóáí äýóêïëåò Ýùò êáé êáôáóôñïöéêÝò óõíèÞêåò. Ðáßñíïíôáò ãéá ðáñÜäåéãìá ôçí ÁúôÞ êáé ôïí êáôáóôñïöéêü óåéóìü ðïõ Ýãéíå ðñéí áðü ðåñßðïõ ôñåéò åâäïìÜäåò, âëÝðïõìå üôé ç ðñïóöõãéÜ ßóùò åßíáé ç ìüíç ëýóç. ÌåôÜ ôïí óåéóìü ðÝöôïõí ôá óðßôéá ôïõò, ÷Üíïõí ôéò äïõëåéÝò ôïõò, ãêñåìßæïíôáé ôá üíåéñÜ ôïõò. Ìç Ý÷ïíôáò Üëëç ëýóç, êáèþò ãéá ôçí áíïéêïäüìçóç ôçò ÁúôÞò èá ÷ñåéáóôåß ìéá äåêáåôßá, êáôáöåýãïõí ìáæéêÜ óôçí ðñïóöõãéÜ. ÁöÞíïõí ôïí ôüðï ôïõò ìå óêïðü íá åðéâéþóïõí, îáíáñ÷ßæïíôáò ôçí æùÞ ôïõò áðü ôá óõíôñßììéá. (ÏìÜäá ðñïóöýãùí ðåñðáôÜ óôïõò äñüìïõò ôïõ Ðïñô-Ï-Ðñåíò. ÔñïöÞ êáé öÜñìáêá ìðïñåß íá Ýöôáóáí ó÷åôéêÜ Ýãêáéñá, ùóôüóï ïé ãéáôñïß áíçóõ÷ïýí ãéá ôéò áóèÝíåéåò ðïõ èá áðåéëÞóïõí ôïõò ÷éëéÜäåò ôñáõìáôßåò êáé Üóôåãïõò.) Ç êáôÜóôáóç üìùò, äåí åßíáé ôüóï áðëÞ. ÁíáñùôÞèçêå êáíåßò ìáò ãéá ôçí ðñïóáñìïãÞ ôùí ðáéäéþí óå êáéíïýñãéá ó÷ïëåßá; Èá îåêéíÞóïõí ôï ó÷ïëåßï Þ èá áíáãêáóôïýí íá äïõëÝøïõí ãéá ôçí åðéâßùóÞ ôïõò; Êé üìùò ëßãïé Ý÷ïõí èÝóåé ôÝôïéá åñùôÞìáôá óõìðüíéáò Þ êáëýôåñá áíèñùðéÜò. ×éëéÜäåò Üóôåãïé ôïõ Ðïñô-ï-Ðñåíò, ôçò ðñùôåýïõóáò ôçò ÁúôÞò, êáôåõèýíïíôáé ìå ëåùöïñåßá ðñïò ôá áíáôïëéêÜ, óôá óýíïñá ìå ôç ÄïìéíéêáíÞ Äçìïêñáôßá, ìå óôü÷ï ôç äéåßóäõóÞ ôïõò óå áõôÞí ôçí Üëëç ÷þñá ôïõ íçóéïý. ÁíÜëïãåò óêçíÝò äéáäñáìáôßæïíôáé êáé óôá ëéìÜíéá, üðïõ ðñüóöõãåò ìå áõôïó÷Ýäéåò âÜñêåò åðé÷åéñïýí íá êáôåõèõíèïýí ðñïò ôçí Êïýâá, ôï ÌáúÜìé êáé ôéò Ìðá÷Üìåò. Ïé Ç.Ð.Á Ý÷ïõí êëåßóåé Þäç ôéò ðüñôåò ôïõò îåêáèáñßæïíôáò üôé äå èá äå÷èïýí áíåîÝëåãêôï êýìá ðñïóöýãùí, áí êáé åôïéìÜæïõí ôç íáõôéêÞ âÜóç ôïõò óôï ÃêïõáíôÜíáìï ãéá íá äå÷èåß ïñãáíùìÝíá ùò êáé 2.000 ðñüóöõãåò. Ïé Üíèñùðïé áõôïß áíôéìåôùðßæïõí ôï ìßóïò êáé ôçí áðüññéøç ðïõ êáíÝíáò áðü åìÜò äåí èá Þèåëå íá áíôéìåôùðßóåé óå ìßá ðáñüìïéá êáôÜóôáóç. Ç åðéâßùóç áëëÜ êáé ïé óõíèÞêåò æùÞò åßíáé äýóêïëåò ãéá ôïõò ðñüóöõãåò. Ç âïÞèåéá áëëÜ êáé ç áíèñùðéÜ ìáò èá Þôáí ëõôñùôéêÞ ãé’ áõôïýò . ÂïÞèåéá óáí áõôÞ ôçò ìç êõâåñíçôéêÞò ïñãÜíùóçò Habitat for Humanity, ôçò ïìÜäáò Help Þ áêüìá êáé ôùí äùñåþí äéáóÞìùí ðñïóþðùí (üðùò ç äùñåÜ ôùí Angelina êáé Brad Pitt).Êáé ôÝëïò íá ìçí îå÷íÜìå üôé üëïé åßìáóôå Üíèñùðïé ßóïé óå üðïéïí ôüðï êáé áí âñåèïýìå.


200.000 ðáéäéÜ ÷ùñßò äéêáéþìáôá óôçí ÅëëÜäá ôïõ 21ïõ áéþíá!

07

Ìáñßëç Êùóôßêïõ, Á3 & Ðáó÷ïýëç Åñáóìßá, Â4

Ì

ðïñåß ç åëëçíéêÞ ðïëéôåßá íá ôá Ý÷åé áãíïÞóåé ãéá ÷ñüíéá, áëëÜ îáöíéêÜ áðïöÜóéóå íá áó÷ïëçèåß ìáæß ôïõò, üìùò ü÷é ãéá íá ôïõò ëýóåé êáíÝíá ðñüâëçìá, áëëÜ ãéá íá äéáéùíßóåé ìéá íåïåëëçíéêÞ êáêïäáéìïíßá ðïõ äéïãêþíåé ìå ôçí áðñáîßá ôçò: ôï íá åßóáé ðáéäß ðñïóöýãùí óôçí ÅëëÜäá! ÌéëÜìå ãéá ðåñßðïõ 200.000 ðáéäéÜ ðïõ ãåííÞèçêáí Þ ìåãÜëùóáí óôç ÷þñá ìáò, ÷ùñßò êáíÝíá äéêáßùìá áö’ üôïõ åíçëéêéùèïýí. ÊáôÜ ôç äéÜñêåéá ôçò äåêáåôßáò ôïõ ‘90 Ýíïðëåò óõññÜîåéò êáé Ýêôáêôåò êáôáóôÜóåéò åðåßãïõóáò áíÜãêçò ÷ôýðçóáí åêáôïíôÜäåò ÷éëéÜäåò ðáéäéÜ. ÐáéäéÜ åêôïðßóôçêáí ìÝóá óôçí ßäéá

ôïõò ôç ÷þñá Þ Ýãéíáí ðñüóöõãåò ìÝóá óôçí ôáñá÷Þ ôùí åíüðëùí óõññÜîåùí. Óôç äåêáåôßá ðïõ ìåóïëÜâçóå áðü ôçí õéïèÝôçóç ôçò Óýìâáóçò ãéá ôá Äéêáéþìáôá ôïõ Ðáéäéïý, ôï 1989, ðÜíù áðü 2.000.000 ðáéäéÜ Ý÷ïõí óêïôùèåß êáé ðÜíù áðü 6.000.000 ðáéäéÜ ôñáõìáôßóèçêáí Þ Ýìåéíáí áíÜðçñá óå Ýíïðëåò óõãêñïýóåéò, 12.000.000 ðáéäéÜ Ýìåéíáí Üóôåãá, ôïõëÜ÷éóôïí 1.000.000 Ýìåéíáí ïñöáíÜ Þ áðï÷ùñßóèçêáí ôïõò äéêïýò ôïõò êáé 10.000.000 ðáéäéÜ Ý÷ïõí øõ÷ïëïãéêÜ ôñáýìáôá ëüãù ðïëÝìïõ. Óýìöùíá ìå ôç UNICEF ôï 50% ôùí 57,4 åêáôïììõñßùí åêôïðéóìÝíùí áôüìùí ëüãù åíüðëùí óõññÜîåùí óå üëï ôïí êüóìï, åßíáé ðáéäéÜ.

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ Κοκόγια Αποστολία, Α3 Κοκκινάκη Παναγιώτα, Α3

Ο

ι δυτικοευρωπαϊκές χώρες έχουν “κατακλυσθεί” από ξένους που αναγκάστηκαν να καταφύγουν σ’ αυτές εξαιτίας πολλών παραγόντων. Τα τελευταία χρόνια, ύστερα από την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ γενικώς καθώς και ύστερα από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο που ξέσπασε και που συνεχίζεται, τα κύματα των προσφύγων είναι αλλεπάλληλα και έντονα. Οι πρόσφυγες είναι μια ειδική κατηγορία “μεταναστών”. Σύμφωνα με τη διεθνή σύμβαση της Γενεύης του 1951 και το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967, πρόσφυγας είναι “κάθε πρόσωπο που λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, πολιτικών πεποιθήσεων ή συμμετοχής σε ορισμένη κοινωνική ομάδα, βρίσκεται έξω από τη χώρα υπηκοότητάς του και δεν μπορεί ή εξαιτίας αυτού του φόβου, δεν θέλει να προσφύγει στην προστασία της χώρας αυτής”. Οι υπηρεσίες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υπολογίζουν ότι σήμερα ο αριθμός των προσφύγων σε όλο τον κόσμο πλησιάζει τα 25 εκατομμύρια, που σημαίνει ότι μέσα στην τελευταία διετία οι πρόσφυγες δεν ξεπερνούσαν τα 18 εκατομμύρια και το 1983 τα 11 εκατομμύρια. Ο ΟΗΕ κάνει λόγο και για άλλα περισσότερα από 26 εκατομμύρια εκτοπισμένα άτομα, που αν και πολύ συχνά μέσα στα όρια της πατρίδας τους, έχουν διωχθεί από τις εστίες και τις περιουσίες τους. Τους περισσότερους μετανάστες - πρόσφυγες των τελευταίων ετών έχει δεχτεί η Γερμανία, αλλά τώρα πλέον οι Γερμανοί δείχνουν φανερά και λένε ότι δεν θέλουν άλλους. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανταπόκριση, τα τρία τελευταία χρόνια η Γερμανία έχει πλημμυρίσει από πρόσφυγες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, στη Γερμανία έχουν βρει άσυλο 350.000 άνθρωποι από την πρώην Γιουγκοσλαβία, στην Αυστρία 52.000, στην Ιταλία 55.000, στην Ολλανδία 45.000, στη Σουηδία 48.000 και στην Τουρκία 30.000. Το πρόβλημα των προσφύγων είναι βέβαια ευρύτερο.


08 ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Πώς βίωσαν τα ίδια τα προσφυγόπουλα το μαρτύριο της Προσφυγιάς Κυτίδης Τάσος, Ο Χαμίντ συνεχίζει… «Έμειινα τέσσερις μήνες Α3 στην Κωνσταντινούπολη και Τσούπος Σταύρος, δούλεψα για να βρω χρήματα. Α6 Τα χρήματα αυτά τα έδωσα σε Ο Μουσταφά, ο Νογιάν, ο Χαμίντ, ο Ιμπραήμ, ο Αλί, όλοι τους 15 με 16 χρόνων, παιδιά που έφτασαν μοναχά τους από την κεντρική Ασία μέχρι εδώ, ψάχνοντας - γιατί άλλο; - για ζωή.

Κ

ι εδώ; Εδώ στο αδιέξοδο. «Δε μας αφήνουν να έρθουμε, δε μας αφήνουν να μείνουμε, δε μας αφήνουν να φύγουμε.» Η κραυγή αγωνίας από τα παιδιά που μένουν στη Μονάδα Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανήλικων Προσφύγων στην Αγιάσο, στη «Villa Azadi», στο «Σπίτι της Ελευθερίας». Μαζί κι οι μαρτυρίες τους που ένας-ένας κατέθετε σε όλους, σα χέρι γνωριμίας και συνάμα φιλίας. Πώς φτάσαμε έως εδώ, πώς ζήσαμε, τι θέλουμε… Ο Ιμπραήμ λέει: «Γύρω στα 13, όταν πια μπορούσα να σηκώσω όπλα, με πλησίασαν διάφοροι για να στρατευθώ στις ομάδες τους. Κινδύνευα να με απαγάγουν. Λίγα χρόνια η οικογένειά μου άντεξε αυτήν την κατάσταση. Παίζαμε το θάνατο κάθε μέρα. Φύγαμε…» Στο δρόμο… «Κι από εκεί… Από την πρώτη στάση με την οικογένεια, στο δρόμο. «Με βοήθησε ένας φίλος με λίγα χρήματα», προσθέτει ο Αλί. «Στη μάνα μου δεν είπα τίποτα… Δεν άντεξα. Από το Ιράν στα σύνορα της Τουρκίας. Σε ένα μέρος όπου τη μέρα μας έκαιγε ο ήλιος και τη νύχτα έκανε φοβερό κρύο. Μας έδιναν φαγητό και νερό μια φορά την ημέρα. 70 άτομα».

ένα λαθρέμπορο, ο οποίος μας πήγε στη θάλασσα, μας έδειξε τα νησιά και μας είπε “Εκεί είναι η Ελλάδα”. Φουσκώσαμε τη βάρκα και πέσαμε στη θάλασσα. 1,5 ώρα μετά βρέθηκα στο νερό και νόμιζα ότι πνίγομαι…. Έτσι φτάσαμε στην Ελλάδα.» Κι από τη Μυτιλήνη στην Πάτρα. Ο Νογιάν αφηγείται: «Μια μέρα μαζί με άλλους πέντε καταφέραμε να μπούμε σε ένα φορτηγό. Μ’ έπιασαν. Με χτύπησαν άγρια. Έχασα τις αισθήσεις μου. Οι φίλοι μου με κουβάλησαν. Νόμιζα ότι δε θα ξαναπερπατήσω. Έγινα καλά σε τρεις εβδομάδες. Έφυγα πάλι για Αθήνα. Πήγα σε έναν οργανισμό για τους πρόσφυγες και με βοήθησαν να έρθω στη “βίλα αζαντί’’. Ο Μουσταφά, πάντα από τη σκηνή του «Αναγνωστηρίου» της Αγιάσου, λέει: « Ένα χαρτί μου λέει να εγκαταλείψω τη χώρα αλλά όλες οι πόρτες της χώρας είναι κλειστές, με άγριους αστυνομικούς που σε στέλνουν σε νοσοκομεία και φυλακές. Θα κάνω αίτημα για άσυλο και ας ξέρω ότι λίγες είναι οι πιθανότητες να πάρω. Δε σταματώ ποτέ να ελπίζω. Ελπίζω ακόμα πως θα τα καταφέρω να ζήσω. Και άλλοι τα κατάφεραν.»

Η «άλλη» Ελλάδα!

Η “βίλα αζαντί”», λέει η κοινωνική ανθρωπολόγος Σαλίνια Στρουκς, συντονίστρια της Μονάδας, «φιλοξενεί περίπου 100 ανήλικους ασυνόδευτους πρόσφυγες, ηλικίας περίπου 16 ετών. Οι ανήλικοι στέλνονται στη Μονάδα με εντολή του υπουργείου Υγείας και φιλοξενούνται σε αυτήν ενώ τους παρέχονται νομική και ψυχολογική στήριξη, ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα, κοινωνική υποστήριξη, επαγγελματικός και εκπαιδευτικός προσανατολισμός, διασύνδεση και δικτύωση, ενώ μαθαίνουν την Ελληνική και άλλες ξένες γλώσσες.

Μνήμες του διωγμού και της προσφυγιάς Μοναδική ανέκδοτη μαρτυρία του Θανάση Γ. Κακογιάννη από Αλάτσατα Ερυθραίας

Σεπτέμβριος 1987 στον Δημήτρη Κρασσά

Παναγιωτή Ζωή, Β4 Νάκα Άννα, Β1

Π

άντα ξυπνούν οι βαθιά θαμμένες μα ολοζώντανες, φοβερές κι ανατριχιαστικές παιδικές θύμησες. Να, εκεί, που όσο περνούν τα χρόνια, γυρίζει ο νους πολλές φορές σε όλα εκείνα που έζησε κανείς και τα θυμάται ένα-ένα, με τα κύρια και καταλυτικά γεγονότα, χωρίς να τα ‘χει αμαυρώσει ο χρόνος, με τις εικόνες των ζωηρές και ανεξίτηλες, γεγονότα και εικόνες που σημάδεψαν τη ζωή των όσων τα έζησαν και τις είδαν. Ακόμα εκεί που διαβάζεις κείμενα για τη Μικρασία, εκεί που αναζητάς στον όποιο χάρτη να δεις τα παράλια της Μικρασίας, τον τόπο που γεννήθηκες με τα νησιά μας απέναντι. Και σε κάθε πια επέτειο, ατόφιες μπροστά σου οι σκηνές, οι γιομάτες δέος και ανατριχίλα θανάτου, οι σκηνές του βασανισμού, του βιασμού και της ατίμωσης, βαθιά χαραγμένες και άσβεστες. Η πονεμένη μορφή της χαροκαμένης μάνας, η ορφάνια, τα πονεμένα παιδικά πρόσωπα, είναι ό,τι απόμεινε από εκείνη την εποχή του διωγμού και μετά για πολλά κατοπινά χρόνια. Και μέσα σ’ αυτό το ζοφερό κύκλο του φονικού, της καταστροφής και του ξεριζωμού, άσβεστη και ζωντανή η απέραντη άφθαρτη μνήμη.


Παιδιά που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, περπάτησαν, κυνηγήθηκαν, κινδύνευσαν.

Τί έχουν να μας πούν; Ο Νίκος Λένα, μαθητής του σχολείου μας από την Αλβανία, μας διηγείται τη δική του εμπειρία στο δρόμο της αναζήτησης μιας νέας πατρίδας! Ήταν μια κρύα μέρα του χειμώνα που ξεκινήσαμε το δρόμο της προσφυγιάς. Έπρεπε να φύγουμε από την χώρα και δεν ξέραμε πώς. Aλλά αποφάσισαν οι γονείς μου να φύγουμε από το βουνό. Ήταν λίγο δύσκολο, γιατί ήμουν πολύ μικρός και δεν ήμουν αρκετά δυνατός για να περπατήσω μόνoς μου. Είχαμε και τον αδερφό μου μαζί. Αυτός ήταν πιο μεγάλος από εμένα και δεν ήταν βάρος για τους γονείς μου. Έτσι ξεκινήσαμε το πρωί του χειμώνα μαζί με κάτι άλλους προσφυγές που ήρθαν μαζί. Αρχίσαμε να περπατάμε όλοι μπουλούκι. Θυμάμαι είχε πολύ κρύο εκείνη την ημέρα, όλοι φορούσαν χοντρά ρούχα αλλά πάλι δεν τους βοηθούσαν. Το βουνό ήταν παγωμένο και πολύ τρομακτικό, γεμάτο ψηλά δέντρα που πίσω από αυτά κρύβονταν ζώα και πολύ κακοί άνθρωποι που μπορούσαν να μας κάνουνκακό! Περπατήσαμε πολλές ώρες και σταματήσαμε να ξεκουραστούμε σε ένα παρατημένο σπίτι που ήταν πολύ παλιό. Στην αρχή φοβηθήκαμε μήπως ήταν άνθρωποι μέσα. Έτσι λοιπόν πήγαν δυο άντρες μέσα και έψαξαν και δεν βρήκαν τίποτα, μπήκαμε μέσα και ξεκουραστήκαμε λίγο. Μετά από λίγες ώρες ξεκινήσαμε πάλι για τον μακρύ μας δρόμο. Ήταν αργά το μεσημέρι και ξαφνικά ακούσαμε έναν τρομακτικό ήχο, πανικοβληθήκαμε όλοι αλλά δεν βλέπαμε τίποτε. Μετά από 5 λεπτά βλέπουμε μπροστά μας 4 άντρες τρομακτικούς και με πολυβόλα πάνω τους. Τρομάξαμε πολύ! Αυτοί μας σημάδευαν με τα όπλα και μας γύριζαν και έλεγαν να μην φωνάζουμε. Μερικοί φίλοι του πατέρα μου προσπάθησαν να αφοπλίσουν τους άντρες αυτούς, αλλά δεν μπόρεσαν, γιατί τους σημάδεψαν με το όπλο. Μετά τους χτύπησαν πολύ και μας είπαν πως δεν θα μας πειράξουν, αν δεν μιλάμε και αν δεν φωνάζουμε. Μας είπαν πως δεν ήθελαν εμάς αλλά ότι

περίμεναν πολλά λαθραία να τους φέρουν. Ένας από τους άντρες αυτούς με κοίταξε και με πήρε στην αγκαλιά του με την βία, ενώ η μητέρα μου άρχισε να τους παρακαλεί να μην μου κάνει κακό! Αυτός δεν άκουγε και με κοιτούσε έντονα στα μάτια. Εγώ είχα φοβηθεί και είχα αρχίσει να κλαίω, και τότε αυτός είπε στην μητέρα μου: «θα ήθελα πολύ να τον πάρω αλλά δεν ξερώ που να τον κρατήσω για σήμερα και φοβάμαι μην αρρωστήσει από το κρύο που έχει εδώ πάνω». Τότε με έδωσε στην μητέρα μου. Μετα από πολύ ώρα που μας κράτησαν ομήρους μας αφήσαν να φύγουμε λέγοντας να μην πούμε σε κανέναν το τι έγινε εδώ πάνω. Εμείς συμφωνήσαμε και τότε φύγαμε και ξαναρχίσαμε το ταξίδι μας. Από την άλλη πλευρά του βουνού μας περίμενε ένα φορτηγό για να μας πάρει και να μας πάει εκείνο στην ελληνική πόλη. Περπατήσαμε για πολλές ώρες και ξαφνικά είδαμε ένα αγροτικό σπίτι με πολλά ζώα μέσα, περπατούσαμε σιγά, γιατί θέλαμε να μπούμε λίγο, για να κοιμηθούμε για λίγη ώρα, καθώς έξω έκανε παρά πολύ κρύο και δεν αντέχαμε άλλο. Μπήκαμε μέσα και βρήκαμε μια ζεστή γωνιά και ξαπλώσαμε για λίγη ώρα. Μετά από μισή ώρα μας ξύπνησαν και μας είπαν πώς έπρεπε να φύγουμε. Αρχίσαμε να περπατάμε πάλι και φτάσαμε πολύ αργά το βράδυ στο φορτηγό που θα μας έπαιρνε. Βάλαμε όλα τα πράγματα μας μέσα και ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο τώρα και όχι με τα πόδια. Ο οδηγός ήταν πολύ μεθυσμένος και συνέχιζε να πίνει και άλλο μέσα στο αυτοκίνητο και από την ζαλάδα του δεν καταλάβαινε με τι ταχύτητα πήγαινε. Ξαφνικά έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και τρακάραμε πάνω σε μια κολώνα. Δυστυχώς χτύπησαν πολλοί μέσα στο αμάξι και επικράτησε πανικός. Αλλά ο πατέρας μου μας σκέφτηκε αμέσως και βγήκε γρήγορα για να μας βγάλει και μας. Όμως η μητέρα μου δεν μπο-

ρούσε να βγει, επειδή είχε σπάσει το πόδι της και το οποίο είχε κολλήσει σε ένα σημείο του αμαξιού! Σιγά σιγά το αμάξι άρχισε να παίρνει φωτιά! Ο πατέρας μου φοβήθηκε παρά πολύ, γιατί δεν μπορούσε να την βγάλει μόνος του. Τότε ήρθαν δυο φίλοι του βοηθήσαν τη μητέρα μου, την πήραν γρήγορα και έτρεξαν, γιατί το αμάξι θα ανατιναζόταν. Έτσι λοιπόν φύγαμε από εκείνο το μέρος και αρχίσαμε να περπατάμε το βράδυ ψάχνοντας να βρούμε ένα ζεστό μέρος να κάτσουμε, γιατί είχαμε και τραυματίες από το τρακάρισμα αυτό. Περπατήσαμε αρκετά μέχρι να βρούμε ένα μέρος να κάτσουμε και να περιποιηθούμε τους τραυματίες. Αυτή τη φορά όμως ήταν λίγο πιο δύσκολο γιατί από τη μια η μητέρα μου δεν μπορούσε να περπατήσει καλά αλλά απ’ την άλλη έπρεπε να με κρατάνε συνέχεια αγκαλιά. Μετά από αρκετές ώρες δύσκολο περπάτημα φτάσαμε σε μια ελληνική πόλη. Ξαφνικά άρχισαν όλοι αυτοί που ήταν μαζί μας να σκορπίζονται. Πήγαιναν σε γνωστούς τους και εμάς μας άφησαν εκεί αβοήθητους με ένα μωρό και με μια τραυματισμένη γυναίκα. Έπρεπε να βρούμε κάπου να μείνουμε. Δεν ξέραμε κανέναν. Βρήκαμε κάτι παλιά κτίρια που ήταν πολύ τρομακτικά και επικίνδυνα και πλαγιάσαμε. Την επόμενη μέρα ο πατέρας μου προσπάθησε να βρει μια δουλειά και ένα σπίτι για να μείνουμε. Ευτυχώς βρήκε δουλειά και κατευθείαν δούλεψε εκεί, εμείς συνεχίζαμε να μένουμε στον δρόμο, γιατί δεν είχαμε πού αλλού να πάμε!

09 ΝΙΚΟΣ ΛΕΝΑ A3

Το αφεντικό του πατέρα μου έχοντας και άλλους από την ίδια χώρα με μας, την Αλβανία, μας κράτησε στο σπίτι του. Ενώ μόλις είδε τη μητέρα μου είπε πως χρειάζεται να πάει αμέσως στο νοσοκομείο. Την πήγε ο ίδιος και ξέροντας μερικούς γιατρούς κατάφερε να τη βοηθήσει. Μετά από ώρες η μητέρα μου γύρισε στο σπίτι με τις πατερίτσες, ενώ εμείς χαρήκαμε πολύ και ευχαριστήσαμε με κλάματα τον άνθρωπο αυτόν. Τότε λοιπόν από εκείνη την ημέρα έφτιαξαν λίγο τα πράγματα αλλά δεν πάψαμε να φοβόμαστε ότι υπάρχει περίπτωση να μας πιάσουν και να μας στείλουν πίσω στην Αλβανία! Κάτσαμε στο αφεντικό του πατέρα μου σχεδόν τρεις εβδομάδες, μαζέψαμε λίγα λεφτά, και αποφασίσαμε να φύγουμε από εκείνο το μέρος και να πάμε στην Κατερίνη εκεί που είχαμε μερικούς γνωστούς που θα μας βοηθούσαν. Έτσι λοιπόν πήραμε το λεωφορείο και αρχίσαμε το ταξίδι μας. Ευτυχώς δεν είχαμε κανένα σταμάτημα από λαθρεμπόρους ούτε κανένα ατύχημα με μεθυσμένο οδηγό! ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗ «ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ», ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΛΕΓΑΝ! ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ! ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΣΚΛΗΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ...!


Åîáéñåôéêü êåßìåíï áðü Ýíá ðáéäß ðïõ ãåííÞèçêå åäþ áðü îÝíïõò ãïíåßò áðü ôï blog ôïõ Ãêáæé ÊáðëÜíé :

10 «Ðïéá åßíáé ç ÷þñá ìïõ;»

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με

μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει 20 χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.

μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα? Τότε πήγα στον δήμο και τους ρώτησα. Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς?? Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ. Μια μέρα με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστο-

μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο 5 λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη... Αυτό που έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έλη-

τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου... ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά. Πήγα στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι

Στο Γυμνάσιο απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής.Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση... Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο Μετά το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα

ποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις... ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος. Το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις

ξε 10 μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό; Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα... Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση... Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου.

Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά...»


11 ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ

Ðïéïß Ýóêõøáí ðÜíù óôá ðáéäéÜ ðïõ ðÞñáí ôï äñüìï ôçò ðñïóöõãéÜò; Ας τους γνωρίσουμε...

ÐÁÉÄÉÁ ÐÑÏÓÖÕÃÅÓ

H

UNICEF, ç ïñãÜíùóç ôùí ÇíùìÝíùí Åèíþí ãéá ôá ÐáéäéÜ, éäñýèçêå óôéò 11 Äåêåìâñßïõ 1946 ãéá íá âïçèÞóåé ôá ðáéäéÜ ôçò Åõñþðçò, ôçò ÌÝóçò ÁíáôïëÞò êáé ôçò Êßíáò ìåôÜ ôï ôÝëïò ôïõ ´ Ðáãêïóìßïõ ÐïëÝìïõ. Ôï 1953, ãßíåôáé ìüíéìï ôìÞìá ôïõ óõóôÞìáôïò ôùí ÇíùìÝíùí Åèíþí ìå êåíôñéêÜ ãñáöåßá óôç Í.Õüñêç êáé áðïóôïëÞ ôçò ôçí êÜëõøç ôùí ìáêñïðñüèåóìùí áíáãêþí ôùí öôù÷þí ðáéäéþí ôùí áíáðôõóóüìåíùí ÷ùñþí. Ç UNICEF ðáñåß÷å âïÞèåéá óôçí ÅëëÜäá áðü ôï 1947 Ýùò ôï 1969 êáé åöÜñìïóå ðñïãñÜììáôá ðáóôåñßùóçò ôïõ ãÜëáêôïò, åëÝã÷ïõ ôçò öõìáôßùóçò êáé ôçò óýöéëçò êáé Üëëá óõíïëéêïý ýøïõò ôïõëÜ÷éóôïí 10 åêáôïììõñßùí äïëáñßùí. Ôï 1977, éäñýèçêå ç ÅëëçíéêÞ ÅðéôñïðÞ ôçò UNICEF, ðïõ óêïðü ôçò Ý÷åé ôçí ðëçñïöüñçóç ôùí ÅëëÞíùí ãéá ôçí êáôÜóôáóç ôùí ðáéäéþí êáé ôùí ìçôÝñùí ôïõò óå êÜèå ãùíéÜ ôïõ ðëáíÞôç, ôçí åêðáßäåõóç ãéá ôçí áíÜðôõîç þóôå íá äçìéïõñãçèåß Ýíá êáëýôåñï ìÝëëïí áðü ìéá åõáéóèçôïðïéçìÝíç íÝá ãåíéÜ, ôçí ðþëçóç ðñïúüíôùí (êÜñôåò, ôåôñÜäéá, ðáé÷íßäéá, åßäç ãñáöåßïõ ê.Ü.) êáé ôç óõëëïãÞ ðüñùí ìÝóù äùñåþí ãéá ôç ÷ñçìáôïäüôçóç ðñïãñáììÜôùí áíÜðôõîçò Þ åðåßãïõóáò áíÜãêçò óå ó÷åäüí 160 ÷þñåò ôïõ áíáðôõóóüìåíïõ êüóìïõ êáé ôçò ÁíáôïëéêÞò Åõñþðçò. Ï êýñéïò ñüëïò ôçò UNICEF óôéò Ýêôáêôåò áíÜãêåò åßíáé íá åíåñãåß þò õðåñáóðéóôÞò ôùí ðáéäéþí. Ðéóôåýåé üôé ç áíèñùðéóôéêÝò åðåìâÜóåéò ðñÝðåé íá åíóùìáôþíï-

íôáé ìå åíåñãÜ ðñïãñÜììáôá ðñïò üöåëïò ôùí ðáéäéþí êáé ãé’ áõôü åóôéÜæåé ôçí âïÞèåéÜ ôçò óå ôïìåßò üðùò ôçò õãåßáò, ôçò äéáôñïöÞò, ôùí åìâïëéáóìþí, ôçò åêðáßäåõóçò êáé ôçò ðáñï÷Þò íåñïý êáé õãéåéíÞò. ÊÜèå ÷ñüíï, ç UNICEF áíôáðïêñßíåôáé óôï êÜëåóìá ãéá ðáñï÷Þ Üìåóçò âïÞèåéáò óå äåêÜäåò ðåñéðôþóåéò åêôÜêôùí áíáãêþí óå êÜèå ãùíéÜ ôïõ ðëáíÞôç. Ç UNICEF äéáèÝôåé Ýíá áðü ôá ìåãáëýôåñá äßêôõá äéáíïìÞò âïÞèåéáò óôïí êüóìï. ÄéáèÝôåé åéäéêÝò åãêáôáóôÜóåéò Üìåóçò åðÝìâáóçò êáé ðïëõåôÞ ðåßñá ãéá ôçí áíôéìåôþðéóç öõóéêþí êáôáóôñïöþí, ðïëÝìùí, ðåßíáò êëð. Åíåñãåß ãñÞãïñá êáé áðïöáóéóôéêÜ ãéá íá áíáêïõößóåé ôá ðáéäéÜ êáé ôéò ïéêïãÝíåéÝò ôïõò êáôÜ ôç äéÜñêåéá, áëëÜ êáé ðïëý ìåôÜ ôï îÝóðáóìá ìåãÜëùí áíèñùðéóôéêþí êáôáóôñïöþí åßôå áõôÝò Ý÷ïõí ùò áéôßá ôïõò ôïí Üíèñþðï (ð.÷. ðüëåìïò ÉñÜê, êñßóç ÓïõäÜí) åßôå ðñïÝñ÷ïíôáé áðü öõóéêÝò êáôáóôñïöÝò (ð.÷. óåéóìüò ÉñÜí, ôóïõíÜìé Í. Áóßá).

Ô

á ðáéäéÜ ðñüóöõãåò åßíáé áðü ôéò ðéï åõðáèåßò êáôçãïñßåò ðáéäéþí óôïí êüóìï. Ðáñüëï ðïõ ôá ðáéäéÜ áðïôåëïýí ðåñéóóüôåñï áðü ôï ìéóü ôïõ áñéèìïý ôùí ðñïóöýãùí ðáãêïóìßùò (áñéèìïýíôáé ðåñßðïõ óå 10 åêáôïììýñéá), åíôïýôïéò ôá äéêáéþìáôá êáé ç åéäéêÞ ðñïóôáóßá ðïõ ÷ñåéÜæïíôáé ùò ðáéäéÜ ðáñáìåëïýíôáé áðü ôç äéåèíÞ êïéíüôçôá. Êýñéï ìÝëçìá ôçò UNICEF åßíáé ç óõãêÝíôñùóç êáé ç êáôáãñáöÞ ôùí ðáéäéþí ðñïóöýãùí, ç øõ÷ïëïãéêÞ

Μαχαιρίδου Ιωάννα, Β3 Κοκτσίδου Αναστασία, Β3 ôïõò õðïóôÞñéîç, ç åðáíáëåéôïõñãßá ôùí ó÷ïëåßùí ðïõ Ý÷ïõí êáôáóôñáöåß êáé ç ðáñï÷Þ éáôñïöáñìáêåõôéêÞò ðåñßèáëøçò óôá ðáéäéÜ. Ôï åíäéáöÝñïí ãéá ôá ðáéäéÜ áðïôåëåß Üëëùóôå êáé ìÝóï áíôéìåôþðéóçò ôçò âßáò. Ïé ðüëåìïé äåí ðñüêåéôáé íá åîáöáíéóôïýí åí ìéá íõêôß áëëÜ ç UNICEF óå óõíåñãáóßá ìå Üëëïõò äéåèíåßò ïñãáíéóìïýò - üðùò ç ¾ðáôç Áñìïóôåßá ôùí Çí. Åèíþí ãéá ôïõò Ðñüóöõãåò, ç ÄéåèíÞò ÅðéôñïðÞ ôïõ Åñõèñïý Óôáõñïý - îÝñåé üôé ìðïñåß íá óõíåéóöÝñåé óôï íá ìåôñéÜóåé ôéò óõíÝðåéåò ôùí ðïëÝìùí óôá ãõíáéêüðáéäá. Ïé Ýñåõíåò äåß÷íïõí üôé ïé åìðåéñßåò ôùí ðñïóöýãùí áðü ôïí ðüëåìï êáé ôç âßá áóêïýí ôåñÜóôéá åðßäñáóç óôá íåáñÜ Üôïìá êáé äçìéïõñãïýí ôñáõìáôéêÝò êáôáóôÜóåéò. Ôá ðáéäéÜ ðñüóöõãåò áíáãêÜæïíôáé íá ìåôáêéíçèïýí óå ìéá äýóêïëç ðåñßïäï ôçò æùÞò ôïõò. ÊáôÜ ôçí ðñïóðÜèåéá öõãÞò ôïõò, óõ÷íÜ ÷ùñßæïõí áðü ôéò ïéêïãÝíåéÝò ôïõò, êÜôé ðïõ ôïõò áöÞíåé äõóáíáðëÞñùôï óõíáéóèçìáôéêü êåíü êáé êáôÜ ôéò ìåôáêéíÞóåéò ôïõò óõíÞèùò äéáôñÝ÷ïõí êßíäõíï æùÞò Þ óïâáñïý ôñáõìáôéóìïý. Óôéò ÷þñåò õðïäï÷Þò, ðïëëÜ ðáéäéÜ ðñüóöõãåò óõíå÷ßæïõí íá ðÝöôïõí èýìáôá ðáñáâéÜóåùí ôùí èåìåëéùäþí áíèñùðßíùí äéêáéùìÜôùí ôïõò. ÐïëëÜ ðáéäéÜ ðñüóöõãåò óôåñïýíôáé ôïõ äéêáéþìáôïò ãéá ìÜèçóç, óõ÷íÜ ÷ñçóéìïðïéïýíôáé óå óôñáôéùôéêÝò åðé÷åéñÞ-

óåéò, ãßíïíôáé èýìáôá åñãáóéáêÞò åêìåôÜëëåõóçò, êáêïìåôá÷åßñéóçò, óåîïõáëéêÞò åêìåôÜëëåõóçò êáé ðáéäéêÞò ðïñíåßáò, åíþ, áíôéìåôùðßæïõí äõóêïëßåò ðñïóáñìïãÞò óôï íÝï ðåñéâÜëëïí ëüãù ãëùóóéêþí êáé ðïëéôéóìéêþí äéáöïñþí. ´Ïóïí áöïñÜ ôçí åðáöÞ ôïõò ìå ôéò äéùêôéêÝò áñ÷Ýò, ç åðéêïéíùíßá åßíáé äýóêïëç, ãéáôß äåí õðÜñ÷åé åéäéêü ðñïóùðéêü ðïõ èá öñïíôßóåé ôï ðáéäß-ðñüóöõãá ìå âÜóç ôéò áíÜãêåò êáé éäéáéôåñüôçôÝò ôïõ. Ôáõôü÷ñïíá, ïé õðïäïìÝò õðïäï÷Þò åßíáé óõ÷íÜ áíåðáñêåßò êáé áêáôÜëëçëåò ãéá áóõíüäåõôá ðáéäéÜ ðïõ åßíáé ðñüóöõãåò Þ æçôïýí Üóõëï. Ðïëý ìåãÜëïò åßíáé ï áñéèìüò ðáéäéþí ðïõ æçôïýí Üóõëï óôéò ÷þñåò ôçò Äýóçò, üðïõ ðïëëÝò êõâåñíÞóåéò äåß÷íïõí áðñïèõìßá íá áíôáðïêñéèïýí. Ï óõíÞèçò ôñüðïò áíôéìåôþðéóçò ôïõ ðñïâëÞìáôïò ìðïñåß íá åßíáé ìå ðïëý áõóôçñÜ ìÝôñá ð.÷. åíôåéíüìåíïé Ýëåã÷ïé óôá óýíïñá, åãêëåéóìüò ôùí ðáéäéþí óôç öõëáêÞ, ÷ñÞóç áêôéíþí × ãéá ðñïóäéïñéóìü ôçò çëéêßáò ôïõò Þ åðáíáðáôñéóìüò ôïõò óå “áóöáëåßò” ôñßôåò ÷þñåò. Áðü ôçí Üëëç ðëåõñÜ, õðÜñ÷ïõí êõâåñíÞóåéò ðïõ êáôáâÜëëïõí óïâáñÝò ðñïóðÜèåéåò íá åíôÜîïõí ôïõò áíÞëéêïõò óôï ðíåýìá ôïõ ¢ñèñïõ 22 ôçò Óýìâáóçò ãéá ôá Äéêáéþìáôá ôïõ Ðáéäéïý, ðïõ áðáéôåß ðáñï÷Þ öñïíôßäáò óôïõò áíÞëéêïõò åßôå åßíáé áóõíüäåõôïé, åßôå ìå ôéò ïéêïãÝíåéÝò ôïõò.

XïñÞãçóç Áóýëïõ Ëßãåò ðåñéðôþóåéò ðáéäéþí ðñïóöýãùí ðñïêáëïýí äçìüóéï åíäéáöÝñïí Þ åìöáíßæïíôáé óôá ÌÌÅ. ÐñïóùðéêÜ, èåùñþ üôé ç äéáäéêáóßá ÷ïñÞãçóçò áóýëïõ ðïõ áöïñÜ ðáéäéÜ - ðñüóöõãåò ðñÝðåé íá åßíáé Üìåóç êáé ÷ùñßò êáèõóôåñÞóåéò, ðñïêåéìÝíïõ íá åîáóöáëßæåôáé üôé áõôÜ êáé ïé ïéêïãÝíåéÝò ôïõò èá áðïëáìâÜíïõí ôá èåìåëéþäç äéêáéþìáôá ðñïóôáóßáò. ¸íá áóõíüäåõôï ðáéäß èá ðñÝðåé íá ôõã÷Üíåé éäéáßôåñçò ìåôá÷åßñéóçò êáé

öñïíôßäáò, áöïý äéáôñÝ÷åé áêüìç ìåãáëýôåñïõò êéíäýíïõò. Ôá óôáôéóôéêÜ óôïé÷åßá åßíáé åðßóçò åëëéðÞ, ãéáôß ôá ðáéäéÜ ìéêñÞò çëéêßáò êáé ôá áóõíüäåõôá óõíÞèùò Ýñ÷ïíôáé ÷ùñßò ÷áñôéÜ êáé áðïöåýãïõí íá äçëþíïõí ôçí áêñéâÞ çëéêßá ôïõò. Äõóôõ÷þò óôá ðáñáðÜíù óôïé÷åßá ðïõ áíáöÝñèçêáí, ìéëïýí áðü ìüíïé ôïõò ïé áñéèìïß. Êáé äåí åßíáé äéüëïõ áóÞìáíôïé! Áò åëðßóïõìå üôé êÜôé è’ áëëÜîåé! Áò ðáëÝøïõìå üëïé ãé’ áõôÞ ôçí áëëáãÞ!


12

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ιδρύθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1950 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με εντολή να καθοδηγεί και να συντονίζει τη διεθνή δράση για την προστασία των προσφύγων και την εξεύρεση βιώσιμων λύσεων. Κύριο μέλημά της είναι να διασφαλίζει ότι κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ζητήσει άσυλο και να βρει καταφύγιο σε μια άλλη χώρα, με την προοπτική του εθελοντικού επαναπατρισμού, της τοπικής ένταξης στη χώρα ασύλου ή της μετεγκατάστασης σε τρίτη χώρα. Από την ίδρυσή της, η Ύπατη Αρμοστεία έχει βοηθήσει σχεδόν 50 εκατομμύρια ανθρώπους να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Σήμερα, ένα προσωπικό σχεδόν 6.300 ανθρώπων σε περισσότερες από 110 χώρες συνεχίζουν να βοηθούν 31,7 εκατομμύρια ανθρώπους. Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα λειτουργεί από το Μάρτιο του 1952. Συνεργάζεται με τις κρατικές αρχές, ΜΚΟ και άλλους φορείς και οργανώσεις για να διασφαλίζει την προστασία των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο και όλων των ατόμων που εμπίπτουν στην εντολή της Ύπατης Αρμοστείας. Προσπαθεί επίσης να ενημερώνει και να ευαισθητοποιεί την κοινή γνώμη γύρω από το προσφυγικό ζήτημα με στόχο τη δημιουργία κλίματος ανοχής και σεβασμού των δικαιωμάτων των προσφύγων.

¾ðáôç Áñìïóôåßá ôïõ Ï.Ç.Å ãéá ôïõò Ðñüóöõãåò Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για του Πρόσφυγες (UNHCR) έχει αναλάβει από τα Ηνωμένα Έθνη την εντολή να καθοδηγεί και να συντονίζει την δράση για την προστασία των προσφύγων παγκοσμίως και για την επίλυση των προβλημάτων τους. Ο κύριος σκοπός της Ύπατης Αρμοστείας είναι η εξασφάλιση των δικαιωμάτων και της ευημερίας των προσφύγων. Η Ύπατη Αρμοστεία αγωνίζεται για να εξασφαλίζει ότι όλοι μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο και να βρουν ασφαλές καταφύγιο σε κάποια άλλη χώρα, καθώς και να επιστρέψουν εθελοντικά στην πατρίδα τους. Παράλληλα με βοήθεια προς τους πρόσφυγες για να επιστρέψουν στην χώρα τους ή να εγκατασταθούν σε άλλη χώρα, η Ύπατη Αρμοστεία αναζητεί επίσης και μόνιμες λύσεις στο δράμα τους. Οι προσπάθειες της Ύπατης Αρμοστείας ορίζονται από το Καταστατικό του Οργανισμού και έχουν ως γνώμονα την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1951 που σχετίζεται με το καθεστώς των Προσφύγων και το αντίστοιχο Πρωτόκολλο του 1967. Η διεθνής προσφυγική νομοθεσία παρέχει ένα θεμελιώδες πλαίσιο αρχών για τις ανθρωπιστικές δραστηριότητες της Ύπατης Αρμοστείας. Η Εκτελεστική Επιτροπή της Ύπατης Αρμοστείας και η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών έχουν επίσης εξουσιοδοτήσει τον Οργανισμό να ασχοληθεί και με άλλες ομάδες. Σε αυτές περιλαμβάνονται άτομα χωρίς ιθαγένεια ή με αμφισβητούμενη ιθαγένεια και, σε κάποιες περιπτώσεις, άτομα εκτοπισμένα στο εσωτερικό της χώρας τους. Η Ύπατη Αρμοστεία επιδιώκει να μειώσει τις περιπτώσεις αναγκαστικού εκτοπισμού, ενθαρρύνοντας τις κυβερνήσεις και άλλους φορείς να δημιουργούν συνθήκες που προάγουν την προστασία των ανθρώπινων

Μπουρνάκα Αθηνά, Β3 Κατσιούλα Σοφία, Β3 Κυτίδης Τάσος, Α3 δικαιωμάτων και την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών. Με τον ίδιο στόχο, η Ύπατη Αρμοστεία επιδιώκει ενεργά να ενισχύσει την επανένταξη των παλιννοστούντων προσφύγων στην χώρα καταγωγή τους, αποτρέποντας έτσι νέες καταστάσεις που δημιουργούν πρόσφυγες. Η Ύπατη Αρμοστεία προσφέρει προστασία και βοήθεια σε πρόσφυγες και άλλα άτομα χωρίς διακρίσεις, με βάση τις ανάγκες τους και ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις ή το φύλο τους. Σε όλες τις δραστηριότητες της η Ύπατη Αρμοστεία προσέχει ιδιαίτερα τις ανάγκες των παιδιών και επιδιώκει την προώθηση ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και τα κορίτσια. Στις προσπάθειές της να προστατεύσει τους πρόσφυγες και να προωθήσει λύσεις για τα προβλήματά τους, η Ύπατη Αρμοστεία συνεργάζεται με κυβερνήσεις, περιφερειακούς οργανισμούς, διεθνείς και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Η Ύπατη Αρμοστεία τάσσεται υπέρ της αρχής της συμμετοχής, συμβουλευόμενη τους πρόσφυγες για τις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους. Μέσω των δραστηριοτήτων της υπέρ των προσφύγων και των εκτοπισμένων ατόμων, η Ύπατη Αρμοστεία προωθεί επίσης τους στόχους και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, την ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών και την προώθηση του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.


H Ένωση Μεταναστών Ελλάδος 13 για τους Μετανάστες-Πρόσφυγες Ìá÷áéñßäïõ ÉùÜííá, Â3

H

¸íùóç Ìåôáíáóôþí ÅëëÜäïò ãéá ôïõò ÌåôáíÜóôåòÐñüóöõãåò êáé áéôïýíôåò Üóõëï , ôïõò õðïäÝ÷åôáé êáé ôïõò âïçèÜåé íá èÝóïõí ôéò âÜóåéò ãéá Ýíá íÝï îåêßíçìá óôçí ÅëëÜäá. Ôá ðÝíôå áðáñáßôçôá âÞìáôá ãéá ôç óôÞñéîç ôïõ ÌåôáíÜóôç- ðñüóöõãá åßíáé ôá åîÞò: 1.Áíôéìåôþðéóç ôùí ðñþôùí áíáãêþí ôùí íåïáöé÷èÝíôùí ÌåôáíÜóôåò-Ðñüóöõãåò êáé áéôïýíôùí Üóõëï (ñïõ÷éóìüò, ôñïöÞ êáé óôÝãç). 2.Ðñáãìáôïðïßçóç áðïóôïëþí áðü ôïõò íïìéêïýò ôçò ¸.Ì.Å óå óçìåßá åéóüäïõ ðñïóöýãùí, ïé ïðïßïé ìå ôç âïÞèåéá äéåñìçíÝùí êáé ïñéóìÝíåò öïñÝò ìå ôç óõíåñãáóßá ìåëþí ôçò ÕðÜôçò Áñìïóôåßáò, âïçèïýí ôéò åëëçíéêÝò Áñ÷Ýò êáôÜ ôçí êáôáãñáöÞ ôùí ìåôáíáóôþí-ðñïóöõãþí êáé áéôçìÜôùí áóýëïõ êáé åíçìåñþíïõí ôïõò áéôïýíôåò Üóõëï ó÷åôéêÜ ìå ôá äéêáéþìáôá êáé ôéò õðï÷ñåþóåéò ôïõò. 3.Ðáñï÷Þ íïìéêÞò óõìâïõëåõôéêÞò êáé óõíäñïìÞò óå áéôïýíôåò Üóõëï, óõììåôï÷Þ ìå åêðñïóþðïõò ôïõ óôç ÄåõôåñïâÜèìéá ÅðéôñïðÞ Ãíùìïäüôçóçò êáé ðñïóöõãÞ óôï Óõìâïýëéï Åðéêñáôåßáò üôáí êñßíåôáé áíáãêáßï. 4.ÊïéíùíéêÞ óôÞñéîç êáé óõíäñïìÞ ðñïò ôïõò ÌåôáíÜóôåò-Ðñüóöõãåò êáé áéôïýíôåò Üóõëï, ìå ôéò õðçñåóßåò ðïõ äéáèÝôåé ãéá õðïäï÷Þ, øõ÷ïêïéíùíéêÞ óõìâïõëåõôéêÞ êáé áñùãÞ, åðáããåëìáôéêü ðñïóáíáôïëéóìü êáé Ýíôáîç óôçí áãïñÜ

åñãáóßáò. 5.ÓôÞñéîç ôùí Ìåôáíáóôþí-Ðñïóöõãþí óôçí ðñïóðÜèåéÜ ôïõò íá åíôá÷èïýí óôçí åëëçíéêÞ êïéíùíßá. ÅéäéêåõìÝíï ðñïóùðéêü êáé åèåëïíôÝò óôçñßæïõí, ðñïóáíáôïëßæïõí êáé åêðáéäåýïõí ôïõò ðñüóöõãåò ìå ôÝôïéï ôñüðï, þóôå íá áíáðôýîïõí ôéò éêáíüôçôÝò ôïõò íá âñïõí åñãáóßá êáé íá êáôïñèþóïõí íá áõôïóõíôçñçèïýí ôï ôá÷ýôåñï äõíáôüí.

Ôé ìÝóá ÷ñçóéìïðïéåß: •Åðéêïéíùíåß êáèçìåñéíÜ êáé Üìåóá ìå ôïõò ßäéïõò ôïõò ðñüóöõãåò, áðïôåëþíôáò Ýôóé, ðïëýôéìç ðçãÞ ðëçñïöüñçóçò, êáèïäÞãçóçò êáé ðñïóôáóßáò. •Åíçìåñþíåé êáé åõáéóèçôïðïéåß ôçí åëëçíéêÞ êïéíùíßá ãéá ôï èÝìá ôçò ðñïóôáóßáò ôùí áíèñùðßíùí äéêáéùìÜôùí êáé åéäéêüôåñá ôùí äéêáéùìÜôùí ôùí ðñïóöýãùí.

•Åðéäéþêåé ôç äñáóôçñéïðïßçóç ôçò êïéíùíßáò ôùí ðïëéôþí, åôáéñåéþí êáé öõóéêþí ðñïóþðùí. •ÓõíåñãÜæåôáé ìå åèíéêïýò êáé äéåèíåßò öïñåßò óôçí ðáñï÷Þ ôçò áðáéôïýìåíçò ðñïóôáóßáò. •ÕðïâÜëëåé ôåêìçñéùìÝíåò ðñïôÜóåéò êïéíùíéêïý ó÷åäéáóìïý óôéò åëëçíéêÝò áñ÷Ýò ãéá ôçí áðïôåëåóìáôéêüôåñç áíôé-

ìåôþðéóç ôïõ ðñïóöõãéêïý æçôÞìáôïò. •Ïñãáíþíåé óõíÝäñéá êáé óåìéíÜñéá óå óõíåñãáóßá ìå ôéò Äçìüóéåò Áñ÷Ýò, ôçí ÁêáäçìáúêÞ Êïéíüôçôá êáé Ìç ÊõâåñíçôéêÝò Ïñãáíþóåéò ãéá êáßñéá èÝìáôá ðñïóöýãùí. •Åêðïíåß Ýñåõíåò êáé óõìâÜëëåé ìå ôéò åêäüóåéò ôïõ óôçí åëëçíéêÞ âéâëéïãñáößá ãéá ôï äßêáéï ôùí ðñïóöýãùí êáé ôéò

ðñáêôéêÝò ÝíôáîÞò ôïõò. •Åíçìåñþíåé êïéíùíéêïýò êáé äéïéêçôéêïýò öïñåßò ãéá ôç äéáäéêáóßá áóýëïõ êáé ôçí åëëçíéêÞ êïéíùíßá ãéá ôá ðñïâëÞìáôá ôùí áéôïýíôùí Üóõëï êáé ôùí ðñïóöýãùí ðïõ âñßóêïíôáé óôçí ÅëëÜäá. •ÐáñÝ÷åé ôçí ôå÷íïãíùóßá ôïõ ãéá èÝìáôá ðñïóöýãùí óå öïñåßò óôçí ÅëëÜäá êáé ôï åîùôåñéêü.

«Πυξίδα» Διαπολιτισμικό Κέντρο Προώθησης Της Ένταξης Προσφύγων Και Αιτούντων Άσυλο «Πυξίδα»

Η

ανάγκη δημιουργίας ενός Κέντρου Προώθησης της Κοινωνικής Ένταξης των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα προέκυψε από τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα της μακρόχρονης εργασίας του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ). Οι δραστηριότητές της “ΠΥΞΙΔΑΣ” απευθύνονται κυρίως σε παιδιά, αλλά και σε ενήλικες, και τα προγράμματά της διαμορφώνονται

σύμφωνα με το φύλο, τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, τις ιδιαίτερες ανάγκες και προτιμήσεις τους. Όταν ενδείκνυται, συμμετέχουν μετανάστες και Έλληνες πολίτες στις δραστηριότητες του κέντρου. Η “ΠΥΞΙΔΑ” βοηθά τα παιδιά των προσφύγων να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις του Ελληνικού Σχολείου, ώστε να μην διακόπτουν πρόωρα την εκπαίδευσή τους. Είναι ένας χώρος που καλλιεργούν τα ταλέντα τους, ευρύνουν τους ορίζοντές

των γνώσεών τους και βάζουν γερά θεμέλια για το μέλλον τους. Οι ενήλικες άνδρες και γυναίκες βρίσκουν στην “ΠΥΞΙΔΑ” λύσεις για ορισμένες από τις ανάγκες τους, όπως π.χ. να μάθουν σωστά Ελληνικά και Αγγλικά, να εξοικειωθούν με τη χρήση των Η/Υ, να συζητήσουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τα διάφορα ενδιαφέροντα τους, να δανειστούν βιβλία, αλλά και να ψυχαγωγηθούν.

Κατσιούλα Σοφία, Β2


14

Ασυνόδευτοι ανήλικοι

Πρόσφυγες στην Ελλάδα

Πρεσβευτές Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Μπουρνάκα Αθηνά, Β3 Ψαριάη Βασιλική, Β5

Ί

σως αναρωτιέστε γιατί έχουμε επιλέξει τραγουδιστές, μουσικούς, ηθοποιούς και έναν δημοφιλή επιχειρηματία να εκπροσωπούν την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο. Μπορεί η δύναμη της επιτυχίας τους να συμβάλει στην ευαισθητοποίηση του κοινού για τα δεινά και τις ανάγκες εκατομμυρίων ξεριζωμένων σε όλο τον κόσμο; Παρόλο που οι Πρεσβευτές Καλής Θέλησης προέρχονται από διαφορετικούς χώρους και έχουν διαφορετικές ικανότητες, μοιράζονται κάτι κοινό: την ακατάπαυστη προθυμία να χρησιμοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους και την επιρροή τους για να βοηθήσουν αυτούς που έχουν αναγκαστεί να αφήσουν τα σπίτια τους εξαιτίας διωγμών ή συγκρούσεων. Αυτή η αφοσίωση είναι πολύ σημαντική για την Ύπατη Αρμοστεία και γι’ αυτό τους θεωρούμε πολύτιμους. Οι Πρεσβευτές Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας, όπως η Αντζελίνα Τζολί, ο Γιώργος Νταλάρας και η Μπάρμπαρα Χέντρικς, μεταφέρουν στην κοινή γνώμη το μήνυμα του σεβασμού και της συμπόνιας για τους πρόσφυγες με ένα ξεχωριστά δυναμικό τρόπο. Είναι σοβαροί, προσηλωμένοι και αφοσιωμένοι στην αποστολή μας. Αυτές οι προσωπικότητες, εκμεταλλευόμενες την προνομιακή τους πρόσβαση στα Μ.Μ.Ε. και σε άλλους φορείς, δίνουν «φωνή» στους πρόσφυγες, οι οποίοι είναι συχνά θύματα ξεχασμένων ανθρωπιστικών κρίσεων και αρνητικών στερεοτύπων. Οι Πρεσβευτές Καλής Θέλησης βρίσκονται στην προνομιακή θέση να έρχονται σε απευθείας επαφή με αυτούς που έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν την αλλαγή. Δουλεύοντας από καρδιάς, χρησιμοποιούν το ταλέντο και τη φήμη τους για να βρίσκουν πόρους και να προασπίζονται τα δικαιώματα των προσφύγων κατά τις συναντήσεις τους με παγκόσμιους ηγέτες αλλά και με το ευρύ κοινό. Οι δραστηριότητές τους υποστηρίζουν το έργο της Ύπατης Αρμοστείας, η οποία προστατεύει τους πρόσφυγες, τους βοηθά να ξανακτίσουν τη ζωή τους και υπερασπίζει τα δικαιώματά τους. Η Ύπατη Αρμοστεία ξεκίνησε να συνεργάζεται με Πρεσβευτές Καλής Θέλησης στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, όταν οι Βρετανοί ηθοποιοί Ρίτσαρντ Μπάρτον και Τζαίημς Μέησον βοήθησαν τον Οργανισμό να γίνει γνωστός σε ευρύτερο κοινό παγκοσμίως. Σήμερα, οκτώ Πρεσβευτές Καλής Θέλησης εργάζονται μαζί μας για να βοηθήσουμε τους πιο ευάλωτους: Μπάρμπαρα Χέντρικς (ανακηρύχθηκε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης το 1987), Αντέλ Ιμάμ (2000), Αντζελίνα Τζολί (2001), Τζόρτζιο Αρμάνι (2002), Ζουλιέν Κλέρ (2003), Γιώργος Νταλάρας (2006), Οσβάλτο Λαπόρτ (2006), Μουατζέζ Ερσόη (2007), Χεσούς Βάσκες (2008).

Παρθενάκη Μαρία, Β4 Ιωσηφίδου Μαρία, Β2 Η ΑΡΣΙΣ το 2007 θέλησε να θέσει σε προτεραιότητα τα ζητήματα που ανακύπτουν στην προστασία και φροντίδα των ασυνόδευτων ανηλίκων αιτούντων άσυλο και προσφύγων που βρίσκονται στην Ελλάδα. Σήμερα 1 χρόνο μετά, καθώς το νέο προεδρικό διάταγμα 220/2007 για το άσυλο βρίσκεται σε ισχύ, τα ζητήματα παραμένουν τα ίδια. Είναι πλέον καιρός να ασχοληθούμε πραγματικά με τους ανηλίκους που φτάνουν κατά εκατοντάδες στην χώρα μας κάθε χρόνο αναζητώντας ένα καλύτερο και ασφαλέστερο παρόν και μέλλον, ζητώντας προστασία και αναγνώριση των δικαιωμάτων τους από μια ευρωπαϊκή χώρα. Οι επιδόσεις της Ελλάδας όσον αφορά την υποδοχή των ασυνόδευτων ανηλίκων είναι χαμηλές σε υποδομές – διατιθέμενες θέσεις ανηλίκων στην επικράτεια 75 (Μακρινίτσα Βόλου, Ανώγεια Κρήτης, Βύρωνας Αττικής) και ακόμα μερικές θέσεις σε διάφορες δομές φιλοξενίας. Κρίνεται απολύτως αναγκαία η αύξηση των θέσεων φιλοξενίας όπως και η βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών και κατ‛ επέκταση η αύξηση της χρηματοδότησης των παραπάνω από την ελληνική πολιτεία. Η επένδυση της ελληνικής πολιτείας στην ένταξη θέτει σοβαρά ερωτήματα και προβληματισμό για την αποδοχή από την χώρα των διεθνών κανόνων προστασίας των ανηλίκων, καθώς οι πόροι που επενδύονται είναι μηδενικοί και φανερώνουν την πραγματικότητα και την πολιτική βούληση.


15

ÄÉÅÈÍÇÓ ÁÌÍÇÓÔÉÁ

ΑΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ Ευθυμιάδου Ευφροσύνη, Β2 ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ: Παγκόσμια, ανεξάρτητη οργάνωση που αποσκοπεί στον σεβασμό των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά διατυπώθηκαν στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Η Δ.Α. είναι ανεξάρτητη, μη κυβερνητική διεθνής οργάνωση, τα έσοδα της οποίας προέρχονται μόνο από τις συνδρομές των μελών της, τις δωρεές του κοινού και την πώληση εντύπων. Έχει συμβουλευτικό ρόλο στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών και στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας. Ιδρύθηκε το 1961 στο Λονδίνο, όπου και εδρεύει, από τον δικηγόρο Πίτερ Μπένενσο, με αφορμή μία επιστολή του-έκκληση για τους «ξεχασμένους κρατουμένους».Τα μέλη της υπερβαίνουν το 1.100.000 άτομα σε όλο τον κόσμο, ενώ διαθέτει γραφεία σε περισσότερες από 150 χώρες. Οργανωμένα εθνικά τμήματα λειτουργούν σε 48 χώρες, στις υπόλοιπες υφίστανται περισσότερες από 6.000 εθελοντικές ομάδες. Οι σκοποί της εστιάζονται στην υπεράσπιση θεμελιωδών ελευθεριών, όπως είναι η άμεση και χωρίς όρους απελευθέρωση των κρατουμένων συνείδησης, οι έντιμες δίκες των πολιτικών κρατουμένων μέσα σε εύλογο χρόνο, η κατάργηση των βασανιστηρίων και κάθε σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, ο τερματισμός των «εξαφανίσεων, των εξωδικαστικών εκτελέσεων και των πολιτικών δολοφονιών». Επιπλέον, η οργάνωση αγωνίζεται για τους πρόσφυγες και την προστασία που η διεθνής κοινότητα έχει δεσμευτεί να τους παρέχει, τις γυναίκες και τα παιδιά, εναντίον των παραβιάσεων που γίνονται από ένοπλες πολιτικές ομάδες (βασανιστήρια, κράτηση ομήρων, παράνομες δολοφονίες).Τέλος, αντιτίθεται στην παραγωγή, χρήση ή διακίνηση φονικών όπλων κλπ.

Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες προστατεύει τα ασυνόδευτα ανήλικα Ιωσηφίδου Μαρία, Β2 Νάκα Άννα, Β3

Α

μεση προτεραιότητα του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) είναι η προστασία των ασυνόδευτων ανηλίκων και ειδικότερα των παιδιών προσφύγων που χρήζουν διεθνούς προστασίας. Από τις αρχές του 2004, έχει

παρατηρηθεί κατακόρυφη αύξηση στον αριθμό των ασυνόδευτων ανηλίκων που φτάνουν στη χώρα μας. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην εντατικοποίηση των προσπαθειών του ΕΣΠ να προστατεύσει τα παιδιά πρόσφυγες.

Τι είναι το ΕΣΠ Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) είναι Ελληνική, Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1989 για να υποστηρίξει τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Μέσα από ποικίλες ψυχοκοινωνικές και νομικές υπηρεσίες, τους βοηθά να ενταχθούν αρμονικά στην Ελλάδα. Είναι: •ο μόνος ελληνικός μη κυβερνητικός, μη κερδοσκοπικός φορέας που ασχολείται αποκλειστικά με άτομα που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα και θεωρούνται πρόσφυγες, •ενταγμένο στα μητρώα του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας ως Σωματείο Αναγνωρισμένο ως Ειδικώς Φιλανθρωπικό, •μία από τις έξι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην Ελλάδα που συμμετέχουν στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) σύμφωνα με το Νόμο για την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου 2667/98. Επίσης, καθήκοντα αντιπροέδρου έχει αναλάβει η Πρόεδρος του Δ.Σ του ΕΣΠ. •επιχειρησιακός εταίρος τηςΎπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), και •μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για Πρόσφυγες και Εξορίστους (ECRE).


16

ων γ ύ φ σ Προ α ρ έ α Ημ ι μ σ ό Παγκ

α ρ έ μ 1 ο ν ό Μ ; ο ν ό ρ χ ο τ

Μ

ια μέρα όπως οι άλλες ή κάπως διαφορετική; Κάθε χρόνο η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη σε αυτούς τους παραγκωνισμένους ανθρώπους, τους πρόσφυγες. Το ενδιαφέρον όμως επικεντρώνεται στο μέλλον αυτής της κοινωνικής ομάδας, που είναι τα παιδιά. Μολονότι τα δικαιώματα των παιδιών είναι διεθνώς αναγνωρισμένα, η παγκόσμια πρακτική επιβεβαιώνει το αντίθετο. Πολλά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κοινωνικό αυτό σύνολο. Ο παγκόσμιος χάρτης της παιδικής δυστυχίας όλο και μεγαλώνει. Αρχικά ο πόλεμος αποτελεί έναν από τους κυριότερους παράγοντες εξόντωσής τους. Πάνω από 2.000.000 παιδιά σκοτώθηκαν και την τελευταία δεκαετία σε πολεμικές συγκρούσεις και πολλοί περισσότεροι εκτιμάται πως έχουν τραυματιστεί ή ακρωτηριαστεί στις συρράξεις αυτές. Επιπλέον, σε πολλές

χώρες του κόσμου τα παιδιά ζουν ανάμεσα σε 60.000.000 νάρκες και πάνω από 10.000 παιδιά κάθε χρόνο συνεχίζουν να ακρωτηριάζονται από τις νάρκες αυτές. Επίσης, χιλιάδες παιδιά στρατολογούνται υποχρεωτικά ενώ χιλιάδες και ιδίως κορίτσια υποχρεώνονται σε διάφορες μορφές σεξουαλικής δουλείας. Ο χάρτης της δυστυχίας τους συμπληρώνεται και με επιπλέον προβλήματα. Πρώτα από όλα, 10.000.000 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από την πείνα και από αρρώστιες που οφείλονται στον υποσιτισμό. Έπειτα, μεγάλος αριθμός παιδιών είναι εκτεθειμένος σε μέγιστους κινδύνους για τη σωματική και ψυχική τους υγεία καθώς αγωνίζονται μόνα τους για να επιβιώσουν. Σύνηθες φαινόμενο είναι οι αρρώστιες που μαστίζουν τα παιδιά αυτά και κυρίως ο ιός του AIDS, που έχει εξολοθρεύσει πάνω από

20 Ιουνίου Χολίδου Μαρία, Β5 Ψαριάη Βασιλική, Β5

3.800.000 παιδιά. Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που συνωστίζονται σε συνθήκες εξαθλίωσης και φτώχειας σε καταυλισμούς συντελεί στην εξάπλωση των ασθενειών. Είναι απαραίτητο να επισημανθεί η έλλειψη νόμιμης αναγνώρισης που αντιμετωπίζουν τα προσφυγόπουλα, Αρκετές χώρες δεν έχουν επικυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ του 1951 και δεν αναγνωρίζουν εσωτερικά εκτοπισμένους πληθυσμούς μέσα στα εθνικά τους σύνορα. Ακόμη τα παιδιά- πρόσφυγες υφίστανται διακρίσεις και μερικές φορές φυλάκιση καθώς συχνά δεν έχουν ταυτότητα ή επίσημα χαρτιά. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να τους βοηθήσουμε; Σημαντικό βήμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι η μέριμνα και η αμέριστη συμπαράσταση της πολιτείας, η οποία με διάφορα προγράμματα θα μπορούσε να βοηθήσει

στην ομαλή ένταξή τους. Έπειτα, η εκπαίδευση θα πρέπει να συμβάλει στην άμβλυνση της κατάστασης θα ήταν καλό να καλλιεργήσει στους μαθητές μη ρατσιστικές συμπεριφορές και πνεύμα οικουμενικής συνείδησης. Συν τοις άλλοις, ο θεσμός της οικογένειας θα πρέπει να αναπτύσσει αισθήματα αποδοχής, ανεκτικότητας και σεβασμού προς το διαφορετικό. Συνοψίζοντας το πρόβλημα των προσφύγων και ιδιαίτερα των παιδιών αποτελεί ίσως ένα από τα μεγαλύτερα και ζοφερότατα προβλήματα του 21ου αιώνα. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά, που από πολλούς χαρακτηρίζονται «παιδιά ενός κατώτερου θεού» είναι πολλές και ποικίλλουν. Όλοι πρέπει να συμβάλουν ώστε αυτά τα άτομα να βρουν ένα ασφαλές καταφύγιο. Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως όλοι έχουμε δικαίωμα σε μια ήρεμη και ασφαλή ζωή.


17

ÊÜèå ìéêñü ðñïóöõãüðïõëï óõãêéíåß êáé åìðíÝåé ôçí ôÝ÷íç Ç éóôïñßá åíüò ðñïóöõãüðïõëïõ üðùòðáñïõóéÜæåôáé ìÝóá áðü Ýíá ìõèéóôüñçìá Πασχούλη Ερασμία, Β4 Παναγιωτή Ζωή, Β4

Τ

ο έργο του Μάϊκ Κένι Το αγόρι με τη βαλίτσα έχει βρει τον ιδανικό τρόπο να αφηγηθεί μια τέτοια ιστορία. Πρόκειται για ένα έργο , τρυφερό, αληθινό ,που χωρίς να είναι διδακτικό, λέει όλα όσα είναι καλό να ειπωθούν για να κατανοήσουν τα ελληνόπουλα τα προβλήματα των παιδιών που έχουν έρθει από άλλους τόπους. Ο μικρός Ναζ περνάει ήρεμες μέρες στο σπίτι με τους δικούς του και ειδικά με τον πατέρα του που του λέει υπέροχα παραμύθια. Ξεσπάει όμως ένας πόλεμος κι η οικογένεια αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο της. Ο Ναζ που ονειρευόταν παραμυθένια ταξίδια σαν του Σεβάχ του Θαλασσινού θα βρεθεί ολομόναχος σε ένα λεωφορείο που διασχίζει την έρημο. Δίπλα του κάθεται ένα κορίτσι, η Κρίσια. Σιγάσιγά τα δυο παιδιά θα γίνουν φίλοι. Μαζί θα διασχίσουν την έρημο, θα περάσουν χιονισμένα βουνά και αγριεμένες θάλασσες για να φτάσουν στην “άλλη μεριά του κόσμου”. Τα ταξίδια τους δεν μοιάζουν με του Σεβάχ και η ζωή που τους περιμένει δεν είναι διόλου παραμυθένια. Ωστόσο έχουν μάθει πια κάτι πολύ σημαντικό για κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα για τα παιδιά : πως όταν αγωνίζονται, θα τα καταφέρουν . Κι ο Ναζ ξέρει τώρα πως ,τα παραμύθια που έχει μάθει πια κι αυτός να αφηγείται μπορούν να σου δώσουν κουράγιο αλλά και να σου χαρίσουν μια πολύτιμη σοφία.

Ταινίες για τα παιδιά της Παλαιστίνης Κοκκινάκη Παναγιώτα, Α3

Η

συμπαράσταση του ελληνικού λαού στον τραγικό παλαιστινιακό λαό και στον πατριωτικό αγώνα του είναι εκφρασμένη πολύτροπα. Μια ακόμη δυνατότητα έκφρασής της αλλά καλύτερης γνωριμίας μας και με το δράμα του παλαιστινιακού λαού -ιδιαίτερα των παιδιών- αλλά και με τον πολιτισμό του κόντρα στον πάνοπλο ισραηλινό στρατό κατοχή, είναι το αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο που πραγματοποιείται στο «Τριανόν». Το αφιέρωμα, καθώς αποσκοπεί για στήριξη του λαού μας για τα ορφανά, άστεγα, τραυματισμένα παιδιά της Παλαιστίνης, περιλαμβάνει και ένα σημαντικότατο αφιέρωμα σε ταινίες που αφορούν σ’ αυτά. Οι ταινίες με θέμα τα παιδιά είναι συνταρακτικές, καθώς το ντοκιμαντερίστικο υλικό τους, αποτυπώνει διάφορες πτυχές της πραγματικότητας που ζουν τα παιδιά. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές από τις ταινίες για τα παιδιά: «Ονειρα της εξορίας» και «Τα παιδιά της Σατίλα» της Μάι Μαρσί. Η πρώτη ταινία παρακολουθεί τη ζωή δυο ορφανών και προσφύγων κοριτσιών που ζουν το ένα στον καταυλισμό Σατίλα και το άλλο στον Ντχέισα, ενώ η δεύτερη αφορά στα ορφανά παιδιά του καταυλισμού Σατίλα.. «Ομηρος της αναμονής» του Ζαν Χαλίλ Σαμούν, που

Σκηνή από την ταινία «Κοντά στο θάνατο» αποτυπώνει την επιστημονική δουλιά μιας γιατρίνας για τα παιδιά. «Κοντά στο θάνατο» του Αμπντούλ Σαλάμ Σιεχαντέ, που «διηγείται» την παράλληλη ζωή τριών μικρών παιδιών, από τα οποία ένα δολοφονείται πισώπλατα από Ισραηλινό αξιωματικό. «Θεός φυλάξοι!» και «Τα όνειρά μας... πότε;» του Χισάμ Κάγιεντ. Η πρώτη ταινία αποτυπώνει τους εφιάλτες, την ταξική συνειδητοποίηση και τον βιοποριστικό αγώνα του ορφανού από πατέρα, μικρού Χαλίμ για την επιβίωση της οικογένειάς του. Η δεύτερη ταινία (παιδιά έγραψαν το σενάριο) δείχνει μια παρέα παιδιών που κάνουν όνειρα για το μέλλον. Η ταινία «Τζαμάλ, μια ιστορία θάρρους» του Σάεντ Αντίνι, αναφέρεται στον τραυματισμό (τύφλωση και ακρωτηριασμό) ενός αγοριού από τα ισραηλινά όπλα και στον αγώνα του για αξιοπρεπή συνέχιση της ζωής.


18 ÌåãÜëïé ¸ëëçíåò ËïãïôÝ÷íåò õðÞñîáí ðáéäéÜ ôçò ðñïóöõãéÜò Κοκόγια Αποστολία, Α3 Η Διδώ Σωτηρίου γεννήθηκε στο Αϊδίνη της Μικράς Ασίας. Μετά την μικρασιατική καταστροφή ήρθε πρόσφυγας στην Ελλάδα. Οι εμπειρίες του διωγμού και της προσφυγιάς αποτέλεσαν το θέμα για δύο από τα πιο γνωστά της μυθιστορήματα. Οι Νεκροί Περιμένουν (1959) και Ματωμένα Χώματα (1962). “ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ”: Τα Ματωμένα Χώματα τα είπαν “Βιβλίο της Σύγχρονης εξόδου του μικρασιατικού Ελληνισμού”. Τα είπαν “σεισμική δόνηση”. Μυθιστόρημα που “Τσούζει. Ζεματάει. Καίει. Τιμωρεί. Έχει ψυχή ανθρώπινη. Οργή λαού. Πόνο «...Ένας πρόσφυγας από το Αϊβαλί, ο Φώτης Κόντογλου (1897 – 1965), αξιοποιεί με θαυμαστή ευρηματικότητα τις λαϊκές διηγήσεις, το ανατολίτικο παραμύθι και το βυζαντινό παρελθόν του ελληνισμού, ακόμη και τις δυνατότητες της εκκλησιαστικής γλώσσας, προσφέροντας έργο γεμάτο φαντασία και δύναμη, πλημμυρισμένο από περιπέτειες, ταξίδια και εξωτισμό... …Η μικρασιατική του καταγωγή δικαιολογεί και το «ιωνικό» του όραμα. Κάτω από τη χριστιανική νομοτέλεια, διακρίνει κανείς τα ιδανικά του αρχαίου κόσμου, την αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο, για τη φύση, την αφηγηματική διάθεση του Ανατολίτη παραμυθά...»

ηθικό”. “Κάστρο σωστό λόγου, ενάντια στον καιρό, τη λησμονιά και το ψέμα”. Τα Ματωμένα Χώματα εκδόθηκαν το 1962, από τότε έχουν πουληθεί 250.000 αντίτυπα. “ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ”: “Οι ήρωες της, ένας κόσμος ολόκληρος”, τόνιζε ο Νικ. Βρεττάκος. “Οι σελίδες της πριν την καταστροφή και μετά το δράμα της προσφυγιάς χυμώδεις, περιεκτικές, πειστικές, αναμφισβήτητες, αληθινές, από τις πιο δυνατές του είδους τους…”

H Mαρία Ιορδανίδου, η συγγραφέας της «Λωξάντρας» που την αγάπησε το πανελλήνιο γεννήθηκε στην Kωνσταντινούπολη το 1897 από µητέρα Πολίτισσα (Eυφροσύνη Mάγκου) και από πατέρα Yδραίο (Nικολάκης Kριεζής). Ένα µεγάλο κοµµάτι της παιδικής της ηλικίας το έζησε στον Πειραιά. H «Λωξάντρα» δεν είναι απλώς βιογραφία, ούτε απλώς µυθιστόρηµα. Στο συναρπαστικό αυτό κείµενο οι πραγµατικοί και οι φανταστικοί χαρακτήρες συγχωνεύονται για να αναπλάσουν την εικόνα της Πόλης πριν από τον Πρώτο Παγκόσµιο Πόλεµο.

Ο Ηλίας Βενέζης, από τους σπουδαιότερους έλληνες λογοτέχνες του 20ου αιώνα, γεννήθηκε το 1904 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και πέθανε το 1973 στην Αθήνα. Ήρθε κυνηγημένος, μαζί με τους άλλους πρόσφυγες, στην Ελλάδα το 1922. Έγραψε πολλά και σπουδαία έργα που σχεδόν όλα είχαν θέμα την προσφυγιά.

Από τους μεγαλύτερους έλληνες ποιητές υπήρξε ο Γιώργος Σεφέρης. Ο πρώτος έλληνας που βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1963. Γεννήθηκε το 1900 στη Σμύρνη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και τη Γαλλία και ξεκίνησε την καριέρα του ως διπλωμάτης. Το 1931 κάνει τα πρώτα του βήματα στην ποίηση δημοσιεύοντας την ποιητική συλλογή Στροφή. Ακολούθησαν: Το Μυθιστόρημα, Η Γυμνοπαιδία, Το Ημερολόγιο καταστρώματος και η Κίχλη. Ο Γιώργος Σεφέρης ανανέωσε την ελληνική ποίηση και ήταν αυτός που εισήγαγε το πνεύμα του σουρρεαλισμού στην Ελλάδα.

«...με το έργο του «Το νούμερο 31328» εκπροσωπεί την ομάδα των Ελλήνων λογοτεχνών του μεσοπολέμου για τους οποίους οι τραυματικές εμπειρίες της Μικρασιατικής καταστροφής αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης...»


Συνοψίζοντας... Κωστίκου Μαρίλη, Α3

Τ

α παιδιά - πρόσφυγες καταβάλλουν βαρύτατο τίμημα, υποσιτίζονται, μαστίζονται από ασθένειες, δεν εμβολιάζονται και δεν πάνε σχολείο. Το βίωμα της προσφυγιάς προκαλεί ανεπούλωτες βλάβες στον παιδικό ψυχισμό. Περισσότερα από 150 εκατομμύρια παιδιά στις χώρες του Tρίτου Kόσμου υποφέρουν από υποσιτισμό. Περί τα 250 εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο εργάζονται –τα 60 εκατομμύρια είναι ηλικίας 511 ετών. Δέκα εκατομμύρια παιδιά είναι πρόσφυγες –το 45% του παγκόσμιου προσφυγικού πληθυσμού. Ένα εκατομμύριο παιδιά κάθε χρόνο δελεάζονται ή εξαναγκάζονται στην πορνεία. Xιλιάδες άλλα χάνονται κάθε χρόνο στα πεδία των μαχών, ενώ στις δυτικές κοινωνίες η παιδική παραβατικότητα αυξάνεται, συχνά με γεωμετρικούς ρυθμούς. Οι πρόσφυγες και τα ανήλικα παιδιά που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους εξαιτίας εμπόλεμων καταστάσεων και διώξεων δικαιούνται προστασίας και φροντίδας σύμφωνα με τις Διεθνείς Συνθήκες και τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ. Τα παιδιά-πρόσφυγες δεν ευθύνονται τα ίδια γιατί έχασαν τα σπίτια και τους γονείς τους, γιατί βρέθηκαν ξαφνικά σε μια βάρκα να θαλασσοπνίγονται, ούτε για

τους κινδύνους και τις κάθε είδους ταλαιπωρίες και κακοποιήσεις που υφίστανται. Τα παιδιά-πρόσφυγες φτάνουν στην Ελλάδα σε κατάσταση απόγνωσης, συχνά ασυνόδευτα, εγκαταλείποντας τη χώρα τους προκειμένου να διαφύγουν τον κίνδυνο και έχοντας βιώσει τραυματικές εμπειρίες, έχοντας δει γονείς και συγγενείς να φυλακίζονται, να εξαφανίζονται ή ακόμη και να εκτελούνται. Αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης, στερούνται οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών, και έχουν προβλήματα επικοινωνίας, λόγω γλωσσικών και πολιτισμικών διαφορών. «Είμαστε άνθρωποι, είμαστε παιδιά» δηλώνουν με κάθε τρόπο οι ανήλικοι πρόσφυγες. Είναι μια φωνή που πρέπει να ακουστεί από όλους, κυβερνητικούς αξιωματούχους, φορείς, πολίτες, ΜΜΕ, και την οποία οφείλουμε να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο. Τα δικαιώματα των παιδιών- προσφύγων διασφαλίζονται από διεθνείς συμβάσεις που η χώρα μας έχει υπογράψει και στις οποίες οφείλει σεβασμό αλλά και από τη συνείδηση και τη συλλογική δράση όλων μας.

19


Το πρόβλημα υπάρχει δίπλα μας, καθημερινά, ανα πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούμε αντιμέτωποι μ΄ αυτό.

Γι΄ αυτό κάνε μια αγκαλιά...

Παρθενάκη Μαρία, Β4 Δύο ματάκια αθώα ζήσανε πολλά και περιμένουν τώρα όλοι μια καινούρια αγκαλιά. Πείνα, θλίψη, αγωνία, πόνος, δάκρυ, ειρωνεία, λέξεις που τους κυνηγάνε, όταν μάτια ξέγνοιαστα κοιτάνε, ανθρώπινες ψυχές διωγμένες, από πολέμους και κακοτοπιές γδαρμένες αναζητούν γλυκιά πατρίδα έχοντας πάντα μια ελπίδα, κάνουν τόση υπομονή προσμένουν τη μέρα που θα ‘ρθει

πριν ο κόσμος διαλυθεί. Μάτια αγανακτισμένα περιμένουν συμπαράσταση από Σένα!!! Οι εικόνες που έχουν αντικρίσει ένας άνεμος θα τους τις σβήσει… Είναι σαν τα χελιδόνια που πετούν εδώ κι εκεί ψάχνοντας μια πατρίδα για να τους αποδεχτεί. Κάνε τώρα μια αγκαλιά άνθρωποι είναι κι αυτοί εξάλλου ο πόνος & το δάκρυ δε γνωρίζουνε φυλή.

5ουσία εν τύπω, 6ο φύλλο  

Το 6ο φύλλο της εφημερίδας του 5ου ΓΕΛ Κατερίνης. Το τεύχος είναι αφιερωμένο στη προσφυγιά και κέρδισε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό σχολικών...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you