Issuu on Google+

เรื่ อง Pass Me Back (ชื่อตัวละครอาจมีการเปลี่ยนแปลง) ชื่อเรื่ อง : Pass me back ไอดินเด็กสาวหน้ าตาบ่องแบ้ ววัยกระเตาะเอื ้อมมือไปดึงชายเสื ้อของแม่ พร้ อมส่งสายตาออดอ้ อนให้ ซื ้อขนมที่ เธอชอบให้ จงได้ แม้ ไอดินจะอายุเพียง 4 ขวบ ลูกเล่นเธอก็แพรวพราวซะเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่ครัง้ นี ้แม่ของเธอไม่ หลงกล เธอค่อยๆส่ายหน้ าช้ าๆแล้ วบอกกับลูกสาวตัวน้ อยของเธอว่า “ที่บ้านยังมีอยู่เลยนะคะ หมูน้อย ไว้ ถึงบ้ านแล้ วคุณ แม่จะเอามาให้ นะคะ” พร้ อมยิกแก้ มน้ อยๆ ที่คอ่ ยๆเปลี่ยนเป็ นสีชมพู ไอดินพยักหน้ าอย่างเข้ าใจ แต่ก็ไม่หลุดอาการผิด หวังออกมาให้ เห็น พ่อที่กำาลังเลือกซื ้อของอยู่ได้ เหลือบไปเห็น จึงงัดมุกเดิมมาใช้ ย่องเข้ าไป ๆ ตะครุบหลังของไอดิน เธอ ตกใจเล็กน้ อยแล้ วหัวเราะคิกคักด้ วยความชอบใจ ไอดินสัมผัสได้ ด้วยความรู้สกึ ว่าพ่อแม่ของเธอช่างรักเธอมากเหลือเกิน แววตาของเด็กน้ อยเป็ นประกาย ฉากที่ 1 ภายนอก / ทางออกลานจอดรถห้ างสรรพสินค้ าแห่งหนึง่ / กลางวัน ครอบครัวของไอดินซื ้อของกันเสร็จแล้ ว พ่อขันอาสาว่าจะไปเอารถในห้ าง จึงให้ แม่พาไอดินออกมารอจะได้ ไม่ ต้ องเหนื่อย แม่พยักหน้ ารับและพาไอดินเดิน ระหว่างทางก็คอยหาอะไรมาเล่นกันตลอดจนกระทัง่ ตุ๊กตาหมีตวั โปรดของ เธอหล่นลงไป จากนันเสี ้ ยงดังโวยวายก็ดงั ยิ่งขึ ้นพร้ อมเสียงกรี ดร้ องที่แทงลึกเข้ าไปในหัวใจ ไอดินพยายามมองหาต้ นเสียง แต่แสงก็เจิดจ้ าจนแทบลืมตาไม่ขึ ้น เธอเอามือขึ ้นปิ ดหูด้วยท่าทางอึดอันทรมาน ในใจคิดอยากให้ ใครสักคนมาช่วยเธอ ออกไปที .... เสียงนกกระจิบยามเช้ า พร้ อมผ้ าปูที่บดิ เบี ้ยว เธอเพิ่งเข้ าใจว่านัน่ ฝั นไป ไอดิน “เฮ้ อ~” (แบบโล่งอก) เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่วายคิดว่ามันช่างเหมือนจริงอย่างไม่น่าเชื่อ แม่ “ตื่นได้ แล้ วลูก สายแล้ วนะ” ฉากที่ 2 ภายใน/โต๊ ะอาหารในบ้ าน/กลางวัน พ่อ “นัน่ ๆ ขี ้เซาจริงเรานี่ คราวหลังพ่อจะทิ ้งให้ ไปโรงเรี ยนเอง” ไอดินทำาหน้ าสำานึกผิด แม่ “คุณก็ ยังไม่ชินอีกหรอ” ไอดิน “ง่ะ นึกว่าแม่จะเข้ าข้ างหนูซะอีก T^T” (ทำาท่าหน้ าบึ ้งๆ) สามคนพ่อแม่ลกู หยอกเย้ าอย่างสนุกสนานอย่างมีความสุข


ฉากที่ 3 ภายใน/รถยนต์/กลางวัน พ่อ “ตังใจเรี ้ ยนนะ เดี๋ยวตอนเย็นพ่อมารับ” แม่ “แล้ วจะแวะซื ้อของชอบกลับมาให้ นะจ้ ะ” ไอดินสวัสดีพ่อกับแม่แล้ วเดินเข้ าโรงเรี ยนด้ วยความอารมณ์ดีเป็ นที่สดุ ฉากที่ 4 ภายนอก/สนามหญ้ าโรงเรี ยน/กลางวัน ฟื นเพื่อนคนสนิทของไอดินวิ่งเข้ ามาทักทายอย่างตื่นๆ ฟื น “ทำาการบ้ านเคมี เสร็จยัง?” ไอดิน “เสร็จแล้ ว จะลอกล่ะสิมาแนวนี ้” (ทำาหน้ าอย่างรู้ทนั ) ฟื น “น่าๆ พอดีเล่นเกมส์เพลินไป ไว้ จะเลี ้ยงหนมคืน” เมื่อเช่นเคยๆ เพราะเคมีเป็ นวิชาที่ไม่ถนัดของฟื นเอาซะเลย เสียงออดดังขึ ้น นักเรี ยนต่างแยกย้ ายเข้ าห้ องเพื่อเรี ยนต่อไป ฉากที่ 5 ภายนอก/หน้ าประตูโรงเรี ยน/กลางวัน ไอดินเดินมาคอยพ่อกับแม่มารับเธอที่ประจำาเหมือนทุกที เพื่อนกลุม่ นึง “ไอดินรอที่บ้านมารับอะสิ” ไอดิน “อื ้อ” (พยักหน้ ารับแล้ วทำาหน้ าเขินเล็กน้ อย) เพื่อนกลุม่ นึง “เฮ้ ย อิจฉาอะ ครอบครัวเพอเฟ็ คเราอยากได้ บ้างจัง” “นัน่ สิๆ ที่บ้านเราก็วา่ งนะไม่เห็นมารับบ้ างเลย” “นี่พวกแก เบาๆหน่อย” เสียงจากเพื่อนในกลุม่ คนนึง “ไอดิน พวกเราไปก่อนนะ อย่าไปสนใจพวกนี ้อะ” ไอดินโบกมือให้ ทำาหน้ าเชิงไม่ได้ ถือสาอะไร แล้ วอยู่ดีๆฟื นก็โผล่มาจากข้ างหลังอย่าไม่ให้ สมุ่ ให้ เสียง ฟื น “แต่ชีวิตแกมันก็น่าอิจฉาจริงๆว่ะ ฉันอยู่กบั แกมาตังแต่ ้ อนุบาล อิจฉากว่าพวกนันเป็ ้ นร้ อยเท่าเลย บ่องตง” ไอดิน


“เดี๋ยวๆจะโดน มันก็ไม่ขนาดนันหรอกน่ ้ า แกอย่ามาเว่อร์ = =” ฟื นกับไอดินยืนต่อปากต่อคำาอย่างเมามันส์ เสียงแตรดังขึ ้นมาสะกิดหูทงคู ั้ ่ พ่อ “ปะ กลับบ้ านกันได้ แล้ วลูก” ฟื น “สวัสดีครับคุณพ่อ สวัสดีครับคุณแม่” พ่อ “อ้ าว นัน่ ฟื นเองหรอ พ่อก็นกึ ว่าหนุม่ ที่ไหนมายุ่งกับไอดิน 555” ฟื น “ผมคอยเป็ นสปายให้ คณ ุ พ่อปกป้องลูกสาวอยูแ่ ล้ วฮะ” แม่ “ขึ ้นรถกันได้ แล้ ว ไว้ ไปคุยกันที่บ้านก็ได้ คณ ุ ฟื นขึ ้นมาด้ วยสิจ้ะ เดี๋ยวน้ าไปส่ง” ฟื น กระซิบเบาๆใส่ไอดิน “ม้ าดีดกระโหลก” ฉากที่ 6 ภายใน/รถยนต์/กลางวัน ทังสี ้ ่คนนัง่ รถกลับบ้ าน พูดคุยกันโดยส่วนมากเป็ นการเผาไอดิน ไอดินจึงนัง่ เงียบที่สดุ ฉากที่ 7 ภายนอก/หน้ าบ้ านฟื น/กลางวัน ฟื น “ขอบคุณมากครับ แล้ วก็ขอโทษที่ผมรบกวน แฮะๆ” พ่อ “ไม่เป็ นไรๆ คนกันเอง ฝากความคิดถึงไปให้ คณ ุ พ่อเธอด้ วยแล้ วกัน” ฟื น “ครับผม” ฟื นเดินเข้ าบ้ าน ฉากที่ 8 ภายใน/บ้ าน/กลางคืน พ่อนัง่ ดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก ระหว่างรอลูกสาวคนเก่งกับภรรยาโชว์ฝีมือในการทำากับข้ าว แม่ “อาหารมื ้อนี ้ แม่ต้องกินยากันไว้ ก่อนไหมเนี่ย” ไอดิน “แม่อา่ หนูตงใจทำ ั ้ าสุดฝี มือเลยนะ เพิ่งเรี ยนมาเมื่อตอนบ่ายสดๆร้ อนๆเลย”


แม่ “จ้ าๆ แต่แม่วา่ หนูใส่น้ำาปลาเยอะไปแล้ วนะ” สามคนนัง่ ทานข้ าวฝี มือไอดิน มีสีหน้ าแปลกประหลาดบางครัง้ ก็ไม่ร้ ูว่าเพราะอร่อยหรื อมันไม่อร่อยกันแน่ เพราะไอดินไม่ กล้ าถามขนาดเธอกินเองยังรู้สกึ ว่ารสชาติที่เธอทำาออกมา นี่มนั หาซื ้อที่ไหนไม่ได้ จริงๆ เมื่อไอดินทานเสร็จก็ขึ ้นห้ องไป ทำาการบ้ านที่เธอพอกเป็ นหางหมู ผ่านไปสักพัก แม่เธอเลยขึ ้นมาดู แม่ “ไปอาบน้ำ าได้ แล้ วนะ ดึกกว่านี ้แล้ วจะเป็ นหวัดเอา” ไอดิน “อาบกับแม่ได้ ป่าว” (ทำาหน้ าอ้ อนๆ) แม่ “ลูกคนนี ้ โตเท่าไหร่ก็ยงั ขี ้อ้ อนเหมือนเดิมเลยนะ” ไอดินสวมกอดแม่ หัวซุกไซร้ เป็ นเด็กน้ อยๆ แม่ “พรุ่งนี ้หยุด จัดห้ องได้ แล้ วนะ แม่จะหาที่ยืนไม่เจออยู่ละ่ ” ไอดิน “รับทราบฮะ มาดาม” (ทำาท่าตะเบ๊ ะเหมือนตำารวจ) แล้ วแม่ก็เดินลงไป ไอดินยุ่งอยู่กบั โครงงานของเธออีกสักพัก แล้ วก็หลับไปโดยที่ยงั ไม่ได้ อาบน้ำ า ฉากที่ 9 ภายใน/ห้ องไอดิน/กลางวัน แสงแดดตอนเช้ าแยงตาได้ ดีจริงๆ ไอดินผู้ขี ้เซาตื่นพร้ อมอาบน้ำ าเรี ยบร้ อย เตรี ยมตัวที่จะลุยห้ องนอนแสนรัก พลางนึกในใจ มันสวยจริงๆ ถ้ าฉันไม่ทำามันรก ว่าแล้ วก็จดั แจงรื อ้ แต่ละส่วน เธอเจอของที่สะสมในวัยเด็กมากมาย บาง อย่างนานมากจนเธอจำาไม่ได้ แต่ของแต่ละชิ ้นก็มีความทรงจำาดีๆ เธอเลยเก็บไว้ ทกุ อย่าง นัน่ ทำาให้ ห้องเธอรกอย่างช่วยไม่ ได้ เธอรื อ้ กล่องใต้ เตียงออกมาจนหมด แต่เหลืออยู่ใบนึง มันอยูล่ กึ มาก เธอไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน ไอดินค่อยๆมุด เข้ าไป สำาลักฝุ่ นเล็กน้ อย ค่อยๆดึงกล่องนันออกมา ้ ปั ดฝุ่ นสักหน่อยแล้ วเปิ ดกล่องออกดู ภายในนันมี ้ รูปถ่ายอยู่มากมาย ในขนาดต่างๆ มันเป็ นรูปของเธอ แต่ทำาไมเธอถึงไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติมนั ต้ องอยู่ในอัลบัมรู ้ ปสิ ไอดินคิดในใจพลาง ค่อยๆหยิบออกมาทีละใบ ไอดินเห็นมุมซองเทาๆ ความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ ้นเป็ นทวีคณ ู เธอค่อยๆหยิบของที่อยู่ในนัน้ ออกมา มันเขียนว่า “ เที่ยวสวนสาธารณะ ในวันครบรอบวันเกิด 4 ขวบ ของลูกไอดิน” ความงงเกิดขึ ้นในสมอง ไม่เห็น เคยเห็นหรื อรู้จกั มาก่อน แต่พอพลิกอีกด้ าน เป็ นรูปผู้ชายผู้หญิง แล้ วก็เด็กน้ อยตัวเล็กๆ ผู้ชายคนนันนั ้ น่ น่าจะเป็ นพ่อเธอ ตอนหนุ่มๆ เด็กนัน่ ต้ องเป็ นเธอแน่ข้อความเขียนแบบนัน้ แต่ผ้ หู ญิงคนนี ้ละเป็ นใคร ไม่ใช่แม่ของเธอนี่ แล้ วในนันก็ ้ มีรูปผู้ หญิงคนนี ้ที่ถ่ายกับไอดิน หัวใจไอดินแทบหยุดเต้ น สีหน้ าซีดเผือด เธอมีคำาถามเกิดขึ ้นมากมาย แต่ละอย่างไม่ประติด ประต่อกัน เธอหยิบมาใส่ไว้ ในกระเป๋ าตังหนึง่ ใบ แล้ วจัดแจงเก็บทุกอย่างให้ เข้ าที่เหมือนเดิม แล้ วพยายามทำาทุกอย่างให้ เป็ นปกติเช่นกัน


ฉากที่ 10 ภายใน/ห้ องนอน/กลางคืน ไอดินหลับไม่คอ่ ยสนิท เธอยังคงฝั นแบบเดิมๆ เรื่ องราวที่เธอจำาไม่ได้ แต่มนั เหมือนเกิดขึ ้นจริงๆ แล้ วเธอจะทน กับอาการแบบนี ้ได้ อีกนานแค่ไหนนะ ฉากที่ 11 ภายใน / บนรถยนต์ /กลางวัน พ่อและแม่ขบั รถมาส่งเธอกอย่างปกติ แต่ที่ผิดแปลกไปไอดินที่ชา่ งเจื ้อแจ้ วกลับนัง่ นิ่งเหมือนรูปปั น้ หิน ถึงแม้ พ่อ จะหยอกเธออย่างไรก็ไม่เป็ นผล ไม่ปรากฏรอยยิ ้มขึ ้นบนใบหน้ าน้ อยๆอย่างเคย แก้ มที่เคยแดงฝาดกลับซีดเผือด เสียง หายใจที่เหมือนอึดอัด น้ำ าตาใสๆค่อยๆเอ่อล้ นขึ ้นในตา เธอจิกมือลงบนกระโปรงก้ มหน้ าก้ มตา ริมฝี ปากที่สนั่ เครื อค่อยๆ เผยอขึ ้น เสียงที่พดู ออกมาสัน่ เครื อยิ่งกว่า ไอดิน “ ถ้ าแม่หนูนงั่ อยู่ข้างหน้ า แล้ วผู้หญิงในรูปนี ้เป็ นใคร “ แทบไม่มีแม้ แต่เสียงลมหายใจ ทุกอย่างเงียบสงัด เหมือนคนกดหยุดเวลา เธอกะไว้ อยู่ว่าอาจจะเป็ นแบบนี ้ แต่ได้ พดู ก็ดี กว่านิ่งเงียบอมพะงำา ไอดิน “หนูไปเรี ยนก่อนนะค่ะ” (ทำาหน้ าฝื นยิ ้มกลบเกลื่อน) ฉากที่ 12 ภายใน / บนโต๊ ะอาหารในบ้ าน / กลางคืน สงครามเย็นค่อยๆคืบคลานสูค่ รอบครัวของไอดิน อย่างที่ไม่เคยนึกฝั นมาก่อน ว่าครอบครัวอันแสนอบอุน่ อยู่ดีๆ จะมลายหายไป ภาพที่มีอยู่เบื ้องหน้ าเหลือไว้ แต่ความเย็นชาพร้ อมใบหน้ าที่เปื อ้ นยิ ้ม ทุกอย่างดำาเนินไปตามสิ่งที่ควรเป็ น แม่ทำาอาหารอยู่ในครัว พ่อหยิบกาแฟขึ ้นจิบพร้ อมกางหนังสือพิมพ์อา่ นพลางรอเวลา ไอดินจ้ องมองรอบๆด้ วยแววตา เหม่อลอย อาหารค่อยๆวางลงตรงหน้ า ไม่มีใครพูดถึงประเด็นดังกล่าว ต่างทำาเหมือนเป็ นเรื่ องที่ไม่เคยเกิด ไอดินไม่กล้ า ปริปากอีกแล้ ว เธอรู้ดีว่าป่ าวประโยชน์ เธอไม่อยากรับไม่อยากรู้อะไรอีก คำาตอบที่เธอค้ นหาอาจทำาร้ ายเธอยิ่งกว่านี ้ก็ได้ เธอหวาดกลัวเหลือเกิน กับความจริงที่ต้องมาถึงสักวัน เธออ่อนแอเกินกว่าที่จะสมควรมีชีวิตอยู่ตรงนี ้ ตัวตนที่แท้ จริงของ เธอค่อยๆดำาดิ่งลงสูเ่ บื ้องลึกในจิตใจ และได้ สร้ างอีกบุคลิกขึ ้นมารับมือ .. บุคลิกภาพซ่อนเร้ นเริ่มปรากฏกาย เป็ นครัง้ แรกที่ เธอไม่อยากปิ ดเทอม เมื่อไหร่จะเปิ ดเทอมสักทีนะ ฉากที่ 13 ภายใน/บ้ าน/กลางวัน ไอดินตื่นแต่เช้ ามาก จัดของเตรี ยมไปเรี ยนเรี ยบร้ อยแล้ ว ไอดิน “วันนี ้หนูปฐมนิเทศแต่เช้ า ไปก่อนนะค่ะ” พ่อกับแม่ร้ ูนิสยั ไอดินดี นัน่ เป็ นเพียงข้ ออ้ าง ไอดินสนใจเวลามากกว่าฟั งปฐมนิเทศเป็ นร้ อยเท่า พวกเขาทำาตัวไม่ถกู แค่ จะพูดยังพูดไม่ออก ไม่ร้ ูจะจับต้ นชนปลายอย่างไร ความเศร้ าได้ ปกคลุมครอบครัวนี ้อย่างสมบูรณ์เสียแล้ ว

ฉากที่ 14 ภายใน / ห้ องเรี ยน / กลางวัน


ฟื น “โอ๊ ย เจ็บนะเฮ้ ยยย !!!!” (เสียงตะโกน) หลังจากที่โดนเพื่อนรุมสะกำาตามประสาวัยรุ่นที่เล่นกัน ?? ชณะที่ฟืนกำาลังถอยหลังไปหยิบลูกบอลกระดาษก็ได้ ไปชนกับ ร่างอันไร้ วิญญาณ ฟื น “ขอโทษ เรา...” ประโยคขาดหายไปด้ วยสายตาที่ตกตะลึงว่าคนที่เขาชนไม่ใช่ใคร ไอดินเพื่อนสาวคนสนิทของเขานัน่ เอง แต่หน้ าตาที่ดู แข็งกร้ าว แม้ จะดูเหมือนไอดิน แต่ก็เปลี่ยนไปเป็ นคนละคน ฟื น “ปิ ดเทอมไปแปปเดียวตูพลาดอะไรไปฟะ” (พึมพำากับตัวเอง) ไอดินสติเพิ่งเข้ ามาอยู่กบั ตัว ไอดิน “ฟื นนัง่ ตรงนันไหม ้ เราจองไว้ ให้ ” เหมือนปี อื่นๆที่ผ่านมา มุมข้ างหน้ าต่างมุมเดิมที่สดุ โปรด ลมโชยพัดผ่านทำาให้ ร้ ูสกึ สบายอย่างบอกไม่ถกู ฟื นยักคิ ้วตาม สไตล์ เอากระเป๋ าไปวางข้ างๆที่นงั่ ไอดิน (กิ ้งก่องงงง – เสียงออดเคารพธงชาติ) นักเรี ยนทุกคนเดินไปลานหน้ าเสาธง ไอ ดินยังเหม่อออกไปนอกหน้ าต่าง ไม่สนใจ เหมือนโลกนี ้มีฉนั อยู่คนเดียว ฝื นค่อยๆเบือหน้ ากลับมา หน้ านิ่วคิ ้วขมวดยิ่งกว่า เดิม “ยังไม่ใช่ตอนนี ้ที่จะถาม คงยังไม่ถึงเวลา” เขาถอนหายใจอย่างช้ าๆ ด้ วยความเป็ นห่วง ฉากที่ 15 ภายใน / ห้ องเรี ยน / กลางวัน เวลาในโรงเรี ยนคราวที่ต้องส่งงานหมุนไปอย่างรวดเร็วสำาหรับคนที่ยงั ไม่ได้ เริ่มทำาหรื อกำาลังจะปั่ นอยู่ คงจะรู้สกึ อย่างนัน้ ในห้ องเงียบสงัดด้ วยความที่ตงหน้ ั ้ าตังตาทำ ้ างานวิชาเคมี หากใครไม่มีสง่ คงเหมือนชะตา เวลาที่ต้องพรี เซ้ นมา ถึงผู้โชคดีคนแรก คือ ขิม แต่ไหงงานช่างเหมือนประหนึง่ ออกมาจากโรงพิมพ์เดียวกัน ไอดินนัง่ หน้ าซีดเผือด ก้ มลงหางาน ตัวเอง อยู่ในกระเป๋ าที่เดิมเรี ยบร้ อยดี ไอดินข่มอารมณ์ไว้ เมื่อถึงตาเธอต้ องออกไปพลิกวิกฤตให้ เป็ นโอกาสได้ ตามประสา เธอ ออดดังหมดคาบเรี ยนยังไม่ทนั เก็บกระเป๋ า ฟื นเอื ้อมมือไปคว้ าไว้ แต่ไม่ทนั ไอดินไวกว่านันพุ ้ ่งตรงไปหาขิม ไอดิน “ฉันไม่ปล่อยแกหรอก ยัยสวะ”กระซิบเบาๆ ขิมถึงปล่อยงานลงสูพ่ ื ้นสีหน้ าตกใจ ไอดินเดินกลับมา งานขิมอยู่ที่เท้ าไอดินเรี ยบร้ อย ไอดิน “ปะ ฟื นกินติมกัน^_^” ฉากที่ 16 ภายใน/ร้ านไอติม/กลางวัน ไอดินทานไอติมอย่างเอร็ดอร่อย เลอะปากเป็ นเด็กๆ แตกต่างจะอารมณ์ก่อนหน้ าสิ ้นเชิง ฟื นสับสนแต่พอรับทัน ฟื น “เฮ้ ย เราไม่ร้ ูหรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ ้น” ไอดินยังทานไอติมต่อไป


ฟื น “แกควรเคลียตัวเอง แล้ วปล่อยวางบ้ าง มันไม่ดีตอ่ ตัวแกหรอกนะ” ไอดิน “อืม” ฟื น “บางทีระบายออกมาบ้ างก็ได้ อย่าฝื นเป็ นเก่งแล้ วจมกับความทุกข์อยู่คนเดียว” ไอดิน “พูดจบยัง” ไอดินลุกไปจ่ายตังแล้ วก็เดินออกไปทิ ้งฟื นไว้ เบื ้องหลัง ฉากที่ 17 ภายนอก/แถวที่เรี ยนพิเศษ/กลางคืน เธอไปเรี ยนพิเศษอย่างเช่นเคย แต่ครัง้ นี ้ไปเพียงนัง่ รอให้ มนั หมดเวลา ถึงเข้ าไปตอนนี ้มันก็ไม่เข้ าหัวอยู่แล้ ว เธอ ไม่เข้ าใจว่าทำาไมพ่อกับแม่ไม่บอกเธอกันแน่ หัวเธอมีแต่เรื่ องรูปผู้หญิงคนนัน้ เดินกลับบ้ านอย่างคอตกๆ ฉากที่ 18 ภายนอก/หน้ าบ้ าน/กลางคืน ไอดินกำาลังจะเดินเข้ าบ้ าน ฉากที่ 19 ภายใน/ห้ องรับแขก/กลางคืน ไอดินปิ ดประตูอย่างเบามือ ได้ ยินเสียงคนเถียงกัน พ่อกับแม่ของเธอกำาลังคุยเรื่ องอะไรอยู่นะ ดูจะสำาคัญมากๆ เธอค่อยๆเดินตามต้ นเสียงไป เพื่อจะได้ ยินชัดขึ ้น เสียงมาจากห้ องครัว พ่อ “ผมคงจะต้ องบอกแล้ วใช่มย” ั้ แม่ “ค่ะ มันคงถึงเวลาแล้ ว แต่แกจะรับได้ รึป่าว ฉันก็ไม่แน่ใจ” พ่อ “ผมน่าจะรอบครอบกว่านี ้ ไม่น่าเก็บไว้ เลยจริงๆ ทุกอย่างมันเกือบจะดีอยู่แล้ ว” พ่อก้ มหน้ าน้ำ าตาไหลอาบข้ างแก้ ม แม่เข้ าไปปลอบประโลม แม่ “คุณค่ะ หนูไอดินเธอต้ องเข้ าใจค่ะ ว่าพ่อของแกทำาไปเพราะรักแก” อ้ าวยังไง ไอดินคิดตาม ทำาไมแม่เราเรี ยกดูหา่ งเหินอย่างนัน้ พ่อ “เลือกผ่านมาเป็ นสิบปี แต่ผมไม่เคยลืมสีหน้ าวันนัน” ้ พ่อวรรคสูดหายใจ พ่อ “ศศิตาถูกชนต่อหน้ า เพราะดึงไอดินที่ก้มเก็บตุ๊กตาที่หล่นกลางถนน รถขับมาอย่างเร็ว พยายามเบรกแต่ก็ไม่ทนั ” “ร่างของศิตาค่อยกระเด็นออกไป พร้ อมเลือดที่สาดกระเส็น”


“เสียงกรี ดร้ องของคนรอบข้ าง ความชุลมุน และลูกผมที่นงั่ นิ่งดวงตาว่างเปล่า” “ตัวผมที่เพิ่งขับรถมา รี บวิ่งมาหาศิตามาไว้ ในรถ แล้ วเข้ าไปหาร่างนัน” ้ “ศิตาจับมือผม ส่งสายตาอย่างอ่อนโยนเช่นทุกที แล้ วมือนันก็ ้ ร่วงลงไป” พ่อกลันน้ ้ ำ าตาไม่ไหวอีกต่อไป สะอึกพูดจนเกือบฟั งไม่ได้ ศพั ท์ ไอดินปวดหัว แล้ วเริ่มเข้ าใจว่าฝั นของเธอในทุกๆวัน มัน เป็ นเรื่ องจริง ใจของเธอหายแวบไป แม่ “อย่าโทษตัวเองอีกเลย ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดเรื่ องแบบนัน” ้ พ่อ “ถ้ าผม ถ้ าผมมม ยังอยู่กบั พวกเค้ าศิตาก็คง ...” เสียงพ่อค่อยๆแห้ งผากแล้ วแผ่วลงจนไม่ได้ ยิน แม่ “หลังจากที่ศิตาเจอเหตุการณ์นนได้ ั ้ 3-4 วัน” “ร่างกายแกก็แทบไม่ตอบสนองต่อสิ่งแวดล้ อม ไม่พดู ไม่จา น้ำ าตาไหลอย่างเดียว ด้ วยสีหน้ าเดิม” “คุณพาไปหาหมอ คุณหมอก็ยงั ช่วยไม่ได้ เพราะเป็ นเรื่ องของจิตใจ” “หนูไอดินเหมือนไม่อยากจำาจึงผลักความทรงจำานันออก ้ เพื่อให้ ลมื ” “แต่ความรู้สกึ มันลืมกันไม่ได้ นัน่ คือเหตุผลที่คณ ุ ให้ ฉนั ช่วยมาเป็ นแม่ของแก” จิ๊กซอว์ในสมองไอดินได้ ถกู ต่ออย่างสมบูรณ์ ไม่มีอะไรที่ไอดินอยากจะรู้อีกแล้ ว คำาถามที่คงั่ ค้ างภายในใจกระจ่างแล้ ว ที่ ยังเหลือคัง่ ค้ างคือความรู้สกึ ไม่มีเรื่ องไหนที่เธออยากจะลืมอีกต่อไป เธอต้ องพยายามอยูแ่ ละรับมันให้ ได้ ไม่ว่าจะยากแค่ ไหนก็ตาม ไอดิน “กลับมาแล้ วค่ะ วันนี ้มีอะไรกินบ้ างเอ่ย” เธอรู้แล้ วว่าพ่อกับแม่ของเธอในตอนนัน้ รักเธอขนาดไหน ไม่ใช่แค่เธอที่ทกุ ข์ แต่พวกเขาทุกข์กว่าเธอทวีคณ ู ถึงเวลาแล้ วล่ะ ที่ไอดินควรที่จะก้ าวเข้ าสูค่ วามเป็ นผู้ใหญ่สกั ที พ่อกับแม่รีบทำาตัวให้ ปกติในทันที หารู้ไม่วา่ ไอดินผู้น่ารักล่วงรู้ทกุ อย่าง แล้ ว แต่พวกเขาจะไม่มีวนั รู้หรอก เพราะไอดินจะเก็บเป็ นความลับตลอดไป ฉากที่ 20 ภายใน/โต๊ ะอาหาร/กลางวัน ทุกอย่างกลับมาจนเกือบจะเป็ นปกติ การพูดคุยเกิดขึ ้น โดยไร้ ความรู้สกึ อันน่าอึดอัด พ่อ “เลือกรึยงั ล่ะ ว่าเราจะเรี ยนอะไร หืออ?” ไอดิน “เลือกแล้ วค่ะ หนูอยากเรี ยนวิจิตรศิลป์ แต่ไม่ร้ ูวา่ พ่อกับแม่จะว่าอะไรรึป่าว” แม่


“เด็กบ้ า คิดมาก เอาที่หนูอยากเรี ยนที่สดุ ก็พอ พ่อแม่สนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ ว จริงมัยค่ ้ ะ คุณ” พ่อพยักหน้ ารับอย่างเต็มใจ ไอดิน “แต่หนูมีเรื่ องอยากจะขออย่างนึง...” ไอดินทำาท่าทีอกึ อักเล็กน้ อย “หนูอยากไปเรี ยนที่ตา่ งจังหวัดคะ” พ่อกับแม่นิ่งเงียบสักพัก พลางมองหน้ ากัน พ่อ “งันพ่ ้ อถามหน่อย ทำาไมลูกถึงอยากไปต่างจังหวัด” ไอดินรวบรวมสติ ลำาดับเรื่ องราวที่จะพูด ไอดิน “หนูอยากไปหาประสบการณ์ หนูอยากเป็ นผู้ใหญ่ที่ดแู ลตัวเองได้ จะได้ กลับมาดูแลพ่อแม่บ้าง” แม่ “ตกลงจะเข้ าวิจิตรศิลป์หรื อเอกการแสดงกันแน่นะ มาทำาซึ ้งอะไรแบบนี ้” พ่อ “อืม แต่ชว่ งนี ้หนูต้องพิสจู น์ให้ พ่อเห็นนะ ว่าสามารถจะไปอยู่ตา่ งจังหวัดคนเดียวได้ จริงๆ” ไอดิน “ไม่ใช่ตวั คนเดียวหรอกค่ะ คุณแม่ฟืนเขาทำางานอยู่จงั หวัดนันพอดี ้ ” แม่ “โอ้ ว งันก็ ้ สบายล่ะ มีคนคอยรายงานพฤติกรรมลูกสาวตัวแสบให้ แล้ ว” รอยยิ ้ม เสียงหัวเราะ ที่หายไปเนิ่นนานได้ กลับมาแล้ ว แม้ บางทีแต่ละคนอาจจะพยายามทำา แต่ไอดินหวังว่าเวลาจะช่วย สมานทุกอย่างให้ ดีขึ ้น เหมือนกับการเว้ นระยะห่างของครอบครัวเพื่อให้ ได้ กลับมาแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม อยู่ไกลกันอาจ ทำาให้ เราเห็นสิ่งต่างๆได้ ชดั เจนขึ ้น เพื่อเติบโตไปอีกก้ าว

นางสาวทัดดาว สุระแสง 5418102319 คณะสารสนเทศและการสื่อสาร สาขาการสื่อสารดิจิทลั


Screenplay: Pass Me Back