Page 1

ทานอาจารย ดร.สนอง ส วรอุไไร


ชมรมกัลยาณธรรม หนังสือดีอันดับที่ ๙๗ พลังแหงบุญฤทธิ์

: ทานอาจารย ดร.สนอง วรอุไร

จัดพิมพถวายเปนพุทธบูชาโดย ชมรมกัลยาณธรรม ๑๐๐ ถ.ประโคนชัย ต.ปากน้ำ อ.เมือง จ.สมุทรปราการ โทร. ๐๒-๗๐๒๙๖๒๔ หรือ ชมรมกัลยาณธรรม ๘๙/๖-๗ ซอยศึกษาวิทยา ถ.สาธรเหนือ สีลม บางรัก กทม. โทร. ๐๒-๖๓๕๓๙๙๘ รูปเลม-จัดพิมพ : กอ นเมฆแอนดก นั ยก รปุ โทร. ๐๘๙ ๑๐๓-๓๖๕๐ พิมพครั้งที่ ๑ : ๕,๕๐๐ เลม (พฤศจิกายน ๒๕๕๒)

สัพพทานัง ธัมมทานัง ชินาติ การใหธรรมะเปนทาน ยอมชนะการใหทั้งปวง

www.kanlayanatam.com


คำนำ บุญมีพลังอำนาจบันดาลสิ่งดีงามตาง ๆ ใหเกิดขึ้น กับบุคคลผูมีบุญ บุคคลจะมีบุญไดตองประพฤติคุณธรรม ทีเรี ่ ยกวา บุญกิรยิ าวัตถุ ๑๐ อยูเสมอ  คุณธรรมทีประพฤติ ่ แลวเปนบุญเหลานี้ มีตั้งแตบุญที่มีพลังอำนาจผลักดันจิต วิญญาณของบุคคลผูมีบุญ ใหไปเกิดเปนสัตวอยูในสุคติ กามภพ เชน มนุษยและเทวดา บุญยังมีพลังอำนาจผลักดัน จิตวิญญาณของบุคคลผูมีบุญใหไปเกิดเปนรูปพรหม เปน อรูปพรหม หรือผลักดันจิตวิญญาณใหพนไปจากวัฏสงสาร ไมตองกลับมาเวียนตาย-เวียนเกิด ใหจิตตองเปนทาสของ ความทุกขใด ๆ ไดอีกตอไป ขาพเจา อางเอาอานิสงสของการใหธรรมเปนทาน จงเปนบุญฤทธิผลั ์ กดัน จิตวิญญาณของผูร วมกระบวนกุศล กรรมทุกทาน ที่ทำใหหนังสือเรื่องพลังบุญฤทธิ์ สำเร็จเปน รูปเลมจงมีความเห็นถูก มีดวงตาเห็นธรรม และนำพาชีวิต พนไปจากความทุกขทัง้ ปวงไดในอนาคตอันใกล จงทุกทาน ทุกคนเทอญ สนอง วรอุไร


ดร.สนอง วรอุไร

คำวา “บุญ” หมายถึงความดี ความสุข กุศล ฯลฯ คำวา “ฤทธิ์” หมายถึง อำนาจ เดช อำนาจ ศักดิ์สิทธิ์ ความเจริญ ความสำเร็จ ฯลฯ ฉะนั้นคำวา “บุญฤทธิ์” ในที่นี้หมายถึงอำนาจ ของบุญ หรืออำนาจที่เกิดจากบุญ หรือความสำเร็จอัน เนื่องจากบุญ

บุญเกิดขึน้ ไดอยางไร ? ในทางพุทธศาสนา บุญ เกิดขึ้นไดจากการประพฤติ บุญกิริยาวัตถุ ๑๐ อยาง ไดแก ทาน ศีล ภาวนา ประพฤติออนนอม ขวนขวาย รับใช อุทิศความดีใหผูอื่น ยินดี (อนุโมทนา) ในความ ดีของผูอื่น ฟงธรรม เทศนธรรม และทำความเห็นให ถูกตรง ผู ใด ประพฤติ คุณธรรม ดัง กลาว เพียง อยาง ใด อยางหนึ่ง หรือประพฤติหลายอยางพรอมกัน ผลที่เกิด จากการประพฤติแลวคือบุญ ซึ่งจะถูกเก็บสั่งสมไวใน จิตวิญญาณของผูประพฤติ ผูมีบุญยอมมีพลังอำนาจ ของบุญ บันดาลใหเกิดสิ่งดีงามตาง ๆ ใหกับชีวิตได ผู มีพลังของบุญบันดาลเรียกวา “มีบุญฤทธิ์”


พ ังแหงบุญฤทธิ์

ดร.สนอง วรอุไร

ขึน้ อยูกั บชนิดของทานทีให ่ เชน ใหวัตถุเปนทาน ยอมทำใหมีโภคะมาก ใหอภัยเปนทาน ยอมทำใหมี เมตตา ใหปญญาเปนทาน ยอมทำใหเปนผูมีปญญา มาก ตัวอยางเชน ๑.๑ ขุชชุตตรา สาวใชของพระนางสามาวดี ผูเปนมเหสีของพระเจาอุเทน ขุชชุตตราเปนผูมีปญญา มาก สามารถเขาใจธรรมที่พระพุทธะแสดงไดงายและ ยังสามารถจำธรรมไดมาก จึงไดนำเอาธรรมที่ตนเอง ไดยินไดฟงไปถายทอดใหพระนางสามาวดี และบริวาร อยูเสมอ เหตุที่เปนเชนนี้ไดเพราะอดีตของนางขุชชุต ตรา เคยถวายกำไลทีทำ ่ ดวยงาชางแปดวงแกพระปจเจก พุทธเจาแปดองค เพื่อใชเปนวัตถุรองกนบาตร มิให ความรอนแผเขามาถึงมือ ดวยความรอนอันเกิดจาก ขาวมธุปายาสที่ชาวบานนำมาใสลงในบาตร

๑. บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการใหทาน

๑.๒ ภัททาเทพนารี ผูเปนบาทบริจาริกาของ พระอินทร ผูเป  นใหญอยูใน  สรวงสวรรคชัน้ ดาวดึงส อดีต พระอ นางเเคยเกิดเปนลูกสาวของคหบดี เมื่อเปนสาวแลวได แตงงงานกับหนุมลูกเศรษฐีตางตระกูล เมื่อไปอยูรวม


๑๐ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการใหทาน

เปนครอบครัวแลว ภัททาไดจัดเตรียม อาหารสำหรับใสบาตรแกภิกษุสงฆอยู เนืองนิตย แตหาไดมีบุตรสืบสกุลไม ภัททาไดบอกสามีใหไปขอนองสาวทีชื่ อ่ วา สุภทั ทา จากพอแมใหมาเปนภรรยา นอย จะไดมีลูกสืบสกุลได สามี ได ปฏิบัติ ตาม คำ แนะนำ ของ ภรรยา เมื่อ สุภั ททา ได มา อยู รวมเปนครอบครัวแลว ภัททา ผผู เปน พี่ สาว จึง ได มอบ หนาที่ จัจ ด เตรี ย ม อาหาร สำหรั บ ใส บาตร บ พระสงฆใหกับนองสาว สุส ภั ท ทา ผู น อ ง สาว มี ความ ศศรั ท ธา มาก ใน การ บำเพ็ ญ ททาน จึง ให บริวาร ไป นิ มนต  นอรหันต มาฉัน พพระเรวตะผูเป ภัตตาหารที่บานของตน พระ เรวตะประสงคจะใหผูใสบาตร มีบบุญมากยิ่งขึ้น จึงไดพาพระ สงฆอี กี เจ็ด็ รูปซึงึ่ ตา งลว นเปปนพระอรหันตทัง้ หมด ไปฉัน

ดร.สนอง วรอุไร ๑๑

ภัตตาหารดวย ผลปรากฏวา เมื่อนางทั้งสองไดตายไปแลว สุภัททาไดไปเกิดเปนเทพนารี อยู ใน สวรรค ชั้น นิมมาน นร ดี มีรัศมีรุง เรืองยิง่ กวาพีสาว ่ ทีชื่ อ่ ภัททา ซึ่งตายแลวไปเกิดเปน บาทบริจาริกาของพระอินทร อยูในสวรรคชั้นดาวดึงส ๑.๓ ในสวรรคชั้นที่ หา (นิมมานนรดี) ยังมีเทพนารี อยูอี กองคหนึง่ ซึง่ อดีตเคยเปน หญิงชรายากจน ไดนำน้ำผัก ดองถวายพระมหากัสสปะ ที่ ออก จาก นิโรธ สมาบัติ ใน วัน ที่ เจ็ดเปนคนแรก เมื่อตายแลว นางไดมาเกิดเปนเทพนารีอยู ในสวรรคชั้นเดียวกับสุภัททา ทั้งนี้ เนื่อง มา จาก พลัง อำนาจ ของบุญผลักดันใหไดรับผลเชน นั้น


๑๒ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการใหทาน

๑.๔ พระอนุรุทธเถระ ผู มี ความ ชำนาญ ใน ด า น ทิทพ พจักขุ ได เขา ฌาน ตาม ดู ลี ล า การ เสด็ จ ดั บ ขั น ธ ปริ ป นิพพานของพระพุทธเจา แ ล ะ ไ ด ถ า ย ท อ ด ค ว า ม รู สู พระอานนท ผู เป น พุ ท ธ ออุ ป ฏ ฐาก ความ รู จึ ง ได ถู ก ถถายทอดมาสู พุทธศาสนิกชน ไได ทราบ จน ทุก วัน นี้ ก็ ดวย เเหตุ แหง การ มี ตา ทิพย ของ พพระอนุ รุ ท ธ เถระนั่ น เอง หหาก นับ ยอน หลัง จาก นี้ ไป ปประมาณหนึ่งแสนกัป ในครั้ง พพุทธกาล ของ พระ ปทุมุ ตตระ พพุ ท ธ เจ า ใน ครั้ ง นั้ น พระ ออนุรุทธะไดถวายประทีปบูชา อองคพระเจดียทองคำ  ทีบรรจุ ่ พระบรม สสารีริกธาตุของพระปทุมุตตระพุทธ เเจา ดวยเหตุแหงการใหแสงสวาง

ดร.สนอง วรอุไร ๑๓

เปนทาน พลังอำนาจของบุญ จึงบันดาลใหพระอนุรุทธเถระ มีทิพพจักขุญาณ สามารถใช ติดตามดูลีลานิพพาน ของพระ สมณโคดมได ๑.๕ การ มีด วง ตา เห็นในสิง่ อันเปนทิพย หรือ เกิ ด เป น ความ สว า ง เห็ น ได ชัดเจน เปนอำนาจของบุญ บันดาลที่เนื่องมาจากการให แสงสวางเปนทาน ดังตัวอยาง ที่ ได เกิ ด ขึ้ น กั บ ภิ ก ษุ ณี ที่ ชื่ อ วา พระ ปญจ ทีป กา ใน ครั้ง พุทธกาล ใน ขณะ ยัง เปน เด็ก หญิ ง นาง ได บวช เป น สาม เณรี ประพฤติ ธรรม และ บรรลุ อ รหั ต ต ผล เมื่ อ มี อ ายุ ได เพี ย ง เจ็ ด ขวบ ต อ มา จึงไดบวช เปน ภิกษุณี อยู ใน


๑๔ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการใหทาน

พุพทธศาสนา อดีตของนางเคย ถวาย ถ โคม ไฟ หา ดวง บูชา ตน สสลฬ*ทีพระ ่ ปทุมตต ุ รพุทธเจา ปประทับนัง่ ตรัสรู เหตุทีกระทำ ่ แแลวนั้น สงผลใหนางไดไป เกิด เปน นางฟา อยู ใน สวรรค ชัช้นดาวดึงส มีดวงไฟหาดวง ส าง อยู รอบ วิมาน พรอม สว กัก บ มี ด วง ตา อั น เป น ทิ พ ย ห ง จาก นั้ น ได ลง มา เกิ ด หลั ใ ตระกูล ที่ ร่ำรวย อยู ใน ภพ ใน ม ษย ในเรือนทีนาง มนุ ่ ไดลงมา เกกิดนั้น มีดวงไฟสองสวางอยู เกิ หหลายดวง เมื่อมีอายุไดเจ็ด ข นางมีความศรัทธาอยาง ขวบ ม ในธรรมของพระพุทธเจา มาก ไ ออกบวช  จึจงึ ได เปนสามเณรี ประพฤติ ธร จนบรรลุเปนสามเณรีอรหันตดัง ธรรม ไดกลาวไวแตแรก ตอมาจึงไดบวช *หนังสือภิกษุณี : พุทธสาวิกาครั้งพุทธกาล โดย บรรจง บรรณรุจิ แตในพระไตรปฏกระบุนั่งอยูโคนตนโพธิ์

ดร.สนอง วรอุไร ๑๕

เป น ภิ ก ษุ ณี ไม ว า ภิ ก ษุ ณี ป ญ จที ป กา จะ โคจร ไป ใน ที่ แหงใด ยอมมีความสวางจาก ดวงไฟหาดวงติดตามใหผลอยู เสมอ นี่คือบุญฤทธิ์ที่เกิดจาก การใหแสงสวางเปนทาน ๑.๖ สุดทายขอยก ตั ว อย า ง ของ พระ สี วลี ผู มี ลาภ สัก กา ระ มาก ใน ครั้ง อดีต ได เกิด เปน ชาว บาน ยากจน ดำรง ชี วิ ต ด ว ย การ หา ของ ป า มา ขาย ใน ตลาด ปรากฏวามีอยูครั้งหนึ่ง ชาว เมืองพันธุมดี พรอมใจกันจัด งานบุญถวายพระวิปส สี พุทธ เจา และ สาวก แต ปรากฏวาหาน้ำผึ้งและ เนยแข็งที่จะใชเปนสวน


๑๖ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการใหทาน

ป ประกอบ ของอาหารไมได ชาวเมืองจึง ชชวยกันเสาะแสวงหาในสิ่งที่ขาด จึงได เ าไปพบพอคาชาวบานที่นำน้ำผึ้งมา เข ข จึงเหมาซื้อทั้งหมด ผูขายเอะใจจึง ขาย ไ ถามผูซืู อ้ วา “จะเอาน้ำผึง้ ไปทำอะไร” ได เมือ่ พอคาน้ำผึง้ เขาใจถึงสาเหตุ ที่แทจริงแลว จึงตอบปฏิเสธ ไไมขายน้ำผึ้งใหกับผูซื้อ แตได นนำเอาน้ำผึ้ง เมล็ดดีปลี และ เเนยแข็ง เขาโรงครัว ดวยตัว เองประสงค เองประสงคจจะะทำบญร ทำบุญรวมดวย กาลเวลาไดผานไป ยาวนาน ผลแหงการรวมบุญเพื่อทำใหงานนั้นสมบูรณ จึง ได ผลัก ดัน จิต วิญญาณ ให ได มา เกิด เปน โอรส ของ พระนาง สุ ป ปวาส า ซึ่ ง เป น ตระกู ล กษั ต ริ ย อยู ใน โก ลิยวงศ เมื่อคลอดพนครรภมารดาไดเจ็ดวัน จึงไดบวช เปนสามเณร พรอมทั้งมีลาภสักการะเกิดขึ้นอยางมาก นี่เปนบุญฤทธิ์อันเนื่องมาจากการนำน้ำผึ้ง เมล็ดดีปลี และ เนย แข็ง รวม ประกอบ เปน อาหาร เพื่อ ถวาย เปน สังฆทาน ที่ตนเองเคยทำไวแตครั้งอดีต

๑๗

๒. บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการรักษาศีล


๑๘ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการรักษาศีล

ผูใดรักษาศีล ๕ ได ไม ขขาด ไมทะลุ ไมดาง ไมพรอย แและสามารถเอาศีลลงคุมให ถึงใจ ศีลที่มีลักษณะเชนนี้ เเปน ศีล ที่ พระ อริย เจา พอใจ เเปน ศีล ที่ ทำให ผู ปฏิบัติ สมถ ภ ภาวนา มีจิตเขาถึงความตั้ง มัม่นเปนสมาธิ ตั้งแตระดับตน (ขณิกสมาธิ) ไปจนถึงระดับ สสูงสุด (อัปปนาสมาธิ) หรือ ที่เรียกวาสมาธิระดับฌานได ศีลจึงเปนบุญฤทธิ์ที่สงผลให จิต มี ความ สงบ จาก อารมณ ปปรุง แตง สง ผล ให มี ทรัพย ปลอดภัย สงผลใหโรคภัยไขเจ็บหายได สงผลใหเกิด ปญญาสูงสุด ฯลฯ ผูใดประพฤติตนใหมีศีล ๕ คุมใจ ไดเปนปรกติ เมือ่ ตายทิง้ ขันธลาโลกไปแลว พลังอำนาจ ของศีลยังสามารถผลักดันจิตวิญญาณ ใหโคจรมาเกิด เปนมนุษยไดอีกดวย

ดร.สนอง วรอุไร ๑๙

๒.๑ ศีลเปนบุญฤทธิ์ ที่ ทำให มี ทรั พ ย ปลอดภั ย ครั้งหนึ่งผูบรรยายไดมีโอกาส ไป ร ว ม ขบวน บุ ญ ทอด กฐิ น ที่ นำ ขบวน โดย คุ ณ หญิ ง สุรพี นั ธ มีผูร วมขบวนกฐินเปน จำนวนมาก คณะกฐินไดเดิน ทางออก จาก การ ไฟฟา ฝาย ผลิตบางกรวย ไปยังวัดตางๆ ในเขตภาคอีสานเหนือ และ ไปจบลงที่วัดภูทอก จังหวัด สกลนคร ณ ศาลา ของวัด ภูทอกนั่นเอง คุณหญิงฯ ได เลาเรื่องที่เคยเกิดขึ้นที่ศาลา แหงนั้นวา มีอยูปหนึ่งที่ทาน ไดนำขบวนกฐินมาถึงทีนี่ ่ เมือ่ ได ทำ พิธี ทอด กฐิน แลว เสร็จ จึงไดนำคณะเดินทางกลับกรุงเทพฯ เมื่ือถึึงกรุงเทพฯ แลว ไดมีสุภาพสตรีทานหนึ่งโทรศัพทไปหาคุณหญิงฯ


๒๐ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการรักษาศีล

แ วบอกวาตัวเองไดลืมถุงกระดาษสี แล นน้ำตาลบรรจุเงินเพือ่ ใชทำบุญไวทีโคน ่ เเสาของศาลาภูทอก ที่พวกเรากำลัง นนั่งชุมนุมกันอยูนี้ สุภาพสตรีทานนั้น มิมไไดติดใจเรื่องเงินที่ลืมทิ้งไว เพียงแตบอกใหทราบเทานั้น เอ ตอมาในปรุงขึ้น คุณ เอง ห งฯ ไดจัดขบวนกฐินขึ้น หญิ อีก สุภาพสตรีทานนั้นก็ได เ ารวมอยูในขบวนกฐินดวย เข เเมื่อ คณะ นำ ผา กฐิน เดิน ทาง ไ ทอดยังวัดตางๆ จนสุดทาย ไป ไไดโคจรมาถึงศาลาภูทอกแหง นี้ คุณหญิงฯ ไดชี้ใหพวกเรา ดูตนเสาทีสุ่ ภาพสตรีทานนัน้ ไดลืมถุงกระดาษสีน้ำตาล บรรจุเงินทำบุญ และวางไวตรงโคนเสาที่ทานชี้และ บอกวา “ถุงกระดาษฯ ยังคงวางไวที่โคนเสา และเงิน มิไดสูญหายไป แมเวลาจะลวงผานไปนานถึงหนึ่งป ก็ตาม” นัน่ เปนเครือ่ งบงชีว้ า สุภาพสตรีทานนัน้ มีศีล ๕

ดร.สนอง วรอุไร ๒๑

โดยเฉพาะขอสองบริสุทธิ์ จึง มีทรัพยปลอดภัย เรื่องที่บอก เลาใหฟงเปนบุญฤทธิ์ของศีล ที่ผูมีปญญาทางโลก แมจะ พัฒนามามากเพียงใด ก็มิอาจ อธิบาย ให เปน เหตุ เปน ผล ไดด เวนไวแตวา ผูมีปญญาสูงสุด (ภาวนามยปญญา) เทานั้น จึงจะสามารถรูเห็นเขาใจใน เรื่องเชนนี้ได นอกจากนี้ศีล ๕ ยัง มี พลัง อำนาจ ผลัก ดัน จิตวิญญาณของผูปฏิ  บตั ธรรม ิ (วิปสสนาภาวนา) ใหเขาถึง ความเปนโสดาบันบุคคล และสกิทาคามีบุคคลได ยังมีศีลที่ใชสำหรับฝกตน ใหมีพลังอำนาจมาก ยิ่งขึ้นไปอีก นั่นคือศีล ๘ บางคนนิยมรักษาศีล ๘ เปน บางโอกาส เชนรักษาศีล ๘ ในวันพระ หรือรักษาศีล ๘ เปนประจำทุกวัน เชน แมชี ศีล ๘ มีวิธีประพฤติ


๒๒ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการรักษาศีล

เห อนกับศีล ๕ แตขยายศีล เหมื ขอสาม ที่วาเวนประพฤติผิด ใในกาม (กาเมสุมิจฉาจาร) อออกเปนอีกสี่ขอไดแก - เวนการรวมประเวณี - เวนบริโภคอาหารใน ยยามวิกาล - เวน ฟอน รำ ขับ รอง บบรรเลงดนตรี ดูการเลน ทัด ทรง ดอกไม ไ  ของ หอม เครื่อง ลูบไล เครื่อง ประดับ ตกแตง - เวนจากที่นอนอันสูงใหญ ผูที่ประพฤติศีล ๘ เนืองนิตย แลวนำตัวเองเขา ปฏิบัติวิปสสนาภาวนา บุญฤทธิ์ของศีล ๘ มีพลังผลัก ดันบุคคล ใหเขาถึงความเปนอริยบุคคลขั้นอนาคามี หรือขั้นอรหันตได หรือหากมิไดปฏิบัติธรรม เมื่อบุคคล ผูมีศีล ๘ คุมใจไดตายไป บุญฤทธิ์อันเกิดจากศีล ๘ ยังผลักดันจิตวิญญาณใหโคจรไปเกิดเปนสมาชิกของ ชาวฟาชาวสวรรคได ดังจะเลาใหฟงวา

ดร.สนอง วรอุไร ๒๓

๒.๒ ใน ครั้ง ที่ พระ โพธิ สั ต ว ไป เสวยพ ระ ชาติ เป น พญา จั ม เปย ยก นาคราช เกิดความเบือ่ หนาย ใน การ มี ชีวิต เสพ กาม อยู กับ เหลานางนาคในเมืองบาดาล จึงไดหนีขึ้นมาประพฤติศีล ๘ อยูที่จอมปลวกใหญในเมือง มนุษย อยู ได ไม นาน ได ถูก หมองูจับเอาไปเลนกล แสดง ใหประชาชนดู เพื่อใหไดเงิน ไวเลี้ยงชีวิต หมองูประพฤติ เบี ย ดเบี ย น ทุ บ ตี งู ให แสดง ตามที่ตนเองตองการ พญา จัมเปยยกนาคราชปรารถนา รักษาศีล ๘ อยางเครงครัด จึงไมกัดหมองู อยูตอมาหมองูมีความโลภเขาครอบงำ จิต ปรารถนาจะไดเงินคาแสดงการเลนกับงูใหมาก ยิ่งขึ้น จึงไดนำงูใหญไปแสดงตอหนาพระที่นั่งในทอง


๒๔ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการรักษาศีล

พระโรงใหพระราชาไดทอดพระเนตร ในวาระนั้น นาง นาคไดติดตามหาสามีมาจนถึงเมืองมนุษย และไดเห็น สามีกำลังแสดงละครรายรำแผพังพานใหพระราชาทอด พระเนตร พระราชาทอดพระเนตรเห็นนางนาคแปลงราง  นสามี พระราชาจึง เปนเทพธิดามาตามหาพญานาคผูเป ไดรูความ  จริง และพญานาคไดแปลงรางมาเปนมาณพ หนุม จึงมีบัญชาใหหมองูปลอยงูใหญใหเปนอิสระ ตอ มาพญาจัมเปยยกนาคราช ทิ้งขันธจากเมืองบาดาลไป แลว ไดไปเกิดเปนเทพบุตรอยูในสวรรค ที่เปนเชนนี้ได ก็เนื่องมาจากบุญฤทธิ์ของศีล ๘ ผลักดันนั่นเอง ๒.๓ พระเจาอโศกมหาราช ผูมีอุปการคุณ อันยิ่งใหญตอชาวพุทธ พระองคเลิกขยายอำนาจดวย ศัสตรา แลวหันมาขยายอำนาจ ดวยการเผยแผธรรมะ ใน พุทธ ศาสนา ให ขจร ไกล ดวย การ สง สมณ ทูต ไป ยัง แควนตางๆ ถึง ๙ สาย ซึ่งสามสายสุดทายนี้ ยังคงมี พุทธศาสนาดำรงอยูจนถึ  งปจจุบนั คือสงสมณทูตสายที่ เจ็ดไปยังแถบภูเขาหิมาลัย สมณฑูตสายที่แปด สงไป ่ าสงสมณทูตไปยังลังกา เปน ยังสุวรรณภูมิ และสายทีเก

ดร.สนอง วรอุไร ๒๕

ทีน่ าสลดใจ พระเจาอโศกถูก อกุศล กรรม ตาม ให ผล กอน สวรรคต ไดไปเกิดเปนงูเหลือม อยู ณ ริมฝงแมน้ำ และดำรง ชีวิตอยูดวยการจับปลา จับ กบ เขียด กินเปนอาหาร พระ มหินทผูอดีตเปนราชโอรส ได บวช และ ปฏิ บั ติ ธรรม อยู ใน พุทธศาสนา จนบรรลุอรหัตต ผล ผูท รงอภิญญา พรอมดวย ปฏิสัมภิทาญาณ ไดเขาฌานดูจนรูวา พอไปเกิดเปนงู ใหญ กำลังวิดน้ำจับปลากินเปนอาหารอยูที ริ่ มฝง แมนำ้ พระมหินทสงสารไมอยากใหพอในรางของงูใหญตาย แลวตองไปเกิดอยูในภพนรก จึงไดไปพบพอดวยฤทธิ์ เพื่อเทศนาโปรดโยมพอใหกลับมามีความเห็นถูก ดวย การเวนฆาสัตวกินเปนอาหาร งูเหลือมรับคำจะประพฤติ ตนรักษาศีล ๘ ในเมื่อไมไดกินสัตวเปนอาหาร งูใหญ ไดตายลง แลวไปเกิดเปนเทพบุตรอยูในสวรรค เรื่องที่ บอกเลามานี้เพื่อจะชี้ใหเห็นวา ศีล ๘ มีบุญฤทธิ์นำพา จิตวิญญาณใหโคจรไปเกิดในภพสวรรคได


๒๖

ดร.สนอง วรอุไร ๒๗

ดังไดกลาวไวแตแรกแลววา ผูที ประพฤติ ่ ตนใหมี ศีลไมขาด ไมทะลุ ไมดาง ไมพรอย เปนศีลที่พระอริย  ตัง้ มัน่ เปน เจาพอใจ เปนศีลทีมี่ บุญฤทธินำ ์ จิตเขาสูความ สมาธิได จึงมีเรื่องที่จะบอกเลาใหฟงวา

๓. บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการภาวนา

๓.๑ พระจูฬปนถก ผูมีสติปญญาทึบ ไม สามารถจดจำคาถาไดเลยแมเพียงบทเดียว พระพุทธะ ไดเมตตาพระจูฬปนถก ดวยการประทานผาขาวใหนั่ง เอามือลูบ พรอมกับใหบริกรรมคำวา “รโชหรณํ ๆๆๆ” ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพระจูฬปนถกเห็นวา ผาขาวที่ถูก มือลูบ คอยๆ เปลี่ยนเปนสีหมองคล้ำขึ้นเรื่อยๆ จึงได พิจารณาเปรียบเทียบกับจิตที่ถูกกิเลสครอบงำ ยอมมี ความเศราหมองเชนกัน พระจูฬปนถกจึงมีจิตสงบลง ถึงขัน้ บรรลุความทรงฌาน เมือ่ นำจิตออกจากฌานแลว ใชเปนฐานเจริญวิปส สนาภาวนา จนบรรลุอรหัตตผลได ในที่สุด จากการเจริญจิตตภาวนาเชนนี้ ทำใหเกิดพลัง ผลก ผลักดันจิตทีมื่ ดทึบ ใหกลับกลายเปนจิตทีสว ่ างแจงดวย ปญญาเห็นถูกตามความเปนจริงแท หรือพูดใหเขาใจ


๒๘ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการภาวนา

ไ ในอีกทางหนึ่งวา บุญฤทธิ์ที่เกิด ได จจากการเจริญจิตตภาวนา ทำใหหาย โโงได การ บำเพ็ญ จิตตภาวนา ใน ครั้ง ปจจุบนั มีเรือ่ งทีจะ ่ บอกเลาให ทานผูฟ งไดนำไปคิดพิจารณา แ วนำไปใชใหเกิดประโยชน แล กับตัวเองดังนี้ ๓.๒ มีหญิงชราเปน โ มะเร็ ง ระยะ สุ ด ท า ย โรค ไได ถู ก พระ ลู ก ชาย นำ ตั ว ไป พพบกับหลวงปูดวงดี เพื่อขอ ค เมตตาใหหลวงปูฯ สอน ความ กรรมฐานให ทัง้ นีเพราะ ้ พระลูกชายมีประสบการณเคย พบพญายม จะมานำเอาชีวิตตนเองไปเกิดในนรก อัน เนือ่ งจากเหตุทีทำ ่ ไวในวัยเด็กมีชีวติ อยูกั บทองไรทองนา เคยจับกุง หอย ปู ปลา ฯลฯ มาทำเปนอาหารบริโภค

ดร.สนอง วรอุไร ๒๙

พระ สงฆ ผู เปน ลูกชาย ยัง ไม ยอมไปเกิดเปนสัตวนรก ขอ อยูเพื่อทำความดีใหมากกอน จึงไดรูทันทีวา เหตุที่แมเปน โรคมะเร็งนัน้ เนือ่ งมาจากการ ประพฤติปาณาติบาต จึงอยาก ชวย แม หนี ให พน นรก ดวย การนำแมไปหาหลวงปูดวงดี เพื่อสอนกรรมฐานให หลวง ปูฯ ได พิจารณา สังขาร ของ หญิงชราแลว เห็นวาแกเกิน ที่จะปฏิบัติกรรมฐานไดเต็มที่ แตดวยความเมตตาของหลวงปูปฯ จึง ได สอน หญิง ชรา ให กำหนด ดู ลม ่ หายใจ (อานาปานสติ) ครัง้ ใดทีหายใจ เอา ลม เข า ร า งกาย ใหกำหนดวา “พุท” เมื่อ หายใจ ปลอย ลม ออก จาก ร า งกาย ให


๓๐ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการภาวนา

ก กำหนด วา “โธ” ทำอยางนีไป ้ เเรืื่อยๆ นานหนึ่งเดือน เดือน ถถัดไปลมหายใจเขาใหกำหนด ววา “ธัม” ลมหายใจออกให กกำหนดวา “โม” ทำอยาง นี้ไปเรื่อย ๆ นานหนึ่งเดือน เดือนที่สามลมหายใจเขาให กกำ กำหนดวา “สัง” ลมหายใจ อออกใหกำหนดวา “โฆ” ทำ ออยาง นี้ ไป เรื่อยๆ นาน หนึ่ง เเดือน เดือนที่สี่ เดือนที่หา เ อนที่หก และเดือนตอ ๆ เดื ไ วกกลับมากำหนด “พุทโธ” ไป “ธธัมโม” “สังโฆ” สลับกันดังนี้ เรื่อยไป ใหกำหนดทุกครั้งที่ นึกได ใหกำหนดทุกครั้งที่วาง จจากการทำงาน เมื่อหญิงชราไดรับ กา การ บอก กล า ว วิ ธี ปฏิ บั ติ กรรมฐาน จา จากหลวงปูฯ แลว พระลูกชายได

ดร.สนอง วรอุไร ๓๑

นำ โยมแม กลับ ไป อยู ที่ วัด ที่ ตน เอง เปน เจา อาวาส และ ให นุง ขาว หม ขาว เพื่อ ปฏิบัติ ธรรม แลวเขารวมสวดมนต กับพระภิกษุ ในโบสถทำวัตร เชา ทำวัตรเย็น หญิงชรานำ คำสอนของหลวงปูฯ ไปปฏิบตั ิ อยางเครงครัด และปฏิบตั อยู ิ  ไดนานถึงหกสิบเดือน ทัง้ ๆ ที่ หมอในโรงพยาบาลของรัฐ บอกวา จากสถิติ ิ ผูปป ว ยเปปน โรคมะเร็งระยะสุดทายเชนนี้ จะมีชีวิตอยููไดไมเกินหา เดือนตองตาย นี่ เป น เครื่ อ ง แสดง วา การ เจริญ จิตตภาวนา มี บุญฤทธิ์ สามารถ ยืด อายุ การ ตาย ให ยาวนาน ออก ไป ได และ ใน วัน ที่ หญิ ง ชรา ทิ้ ง ขั น ธ ลาโลก


๓๒ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการภาวนา

ดร.สนอง วรอุไร ๓๓

ไ ตาย ขณะ สวด มนต อยู กับ ได ภิกษุ มีจิตจดจอ (สติ) อยู กัก บ การ สวด มนต ตาย แล ว จึึ ง ได ไป เกิ ด เป น ชาว ฟ า อยู ใ สวรรค ชั้ น ดาวดึ ง ส ซึ่ ง ใน สสามารถ หนี นรก ได ยาวนาน ถึ ง หนึ่ ง ชี วิ ต ของ นางฟ า นี่ เ น เครื่ อ ง แสดงให เห็ น ว า เป บบุญฤทธิที์ เกิ ่ ดจากการปฏิบตั ิ จิ ต ต ภ า ว น า ยั ง ส า ม า ร ถ หหนีนรกไดชั่วคราวอีกดวย ๓ . ๓ ก า ร เ จ ริ ญ จิตตภาวนา สามารถบำบัด รักษาการเจ็บปวยได ดังจะ ไดเลาใหฟงถึงเรื่องของหลวง ปูองคหนึ่ง ซึ่งมีสถานที่พำนัก อาศัย อยู ติด กับ มหาวิทยาลัย แมฟาหลวง จังหวัดเชียงราย

มีอยูครั้งหนึ่ง ผูบรรยายไดมี โอกาสสนทนาธรรมกับหลวง ปู ใน ระหว า ง การ สนทนา ธรรมนั้น มีอยูเรื่องหนึ่ง ผู บรรยายไดเรียนถามทานวา ผูบรรยาย : หลวง ปูเปนพระปา พระถ้ำ ไมยอม เข า เมื อ ง หลวง ปู เคย เป น ไขปา (มาลาเรีย) ไหมครับ หลวงปู : เคย เปนมาสามถึงสี่ครั้งแลว ผูบรรยาย : หลวง ปูฉันยาอะไร จึงไดทำใหหาย ปวยจากไขปา หลวงปู : ฉั น ธรรมโอสถ ผูบรรยาย : ผมฟงแลวยัง ไมเขาใจ ขอความเมตตาหลวงปูชวย อธิบายคำวา “ธรรมโอสถ” ดวยครับ


๓๔ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการภาวนา

หลวงปู : เมื่ อ อาการไขกำเริบขึ้น หลวงปู ไดเขานิโรธสมาบัตินานสาม วัน พอวันที่สี่ออกจากนิโรธ สมาบัติ อาการ ของ ไขปา หายไปเปนปลิดทิ้ง และไมมี อาการออนเพลียหลงเหลือให ปรากฏอีกเลย จากการที่ผูบรรยายเปน นัก วิทยาศาสตร ศึกษา มา ทาง ดาน ที่ เกี่ยว กับ สิ่ง มี ชีวิต และ ได มี โอกาส ไป พั ฒ นา จิ ต จน เข า ถึ ง ป ญ ญา สู ง สุ ด ( ภาวนามย ป ญ ญา ) จึ ง ได เข า ใจ ถึ ง เหตุผลอยางถองแท ในการหายจาก การเปนไขของหลวงปู ซึ่งเปนเหตุผลที่ นักวิทยาศาสตร ผูมิ ไดมีประสบการณ ในดานการพัฒนาจิตใหเขาถึงปญญา

ดร.สนอง วรอุไร ๓๕

สูงสุด จะ พึง รู เห็น เขาใจ ใน ความเปนจริงเชนนี้ไมได นี่ คื อ บุ ญ ฤทธิ์ ที่ เกิ ด จาก จิ ต ตภาวนา สามารถ บำบัดรักษาความเจ็บปวยได อยางพิสดาร ซึง่ ผูบรรยาย  หาย จาก อาการ เจ็บ ปวย ดวย โรค กระเพาะ ก็ดวยปญญาสูงสุด นีเช ้ นกัน นอกจากนีบุ้ ญฤทธิที์ ่ เกิดจากจิตตภาวนา ยังทำให ผูบรรยาย เลิกประพฤติทุศีล เลิกกลัวผี เลิกหอยพระเครือ่ ง เลิกพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายนอก ฯลฯ แลวหันกลับมาพึ่งธรรมที่มีอยููในใจ ของตัวเอง


๓๖ พ ังแหงบุญฤทธิ์

๔. บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการขวนขวายรับใช

ดร.สนอง วรอุไร ๓๗

๔.๑ ในครั้งพุทธกาล ภิกษุชาวแควนวัชชีมี ความเห็นไมตรงกัน จึงทำใหเกิดความแตกแยกของ สงฆออกเปนสองฝาย ตางฝายตางถือทิฏฐิไมลงรอยกัน ได พระพุทธะจึงไดเสด็จไปอยูป ารักขิตวันลำพังพระองค เดียว โดยมีชางปาทีชื่ อ่ วา ปาริเลยยกะ มาถวายการรับ ใช ดวยการใชเทาปรับพื้นที่ใหเรียบ ใชกิ่งไมปดกวาด พื้นดินใหสะอาด ใชงวงจับหมอน้ำ และไปนำน้ำใชน้ำ ฉันมาเตรียมไว ออกปาหาผลไมมาถวายตลอดจนเปน เวรยามอารักขาในเวลาค่ำคืน เมื่อถึงเวลาที่จำเปนตอง เสด็จกลับกรุงสาวัตถี พระอานนทไดทำหนาที่ทูลเสด็จ กลับ เมื่อชางปาริเลยยกะเห็นพระอานนทจึงปรี่เขามา หมายทำราย แตพระพุทธองคทรงหามไวดวยการตรัส กับชางวา “ปาริเลยยกะหยุดกอน นัน่ เปนพุทธอุปฏ ฐาก ของเรา” ชางจึงหยุดแลวเอาบาตรของพระอานนทไป ถือดวยงวง เมือ่ ถึงเวลาทีต่ องจากกัน พระพุทธะไดตรัส กับชางปาริเลยยกะวา “ครั้งนี้เปนการไปไมกลับของ เรา มรรคผลแหงธรรมจะยังไมเกิดแกเธอในอัตภาพนี้ จงระวังรักษาตัตวใหดี” แลวพระพุทธะไดเสด็จออกไป จากปาจนลับตา ชางหัวใจสลายดวยความอาลัยใน พระศาสดา แแลวไปอุบัติเปนปาริเลยยกเทพบุตร อยู พระศาสดา


๓๘ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการขวนขวายรับใช

ใน สวรรค ชั้น ดาวดึงส นี่ เปน เครื่อง แสดงใหเห็นถึงบุญฤทธิที์ เกิ ่ ดจากการ แส ขวนขวายรับใชผูทรงไวซึ่งคุณธรรม ขว ๔.๒ มากัณฐกะ ผูประพฤติ  ตน เปปนนยานพาหนะ นำพระโพธิสตั ว (เจา เป ชชายสิทธัตถะ) ออกจากวังใน ่ บรรพชา มากัณฐกะ คืนทีออก ไได นำ พระ โพธิ สั ต ว โคจร ไป จจนถึงฝง แมน้ำอโนมานที แลว  ขขามไปยังฝง ตรงขาม สูเขตแดน ของ ขขอ แควน มคธ พระองค ได ใช ใ พระขรรคตัดพระโมีเหลือ พระ พ เกศาไวยาวประมาณสอง นิว้ แลวออกบวช หลังจากนาย ฉัฉนนะนำภูษาทรงและเครือ่ งใช กลับั ถึงึ กรุงกบิลิ พัสั ดุแล  ว มากัณฐกะหัวใจวายแลวตาย ลง ดวยบุญฤทธิแห ์ งการถวายรับใชพระโพธิสตั ว จึงได ผลักดันจิตวิญญาณไปเกิดเปนกัณฐกเทพบุตร อยูใน สวรรคชั้นดาวดึงส

ดร.สนอง วรอุไร ๓๙

๔.๓ พระอานนท ผู เปน พระ ญาติ ฝาย ศากยวงศ ได รับ การ แตง ตั้ง ให เปน พุทธ อุปฏฐากประจำองคพระสมณ โค ดม ทั้ ง นี้ เกิ ด ขึ้ น ได ด ว ย อดีตของพระอานนทไดสราง มหาทาน แลวอธิษฐานตอ องค พระ ปทุ มุ ตต รพุ ท ธ เจ า ปรารถนา เปน พุทธ อุปฏฐาก ใน พระพุทธเจา องค ใด องค หนึ่งที่จะอุบัติขึ้นในกาลขาง หนา จึงไดรับพยากรณจาก พระพุทธเจาองคนั้น ทั้งๆ ที่ พระนาคิตะ พระมหาจุนทะ พระเมฆิยะ พระราธะ พระสาคตะ ฯลฯ เคยถวาย การรับใชพระพุทธโคดมมากอน แตทานเหลานั้นมิได อธิษฐานเปนพุทธอุปฏฐากไวแตแรกจึงมิไดรับการแตง ตั้งเชนพระอานนท แตบุญฤทธิ์ที่เกิดจากการขวนขวาย รับใชผูทรงคุณธรรมสูง ไดสงผลใหทานเหลานั้นบรรลุ อรหัตตผลทุกองค


๔๐

ดร.สนอง วรอุไร ๔๑

๕.๑ ใน ครั้ง พุทธกาล มี บุตร ของ วัง คัน ตะ พราหมณ แหงเมืองนาลันทา มีชื่อวาอุปติสสะ ไดเห็น ลีลาการเดินบิณฑบาตของพระอัสสชิ ผูมี อินทรียผ องใส แลวเกิดความศรัทธาเลื่อมใส จึงไดเขาไปสนทนาดวย ซึ่งมีอยูตอนหนึ่งที่อุปติสสะไดถามพระอัสสชิ อุปติสสะ : ศาสดาของทานมีปรกติตรัสสอน อะไร พระอัสสชิ : พระศาสดามีปรกติตรัสสอนวา “ธรรมเหลาใดเกิดแตเหตุ พระตถาคตทรงแสดง เหตุแหงธรรมเหลานั้น และความดับแหงธรรมเหลานั้น พระมหาสมณะมีปกติทรงสั่งสอนอยางนี้”

๕. บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟงธรรม

อุปติสสะไดฟงธรรมประโยคดังกลาว แลวโยนิโส มนสิการ ผลปรากฏวามีจิตเขาถึงธรรม บรรลุเปนพระ โสดาบัน นี่แสดงใหเห็นถึงบุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟง ธรรม สงผลใหบุคคลสามารถบรรลุธรรมได หลังจาก นั้นอุปติสสะ ไดนำเรื่องที่ตนสนทนาธรรมกับพระอัสสชิ ไปบอกเลาใหเพื่อนโกลิตะฟงตามที่ไดสัญญากันไววา ใครพบโโมกขธรรมไดกอน จงมาบอกแกกันดวย ครั้น


๔๒ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟงธรรม

ดร.สนอง วรอุไร ๔๓

โ ลิตะไดฟงธรรมประโยคนี้ โก แ ว โยนิโสมนสิการ ทำให แล จิต บรรลุ ความ เปน โสดาบัน ตตาม เพื่อน อุ ปติ ส สะ ไป ดวย เเหตุแหงบุญฤทธิ์ของการฟง ธธรรมนั่นเอง ๕.๒ กัจจายนะ ผูเปน ปุปโรหิต ของ พระ เจา จัณฑ ปช โชต โโช ไดรับคำสั่งใหไปเปนฑูต ทูทล นิมนต พระพุทธเจา เสด็จ ไป ไ โปรด ชาวอุชเชนนี แควน อวั อ นตี เมื่อปุโรหิตกัจจายนะ เเดิน ทาง ไป ถึง วัด เชต วัน กรุง สา ส วัตถีพระพุทธะกำลังแสดง ธธรรม โปรด ชาว เมื อ ง จึ ง ได หหยุ ด ฟ ง ธรรม เทศนา จาก พพระโอษฐ พรอมกับโยนิโสมนสิการ ผล ปปรากฏ ว า เมื่ อ ธรรมเทศนา จบ ลง บุ ญ ฤฤทธิ์ อั น เนื่ อ งจากการฟ ง ธรรม ส ง ผล

ให ปุ โ รหิ ต กั จ จายนะบรรลุอรหัตตผล แลว จึง ขอ บวช เปน พระมหากัจจายนะ อยูในพุทธศาสนา ๕ . ๓ ก า ฬุ ท า ยี มหา อำมาตย ของ พระ เจ า สุทโธทนะ ไดรับแตงตั้ง ให เปนทูตไปทูลนิมนตพระศาสดา ใหเสด็จมาโปรดพระญาติทีกรุ ่ ง กบิลพัสดุ ซึง่ พระเจาสุทโธทนะ เคยจัดสงทูต ไปทูลเชิญเสด็จ มาแลวถึงเกาคณะ เมื่อมาถึง แ ล ะ ได ฟง ธรรม จาก พระ ศาสดา แลว ทุก คนไดบวชเปนภิกษุอยูใน พุทธศาสนากันหมด มหา อำมาตยกาฬุทายี พรอม ผู ติดตาม อีก หนึ่ง พัน คน


๔๔ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟงธรรม

ดร.สนอง วรอุไร ๔๕

จึ ง ได รั บ แต ง ตั้ ง ให เป น ฑู ต คคณะที่สิบ ผลปรากฏวา เมื่อ คคณะทูตเดินทางไปถึงวัดเวฬุ วััน แควน มคธ พระ ศาสดา กกำลังแสดงธรรมอยู จึงยืน ฟฟงธรรมเทศนาจากพระโอษฐ แแล ว โยนิ โ ส มนสิ ก าร ตาม บุบญฤทธิ์ อัน เกิด จาก การ ฟง ธ สงผลให มหาอำมาตย ธรรม ก ทายี บรรลุอรหัตตผล กาฬุ จึง ทูล ขอ บวช พรอม กับ แจง คว ความประสงค ทูลเชิญเสด็จ โโป โปรดชาวกบิลพัสดุ ๕.๔ ปฏาจารา ผูเปน ลู ก สาว ของ เศรษฐี ชาว กรุ ง ส ตั ถีี ได ไ สูสญเสีสียสามี ส ีดวยถูกงูพิษกัดตาย สูญเสียบุตร สาวั ชายคนโตดวยถูกน้ำพัดพาจมหายไปกับสายน้ำ สูญ เสียบุตรชายคนเล็กดวยถูกนกเหยีย่ วโฉบคาบเอาไปกิน

สูญเสีย พอ แม และ พี่ ชาย ใน เวลา ใกล เคียง กัน ดวย ถูก ลมพายุพัดปราสาทพัง กลบ ฝง ราง ทั้ง สาม ไว ใต กอง วัสดุ การสูญเสียครัง้ ยิง่ ใหญนีมี้ ผล ทำ ให ปฏา จา รา เสีย สติ ถึง กับ เปนบา โคจรไปในที่แหงใด ปลอยผมเผากระเซิง ผาที่ใช นุงหมหลุดลุย ตอมานางได ฟงธรรมจากพระพุทธเจา แลว พิจารณา ธรรม โดย แยบคาย จึ ง ได รู ว า สิ่ ง ใด สิ่ ง หนึ่ ง มี การ เกิด เปน ธรรมดา สิ่ง ทั้ง หลายเหลานัน้ ยอมดับไปเปน ธรรมดาเชนกัน บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการ ฟงธรรมนี้ สงผลใหจิตของปฏาจารา สงบ ลง พรอม กับ บรรลุ อริย ธรรม ขั้น ตน จึงไดทูลขอบวชเปนภิกษุณี แลว ปฏิบัติจิตตภาวนาจนบรรลุอรหัตตผล


๔๖ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟงธรรม

ดร.สนอง วรอุไร ๔๗

จ เรื่องที่เลาใหฟงนี้ จะเห็น จาก ไไดวา การพิจารณาธรรมโดย แแยบคาย มี บุญ ฤทธิ์ ทำให จิิตของผูเสียสติ เปลี่ยนกลับ มมาเปนผูมีสติ มีอารมณสงบ รระ ระงับลงได ๕.๕ กีสาโคตมี ลูกสะใภ เเศรษฐีชาวสาวัตถี ไดสูญเสีย บุบตรชายอายุสามขวบ ตาย ดวยโรคปจจุบนั ความเสียใจ ที่เกิดจากการพลัดพรากจาก บบุตรอันเปนที่รัก จึงไดอุมศพ ลู ก ไว โดย ไม ยอม ปล อ ย วาง จ ศพ เปลี่ยน สภาพ เปน เนา จน พพระพุทธะรูเรื อ่ งนีจึ้ งเมตตาคิด ชวยเหลืือ ดวยการสอนใหนางเขาใจความ จริงเกี่ยวกับชีวิต โดยใหอุมศพลูกไปขอเมล็ดพันธุผัก กาด จากบานที่ไมเคยมีคนตาย เพื่อเอามาทำยารักษา

ลูกชายใหฟน ทุกหลังคาเรือน ที่นางไดอุมศพลูกไปหาเมล็ด พันธุผั กกาด ลวนมีคนตายมา แลวทัง้ นัน้ จึงเกิดธรรมทีระงั ่ บ ความทุกข (อุปสมานุสติ) ขึ้น ใน จิ ต ใจของนาง ได เอาศพ ลู ก ชาย ไป ทิ้ ง ไว ที่ ป า ช า แล ว เดิ น ทาง กลั บ ไป เฝ า พระพุทธเจาอีกครัง้ พระพุทธะ ไดตรัสในความที่วา “ความ มัวเมาในสิ่งอันเปนที่รัก ยอม ถูก มัจจุราช ฉุด ครา เอา ตัว ไป ซึง่ ไมตางไปจากบุคคลผูกำลั  ง นอนหลับ แลวถูกสายน้ำที่ไหลเชี่ยี วกราก พัดลงทะเล ฉะนั้น” กีสาโคตรมีไดพิจารณาโดยแยบคาย สงผลให จิตบรรลุความเปนโสดาบัน แลวทูลขอบวชเปนภิกษุณี ปฏิบัติธรรมอยูไมนานไดบรรลุอรหัตตผล ดวยเดชแหง บุญที่เกิดจากการภาวนานี้ จึงเปลี่ยนบุคคลผูเสียสติ กลับมาเปนผูมีสติสมบูรณ เลิกเมาชีวิตอีกตอไป


๔๘ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟงธรรม

๕.๖ อหิ ง สกะ บุตร ข ปุ โ รหิ ต ของ พระ เจ า ของ ป โกศล มีความเห็นผิด ปเสนทิ ป ประสงค ที่จะเรียนวิษณุมนต จจากอาจารยทิศาปาโมกข จึง ถูก หลอก ให ออก ไป เปน โจร ฆฆาคน แลวตัดเอานิ้วมารอย เปนพวงมาลัยคลองคอ จึงได เป ชื่อใหมวาโจรองคุลีมาล นาง มัันตานีผูเปนแม หมายชวย ชีวติ ลูก จะออกไปเกลีย้ กลอม ใใหมอบตัวกับทางการ จึงนำ ตัวออกติดตามหาตัวผูเป  นลูก แแตถูกพระพุทธะขัดขวางไมใหแมลูก โโคจรไปใกลกัน เมื่อโจรฯ เห็นสมณะ จึงวิ่งไลหมายปองชีวิต เพื่อฆาเอานิ้ว มือมาทำพวงมาลัย โจรฯ วิ่งไลเร็ว สักปานใด ก็ไมสามารถตามองคพระ สมณะผูมีอิทธิฤทธิ์ไดทัน โจรองคุลีมาลจึงไดพูดขึ้นวา

ดร.สนอง วรอุไร ๔๙

องคุลีมาล : สมณะหยุดกอน พระสมณะ : เรา หยุดแลว แตเธอสิยังไมหยุด และ ยัง ได ตรัส ตอ ไป วา “เราไดหยุดฆาสัตวแลว แตเธอสิยังไมหยุดฆา” องคุลีมาล ไดฟงคำ กลาว เชน นี้ จึง ได ฉุกคิด ขึ้น วา บุรุษ ที่ ตน กำลัง พูด ดวย นั้น คือพระพุทธเจา จึงทิ้ง ดาบ ลง แลว กม ลง กราบ ที่ ไ ทูลขอบวชเปน พระบาท ดวยจิตที่เกิดปติสูงยิ่ง จึึงได ภิกษุ ปฏิบัติธรรมอยูไมนาน ไดบรรลุอรหัตตผล จาก เรื่องที่เลาใหฟง จะเห็นไดวา บุญเกาที่ทำสั่งสมมาแต อดีตอันยาวไกล มีพลังอำนาจผลักดันใหกลับมามีความ เห็นถูก แลวเลิกประพฤติฆาคน และบุญใหมที่เกิด จากการเจริญจิตตภาวนา มีบุญฤทธิ์ทำใหชีวิตมีความ


๕๐ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการฟงธรรม

ดร.สนอง วรอุไร ๕๑

สวางไสว ดุจ พระจันทร วัน เพ็ญ ที่ผานพนจากกลุมเมฆ บดบังฉันนั้น ๕.๗ อัมพปาลี โสเภณี สาวงามแหงแควนวัชชี ไดฟง ธรรมเทศนาจากพระลูกชาย ( วิ มล โกณ ฑัญญะ ) จึง เลิก ปประกอบ อาชีพ โสเภณี อัน เเปนเหตุนำพาชีวิตไปสูความ วิ บั ติ ออกบวช เป น ภิ ก ษุ ณี ออยู ใน พุ ท ธ ศาสนา ปฏิ บั ติ ธธรรมอยูไมนาน จิตไดเขาถึง อ ตตผล ดวยบุญฤทธิ์ที่เกิด อรหั จากการเจริญจิตตภาวนานี้ ทำให อัมพ ปาลี นำพา ชีวิต ของ ตนเอง ให พนไปจากความทุกขทั้งมวลได

๖. บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการ ทำความเห็นใหถูกตรง


๕๒ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

๖.๑ พระฉันนะผูถูกลงพรหมทัณฑ อดีต ของ พระ ฉัน นะ คือ คน เลี้ยง ดู มา กัณฐ กะ ของ เจา ชาย สิทธัตถะ และเปนมหาดเล็กตามเสด็จในคืนออกผนวช มา กัณฐกะ นำ เจา ชาย สิทธั ต ถะ และ นาย ฉัน นะ วิ่ง ไป ตลอดราตรี จนรุงสวาง ไดวิ่งไปถึงเขตติดตอ กั้นเมือง กบิลพัสดุ สาวัตถี และเวสาลี มากัณฐกะไดพามหาด เล็กและเจาชายสิทธัตถะ ขามแมน้ำอโนมานที เจาชาย สิทธัตถะใชพระขรรคตัดพระ โ โมี เหลือพระเกศาไวยาว ป ประมาณ สองนิ้ว จึงเปลื้อง ภูภษาทรงออกและมอบใหนาย ฉัฉนนะกับมากัณฐกะนำกลับ ไไปกรุงกบิลพัสดุ สวนพระองค ททรง ผา กา สาว พัตร ที่ ฆฏิ การ พ นำมาถวาย หลังจาก พรหม มากัณฐกะหัวใจสลายตายไป แ ว นาย ฉัน นะ ได บวช เปน แล ภิกษุ และมีชื่อวาฉันนภิกษุ เปนผูมีนิสัยดื้อรั้น ไมยอม เชื่อฟงผูใดแมแตพระพุทธองค จึงถูกลงพรหมทัณฑ

ดร.สนอง วรอุไร ๕๓

กอนที่พระพุทธะจะเสด็จดับ ขันธปรินิพพาน การลงพรหม ทัณฑ หมาย ถึง ไม ให ภิกษุ วา กลาว ไม ตัก เตือน ไม พร่ำสอนและไมสนทนาดวย หลัง พุทธ ปรินิพพาน แลว พระะ อานนท พรอมคณะสงฆหมู ใหญ ประมาณ ๕๐๐ รูป ได ลง เรื อ จาก กรุ ง ราชคฤห ไป ยัง กรุง โกสั ม พี เพื่อ แจง ใหพระฉันนะทราบวา บัดนี้ สงฆไดลงพรหมทัณฑแกทาน แลว พระ ฉัน นะ จึง ได ถาม พระอานนทวา “ทานอานนท การที่ภิกษุทั้งหลายไมวากลาว ไมตัก เตือน ไมพร่ำสอน ไมคบหาสมาคม ดวย เปนอันวาสงฆไดกำจัดขาพเจา แลวมิใชหรือ” เมื่อกลาวจบและทราบ ความ พระฉันนะถึงกับลมลงหมดสติ


๕๔ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

เ ่อฟนตื่นขึ้นมา พระฉันนะ เมื เ ่ิมสำนึกผิด จึงไดเดินทาง เริ ไ หาพระเถระยังปาอิสิปตน ไป ม มฤคทายวั น กรุงพาราณสี ข อ ง ให พระ เถระ กล า ว ขอร ส ธรรม ที่ ตน จะ พึง เขา ถึง สอน ได ได พระ เถระ สอน ให รู เพียง ออนิ จ จลั ก ษณะ และ อนั ต ตตลักษณะ จิตของพระฉันนะ ก็ยังไมนอมไปในธรรมอันเปน ที่สิ้นแหงตัณหา จึงไดกลับ ไไป หา พระ อา นนท ที่ โฆสิ ต า ราม กรุงโกสัมพีอีกครั้งหนึ่ง เเพื่ อ ขอร อ ง ให สอน ธรรม อั น เปนทีสิ่ น้ ไปแหงตัณหาให พระ ออานนท กลาว วา ธรรม นี้ ผม ฟง มา จาก พระพุทธะ ที่ีกลาวสอนภิกษุกัจจานโคตร วา “เมือ่ บุคคลเห็นเหตุเกิดแหงโลก ดวยปญญาอันชอบ ตามความเปนจริง ความไมมีในโลก...ยอมไมมี

ดร.สนอง วรอุไร ๕๕

เมื่อ บุคคล เห็น ความ ดั บ แห ง โลก ด ว ย ป ญ ญา อันชอบ ตามความเปนจริง ความ มี ใน โลก . . . ยอม ไมมี ” แล ว กล า ว ถึ ง เหตุ ให เกิ ด ซึ่ ง ความทุกขทั้งปวงวา อวิชชาเปนปจจัย สังขารจึงมี ดวยสังขารเปนปจจัย วิญญาณจึงมี ดวยวิญญาณเปนปจจัย นามรูปจึงมี ดวยนามรูปเปนปจจัย สฬายตนะจึงมี ดวยสฬายตนะเปนปจจัย ผัสสะจึงมี ดวยผัสสะเปนปจจัย เวทนาจึงมี ดวยเวทนาเปนปจจัย ตัณหาจึงมี


๕๖ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

ดดวยตัณหาเปนปจจัย ออุปาทานจึงมี ดดวยอุปาทานเปนปจจัย ภภพจึงมี ดวยภพเปนปจจัย ชชาติจึงมี ดวยชาติเปนปจจัย ชชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ททุกข โทมนัส อุปายาส จึงมี ฉะนั้ น ทุ ก ข ทั้ ง ปวง มี อ ชชาเปนตนเหตุทำใหเกิด อวิ เมื่ อ พระ ฉั น นะ ได ฟ ง ธธรรมจากพระอานนทแลว จึง ได ได ลากลับ กรุง พา ราณ สี แลว เจ เจริ ญ วิ ป ส สนา กรรมฐาน อยู ไไมนานก็็สามารถบรรลุอรหัตตผล จากเรื่องที่เลาใหฟง นี้ พระฉันนะเปลี่ยนความสำนึกผิดกลับไปเปนความ สำนึกที่ถูก ซึ่งเปนบุญฤทธิ์ที่มีผลทำให พระฉันนะ

ดร.สนอง วรอุไร ๕๗

ไปขอเรียนธรรมจากพระเถระ ทีป่ าอิสปิ ตนมฤคทายวัน แลว จึงกลับมาหาพระอานนทชวย สอน ธรรม ที่ ยั ง ขาด หาย ไป ซึ่ ง เป น เหตุ ทำให ตั ณ หา ยั ง ไมสิ้น และบุญฤทธิ์ที่เกิดจากก การ เจริญ วิปสสนา กรรมฐาน อั น นำ ไป สู ป ญ ญา เห็ น แจ ง จึ ง ทำให พระ ฉั น นะ บรรลุ อรหัตตผลได เมื่อ พระ ฉัน นะ บรรลุ ธรรม สู ง สุ ด แล ว จึ ง ได กลั บ ไป หา พระ อานนท เพื่อ ขอ ให ระงับการลงพรหมฑัณฑ พระอานนท ได กลาว กับ พระ ฉัน นะ วา “ ทาน ผู ใด ทำใหแจงซึง่ พระอรหัตตผลแลว พรหม ทัณฑเปนอันถูกยกเลิกไปโดยปริยาย” ใน เรื่อง ที่ มี ลักษณะ คลายกัน นี้ จาก


๕๘ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

ก สนทนาธรรม ระหว า ง ผู การ บบรรยายกับหลวงพอธีร พระ ออริ ย บุ ค คล ชาว ไทย ใหญ ทท า น ได กล า ว ว า “ผู ใด เห็ น ส สิ่ ง เป น อนั ต ตา โทษ สรรพ ยยอม ไมมี กับ ผู มี สภาวะ ของ จิต เปน เชน นั้น” ซึ่ง มี ความ หหมาย วา โทษไมมี กับ พระ ออรหั น ต ที่ ทิ้ ง ขั น ธ ลาโลก ((อนุ อ ปาทิเสสนิพพาน) ไปแลว

๖.๒ พระ มหา สิ วะ ผู ยั ง มี สภาวะ ของ จิ ต เป น ปุปถุชน แต มี ความ รู ใน พระ ไตรปฎกดีเยี่ยม จะเรียกวาตูพระไตรปฎกเคลื่อนที่ยอม เรียกได พระมหาสิวะตั้งตนเปนอาจารยสอนกรรมฐาน ใหกับศิษยผูอยูในเพศของภิกษุ จนภิกษุสามารถบรรลุ อรหัตตผลเปนจำนวนมาก ในจำนวนนั้นมีภิกษุอรหันต องค หนึ่ง ประสงค จะ ชวย ให อาจารย ของ ตน เขา ถึง

ดร.สนอง วรอุไร ๕๙

วิมุตติธรรม ซึ่ง สามารถ ปด อบายภูมิ ได จึง เหาะ มา หา อาจารยดวยอิทธิฤทธิ์ ดวย เหตุ ที่ พระ มหา สิวะ มี ศิษย อยู เปน จำนวน มาก ที่ เขา มา หาใหทานสอนธรรมให และ จำ ไม ได วา อรหันต ผู หวัง ชวย เหลืออาจารยนั้นเคยเปนศิษย ของ ตน จึ ง บ า ย เบี่ ย ง ไม ให ศิ ษ ย อรหั น ต เข า พบ เพื่ อ ขอ เรี ย น อนุ โ มทนา คาถา ด ว ย การ อ า ง เหตุ ผ ล ต า งๆ นาๆ ในที่สุดศิษยผูหวังดีจึงไดพูด ว เปน ที่ ขึ้น ใน ทำนอง ที่ วา “ ยัง ทำตัวเป พึ่งของตนเองไมได ตายแลวก็จักไม แคลวไป เกิด อยู ใน อบายภูมิ ที่ ผม มาหาพระอาจารยก็ดวยมีความหวัง ดี จัก เตือน ให ได สำนึก อยา หลง ชวยคนอื่นอยูเลย จงดูตัวเองใหออก


๖๐ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

เ าใจไหม ทานอาจารยใหญ” เข ศิ ษ ย อ รหั น ต พู ด ด ว ย คำ อั น หหนัก ปราศจากคารวะ แลว ไไดกลาวคำอำลาจากไป เมื่ อ ศิ ษ ย จาก ไป แล ว พพระมหา สิ วะ จึ ง ได คิ ด ว า คคงจะเปนจริงอยางที่ศิษยพูด แและคิดเขาขางตัวเองวา คนที่ มีความ ี รูม ากเชนเรา บำเพ็ญ สสมณธรรมใหเขาถึงอริยธรรม สูงสุด คงทำไดไมยาก เมื่อ คิด ได เชน นั้น จึง ปรับปรุง ตััวเองดวยการแบงเวลาสอน ธธรรม ให กับ ผู อื่น และ แบง เเวลาเพื่อการปฏิบัติธรรมของ ตัว เอง ควบคู กัน ไป ครั้ง แรก คิด วา ปฏิบัติ ธรรม คืน เดียว ก็ คง บรรลุ ผล เพราะ ตนเอง รูม าก แตการณหาไดเปนเชนนัน้ ไม ปฏิบตั ธรรม ิ นานเปน

ดร.สนอง วรอุไร ๖๑

สัปดาห เปน หลาย สัปดาห นาน เป น เดื อ น เป น หลาย เดือน จิตยังไมสามารถบรรลุ อริยธรรมสูงสุดได จึงเลิกสอน ศิ ษ ย แล ว เข า ป า เพื่ อ ปฏิ บั ติ ธรรมอยูเพียงลำพังองคเดียว ตัดขาดตัวเองไมของเกีย่ วดวย หมูคณะ หนึ่งพรรษาผานไป ก็ ยั ง เข า ไม ถึ ง มรรคผล แห ง ธรรม จน ใน ที่สุด จึง ปฏิบัติ ธรรม อยาง อุกฤษฏ ปฏิบัติ ธรรมอยูใน  อิรยิ าบถใหญทีเว ่ น จากการนอน การ ปฏิบัติ ธรรม ของ พระ มหา สิวะผานไปยาวนานถึงสามสิบป ก็ยัง ไมประสบกับมรรคผลของอริยธรรมที่ ตัวเองปรารถนาเขาใหถึง รำพึงรำพัน ด ว ย ความ เสี ย ใจ ตำหนิ ตั ว เอง ใน


๖๒ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

ค อาภั พ อั บ วาสนา ของ ความ ต จึงเผลอสติร่ำไหและเดิน ตน ววนเวียนอยูในปาใหญ ทันใด นนั้น พระ มหา สิ วะ ไดยิน เสียง รองไห คร่ำครวญ แววมา แ ไกล กระทบโสตประสาท แต ในกลางดึก จึงเอาผาเช็ดหนา เช็ดตาตัวเอง แลวเดินตาม เช หหา ที่ ม า ของ เสี ย ง นั้ น เมื่ อ นนำตัวเขาไปใกลเสียงรองไห ที่ ตนเอง ได ตาม หา จน พบ ปปราก ปรากฏ ว า มี อิ ส ตรี นาง หนึ่ ง นั่ ง อยู บน ก อ น หิ น ใหญ กกำลัง รองไห คร่ำครวญ ออยูภาย  ใตแสงจันทรนวล พพระมหาสิวะจึงไดเขาไป ถถามวา พระมหาสิวะ : นองหญิง เธอเปนใคร จึงมานั่ง รองไหคร่ำครวญอยูกลางปาเชนนี้

ดร.สนอง วรอุไร ๖๓

เทพนารี : ดิฉนั เปน เทพนารี อาศัยอยูในปานี้มา นานแลว ดิฉนั ศรัทธาในพุทธ ศาสนา อยาง มาก มี ความ ประสงค จะ เข า ถึ ง มรรคผล นิพพาน แตไมรจัู กทำประการร ใด เมือ่ ไดยนิ เสียงพระคุณเจา รองไห จึงคิดเอาเองวา มรรค ผล นิพพาน คงจะเกิดขึ้นได ดวยการรองไห ดังที่พระคุณ เจาไดกระทำใหดู พระมหาสิวะ : เด็กโง ต อ ให ร อ งไห จน น้ ำ ตา เป น สายเลือด มรรค ผล นิพพาน ก็ไม อาจเกิดขึ้นได เทพนารี : มรรค ผล นิ พ พาน จะ เกิ ด ขึ้ น ได อย า งไร เล า พระคุณเจา พระมหาสิวะ : หากประสงค


๖๔ บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความเห็นใหถูกตรง

มรรค ผล นิิพพาน ใใหเกิิด ขึ้ น กั บ ตั ว เอง ต อ ง ปฏิ บั ติ วิปสสนากรรมฐานดวยความ ไมประมาท ใหมีสติคุมใจอยู ตลอดเวลา รับรองวา มรรค ผล นิพพาน จะตองเกิดขึ้น กับเจาอยางแนนอน เทพนารี : ดิฉัน ไดเห็นพระคุณเจา ตั้งแตวันแรก ที่เขามาอยูปา เพื่อบำเพ็ญสมณ ธรรม จนบัดนีเวลา ้ ไดลวงมานาน ถึง สามสิบ ป แลว เมื่อ พระคุณ เจาบอกวา มรรค ผล นิพพาน มิไดเกิดขึ้นจากการรองไห ทำไม

ดร.สนอง วรอุไร ๖๕

พระคุณเจายังรองไหอยู ขอได โปรดพิจารณาหาทางปฏิบัติ ดวย วิธี อื่น ตอ ไป เถิด มรรค ผล นิพพาน คงบังเกิดแก พระคุณเจา ผูมีวาสนาในไม ชานี้แนนอน พระ มหา สิ วะ ผู มี ปรีชา ไว รู วา เทพนารี นั้น มี จุด ประสงค มา เตือน สติ ดวย อุ บ าย อั น แยบคาย จึ ง ได ตั้ ง สติ ปฏิ บั ติ กรรมฐาน ด ว ย การพิจารณารูปนาม ในไม ชา วิปสสนา ญาณ ได บังเกิด ขึ้น จริงตามที่เทพนารีไดพูดไว บุญฤทธิ์ที่เกิดจากการทำความ เห็นใหถูกตรง จึงทำใหพระมหา สิ วะ บรรลุ อรหัตต ผล ใน เพลา เชา ของ วัน เริ่ม ตน ของ พรรษา ที่ สามสิบเอ็ดนั่นเอง


๖๖ พ ังแหงบุญฤทธิ์

สุดทาย พึง กลาว สรุป ได วา บุญฤทธิ์ ที่ เกิด จาก การ ประพฤติบุญกิรยิ าวัตถุ ๑๐ มีอำนาจบันดาลใหบุคคล เขาถึงความ สุขในระดับที่แตกตางกันดังนี้ ๑. กามาวจรบุญ ไดแกบุญที่นำพาบุคคลทองเที่ยวไป เกิดเปนสัตวอยูใน  สุคติกามภพ เชนเกิดเปนมนุษยไดตองประพฤติ ตนใหมีศีล ๕ เกิดเปนเทวดาอยูในภพสวรรคได ตองบำเพ็ญทาน และมีศีล ๕ คุมใจ หรือมีศีล ๘ คุมใจ หรือประพฤติตนเปนผูมีกุศล กรรมบถ ๑๐ อยูเสมอ ๒. รูปาวจรบุญ ไดแกบุญที่นำพาบุคคล ทองเที่ยวไป เกิดเปนสัตว อยูใน  ภพของรูปพรหมทัง้ สิบหกชัน้ การณจะเปนเชน นีได ้ บุคคลตองปฏิบตั สมถ ิ ภาวนาจนจิตบรรลุความตัง้ มัน่ ในระดับ ฌานแลวทิ้งขันธลาโลกขณะที่จิตยังทรงอยูในรูปฌาน ๓. อรูปาวจรบุญ ไดแกบุญที่นำพาบุคคล ทองเที่ยวไป เกิดเปนสัตวอยูใน  อรูปภพทัง้ สีชั่ น้ การณจะเปนเชนนีได ้ บุคคลตอง ปฏิบตั สมถ ิ ภาวนา จนจิตบรรลุความตัง้ มัน่ ในระดับอรูปฌาน แลว ทิ้งขันธลาโลกในขณะที่จิตยังทรงอยูในอรูปฌาน ๔. โลกุตตรบุญ ไดแกบุญทีนำพา ่ บุคคลใหพนไปจากการ เวียนตายเวียนเกิดอยูใน  วัฏสงสาร การณจะเปนเชนนีได ้ บุคคลตอง ปฏิบตั วิิ ปส สนาภาวนา จนจิตบรรลุปญญาเห็นแจง แลวนำปญญา เห็นแจงไปกำจัดกิเลสที่ผูกมัดใจ (สังโยชน ๑๐) จนจิตเปนอิสระ จากสังโยชนทั้งสิบ การพนไปจากทุกขทั้งมวลจึงจะเกิดขึ้นได

เนื้อหาที่อางอิง จากพระไตรปฎก หาอานเพิ่มเติมได

๖๗

ขุชชุตตรา : (ประวัตินางขุชชุตตรา) เนื้อความพระไตรปฎกเลมที่ ๒๕ ขอ [๑๗๙] หนาตางที่ ๓ / ๓. อรรถกถา ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ เอกนิบาต ปฐมวรรค โลภสูตร ภัททาเทพนารี : (๖.ทัททัลลวิมาน) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๒๖ หนาที่ ๔๗ - ๕๐. พระปญจทีปกา : (ปญจทีปกาเถริยาปทานที่ ๙) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๓๓ หนาที่ ๑๘๒ - ๑๘๔. พระสีวลีผูมีลาภสักการะมาก : (๑๐. สีวลีเถรคาถา) อรรถกถาสีวลีเถรคาถา , อรรถกถา ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๖ พญาจัมเปยยกนาคราช : (จัมเปยยชาดกที่ ๑๐.) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๒๗ หนาที่ ๓๘๓ - ๓๘๘ พระเจาอโศกมหาราช : (ธาตุถูปปูชาวณฺณนา) อรรถกถามหาปรินิพพานสูตรที่ ๓ , คัมภีรอโศกอวทาน พระจูฬปนถก : (จุลลปนถกเถราปทาน) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๓๒ หนาที่ ๕๖ - ๕๗. ๑๔. , และอรรถกถาจูฬปนถกเถราปทาน๑ปาริเลยยกะ : (ชางปาริเลยยกะอุปฏ ฐากพระศาสดา) อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ยมกวรรค ที่ ๑ หนาตางที่ ๕ / ๑๔. , อรรถกถา ปาลิเลยยสูตร มากัณฐกะ : (กัณฐกวิมานที่ ๗.) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๒๖ หนาที่ ๑๐๙ - ๑๑๐. พระอานนทพุทธอุปฏฐาก : อานันทเถราปทานที่๑๒ (๑๐) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๓๒ หนาที่ ๕๑ - ๕๒. อุปติสสะบรรลุโสดาบัน : (พระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะบรรพชา พระอัสสชิเถระ) พระไตรปฎก เลมที่ ๔ พระวินัยปฎก เลมที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หนาที่ ๕๖ - ๖๐. กัจจายนะบรรลุอรหัตตผล : อรรถกถา อังคุตตรนิกาย เอกนิบาต เอตทัคคบาลี วรรคที่ ๑ หนาตางที่ ๑๐ / ๑๐. (อรรถกถาสูตรที่ ๑๐) และประวัติพระมหากัจจายนเถระ กาฬุทายีบรรลุอรหัตตผล : อรรถกถา อังคุตตรนิกาย เอกนิบาต เอตทัคคบาลี วรรคที่ ๔ หนาตางที่ ๓ /๑๒. , (อรรถกถาสูตรที่ ๓ ประวัติพระกาฬุทายีเถระ) ปฏาจาราเถรี : (๑๒. เรื่องนางปฏาจารา [๙๒] ) อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท สหัสสวรรคที่ ๘ หนาตางที่ ๑๒ /๑๔. กีสาโคตมี บรรลุธรรม : (๑๓. เรื่องนางกิสาโคตมี [๙๓]) อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท สหัส สวรรคที่ ๘ หนาตางที่ ๑๓ / ๑๔. อหิงสกะไดดวงตาเห็นธรรม : (อังคุลิมาลสูตร ที่ ๖.) เนื้อความพระไตรปฎก เลมที่ ๑๓ หนาที่ ๓๖๖ - ๓๖๗. , อรรถกถา ขุททกนิกาย เถรคาถา วีสตินิบาต ๘. องคุลิมาลเถรคาถา อัมพปาลี : อรรถกถาอัมพปาลีเถรีคาถาที่๑ (อรรถกถา ขุททกนิกาย เถรีคาถา วิสตินิบาต ๑. อัมพปาลีเถรีคาถา) พระฉันนะบรรลุอรหัตตผลได : พระวินัยปฎก เลมที่ ๗ จุลวรรค ภาค ๒ (ลงพรหมทัณฑ) หนาที่ ๓๑๕ - ๓๑๖., (๘. ฉันนสูตร) วาดวยเหตุที่เรียกวาเปนสัมมาทิฏฐิ พระไตรปฎก เลมที่ ๑๗ หนาที่ ๑๒๗ - ๑๒๙. (ชวิน ยงยุทธ : ผูตรวจทานพระไตรปฎก)


๖๘

รายนามผูรวมศรัทธาพิมพหนังสือ พ ังแหงบุญฤทธิ์

ลำดับ ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ ๘ ๙ ๑๐ ๑๑ ๑๒ ๑๓ ๑๔ ๑๕ ๑๖ ๑๗ ๑๘ ๑๙ ๒๐ ๒๑ ๒๒ ๒๓ ๒๔ ๒๕ ๒๖ ๒๗

ชื่อ สกุล คุณประกอบ มานะจิตต คุณนริศรา จบหิมเวศน คุณทวีชัย หอทอง มูลนิธิกุศลธรรมภูเก็ต คุณพรทิพย ผลานุวัตร คุณอุดมพร สายเพ็ชร คุณอุดม คลอดกลาง พนักงานบ.การบินไทย (มหาชน) คุณสมชัย ศรีอรุณลักษณ คุณธานินทร - คุณจิราพร - ด.ช.พงคพล กิตติพิพัฒนพงศ คุณสมมงคล - คุณอัจฉรา - คุณวริศรา ศรีอรุณลักษณ ครอบครัวละอองผล (ภูเก็ต) คุณเอกชัย ดีรุงโรจน คุณสุวิช - คุณฉันทิมา คูอรุณ คุณพรพิมล จรูงจิตรอารี คุณบุญยาธร ธีติรังสี คณะเขาฟงธรรมภูเก็ต คุณกัลยชญาณณ ศรีภริ มย , คุณบุญชืน่ เจตะสานนท , คุณฐิตตาพร ปานสกุล , คุณนพรัตน เจริญยืนยาว คุณพัณณชิตา นิลเปรมจตุรัตน กำลังพล กองบก. ทบ. กัปตันและลูกเรือ TG 116 (๑๘ ก.ย. ๕๒) คุณประไพ ชินสกุล คุณไพบูลย - คุณนิตยา กิตติเจริญพงษ คุณปกรณ ชินพงศสุวรรณ คุณเทียนไชย ชัยวิณชยา คุณฉลอง สงวนพวก คุณวงเดือน พรสวรรคศิริกุล

รายนามผูรวมศรัทธาพิมพหนังสือ พ ังแหงบุญฤทธิ์

จำนวนเงิน ๕๐,๐๐๐ ๒๑,๐๐๐ ๑๐,๕๐๐ ๑๐,๐๐๐ ๑๐,๐๐๐ ๑๐,๐๐๐ ๑๐,๐๐๐ ๖,๐๐๐ ๕,๐๐๐ ๕,๐๐๐ ๕,๐๐๐ ๔,๖๐๐ ๓,๐๐๐ ๒,๐๐๐ ๒,๐๐๐ ๒,๐๐๐ ๑,๕๐๐ ๑,๓๐๐ ๑,๓๐๐ ๑,๒๔๕ ๑,๑๕๐ ๑,๐๐๐ ๑,๐๐๐ ๑,๐๐๐ ๑,๐๐๐ ๑,๐๐๐ ๑,๐๐๐

ลำดับ ๒๘ ๒๙ ๓๐ ๓๑ ๓๒ ๓๓ ๓๔ ๓๕ ๓๖ ๓๗ ๓๘ ๓๙ ๔๐ ๔๑ ๔๒ ๔๓ ๔๔ ๔๕ ๔๖ ๔๗ ๔๘ ๔๙ ๕๐ ๕๑ ๕๒ ๕๓ ๕๔ ๕๕

๖๙

ชื่อ สกุล จำนวนเงิน คุณจิตจริยา หอธรรม ๑,๐๐๐ คุณดลชนก แกวสุจริต ๑,๐๐๐ คุณมุกด สีบุญเรือง ๑,๐๐๐ คุณเฌอริณณ นันทพูลทรัพย , คุณรชดา ชอบธรรมสกุล ๑,๐๐๐ คุณพัฒน ชูใจ , คุณนนทพร นิธิกร , คุณพิศกนก ๑,๐๐๐ คุณถนัด สินอนันตวณิช ๑,๐๐๐ คุณเบญจนุช รัตนมณี ๑,๐๐๐ คุณดาราวรรณ อัศวแสงพิทักษ ๑,๐๐๐ อาจารยจันทรา ทองเคียน ๑,๐๐๐ คุณพิชัย สุภาพงษ ๑,๐๐๐ คุณเรวัตร - คุณวัลยา แสงนิล ๑,๐๐๐ คุณโชคชัค - คุณวิลาวัลย อิงคชัยกุลรัชต ๑,๐๐๐ คุณวิชยั - คุณสุเนตร โพธิ์นทีไท ๑,๐๐๐ คุณศิริรัตน วัฒนกุล ๑,๐๐๐ คุณยุพา พงศะบุตร ๙๐๐ พ.ต.อ.บุญเสริม - คุณยุพดี ศรีชมภู ๘๗๐ คุณวรลักษณ อรามประยูร ๘๐๐ ชาวภูเก็ตสนใจธรรม ๗๔๐ คุณพิมพภิมล บุญหลา ๗๐๐ คุณตวงพร วงษชอุมและครอบครัว, คุณปณิธาน นามเสถียรและครอบครัว ๖๐๐ คุณฤชภณ ปาตาและครอบครัว , คุณสหภูมิ ดอกแกว ๖๐๐ คุณโสภา ชุติมาเทวินทร ๕๖๐ คุณชานล ลภัสวิจิตร ๕๔๐ คุณกมล อนุชปรีดา ๕๐๐ คุณรังสฤษฎ - คุณพิมพภิมล บุญหลา ๕๐๐ หองสมุดวัดอโศการาม ๕๐๐ คุณพิชัย - คุณมาลี - คุณฐานิตา - คุณพิสุทธิ์ จันทรวัฒรังกุล ๕๐๐ คุณวิภาดา - คุณวีระนาต - คุณวรวิชญ กอยาวงศ ๕๐๐


๗๐ ลำดับ ๕๖ ๕๗ ๕๘ ๕๙ ๖๐ ๖๑ ๖๒ ๖๓ ๖๔ ๖๕ ๖๖ ๖๗ ๖๘ ๖๙ ๗๐ ๗๑ ๗๒ ๗๓ ๗๔ ๗๕ ๗๖ ๗๗ ๗๘ ๗๙ ๘๐ ๘๑ ๘๒ ๘๓

รายนามผูรวมศรัทธาพิมพหนังสือ พ ังแหงบุญฤทธิ์

ชื่อ สกุล คุณศิริลักษณ พูลศิริ คุณยุพิน เถื่อนอิ่ม คุณชาตินันท เอี่ยมแสนอุดม คุณเกียรติเฉลิม เพิ่มสินธร คุณชุมพล แสนโสม คุณพัณณชิตา นิลเปรมจตุรัตน คุณมณฑาทิพย แซตั้ง พ.ต.อ.บุญเสริม - คุณยุพดี ศรีชมภู คุณอารี คุณาพร คุณประนอม เชาวนะ คุณธนาภรณ อินทรทอง คุณสมพิศ พันธุเจริญศรี คุณชวพร ณรงคสมุทร คุณสำราญ พัทสาร คุณประเสริฐ วะโนปะ คุณพัฒนพล สายกลิ่น คุณเตือนใจ ศุภวิเศษ คุณสุจิตรา กอศักดิ์วัฒนา คุณนภดล หอมหวาน คุณสายฝน ซอยศรีวิชัย คุณวราพร มณีรัตน คุณรมิดา วราวีรกุล คุณวัลลภา - คุณจรุงศักดิ์ วงศเหลือง คุณจินดารัตน คูณทวีลาภ คุณภาณพ สุวพรหม คุณนันทนภัส จารุจิระวงศ คุณชญานิศ แกวกระจาย คุณจินตศุจี โคงสูงเนินและครอบครัว

รายนามผูรวมศรัทธาพิมพหนังสือ พ ังแหงบุญฤทธิ์

จำนวนเงิน ๕๐๐ ๕๐๐ ๕๐๐ ๕๐๐ ๕๐๐ ๔๖๐ ๔๒๐ ๓๐๐ ๓๐๐ ๓๐๐ ๓๐๐ ๓๐๐ ๒๗๐ ๒๕๐ ๒๕๐ ๒๓๐ ๒๒๐ ๒๑๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐ ๒๐๐

ลำดับ ๘๔ ๘๕ ๘๖ ๘๗ ๘๘ ๘๙ ๙๐ ๙๑ ๙๒ ๙๓ ๙๔ ๙๕ ๙๖ ๙๗ ๙๘ ๙๙ ๑๐๐ ๑๐๑ ๑๐๒ ๑๐๓ ๑๐๔ ๑๐๕ ๑๐๖ ๑๐๗ ๑๐๘ ๑๐๙ ๑๑๐ ๑๑๑

ชื่อ สกุล คุณพินทิพย ประมูลวงศ คุณรจนา อินทรสินธุ คุณชนเธียร ภูทอง คุณสวาง จิตตมั่น คุณสุรัชนี พานำมา คุณปทมนันท เปลวกระโทก คุณประวีณา อาจศิริ คุณหอมทรัพย วงษา คุณอุษา สงางาม คุณมรกต อิทธิพรหมาสตร คุณบุญนาก แจมเสมอ คุณสุจิตรา นาคตระกูล คุณธนพร ไชยหาญ คุณกนกพร กลิ่นสุวรรณ คุณชนเธียร ภูทอง คุณอาภรณ จีนยงค คุณณัฐฐนันธ หนองพงษ คุณศตายุ ปาระเก คุณณัฐวุฒิ บรรเทา คุณกุลธิดา ภัทรโชคชวย คุณภารดี ทองมี คุณสมกิจณ ยงยุทธ คุณจันทรา ทองเคียน คุณศิริพร ปุนวงศ คุณปญญา สมสูตร คุณประภาพร เภตราพูนสินไชย คุณวาทินี สุธนรักษ คุณประภาพรรณ อุนเรือน

๗๑ จำนวนเงิน ๒๐๐ ๒๐๐ ๑๘๐ ๑๕๐ ๑๕๐ ๑๔๐ ๑๔๐ ๑๓๐ ๑๒๐ ๑๒๐ ๑๑๐ ๑๑๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๑๐๐ ๘๐ ๗๐ ๗๐ ๖๐ ๖๐ ๖๐ ๕๐


๗๒ ลำดับ ๑๑๒ ๑๑๓ ๑๑๔ ๑๑๕ ๑๑๖ ๑๑๗ ๑๑๘ ๑๑๙ ๑๒๐ ๑๒๑ ๑๒๒ ๑๒๓ ๑๒๔ ๑๒๕ ๑๒๖ ๑๒๗ ๑๒๘ ๑๒๙ ๑๓๐

รายนามผูรวมศรัทธาพิมพหนังสือ พ ังแหงบุญฤทธิ์

ชื่อ สกุล พ.ต.อ.หญิงจุฑามาศ ธรรมบัวชา คุณขนิษฐา ดินแดง คุณนัฐพงษ ภูทอง คุณจินดา วัชรากร คุณนพวรรณ สระพรม คุณศิรดา สัยเกตุ คุณเยาวเรศ จรัสวรรณ คุณวิลาศ ศรีพรหม คุณประภาพร เภตราพูนสินไชย คุณโชคทวี ตรงดี คุณประภาพร เภตราพูนสินไชย คุณวันเพ็ญ พิมพทอง คุณวรรณิศา สุขเกิด คุณศรศักดิ์ ยอดสุวรรณ คุณณัฐฐา โกศลเวท คุณราเชนทร อวมภักดี คุณอนุษา อาจณรงค คุณเยาวเรณ จรัญวรรณ คุณเพิ่มพงศ - ด.ช.เอกสหัส ธนพิพัฒนสัจจา

จำนวนเงิน ๕๐ ๕๐ ๕๐ ๔๐ ๔๐ ๔๐ ๔๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๓๐ ๒๐ ๒๐ ๒๐

รวมเปนเงินทั้งสิ้น

๒๐๓,๔๙๙

ชมรมกัลยาณธรรม ขอกราบอนุโทนาบุญในกุศลจิตของทุกทาน


power_of_good  

ทานอาจารย ดร.สนอง วรอุไร ส ไ สัพพทานัง ธัมมทานัง ชินาติ การใหธรรมะเปนทาน ยอมชนะการใหทั้งปวง ชมรมกัลยาณธรรม หนังสือดีอันดับที่ ๙๗ พลั...

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you