Issuu on Google+

Θίσβη ...ώρα μηδέν...

τεύχος 2

Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος δεν είναι ανάπτυξη Αύγουστος 2009 Διανέμεται Δωρεάν

Εφημερίδα της Κίνησης Πολιτών του Δήμου Θίσβης Δεύτερο φύλλο της Θίσβης

Έ

να μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους σας για την υποδοχή της εφημερίδας μας. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη θερμή ανταπόκριση στην έκδοσή της. Σας ευχαριστούμε πολύ για τα θετικά σχόλιά σας, αλλά και για τις υποδείξεις σας. Ερασιτεχνική η προσπάθειά μας, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κάνουμε τη «Θίσβη» καλύτερη. Ζητάμε συγγνώμη από όσους διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν την έλαβαν. Έχουμε ήδη προσθέσει τις διευθύνσεις σας στα αρχεία μας και θα σας ταχυδρομήσουμε το πρώτο φύλλο μαζί με το παρόν. Και όσοι θέλετε να τη λαμβάνετε ταχυδρομικώς, απλά στείλτε μας τη διεύθυνσή σας. Ζητάμε, επίσης, συγγνώμη για την αρχική, αργή ανταπόκρισή μας στα e-mail σας. Υποσχόμαστε να είμαστε εδώ, ανοιχτοί σε όλους, για τα θέματα του δήμου μας. Αν θέλετε να δημοσιεύσουμε κάτι (συμφωνείτε ή διαφωνείτε μαζί μας), θα χαρούμε να το κάνουμε. Στείλτε το είτε ταχυδρομικά είτε ηλεκτρονικά στις διαθέσιμες διευθύνσεις.

Θίσβη Ανεξάρτητη Έκδοση Οικολογικού, Πολιτιστικού και Κοινωνικού Προβληματισμού

Τεύχος 2ο, Αύγουστος 2009 ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ Κίνηση Πολιτών Δήμου Θίσβης ΕΚΔΟΤΕΣ - ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ Δημήτριος Μιχάλης Παναγιώτης Πολύταρχος ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Σύρου 37, Χολαργός - Τ.Κ. 155 62 Τηλ: 697 217 0461 e-mail: kpthisvis@hotmail.com ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΥΛΗΣ Ράνια Μανιάτη ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ Βάσω Λυμπερίου Δημήτριος Μιχάλης Παναγιώτης Πολύταρχος Πέτρος Ρούσης ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Symbol Χρήστος Κεντρωτής ΕΚΤΥΠΩΣΗ Art & Vision Α. Ξένος & Συνεργάτες Ο.Ε. Τα ενυπόγραφα άρθρα δεν εκφράζουν κατ’ ανάγκη τη θέση της εφημερίδας.

Αυξάνονται τα δημοτικά τέλη στον Δήμο Θίσβης Αύξησεις στα δημοτικά τέλη του Δήμου μας αποφάσισε η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θίσβης στην τελευταία συνεδρίαση που έγινε στις 22 Ιουλίου. Σε ερώτηση Δημοτικού Συμβούλου της μειοψηφίας σχετικά με το πόσα εισπράτει ο Δήμος από τα τέλη φωτισμού και καθαριότητος, ο Δήμαρχος δεν έδωσε απάντηση. ▶ σελ. 3

Κύριε Δήμαρχε, κύριε Νομάρχα, κύριε Περιφερειάρχα, κύριοι Βουλευτές του Νομού Βοιωτίας πάρτε θέση

Η απαγόρευση πρόσβασης στην παραλία και τον αιγιαλό είναι παράνομη; Απαιτούμε την ελεύθερη είσοδο στο Βαθύ για όλες τις ώρες του εικοσιτετραώρου χωρίς κανέναν έλεγχο. Ο δρόμος που οδηγεί στο λιμάνι είναι δημόσιος ή ιδιωτικός;

Μονοδιάστατη ή σφαιρική ανάπτυξη; Εκτός από τα εργοστάσια υπάρχουν κι άλλοι τρόποι ανάπτυξης στην περιοχή μας. Μία πρόταση ενός συμπατριώτη μας. ▶ σελ. 5

Κύκνειο άσμα για τον Ελικώνα; Η γραμμή διέλευσης της μεταφοράς του ηλεκτρικού ρεύματος ανοίγει μία ακόμα πληγή στο βουνό των Μουσών. ▶

σελ. 6

Οι μάσκες αρχίζουν να πέφτουν! Άλλο Δήμαρχος και άλλο Κοινοτάρχης

Η αλήθεια για την απαλλοτρίωση των χωραφιών της ΒΙ.ΠΕ. και τις ευθύνες των «τοπικών φορέων». ▶

σελ. 8 1


Θίσβη Τα συνοδευτικά έργα I

Τ

α συνοδευτικά έργα, όπως είναι η γραμμή μεταφοράς του ηλεκτρικού ρεύματος και η κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου που θα προμηθεύει την εταιρία, θα επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο το περιβάλλον στην περιοχή μας. Η εναέρια διασυνδετική γραμμή μεταφοράς της ηλεκτρικής ενέργειας που θα παράγεται στη Θίσβη θα είναι περίπου 20 χιλιό­μετρα. Θα χρειαστούν 66 πυλώνες, οι οποίοι θα μπαίνουν ανά 350 μέτρα. Οι διαστάσεις κάθε πυλώνα θα είναι 30x30 και το ελάχιστο ύψος των ηλεκτροφόρων αγωγών από το έδαφος θα είναι μόλις 11 μέτρα. Η διαδρομή της γραμμής θα είναι μέσα από δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις του Ελικώνα. Οι επιπτώσεις του έργου αυτού στο περιβάλλον είναι σήμερα ορατές από όλους όσοι ανε­βαίνουν τη διαδρομή Θίσβη - Αγία Άννα. Αναρωτιόμαστε γιατί η Δημοτική Αρχή δεν προχωρά σε αναστολή των εργασιών, όπως έκανε ο δήμος Κορώνειας, αλλά προσφεύγει μόνο στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που ασφαλώς είναι σωστή ενέργεια, αλλά όταν θα εκδικαστεί η προσφυγή αυτή μετά από 3-4 χρόνια, το έργο αυτό θα έχει τελειώσει και η καταστροφή στον Ελικώνα θα έχει γίνει.

Τα συνοδευτικά έργα II

Γ

2

ια την τροφοδοσία του σταθμού ηλεκτρικής παραγωγής με φυσικό αέριο, στην περιοχή μας θα κατασκευαστεί, κατόπιν σχετικής μελέτης της ΔΕΠΑ, αγωγός μεταφοράς του φυσικού αερίου. Αυτόν το αγωγό μεταφοράς του φυσικού αερίου υψηλής πίεσης στη Θίσβη θα τον πληρώσουμε εμείς, οι φορολογούμενοι πολίτες, αφού θα τον κατασκευάσει το ελληνικό κράτος, και ασφαλώς θα περάσει και αυτός μέσα από τα χωράφια μας. Βεβαίως, για άλλη μια φορά, δεν πρόκειται να μας ρωτήσουν αν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε τις περιουσίες μας για να περάσει ο αγωγός μέσα από αυτές. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αρνητικά έχουν γνωμοδοτήσει για την κατασκευή του βιομηχανικού αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου υψηλής πίεσης, που προορίζεται

αιχμές για την βιομηχανική περιοχή Θίσβης, τόσο το Νομαρχιακό Συμβούλιο όσο και τα Δημοτικά Συμβούλια του δήμου Θίσβης και του δήμου Θεσπιέων, από τις περιοχές των οποίων διέρχεται ο αγωγός. Απομένει να δούμε αν οι αποφάσεις των παραπάνω κυρίων για την προστασία του περιβάλλοντος θα μείνουν για άλλη μια φορά μόνο στα λόγια ή θα προχωρήσουν και σε πράξεις.

ρεύματος, με αποτέλεσμα να πληρώνουμε ακόμα πιο ακριβά το ρεύμα, διότι ασφαλώς το κόστος των ρύπων θα μετακυλιστεί, όπως συνηθίζεται στις περιπτώσεις αυτές, στον λογαριασμό του καταναλωτή.

Η καταστροφή του περιβάλ­ λοντος βλάπτει σοβαρά και την τσέπη μας

ον τελευταίο μήνα, στην τελευταία κατηφοριά για το λιμανάκι του Αγίου Ιωάννη, στην αριστερή πλευρά, έχουμε εντοπίσει μια σπασμένη σωλήνα νερού ύδρευσης του δήμου μας. Αν και έχει περάσει τόσος καιρός, κανείς απ’ τους υπεύθυνους δεν έχει μπει στον κόπο μέχρι σήμερα να διορθώσει το πρόβλημα, με αποτέλεσμα το νερό να ξοδεύεται ανώφελα. Πιστεύουμε ότι το πρόβλημα αυτό θα πρέπει διορθωθεί πάραυτα, διότι δεν έχουμε νερό για σπατάλη.

Η

είσοδος των ιδιωτικών εται­ ριών στον χώρο της Ηλεκτροπαραγωγής έγινε με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος. Για να μπορέσουν οι εταιρίες αυτές να επι­ βιώσουν οικονομικά και να έχουν κέρδη, το ρεύμα έπρεπε να αυξηθεί τουλάχιστον κατά 22%. Αυτό δικαιολογεί τις μεγάλες αυξήσεις στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού που έχουν γίνει τα 3 τελευταία χρόνια, οι οποίες έχουν φτάσει περίπου στο 30%. Ειδικά, όμως, για τους πολίτες του δήμου Θίσβης, που θα έχουμε τα εργοστάσια δίπλα μας, το κακό θα είναι διπλό. Διότι αφενός θα πληρώνουμε ακριβότερα το ρεύμα, αφετέρου θα εισπνέουμε τα δηλητήρια των αέριων ρύπων (οξείδιο του άνθρακα, οξείδιο του αζώτου κλπ) που θα βγάζουν τα εργο­ στάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στην ατμόσφαιρά μας.

Ο ρυπαίνων πληρώνει

Α

πό το 2013 αναμένεται να ισχύσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αρχή «ο ρυπαίνων να πληρώνει». Δηλαδή, αυτός που θα ρυπαίνει την ατμόσφαιρα θα πληρώνει τα ανάλογα πρόστιμα για τους ρύπους που θα παράγει. Με λίγα λόγια, από το 2013, τα πρόστιμα που θα επιβάλλονται στα ρυπογόνα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στην περιοχή μας για τους ρύπους που θα παράγουν, θα έχει σαν αποτέλεσμα να ανεβάζουν το κόστος παραγωγής του

Σπατάλη νερού στον Άγιο Γιάννη

Τ

Οι αρχαιολογικοί μας χώροι

Π

ερπατώντας σε κάποιο αρχαιολογικό χώρο, πόσες φορές δε νιώσαμε όλοι μας την ανάγκη να έχουμε περισσότερη πληροφόρηση σχετικά με την ονομασία του, την χρονολογική τοποθέτησή του, την ιστορική διαδρομή του. Αφορμή για το σχόλιο αυτό είναι η μη ύπαρξη έστω και μιας πινακίδας ενημέρωσης στην περιοχή μας, μια σωστή πληροφόρηση για τους αρχαιολογικούς χώρους και τα ιστορικά μνημεία που περιέχονται εντός των ορίων του δήμου μας. Φτάνοντας στην Αρχαία Θίσβη, θα πρέπει να είσαι αρχαιολόγος για να ανακαλύψεις σε ποια εποχή ανήκουν τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής μας. Καμία ταμπέλα, κανένα ενημερωτικό φυλλάδιο με δύο-τρία στοιχεία για τους αρχαιολογικούς θησαυρούς μας, την πολιτιστική μας κληρονομιά. Πιστεύουμε ότι η τοποθέτηση αρχαιολογικών πινακίδων σε όλα τα σημαντικά μνημεία που έχει η περιοχή μας, θα βοηθήσει σημαντικά στην προσπάθεια για την προβολή του δήμου μας. Οι αρχαιολογικοί χώροι είναι τα υπαίθρια μουσεία μας, στα οποία ο επισκέπτης ζητά άμεσες απαντήσεις και επαρκή ενημέρωση. Και το γεγονός αυτό δεν πρέπει να το αγνοούμε. Η δαπάνη άλλωστε είναι μηδαμινή, κύριε δήμαρχε.


Θίσβη

δημοτικά Αύξηση στα δημοτικά τέλη του Δήμου Θίσβης

Α

ύξηση των δημοτικών τελών αποφάσισε η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου μας στην τελευταία του συνεδρίαση, στις 17 Ιουλίου. Η απροκάλυπτη και αναιτιολόγητη αύξηση των δημοτικών τελών που επέβαλε ο δήμαρχος και η πλειοψηφία του, φέρνει στην επιφάνεια τον τρόπο που λειτουργεί, πράττει και ασκεί τα καθήκοντά της η σημερινή δημοτική αρχή. Ενόψει των οικονομικών προβλημάτων που έχει ο δήμος μας, τα οποία είναι αποτέλεσμα της αδιαφάνειας, της κακοδιαχείρισης και της μη ορθολογικής διάθεσης κονδυλίων, ο δήμαρχος και οι σύμβουλοί του σκέφτηκαν να φορολογήσουν τους δημότες. Δηλαδή, να πληρώσουν οι δημότες τα «σπασμένα». Τα δημοτικά τέλη έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι το ποσό που θα πληρώσει ο καθένας μας πρέπει να διατεθεί μόνο για να καλύψει τα έξοδα που κάνει ο δήμος για την καθαριότητα, τον φωτισμό και την ύδρευση. Συνεπώς, για να ζητηθεί αύξηση των τελών πρέπει να αποδε��χτεί με πραγματικά στοιχεία ότι, πράγματι, υπήρξε αύξηση αυτών των δαπανών. Να αποδειχτεί το ποσό κατά το οποίο αυξήθηκαν οι δαπάνες καθα­ ριότητας, φωτισμού, ύδρευσης και με βάση το ποσό αυτό να υπολογισθεί η όποια αύξηση. Τίποτε, όμως, από αυτά δεν έγινε. Κανένα στοιχείο για δαπάνες ή προϋπολογισμός για νέες δαπάνες δεν τέθηκε υπόψη του δημοτικού συμβουλίου που να δικαιολογούν την αύξηση. Όσο κι αν ενοχλείται ο κ. δήμαρχος, εμείς, όταν κάνει σφάλματα θα το λέμε. Όπως του λέμε ότι υπάρχουν κι άλλο τρόποι εξοικονόμησης εσόδων, όπως το νοικοκύρεμα των υπηρεσιών του δήμου, η ελάττωση των ανεξέλεγκτων εξόδων, η απορρόφηση κονδυλίων από το κράτος, η συνετή αξιολόγηση των έργων που θα υλοποιηθούν κλπ. Οι πιο πάνω τρόποι, όμως, απευθύνονται σε δήμους που ασκούν χρηστή και ορθολογική διοίκηση. Έχουν τη διάθεση και τα μέσα για να εργαστούν, με γνώμονα μόνο το συμφέρον των πολιτών του δήμου, και δεν ακολουθούν πολιτικές που μας γυρίζουν πίσω και επιβαρύνουν τους δημότες, ιδιαίτερα τους μη προνομιούχους, με πρόσθετα οικονομικά βάρη. Σε καιρούς που κάθε άλλο παρά ευχάριστα πηγαίνουν τα πράγματα στην οικονομία, θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί όταν προτείνουμε τέτοιες λύσεις.

Οι αρχαιολογικοί Θησαυροί της Βοιωτίας

Π

ριν από περίπου έναν χρόνο, οι μαθητές του 4ου Δημοτικού Σχολείου Λιβαδειάς έστειλαν μια επιστολή στον τότε υπουργό Πολιτισμού, κ. Μιχάλη Λιάπη, με την οποία τον ενημέρωναν για την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι ανεκτίμητοι αρχαιολογικοί θησαυροί της περιοχής μας. Αποδέκτες αυτής της επιστολής ήταν ακόμη ο Νομάρχης Βοιωτίας, ο Έφορος αρχαιοτήτων Θήβας και οι Δήμαρχοι Ορχομενού, Ακραιφνίου και Θίσβης. ΠΡΟΣ: Υπουργό Πολιτισμού ΚΟΙΝ: Νομάρχη Βοιωτίας Έφορο Αρχαιοτήτων Θήβας Δήμαρχο Ορχομενού Δήμαρχο Θίσβης Αξιότιμε κ. Υπουργέ Πολιτισμού, Εμείς, οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ2 του 4ου Δημοτικού Σχολείου Λιβαδειάς, με αφορμή το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα «Γεωπε­ ριβαλλοντικά – Γεωμυθολογικά μονοπάτια της Βοιωτίας» που υλοποιήσαμε φέτος, με την καθοδήγηση της δασκάλας μας Μπάρλα Νιαβή Βασιλικής, ασχοληθήκαμε με τα αντιπλημμυρικά έργα των Μινυών στην πεδιάδα την Κωπαϊδας και με τα αντίστοιχα στην πεδιάδα της Θίσβης, και θέλουμε με την επιστολή αυτή να σας ενημερώσουμε για την κατάσταση που βρίσκονται σήμερα ανεκτί­ μητοι αρχαιολογικοί θησαυροί της χώρας μας. Για να γνωρίσουμε από κοντά τα έργα των Μινυών στην Κωπαΐδα, επισκεφτήκαμε την Ακρόπολη του Γλα, τη Μεγάλη Καταβόθρα, τη σπηλιά του Ηρακλή στο Νέο Κόκκινο, τη Διώρυγα των Μινυών, που βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου Ορχομενού - Κάστρου και τον Ορχομενό. Η αλήθεια είναι ότι η πρόσβαση στο κάστρο του Γλα και τη Μεγάλη Καταβόθρα έγινε με μεγάλη δυσκολία. Τα αγριόχορτα έκλειναν τον δρόμο προς το μονοπάτι. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν ταμπέλες που να μας κατατοπίζουν

είτε για τη θέση τους είτε να μας δίνουν κάποιες σχετικές πληροφορίες. Παντού υπήρχε εικόνα εγκατάλειψης. Η δε Μεγάλη Καταβόθρα έχει γίνει σκουπιδότοπος. Διαπιστώσαμε, ακόμα, ότι ένα κομμάτι του αυτο­ κινητόδρομου είναι στρωμένο επάνω στο αρχαίο αντιπλημμυρικό ανάχωμα. Όπως θα γνωρίζετε, τα έργα αυτά φτιάχτηκαν πριν από 3.600 χρόνια, κατά άλλους 4.000 χρόνια, και είναι αξεπέραστα σε αξία. Έχουμε πληροφορηθεί ότι η τεχνική που εφάρμοσαν οι Μινύες για την κατασκευή χωμάτινων φραγμάτων είναι η ίδια με αυτήν που διδάσκεται σήμερα στα Πανεπιστήμια και τα Πολυτεχνεία όλου του κόσμου. Επιστήμονες έρχονται από όλο τον κόσμο και τα μελετούν και εμείς, εδώ στη χώρα μας, ούτε που τα γνωρίζουμε. Δεν είναι η μόνη περίπτωση. Σε μια άλλη εκπαιδευτική μας εκδρομή επισκεφτήκαμε τη Θίσβη για να δούμε και εκεί τα αντιπλημ­ μυρικά έργα της πεδιάδας κατά την Μυκη­ ναϊκή εποχή. Δυστυχώς, και εκεί η ίδια εικό­ να. Η ακρόπολη της Θίσβης έχει μετατραπεί σε χώρο παρκαρίσματος παροπλισμέ­ νων μηχανημάτων, ρίψης μπαζών, ξύλων, ακόμα και στάνη μπορεί να δει κανείς. Και εδώ οι ταμπέλες ανύπαρκτες. Αλλά και το πρόχωμα των αντιπλημμυρικών έργων έγινε και εδώ αυτοκινητόδρομος. Τι λέτε κ. Υπουργέ του Πολιτισμού, είναι αυτή εικόνα αρχαιολογικού χώρου; Με ποιο τρόπο προβάλλουμε τον ελληνικό πολιτισμό; Δε θα πρέπει αυτοί οι χώροι να προστατεύονται και να αξιοποιούνται; Δεν υπήρχε άλλη λύση και μετατράπηκε το αρχαίο ανάχωμα σε αυτοκινητόδρομο; Χωρίς ενδείξεις και ειδικές ταμπέλες υποδεχόμαστε τους επισκέπτες στα αρχαία μνημεία; Απευθυνόμαστε σε σας, κ. Υπουργέ Πολιτισμού, με αυτή την επιστολή, γιατί αισθανθήκαμε την ανάγκη να σας παρακαλέσουμε να πράξετε ότι είναι αναγκαίο ώστε αυτά τα αξεπέραστα αντιπλημμυρικά έργα των Μινυών να πάρουν τη θέση που τους αξίζει στη σύγχρονη Ελλάδα. Με εκτίμηση, Οι μαθητές και οι μαθήτριες του 4ου Δημοτικού Σχολείου Λιβαδειάς. Αφήσαμε να περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε που η παραπάνω επιστολή των μικρών μαθητών της Λιβαδειάς έφτασε στα χέρια των αρμόδιων αρχών στις οποίες απευθυνόταν και ρωτήσαμε φέτος τους μικρούς μαθητές αν κάποιος από τους παραπάνω κυρίους μπήκε στον κόπο να τους απαντήσει. Όπως μας ενημέρωσαν, δεν πήραν απάντηση από κανέναν. Ειδικά όσον αφορά στην περιοχή μας, τις αρχαιότητες που βρίσκονται στον δήμο Θίσβης, τα σχόλια νομίζουμε ότι περιττεύουν. Πλήρης αδιαφορία. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ —Δημήτριος Ε. Μιχάλης

3


Θίσβη

δημοτικά

«Ευθύνες» Ο

4

ι Ευθύνες για το έγκλημα που γίνεται στην περιοχή μας αγγίζουν όλους μας. Κυρίως, όμως, αγγίζουν αυτούς που γνώριζαν τι πρόκειται να γίνει στον τόπο μας και δεν έκαναν τίποτα. Γνώριζαν ότι το περιβάλλον της περιοχής μας καταστρέφεται, ότι οι παραλίες μας μολύνονται, ότι η γη μας δηλητηριάζεται, ότι ο αέρας της περιοχής μας θα γεμίσει με τοξικές ουσίες, τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν έκαναν τίποτα. Και θα αναρωτηθείτε ποιοι είναι αυτοί. Μα, ασφαλώς η δημοτική μας αρχή, ο νομάρχης, ο περιφερειάρχης, οι βουλευτές της περιοχής μας και οι εκάστοτε κυβερνήσεις που είχαμε τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτούς που εκλέξαμε για να μας προστατεύουν, να στηρίζουν τα συμφέροντά μας, αυτούς που αντί να μας ενημερώνουν και να μας λένε την αλήθεια, φρόντιζαν να επιδοτούν τις εταιρίες που καταστρέφουν την περιοχή μας, φρόντιζαν να σκορπίζουν τα λεφτά του Δήμου μας σε διάφορες φιέστες. Η ρύπανση κύριοι δεν έχει χρώμα, δεν είναι ούτε γαλάζια, ούτε πράσινη, κόκκινη ή ροζ. Όλοι τον ίδιο αέρα αναπνέουμε σε αυτήν την περιοχή και επομένως οι συνέπειες της μόλυνσης του περιβάλλοντος μάς αγγίζουν όλους το ίδιο. Σήμερα, στην περιοχή μας δύο είναι οι δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσει η ανάπτυξη: Ή θα γίνουμε βιομηχανική χαβούζα ή θα έχουμε μια ανάπτυξη με ήπιας μορφής επεμβάσεις στο περιβάλλον (βιοκαλλιέργειες, οικοτουρισμός και άλλες μορφές ανάπτυξης που σέβονται τον άνθρωπο και δεν βιάζουν τη φύση). Εμείς πιστεύουμε ότι η ανάπτυξη ήπιας μορφής επεμβάσεων στο περιβάλλον είναι αυτή που ταιριάζει στην περιοχή μας. Για παράδειγμα, ο τουρισμός ως οικονομική δραστηριότητα είναι ένας τομέας που θα ωφελήσει πολλαπλά την οικονομία του δήμου μας. Πρόκειται για έναν αναξιοποίητο δυναμικό πόρο που η εκμετάλλευσή του θα φέρει θετικά αποτελέσματα στην περιοχή μας, όπως την ενεργοποίηση οικονομικών δραστηριοτήτων για την εξυπηρέτηση της τουριστικής κίνησης, την αύξηση του εισοδήματος των κατοίκων και της απασχόλησης. Η ορθολογική και προγραμματισμένη ανάπτυξη θα συμβάλλει στη συγκράτηση των κατοίκων στις περιοχές τους, εφόσον θα δημιουργεί θέσεις εργασίας και εισοδήματα, ενώ παράλληλα δημιουργεί τις προϋποθέσεις ανάπτυξης συμπληρωματικών και υποστηρικτικών δραστηριοτήτων.

Δυστυχώς, όμως, κύριοι, αν κοιτάξουμε γύρω μας, όλα τα έργα που γίνονται σήμερα στην περιοχή μας είναι προσανατολισμένα στην πρώτη κατεύθυνση, αυτήν που οδηγεί την περιοχή μας στο να γίνει χαβούζα. Η εμπορική σιδηροδρομική γραμμή Οινόφυτα - Θίσβη, το εμπορικό λιμάνι στη Θίσβη, τα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής, η επικείμενη εγκατάσταση της ΧΑΛΚΟΡ, της ΕΛΒΑΛ και των Ελληνικών Καλωδίων, και άλλα πολλά που μας διαφεύγουν, εκεί οδηγούν. Είναι λυπηρό να μιλάς για ανάπτυξη σήμερα, με όρους της δεκαετίας του ‘50. Δηλαδή, όσο περισσότερα εργοστάσια έρθουν και εγκατασταθούν στην περιοχή μας, τόσο περισσότερη ανάπτυξη θα έχουμε. Για λίγες πρόσκαιρες θέσεις εργασίας μάς ζητάνε να υποθηκεύσουμε το μέλλον της περιοχής μας. Έχουν ερωτηθεί οι πολίτες του δήμου μας αν θέλουν αυτήν την ανάπτυξη; Και μη μας πουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αλήθεια, εσείς βλέπετε να γίνεται κανένα σημαντικό έργο στον δήμο μας, που να βοηθάει στην αξιοποίηση των παραλίων μας; Που να βοηθάει τη γεωργία; Την κτηνοτροφία; Τη μελισσοκομία; Τους ψαράδες μας; Κανένα. Μόνο κούφια λόγια και συνεντεύξεις σε εφημερίδες από τον κύριο δήμαρχο. Πόσα λεφτά έχουν δοθεί την τελευταία δεκαετία για έργα σε όλες τις παραλίες μας και για την ανάπλαση των χωριών μας; Ασφαλώς, το ποσό δε φτάνει ούτε το ένα τέταρτο του ποσού που δαπανάται για τον δρόμο Καναβάρι - Χώστια. Έχετε αναρωτηθεί, όλοι σας, ποιο μπορεί να είναι το μέλλον της περιοχής μας με όλα αυτά τα εγκαταστημένα εργοστάσια; Ποιος θα φέρνει το παιδί του για μπάνιο στον Άγιο Νικόλα, την Αλυκή, το Σαράντι, όταν θα λειτουργούν όλα αυτά τα εργοστάσια; Ποιος θα έρχεται για διακοπές και ξεκούραση στα χωριά μας, σε μια περιοχή που η ατμόσφαιρα θα είναι μολυσμένη; Ποιος θα αγοράζει τα προϊόντα της περιοχής όταν θα είναι δηλητηριασμένα; Τη στιγμή που έχουμε τα παραδείγματα της Ελευσίνας, των Οινοφύτων, του Περάματος, της Πτολεμαΐδας, του Ασπρόπυργου, είναι λυπηρό να επιμένει κάποιος σε αυτήν την ανάπτυξη στις μέρες μας. Θα πρέπει να είστε τουλάχιστον αφελής, κύριε δήμαρχε, αν το πιστεύετε αυτό σήμερα. Όμως, ένας δήμαρχος που εκλέγεται για 3 συνεχόμενες τετραετίες, το μόνο που δεν μπορεί να τον χαρακτηρίζει, ασφαλώς, είναι η αφέλεια. Είναι απαράδεκτο, κύριε δήμαρχε, να περιφρονείτε τις υπογραφές 350 πολιτών του

Στη ζωή υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: οι αισιόδοξοι και οι απαισιόδοξοι. Οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο. Αν, όμως, η ανθρωπότητα έφτασε ως εδώ, αυτό το χρωστάει στους αισιόδοξους. —Karl Raimund Popper (1902-1994),  Αγγλοαυστριακός φιλόσοφος

δήμου μας, που εδώ και 2 χρόνια ζητούσαν να συζητηθεί το θέμα της παράνομης χωματερής στο Δημοτικό Συμβούλιο. Να ρίχνονται στην παράνομη χωματερή της Θίσβης, που είναι κοντά στα Δημοτικά διαμερίσματα της Δομβραίνας και της Θίσβης, τα βοθρολύματα των γειτονικών περιοχών του δήμου μας για τρία συνεχόμενα χρόνια. Γνωρίζεται ποιες θα είναι οι συνέπειες για τον υδροφόρο ορίζοντα. Ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον 25 χρόνια για να αποκατασταθεί η περιοχή. Είναι έγκλημα, κύριε δήμαρχε, να μας λέτε ότι δεν γνωρίζετε πως το εργοστάσιο που λειτουργεί στην περιοχή μας έχει επικίνδυνα τοξικά απόβλητα και να προτείνετε τη λειτουργία και την επέκταση της παράνομης χωματερής στην Θίσβη, που είναι δίπλα στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου, χωρίς καμία περιβαλλοντική μελέτη. Χωματερή, η οποία παρέμεινε ενεργή μέχρι φέτος που φτιάχτηκε ο ΧΥΤΑ στη Θήβα. Είναι απαράδεκτο, ως δήμαρχος τόσα χρόνια, να μην γνωρίζατε, μέχρι που εμφανιστήκαμε εμείς τον Μάιο του 2007, ότι το λιμάνι στο Βαθύ λειτουργεί παράνομα. Είναι απαράδεκτο να έχετε στα χέρια σας 3 αποφάσεις της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου, από το 2005, ότι στο λιμάνι έχουν δημιουργηθεί παράνομες κατασκευές και να μην κάνετε τίποτα για να κατεδαφιστούν. Είναι σκάνδαλο, να γνωρίζετε από τον Μάιο του 2003 ότι πρόκειται να κατασκευαστεί εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής στην περιοχή της ΒΙ.ΠΕ., να μην ενημερώνετε τον κόσμο τόσα χρόνια για τις συνέπειες και να μην κάνετε κάτι για να αποτρέψετε την εγκατάστασή του. Είναι σκάνδαλο να εμποδίζονται οι πολίτες που πηγαίνουν στη μικρή παραλία που υπάρχει στο Βαθύ μετά από κάποια ώρα και να μην παίρνετε κανένα μέτρο απέναντι στη ΔΙΑ.ΒΙ.ΠΕ.ΘΙ.Β. Πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα να αναλάβετε τις ευθύνες σας για τα έργα σας. Τόσο εσείς όσο και το Δημοτικό Συμβούλιό σας και όσοι άλλοι εμπλέκονται, ΕΙΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΓΟΙ, γιατί δεν ενημερώσατε τους κατοίκους της Θίσβης για τις προθέσεις της Ηλεκτροπαραγωγικής Θίσβης, αλλά και για τα υπόλοιπα σχέδια του ομίλου για την περιοχή μας. —Κίνηση Πολιτών Δήμου Θίσβης


Θίσβη

δημοτικά Moνoδιάστατη ή σφαιρική ανάπτυξη;

Α

ν αφήσουμε τον κοινό νου να απαντήσει, που κατά τους Άγγλους «the common sense is not very common», η απάντηση γέρνει προς τη δεύτερη μορφή ανάπτυξης. Τι θέλουμε, άμεση και αποκλειστική εξάρτηση από τη Βιομηχανία, όπου το περιβαλ­ λοντικό κόστος πληρώνεται, αν δε γίνονται οι κατάλληλες επιστημονικά και τεχνικά επιλογές, καθημερινά και αθροιστικά; Η επιτροπή χωροθέτησης της ΒΙΠΕ επισκέφτηκε ποτέ τον χώρο; Με ποια κριτήρια τοποθέτησε το Θ/Η εργοστάσιο και χάραξε την όδευση της Υψηλής Τάσης; (υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις πολύ καλύτερες που ίσως δεν εξετάσθηκαν). Αλλά για να μην προχωρήσουμε σε ειδικές διατριβές, θα καταθέσουμε τη σκέψη για τη συμπληρωματική ανάπτυξη του Πρωτο­ γενούς αλλά και Τριτογενούς τομέα. Πρωτογενής Τομέας Χωρίς να προβάλλουμε τη ρομαντική μας διάθεση για το αρδευτικό έργο που από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι εκάστοτε πολιτικοί «κορόιδευαν» τους παππούδες μας (βλέπε Ξερόρρεμα για τους παλαιότερους), προτείνουμε μετά από μια πρώτη μορφολο­ γική, υδρολογική και γεωλογική εξέταση του ορεινού όγκου του Ελικώνα, του τμήματος που ανήκει στα διοικητικά όρια του Δήμου μας, την Προμελέτη για κατασκευή λιμνοδεξαμενής για άρδευση και ηλεκτροπαραγωγή, που θα χωροθετείται σε δύο πιθανές θέσεις ή και στις δυο, με συνδετήριο αγωγό και διπλή υδροηλεκτρική Μονάδα μεταξύ και κάτω των δεξαμενών. Α. Στη θέση Κακόρρεμα άνω της κορυφής «Τσούκα», νότια των «Πέντε Πηγαδιών». Η εν λόγω θέση, με συλλεκτήριους στεγανοποιημένους αγωγούς δύναται να δώσει μια λίμνη 300-400 στρεμμάτων, όγκο περί τα 5 εκατομμύρια κυβικά από λεκάνη απορροής μέσου ύψους περί τα 1000 μέτρα που φθάνει μέχρι την κορυφή της Σημαίας, έχει υψηλό δείκτη βροχόπτωσης και υψηλό υδροηλεκτρικό δυναμικό λόγω εντόνου αναγλύφου στην έξοδο του Κακορρέματος. Ακόμη και με φυσική ροή δύναται να αρδεύσει από την Τάτεζα μέχρι το Λικέρι, παράλληλα με την κίνηση Υ/Η εργοστάσιου μερικών ΜW. Που θα βρεθεί το νερό; Το βλέπουμε οι κολυμβητές από τον Άγιο

Νικόλα μέχρι το Σαράντι, με τις δεκάδες βλύ­ χες και τα παγωμένα νερά που αναβλύζουν όλο τον χρόνο, αλλά και από την αναγωγή των στατιστικών στοιχείων βροχοπτώσεων που δύνανται να εκτιμηθούν. Β. Στη θέση Πηγάδι του Τσάμη και πάνω στον Αγκοβάρθη Σε συγκεκριμένη θέση που μορφολογικά προκρίνεται με επιφάνεια από 500 έως 1000 στρέμματα και όγκο 5-10 εκατομμύρια κυβικά, με διπλάσια λεκάνη απορροής από την προηγούμενη θέση, όπου με προαπαιτούμενα τεχνικά έργα τα νερά της άνω λεκάνης απορροής θα παροχετεύονται στη θέση Β. Πρόταση: Η συνδυαστική λύση των δύο ανωτέρων, όπου τα νερά της άνω λιμνοδεξαμενής θα οδεύουν στη θέση (Β), αφού διέλθουν από μια Υ/Η Μονάδα παραγωγής ρεύματος. Από τη (Β) λιμνοδεξαμενή, τα νερά διερχόμενα από μια μεγαλύτερη Υ/Η Μονάδα, θα οδεύουν προς άρδευση της εύφορης κοιλάδας ακολουθώντας παράλληλη πορεία με τον αγωγό της ΕΥΔΑΠ. Είναι δυνατόν να φθάσουν στην Τάτεζα και ακολούθως να πάρουν καθοδική πορεία ποτίζοντας τις καλλιέργειες μέχρι το Λικέρι. Τριτογενής τομέας Εδώ απαιτούνται μακρόπνοα προγράμματα ανάδειξης των φυσικών καλλονών του δήμου μας, από τον ορεινό όγκο του Ελικώνα, με τη βελτίωση του οδικού δικτύου και τη δημιουργία θέσεων αναψυχής σε συνεργασία με το Δασαρχείο, έως τα νησάκια του κόλπου της Δομβραίνας, που κατά το έτος 2009 δίνονται βορά στα κατσίκια. Οι ακτές του κόλπου της Δομβραίνας μπορούν να γίνουν όλες προσιτές στους δημότες και όχι μόνο, ακόμη και με πεζόδρομους - μονοπάτια, όπως, για παράδειγμα, η πρώτη παραλία μετά τον Άγιο Νικόλα, προς Αλυκή. Μονοπάτια και πεζόδρομοι είναι δυνατόν να αποτελέσουν δίκτυο, που με κατάλληλες ενέργειες θα ενταχθούν στο Ελληνικό ή Ευρωπαϊκό Δίκτυο. Η αξιοποίηση και η προβολή του τόπου μας για την ανάπτυξη εναλλακτικού και συμβατικού τουρισμού είναι ευθύνη των Διοικήσεων –τοπικής, περιφερειακής και κεντρικής–, που οφείλουν να ενεργοποιηθούν άμεσα, γιατί οι μέχρι τώρα αναπτυξιακές επιλογές ήταν λανθασμένες και οδηγούν τον τόπο μας σε μονοδιάστατη «ανάπτυξη» και εξάρτηση από την οικονομική κατάσταση των βιομηχανιών που εγκαταστάθηκαν ή θα εγκατασταθούν στο μέλλον. —Δημότης Δομβραίνας, Μ.Φ.Χ.-Λ.Ε., Ιούλιος 2009

Η ελληνική αγορά ενέργειας και το περιβάλλον Στο έλεος των μονοπωλιακών πρακτικών των ενεργειακών κολοσσών της Ευρώπης

Η

βίαιη εισβολή του διεθνούς ενεργειακού τραστ στη χώρα μας είναι πλέον γεγονός και όπως όλα δείχνουν θα αλλάξει δραματικά στα επόμενα χρόνια τόσο τη φυσιογνωμία της εγχώριας αγοράς ενέργειας όσο και της ελληνικής γης. Παρά τη διεθνή ύφεση και την ανά τον κόσμο συρρίκνωση των επενδύσεων, το ελληνικό πεδίο επέκτασης των ξένων ενεργειακών κολοσσών δείχνει ιδιαίτερα ελκυστικό, αφού η εγχώρια αγορά ηλεκτρικής ενέργειας εμφανίζει σημαντικό έλλειμμα, ενώ η ζήτηση συνεχίζει να αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Eθνικού Eνεργειακού Συμβουλίου, η χώρα μας θα χρειαστεί επιπλέον ενέργεια τα επόμενα χρόνια, συνολικής ισχύος 6.300MW, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες της. Η τεράστια ενεργειακή πίτα έχει προσελκύσει ήδη εγχώριες εταιρίες, αλλά και τέσσερις από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς ομίλους της Ευρώπης –οι ιταλικές Εdison και Εnel, η ισπανική Endesa και προσφάτως η γαλλική GDF - SUEZ. Η εισβολή τους στην

Εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής.

5


Θίσβη ενεργειακή αγορά της χώρας μας έρχεται μετά την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου κύκλου εξαγορών και συγχωνεύσεων, που οδήγησαν νωρίτερα τη συγκέντρωση του κλάδου στις αναπτυγμένες αγορές ενέργειας της Ευρώπης σε λίγα χέρια. Πριμοδοτείται από τους μεγάλους αγωγούς που θα φέρουν τη χώρα μας πιο κοντά στη χρήση του φυσικού αερίου και εντάσσεται στα ευρύτερα σχέδια επέκτασής τους στις αγορές της Nοτιοανατολικής Eυρώπης. Η μεθοδευμένη από τις τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις απαξίωση της ΔEH καθιστά, τέλος, ακόμη πιο ελκυστική την ελληνική αγορά για τους ξένους κολοσσούς. Στα πλαίσια αυτά, ένα τεράστιο ενεργειακό κέντρο δημιουργείται σιγά-σιγά γύρω από την Αττική για την κάλυψη των αναγκών του λεκανοπεδίου σε ηλεκτρική ενέργεια. Η ήδη ταλαιπωρημένη περιβαλλοντικά από τις πληγές των Οινοφύτων, Ασωπού, Άσπρων Σπιτιών Βοιωτία καλείται να υποδεχθεί στα εδάφη της το μεγαλύτερο μέρος των σχεδιαζόμενων μονάδων. Εννιά νέα  εργοστάσια με καύσιμο φυσικό αέριο συνολικής ισχύος 2.860 MW και μία νέα ��ονάδα με καύσιμο λιθάνθρακα 600 MW θα προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες. «Κερασάκι στην τούρτα» τα αιολικά πάρκα συνολικής ισχύος 682 MW, τα περισσότερα από τα οποία είναι προγραμματισμένα να εγκατασταθούν στον Ελικώνα, το μοναδικό βουνό του νομού που καλύπτεται σήμερα από δάσος. Η σημερινή κυβέρνηση μιλά για την εξασφάλιση των αναγκών της χώρας σε ενέργεια, για ενίσχυση του ανταγωνισμού στην αγορά που θα ευνοήσει στο τέλος τους καταναλωτές. Η εμπειρία όμως έχει δείξει το αντίθετο, ενώ οι πρακτικές που ακολούθησαν οι εν λόγω όμιλοι στις εθνικές τους αγορές προοιωνίζει τι πρόκειται να συμβεί και εδώ. Μόλις στις αρχές του περασμένου μήνα η Κομισιόν επέβαλε βαρύ πρόστιμο συνολικού ύψους 1,1 δισ. ευρώ στη γαλλική GDF Suez και τη γερμανική E.ON για τη δημιουργία καρτέλ στις εθνικές τους αγορές. Επί τριάντα ολόκληρα χρόνια –από το 1975 έως το 2005– οι δύο εταιρείες είχαν σε ισχύ συμφωνία, προκειμένου να μην ανταγωνίζονται η μία την άλλη στις εθνικές τους αγορές φυσικού αερίου. Η συμφωνία αυτή, που διατηρήθηκε μάλιστα για μερικά χρόνια και μετά την απελευθέρωση της αγοράς ευρωπαϊκής ενέργειας, παρά το νέο κανονιστικό πλαίσιο που θεσπίστηκε, στέρησε από τους πελάτες τους την ευκαιρία να επιλέξουν την τιμή για την αγορά φυσικού αερίου σε δύο από τις μεγαλύτερες αγορές φυσικού αερίου στην ευρωζώνη.

6

—Μπάμπης Ε. Μιχάλης, Δημοσιογράφος, Θίσβη

δημοτικά

Κύκνειο άσμα για τον Ελικώνα;

Λ

ίγο-λίγο, αρχίζει και αποκαλύπτεται σε όλους τους Βοιωτούς η κρισιμότητα της σημερινής περιόδου για το μέλλον του τόπου μας και τη ζωή μας σε αυτόν. Η Βοιωτία σήμερα, η γη, η θάλασσα και οι άνθρωποί της, δέχεται μια ολομέτωπη επίθεση. Ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι, σε αγαστή συνεργασία με το κράτος και τις υπηρε­ σίες του, έχουν επιλέξει τον τόπο μας για την εφαρμογή καταστροφικών επιλογών, με γνώμονα μόνο την εξυπηρέτηση των δικών τους, ιδιοτελών και εντελώς στενών συμφερόντων. Μπορεί, βέβαια, για κάποιους λίγους, το μοντέλο «ανάπτυξης» των Οινοφύτων-Σχηματαρίου» να είναι ιδανικό και να επιθυμούν να το εφαρμόσουν σε όλη την Βοιωτία. Ας αναρωτηθούμε, όμως, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, αν επιθυμούμε να ζήσουμε σε μια τέτοια Βοιωτία, ας αναρωτηθούμε τι έχει προσφέρει μέχρι σήμερα αυτό το μοντέλο «ανάπτυξης» στη Βοιωτία. Στο σημείο αυτό, ας αφήσουμε τα άλλα σημαντικά προβλήματα που δημιουργεί αυτού του είδους η ανάπτυξη και ας επιμείνουμε σε μια πιο στενή οικονομική θεώρηση. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιοποιημένα στοιχεία (πηγή ΕΠΙΛΟΓΗ/ΝΟΜΟΙ 2009), η Βοιωτία παράγει το υψηλότερο ΑΕΠ κατά κεφαλή, σε σχέση με τους 52 νομούς της Ελλάδας. Δηλαδή, η Βοιωτία παράγει τον μεγαλύτερο πλούτο στη χώρα, ανά κάτοικο. Σύμφωνα, όμως, με ένα άλλο δείκτη, οι αποταμιευτικές καταθέσεις ανά κάτοικο κατατάσσουν τη Βοιωτία μόλις στην 39η θέση. Πού πάει όλος αυτός ο πλούτος; Τι αφήνουν στον τόπο οι κάθε λογής «σωτήρες» μας, εκτός, βέβαια, από καταστροφή και υποβάθμιση; Πως συνδυάζεται αυτός ο πλούτος, που παράγεται στην γη μας, με τους υψηλούς δείκτες ανεργίας και υποαπασχόλησης;

Δυστυχώς, η ιστορία θα γράψει ότι επί των ημερών μας καταστράφηκε ο Ελικώνας, ότι ζυγιστήκαμε και φανήκαμε λειψοί, όλοι μας, στο βάρος της ευθύνης.

Κομβικό τμήμα αυτών των επικίνδυνων επιλογών για τον τόπο μας αποτελεί η επιδίωξη να καταστεί η Βοιωτία ενεργειακό κέντρο. Μάλιστα, μερικοί επιδιώκουν να καταστεί εφάμιλλο, αν όχι και μεγαλύτερο, της Πτολεμαΐδας και της Κοζάνης. Δεκάδες εργοστάσια που θα παράγουν ηλεκτρική ενέργεια καίγοντας φυσικό αέριο, λυματολάσπη, σκουπίδια –και δεν ξέρουμε τι άλλο–, υπερβολικά πολλά και ανεξέλεγκτα αιολικά «πάρκα» στις ομορφότερες γωνιές της Βοιωτίας, συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό. Ας επικεντρωθούμε, όμως, σε ένα πιο μερικό ερώτημα. Πώς θα συνδέονται όλοι αυτοί οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας, πώς θα μεταφέρεται όλο αυτό το παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα (που αλλού;) στην Αθήνα; Το πρόβλημα γίνεται πιο σύνθετο, αν αναλογιστούμε ότι όλες αυτές οι μονάδες, που θα παράγουν ρεύμα, είναι διάσπαρτες σε όλη την Βοιωτία (Αντίκυρα, Θήβα, Χαιρώνεια, Θίσβη, Ελικώνας, Κιθαιρώνας κ.λπ.). Οι «φωστήρες» μας, βεβαίως, δεν στεναχωρήθηκαν και πολύ. Βρήκαν αμέσως τη λύση. Γραμμές μεταφοράς του ρεύματος, με πυλώνες μικρούς και μεγάλους, με καλώδια πολλά και λίγα, θα διασχίζουν τη Βοιωτία, πάνω, κάτω, κάθετα, οριζόντια και παράλληλα. Θα περνούν από παντού: κατοικημένες περιοχές, χωράφια, παραλίες, βουνά και δάση. Φυσικά, πάντα μιλάμε για εναέριες γραμμές, καθώς οι άλλες, οι υπόγειες, κοστίζουν. Υπόγειες γραμμές κατασκευάζονται μόνο όταν συνδέεται ανεμογεννήτρια με ανεμογεννήτρια. Είναι εντελώς γελοίο· οι ανεμογεννήτριες να συνδέονται μεταξύ τους υπόγεια, δήθεν για προστασία του τοπίου, ενώ τα χιλιόμετρα καλωδίων που συνδέουν αυτά τα αιολικά πάρκα, αλλά και τα εργοστάσια, με το κεντρικό δίκτυο, να είναι εναέρια. Επίσης, πάντα μιλάμε για τη μικρότερη διαδρομή. Είναι απλό. Χαράσσουμε μια γραμμή στον χάρτη και ενώνουμε τα δύο σημεία. Τώρα, αν αυτές οι γραμμές στο διάβα τους προκαλούν καταστροφή, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Άλλωστε, δεν υπάρχουν περιθώρια να σπαταλείται πολύτιμο προϊόν κατά τη μεταφορά. Ως γνωστόν, το παραγόμενο ρεύμα και πωλείται υποχρεωτικά στη ΔΕΗ και επιδοτείται. Ακόμη, είναι καλύτερο οι γραμμές αυτές να διασχίζουν δημόσιες και δημοτικές εκτάσεις. Δεν υπάρχει λόγος να μπλέκουμε με αποζημιώσεις. Αν νομίζετε ότι υπερβάλουμε, ας δούμε τι αναφέρει εγγράφως η ίδια η Διεύθυνση Δα-


Θίσβη

δημοτικά σών Βοιωτίας: «στην ευρύτερη περιοχή του Δ. Κορώνειας και του Δ. Θίσβης έχουν προταθεί για αδειοδότηση ή βρίσκονται σε λειτουργία πλήθος ΑΣΠΗΕ (αναφέρονται δώδεκα αιολικά πάρκα) από διάφορες εταιρείες, με ορατό το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί συνωστισμός γραμμών, με σοβαρές επι­ βαρύνσεις στο οικοσύστημα της περιοχής». Όλες αυτές οι εταιρείες, για τους δικούς τους κερδοσκοπικούς λόγους, επιθυμούν τις δικές τους διασυνδετικές γραμμές. Ο πιο πρόσφατος κρίκος αυτής της καταστροφικής αλυσίδας είναι η ήδη κατασκευαζόμενη γραμμή μεταφοράς υπερυψηλής τάσης, για τη μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος από το μελλοντικό εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος στη Θίσβη (ΘΗΣ Θίσβης) προς την Πέτρα, όπου υπάρχει κεντρικός υποσταθμός της ΔΕΗ. Η επίσημη ονομασία του έργου είναι «Διασυνδετική Γραμμή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (Γ.Μ.) 400KV για το σύστημα (Αθήνα - Αχελώος αριστερό κύκλωμα) –ΘΗΣ Θίσβης και Υποσταθμός (ΚΥΤ) Θίσβης του Νομού Βοιωτίας» και κατασκευάζεται ταχύτατα από την εργολήπτρια εταιρεία. Εργάτες, που δουλεύουν ολημερίς, μπουλντόζες, εκσκαφείς, γερανοί, μπετονιέρες και λοιπά σύμβολα της σύγχρονης «ανάπτυξής» μας έχουν ήδη εγκατασταθεί στον πολύπαθο Ελικώνα και ξεσκίζουν την καρδιά του. Μάλιστα, τα συνεργεία της εργολήπτριας εταιρείας έχουν μοιραστεί· τα μισά δουλεύουν από τη Θίσβη και τα άλλα μισά από την Πέτρα. Άλλωστε, όπως, δήλωσε ένας εργοδηγός: «το έργο πρέπει να τρέξει οπωσδήποτε, όχι γιατί φοβόμαστε κάποιες αντιδράσεις, αλλά γιατί φοβόμαστε τον χειμώνα». Φαίνεται ότι κάτι παραπάνω ξέρουν αυτοί. Όσοι είχαν την τύχη ή την ατυχία να «θαυμάσουν» την ήδη υφιστάμενη γραμμή που διασχίζει τον κεντρικό Ελικώνα, από Κούκουρα έως Πέτρα, μπορούν να καταλάβουν το μέγεθος της επερχόμενης καταστροφής. Η νέα γραμμή θα προχωρά παράλληλα και σε απόσταση 40 μέτρων από την υφιστά­ μενη, ενώ η τάση της θα είναι 400 KV, σε αντίθεση με την υπάρχουσα που έχει τάση 150 KV. Δηλαδή, πολύ μεγαλύτεροι πυλώνες, πολύ μεγαλύτερη εκχέρσωση, πολύ μεγαλύτερη ακτινοβολία. Οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα, πλησίον των γραμμών αυτών, θα είναι απαγορευτική. Ακόμη και το ίδιο το Δασαρχείο Λιβαδειάς έγραφε για το συγκεκριμένο έργο: «Θεωρούμε, ότι με την κατασκευή του έργου, ως έχει, επέρχεται κατακερμάτιση του δρυόδασους, ισχυρή διατάραξη της δασοβιοκοινότητας και εντέλει κίνδυνος κατάρρευσης της ισορροπίας του δασικού οικοσυστήματος». Αυτά τότε, στην αρχή, γιατί τώρα…

Έργα για τη διάνοιξη της γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στον Ελικώνα.

Επίσης, εδώ μπορούμε να σημειώσουμε ότι το συγκεκριμένο έργο αποτελεί τη μεγαλύτερη εκχέρσωση δάσους στη Βοιωτία, τόσο αναφορικά με δημόσια όσο και με ιδιωτικά έργα, με απρόβλεπτες συνέπειες στη χλωρίδα και την πανίδα του βουνού. Όμως, η αντίθεσή μας στη χάραξη των συγκεκριμένων οδών μεταφοράς του ηλεκτρικού ρεύματος δεν έχει μόνο περιβαλλοντική διάσταση, αλλά και οικονομική. Οι γραμμές των πυλώνων, καθώς αποτελούν δραστηριότητα βαριάς βιομηχανίας, υποθηκεύουν τη μελλοντική πορεία του τόπου, η οποία ήταν σαφώς σε κατεύθυνση ήπιας αγροτουριστικής ανάπτυξης. Αυτό αποδεικνύεται όχι μόνο από τις υπάρχουσες επενδύσεις, αλλά και από την πλειάδα εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων (LEADER 1, LEADER 2, LEADER +, ΟΠΑΑΧ κ.λπ.), που την κατάτασσαν και την κατατάσσουν στις περιοχές ειδικής οικονομικής ενίσχυσης, με στόχο την ήπια και αειφόρο ανάπτυξη. Από τα παραπάνω συνάγεται σαφώς ότι η μέχρι σήμερα τουλάχιστον εκφρασμένη βούληση της πολιτείας ήταν να αναπτυχθεί ο τόπος σε μια κατεύθυνση ήπιας αγροτουριστικής ανάπτυξης. Αυτή η πορεία θα σταματήσει βίαια. Ποιος, άραγε, θα συνεχίζει να επενδύει, εν μέσω πυλώνων υπερυψηλής τάσεως; Επίσης, η γραμμή μεταφοράς διέρχεται ακριβώς πάνω από ποιμνιοστάσια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συγ��εκριμένη κτηνοτροφική δραστηριότητα. Τέλος, οι γραμμές διέλευσης των πυλώνων καταστρέφουν το τοπίο αρχαιολογικών χώρων, οι οποίοι μπορεί να μην τυγχάνουν ειδικής προστασίας, είναι όμως σημαντικοί και αναγνωρισμένοι. Αναφερόμαστε βασικά στη Θίσβη, αλλά και στο κάστρο της Παλιοθήβας στην Κορώνεια (Τιλφώσσιον ή Τιλφούσσιον κατά την κλασική αρχαιότητα), όπου στα ριζά του ομώνυμου λόφου και σε απόσταση μόλις 150 μέτρων από τα ανάλογα αρχαιολογικά ευρήματα, περνά η γραμμή του ηλεκτρικού ρεύματος. Επίσης, η γραμμή διέλευσης αγγίζει τα όρια των ερειπίων του μεσαιωνικού οικισμού στη

θέση Παλιοχώρι, ενώ και η περιβόητη Κοιλάδα των Μουσών, η οποία αρχίζει από το οροπέδιο της Στριγανιάς και διασχίζει τον Ελικώνα, διακόπτεται από την γραμμή των πυλώνων. Σε σχέση με τα παραπάνω, η απαίτηση της υπεύθυνης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ώστε οι πυλώνες να μην είναι ορατοί από τις μονές Αγ. Νικολάου και Αγ. Παρασκευής, φαντάζει γελοία και, φυσικά, δεν έχει τηρηθεί. Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντισταθεί κανείς στον πειρασμό να μην αποδώσει ευθύνες στην πολιτική μας ηγεσία, γι’ αυτό το νοσηρό έγκλημα. Αν οι συναρμόδιοι υπουργοί μας είναι μακριά από τη Βοιωτία και δεν τους ενδιαφέρει, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τους τοπικούς πολιτικούς μας ηγέτες. Οι βουλευτές μας και η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση είναι ανύπαρκτοι, αν και τα τελευταία δύο χρόνια δεν σταματήσαμε ούτε στιγμή να τους ενημερώνουμε και να προειδοποιούμε. Ειδικά το νομαρχιακό συμβούλιο αρνήθηκε να γνωμοδοτήσει για τη γραμμή μεταφοράς, πριμοδοτώντας το έργο, στην πράξη. Από την τοπική αυτοδιοίκηση και ειδικά από τους εμπλεκόμενους δημάρχους Θίσβης και Κορώνειας, επειδή ο θεσμός είναι πιο κοντά στον πολίτη, περιμέναμε περισσότερα. Δήμαρχοί μας, για να νικήσετε τέτοιους αγώνες πρέπει να το πιστέψετε. Να πειστείτε εσείς οι ίδιοι και οι σύμβουλοί σας ότι ο Ελικώνας και τα δάση του είναι η ζωή μας, η ιστορία και το μέλλον μας, ότι είναι ζηλευτή κληρονομιά που πρέπει ακέραια να την παραδώσουμε στα παιδιά μας. Στο ρητορικό ερώτημα αν οι ίδιοι οι πολίτες θα μπορούσαν να προστατεύσουν τον Ελικώνα, η απάντηση είναι ίσως, αν δεν ήταν Βοιωτοί. Εδώ μας δηλητηριάζουν το νερό, μας φέρνουν τα σκουπίδια της Αθήνας και δεν τους πλακώνουμε με τις πέτρες, με τον Ελικώνα θα ασχοληθούμε; Δυστυχώς, η ιστορία θα γράψει ότι επί των ημερών μας καταστράφηκε ο Ελικώ­ νας, ότι ζυγιστήκαμε και φανήκαμε λειψοί, όλοι μας, στο βάρος της ευθύνης. —Βαγγέλης Φουντάς, Ομάδα Πολιτών Κορώνειας

7


Θίσβη

το θέμα

Οι μάσκες ας αρχίσουν σιγά-σιγά να πέφτουν…

Η

κοινωνία του δήμου Θίσβης, σε όλη την ιστορία της εγκατάστασης αλλά και της επέκτασης της Βιομηχανικής Περιοχής εκπροσωπήθηκε, κυρίως, από τον επί τρεις τετραετίες δήμαρχο κ Κοβάνη. Διαχειρίσθηκε το όλο ζήτημα με προσωπική ευθύνη, χωρίς να ενημερώνει τους πολίτες του δήμου. Το πρόβλημα της ΒΙ.ΠΕ. άνοιξε προς την τοπική κοινωνία μετά τις δημόσιες πρωτοβουλίες, ενεργών πολιτών της Θίσβης, που ξεκίνησαν το Πάσχα του 2007. Τότε και ο δήμαρχος, αναγκάστηκε να βγει προς τα έξω για να υποστηρίξει την πολιτική που εφάρμοζε σε όλη την διάρκεια της θητείας του. Πέρα από τις δημόσιες προφορικές τοποθετήσεις του, έδωσε και δύο εκτενέστατες γραπτές συνεντεύξεις, μία στην εφημερίδα Διάβημα τον Μάιο του 2008 και μία στην εφημερίδα Ογχηστό, που δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες, τον Ιανουάριο και τον Απρίλιο του 2009. Στα δύο κείμενα των συνεντεύξεων, ο δήμαρχος ξεδιπλώνει τις θέσεις του για το ιστορικό της εγκατάστασης της ΒΙ.ΠΕ., αλλά και της πολιτικής που ασκήθηκε από τη μεριά του. Η Κίνηση των Πολιτών του Δήμου Θίσβης έχει μια διαφορετική άποψη, για το ιστορικό μέρος, για τις πολιτικές που ασκήθηκαν μέχρι σήμερα στο ζήτημα αυτό, αλλά και για τις πολιτικές που θα πρέπει να ασκηθούν. Μια άποψη που συμπυκνώνεται στο λογότυπο: Η ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ. Όμως, το ζήτημα ουσίας σήμερα είναι τι πραγματικά πιστεύει ο Δήμαρχος. Αυτό θα το συμπεράνετε εσείς, κρίνοντας την αντιπαράθεση των απόψεών μας. Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε κριτικά τις θέσεις του δήμαρχου ως ενεργοί πολίτες του Δήμου, όπως επίσης και να αποκαταστήσουμε διαστρεβλώσεις και ανακρίβειες που τυχόν επισημαίνουμε. Θα αναφερθούμε σε δύο ζητήματα που έχει θίξει ο δήμαρχος. Ζητήματα, όμως, που έχουν ιδιαίτερη αξία και σημασία για μας, που η καταγωγή μας είναι από το Κακόσι, Α. Ζήτημα αποκατάστασης ηθικής τάξης. Β. Ζήτημα αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας.

8

Α. Το θέμα της ηθικής τάξης είναι, αν αληθεύει ότι οι ιδιοκτήτες των χωραφιών όπου δημιουργήθηκε η ΒΙ.ΠΕ., πούλησαν τα χωράφια τους, όπως λέει ο κ. δήμαρχος. Στην συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Ογχηστός, ο δήμαρχος ασχολείται με το θέμα αυτό, σε τρία διαφορετικά σημεία: Σημείο 1: «Το 1987 ήρθε ένας φορέας, η ΕΤΒΑ,

και αγοράστηκαν διάφορες εκτάσεις από ιδιώτες. Αγοράστηκαν 2.100 στρέμματα που ήταν ιδιοκτησία Θίσβιων». Σημείο 2: «Εκτός όμως ότι κάτι κάνανε, αφού πούλησαν τα χωράφια τους» και ρωτάει αμέσως ο δημοσιογράφος: «Πολλές φορές πούλησαν πάνω από το κανονικό;» και απαντάει ο Δήμαρχος, παίρνοντας την πάσα, «Ναι κάτι κάνανε». Σημείο 3: «Αν θέλανε να μην έρθει, να μην πουλάγανε τότε τα κτήματα. Εγώ μερικούς από αυτούς που έρχονται και φωνάζουν τους έχω τσεκάρει! πούλησαν τα κτήματα και πήραν τα λεφτά!» Διαβάζοντας αυτά τα κομμάτια συμπεραίνει κανείς από τα λεγόμενά του, ότι οι Θίσβιοι ιδιοκτήτες των χωραφιών, οι κάτοικοι της παλιάς κοινότητας της Θίσβης, μια μέρα που «ήρθε» η ΕΤΒΑ τα πούλησαν οικειοθελώς, και μάλιστα σε πολύ καλή τιμή. Τώρα αφού τα «πήραν τα λεφτά» τι θέλουν και φωνάζουν; Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Τα χωράφια και η περιοχή δεν ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ αλλά ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΘΗΚΑΝ. ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥΛΑΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Η Απαλλοτρίωση έγινε με νόμο του κράτους. Ήταν Αναγκαστική Απαλλοτρίωση για Εθνικό Σκοπό. Η εγκατάσταση του εργοστασίου της Αλουμίνας έγινε κατόπιν διακρατικής συμφωνίας με την τότε Σοβιετική Ένωση και κηρύχθηκε Εθνικού Σκοπού. Όταν ένα έργο κηρύσσεται Εθνικό, τότε και μόνον τότε επιτρέπεται η αναγκαστική απαλλοτρίωση, το δε κόστος αποζημίωσης ακολουθεί. Οι ιδιοκτήτες των χωραφιών της περιοχής στο Λικέρι ΔΕΝ ΠΟΥΛΗΣΑΝ. Έλαβαν ειδοποιητήρια με σφραγίδες του ελληνικού κράτους που γράφανε: «ξέρετε, το χωράφι στο Λικέρι δεν είναι πια δικό σας, είναι της Τράπεζας Βιομηχανικής Ανάπτυξης», παρακαλώ, περάστε για την αποζημίωση, τελεία και παύλα (το παράδειγμα της απαλλοτρίωσης για τον δρόμο Καναβάρι - Χώστια, που τώρα κατασκευάζεται, είναι σε όλους μας πολύ πρόσφατο). Το ποσό αποζημίωσης δεν το καθόρισαν οι ιδιοκτήτες. Το ποσό καθορίστηκε με πολιτικά κριτήρια από υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια και ήταν μέρος της διακρατικής συμφωνίας. Το ποσό αποζημίωσης ήταν μέρος της επικοινωνιακής προπαγάνδας, που έγινε από το σύνολο του συστήματος εξουσίας της εποχής, με την αμέριστη συνδρομή τηλεόρασης και εφημερίδων, που βομβάρδιζαν καθημερινά τον κόσμο για την επίτευξη της Συμφωνίας. ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΧΩΡΑΦΙΩΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ. Ο δήμαρχος, φυσικά γνωρίζει την πραγμα­

τική ιστορία της Απαλλοτρίωσης, όμως την παραχαράζει, διότι σίγουρα υπάρχουν κάποιοι λόγοι και αυτοί θα φανούν παρακάτω. ‘Οχι όμως μόνον αυτό. Με την πονηρή σπόντα «κάτι κάνανε», που την αναφέρει δύο φορές, υπονοεί ότι με τα καλά λεφτά που πήραν, κάνανε καλές επενδύσεις, κάνανε καλή «κονόμα», δηλαδή, περίπου, όλα γίνανε για να τα οικονομήσουν οι Κακοσαίοι!!! Ο κατήφορος του λόγου δεν έχει τελειωμό. Σοβαρότατο θέμα υπάρχει και με την άποψή του: «εγώ αυτούς που έρχονται και φωνάζουν τους έχω τσεκάρει».Τι σημαίνει, όμως, τους έχω τσεκάρει; Μήπως σημαίνει ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΦΑΚΕΛΩΣΕΙ; Διότι πέρα από αυτό καθ’ αυτό το νόημα της παραπάνω έκφρασης, σημαίνει στοχοποίηση και καταγραφή των πολιτών ανάλογα με τις προσωπικές τους προτιμήσεις, όταν είναι αντίθετες από αυτές του δημάρχου. Τι νόημα έχει αυτό το «τσεκάρισμα»; Εμείς ρωτάμε ευθέως τον δήμαρχο: Ποιους και γιατί τους έχετε τσεκάρει; Πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα τεράστιο ηθικό ζήτημα που περιμένει απάντηση. Β. Το θέμα αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας είναι αν ισχύουν οι αναφορές του δημάρχου, ότι ουσιαστικά για τον ερχομό των εργοστασίων, ευθύνονται οι προηγού­ μενοι από αυτόν «τοπικοί φορείς», όπως αναφέρεται στη συνέντευξη. Γράφει ο δημοσιογράφος: «Ο κ. Κοβάνης συνεχίζοντας, επικρίνει τους προηγούμενους τοπικούς φορείς που επί σειρά ετών αδράνησαν στις αυθαιρεσίες και σήμερα έρχονται και ζητούν να φύγει η βιομηχανία. Τι έκαναν αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια μέχρι το 1998; Αναρωτιέται; Ποιες ήταν οι ενέργειές τους για να σταματήσει αυτή η κατάσταση. Τι έκαναν για να διαφυλάξουν τον αρχαίο πλούτο όταν έρχονταν Ιταλοί –τάχα ψαράδες– και αφαιρούσαν ό,τι αρχαιολογικό υπήρχε και δεν υπήρχε κάτω στο βυθό; Και όταν ήρθαμε εμείς το 1999 μάς λένε έρχεται εδώ η Σωληνουργεία… Είχαν γίνει όλες οι διαπραγματεύσεις με την ΕΤΒΑ, είχαν αγοραστεί και οι εκτάσεις και είχε έρθει εδώ ο γιος του Μητρόπουλου της Σωληνουργείας που είχε αγοράσει την Αλουμίνα και είπε ότι εμείς, κύριοι, ξεκινάμε τα έργα. Για να ξεκινήσουν όμω�� τα έργα ήταν φυσικό οι διαπραγματεύσεις, οι συμφωνίες, όλα να έχουν διευθετηθεί. Ο κύριος ……… δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα μέχρι τότε και ιδιαίτερα όταν γίνονταν οι διαπραγματεύσεις 1997-1998;» Από μια απλή ανάγνωση του παραπάνω αποσπάσματος βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο κύριος Δήμαρχος προσπαθεί να μεταβιβάσει όλη την ευθύνη στους «προηγούμενους


Θίσβη

το θέμα τοπικούς φορείς». Όταν εκείνος ανέλαβε, όλα είχαν τελειώσει. Και πάλι όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ας δούμε κατ’ αρχήν τι πραγματικά κρύβει το κάπως σκόπιμα ασαφές «προηγούμενοι τοπικοί φορείς». Το 1998 που εκλέχτηκε για πρώτη φορά δήμαρχος, άρχισε να ισχύει ο γνωστός Καποδίστριας, που συνένωνε τις μικρές κοινότητες λίγων εκατοντάδων κατοίκων σε μεγάλους Δήμους χιλιάδων κατοίκων. ΑΛΛΟ ΔΗΜΟΣ, ΑΛΛΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ Ο Δήμος έχει σήμερα ισχυρότερη θεσμική, πολιτική, νομική και οικονομική δυνατό­ τητα από τη παλιά μικρή Κοινότητα. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες. Ο Δήμος έχει πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια ουσιαστικής παρέμβασης προς άλλους ευρύτερους φορείς, όπως είναι η Νομαρχεία, η Περιφέρεια και ο κρατικός μηχανισμός. ΑΛΛΟ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΗΣ Οι κοινοτάρχες της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90, είχαν έναν γραμματέα για να ασχολείται με τις ληξιαρχικές πράξεις και με τα ελάχιστα λεφτά για να κάνουν κάποια έργα εξωραϊσμού. Παρ’ όλ’ αυτά πολλοί κοινοτάρχες, όπως ήταν οι δύο τελευταίοι κοινοτάρχες της Θίσβης, δούλεψαν με μεράκι και ψυχή και άφησαν σπουδαία δουλειά πίσω τους. Οι κοινοτάρχες της εποχής δεν είχαν ούτε τη θεσμική δύναμη, αλλά ούτε και τη γνώση να τα βάλουν με τους επενδυτικούς κολοσσούς. Είναι νομίζουμε υβριστικό να μεταφέρονται οι ευθύνες σε αυτούς και ιδιαίτερα στον τελευταίο κοινοτάρχη της Θίσβης, που στη θέση του ονόματος του μπαίνουν τελίτσες. Ονομάζεται Σεραφείμ Καραμπο­ γιάς, και έργο πρόσφερε, και πάλεψε για τον τόπο του, ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές διαφωνίες μπορεί να είχε και έχει κανείς μαζί του. Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει. Όμως, ας αφήσουμε τι κάνανε οι κοινοτάρχες, γιατί στο πρόβλημα του ερχομού εργοστασίου, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Εμείς ρωτάμε, ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ, ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ; Διότι, ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΑΤΕ Δεν κάνατε ενέργειες και κινήσεις που οι κοι­ νοτάρχες αντικειμενικά, δεν μπορούσαν να κάνουν. Το σημείο αυτό είναι όλο το ζουμί της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας. Ο κ. Κοβάνης εκλέχτηκε το 1998 δήμαρχος και η διοίκησή του άρχισε τον Ιανουάριο του 1999. Όπως αναφέρει η Μελέτη της ΕΤΒΑ Α.Ε. για το Ρυμοτομικό της ΒΙΠΕ Θίσβης, τον Ιούλιο του 2000, κάνοντας μια ιστορική τοποθέτηση του ιδιοκτησιακού, αναφέρει τα εξής: «Το 1998, η ΕΤΒΑ, μετά από ζωηρό ενδιαφέρον επιχειρηματιών, επανεξετάζει την αξιοποί-

ηση της Βιομηχανικής περιοχής και προσανατολίζεται στη προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων και κυρίως επενδύσεων με εξαγωγικό χαρακτήρα λόγω των λιμενικών εγκαταστάσεων»!!! Τον Δεκέμβριο του 1998 και τον Φεβρου­ άριο του 1999, η ΕΤΒΑ υπογράφει τα πρώτα συμβόλαια αγοροπωλησίας εκτάσεων στην ΒΙ.ΠΕ. Θίσβης με τη Σωληνουργεία Κορίνθου. Αργότερα η ΕΤΒΑ πούλησε και άλλα 1000 στρ. περίπου σε εταιρίες του ομίλου ΒΙΟΧΑΛΚΟ». Μια αναγκαία παρένθεση. Το παραπάνω κομμάτι έχει μεγάλη ιστορική και αναλυτική αξία, γιατί σε συνδυασμό με άλλες αναφορές θα καταλάβουμε πως με τελείως αδιαφανή και μυστικό τρόπο η ΕΤΒΑ πουλάει στη Σω­ληνουργεία και στον όμιλο Στασινόπουλου. Χωρίς ανοικτό διαγωνισμό. όπως έχει γίνει με τους άλλους 26 θεσμοθετημένους και οριοθετημένους χώρους που λειτουργούν στην Ελλάδα ως ΒΙ.ΠΕ. (Αυτό όμως είναι θέμα για ένα για ένα άλλο άρθρο). Εδώ θα σταθούμε ιδιαίτερα στις ημερομηνίες των αγοροπωλησιών και τη σχέση τους με την αλήθεια του κ. Κοβάνη. Όπως φαίνεται πεντακάθαρα, οι ΑΓΟΡΟ­ ΠΩΛΗΣΙΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΟΛΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΕΠΙ ΔΗΜΑΡΧΙΑΣ ΤΟ ΚΥΡΙΟΥ ΚΟΒΑΝΗ. Ακόμα κι αν τα πρώτα συμβόλαια έγιναν το Δεκέμ­ βριο του 1998, που τυπικά δεν είχε αναλάβει, είχε όμως ΕΚΛΕΓΕΙ και είχε την πλήρη ΠΟΛΙ­ ΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ. Εξάλλου για δήμαρχος πήγαινε, δεν ήξερε τι γινότανε στην περιοχή του; Ήξερε, και πολύ καλά μάλιστα. Όμως, σαν να μην έφτανε αυτό, συνεχίζει ακάθεκτος, αποκαλύπτοντας και ο ίδιος την άμεση εμπλοκή του στον ερχομό της Σωληνουργείας, λέγοντας τα παρακάτω στη συνέντευξη του στον Ογχηστό: «Λίγο πριν έρθει η Σωληνουργεία εδώ, εμείς τη σταματήσαμε! Οργανώσαμε με το Δημοτικό Συμβούλιο μια επίσκεψη στο χώρο της Σωληνουργείας στη Κόρινθο για να δούμε περί τίνος πρόκειται! …Και διαπιστώσαμε ότι είναι μια καθαρή βιομηχανία. Μη ρυπογόνος για τον τόπο μας και μάλιστα δεν είχε ούτε καπνοδόχο, ήτανε μια καθαρή βιομηχανία 100%…… να φανταστείς ότι η περίφραξη ήτανε 5 μέτρα από εκεί που σκάει το κύμα, όπου οι λουόμενοι έκαναν δίπλα μπάνιο! Ήρθαμε εδώ και είπαμε όλοι να γίνει η βιομηχανία! Όχι ότι την φέραμε εμείς!» Πιστεύουμε ότι καμιά φορά το ίδιο το κείμενο είναι τόσο αποκαλυπτικό που δε χρειάζεται καν σχολιασμός (Μεταλλουργική εταιρία με τοξικά απόβλητα που να μην είναι ρυπογόνος δεν νομίζουμε να υπάρχει άλλη στον κόσμο, παρά μόνο στην Θίσβη του Κυρίου Κοβάνη!). Η αλήθεια είναι ότι ο κ. δήμαρχος προσπαθεί να ρίξει όλη την ευθύνη στους κοινοτάρχες, ενώ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ που έχει σαν πρώτος εκλεγ-

μένος δήμαρχος, ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥ­ ΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ. Βεβαίως, και για το λιμάνι. Που το απο­ κρύβει από το ταξίδι στη Κόρινθο. Και όχι μόνο αυτό. Πηγαίνει ο δήμαρχος τότε στην Κόρινθο με όλο το Δημοτικό Συμβούλιο και ένα τσούρμο άσχετους. Διαπίστωσαν τότε ότι όλα είναι μέλι-γάλα αφού ο κόσμος δίπλα έκανε μπάνιο! Φοβερή επιστημονική ανακάλυψη. Πώς, όμως, κατάλαβαν ότι το εργοστάσιο είναι καθαρό; Πήραν μαζί τους το απαραίτητο ερευνητικό επιστημονικό προσωπικό, με όργανα ανίχνευσης αέριων, υγρών και φυσικά στερεών ρύπων; Ζήτησε, τουλάχιστον, σαν δήμαρχος όλα αυτά τα χρόνια, να γίνει κάποια σοβαρή επιστημονική έρευνα για τις επιπτώσεις που έχει η λειτουργία μιας βιομηχανίας σαν την Σωληνουργεία στη περιοχή μας που έχουμε το φαινόμενο του Θερμοκρασιακού Αναστρόφου; Οι Κορίνθιοι το ΛΙΜΑΝΙ ΔΕΝ ΘΕΛΑΝΕ να γίνει. Αυτό φοβόντουσαν για τη ρύπανση της θάλασσας. Έξι χρόνια προσπαθούσε η Σωληνουργεία να κατασκευάσει λιμάνι στο Λέχαιο και δεν τους άφησαν. Και εδώ ο δήμαρχος τους έδωσε το λιμάνι! Αυτό καταγγείλαμε ότι είναι παράνομο, στην πρώτη μας εμφάνιση το 2007, όταν ο Δήμαρχος μας έλεγε ότι λειτουργούσε νόμιμα. Τους άφησε να πάρουν Ο,ΤΙ ΠΟΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΧΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ, ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΩΜΙΣΟΥΝ. Ενοχλημένος και στριμωγμένος σήμερα από την κριτική μας απέναντί του, ως προς την πολιτική σημασία των επιλογών του όλα αυτά τα χρόνια, που οδήγησαν στην επέλαση των βιομηχάνων και την καταστροφή του τόπου μας, ο κύριος δήμαρχος δίνει σήμερα συνεντεύξεις, ευχολόγια, λέγοντας ότι οι παραλίες είναι το μέλλον του τόπου μας. Εμείς θα θέλαμε να κάνουμε δύο ερωτήσεις: • ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ 11 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ; • ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΜΑΣ; Αντί να παραδεχθεί ότι πολιτεύτηκε λαθεμένα και με ανεπάρκεια, προσπαθεί αμήχανα να φτιάξει μια γραμμή προσωπικής άμυνας, μεταφέροντας τις ευθύνες ΑΛΛΟΥ, είτε στους κοινοτάρχες που δεν «πάλεψαν», είτε στους ιδιοκτήτες των χωραφιών που «πούλησαν». Στην προσπάθεια του να διασωθεί, προσπαθεί να διαστρεβλώσει την ιστορική αλήθεια, προσβάλλοντας παράλληλα την εντιμότητα των Θίσβιων πολιτών. Κύριε δήμαρχε, Νομίζουμε ότι μάλλον ήρθε η ώρα οι μάσκες να αρχίσουν σιγά-σιγά να πέφτουν… —Παναγιώτης Πολύταρχος, Δημήτριος Μιχάλης, Νώντας Καραμπογιάς, Σεραφείμ Καραμπογιάς

9


Θίσβη

βοιωτικά

Δύο χρόνια μετά… Το χρώμιο μας ενώνει

Τ

ούτο το μήνα συμπληρώνονται αισίως δύο ολόκληρα χρόνια από τότε –αρχές Αυγούστου 2007– που μάθαμε ξαφνικά ότι το νερό που πίνουμε και στη Θήβα ήταν τοξινωμένο με το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο. Μέχρι τότε παρακολουθούσαμε αδιάφορα την αγωνιώδη κραυγή των κατοίκων των Οινοφύτων και του Ωρωπού για το μολυσμένο ποτάμι τους, τον Ασωπό, και για το νερό που σκοτώνει. Τελείως ανόητα θεωρούσαμε ότι τα Οινόφυτα και ο Ασωπός ήταν πολύ μακριά από τη Θήβα, όπως κάποιοι ακόμα και τώρα πιστεύουν ότι είναι πολύ μακριά η Θίσβη ή τ’ Ασπρα Σπίτια ή η Χαιρώνεια. Η κατάρρευση αυτής της αυταπάτης ήρθε με τον πιο τραγικό τρόπο. Τα υπόγεια νερά, ο υδροφόρος ορίζοντας όλης της ανατολικής Βοιωτίας είναι μολυσμένος με το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο. Όλοι είμαστε αλυσοδεμένοι με τους χημικούς δεσμούς των τοξικών βαρέων μετάλλων, που στο όνομα κάποιας υποτιθέμενης «ανάπτυξης» ρίχνονται χωρίς ντροπή και ενοχή στο έδαφος, στη θάλασσα, στον αέρα. Δύο ολόκληρα χρόνια στη Θήβα δεν πίνουμε νερό από τη βρύση. Ξοδεύουμε λεφτά για εμφιαλωμένο, το οποίο κανείς δεν μας εγγυάται ότι είναι καλύτερο και ασφαλές. Αλλά πλενόμαστε, πλένουμε τα μωρά μας, μαγειρεύουμε και ποτίζουμε τα χωράφια μας και τις παραγωγές μας με το τοξινωμένο νερό. Οι αγρότες έχουν πληρώσει ακριβά τις συνέπειες, αφού τα προϊόντα τους δεν «περπατάνε» στις αγορές. Κάτω από την πίεση που ασκήθηκε από τους Θηβαίους πολίτες, αναμένεται ότι μέχρι το τέλος του χρόνου η πόλη θα έχει πάρει νερό από τον Μόρνο. Η υδροδότηση του δήμου Θηβαίων από τον Μόρνο είναι αναμφισβήτητα θετική εξέλιξη και μια σημαντική νίκη των πολιτών στην πορεία για την οριστική λύση του προβλήματος. Και η λύση του προβλήματος είναι: να σταματήσει η εναπόθεση των τοξικών βιομηχανικών αποβλήτων στο υπέδαφος και να καθαρίσει ο υδροφόρος ορίζοντας από τις τοξικές ουσίες, όπως το εξασθενές χρώμιο, που απειλούν τη ζωή μας. Απ’ ότι φαίνεται κάτι τέτοιο δεν είναι στις άμεσες ή απώτερες επιλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, της νομαρχίας, της περιφέρειας και των αρμοδίων υπουργείων. Στο σημείο αυτό η παρέμβαση του κόσμου, των πολιτών, γίνεται περισσότερο από ποτέ αναγκαία και επιτακτική. Μετά την υδροδότηση από τον Μόρνο, ο σοβαρότερος κίνδυνος δεν είναι η δεδομέ-

10

νη αδιαφορία των θεσμικών φορέων της πολιτείας, ούτε η εγκληματική απόρριψη των επικίνδυνων τοξικών αποβλήτων από τις υπόλογες βιομηχανίες στα ποτάμια, τα πηγάδια, και τις γεωτρήσεις, που αποθρασυμένες θα συνεχίσουν απροκάλυπτα πλέον, αλλά ο εφησυχασμός των κατοίκων. Οι καιροί επιβάλλουν επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Η ανακοίνωση της κίνησης των «Θηβαίων Πολιτών για το Περιβάλλον», που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2007, συνεχίζει να είναι επίκαιρη και συμπυκνώνει την ουσία του προβλήματος σε δύο αιχμές: α) Το «περιβάλλον» δεν είναι μόνο των Οινοφύτων ή της Θήβας ή της Θίσβης ή των Αντικύρων, είναι όλων, είναι κοινό. Ό,τι το απειλεί μάς ενώνει και β) Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά έχουμε χρέος να το προφυλάξουμε, προστατεύοντας έτσι την ίδια μας την ζωή. Η συνειδητοποίηση της ατομικής μας ευθύνης είναι το κρίσιμο σημείο. Το ερώτημα «εσύ τι κάνεις;», που ο καθένας οφείλει να απευθύνει καθημερινά στο εαυτό του, πρέπει να απαντηθεί οπωσδήποτε. Και η απάντηση… θα στείλει σ’ όλους μας ανεξαιρέτως τον… λογαριασμό. Απ’ άκρη σ’ άκρη η γη της Βοιωτίας. Κυριάκι, Αντίκυρα, Δεσφίνα, Δαύλια, Στείρι, Άσπρα Σπίτια, Αγία Άννα, Θίσβη, Ασωπός, Οινόφυτα, Σχηματάρι, Αυλίδα, Τανάγρα, Θήβα, Ελεώνας, Ασωπία. Είναι γεμάτη με δηλητήρια και καρκινογό­ νες ουσίες. Διοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του θείου, οξείδια του αζώτου, βαρέα μέταλλα, αρσενικό, μόλυβδος, χρώμιο. Με περισσότερα από 400 εργοστάσια, στα

Εικόνα με μολυσμένα νερά του Ασωπού ποταμού από το εξασθενές χρώμιο.

Οινόφυτα –Σχηματάρι και άλλα τόσα ατάκτως ειρημένα, σ’ όλο το νομό. Χωρίς καμία υποδομή, χωρίς δίκτυο διάθεσης απόβλήτων, χωρίς δρόμους, πολλά χωρίς άδεια, αυθαί­ ρετα, χωρίς κανένα έλεγχο. Η αποθέωση της κρατικής αδιαφορίας, της πολιτικής φαυλότητας, της διαπλοκής των υπηρεσιών και της διαφθοράς. Η αποθέωση της αδίστακτης και κυνικής λογικής, που θέλει το κέρδος πάνω από τους ανθρώπους και τη ζωή. Γίναμε πειραματόζωα 200.000 άνθρωποι για περίπου 30 χρόνια. Στο έλεος ντόπιων και ξένων «επενδυτών», θύματα μιας «ανάπτυξης» που αφορά τους λίγους και αγνοεί τη θέληση των πολλών. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Η ΒΟΙΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΧΑΒΟΥΖΑ Αν θέλουμε να υπάρξουμε, αν θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν με υγεία, πρέπει να αντισταθούμε τώρα. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μπορούμε. Φτιάξτε τη δική σας κίνηση, στο χωριό σας, στη γειτονιά σας, ενεργοποιήστε την παρέα σας. ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟ ΕΞΑΣΘΕΝΕΣ ΧΡΩΜΙΟ. Απαιτούμε το αυτονόητο… Θέλουμε καθαρό αέρα - καθαρό νερό - θέλουμε να ζήσουμε! Να σταματήσει τώρα η ρύπανση της ατμόσφαιρας και των υπόγειων υδάτων. Οι υπεύθυνοι είναι γνωστοί… έχουν ονοματεπώνυμο! —Δ. Ι. Δελβενακιώτης, Θήβα Θηβαίοι Πολίτες για το Περιβάλλον Συμπαράταξη Βοιωτών για το Περιβάλλον


Θίσβη

κορινθιακός

Ο Κορινθιακός

Θάλασσα με ενιαία Χωροταξία και Διοίκηση ΑΙΓΙΟ 15/7/2009

Η

γραφικό πλεονέκτημα ότι βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα ή καταλήγουν σε θαλάσσια οδό με διέξοδο στο Ιόνιο πέλαγος. Η επιβάρυνση του θαλάσσιου οικοσυστήματος με τα απόβλητα της εταιρείας ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΕ για πάνω από σαράντα έξι χρόνια, έχει φέρει τον Κορινθιακό σε οριακό σημείο. Οι συνέπειες είναι μακροχρόνιες και σωρευτικές. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα τα παραπάνω, η ανωτέρω εται-

Ομοσπονδία μας ιδρύθηκε το 1994, αποτελεί μετεξέλιξη του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ, με έτος ιδρύσεως το 1978, και απαρτίζεται από δεκάδες ενεργούς συλλόγους όλων των Νομών που βρέχονται από τον Κορινθιακό κόλπο. Κοινός μας σκοπός είναι η προστασία και βιώσιμη ανάπτυξη του θαλάσσιου οικοσυστήματος του Κορινθιακού κόλπου και η αξιοβίωτη πρόοδος των πολιτών που ζουν και δραστηριοποιούνται στο χερσαίο και θαλάσσιο τμήμα του κόλπου. Η Ομοσπονδία μας αναδεικνύει, προωθεί, συντονίζει και διεκδικεί την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της περιοχής μας. Όπως όλοι μας γνωρίζουμε, ο Κορινθιακός κόλπος είναι μια κλειστή λεκάνη θάλασσας με ανακύκλωση των υδάτων της μόνο δια μέσου των στενών του Ρίου - Αντιρρίου από και προς τον Πατραϊκό κόλπο. Μεσόγειος μέσα στη Μεσόγειο, όπως λέμε εμείς. Η χωρίς σχεδιασμό και κοντόφθαλμη ανάπτυξη των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε στεΠανοραμική άποψη του Κορινθιακού κόλπου. ριά και θάλασσα των προηγούμενων δεκαετιών έχει δημιουργήσει τεράστιρεία έχει θέσει σε λειτουργία την πρώτη της ες καταστροφές στο θαλάσσιο οικοσύστημα. μονάδα παραγωγής ενέργειας, με πρώτη Αν και το 1995 εκπονήθηκε ειδική χωροταύλη το φυσικό αέριο δυναμικότητας 334 MW. ξική μελέτη με την επωνυμία «ΕΙΔΙΚΗ ΧΩΡΟΚαι, μάλιστα, αντλεί θαλασσινό νερό για ΤΑΞΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΚΤΙΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ την ψύξη των συστημάτων παραγωγής της, ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ» στο πλαίσιο το οποίο εμπλουτίζει με τη χημική ουσία του κοινοτικού προγράμματος ENVIREG από MEXEL και με θερμοκρασία επιπλέον δέκα το Υπουργείο Χωροταξίας Περιβάλλοντος και βαθμών, και στη συνέχεια το διοχετεύει στον Δημοσίων Έργων, ελάχιστα των προβλεπόμεκόλπο της Αντίκυρας. Η ποσότητα του νερού νων προτάσεων της μελέτης υλοποιήθηκαν. που αντλείται και επιστρέφει στη θάλασσα Σήμερα σχεδιάζονται και εκτελούνται είναι 22.000 m3 την ώρα! Η Ομοσπονδία επενδύσεις μεγάλης κλίμακας για τα όρια μας θεωρεί ότι η ψύξη των εγκαταστάσεων αντοχής του οικοσυστήματος της περιοχής παραγωγής της εταιρείας με τον ανωτέρω μας. Κι ενώ στις νότιες ακτές του κόλπου, τρόπο θα έχει καταστροφικές συνέπειες που ανήκουν στην Πελοπόννησο, γίνονται για την κλειστή θάλασσα του Κορινθιακού. μεγάλες προσπάθειες βελτίωσης της ποιόΔεν θα επιτρέψουμε να γίνει κέντρο παρατητας των υδάτων, ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΙ γωγής ενέργειας στην Αντίκυρα και την Θίσβη. ΑΣΤΙΚΩΝ ΛΥΜΑΤΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑ­ Παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τα τεκταιΝΙΚΩΝ – ΧΑΔΑ – ΧΥΤΑ – ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΥΣνόμενα στην περιοχή της Θίσβης και διαμηΚΕΥΑΣΙΩΝ – ΗΠΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ, νύουμε στην πολιτεία να μην επιτρέψει τη δηστη βόρεια πλευρά προγραμματίζονται τεμιουργία βιομηχανικής ζώνης στην περιοχή. ραστίων διαστάσεων επενδύσεις, με το γεω-

Ζητούμε, επίσης, να μη δημιουργηθεί εμπορικό λιμάνι στον κόλπο της Θίσβης. Το οικοσύστημα του Κορινθιακού δεν αντέχει άλλη εμπορευματική κίνηση. Αντίθετα, το μέλλον της περιοχής είναι οι επενδύσεις ήπιας μορφής και μικρής κλίμακας σε αγροτουρισμό και θαλάσσια ξενάγηση. Σ’ αυτό το σημείο θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε τη σημασία που έχει η προκήρυξη ωκεανογραφικής μελέτης για τον Κορινθιακό κόλπο. Η δημιουργία ζωνών προστασίας για την αναπαραγωγή των αλιευμάτων, την αύξηση του πληθυσμού των δελφινιών, την ποσειδώνια, τα κοράλλια, είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Με απόφαση της τελευταίας Γ. Σ. των συλλόγων μας, θα γίνει κατα­ γραφή των εστιών ρύπανσης σ’ όλο το χερσαίο και θαλάσσιο τμήμα του Κορινθιακού κόλπου. Τα δεδομένα αυτά θα αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση βελτίωσης της ποιότητας των υδάτινων πόρων. Επίσης, θα καταγραφούν οι υπάρχοντες ΧΥΤΑ, παράνομες χωματερές, βιολογικοί καθαρισμοί, παράνομα αποχετευτικά δίκτυα. Άλλος βασικός άξονας προτεραιότητας είναι η προώθηση και ολοκλήρωση των ΣΧΟΑΠ σε όλους τους Δήμους. Από τα παραπάνω θέματα που αναπτύχθηκαν φαίνεται ξεκάθαρα ότι στον Κορινθιακό κόλπο έχουμε ανθρώπινες δραστηριότητες τελείως διαφορετικές στο βόρειο τμήμα του από αυτές στο νότιο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: • Η πολιτεία έχει σχεδιασμό βιώσιμης προόδου για την περιοχή μας; • Μπορούν να καταλήξουν σε εφαρμόσιμες αποφάσεις για το μέλλον μας τέσσερις Περιφερειάρχες και έξι Νομαρχίες; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Συνεπώς, τι πρέπει να γίνει σε χωροταξικό και διοικητικό επίπεδο για το αξιοβίωτο μέλλον των θαλάσσιων και χερσαίων τμημάτων του κόλπου μας; ΕΝΙΑΙΑ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΚΟΛΠΟ Αυτό είναι το μεγάλο αίτημα της εποχής μας. —Αγγελόπουλος Δήμος, Γραμματέας Διοικητικού Συμβουλίου «Η Αλκυών»

11


Θίσβη

πολιτισμός και πρόσωπα

Η πίκρα δεν είναι άλλοθι για την αλαλία… …ούτε ο φόβος για την απραξία

Ό

ταν πριν από περίπου τρία χρόνια άρχισαν τα πρώτα χαρτιά να πέφτουν στους δρόμους, τα πρώτα αμήχανα τηλεφωνήματα να ιχνηλατούν προβλήματα και διαθέσεις, καταλαβαίναμε πως αυτό που ερχόταν ήταν πολύ δυνατό, η προγραφή του τόπου παλιά και η παγκόσμια αρπαχτή της ενέργειας περνάει απ’ τις γιδόστρατες και τα σοκάκια των χωριών μας. Όμως η εικόνα φτιάχτηκε σιγά σιγά. • Να φαρδύνει κατ’ αρχάς ο δρόμος τριάντα μέτρα και βάλε - Ίσως να περάσει και τρένο. • Την ΒΙΠΕ ποιος την έχει; Πόσο θέλει για το υπόλοιπο; Όλη μαζί πόσο κάνει; Μας χωράει; - Να τη φαρδύνουμε, κάντε ένα τοπικό χωροταξικό. • Εδώ δύο εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με φυσικό αέριο. - Και τα δύο; - Γράψε και βλέπουμε. • Λιμάνι; - Υπάρχει, το έχουμε φαρδύνει. - Ποιανού είναι; - Κατάδικό μας. • Με τα λύματα, έχει ποτάμι; - Όχι αλλά θα φτιάξουμε, παράλληλα με τον αγωγό φυσικού αερίου. • Εδώ η γραμμή μεταφοράς υπερυψηλής τάσης. - Από τις ελιές ή από τα πεύκα; - Θα μας πει ο δασάρχης από πού θα περάσει, θα γίνει και αποψίλωση, ξέρει αυτός. • Τα πάρκα με τις ανεμογεννήτριες έχουν πρόσβαση; - Θα κάνουμε προεκτάσεις; - Τα φωτοβολταϊκά; - Έχουν εντοπιστεί τα οροπέδια. Έτσι συνεχίζεται και κάπου εδώ συμπληρώνεται η εικόνα της κατάστασης. Ο χώρος έχει καλυφθεί εξ ολοκλήρου. Το πάρτυ αρχίζει. Τώρα την εικόνα δεν χρειάζεται να τη φανταστείς μέσα απ’ τα χαρτιά· τη βλέπεις στο στόμα της μπουλντόζας, στα χωράφια, στα βουνά ένα γύρω. Η δυτική Βοιωτία παραδομένη στην ηλεκτροπαραγωγή, η ανατολική στα σκουπίδια, στην καύση τους, άρα ξανά στην ενέργεια. Και οι κάμποι; Έξυπνες, μοντέρνες καλλιέργειες, φυτά για βιοκαύσιμα. Η Βοιωτία, με τους σιτοβολώνες της, την Κωπαΐδα, τον περπατημένο από θεούς κι ανθρώπους Ελικώνα, ήρθε ο καιρός να εκσυγχρονιστεί, να γίνει θυσία στο βωμό της Αττικής, της νέας μεγαλούπολης. Ποιες πρέπει λοιπόν να είναι τώρα οι αντιδράσεις; Το φίνο, αυτοκριτικό άρθρο του Πέτρου Ρούση στο τεύχος 1 της πολύτιμης και

12

έγκαιρης εφημερίδας σας δείχνει προς τα εκεί. Τώρα που το παζλ συμπληρώθηκε, τώρα που όλοι ξέρουν και τα «έργα» προχωρούν μόνο η πανστρατιά των ανθρώπων που κατοικούν και κατάγονται απ’ αυτό τον τόπο μπορεί να σταματήσει την καταστροφή. Όμως πια οι παραγωγικοί άνθρωποι, η όποια νεολαία έχει μείνει και βέβαια οι επαγγελματίες έχουν στρέψει τα μάτια τους προς τις εταιρείες στους δύσκολους αυτούς καιρούς. Χρειάζεται λοιπόν ν’ ανοίξουν τα στόματα. Εκατοντάδες ίσως οι επιστήμονες, μερικοί μάλιστα και ειδικοί, οι άνθρωποι των ΜΜΕ, οι καλλιτέχνες, οι παράγοντες του κράτους και των εξουσιών που από εδώ κατάγονται και από εδώ παίρνουν ακόμα «αμπάριζα». Ε, αυτοί πρέπει να μιλήσουν. Ας μου συγχωρήσουν το τσουβάλιασμα, αλλά όλους αυτούς ξεχωριστά τιμάει και υπολήπτεται η τοπική κοινωνία. Απ’ αυτούς περίμενε κι αυτούς περιμένει. Μέχρι τώρα, στόματα λαλίστατα σε εκλογές και πανηγύρια μένουν κλειστά… Εμείς που παλεύουμε αυτή την υπόθεση χρόνια, πολλές φορές υπερβαίνοντας πολιτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις, συμπαραταχθήκαμε, χωρίσαμε για να συμπαραταχθούμε και πάλι, δεν πιστεύουμε πως η αλλοτρίωση έχει προχωρήσει τόσο βαθιά. Πιστεύουμε πως θα βρεθείτε κοντά μας. Πάρτε όποιες πρωτοβουλίες νομίζετε σωστές. Φτιάξτε αν θέλετε άλλες συλλογικότητες, συμπαραταχθείτε όμως στον αγώνα που σταματά την καταστροφή. Δώστε με τη στάση σας το παράδειγμα για μια κοινωνία συμμετοχική, ζωντανή, ελπιδοφόρα. Οι αυτοδιοικητικοί θεσμοί όλο αυτό τον καιρό έδειξαν πόσο αδύναμοι είναι. Ήταν φορές που μας έπεισαν ότι είναι μέρος του προβλήματος. Πιέστε τους, στηρίξτε τους αν θέλετε στην κατεύθυνση των αγώνων. Να βγάλουμε το πρόβλημα έξω από τα όρια του δήμου και της Βοιωτίας ακόμη. Αφού το ζήτημα για την καταστροφή της Βοιωτίας και του Κορινθιακού δεν μπορεί παρά να αφορά το πανελλήνιο, όπως θα έπρεπε να το αφορά η καταστροφή του Σαρωνικού και της ευρύτερης Δυτικής Αττικής στη δεκαετία του ’50, όπως έπρεπε να το αφορά η καταστροφή των Οινοφύτων και του Ευρίπου τη δεκαετία του ’60. Πολλοί σ’ αυτή τη χώρα έχουν πια αυτή την εμπειρία. Οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δόθηκαν. —Σεραφείμ Κοβάνης, Χώστια

Ας δούμε το θέμα και οικονομικά…

Θ

εατρικές εβδομάδες, μουσικοί Αύγουστοι, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ποδηλατοδρομίες, αθλητικές δραστηριότητες, οργανωμένα πάρκα αναψυχής, ανοιχτά θεατράκια, ξενώνες, διαδρομές περιπάτου και πεζοπορίας, ανάπτυξη πράσινου… Λίγα απ’ αυτά που θα βλέπουμε - διαβάζουμε να οργανώνουν, να δημιουργούν οι δήμοι για να προσελκύσουν επισκέπτες στην περιοχή τους, για να τις κάνουν γνωστές, να τις βοηθήσουν να αναπτυχθούν, να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, να δώσουν ζωή στους επαγγελματίες, να ανεβάσουν την αξία της γης τους… Αυτά τα κάνουν δήμοι που έχουν δημοτικούς άρχοντες με όραμα, ικανούς να σκεφτούν και να υλοποιήσουν πράγματα. Ένα βήμα από την Αθήνα εμείς, με αρκετούς ανθρώπους να δείχνουν ενδιαφέρον να έρθουν στα μέρη μας, να φτιάξουν τα εξοχικά τους, και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους διώξουμε. Στο προηγούμενο φύλο προσπάθησα να επισημάνω ότι το θέμα της υγείας όλων μας δεν είναι παιχνίδι, είτε βγάζουμε λεφτά από τα εργοστάσια είτε όχι. Τώρα προσπαθώ να το δω και οικονομικά. Τι συμφέρει τους πολλούς; Να θησαυρίζουν κάποιοι λίγοι μέσα από την ανάπτυξη της βρομιάς των εργοστασίων, να χάνει η γη την αξία της και να χάνουν οι πολλοί; Ή να αναπτύξουμε με υγιή τρόπο την περιοχή μας και να κερδίσουν περισσότεροι, όλοι, χωρίς το φόβο της μόλυνσης και της αρρώστιας… —Πέτρος Ρούσης, Δομβραίνα Πέραν των εργοστασίων Μέσα σ’ αυτό το χαμό της «ανάπτυξης» και την κυριαρχία της επικοινωνίας, τα Χώστια και το Σαράντι δεν έχουν ίντερνετ ούτε καν dial-up ούτε καν με το παλιό δηλαδή. Θα μου πεις εκείθεν των εργοστασίων κάθε εγκατάλειψη εξηγείται. σσσ… Αμ δε, αλλού πρέπει να το ψάξουμε, γιατί με σουρεαλιστική στιβαρότητα ο φάρδους τριάντα μέτρων δρόμος έφτασε πέραν των εργοστασίων ως το κατώφλι της παραξενεμένης Αγίας Τριάδας και οι Χωστιαναίοι είδαμε να σκάβουν στο πλάι της δημοσιάς τρεις φορές –τρεις εργολαβίες! Να καλώδια, να οπτικές ίνες, όμως μέχρι εκεί. «Και τώρα τι λείπει;» ρωτάμε. «Η ντουλάπα», μας απαντούν αδιάφορα κι εμείς καταλαβαίνουμε. Ή δεν έχει μίζα η ντουλάπα ή είναι μικρή. Έτσι λοιπόν, για μια ντουλάπα, να μας κλείσουνε στο αμπάρι του ηλεκτρονικού αναλφαβητισμού; Κρίμα.


πολιτισμός και πρόσωπα

Θίσβη

Ηλιοβασίλεμα Περίπατος και σκέψεις νοσταλγού μετανάστη

Ύ

στερα από λίγες ώρες μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή αποφασίζω να κλείσω τον διακόπτη και να σηκωθώ. Με τα μάτια κουρασμένα, σκέφτομαι ότι ένας μικρός περίπατος, μερικά τετράγωνα στη γειτονιά μου, θα με ανακουφίσει κάπως. Άλλωστε, δεν πρέπει να γίνω και σκλάβος της τεχνολογίας, επειδή ανακάλυψα το μαγικό κουτί με το θαύμα της σύγχρονης πληροφορικής. Γιατί να στερηθώ τις φυσικές ομορφιές που βρίσκονται τόσο κοντά στο σπίτι μου; Περπατώ αργά και απολαμβάνω κάθε βήμα. Αριστερά μου σπίτια στη σειρά, αυλές καταπράσινες, περιποιημένες, στολισμένες με πανέμορφα, πολύχρωμα λουλούδια μέσα σε γλάστρες. Ευχάριστη θέα και την θαυμάζω. «Όλα καλά και ωραία», λέω από μέσα μου, αλλά τι τα θέλεις; Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει τη χάρη του μυρωδάτου βασιλικού στην κόκκινη γλάστρα ψηλά στο μπαλκόνι, στο χωριό μου, που τον ποτίζει η μαυρομάτα κοπελιά! Πιο πέρα, βλέπω κάποια αυλή χορταριασμένη και ένα σπίτι έρημο, παρατημένο, σιωπηλό. Ποιος ξέρει, άραγε, πού να βρίσκεται ο νοικοκύρης του! Σε νοσοκομείο ίσως ή μήπως μετώκησε στην τελευταία του κατοικία, στας αιωνίους μονάς; Μα, οι κληρονόμοι του υπάρχουν πουθενά; Μήπως σε μακρινές πολιτείες, αδιάφοροι για τα χάλια του σπιτιού; Με αυτές τις σκέψεις προχωρώ. Αν και βγήκα έξω να πάρω φρέσκο αέρα, η σκέψη μου κολλλάει σ’ αυτό το έρημο σπίτι, διότι αυτή η οδυνηρή εικόνα με στενοχωρεί. Ποιος ξέρει

αν άλλοτε αυτό το σπιτάκι δεν ήταν γιομάτο μικρά παιδιά που έτρεχαν ολόγυρα, ξεφωνίzοντας και παίζοντας με τα γειτονόπουλα! Η μαμά τους μέσα στην κουζίνα θα μαγείρευε και όλοι τους θα περίμεναν την επιστροφή του πατέρα από την εργασία του να καθίσουν όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι. Εδώ κάποτε υπήρχε ζωή, φωνές, φασαρία, μα τώρα σιωπή και βουβαμάρα. Ένας κύκλος ζωής άρχισε κάποτε σ’ αυτό το σπίτι, μα τώρα έκλεισε πια. Λυπητερή εικόνα, που απεικονίζει την προσωρινότητα της επίγειας ζωής. Όλα αλλάζουν, «τα πάντα ρει» - Ο  Ηράκλειτος πανταχού παρών! Προχωρώ και φτάνω στην κορυφή του λόφου, παίρνοντας και βαθειές αναπνοές, που νομίζω ότι θα με αναζωογονήσουν. Περπατώ δίπλα στις πελώριες βελανιδιές και τα πλατάνια, που με κάνουν να φαίνομαι σαν νάνος μπροστά τους! Καμαρώνω αυτά τα πανύψηλα, περήφανα δέντρα, που στέκονται κοντά-κοντά, το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά που κρύβουν πίσω τους ένα απέραντο δάσος. Έτσι όπως είναι στη σειρά τα μπροστινά δέντρα, μοιάζουν με τους στρατιώτες στη σκοπιά, κατά μήκος των συνόρων, άγρυπνοι για την ασφάλεια της πατρίδας. Αν και θαυμάζω αυτά τα πελώρια, καταπράσινα, δασύφυλλα δέντρα για την επιβλητικότητά τους, σκέφτομαι ότι αυτά είναι αδύνατον να συγκριθούν με τη λεβεντιά, την ευλυγισία, το ύψος, το συμμετρικό σχήμα, το χρώμα και τη χάρη των κυπαρισσιών του χωριού μου! Οι ρίζες των κυπαρισσιών μας φτάνουν βαθιά στη γη, αλλά η κορυφή τους

τεντώνεται σαν τόξο και σημαδεύουν για να φτάσουν τα σύννεφα και τον ουρανό! Είναι βραδάκι. Απέναντί μου, μακριά στον ορίζοντα, υψώνεται μια οροσειρά με μια εξέχουσα βουνοκορφή. Επάνω και ολόγυρα στο βουνό αργοταξιδεύουν σύννεφα σε κάθε μέγεθος, σχήμα και χρώμα, καθώς ο ήλιος γέρνει απαλά δίπλα τους. Φαντάζομαι ότι σύννεφα και βουνοκορφή ετοιμάζονται να τον υποδεχτούν. Τυχερός λέω, θα παρακολουθήσω το ηλιοβασίλεμα. Πριν ο ήλιος κρυφτεί πίσω από τις πλάτες του βουνού, κάνει βασιλικές προετοιμασίες με την πρέπουσα μεγαλοπρέπεια. Ύστερα από ένα μακρινό, ημερήσιο ταξίδι, και αφού γλυκοφίλησε πρωί-πρωί την ομηρική «δροσοστάλακτη αυγή», θέλησε να αποτελειώσει το ταξίδι του με ��ον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Πλησιάζοντας τη βουνοκορφή, αρχίζει να ζωγραφίζει πάνω στα σύννεφα, χρησιμοποιώντας όλα τα φανταχτερά χρώματα και όλες τις απαλές αποχρώσεις. Άλλα ολόλευκα, άλλα ασημένια, χρυσαφένια μέχρι μολυβένια. Μια ζωγραφιά συνεχώς εναλλασσόμενη με όλα τα χρώματα που δείχνει το παρήφανο παγόνι. Μια ατέλειωτη, θαυμαστή γκάμα χρωμάτων, αποχρώσεων, σκιών και σχημάτων, φιλοτεχνημένα από τον φωτοδότη καλλιτέχνη της Φύσης. Ο πύρινος δίσκος είναι μισογερμένος πίσω από το βουνό και τα σύννεφα στολίζονται με τα πιο φανταχτερά χρώματα, λες και ετοιμάζουν το στεφάνι για να τον στεφανώσουν. Σε λίγα λεπτά όλη αυτή η φαντασμαγορία, το μεγαλείο της φύσης σε υπέρτατη έξαρση, σιγοχάνεται, και το σκηνικό αλλάζει. Στο τέρμα της τροχιάς του, ο βασιλιάς του στερεώματος, στεφανωμένος μεγαλοπρεπώς,  αποτραβιέται για να ησυχάσει. Παρέμεινε, όμως, πέρα στον μουντό ορίζοντα η σιλουέτα με κατσουφιασμένα τώρα μολυβένια σύννεφα. Βαδίζοντας προς το σπίτι, μου έρχεται μια σκέψη. Μήπως και οι άνθρωποι να ακολουθούν στη ζωή τους μια παρόμοια πορεία;  Έχουν κι αυτοί την ικανότητα και τη θέληση, στο δικό τους ηλιοβασίλεμα, να προσφέρουν στους συνανθρώπους την τελευταία τους λάμψη, ό,τι καλό, ό,τι ωραίο και χρήσιμο απόκτησαν από την πείρα της ζωής στη δική τους τροχιά; —Νίκος Μαστροδήμος, New Jersey

13


Θίσβη Ο Νότος*

Μ

’ αρέσει αυτός ο δρόμος, που παίρνω για να φτάσω. Είναι μακρύς και μοναχικός, αλλά όχι βαρετός. Απ’ όταν αρχίζω κι ανεβαίνω στο βουνό, με πιάνει η γλύκα του τοπίου κι αναμοχλεύει την πίκρα που ’χω. Τον έχω πάρει πολλές φορές αυτό το δρόμο. Όλες τις εποχές. Όλες τις ώρες. Ανάβω και τσιγάρο κι αφήνομαι –όχι, δεν είναι επικίνδυνο. Μόλις αντικρίζω τη θάλασσα, την καταλαβαίνω μέσα μου. Πάντα εκεί, πάνω ψηλά, σταματάω. Εκεί δεν υπάρχει χρόνος, εξανεμίζεται. Εκεί είναι το σημείο που αλλάζει ο καιρός. Βροχή, σύννεφα, καταχνιά, αντάρες, όλα σταματάνε. Σα να τα ’κοψες με το μαχαίρι. Μου το ’χαν πει, αλλά κάθε φορά που το βλέπω με τρελαίνει. Είναι κι η θάλασσα στο βάθος, που δε μ’ αφήνει να πάρω το βλέμμα μου. Με τραβάει, μ’ αιχμαλωτίζει, όπως ο μαγεμένος αυλός τα ποντίκια. Το ίδιο συναίσθημα, όσες φορές και να ’ρθω. Έχω πάει σ’ όλες τις παραλίες. Αλλά μια μ’ αρέσει πιο πολύ. Έχω πάει και σ’ όλα τα χωριά, τουλάχιστον στις πλατείες. Και στο Κάστρο, στην Αλυκή.

Ανθολόγιο Ποίησης

Εκδίκηση Φτύστε με χτυπήστε με ποδοπατήστε με εγώ κάθε βράδυ σας εκδικούμαι καθώς γυρίζοντας αργά σπίτι μου πιωμένος ταπεινωμένος πλαγιάζω αγκαλιά μ’ ένα αηδόνι.

Έρωτας Οι αστράγαλοί σου δυό μικροί, μικροί ανθισμένοι τάφοι όπου μέσα τους είναι θαμένη για πάντοτε η καρδιά μου. —Τάσος Λιβαδίτης, «Ποιήματα (1958-1963)», Κέδρος, Αθήνα 1978

14

πολιτισμός και πρόσωπα Έχω γυρίσει και τις εργολαβίες, με την καινούργια άσφαλτο. Έχω ανέβει και προς τα βουνά, στα κτήματα με τις ελιές. Αλλά ένα το ερωτεύτηκα. Περπατάω στα χώματα. Λάσπες το χειμώνα, κάτω απ’ το χιόνι της Παλιοβούνας. Έχει και κουμαριές με κόκκινους καρπούς –χρώμα στο γκρίζο του Γενάρη. Φυτρώνουν και κυκλάμινα, κάτω απ’ τα πουρνάρια, στις δροσιές. Χλωμό φθινόπωρο, ήρεμο. Την άνοιξη ζωηρεύει, ανθίζουν τα δέντρα. «Μια μυγδαλιά και δίπλα της εσύ… μα, πότε ανθίσατε;» Γη ανθοφόρα, γεμίζει ανεμώνες τους Φλεβάρηδες όλων των χρόνων, και των δίσεκτων. Κι ο Κορινθιακός από κάτω, μεγαλόπρεπος, αυθάδικα όμορφος, προκλητικός, ανοίγει το τόξο του και με πληγώνει. Ώρα Ελλάδος. Ακούω τη σιωπή και νομίζω πως γέρασα. Βρήκα ένα περίεργο όστρακο, μπλέχτηκα, δρασκέλισα μεμιάς τη θάλασσα κι έφτασα απέναντι. Μη με ρωτήσεις τι είναι εκεί. Πάλι σ’ αναζήτησα. Είχα γράψει ένα ποίημα κάποτε. Τώρα το νιώθω. Βουτάω το κεφάλι μου βαθιά και μυρμηγκιάζει. Κρύο το νερό. Ένας πιτσιρικάς ψάχνει για σαλιγκάρια… Κι εγώ… Ώρα καλή. Φεύγω το πρωί. Ο χειμώνας

αφάνταστα πικρός, αφάνταστα μεγάλος. Δεν έχω καν το κουράγιο να τον περπατήσω. Η θάλασσα σηκώνεται. Θα φύγω. Στην πόλη έχω σπίτι, στο κέντρο… Η αρμύρα με σκούριασε. Να το δεις, εδώ θα ξανάρθω και πάλι θα φύγω. Φαίνεται πως κοιμήθηκα άσχημα. Τα πρωϊνά, μακροβούτι στον καφέ σου. Δεν σ’ ονειρεύτηκα, αλλά σε ρούφηξα, άφησα το τσιγάρο να καεί ως το φίλτρο. Δεν πολυκάπνισα όμως. Μύρισα την αύρα και μετά ταξίδεψα ως τα απέναντι ξερονήσια. Τα βράδια… κρασιά, πονοκέφαλος. Ήπια και τώρα πίνω. Σ’ το χω πει, μεθάω χωρίς αλκοόλ. Ώρα Ελλάδος, ώρα αιχμής, μικρός μαΐστρος, αρμύρα, σκούριασα, θα βγάλω τα παπούτσια μου, θα πέσω …ώρα φευγάτη, ΩΡΑ ΚΑΛΗ. —Νίκη Τάνταλου, Χημικός Μηχανικός * Δανείστηκα τον τίτλο «Ο Νότος», από τον Αργεντίνο συγγραφέα, Χόρχε Λουί Μπόρχες, αφού για μένα οι βόλτες στο νότο της Βοιωτίας είναι κι ένα ταξίδι στο δικό μου νότο, προς τα πίσω. Στο άρωμα όσων αγάπησα και άφησα, στις πηγές της λήθης και της μνημοσύνης. Στα δάκρυα της κάθαρσης…

Σαίξπηρ στη Θίσβη

Μια αξιέπαινη προσπάθεια από το γυμνάσιο Δομβραίνας

Τ

ην Παρασκευή 19 Ιουνίου, με την ολοκλήρωση της σχολικής χρονιάς, μια ευχάριστη έκπληξη μας περίμενε στην αυλή του Γυμνασίου Δομβραίνας. Μια θεατρική παράσταση από τους μαθητές. Υπό την καθοδήγηση και τη σκηνοθεσία της καθηγήτριάς τους, Κυρίας Ηλέκτρας Κωνσταντινίδου, 24 μαθητές από το γυμνάσιο Δομβραίνας δούλεψαν σκληρά αρκετούς μήνες και ζήσανε πρωτόγνωρες καταστάσεις για να γίνει πραγματικότητα η παράσταση που μας παρουσίασαν, το θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας. Ο ακριβής τίτλος του έργου είναι Όνειρο της Νύχτας του Μεσοκαλόκαιρου, στα ελληνικά όμως έχει επικρατήσει ο τίτλος Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας. Η πρώτη γραπτή αναφορά στο «Όνειρο» γίνεται το 1598. Το «Όνειρο» είναι το πιο ερωτικό απ’ όλα τα έργα του Σαίξπηρ. Η νύχτα στην οποία αναφέρεται το έργο είναι η 21η ή 22η Ιουνίου, η μικρότερη νύχτα όλου του χρόνου, ημέρα του θερινού ηλιοστασίου. Στο έργο αυτό, ο Σαίξπηρ σατιρίζει τον έρωτα. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο έργο αυτό υπάρχει και αναφορά στη γνωστή στην περιοχή μας τραγωδία του Πύραμου και της Θίσβης, στον ολέθριο έρωτα των δύο νεαρών ερα-

στών. Ο κόσμος είναι πολύ σκληρός για τους αληθινούς εραστές. Στο έργο ο Σαίξπηρ διακωμωδεί τον μεγάλο έρωτα των δύο νεαρών έτσι στην παράσταση τόσο τα χαρακτηριστικά της Θίσβης (παρουσιάζεται σαν μια αντρογυναίκα) και του Πύραμου (ένας μικροκαμωμένος νέος) παρουσιάζονται αλλοιωμένα φέρνοντας το γέλιο στους θεατές. Η συντακτική επιτροπή της εφημερίδας θα ήθελε και από αυτό το βήμα να δώσει τα συγχαρητήριά της σε όλους τους συντελεστές αυτής της παράστασης, τόσο στους μαθητές του γυμνασίου όσο και στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Θίσβης, που στήριξε αυτήν την προσπάθεια. Ειδικά, όμως, θα θέλαμε να σταθούμε και να δώσουμε συγχαρητήρια στην ψύχη της παράστασης αυτής, τη φιλόλογο καθηγήτρια του Γυμνασίου Δομβραίνας, Κυρία Ηλέκτρα Κωνσταντινίδου, που τόλμησε και πέτυχε να δώσει μια άλλη διάσταση στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής μας. Η παρουσία της έφερε κάτι νέο στον τόπο μας, μια παράσταση που ξέφυγε από τα συνηθισμένα πολιτιστικά προϊόντα που τόσα χρόνια δεχόμαστε. Την ευχαριστούμε και ελπίζουμε να βρει το κουράγιο, ώστε η προσπάθεια αυτή να έχει συνέχεια και του χρόνου. Την έχει ανάγκη η νεολαία του τόπου μας.


Θίσβη

διάλογος Προς την εφημερίδα «Θίσβη» Αξιότιμοι, κυρίες και κύριοι, της συντακτικής επιτροπής. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα το 1ο τεύχος της εφημερίδας σας. Χαιρετίζω την έκδοσή της, καθώς πιστεύω ότι η πολυγνωμία είναι πολιτισμός και η έντυπη κατάθεση των ιδεών, πλούτος για κάθε τόπο. Η προσπάθειά σας δύσκολη. Η ενημέρωση αγαθό. Το να μπορούν να κρατηθούν ισορροπίες θέλει ταλέντο, ψυχραιμία και διάθεση να εξετάζονται τα θέματα απ’ όλες τις πλευρές και να υπολογίζονται όλες οι παράμετροι. Είστε νέοι άνθρωποι, νέοι επιστήμονες. Οι γνώσεις σας είναι χρήσιμες και πολύτιμες. Η αγάπη και το ενδιαφέρον σας για τον τόπο δεν αμφισβητούνται. Όχι τουλάχιστον από εμένα. Εντοπίζονται τα προβλήματα και αυτό είναι το πρώτο και απαραίτητο βήμα για να βρεθούν οι λύσεις τους. Οι λύσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν υποστηρίζω τη θεωρία «όχι στη βιομηχανία. Λέω «ναι στη βιομηχανία», αλλά με όρους, με μέτρο, με σεβασμό στο περιβάλλον και τον άνθρωπο. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος στην περιοχή μας που να θέλει να τη δει στην κατάντια που έχει το Σχηματάρι ή τα Οινόφυτα. Όμως, η ύπαρξη εργασίας είναι απαραίτητη. Τι εξασφαλίζει και τα δύο; Πιστεύω ο έλεγχος. Ο αυστηρός έλεγχος. Από ποιους; Κυρίως από τους κατοίκους. Κύριε Μιχάλη, λέτε ότι η Νομαρχία με μόνο δύο χημικούς δεν είναι δυνατόν να ελέγχει όλη τη Βοιωτία. Γιατί δεν προσλαμβάνει η Κίνηση άλλους δύο; Ο Δήμος δεν συμφωνεί να γίνει νέα μελέτη. Φροντίστε να την κάνετε εσείς. Η καμινάδα του εργοστασίου πρέπει να είναι 200μ. και θα είναι μόνο 50μ. Πείτε μας, με πιο τρόπο μπορεί να αλλάξει αυτό; Ρωτήστε νομικούς και δώστε μας λύσεις. Αυτές τις κινήσεις περιμένουμε από εσάς. Οι ομογενείς θα βοηθήσουν. Αν δουν και οι κάτοικοι τέτοιου είδους κινητοποιήσεις, θα σας βοηθήσουν κι εκείνοι. Μέλη της Κίνησης βρεθήκατε στο ΚΑΣ και τους επηρεάσατε. Αξιόλογη προσπάθεια, αξιόλογο και το αποτέλεσμά της. Έτσι μπορούν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα. Με το να προωθούνται τρόποι επίλυσης. Λέτε για φιλοδωρήματα και εξαγορές. Μπορεί να είναι έτσι, μπορεί και όχι. Διαβάστε το κείμενο του κ. Γ. Λάμπρου που σας στέλνω, τι λένε και για εσάς. Μπορεί να είναι έτσι, μπορεί και όχι. Είπατε εσείς, λένε και οι άλλοι. Οι ευθύνες γίνονται μπαλάκι. Πάντα, για κάθε περίπτωση, κάποιος άλλος φταίει. Παλιοί τρόποι, παλιές τακτικές. Μη

μένετε σ’ αυτά. Απαρνηθείτε τις παλιές, άχρηστες μεθόδους. Δεν φέρνουν αποτέλεσμα. Δημιουργούν εντάσεις, έχθρες και διχόνοιες. Αυτά δεν τα έχουμε ανάγκη. Προχωρήστε πιο αποτελεσματικά, πιο σύγχρονα. Έτσι θα πείσετε και θα κερδίσετε φίλους και συνοδοιπόρους. Με τις καλύτερες ευχές μου, για πρόοδο στην προσπάθειά σας. —Μαργαρίτα Οδ. Κυριάκου - Καλλή, Θήβα, 15 Ιουνίου 2009

Αγαπητή Μαργαρίτα, Θα θέλαμε πρώτα από όλα σας ευχαριστήσουμε για την τιμή που μας κάνατε να μας γράψετε και για τα καλά σας λόγια. Σας διαβεβαιώνουμε πως κινούμαστε προς τη κατεύθυνση των υποδείξεων σας με όσα μπορούμε να διαθέσουμε (χρήμα, χρόνο κλπ). Τα περιβαλλοντικά προβλήματα που υπάρχουν στην περιοχή μας έχουν αιτίες και αφορμές από τις οποίες προέκυψαν. Αν δεν τις εντοπίσουμε δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε την κατάλληλη θεραπεία. Είναι όπως ο γιατρός με τον ασθενή. Πρώτα τον εξετάζει για να δει τι έχει και μετά του προτείνει τη θεραπευτική αγωγή. Ας ξεκινήσουμε από μια κοινή παραδοχή. Νομίζω πως κανείς μας δεν υποστηρίζει τη θεωρία «όχι στη βιομηχανία». Όλοι μας λέμε «NAI», αλλά με σεβασμό στον άνθρω­ πο και το περιβάλλον, όπως γράφετε. Όμως, ας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και μια άλλου είδους ανάπτυξη, ένα διαφορετικό μοντέλο παραγωγής, που σέβεται περισσότερο από το υπάρχον την πολιτιστική μας κληρονομιά, τον άνθρωπο. Τα προβλήματα στην περιοχή μας ξεκινάνε διότι η συγκεκριμένη περιοχή που έχει χαρακτηριστεί σαν ΒΙ.ΠΕ. Στην κοιλάδα της Θίσβης, το Λικέρι, παρουσιάζεται το φαινόμενο που λέγεται Θερμοκρασιακή Αναστροφή, που την καθιστά απαγορευτική, για εγκατάσταση βιομηχανιών υψηλής όχλησης. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, αν θέλουμε να θεωρούμαστε μέλος της, απαγορεύεται ρητά η εγκατάσταση βιομηχανικών ζωνών σε περιοχές που έχουν αυτό το φαι­νόμενο. Εμείς απλά ζητάμε και θέλουμε να εφαρμοστούν οι περιβαλλοντικοί νόμοι που υπάρχουν στην Κοινότητα και στην Ελλάδα. Ο έλεγχος, που αναφέρατε, γίνεται από συγκεκριμένους φορείς του ελληνικού κράτους που είναι αρμόδιοι γι’ αυτή την δουλειά. Το κάνουμε, αν και θεωρούμε πως αυτό είναι διαστρέβλωση. Είναι δουλειά των εκλεγμένων εκπροσώπων μας να προστατεύουν και να φροντίζουν τα συμφέροντα των δημοτών

και προς αυτήν την κατεύθυνση. Πληρώνονται για να κάνουν αυτήν τη δουλειά, όπως για παράδειγμα ο Αντιδήμαρχος, που είναι υπεύθυνος για το περιβάλλον της περιοχής μας. Δεν έχουμε σκοπό να τον αντικαταστήσουμε, αλλά και ούτε μπορούμε θεσμικά, να υποκαταστήσουμε αυτούς τους φορείς, οι οποίοι έχουν τα τεχνικά μέσα και είναι επανδρωμένοι με το κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό. Σας υποσχόμαστε όμως, ότι από την πλευρά μας θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, όσα μας επιτρέπουν οι δυνατότητες μας, ώστε με τις παρεμβάσεις μας σε νομικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, η περιοχή μας να αποκτήσει ένα ανθρώπινο πρόσωπο.

Αγαπημένοι μου Βοιωτοί, Κατάγομαι εκ μητρός από την Ξηρονομή Θηβών. Θα ήθελα, λοιπόν, να με ενημερώσετε για το παραθαλάσσιο μέρος που ονομά­ ζεται Αλυκή. Όπως πληροφορήθηκα από το διαδίκτυο, η Αλυκή ή αρχαία Τίφα ήταν μια ένδοξη πόλη με μεγάλη δραστηριότητα στα μυκηναϊκά χρόνια, μεγάλο εμπορικό κέντρο και με αξιόλογη ιστορική διαδρομή. Σήμερα, όμως, τι γίνεται; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι εδώ και χρόνια είναι κάπως παραμελημένη. Με απασχολούν, λοιπόν, τα παρακάτω ερωτήματα, γιατί τα ψάρια, το γλυφό νερό, τα σουβλάκια και οι καφετέριες δεν αρκούν για να κάνει κάποιος διακοπές ή να κατοικήσει εκεί. Διορθώστε με αν κάνω λάθος. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ Μπορεί κάποιος να αισθάνεται ασφαλής εκεί; Πότε θα έρθει το νερό από τον Μόρνο; Υπάρχει γιατρός στην περιοχή; Έχει γίνει δειγματοληπτικός έλεγχος για την καταλληλότητα του θαλασσινού νερού; ‘Οποιος γνωρίζει και έχει την ευγενή καλοσύνη, ας μου απαντήσει στα παραπάνω. Με τιμή, Μια ανήσυχη μελλοντική κάτοικος της περιοχής. —Παρασκευή Φύγου, Αλυκή

Αγαπητή Παρασκευή, Νομίζουμε ότι ο δήμος Θίσβης είναι ο κατάλληλος αρμόδιος φορέας για να δώσει απαντήσεις στις απορίες σας και τα σοβαρά ερωτήματα που θέτετε για την κατάσταση που θα συναντήσετε ενόψει της μόνιμης εγκατάστασής σας στην περιοχή.

15


Η καταστροφή του περιβάλλοντος δεν είναι ανάπτυξη Τ ΚΑ

Ω

ΤΑ Χ

ΕΡΙ

Α ΑΠ

Ο

Ι Ρ Ω Χ ΤΑ

Α

Σ Α Μ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ στις 08: 00μ.μ.

ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΘΙΣΒΗΣ

ΟΜΙΛΗΤΗΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΝΙΑΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ: ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΔΗΜΟΥ ΘΙΣΒΗΣ


Thisvi 02