Issuu on Google+


nina

eenwafelzageneten. Ooithebbenzemezo kwaad gekregen dat ikvoor overvolle terrassen 'Hebben jullie het alIemaal gezien?' riep. Mijn man schrokzich een ongeluk. Alszezo naar je staren, doetdatpijn. Ooknadeligis datik snel vermoeid was. De trap op gaan, lange wandelingen maken en spelen met mijn zoontje waren me allemaal te veel. Nahetwerkdeedikzelfs een dutje om bij tekomen!> <In een jaar tijd verloor ik 47 kilo. Sinds juni heb ik een gezonde BMI enben ik gestabiliseerd. Mijn gelukis datik altijd ben blijven afuallen. Dat werkte heel motiverend, ik heb dan ook nooit aan stoppen gedacht. Ik ga nog weke-

angs de kant van mijn mama is de familie stevig gebouwd, zowel de mannen als de

wouwen, en ook langs de kant van mijn papazijn de wouwenzwaarlijvig. Ikben dus nooit mager geweest.Vanaf het lager onderwijs kreeg ikbrieven mee voor mijn ouderswaarin stond dat ze met mij naar een dokter of dietiste moesten. Dat ik zwaar ben, heb ik mijn hele leven moeten horen. Ik werd er enorm mee gepest tijdens het basisonderwijs. Medeleerlingen schopten tegen mijn schenen, duwden me in een hoekje of slingerden grove commentaren naar mijn hoofd, waardoor mijn zelfuertrouwen volledigweg was. Ik stond altij d aan de kant en durfde niets te zeggen.

Op de middelbare school was het niet meer zo intens,

waarschijnlijk omdat er alleen maar meisjes waren. Ik voelde me beter tussen hen. Tijdens mijn studies verpleegkunde waren de pesterijenvoorbij.>

BANGE KIP <Omdat het in de familie zit, heb ik altijd gedacht'Het moetzo zi)n, ik kan daar niets aan veranderen'. Ik aanvaardde het en deed er niets aan, tot een studiegenoot me naar een diEtiste verwees. Die legde me een streng dieet op, waarbij ik alles moest atvegen en koken. Dat nam veel tijd in beslag en hield ik niet vol. De verloren twintigkilo'swaren er dan ooksnelweerbij. Datknaag-

Ikwouzo graagslankzijn, belevenwatdatis. Ikoverwoogeen operatie, maarzouhet eerstviade natuurlijke de.

we g proberen en koos voor eenWeightWatchers-cursus. Vorigjaarmeibegonikeraan. Ikwoogtoen 1 12,3 kilo en

was op mijn zwaarst. Als een bange kip nam ik achteraan plaats. 'Gaat dit wel lukken?' Het leek onmogelijk, maar na eenweekbegon ik al af te vallen, ook al eet ik nu meer. Vroeger at ikniet zoveel, maar wel verkeerd. Bij alles een sausje, vlees braden met veel boter en voor w ook altijd iets lekkers, hoewel ik geen honger had. Ik kon de hele dagdooretenendatwasmUnfout. MijnmanBenny (35),

dievan 1 lBkilokomt, begoneenweeknamij metdecursus enweegtinmiddels 30kilo minder.> (In de eerste plaats ben ik ervoor mezelf aan begonnen, maar ookvoormijnzoonKyan (7) enman, omdatikvoor hen een actieve moeder en vrouw wil zijn. Mijn mama, die ik verloor toen ik nog maar elf was, speelde ook een belangrijke rol.Ze overleed plots aan een hartaderbreuk, het gevolg van te veel vetten rond de aders. Haar hele leven worstelde ze met haar gewicht en keer op keer mislukte haar diEten. Zo woeghet leven moeten stappen, wilde ik mijn gezin niet aan doen. En de pesters de mond snoeren, was ook een

motivatie.,

COMMENTAAR

9) UO()RHET EERSTKAN

MIJNMAN ZIJNARMEN HELEMAAL OM MEHEEN

SIJAN

lijks naar de cursus om bij te leren, recepten uit te wisselen en mezelf te wegen. Thuis sta ik ook op de weegschaal, maar daarkrijgikdebevestiging en dat doet deugd. Mijn zwakke punten zijn chocolade en frietjes, maar dat beperk ik tot af en toe tien gram en 66n pakje per week en daarna volg ikweel mijn schema. Ik ben heel gedisciplineerd enfanatiek. Twee idrie extrakilo's zou ikabsoluut niet meer toelaten. Sinds ik afgevallen ben, kook ik met meer plezier en puur, kies ikmijn producten bewusteruit en geniet ik meervarl eten, ook op restaurant. Ikwerkniet

zomaariets naarbinnen, maarneem ermijntijdvoor.>

METAMORFOSE <Slank zijn, voelt fantastisch. Met een maatje 38/40 heb

jeveelmeerkeuze danmeteen54 enikkleedmewouweIijker: Afgelopenlente droeg ikvoorhet eerst rokjes. Ikdurf mijn blote benen te tonen. Zelfs in bikini denk ik'Els, je ziet ergoeduit!'Op foto's zal ikme nietmeerverstoppen en er mag meer dan alleen mijn hoofd op. Ik ben trots op mijn nieuwe lichaam en laat dat graagzien.Als ikbeelden vanl'roeger bekijk, zie ikiemand anders. Alleen mijn karakteris onveranderd. Daarnaastbenikactiever. Nu gaik wel lopen, voetballen en naar de speeltuin met Kyan, en dat maakt hem heelblij. Twee jaar geleden had je me dat niet moeten wagen. Ook buiten mijn gezin ben ik opengebloeid. Ik zal makkkelijker naar iemand toe stappen, enheb daardooralnieuwewienden gemaakt. Dankzij alle complimenten die ik eindelijkkrijg, heb ik r.;r. meer zelfuertrouwen. Als iemand me zegt dat ik een mooiewouwben geworden, doet me datwel iets. Ikben ookspontaner, iklach meer en ben al-

tiid goed gehumeurd. Mijn man zei onlangs 'Ik heb een compleet nieuwe wouw'. Hetis ookleuk dat Bennyvoorhet eerstzijn armen helemaal om me heen kan slaan, en andersom, en ooktussen de lakens gaat het beter. Minder zijn de jaloerseblikken. Sommigen, met enkelekilo's teveel, kijkenme misprijzend aan enbegrijpen niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen. Iemand woeg me zelfs 'Je bent toch niet ziek h6 meisje?' Dat is jammer.>) uMijn volgende uitdaging is mijn nieuwe levensstijl behouden en misschien word iklater coach. Ikvoel me eenvoorbeeld voor andere zwaarlijvigen en ik vind

<Behalve een te hoge bloeddruk heeft mijn gezondheid niet geleden onder mijn

overgewicht. Ik was zelfs heel lenig, maar er waren wel andere nadelen. Kleding kopen was bijvoorbeeld heel moeilijk. AIs ik iets moois zaghangen, kon ik er nooit s

in. Frustrerend. Mensen nemen geen blad voor de mond, ikkreeg

o

hoorde heus wel wat voorbijgangers tegen elkaar zeiden als ze me

dus ook veel commentaar. Ik

lllrPEoPrr

I {

het leuk om hen aan te moedigen. Op dit moment'begeleid ik mijn zoon. Door ons zit het in zijn genen om snel bij te komen. Ik probeer hem duidelijk te maken dat leven met overwicht niet eenvoudig is in onze maatschappij. Met een gezond gewicht benje geen buitenbeentje en zov66lk me nu eindelijk ook.> ltr

nira27

lYoVZotZ


Ik ben helemaal opengebloeid